Multilingual Anarchy Collection

De Mislukking van het Christendom The Failure of Christianity
door Emma Goldman In het Nederlands vertaald en geïllustreerd door Philippe L. De Coster, B.Th., D.D

© May 2014 Skull Press Ebook Publications, Ghent, Belgium Non Commercial

Voorwoord van de Uitgever
De doodsteek voor het christendom werd in de tweede helft van de vorige eeuw gegeven door een deel van de katholieke geestelijkheid die kinderen misbruikte, wat de laatste jaren in een dik rapport nauwkeurig werd uitgelegd. Niet dat het christendom zonder die ellende nog enige overlevingskans had, maar deze schandalen deden deze godsdienst definitief de das om. Spijtig misschien , maar het is niet anders. We staan nu in een wetenschappelijke wereld, die ongeveer alles kan verklaren. Vroeger was het christendom de “hoofdgodsdienst” in Europa waarnaast vele vormen van bijgeloof bestonden. Nu is de Wetenschap gelukkiglijk de “hoofdgodsdienst” met het christendom als één van de vele bijgeloofjes. Het christendom schaart zich nu in de rij van pak ‘m beet: tarot, sterrenwichelarij, koffiedikkijkerij, spiritisme, handlijnleeskunde en allerhande kwakzalverij. God is een soort Sinterklaas geworden in wie je als volwassen, goed opgeleid mens niet meer geloofd. De Bijbel werd een sprookjesboek waarover je je schouders ophaalt, hoogstens nog goed als leverancier van een leuk Vlaams en Nederlands gezegde… Bidden bestaat nog wel, maar dan moet het “mediteren” heten, en vooral “van God los” zijn, zoals Boeddhistische vormen van meditatie. De mensen weten niet dat meditatie die ook yoga is, zoals duidelijk gemaakt in de Bhagavad Gita, is in de eerste plaats geen godsdienstige techniek. Maar kijk, daar kun je mee voor de dag komen; de mens heeft hoe dan ook toch een vorm van spiritualiteit nodig. En het maakt niet veel uit of je nu vijftig keer bijvoorbeeld een kinderliedje prevelt of vijftig Weesgegroetjes; je wordt er even rustig van, toch voor een tijdje totdat je gezond gaat denken. © Mei 2014 - Philippe L. De Coster, B.Th., D.D.


The Defeat of Christianity
Foreword of the Editor We have heard it all before - Christianity in Europe, America and everywhere in the world is dead. To quote the famous German philosopher Frederich Nietzsche, when it comes to Christianity in Europe... "God is dead." We have come to believe that the Western world at least, sees Jesus as irrelevant and faith as a crutch. We have been told that secularism has completely won over the Western world culture replacing Christianity as a worldview. And, as a result, thousands of empty churches litter the Western landscape while their culture shifts evermore towards secularism. Not only this (we are told) but Islam is very dangerously quickly replacing Christianity as minarets tower over church steeples from Hadrian's Wall to the beaches of Sicily. Of the many problems that confront us today, none is more vexing than that of the relation of Christianity to Western Civilization. None, certainly, causes more acrimonious controversy and internecine hostility between the members of the race which created that civilization. None more thoroughly counteracts their common interest in its preservation and renders them impotent and helpless. And that is not remarkable: what is in question is the essential nature of our civilization, and if there is no agreement about that, there can be no effective agreement on other questions. Are we really witnessing the decline of Christianity in Europe, America and in other parts of the world? When you examine all of the most recent poll numbers, the answer is inescapable. Christian churches all over the Western world are losing members rapidly, and this trend is especially dramatic among young people everywhere as to the future of church activity. People need evidence in order to believe in something. Christianity, and religion as a whole cannot possible give evidence. We may, of course, form conjectures about the origin of religion. Statius was doubtless right: primus in orbe deos fecit timor. Early men did live in a world filled with terrors and dangers that they, no matter how natively intelligent, could not understand. Earthquakes are awesome, even when they are not destructive. Storms arise without perceptible causes; hurricanes and violent lightning’s awaken atavistic fears in us, even if we, who know that they are merely natural phenomena, are in places of safety. The very seasons (especially in a time of climatic changes following the retreat of glaciers) seem mysterious at best, and even fearful when accompanied by prolonged rainfall, excessive snow, or desiccating drought. Even luck, that is, unexplained coincidences, makes some of our own contemporaries superstitious and, if adverse, may 3

suggest the activity of mysteriously inimical forces. And, like the baboons, we instinctively dread darkness, which may conceal all the fearsome dangers that the imagination can conceive. Ignorance is terrible. So much is obvious. As any religion is concerned, for us in the West mainly Christianity, we were and are, and ever will be reduced to precarious speculation, however, when we try to understand why our remote ancestors imagined that the incomprehensible phenomena amid which they had to live could be influenced by their own acts – that they could, for example through faith, prayer, magical rituals, etc., appease whatever caused storms or persuade whatever caused rain to end a drought. And was it because phenomena of which the cause is unknown seem capricious and thus like impulses and whims of men that they imagined that invisible beings, praeterhuman men, consciously produced the phenomena? Did many bands or tribes spontaneously and independently imagine supernatural beings as the causes of inexplicable phenomena, or did the notion first occur to some visionary individual, whose explanation was accepted and adopted ever more widely because no one could think of a better one? Or did adults transfer to the external world the sentiments excited when they were children and subject to whatever rewards or chastisements a parent chose to bestow or in-flict? One may speculate endlessly why men began to attribute natural phenomena to supernatural deities and entities. The only certainty is that they did, and whenever they did so, religion was born. It was an attempt to understand the world by identifying causes and classifying them, and crude as it seems to us, it evinces a more than animal intelligence. We live in this new era in a time in which there is much talk about "religious and philosophical freedom." It is assumed that beliefs about the supernatural are a "private matter" which every individual has a right to determine for himself. Thus we have the dogma about the "separation of church and state" which was one of the basic principles of the Constitutions in various countries at least in the West, and survives today as one of the few bases of that Constitution that have not been officially repudiated or covertly abrogated. This conception of religion is quite a recent one. It was a novelty when the Constitution was written, and it was then a compromise that many of our people accepted only reluctantly. It has consequences that very large segments of our population are unwilling to accept today. And it is now a source of infinite sophistry, hypocrisy, chicanery, and befuddlement. We must therefore remind ourselves that religion is historically a social phenomenon and a concern of the collectivity much more than of the individual. From the earliest history of our race to the present, religion has, in varying degrees, served three distinct purposes: as a political bond, as a sanction for 4

social morality, and as a consolation for individuals. These three functions became so intertwined that at any given time in our history, including the present, they seem inextricably interwoven, but to distinguish them clearly, we may consider them separately. A powerless god is a contradiction in terms, and when a god’s impotence is spectacularly demonstrated, he ceases to inspire awe and worship. When the Christian sect headed by the Fathers of the Church shrewdly acquired influence over the despots of the decaying empire that had once been Roman, Christian mobs began to plunder the homes of wealthy citizens in some cities and to pillage and destroy the shrines of the gods whom the Christians hated. That was by far the most effective Christian propaganda. The "pagans," as the clever Fathers of the Church called them, naturally reasoned that if their gods were unable to protect the stately and beautiful temples that had been built in their honour and adorned with the irreplaceable masterpieces of the world’s greatest artists, those gods must be less powerful than the god of the religion that was so steadily taking over the government of the state during the life of Emperor Constantine. As temple after temple throughout the world was defiled and destroyed by the rioting mobs, it required great faith in Symmachus and the other members of the "pagan aristocracy" to remain true to their ancestral creed, and perhaps they could not have done so, had not some of them thought of attributing to the impiety of the Christians the disasters that were accumulating upon the dying empire as it yielded ever more and more to the virile barbarians from the north, who must be the instruments of the outraged gods. It will be remembered that since the Fathers of the Church had not yet gained control of the state’s police powers and army to begin persecuting in earnest Augustine had to try to answer that argument with his famous De civitate Dei and to prod one of his followers, Orosius, into compiling a distortion of history, now remembered because it contains some fragments of ancient historians whose works were lost. And when the Fathers finally could use the army for ruthless persecution, they not only stamped out the worship of the discredited gods but acquired a theological argument that was irrefragable and even more effective than the terrorism of fire and sword in destroying the competing Christian sects. The congregations of those sects naturally reasoned that the Christian god must have approved the theology of the Fathers to grant them such power. Finally, as a former continent known as “Christendom”, Europe in the first place is experiencing a rapid change in religious diversity. The two fastest growing religions in Europe are secularism (no religious affiliation, agnosticism, atheism, etc.) and Islam. ...another way of demonstrating Europe’s rapidly changing religious landscape is through four religious 'snapshots' of Germany, France, Belgium and Britain." 5

The obvious replacement of Christianity is the scientific worldview in this new scientific era. Unfortunately, the interpretation of science now being offered to the masses seems to be too difficult for them to understand and too hostile for them to accept. Many scientific thinkers blame this on the ignorance of the masses, but it is probably just as much the fault of the arrogance of the scientists. The scientific worldview will not replace religion unless it can satisfy the following requirements: It needs to be easy to understand and easy to believe. In order to attract the loyalty of the masses, it needs to be interpreted in such a way as to advance the interests of the poor and powerless while not making enemies of the rich and powerful but dialogue with them as does Anarchism.. It needs to reassure older people that the minds of their young are not being corrupted by despair about meaninglessness or the abandonment of moral restraint. It needs to be acceptable to everyone, regardless of why they believe the universe exists. The question of why the universe exists is beyond the limits of science and is open to speculation. Some people will want to believe that the reason for our existence is orderly and purposeful; others will want to believe that it is mindless and chaotic. If the scientific worldview could be interpreted in such a way as to satisfy these emotional needs, then it might be possible to convert large numbers of liberal Christians. If that happened, then many liberal Muslims, who are even more desperate for an alternative belief, might follow. Eventually the entire world might be united by a common belief in the scientific worldview. © May 2014 – Philippe L; De Coster, B.Th., D.D.


De Mislukking van het Christendom

The Failure of Christianity
door Emma Goldman In het Nederlands vertaald door Philippe L. De Coster, B.Th., D.D First published in April 1913, in the Mother Earth journal.

Emma Goldman Born, June 27, 1869 – Kovno, Russian Empire, and died May 14, 1940 (aged 70). She was an atheist and anarchist.


The counterfeiters and poisoners of ideas, in their attempt to obscure the line between truth and falsehood, find a valuable ally in the conservatism of language. Conceptions and words that have long ago lost their original meaning continue through centuries to dominate mankind. Especially is this true if these conceptions have become a common-place, if they have been instilled in our beings from our infancy as great and irrefutable verities. The average mind is easily content with inherited and acquired things, or with the dicta of parents and teachers, because it is much easier to imitate than to create. De vervalsers en gifmengers van ideeën, in hun poging om de lijn tussen waarheid en leugen te verdoezelen, vonden een waardevolle bondgenoot in het conservatisme van de taal. Opvattingen en woorden die lang geleden hun oorspronkelijke betekenis hadden verloren, werden door de eeuwen heen in leven gehouden om de mensheid te domineren. Vooral is dit het geval als deze opvattingen een alledaags iets is geworden, voor zover dat ze al het onze kindertijd in onze wezens werden ingeprent als grote en onweerlegbare waarheden. Het gemiddelde gemoed is gemakkelijk tevreden met erfelijke en verworven dingen, of met de uitspraken van ouders en leerkrachten, want het is veel gemakkelijker te stimuleren dan te creëren. 8

Our age has given birth to two intellectual giants, who have undertaken to transvalue the dead social and moral values of the past, especially those contained in Christianity. Friedrich Nietzsche and Max Stirner have hurled blow upon blow against the portals of Christianity, because they saw in it a pernicious slave morality, the denial of life, the destroyer of all the elements that make for strength and character. True, Nietzsche has opposed the slave-morality idea inherent in Christianity in behalf of a master morality for the privileged few. But I venture to suggest that his master idea had nothing to do with the vulgarity of station, caste, or wealth. Rather did it mean the masterful in human possibilities, the masterful in man that would help him to overcome old traditions and wornout values, so that he may learn to become the creator of new and beautiful things. Onze tijdperk heeft twee intellectuele reuzen verwekt, die zich ertoe hebben verbonden de dode sociale en morele waarden van het verleden te herschatten, in het bijzonder die welke zijn opgenomen vanuit het christendom. Friedrich Nietzsche en Max Stirner hebben klap na klap de portalen van het christendom doorbroken, omdat zij daarin een verderfelijke slaafachtige moraliteit zagen, in de ontkenning van het leven, de vernietiging van alle elementen die zorgen voor kracht en karakter. Waarlijk, Nietzsche heeft de slaafmoraliteit idee ingeboren in het christendom tegengewerkt, ten gunste van een meester-moraal en toen de bevoorrechte weinigen. Maar ik durf erop wijzen dat zijn meester idee niets te maken had met de vulgariteit van een positie, kaste, of rijkdom. Eerder, betekende dit de opwaardering van het meesterlijke in de menselijke 9

mogelijkheden, en het meesterschap in de mens tot leven te brengen dat hem zou helpen oude tradities en versleten waarden te overwinnen, zodat hij kan aanleren de schepper van nieuwe en mooie dingen te worden.

Both Nietzsche and Stirner saw in Christianity the leveler of the human race, the breaker of man's will to dare and to do. They saw in every movement built on Christian morality and ethics attempts not at the emancipation from slavery, but for the perpetuation thereof. Hence they opposed these movements with might and main.

Zowel Nietzsche als Stirner zagen in het christendom een onheil voor het menselijke ras, de breker van de wil van de mens in het durven en doen. Zij zagen dat elke menselijke beweging op de christelijke moraal en ethiek moesten opgebouwd worden, en niet in de inzet op de bevrijding van de slavernij, maar op het voortbestaan ervan. Van daaruit werkten zij (Nietzsche en Stirner) met man en macht tegen deze instituten.


Whether I do or do not entirely agree with these iconoclasts, I believe, with them, that Christianity is most admirably adapted to the training of slaves, to the perpetuation of a slave society; in short, to the very conditions confronting us today. Indeed, never could society have degenerated to its present appalling stage, if not for the assistance of Christianity.

Of ik nu wel of niet helemaal eens ben met deze beeldenstormers, geloof ik, met hen, dat het christendom het meest bewonderenswaardig is aangepast aan de opleiding van de slaven, in het voortbestaan van een samenleving van slaven; kortom, met de toestanden waarmee wij vandaag nog worden geconfronteerd. Inderdaad, nooit kon een maatschappij tot de huidige verschrikkelijke fase aftakelen, zo niet met de hulp van het christendom.


The rulers of the earth have realized long ago what potent poison inheres in the Christian religion. That is the reason they foster it; that is why they leave nothing undone to instill it into the blood of the people. They know only too well that the subtleness of the Christian teachings is a more powerful protection against rebellion and discontent than the club or the gun.

De heersers der aarde zijn al heel lang geleden tot besef gekomen van de krachtige gif eigen aan de christelijke religie. Dat is de reden waarom ze deze religie bevorderd hebben; dat is waarom ze niets ongedaan laten om het in het bloed van de mensen blijvend te laten druppelen. Ze weten maar al te goed dat de subtiliteit van de christelijke leer een meer krachtige bescherming is tegen de opstandigheid en ontevredenheid dan de stang of het pistool.


No doubt I will be told that, though religion is a poison and institutionalized Christianity the greatest enemy of progress and freedom, there is some good in Christianity "itself." What about the teachings of Christ and - early Christianity, I may be asked; do they not stand for the spirit of humanity, for right and justice?

Zonder twijfel zal ik te horen krijgen dat, hoewel religie een gif is en als geïnstitutionaliseerde christendom de grootste vijand van vooruitgang en vrijheid is, er toch wat goed in het christendom “zelf” zit. Hoe staat het met de leer van Christus en - het vroege christendom? Hier kan er worden gevraagd: “Staan ze niet voor de geest (het gemoed) van de mensheid, voor recht en gerechtigheid?


It is precisely this oft-repeated contention that induced me to choose this subject, to enable me to demonstrate that the abuses of Christianity, like the abuses of government, are conditioned in the thing itself, and are not to be charged to the representatives of the creed. Christ and his teachings are the embodiment of submission, of inertia, of the denial of life; hence responsible for the things done in their name.

Het is precies deze vaak herhaalde bewering dat me heeft aangezet om dit onderwerp te kiezen, en om mij in staat te stellen aan te tonen dat de misbruiken van het christendom, zoals de misbruiken van de overheid, zijn in de zaak zelf geconditioneerd, en worden niet ten laste gelegd van de vertegenwoordigers van het geloof (religie). Christus en zijn leringen zijn de belichaming van toewijding, van inertie, van de ontkenning van het leven; dus verantwoordelijk voor de dingen gedaan in hun naam.


I am not interested in the theological Christ. Brilliant minds like Bauer, Strauss, Renan, Thomas Paine, and others refuted that myth long ago. I am even ready to admit that the theological Christ is not half so dangerous as the ethical and social Christ. In proportion as science takes the place of blind faith, theology loses its hold. But the ethical and poetical Christ-myth has so thoroughly saturated our lives that even some of the most advanced minds find it difficult to emancipate themselves from its yoke.

Ik ben niet geïnteresseerd in de theologische Christus. Briljante intelligenties zoals Bauer, Strauss, Renan, Thomas Paine, en anderen pleitende die mythe al lang geleden tegen. Ik ben zelfs bereid om toe te geven dat de theologische Christus niet half zo gevaarlijk is als de ethische en sociale Christus. Naarmate de wetenschap de plaats inneemt van blind geloof, verliest theologie zijn greep. Maar de ethische en poëtische Christusmythe is zo grondig verzadigd in ons leven, dat zelfs enkele van de meest geavanceerde intelligenties het moeilijk vinden om zich van dit juk te bevrijden.


They have rid themselves of the letter, but have retained the spirit; yet it is the spirit which is back of all the crimes and horrors committed by orthodox Christianity. The Fathers of the Church can well afford to preach the gospel of Christ. It contains nothing dangerous to the regime of authority and wealth; it stands for self-denial and self-abnegation, for penance and regret, and is absolutely inert in the face of every [in]dignity, every outrage imposed upon mankind.

Zij hebben zich van de letter gedistantieerd, maar de geest ervan hebben ze behouden; toch is die geest in alle misdaden en gruwelen door het orthodoxe christendom actief. (Niet enkel in het Christendom maar ook in de Islam). De Kerkvaders mogen zich wel veroorloven het evangelie van Christus te prediken. Het bevat niets gevaarlijk aan het regime van gezag en rijkdom; het staat voor zelfverloochening en zelfopoffering, voor boete en spijt, en is absoluut inert in het gezicht van de (on)waardigheden, en van elke gewelddadigheid aan de mensheid opgelegd.


Here I must revert to the counterfeiters of ideas and words. So many otherwise earnest haters of slavery and injustice confuse, in a most distressing manner, the teachings of Christ with the great struggles for social and economic emancipation. The two are irrevocably and forever opposed to each other. The one necessitates courage, daring, defiance, and strength. The other preaches the gospel of non-resistance, of slavish acquiescence in the will of others; it is the complete disregard of character and self- reliance, and therefore destructive of liberty and well-being.

Hier moet ik terugkeren naar de vervalsers van ideeën en woorden. Zoveel andere ernstige haters van slavernij en onrecht verwarren, in een meest schrijnende wijze de leer van Christus met de grote strijd voor sociale en economische emancipatie. De twee staan onherroepelijk en voor altijd tegenover elkaar. De ene vereist moed, durf, uitdaging, en sterkte. De andere predikt het evangelie van geweldloosheid, of slaafse berusting in de wil van anderen; het is compleet negeren van karakter en zelfredzaamheid, en zo vernietigend voor vrijheid en welzijn.


Whoever sincerely aims at a radical change in society, whoever strives to free humanity from the scourge of dependence and misery, must turn his back on Christianity, on the old as well as the present form of the same.

Wie oprecht streeft naar een radicale verandering in de maatschappij, wie streeft naar de bevrijding van de mensheid, van de geseling door afhankelijkheid en ellende, moet naar het Christendom de rug toekeren, van het oude zowel als van de hedendaagse vorm van leergezag.


Everywhere and always, since its very inception, Christianity has turned the earth into a vale of tears; always it has made of life a weak, diseased thing, always it has instilled fear in man, turning him into a dual being, whose life energies are spent in the struggle between body and soul. In decrying the body as something evil, the flesh as the tempter to everything that is sinful, man has mutilated his being in the vain attempt to keep his soul pure, while his body rotted away from the injuries and tortures inflicted upon it.

Overal en altijd, vanaf het allereerste begin, het christendom heeft de aarde in een tranendal veranderd; en het heeft altijd van het leven een zwakke en ziekelijke toestand gemaakt, het heeft steeds angst in de mens ingeprent, en van hem een dubbel wezen gemaakt, wiens leven energieën besteed worden in de strijd tussen lichaam en ziel. In het afkeuren van het lichaam als iets slechts, het vlees als de verleider van alles wat zondig is, heeft de mens zijn wezen verminkt in de vergeefse poging om zijn ziel zuiver te houden, terwijl zijn lichaam weg rotte door de verwondingen en martelingen.


The Christian religion and morality extols the glory of the Hereafter, and therefore remains indifferent to the horrors of the earth. Indeed, the idea of selfdenial and of all that makes for pain and sorrow is its test of human worth, its passport to the entry into heaven.

De Christelijke religie en moraal prijst de glorie van het Hiernamaals, en daarom blijft ze onverschillig voor de verschrikkingen van de aarde. Zodoende, het idee van zelfverloochening en van alles dat zorgt voor pijn en verdriet is de test van de menselijke waarde, haar paspoort voor de binnenkomst in de hemel.


The poor are to own heaven, and the rich will go to hell. That may account for the desperate efforts of the rich to make hay while the sun shines, to get as much out of the earth as they can: to wallow in wealth and superfluity, to tighten their iron hold on the blessed slaves, to rob them of their birthright, to degrade and outrage them every minute of the day. Who can blame the rich if they revenge themselves on the poor, for now is their time, and the merciful Christian God alone knows how ably and completely the rich are doing it.

De armen zijn de hemel te bezitten, en de rijken zullen naar de hel gaan. Dat kan goed zijn voor de wanhopige pogingen van de rijken om hooi te maken terwijl de zon schijnt, om zoveel mogelijk uit de aarde te halen als ze maar kunnen: te wentelen in rijkdom en overvloed, om hun ijzeren greep op de gezegende slaven vast te houden, hen beroven van hun geboorterecht, hen te degraderen en te verontwaardigen op elke minuut van de dag. Wie kan de rijken berispen als ze zich wreken op de armen, want nu is hun tijd aangebroken, en de barmhartige christelijke God alleen weet hoe kundig en volledig de rijken het doen.


And the poor? They cling to the promise of the Christian heaven, as the home for old age, the sanitarium for crippled bodies and weak minds. They endure and submit, they suffer and wait, until every bit of self-respect has been knocked out of them, until their bodies become emaciated and withered, and their spirit broken from the wait, the weary endless wait for the Christian heaven.

En de armen? Ze klampen zich vast aan de belofte van de christelijke hemel, als de thuisbasis voor de oude dag, het sanatorium voor kreupele lichamen en zwakke geesten. Ze verdragen en onderwerpen zich, zij lijden en wachten, totdat elk beetje zelfrespect uit hen verdwenen zijn, totdat hun lichamen uitgehongerd en verdord geworden zijn, en hun gemoed gebroken van het afwachten, het vermoeide eindeloze wachten voor de christelijke hemel.


Christ made his appearance as the leader of the people, the redeemer of the Jews from Roman dominion; but the moment he began his work, he proved that he had no interest in the earth, in the pressing immediate needs of the poor and the disinherited of his time. What he preached was a sentimental mysticism, obscure and confused ideas lacking originality and vigour.

Christus maakte zijn verschijning als de leider van het volk, de verlosser van de Joden uit de Romeinse heerschappij; maar vanaf het ogenblik dat hij met zijn werk begon, bewees hij dat hij geen interesse in de aarde had, in de dringende onmiddellijke behoeften van de armen en de onterfden van zijn tijd. Wat hij predikte was een sentimentele mystiek, duister en verwarde ideeën die originaliteit en kracht ontbraken.


When the Jews, according to the gospels, withdrew from Jesus, when they turned him over to the cross, they may have been bitterly disappointed in him who promised them so much and gave them so little. He promised joy and bliss in another world, while the people were starving, suffering, and enduring before his very eyes.

Toen de Joden, volgens de Evangeliën, zich van Jezus terugtrokken, daar ze hem aan de kruisdood moesten overleveren, waren zij alvast in hem bitter teleurgesteld, die hen zoveel beloofd hadden en zo weinig gaf. Hij beloofde vreugde en geluk in een andere wereld, terwijl het volk voor zijn ogen honger, lijden en geduld moesten uitoefenen.


It may also be that the sympathy of the Romans, especially of Pilate, was given Christ because they regarded him as perfectly harmless to their power and sway. The philosopher Pilate may have considered Christ's "eternal truths" as pretty anaemic and lifeless, compared with the array of strength and force they attempted to combat. The Romans, strong and unflinching as they were, must have laughed in their sleeves over the man who talked repentance and patience, instead of calling to arms against the despoilers and oppressors of his people.

Dat kan ook zijn door de sympathie voor Christus die de Romeinen hadden, in het bijzonder Pilatus, omdat ze hem als volkomen onschadelijk vonden voor hun macht en heerschappij. De filosoof Pilatus kon Christus’ eeuwige waarheden hebben aanschouwd als zijnde bloedarm en levenloos, in vergelijking met de macht en kracht die ze probeerden te bestrijden. De Romeinen, machtig en vastberaden als ze waren, moesten in de stilte hebben gelachen over de man die omtrent berouw en geduld sprak in plaats van bewapening te verklaren tegenover de gewelddadige plunderaars en onderdrukkers van zijn volk.


The public career of Christ begins with the edict, "Repent, for the Kingdom of Heaven is at hand."

Het openbare leven van Christus begint met het edict, "Bekeert u, want het Koninkrijk der hemelen is nabij."


Why repent, why regret, in the face of something that was supposed to bring deliverance? Had not the people suffered and endured enough; had they not earned their right to deliverance by their suffering? Take the Sermon on the Mount, for instance. What is it but a eulogy on submission to fate, to the inevitability of things?

Waarom zich bekeren, waarom spijt hebben, in het gezicht van iets dat werd verondersteld om verlossing te bekomen? Hadden de mensen niet voldoende geleden en afgezien; hadden ze hun recht op verlossing door hun lijden niet verdiend? Neem de Bergrede, bijvoorbeeld. Het is maar een lofrede en oproep tot onderwerping aan het lot, aan de onvermijdelijkheid der dingen?


"Blessed are the poor in spirit, for theirs is the Kingdom of Heaven." Heaven must be an awfully dull place if the poor in spirit live there. How can anything creative, anything vital, useful and beautiful come from the poor in spirit? The idea conveyed in the Sermon on the Mount is the greatest indictment against the teachings of Christ, because it sees in the poverty of mind and body a virtue, and because it seeks to maintain this virtue by reward and punishment. Every intelligent being realizes that our worst curse is the poverty of the spirit; that it is productive of all evil and misery, of all the injustice and crimes in the world. Everyone knows that nothing good ever came or can come of the poor in spirit; surely never liberty, justice, or equality.

"Zalig zijn de armen van geest, want aan hen is het Koninkrijk der hemelen." De hemel moet een erg saaie plek zijn indien de armen van geest er wonen. Hoe kan iets creatief, iets vitaal, nuttig en mooi komen uit de armen van geest? Het idee overgebracht in de Bergrede is de grootste aanklacht tegen de leer van Christus, want het ziet in de armoede van geest en lichaam een deugd, en omdat ze deze deugd door beloning en straf willen handhaven. Ieder intelligent wezen beseft dat de ergste vloek de armoede van de geest is; dat het product is van alle 28

kwaad en ellende, van al het onrecht en de misdaden in de wereld. Iedereen weet dat niets goeds ooit kwam of kan komen van de armen van geest; zeker nooit vrijheid, rechtvaardigheid, of gelijkheid.

"Blessed are the meek, for they shall inherit the earth." What a preposterous notion! What incentive to slavery, inactivity, and parasitism! Besides, it is not true that the meek can inherit anything. Just because humanity has been meek, the earth has been stolen from it.

"Zalig zijn de zachtmoedigen, want zij zullen het aardrijk beërven." Wat een belachelijk idee! Wat stimulans voor de slavernij, inactiviteit, en parasitisme! Trouwens, het is niet waar dat de zachtmoedigen alles kan erven. Daar de mensheid zachtmoedig is geweest, werd de aarde hen gestolen.


Meekness has been the whip, which capitalism and governments have used to force man into dependency, into his slave position. The most faithful servants of the State, of wealth, of special privilege, could not preach a more convenient gospel than did Christ, the "redeemer" of the people.

Zachtmoedigheid is de zweep geweest, die het kapitalisme en overheden hebben gebruikt om de mens tot afhankelijkheid, in zijn slaaf positie te dwingen. De meest trouwe dienaren van de staat, van de rijkdom, van bijzonder voorrechten, zouden geen meer geschikte evangelie kunnen prediken dan Christus, de “verlosser” van de mensen dat heeft gedaan.


"Blessed are they that hunger and thirst for righteousness, for they shall be filled." But did not Christ exclude the possibility of righteousness when he said, "The poor ye have always with you"? But, then, Christ was great on dicta, no matter if they were utterly opposed to each other. This is nowhere demonstrated so strikingly as in his command, "Render to Caesar the things that are Caesar's, and to God the things that are God's."

"Zalig zijn zij die hongeren en dorsten naar de gerechtigheid, want zij zullen verzadigd worden." Maar had Christus niet de mogelijkheid om gerechtigheid uit te sluiten toen hij zei: "De armen hebt gij altijd met u"? Maar dan, Christus was wonderlijk op uitspraken, ongeacht of ze volkomen in tegenspraken met elkaar waren. Dit wordt nergens zo treffend aangetoond als in zijn opdracht, "Geeft dan aan de keizer, wat aan de keizer toebehoord, en aan God, wat van God is."


The interpreters claim that Christ had to make these concessions to the powers of his time. If that be true, this single compromise was sufficient to prove, down to this very day, a most ruthless weapon in the hands of the oppressor, a fearful lash and relentless tax-gatherer, to the impoverishment, the enslavement, and degradation of the very people for whom Christ is supposed to have died. And when we are assured that "Blessed are they that hunger and thirst for righteousness, for they shall be filled," are we told the how? How? Christ never takes the trouble to explain that. Righteousness does not come from the stars, nor because Christ willed it so. Righteousness grows out of liberty, of social and economic opportunity and equality. But how can the meek, the poor in spirit, ever establish such a state of affairs? De vertalers en commentatoren beweren dat Christus deze concessies aan de bevoegdheden van zijn tijd op die manier moest overbrengen. Als dat waar is, dit enkel compromis was voldoende om te bewijzen, tot op de dag van vandaag, dat het een meest meedogenloze wapen in de handen van de onderdrukker was, een roekeloze zweep en meedogenloze tollenaar, de verarming, de slavernij, en de aftakeling van de mensen voor wie Christus wordt verondersteld te zijn gestorven. En als we ervan verzekerd zijn dat "Zalig zijn zij die hongeren en dorsten naar gerechtigheid, want zij zullen verzadigd worden," wordt ons verteld “hoe?” Hoe? Christus neemt nooit de moeite om dat uit te leggen. Gerechtigheid komt niet van de sterren, noch omdat Christus het zo heeft gewild. Gerechtigheid groeit uit vrijheid, van sociale en economische kansen en 32

gelijkheid. Maar hoe kan de zachtmoedigen, de armen van geest, ooit zulk een stand van zaken realiseren?

"Blessed are ye when men shall revile you and persecute you, and say all manner of evil against you falsely, for my sake. Rejoice, and be exceeding glad: for great is your reward in heaven."

“Zalig zijt gij, wanneer men u smaadt en vervolgt en liegende allerlei kwaad van u spreekt om Mijnentwil. Verblijdt u en verheugt u, want uw loon is groot in de hemelen, want zo hebben zij de profeten voor u vervolgd.”


The reward in heaven is the perpetual bait, a bait that has caught man in an iron net, a strait-jacket which does not let him expand or grow. All pioneers of truth have been, and still are, reviled; they have been, and still are, persecuted. But did they ask humanity to pay the price? Did they seek to bribe mankind to accept their ideas? They knew too well that he who accepts a truth because of the bribe, will soon barter it away to a higher bidder.

De beloning in de hemel is het eeuwige lokaas, een lokaas dat de mens in een ijzeren net gevangen houd, een dwangbuis die hem niet toelaat uit te breiden of te groeien. Alle pioniers van de waarheid zijn gescholden, en zijn nog steeds gescholden; ze waren vervolgd, en nog steeds zijn ze vervolgd. Maar hebben ze aan de mensheid gevraagd de prijs te betalen? Hebben ze geprobeerd de mensheid om te kopen om hun ideeën te accepteren? Ze wisten maar al te goed dat hij die een waarheid accepteert vanwege de omkoping, spoedig gaat ruilen met een hogere bieder.


Good and bad, punishment and reward, sin and penance, heaven and hell, as the moving spirit of the Christ-gospel have been the stumbling-block in the world's work. It contains everything in the way of orders and commands, but entirely lacks the very things we need most.

Goed en slecht, beloning en straf, zonde en boete, hemel en hel, als de drijvende kracht van de Christusevangelie is altijd het struikelblok geweest in het werk van de wereld. Het bevat alles wat op de weg van orders en opdrachten staat, maar volledig ontbreekt de dingen die we het meest nodig hebben.


The worker who knows the cause of his misery, who understands the makeup of our iniquitous social and industrial system can do more for himself and his kind than Christ and the followers of Christ have ever done for humanity; certainly more than meek patience, ignorance, and submission have done.

De werknemer die de oorzaak van zijn ellende kent, die de make-up begrijpt van onze onrechtvaardige sociale en industriële systeem kan meer doen voor zichzelf en zijn soort dan Christus en de volgelingen van Christus ooit hebben gedaan voor de mensheid; zeker veel meer dan zachtmoedigheid, geduld, onwetendheid, en onderwerping ooit hebben gedaan.


How much more ennobling, how much more beneficial is the extreme individualism of Stirner and Nietzsche than the sick-room atmosphere of the Christian faith. If they repudiate altruism as an evil, it is because of the example contained in Christianity, which set a premium on parasitism and inertia, gave birth to all manner of social disorders that are to be cured with the preachment of love and sympathy.

Hoeveel meer verheffende, hoeveel gunstiger is het extreme individualisme van Stirner en Nietzsche dan de ziekenkamer sfeer van het christelijk geloof. Als ze altruïsme als een kwaad verwerpen, dat is vanwege het voorbeeld in het christendom die een premie heeft ingesteld op parasitisme en inertie, en gaf geboorte aan allerlei sociale stoornissen die met de prediking van liefde en sympathie worden genezen.


Proud and self-reliant characters prefer hatred to such sickening artificial love. Not because of any reward does a free spirit take his stand for a great truth, nor has such a one ever been deterred because of fear of punishment.

Trots en onafhankelijke karakters houden liever van haat dan zowat misselijkmakende kunstmatige liefde. Niet vanwege een beloning neemt een vrij gemoed een standpunt tegenover een grote waarheid, noch heeft zo iemand zich ooit afgeschrikt vanwege de angst voor straf.


"Think not that I come to destroy the law or the prophets. I am not come to destroy, but to fulfill." Precisely. Christ was a reformer, ever ready to patch up, to fulfill, to carry on the old order of things; never to destroy and rebuild. That may account for the fellow- feeling all reformers have for him.

"Denk niet dat ik gekomen ben om de wet of de profeten te ontbinden. Ik ben niet gekomen om te ontbinden, maar te vervullen." Juist. Christus was een hervormer, altijd klaar om op te lappen, te vervullen, om de oude orde van zaken voort te zetten; nooit om te vernietigen en te herbouwen. Dat kan goed zijn voor het medegevoel van alle hervormers die het voor hem hebben.


Indeed, the whole history of the State, Capitalism, and the Church proves that they have perpetuated themselves because of the idea "I come not to destroy the law." This is the key to authority and oppression. Naturally so, for did not Christ praise poverty as a virtue; did he not propagate non-resistance to evil? Why should not poverty and evil continue to rule the world?

Inderdaad, de hele geschiedenis van de Staat, het Kapitalisme, en de Kerk bewijst dat zij zelf het idee hebben vereeuwigd: "Ik kom niet om de wet te vernietigen." Dit is de sleutel tot gezag en onderdrukking. Vanzelfsprekend dus, heeft Christus de armoede niet als een deugd geprezen; heeft hij geen geweldloosheid tegenover het kwaad gepropageerd? Waarom zouden de armoede en het kwaad nog steeds de wereld niet beheersen?


Much as I am opposed to every religion, much as I think them an imposition upon, and crime against, reason and progress, I yet feel that no other religion has done so much harm or has helped so much in the enslavement of man as the religion of Christ.

Hoezeer ik tegen elke vorm van godsdienst ben, zover als ik kan denken zijn ze voor de mens een last, en misdaad tegenover, rede en vooruitgang, maar toch voel ik dat er geen andere religie zo veel kwaad heeft gedaan of heeft zoveel geholpen in de slavernij van de mens dan de religie van Christus.


Witness Christ before his accusers. What lack of dignity, what lack of faith in himself and in his own ideas! So weak and helpless was this "Saviour of Men" that he must needs the whole human family to pay for him, unto all eternity, because he "hath died for them." Redemption through the Cross is worse than damnation, because of the terrible burden it imposes upon humanity, because of the effect it has on the human soul, fettering and paralyzing it with the weight of the burden exacted through the death of Christ.

Wees getuige van Christus voor zijn aanklagers. Wat een gebrek aan waardigheid, wat een gebrek aan geloof in hem en in zijn eigen ideeën! Zo zwak en hulpeloos was de "Redder der Mensheid" dat hij de hele menselijke familie voor hem moet doen betalen, tot in alle eeuwigheid, want hij "is voor hen gestorven." Verlossing door het kruis is erger dan de verdoemenis, vanwege de verschrikkelijke last op de mensheid gebracht, daar het toegebrachte gevolg op de menselijke ziel, vastgebonden en verlamt, gevorderd onder het gewicht van de last door de dood van Christus.


Thousands of martyrs have perished, yet few, if any, of them have proved so helpless as the great Christian God. Thousands have gone to their death with greater fortitude, with more courage, with deeper faith in their ideas than the Nazarene. Nor did they expect eternal gratitude from their fellow-men because of what they endured for them.

Duizenden martelaren zijn omgekomen, maar weinig of geen van hen zijn zo hulpeloos als de grote christelijke God geweest. Duizenden zijn de dood ingegaan met een grotere standvastigheid, met meer moed, met een diepere geloof in hun ideeën dan de Nazarener. Evenmin hebben zij eeuwige dankbaarheid van hun medemensen verwacht om wat ze voor hen hebben doorstaan.


Compared with Socrates and Bruno, with the great martyrs of Russia, with the Chicago Anarchists, Francisco Ferrer, and unnumbered others, Christ cuts a poor figure indeed. Compared with the delicate, frail Spiridonova who underwent the most terrible tortures, the most horrible indignities, without losing faith in herself or her cause, Jesus is a veritable nonentity. They stood their ground and faced their executioners with unflinching determination, and though they, too, died for the people, they asked nothing in return for their great sacrifice.

In vergelijking met Socrates en Bruno, met de grote martelaren van Rusland, met de Chicago Anarchisten, Francisco Ferrer, en ontelbare anderen, Christus toont inderdaad een slecht figuur. Vergeleken met de delicate, broos Maria Spiridonova die de meest verschrikkelijke martelingen, de meest verschrikkelijke vernederingen, onderging zonder verlies van geloof en vertrouwen in zichzelf of haar oorzaak, Jezus is daarentegen een ware niemendal. Ze stonden hun mannetje en keken naar hun beulen met complete vastberadenheid, en hoewel ook zij, voor de mensen stierven, vroegen ze niets in ruil voor hun grote offer.


Verily, we need redemption from the slavery, the deadening weakness, and humiliating dependency of Christian morality.

We verdienen echt verlossing uit de slavernij, de afstompende zwakte en vernederende afhankelijkheid van de Christelijke moraal.


The teachings of Christ and of his followers have failed because they lacked the vitality to lift the burdens from the shoulders of the race; they have failed because the very essence of that doctrine is contrary to the spirit of life, exposed to the manifestations of nature, to the strength and beauty of passion.

De leer van Christus en van zijn volgelingen hebben gefaald, omdat zij niet over de vitaliteit beschikten om de lasten op de schouders van de mens te verlichten; ze hebben gefaald, omdat de essentie van die leer in strijd is met de geest van het leven, blootgesteld aan de manifestaties van de natuur, omwille van de kracht en schoonheid van de hartstochtelijkheid.


Never can Christianity, under whatever mask it may appear-be it New Liberalism, Spiritualism, Christian Science, New Thought, or a thousand and one other forms of hysteria and neurasthenia-bring us relief from the terrible pressure of conditions, the weight of poverty, the horrors of our iniquitous system. Christianity is the conspiracy of ignorance against reason, of darkness against light, of submission and slavery against independence and freedom; of the denial of strength and beauty, against the affirmation of the joy and glory of life. Nooit kan het Christendom, onder eender welke masker het gepresenteerd wordt, of het nieuwe Liberalisme is, het Spiritisme, Christian Science, New Thought, Scientology, of een duizend en een andere vormen van hysterie en neurasthenie ons van de verschrikkelijke druk van omstandigheden verlichting brengen, evenzeer het gewicht van de armoede, en de verschrikkingen van onze onrechtvaardige systeem. Het Christendom is de samenzwering van onwetendheid tegen de rede, van de duisternis tegenover het licht, van onderwerping en slavernij tegenover onafhankelijkheid en vrijheid; van de ontkenning van de kracht en schoonheid tegen de bevestiging van de vreugde en de glorie van het leven. © May 2014 – Vertaling uit het Engels door Philippe L. De Coster, B.Th., D.D. 47

The Editor’s Epilogue All governments use violence (in the form of police/militaries) and coercion (in the form of forced taxation) against their people. Like a world-wide inescapable mafia, all the governments of Earth force us to pay their multitude of taxes, and if we don't, they seize our assets/asses and throw us in jail! As someone puts it, "the state is a monopoly of individuals with the legal right and obligation to initiate the use of force against others in a given geographical area." But of course if all humans are indeed free and equal, as these governments claim, then none should have the right to initiate the use of 48

force against others. If governments do not steal our tax money, what will we do about schools and roads and national defence??" I know you think freedom is scary, Anarchy sounds negative, and it is radical and extremist to point out the utter illegitimacy and immorality of the state... but... it is just calling a spade a spade. Government is violence. Government is coercion. Freedom is Anarchy.Anarchism strives in the effort to find back human security from before a Christianized government as I mention in the next paragraph, and as such to bring to naught the effects of misery on all levels of life touching the freedom of men worldwide. The human being forgets easily, whereby Anarchism is a call to re-establish the real ways of life as before Christianity and any other mode of religion breaking with the freedom of humanity. Anarchism is working for the cessation of the great sounds against human freedom, such as the sounds of war, the noise of explosion, and the cry of suffering humanity. This may wrongly create a curious false peace, but it will at the same time create a channel of approach for the ideas of Anarchism, its forces and energies of the true brotherhood. Together, we have two opposing conditions to consider, and with which to deal, and together we will need much wisdom. We will have to assist in the task of preventing the relapse of tired humanity after so much of injustice and liars caused by the established and money-making religions on the foolishness of people as today’s Scientology everywhere, the brain-washing religion. However, all religions are in some way brainwashing. The work to be achieved by the Anarchists, its aspirants, and men and women of goodwill is the determining factor in this new era. The Rules of the Anarchic Road is this: 1. Be not afraid, you are not standing alone. 2. Cut deep into the roots of your life, as there lays your freedom. 3. Pulsate in the rhythm of all life in time and space and in that rhythm find the note that liberates. 4. Ponder and learn from the destroying work of religions concerning your freedom. Cutting off your freedom means destruction for yourself and others. Your understanding on this should make knowledge possible, after which you can build up for yourself and humanity. 5. Your major life theme should always be: “Search freedom”, as it is the goal for all. Remember! What is Anarchy? Anarchy is a society without government. Freedom is the liberty to perform some basic human needs without interference. Within an Anarchist society, people can be suppressed by other people, just not by a government. 49

The quick disappearing of religions is important to freeing humanity's soul, just as the destruction of states is essential to freeing humanity's body. Every person has a right to believe whatever he or she wishes -- and any attempt to forcibly change someone's opinion will usually be met with the strengthening of that attitude. Censorship, intolerance, discrimination, and force does not make society harmonious, it breaks it up into factions with nationalistic and unreasonable passions. When I say to make religion one’s enemy, I do not mean to make the religionists your enemy. I mean that we must spread Atheism, if we are to spread progress -- and the only way to get someone to genuinely renounce the world's religions is to appeal to them peacefully and reasonably. Anarchism is also goodwill, and this is an education one. Goodwill is man’s first expression to his fellowman. Its result on Earth is peace. It is so simple and practical that people fail to appreciate its potency or its scientific and dynamic effect. One person sincerely practising goodwill in a family or community can completely change its attitudes. Goodwill really practised among groups, communities and in any nation based on Anarchism, can revolutionise the whole world. We do not need religion for that or the words of Jesus of Nazareth, and even less the Bible. All nations have a vast house cleansing to do, and the difficulty even at this time is that they must do it alongside of the strict fulfilling of their international and worldwide relationships. © May 2014 – Philippe L. De Coster, B.Th.,D.D.

Voorwoord van de Uitgever The Defeat of Christianity De Mislukking van het Christendom/The Failure of Christianity The Editor’s Epilogue Contents/Inhoud © May 2014 Skull Press Ebook Publications, Ghent, Belgium Non Commercial 2 3 7 48 50


Sign up to vote on this title
UsefulNot useful