You are on page 1of 2

Dit interview gaat over een 30 jarige vrouw, waarbij een half jaar geleden de diagnose ADHD is

vastgesteld. Ik heb haar vragen gesteld die ik zelf nog graag zou willen weten, naast de informatie die
ik al had gevonden. De reden dat ik voor een volwassene heb gekozen is, omdat je altijd maar om je
heen hoort ‘het drukke kind’ maar deze kinderen worden ooit volwassen, en hoe wordt er dan met
ADHD omgegaan?

Wanneer werd ontdekt dat je ADHD had?
Ongeveer een half jaar geleden.

Wie heeft deze diagnose vastgesteld?
Eerst is er een diagnostisch onderzoek gedaan, waar op adhd werd getest. Hieruit kwam dat ik adhd
had, maar men heeft hier niets mee gedaan. Door verder contact met een psycholoog bracht zij naar
voren dat er de ervaren problematiek toch vanuit adhd kwam. Er werd een test met medicatie gedaan
door de psychiater om zekerheid te brengen. Toen dit positief uitpakte werd de diagnose adhd officieel
gesteld.

Wat vond je daarvan?
Een opluchting, omdat duidelijk is wat er met mij aan de had is. Aan de andere kant is het natuurlijk
lastig om te leven met een stempel en ook met het je realiseren dat je ‘een ziekte’ hebt.

Wat merk je zelf van ADHD?
Ik merk erg veel van adhd, het beheerst mijn dagelijks leven in alles wat ik doe. Ik analyseer alle
situaties. Dus alles wat mensen zeggen en doen, wat ik zelf zeg en doe, dingen die ik zie gebeuren in
mijn omgeving of op bijvoorbeeld tv. Ik kan hierdoor enorm gaan piekeren en malen. Het is meestal
negatief. De positieve dingen waarover ik erg veel nadenk hebben hoofdzakelijk te maken met kunst.
Door al het constante denken creeer ik voor mijn gevoel een afstand met de samenleving en met het
‘normale leven’. Dit omdat ik het anders zie. Dit geeft mij een angstig gevoel en raak hierdoor
regelmatig depressief. Het klinkt nu alsof het alleen negatief is, maar dat is niet het geval. De diagnose
is pas vastgesteld en daardoor is het moeilijk om op dit moment. Maar wat ik dus nu ook merk is dat ik
al bijna een boekwerk wil gaan schrijven, het is voor mij moeilijk om kort maar krachtig een antwoord
te geven.

Behandelen mensen je anders?
Nee, maar dit komt omdat de meeste mensen dit niet weten. Ik weet zeker dat als ik bijvoorbeeld op
mijn werk zou aangeven dat ik adhd zou hebben mensen mij anders zouden behandelen. Mensen
hebben een ander beeld van adhd dan wat het daadwerkelijk is.

Gebruik je medicatie?
Ja, Ritalin

Wat doe je er zelf aan?
Ik ben naar een adhd-groep geweest, waar ervaringen e.d. werden uitgewisseld. Nu heb ik een
contactpersoon bij een instelling. Ik probeer zelf meer te denken aan de tijd, dus weer terug te gaan
naar het nu. Moeilijk uit te leggen. Dus uit het oude denktpatroon te stappen en realiseren waar ik nu
eigenlijk mee bezig ben. Concentreren op een activiteit door middel van planning. Als ik dit niet doe,
doe ik van alles maar eindig met niets.

Wat zijn de nadelen van ADHD?
- Het constant denken over alles. Piekeren, malen en doomscenario’s creeeren
- Sneller last van depressies
- Aan allerlei projecten en dergelijke beginnen, maar nooit iets afmaken
- Snel geirriteerd door de kleinste dingen
- Door de dingen nooit af te maken onstaat er een gevoel van falen (‘ik kan ook nooit iets goed
doen!’). Onzekerheid
- Problemen met tijdsbesef. Er zitten niet genoeg uren in de dag om alles te kunnen doen.
- Het gevoel van het belast zijn met dingen ‘moeten’ doen
- Snel afgeleid zijn wanneer iets oninteressant is
- Altijd het gevoel hebben van ‘is dit alles wat er is?’

Zitten er ook voordelen aan ADHD?

Ja er zitten zeker voordelen aan adhd. Zoals bijvoorbeeld:
- het creatief zijn op allerlei vlakken
- mensen kunnen aanvoelen / inlevingsvermogen
- het zien van de wereld vanuit een andere invalshoek, dit heeft ook weer verband met
creativiteit
- Het op kunnen gaan in een activiteit en gedetailleerd werken met toch vaak een resultaat wat
er mag zijn

Wat vind je er van dat een ‘druk kind’ snel de stempel krijgt van ADHD?
Slecht. Ik ben van mening dat er veel kinderen zijn die druk zijn, omdat er niet naar ze wordt
omgekeken. Ouders die altijd aan het werk zijn en de kinderen niet of nauwelijks aandacht geven. Het
kind wordt druk en vervelend omdat zij op zoek zijn naar aandacht. Er wordt dan als snel besloten om
het kind ritalin te ‘voeren’, terwijl door oorzaak ergens anders ligt (oftewel de opvoeding van de
ouders).

Wat zou je willen zeggen aan een ouder die denkt een kind te hebben met ADHD?
Een ouder zou een diagnostisch onderzoek kunnen doen om te zien of het daadwerkelijk adhd is.