แปลจาก... DISNEY SERVICE NO KAMISAMA
GA OSHIETEKURETA KOTO
By…
Hiroshi Kamata

แปลโดย… ดร.จารุนันท์ ธนสารสมบัติ

180.-

สิ่งที่...ดิสนีย์แลนด์สอนฉัน
by… Hiroshi Kamata
ภาพประกอบโดย... Keiko Asano
แปลโดย... ดร.จารุนันท์ ธนสารสมบัติ

ราคา 180 บาท
พิมพ์ครั้งที่ 1

มีนาคม

2557

ข้อมูลทางบรรณานุกรมของส�ำนักหอสมุดแห่งชาติ
ฮิโรชิ, คามาตะ.
สิ่งที่...ดิสนีย์แลนด์สอนฉัน.-- กรุงเทพฯ : สมาคมส่งเสริมเทคโนโลยี (ไทย-ญี่ปุ่น), 2557.
176 หน้า.
1. การพัฒนาตนเอง.
I. จารุนันท์ ธนสารสมบัติ, ผู้เแปล.
II. เคอิโกะ, อาซาโนะ, ผู้วาดภาพประกอบ. III. ชื่อเรื่อง.
155.25
ISBN 978-974-443-573-6
DISNEY SERVICE NO KAMISAMA GA OSHIETEKURETA KOTO by Hiroshi Kamata
Copyright © 2012 Hiroshi Kamata
All rights reserved.
Originally published in Japan by SB Creative Corp., Tokyo
Thai translation rights arranged with
SB Creative Corp. through THE SAKAI AGENCY.
สงวนลิขสิทธิ์ฉบับภาษาไทยโดยสมาคมส่งเสริมเทคโนโลยี (ไทย-ญี่ปุ่น)

จัดพิมพ์โดย สำ�นักพิมพ์ ส.ส.ท.

สมาคมส่งเสริมเทคโนโลยี (ไทย-ญี่ปุ่น)

5-7 ซอยสุขุมวิท 29 ถนนสุขุมวิท แขวงคลองเตยเหนือ เขตวัฒนา กรุงเทพฯ 10110

โทร. 0-2258-0320 (6 เลขหมายอัตโนมัติ), 0-2259-9160 (10 เลขหมายอัตโนมัติ)

เสนองานเขียน • งานแปลได้ที่ www.tpa.or.th/publisher/new

ติดต่อสั่งซื้อหนังสือได้ที่ www.tpabook.com
จัดจำ�หน่ายโดย บริษัท ซีเอ็ดยูเคชั่น จำ�กัด (มหาชน)

อาคารทีซีไอเอฟ ทาวเวอร์ ชั้น 19 เลขที่ 1858/87-90

ถนนบางนา-ตราด แขวงบางนา เขตบางนา กรุงเทพฯ 10260

โทร. 0-2739-8000, 0-2739-8222 โทรสาร 0-2739-8356-9

www.se-ed.com

“ถ้าหนังสือมีข้อผิดพลาดเนื่องจากการพิมพ์ ให้นำ�มาแลกเปลี่ยนได้ที่สมาคมฯ” โทร. 0-2258-0320 ต่อ 1560, 1570
■ บรรณาธิการบริหาร ทวิยา วัณณะวิโรจน์ หัวหน้ากองบรรณาธิการ แทนพร เลิศวุฒิภัทร บรรณาธิการเล่ม
สุธินี เทียนกุล ออกแบบปกและรูปเล่ม ภาณุพันธ์ โนวยุทธ, ดวงกมล แสงทองศรี ธุรการสำ�นักพิมพ์ อังคณา
อรรถพงศ์ธร ■ พิมพ์ที่ : บริษัท พิมพ์ดีการพิมพ์ จำ�กัด

สารบัญ
บทน�ำ



เรื่องที่ 1
เรื่องที่ 2
เรื่องที่ 3
เรื่องที่ 4

จดหมายสีส้ม...................................................... 1
เด็กหลงกลัวบาป.............................................. 51
ตั๋วสีซีด.............................................................77
สะพานสู่ความหวัง...........................................115

บทส่งท้าย...........................................................................153

การให้นั้นคือความสุขขั้นสุดยอด
ผู้ ใดหยิบยื่นความสุขให้แก่บุคคลอื่น
ผู้นั้นจะได้รับความสุขและความอิ่มเอมใจในตนเอง

— วอลท์ ดิสนีย์ —

สิ่งที่...ดิสนีย์แลนด์สอนฉัน

วินำทีที่ “พระเจ้ำแห่งงำนบริกำร” ปรำกฏตัว
นำฬกำของเมืองแห่งควำมฝันหยุดนิ่งลง
วันที่ 11 มีนำคม ค.ศ.2011 เวลำ 14.46 น.
ในวันนั้น ผู้คนจ�ำนวนมำกต้องพบกับเหตุกำรณ์ที่ไม่เคยมีใคร
ประสบมำก่อน ไม่เว้นแม้แต่โตเกียว ดิสนีย์รีสอร์ท อำณำจักรแห่ง
ควำมฝัน
ในวันเกิดแผ่นดินไหวครั้งใหญ่ มีผู้เข้ำใช้บริกำรโตเกียวดิสนีย์
แลนด์กับโตเกียวดิสนีย์ซี รวมทั้งหมด 7 หมื่นคน มีคนกลับบ้ำนไม่ได้
และต้องค้ำงแรมอยู่ในสวนสนุก 2 หมื่นคน เสียงเฮฮำภำยในสวนสนุก
ที่เคยมีอันตรธำน กลับปกคลุมไปด้วยควำมตึงเครียดและเสียงอื้ออึง
ทุกครัง้ ทีเ่ กิดอำฟเตอร์ชอ็ ก ได้ยนิ กระทัง่ เสียงสัน่ เครือว่ำถ้ำสวนสนุก
ปดแล้ว เรำจะท�ำอย่ำงไรดี
ทว่ำแสงสว่ำงภำยในสวนสนุกไม่ได้ดับลง แม้อำทิตย์จะลับ
ขอบฟำ แต่ภำยในใจของเกสต์กลับส่องสว่ำงขึ้นด้วยแสงอ่อน ๆ แห่ง
ควำมหวังและควำมอุ่นใจ ซึ่งผู้จุดแสงดังกล่ำวให้ก็คือบรรดำแคสต์
จ�ำนวน 1 หมื่นคนที่ท�ำงำนในสวนสนุกนั่นเอง
แคสต์หญิงคนหนึ่งหยิบตุ๊กตำดัฟฟส่งให้คุณพ่อคุณแม่ที่พำ
ลูกมำด้วยอย่ำงรวดเร็ว
“เอำไว้กันศีรษะค่ะ !”

แคสต์ชำยคนหนึง่ รวบรวมกล่องกระดำษใส่สนิ ค้ำทีข่ ำยในร้ำน
กับถุงขยะมำเดินแจก ซึ่งปกติแล้วของเหล่ำนี้จะเป็นของที่ต้องเก็บ
ให้ลับตำเกสต์ที่สุด
“เอำไว้คลุมกันหนำวครับ !”
แคสต์หญิงอีกคน ยิม้ แย้มแจกขนมในร้ำนให้แก่เกสต์ทตี่ ดิ ค้ำง
เพรำะระบบขนส่งถูกตัดขำด
ภำยใต้อุณหภูมิชวนให้สั่นสะท้ำน รอยยิ้มของแคสต์ได้ช่วย
เกสต์ไว้ไม่น้อย
ที่ภัตตำคำร เหล่ำคำแร็กเตอร์ก�ำลังตบบ่ำเบำ ๆ ให้ก�ำลังใจ
เด็กหญิงที่หลบภัยและร้องไห้อยู่ใต้โต๊ะอย่ำงอ่อนโยน
บรรดำคำแร็กเตอร์อยู่เป็นเพื่อนเกสต์โดยไม่สนใจเวลำ ทั้งที่
บ้ำนของเขำเหล่ำนั้นอำจประสบภัยหรือมีครอบครัวและมิตรสหำย
อยู่ในพื้นที่ประสบภัยเช่นกัน แต่พวกเขำก็ยังคงอยู่เพื่อปกปองเกสต์ที่
อยู่เบื้องหน้ำอย่ำงเต็มที่เต็มก�ำลัง
ทุกอย่ำงก็เพื่อเกสต์
ในสภำวะอกสัน่ ขวัญหำยครัง้ นัน้ มีทงั้ ลูกเล็กเด็กแดงไปจนถึง
ผู้สงู อำยุรวมตัวกันอยู่ แต่กลับไม่เกิดควำมอลหม่ำนครัง้ ใหญ่และไม่มี
ผู้ได้รับบำดเจ็บขึ้นในสวนสนุกที่มีพื้นที่มำกขนำดนี้ ถือเป็นเรื่องน่ำ
อัศจรรย์อีกเรื่องทีเดียว
และแล้ว ‘กำรรับรองเกสต์ที่เหนือคำด’ ก็เลื่องลือออกไปใน
วงกว้ำงจำกกำรบอกต่อกันของผู้รับฟังเหตุกำรณ์วันนั้นมำ

สิ่งที่...ดิสนีย์แลนด์สอนฉัน

ทุ ก กำรกระท� ำ ที่แ คสต์ แ ต่ ล ะคนตั ด สิน ใจและประยุ ก ต์ น� ำ
แนวทำงปฏิ บั ติ ขั้ น พื้ น ฐำนในภำวะฉุ ก เฉิ น ที่ ต นเข้ ำ ใจเป็ น อย่ ำ งดี
มำปฏิบัติต่อเกสต์ ท�ำให้ผู้คนประทับใจยิ่งขึ้นไปอีก
ทว่ำมีบำงเรือ่ งทีไ่ ม่มใี ครทันสังเกตเห็น เรือ่ งนัน้ คือ เมือ่ ใดทีเ่ กิด
‘ควำมประทับใจ’ ขึน้ ระหว่ำงเกสต์กบั แคสต์ ‘พระเจ้ำแห่งงำนบริกำร’
จะปรำกฏตัว ณ ที่นั้น
‘กำรรับรองเกสต์ที่เหนือคำด’ ถือก�ำเนิดขึ้นได้อย่ำงไร และ
ตัวตนที่แท้จริงของ ‘พระเจ้ำแห่งงำนบริกำร’ คืออะไรกันแน่
****

บทน�ำ

ตัวตนที่แท้จริงของ ‘พระเจ้าแห่งงานบริการ’
เรื่องราวต่อไปนี้ จะน�ำทุกท่านสู่โลกของ “พระเจ้าแห่งงาน
บริการ” ของดิสนีย์ที่คุณไม่เคยเห็นและไม่เคยได้ยินจากที่ใดมาก่อน
หนังสือเล่มนี้เป็นหนังสือที่เล่าถึงเรื่องราวมหัศจรรย์ใน ‘งาน
บริการ’ ซึง่ ผมประสบมาโดยตรงจากการท�ำงานในฐานะไนท์คสั โตไดอัล
(Night Custordial : ฝ่ายท�ำความสะอาดรอบดึก) คนแรกของโตเกียว
ดิสนีย์แลนด์ เป็นซูเปอร์ไวเซอร์ควบคุมคุณภาพการบริการ และเป็น
ผู้ฝึกสอนสต๊าฟฝ่ายดิสนีย์ ยูนิเวอร์ซิตี้ (ฝ่ายการศึกษา)
คุณผู้อ่านจะได้รับความกระจ่างเกี่ยวกับ ‘คลังความลับแห่ง
งานบริการของดิสนีย์’ ที่พวกเราภูมิใจว่ามีผู้กลับมาใช้บริการซ�้ำ
(Repeater) มากกว่า 90% ซึ่งในผลงานก่อนหน้าเรื่อง ‘สิ่งที่พระเจ้า
แห่งการท�ำความสะอาดของดิสนีย์สอน’ (Disney souji no kamisama
ga oshietekureta koto) ไม่ได้กล่าวถึงหัวข้อนี้
โตเกียวดิสนียแ์ ลนด์ได้รบั ความพึงพอใจจากลูกค้าประจ�ำมาก
ที่สุดในประเทศญี่ปุ่น
เมือ่ ผู้เคยมาเยือนสวนสนุกได้ยนิ เพียงแค่คำ� ว่า ‘ดิสนีย์’ ความ
รู้สึกตื่นเต้นดีใจและอบอุ่นคงเกิดขึ้นอย่างประหลาด
ท�ำไมจึงเป็นเช่นนั้น

สิ่งที่...ดิสนีย์แลนด์สอนฉัน

แทบไม่มีใครเคยกล่าวถึงเคล็ดลับดังกล่าวเลย ทั้งการเอาอก
เอาใจลูกค้าของแคสต์และบรรดาคาแร็กเตอร์ รอยยิ้มรวมถึงลูกเล่น
ของพวกเขาได้สร้างความสนุกให้แก่เกสต์ที่กระจายอยู่ทั่วทุกมุมของ
เครือ่ งเล่นและสวนสนุก หลายคนอาจปักใจเชือ่ ว่าเรามีคมู่ อื เล่มหนาเตอะ
ที่เขียนถึง ‘การให้บริการ’ แต่ละหัวข้ออย่างละเอียด
ทว่าส�ำหรับดิสนีย์แลนด์แล้ว แม้เราจะมี ‘คู่มือเพื่อการปฏิบัติ
งาน’ และ ‘ปรัชญา’ (Disney Philosophy) อันเป็นพื้นฐานทางความคิด
และการด�ำเนินการ แต่เราไม่มี ‘หนังสือโนว์ฮาวส�ำหรับบริการลูกค้า’
ให้แคสต์พกติดตัว
ถ้าอย่างนั้น ใครเป็นคนรังสรรค์ ‘ดินแดนแห่งความฝันและ
เวทมนตร์’ ท�ำให้เราอยากไปเยือนดิสนียแ์ ลนด์ครัง้ แล้วครัง้ เล่ากันหนอ
นั่นเพราะความจริงแล้ว.... ที่ดิสนีย์แลนด์มี ‘พระเจ้าแห่งงานบริการ’
อยู่ และพระเจ้าจะปรากฏกายขึ้นในสถานที่ที่แคสต์กับเกสต์พบพาน
กันเสมอ
ไม่น่าเชื่อรึ !? ไม่เลยครับ ส�ำหรับคนที่รู้จักโลกของดิสนีย์
ความไม่น่าเชื่อนี้ถือเป็นเรื่อง ‘ธรรมดา’ มาก เรื่องราวต่อจากนี้ไป
ก็เช่นเดียวกัน พระเจ้าแห่งงานบริการจะปรากฏให้คุณได้เห็นใน
หลากหลายรูปร่างอย่างแน่นอน
เกสต์ผ้ปู ระสบภัยพิบตั แิ ผ่นดินไหวครัง้ ใหญ่ในสวนสนุกกล่าว
ไว้ว่า “แคสต์กับเกสต์ที่โต้รุ่งกันที่ดิสนีย์แลนด์ในวันนั้น เปรียบเหมือน
ครอบครัวใหญ่ที่มีใครบางคนคอยคุ้มครองพวกเราอยู่”

“อย่าพยายามคิดท�ำเพือ่ ตนเอง จงรูถ้ งึ ความต้องการของ
ลูกค้าและกระท�ำเพื่อลูกค้า”
— วอลท์ ดิสนีย์ —
ดัง่ ค�ำสอนของดิสนีย์ เหล่าแคสต์ของดิสนียพ์ ยายามท�ำให้เกสต์
สมปรารถนามากที่สุดเท่าที่พวกเขาจะมีรอยยิ้มให้ได้ และในบางครั้ง
‘เกสต์โทรโลจี’ (Guestrology : ศัพท์ทดี่ สิ นียเ์ ป็นคนบัญญัตขิ นึ้ ) หรือก็
คือการส�ำรวจ กิจกรรม การปฏิบัติตัว แนวทางเฉพาะตัวของดิสนีย์
ที่ถือปฏิบัติอย่างจริงจังเพื่อท�ำความเข้าใจลูกค้าประจ�ำได้รวมตัวเป็น
หนึง่ เดียวกับพระเจ้าแห่งงานบริการและน�ำพา ‘ปาฏิหาริย’์ มาสูพ่ วกเรา
‘จดหมายรักสีส้ม’ ‘เด็กหลงกลัวบาป’ ‘ตั๋วสีซีด’ ‘สะพาน
สู่ความหวัง’
ทัง้ 4 เรือ่ งนีผ้ มแต่งขึน้ จากประสบการณ์จริงของผม เป็นเรือ่ ง
ที่ล ้ ว นแต่ มีพ ระเจ้ า แห่ ง งานบริก ารอยู ่ ทั้ง หมด ! ผมมั่ น ใจว่ า เมื่อ
คุณผู้อ่านอ่านจนจบแล้ว ความรู้สึกเล็ก ๆ แต่ชัดเจนดังกล่าวจะต้อง
เบ่งบานขึ้นในใจแน่นอน

เพื่อไม่ให้เป็นการเสียเวลา ผมขอรับรองทุกท่านสู่ ‘เรื่องราว
อันน่าอัศจรรย์ของพระเจ้าแห่งงานบริการ’ ณ บัดนี้
มิถุนายน ค.ศ. 2012
คามาตะ ฮิโรชิ

เรื่องที่ 4

สะพานสู่ความหวัง

116

สิ่งที่...ดิสนีย์แลนด์สอนฉัน

วันที่ 20 มิถุนายน ค.ศ. 1988

ดิสนีย์แลนด์ด�ำเนินการมาได้ 5 ปีแล้ว

แม้วันนี้ดวงอาทิตย์จะไม่โผล่หน้าให้เห็น แต่ก็เป็นวันที่อากาศ
อบอุ่นเหมือนต้นฤดูร้อน

ในตอนนั้น ผมเป็นหัวหน้าเดย์คัสโตไดอัล (Day Custordial :
ฝ่ายท�ำความสะอาดช่วงเวลาท�ำการ) ตัง้ ใจไว้วา่ จะให้ ‘บริการชัน้ ยอด’
กับเกสต์ให้ได้มากที่สุดเท่าที่จะมากได้

แคสต์คนอืน่ ๆ เองต่างก็พยายามเวียนดูรอบ ๆ สวนสนุกอย่าง
ดีที่สุดเพื่อให้เกสต์เกิดความทรงจ�ำที่ดี

แต่ทว่า ด้วยโทรศัพท์เพียงสายเดียว กลับท�ำให้พวกผมได้
ตาสว่างว่า ‘งานบริการที่แท้จริง’ เป็นอย่างไร

บ่าย 3 โมง 32 นาที

โทรศัพท์สายหนึง่ โทรเข้ามายังเกสต์รเี ลชัน่ ซึง่ เป็นหน่วยงานที่
รับฟังเสียงของเกสต์และคอยตอบข้อสงสัยมากที่สุด

“เอ่อ...ขอโทษที่ถามอะไรแปลก ๆ นะคะ คือไม่ทราบว่าคน
ป่วยนอนบนเตียงสามารถเข้าสวนสนุกได้ไหมคะ ?”

โทรศัพท์นั้นมาจากโรงพยาบาลที่อยู่ห่างจากดิสนีย์แลนด์
ประมาณ 1 กิโลเมตร เธอบอกว่าเด็กชายอายุ 12 ปีคนหนึ่งอาจมีชีวิต
อยู่ได้อีกไม่นาน และเด็กคนนี้ ‘อยากจะไปเที่ยวดิสนีย์แลนด์’ แม่ของ
เขาจึงอยากท�ำให้ความฝันของลูกชายเป็นจริง.....

118

สิ่งที่...ดิสนีย์แลนด์สอนฉัน

เห็นว่าเด็กชายคนดังกล่าวเห็นภาพสวนสนุกที่คึกคักทาง
โทรทัศน์และนิตยสารแล้วฝันอยากจะมาเที่ยว แม่เขาจึงลองโทรศัพท์
มาปรึกษาดูทั้งที่รู้แก่ใจว่าคงจะไม่ได้

เช้าวันรุ่งขึ้น ผมน�ำเรื่องโทรศัพท์ที่โทรเข้ามายังเกสต์รีเลชั่นนี้
แจ้งให้ทุกคนทราบในที่ประชุมหัวหน้าฝ่าย ผลคือความเห็นแตกเป็น
2 ฝ่าย นั่นคือมีทั้งคนที่คัดค้ านและคนที่เห็นว่ าควรรับเขาเข้ามา
แต่เสียงส่วนใหญ่ลงความเห็นว่าหากค�ำนึงถึงความเสี่ยงที่จะเกิด
‘เหตุสุดวิสัย’ แล้ว เราควรจะปฏิเสธเสียดีกว่า....

ในตอนนั้นเอง มากิโนะ หัวหน้าฝ่ายร้านค้ายกมือขึ้นมาระดับ
อกอย่างเกรงใจแล้วกล่าวว่า

“ผมอาจจะพูดอะไรออกสีเทา ๆ นะครับ แต่เพื่อคงความเป็น
ดิสนีย์แลนด์ไว้แล้ว เราต้องมีเงินทุนที่สม�่ำเสมอด้วย ซึ่งเราต้องดึง
ลูกค้าให้ได้มากขึ้น ผมคิดว่าถ้าเราตอบรับเคสนี้แล้วล่ะก็ หลังจากนี้
คงมีลูกค้าในลักษณะเดียวกันนี้เพิ่มขึ้น และคงไม่เป็นผลดีกับเรา
เท่าไหร่นัก....”

แม้ความเห็นของมากิโนะออกแนวสีเทาก็จริงแต่ก็เป็นความ
คิดเห็นที่จริงที่สุด

ปรากฏว่า โอคุโบะ หัวหน้าฝ่ายบริหารถามผมว่าผมคิด
อย่างไรบ้าง

เรื่องที่ 4 สะพานสู่ความหวัง 119

“ในฐานะที่คุณคาเนดะเป็นคัสโตไดอัล เคยมีปฏิสัมพันธ์กับ
เกสต์บ่อยครั้ง ไม่ทราบว่าคุณคาเนดะคิดว่ายังไงครับ ? เราไม่ควรรับ
เกสต์ที่อยู่ได้อีกไม่นานเข้ามาหรอกใช่ไหม ?”

ผมเข้าใจเหตุผลของทุกคน แต่มันสมควรแล้วหรือที่เราจะ
บอกปัดค�ำขอของคุณแม่ซึ่งโทรศัพท์เข้ามาด้วยความตั้งใจอย่างแรง
กล้าและอยากให้ลูกชายสมหวังด้วยค�ำเพียงค�ำเดียวว่า ‘ไม่สามารถ
รับได้’ น่ะ

กระนั้น การดูแลให้เกสต์ปลอดภัยที่สุดก็เป็นหน้าที่ของพวก
เราเช่นกัน เราจึงไม่อาจตอบรับเกสต์ที่รู้ตัวอยู่ก่อนแล้วว่าร่างกาย
ตนเองมีความเสี่ยงเข้ามาเที่ยวได้ง่าย ๆ

“ผมเข้าใจความรู้สึกทุกท่านที่ทัดทานเป็นอย่างดี ผมเองมอง
ว่าการรับเด็กชายคนนี้เข้ามาเป็นเรื่องที่อันตรายมากเหมือนกับที่ทุก
ท่านว่า แต่ก่อนที่เราจะนึกถึงเรื่องเพิ่มยอดลูกค้าและผลกระทบที่จะ
เกิ ด ตามมา เราลองเอาใจของแม่ ลู ก คู ่ นี้ ม าใส่ ใ จเราแล้ ว ลองคิ ด
พิจารณากันดีไหมครับ ?”

“หมายความว่าคุณคาเนดะจะรับเขาเข้ามาสินะ ?”

“เปล่าครับ เราอย่าเพิ่งหาข้อสรุปกันตรงนี้เลย แต่เรามาช่วย
กันคิดดีกว่าว่าเรา ‘ท�ำอะไรได้บ้าง’ ”

“......”

“ปฏิเสธเรื่องวุ่นวายว่า ‘ท�ำไม่ได้’ น่ะ ง่ายมากครับ แต่ผมไม่
แน่ใจว่าท�ำแบบนี้แล้วจะดีจริงไหม....”

เรื่องที่ 4 สะพานสู่ความหวัง 121

ผมไม่มนั่ ใจ… เพราะต่อให้ชว่ ยระดมสมองกันในสภาพทีแ่ คสต์
เกือบทั้งหมดคัดค้านแบบนี้ ค�ำตอบที่ได้คงมีแต่เรื่องความเสี่ยงที่
จะเกิดขึ้นแน่ ๆ หรือให้หัวหน้าของแต่ละฝ่ายช่วยกันคิดไปก็คงไม่ต่าง
กัน ผมรู้ดวี ่าเป็นไปไม่ได้ทเี่ ราจะรับเด็กชายทีน่ อนซมอยู่บนเตียงคนไข้
เข้ามา

แต่ผมก็อยากจะรู้ว่าคุณแม่ของเด็กชายคนนี้เขารู้สึกอย่างไร

“เอาเป็นว่าเราลองพบกับคุณแม่ที่โทรศัพท์เข้ามาก่อนดีกว่า
ไหมครับ ?”

ได้ยินดังนั้น โอคุดะ จากห้องพยาบาลก็พูดขึ้นว่า

“ขืนเราไปพบเขาเข้า เดี๋ยวเขาก็คาดหวังกับเราหรอกครับ”

มีความเป็นไปได้สงู ทีเดียว แต่จะให้โทรศัพท์ไปปฏิเสธเขาเลย
ว่า ‘รับเข้ามาเทีย่ วสวนสนุกไม่ได้’ ก็คงไม่ได้เช่นกัน ไม่สิ ไม่ควรท�ำเสีย
มากกว่า

เมื่อบอกกล่าวความรู้สึกนี้ต่อทุกคนแล้ว ทุกคนก็ผงกหัวรับ
แรง ๆ แสดงความเข้าใจ ผมจึงรีบโทรศัพท์ไปบอกคุณแม่ของเด็กชาย
ว่าอยากจะพบและพูดคุยโดยตรงเพือ่ พิจารณาอีกที ซึง่ คุณแม่ตอบรับ
ว่าจะเข้ามาพบในช่วงเย็นวันนี้

เด็กชายคงจะอาการหนักหนาสาหัสจริง ๆ

Related Interests