You are on page 1of 8

Nr.

39 oktober 2006 pagina 1


Een type is een historisch (voor)beeld van een latere geestelijke waarheid of
werkelijkheid (de antitype).
Het Woord van de Gerechtigheid
Want ieder die nog van melk leeft, is onervaren in het woord van de gerechtigheid (St. vert.): hij is nog
een kind (Hebr. 5:13).
Het woord van de gerechtigheid staat in contrast tot de eerste beginselen van de uitspraken van God
(Hebr. 5:12). Het woord van de gerechtigheid duidt daarom op diepere waarheden waarin God handelt op
basis van Zijn gerechtigheid met ons.
Het Woord van de Gerechtigheid wil een bijdrage leveren om christenen vertrouwd te maken met de
vaste spijs (Hebr. 5:14) van het woord van God om geestelijke volwassenheid mogelijk te maken. Bijbelse
waarheden die nauwelijks worden onderwezen en van cruciaal belang zijn om het einddoel van het geloof
(1 Petr. 1:9) te bereiken, zullen in het bijzonder onderwerp van aandacht zijn.
Het Woord van de Gerechtigheid wordt geredigeerd door Roel Velema
e-mail: roel@velemaweb.nl
website: http://roel.velemaweb.nl/nl/wvdg/wvdg.aspx
Types en Antitypes
O onverstandigen en tragen van hart, dat gij niet gelooft alles wat de profeten gesproken
hebben! Moest de Christus dit niet lijden om in Zijn heerlijkheid in te gaan? En Hij begon bij
Mozes en bij al de profeten en legde hun uit, wat in de Schriften op Hem betrekking had (Luc.
24:25-27).
Deze gebeurtenissen zijn ons ten voorbeeld [Gr. tupos] geschied, opdat wij geen lust tot het
kwade zouden hebben, zoals zij die hadden Dit is hun overkomen tot een voorbeeld [Gr. tupos]
(voor ons) en het is opgetekend ter waarschuwing voor ons, over wie het einde der eeuwen gekomen
is (1 Cor. 10:6,11).
In Lucas 24:27 begon de Here J ezus bij Mozes en bij al de profeten uit te leggen wat op Hem
betrekking had. De Heer bracht daarbij de geestelijke betekenis van Zijn Persoon en Zijn werk aan het
licht door naar historische feiten te verwijzen die van Hem spraken. In feite deed de Heer twee dingen:
1) Hij verwees naar Zichzelf en Zijn werk (de werkelijkheid), en 2) Hij legde uit hoe de historische
feiten van de Bijbel naar die werkelijkheid verwezen (de schaduw, het beeld).
In de theologie wordt deze schaduw of dit beeld de type genoemd. De werkelijkheid wordt de
antitype genoemd. We kunnen zeggen dat een type een historisch (voor)beeld is van een latere
geestelijke waarheid of werkelijkheid (de antitype). Types en antitypes zijn doorgaans van
toepassing op een eerdere en latere bedeling, waarbij het object of de gebeurtenis uit de eerdere
bedeling een schaduw is van de werkelijkheid in de latere bedeling. Zo is Mozes een type van Christus
en is de bekering van Paulus een type van de toekomstige bekering van Isral.
Nr. 39 oktober 2006 Het Woord van de Gerechtigheid pagina 2
Alleen de geestelijke mens kan de geestelijke inhoud van de Bijbel beoordelen.
Een type is vaak min of meer profetisch en kan in heel de Bijbel voorkomen, niet alleen in het
Oude Testament.
De typologie beschrijft de leer van de types in de Bijbel. Typologie is een fascinerend facet van
Bijbelstudie, maar is al sinds lange tijd in diskrediet geraakt. Hiervoor zijn verschillende redenen aan
te wijzen:
1. De typologie heeft door haar vroegere beoefenaars vaak tot buitensporige
interpretaties geleid.
2. De typologie wordt vaak als onbetrouwbaar gezien. Een type zou voor velerlei uitleg
vatbaar zijn, zodat de Bijbel naar eigen hand gezet kan worden.
3. Geestelijk liberalisme neigt ertoe om het bovennatuurlijke in de Bijbel te ontkennen,
waarmee ook afgedaan wordt met de typologie van de Bijbel.
Voor veel mensen is de Bijbel slechts een boek met historische feiten. Zowel gelovigen als
ongelovigen kunnen deze geschiedkundige feiten begrijpen. De onverloste mens kan de letter van de
Bijbel begrijpen, maar alleen de verloste mens kan de geestelijke inhoud van dit boek beoordelen:
Doch een ongeestelijk mens aanvaardt niet hetgeen van de Geest is, want het is hem tot
dwaasheid en hij kan het niet verstaan, omdat het slechts geestelijk te beoordelen is (1 Cor. 2:14).
Voor de ongelovige, de ongeestelijke mens, heeft de geestelijke inhoud van de Bijbel geen
betekenis, want hij is geestelijk dood en kan deze dingen niet zien. Voor de geestelijke mens is de
situatie totaal anders; hij heeft Gods Geest, opdat hij weet wat hem door genade geschonken is (1
Cor. 2:12). Dit brengt de geestelijke mens in een positie om het belang van types en antitypes te zien
en ze toe te passen in de studie van de Bijbel.
Een type is een voorafschaduwing van een antitype. Types kunnen betrekking hebben op personen,
gebeurtenissen, zaken, handelingen, ambten, plaatsen en instellingen.
Personen.
1. Isak, een type van Christus, toen hij werd geofferd door zijn vader (Gen. 22:13;
Rom. 8:32).
2. Melchizedek, een type van het komende priesterschap van de Heer in het Messiaanse
tijdperk (Gen. 14:18; Hebr. 7:7-10).
3. J ona, een type van de Heer in Zijn dood en opstanding (J ona 1:17; Matt. 12:40).
Gebeurtenissen.
1. De vloed, een type van de komende verdrukking (Gen. 6:5-9:7; Matt. 24:21).
2. Het licht van de Schepping als type van het evangelie (Gen. 1:3; 2 Cor. 4:6).
3. De manna en het Brood van het Leven (Ex. 16:16; J oh. 6:32).
Zaken.
1. Olie, een type van de Heilige Geest (Lev. 7:35; 1 J oh. 2:27).
2. De ladder van J acob als type van Christus (Gen. 28:10-13; Rom. 8:32).
3. De ark, een type van redding (Gen. 7:16; 1 Petr. 3:20,21).
Nr. 39 oktober 2006 Het Woord van de Gerechtigheid pagina 3
Een bazuin is een type van de wederkomst van Christus.
Handelingen.
1. De dood van een dier als type van Christus dood voor de zonde (Lev. 4:15;
Openb. 5:9).
2. Het sprenkelen van bloed als type van reiniging (Lev. 14:7; Hebr. 9:13).
3. Het smeren van bloed op de deurposten als type van geloof (Ex. 12:7;
Hebr. 11:28).
Ambten.
1. Mozes, de profeet als type van Christus (Deut. 18:15; Hand. 3:22).
2. David, de koning als type van Christus (2 Sam. 7; Luc. 1:32).
3. J ozef, de redder als type van Christus (Gen. 50:19,20; Hebr. 7:25).
Plaatsen.
1. Egypte als type van de wereld (Ex. 1:1; Openb. 11:8).
2. De woestijn als type van ongeloof (Ps. 78:40,41; Hebr. 3:7-11).
3. Bethel, een type van Gods huis en Zijn aanwezigheid (Gen. 28:19;
Matt. 28:20).
Instellingen.
1. De sabbat als type van Gods komende Messiaanse rust (Gen. 2:2; Hebr. 4:8).
2. De bazuin als type van Christus wederkomst (Lev. 23:24; 1 Cor. 15:52;
1 Thess. 4:16).
3. Het pascha als type van verlossing (Ex.12:11-28; 1 Cor. 5:7).
De wet en de profeten
In 1 Corinthirs 10:11 lezen we: Dit is hun overkomen tot een voorbeeld [Gr. tupos] (voor ons)
en het is opgetekend ter waarschuwing voor ons, over wie het einde der eeuwen gekomen is (1
Cor. 10:6,11).
Het Oude Testament wordt wel samengevat in de wet (van Mozes), de profeten en de psalmen
(Luc. 24:44), maar ook wel door de wet en de profeten alleen (vgl. Luc. 24:25-27).
We kunnen op twee manieren kijken naar het Oude Testament. Enerzijds gaan de wet en de
profeten tot J ohannes (Luc. 16:16), anderzijds kwam de Heer niet om de wet en de profeten te
ontbinden, maar om te vervullen.
Om een beter inzicht te hebben in de typologie van het Oude Testament, is het belangrijk om de
relatie te zien van de christen tot het Oude Testament.
De wet van Mozes werd aan het J oodse volk gegeven als richtsnoer voor de theocratie van deze
natie. De wet van Mozes is nooit gegeven aan de andere volken, noch aan de gemeente van J ezus
Christus. De wet was Gods volmaakte standaard en bood een zegen voor allen die deze wet volmaakt
hielden (Gal. 3:12). Maar als die wet niet wordt gehouden, heeft die wet een tegengestelde werking.
De wet biedt dan geen leven, maar begint te veroordelen. God wist dat de wet niet volmaakt nageleefd
kon worden door de J ood en had de wet daarom niet voor dat doel gegeven. God had de wet als een
tuchtmeester, als een schoolmeester, gegeven om de zondigheid van de mens te laten zien (vgl. Gal.
3:19). De wet was Gods standaard, maar bood geen oplossing voor het probleem van de zonde van de
mens. Christus is gekomen als Gods standaard, maar lostte ook het probleem van de zonde op.
Nr. 39 oktober 2006 Het Woord van de Gerechtigheid pagina 4
Een christen bestudeert de typologie niet uit hobbyisme, maar om de Heer te vinden.
Wanneer een J ood tot Christus komt, wordt door het geloof zijn dood en opstanding met Christus
een feit. Hij is dan voor de wet gestorven, omdat de wet niet verder reikt dan het graf (Gal. 2:19).
Door Christus wordt de oude Mozasche wetgeving tot een einde gebracht, omdat een J ood die
christen is geworden, voor de wet is gestorven. Daarom bestaat er niet zoiets als een (hernieuwde)
verplichting van een christen om de wet van Mozes te houden. Dat is een onmogelijkheid, want hoe
kan men de wet dienen, waarvoor men is gestorven?
Indien een christen geen relatie heeft met de wet van Mozes, wat betekent dit dan voor de
typologie van de Bijbel? Heeft de typologie dan nog waarde, want de typologie in het Oude Testament
is toch innig verbonden met de wet van Mozes? De Here beantwoordde deze vraag door een
onderscheid te maken tussen degeldigheid van de wet van Mozes (Luc. 16:16), en deprincipes die
ten grondslag liggen aan het Oude Testament. (Matt. 22:34-40). Enerzijds is er buiten de wet om
gerechtigheid openbaar geworden, anderzijds is het een gerechtigheid waarvan de wet en de profeten
getuigen (Rom. 3:21). Het is belangrijk om dit onderscheid te zien, want anders leidt het tot de
gedachte dat de wet opnieuw gehouden moet worden, of dat het Oude Testament van weinig waarde
is. Het Oude Testament is van groot belang voor een christen. Het Oude Testament wordt verklaard
in het licht van het Nieuwe Testament en het Nieuwe Testament wordt verklaard in het licht van het
Oude Testament. Ze zijn onafscheidelijk met elkaar verbonden, zoals de type en de antitype ook
onafscheidelijk zijn verbonden.
Waartoe dient de wet van Mozes? De wet was erbij gevoegd totdat (vgl. Gal. 3:19). Dit
totdat had betrekking op Christus. De wet was voor kinderen onder leiding van een schoolmeester
en bevatte talloze aanschouwelijke lessen: de tabernakel, het priesterschap, de offers, de feesten, enz.
Deze lessen leren het ABC van de dingen van God. Toen Christus kwam, was deze basisschool ten
einde gekomen. Al deze aanschouwelijke lessen waren een schaduw van wat komen moest, terwijl de
werkelijkheid van Christus is (vgl. Col. 2:16). De wet van Mozes was een uiterlijke zaak en daarom
van tijdelijke aard. Het is nooit Gods bedoeling geweest dat het leven met Hem een uiterlijke zaak is;
Gods weg is het intrinsieke, het innerlijke. Het Oude Verbond met Isral was uiterlijk, maar het
Nieuwe verbond met Isral zal intrinsiek zijn (Hebr. 9:8-13).
In de studie van typologie is het van groot belang om de onveranderlijke principes te zien die onder
de wet en in Christus gelden. Binnen afzonderlijke bedelingen kan Gods handelen met mensen en
groepen van mensen veranderen, maar het is altijd op basis van dezelfde principes. Het principe dat
daarbij alle andere principes omvat, is dat Christus het begin en het einde is.
Daarom is het van groot belang dat we in onze studie van de typologie bovenal zien hoe de types
zich verhouden tot Christus als Antitype. Dit is waar de Schrift de nadruk legt en voordurend op
wijst:
Dit zijn Mijn woorden, die Ik tot u sprak, toen Ik nog bij u was, dat alles wat over Mij
geschreven staat in de wet en de profeten en de psalmen moet vervuld worden. Toen opende Hij
hun verstand, zodat zij de Schriften begrepen (Luc. 24:44-45; vgl. 24:25-27).
Filippus vond Nathnal en zei tot hem: Wij hebben Hem gevonden, van wie Mozes in de wet
geschreven heeft en de profeten, Jezus, de zoon van Jozef (J oh. 1:46).
Nr. 39 oktober 2006 Het Woord van de Gerechtigheid pagina 5
De Bijbel is typologisch van aard.
Een christen bestudeert de typologie niet uit hobbyisme, maar om de Heer te vinden. Bovenstaande
verzen verbinden de typologie onlosmakelijk met het vinden van de Heer en het openen van hun
verstand door de Heer. Er is niets dat onze geestelijke groei z zal bevorderen als het voordurend
ontdekken van de Heer in heel de Schrift, zowel in type als antitype. Dit is niet moeilijk te begrijpen,
want Christus staat centraal in al de gedachten en plannen van God. Alles is met de Heer verbonden.
Als we door de ogen van God zouden kunnen kijken, zouden we zien dat Hij alles stuurt door Zijn
Zoon voor ogen te stellen. Al Zijn plannen zijn rond Hem gecentreerd. Welnu, als alles draait rond de
Zoon van God, wat is dan geestelijke groei in ons leven? Het is niets anders dan dat Christus de
overheersende plaats in ons leven krijgt. De nadruk van de studie van de typologie ligt daarom niet in
de eerste plaats in het kennen van waarheden en leerstellingen, maar dat deze waarheden en
leerstellingen leiden tot een grotere plaats van de Heer in ons leven. Dit is het doel van alle studie van
de Schrift.
De Bijbel als type
Typologie neemt een centrale plaats in bij het kennen van de Bijbel. De Bijbel is typologisch van
aard, omdat het geheel van de Bijbel gebaseerd op een type. Deze type vinden we in Genesis 1:1-2:3.
De Bijbel is gebaseerd op een periode van zeven dagen en verwijst typologisch naar een periode van
7000 jaar (vgl. 2 Petr. 3:8). Deze periode van 7000 jaar bestaat uit 6000 jaar en een Messiaanse
tijdperk van duizend jaar. Zoals God rustte op de zevende dag, zal God rusten in het Messiaanse
tijdperk en zal Zijn volk ook tot rust zijn gekomen (Hebr. 4:10). De Bijbel heeft veel te zeggen over
de tijd vr of n die 7000 jaar, maar alleen voor zover ze van belang zijn voor die 7000 jaar.
De studie van de Schrift begint bij Genesis 1:1-2:3 en de christen wordt van meet af aan
gedwongen om de Bijbel typologisch te bestuderen. Typologie is daarom geen vrijblijvende methode
om de Bijbel te bestuderen. God heeft de types en antitypes gegeven om te bouwen op het fundament
van principes die Hij heeft gegeven en waarvan Christus het begin en einde is. Het probleem van de
meeste christenen is dat zij de types negeren in de Bijbel en zich beperken tot de studie van de
antitypes in de Bijbel. Het is opmerkelijk hoe de Heer ons verstand kan openen wanneer we de types
zien in de Bijbel. Door de types en de antitypes te vergelijken, worden we behoed voor verkeerde
interpretatie van de Bijbel. In details kunnen christenen dan verschil van inzicht hebben, maar de
typologie garandeert ons dan dat de onderliggende principes waarop we bouwen, correct zijn.
Genesis 1:1-2:3 vormt een type waarop heel de Schrift is gebaseerd. Deze type is geestelijk
bijzonder rijk. In macro-opzicht geeft deze type inzicht hoe Gods handelen in de Bijbel als periode is
opgebouwd, maar anderzijds, op micro-niveau, laat het de principes van Gods handelen zien in relatie
tot de mens persoonlijk. De mens, die zondig is, kan alleen verlost worden door een werk van de
Heilige Geest. Deze verlossing leidt tot wedergeboorte en tot nieuw licht in dat leven. Genesis 1:1-3
spreekt hier typologisch van. De mens is woest en ledig en Gods Geest zweeft over de mens om
leven te geven. Paulus verwijst naar Genesis 1:3 wanneer Hij schrijft: Want de God, die gesproken
heeft: Licht schijne uit het duister, heeft het doen schijnen in onze harten, om ons te verlichten met
de kennis van de heerlijkheid van God in het aangezicht van Christus (2 Cor. 4:6).
Paulus verwijst naar de type in Genesis 1:3 en brengt de type direct in verband met Christus als
Antitype. Het christelijke leven begint met Christus en eindigt met Christus. Waar eindigt onze
geestelijke wedloop? Het eindigt op de zevende dag, in Genesis 2:3, de dag waarop God rust.
Nr. 39 oktober 2006 Het Woord van de Gerechtigheid pagina 6
Types zijn niet strijdig, maar wel beperkter dan de realiteit,
omdat types een schaduw zijn van de werkelijkheid.
Onze geestelijke wandel is een lang proces dat begint bij het plaatsvervangende werk op Golgotha
tot een erfenis, die in de hemelen is weggelegd (1 Petr. 1:4). Onze erfenis wordt altijd in verband
gebracht met het komende Messiaanse koninkrijk (1 Cor. 6:9, 10; Gal. 5:21b). Ons eeuwig heil wordt
nooit berfd, maar het koninkrijk wel (Gal. 5:21b). Het gehele proces van het plaatsvervangende werk
van Christus tot en met de onze erfenis van het komende koninkrijk, is samengevat in de type in
Genesis 1:1-2:3. De rest van de Schrift is daarvan een uitwerking.
In Genesis 2:4 lezen we: Dit is de geschiedenis van de hemel en de aarde, toen zij geschapen
werden. Dit is geen tweede scheppingsverhaal, maar een uitwerking van het scheppingsverhaal
waarvan de type in Genesis 1:1-2:3 spreekt. Genesis 2:4-Openbaring 22:21 is de uitwerking van
Genesis 1:1-2:3.
Een type is een voorafschaduwing van een antitype die de werkelijkheid is. Een type kan nooit
strijden met de antitype; ze moeten altijd overeenstemmen. De type is als een bouwtekening van een
huis, terwijl het huis zelf de werkelijkheid is. Wanneer het huis precies is gebouwd volgens de
bouwtekening, maakt het niet uit of men informatie over het huis verkrijgt van de bouwtekening of
van het huis zelf. De informatie moet overeenstemmen. Wanneer een type en een antitype niet
overeenstemmen, betekent dit dat de type of de antitype niet correct is of dat beiden niet correct zijn.
Verdere Bijbelstudie moet dan uitwijzen wat de oorzaak van het verschil is. Omdat de types en de
antitypes niet strijdig kunnen zijn, betekent dat dan dat er geen breekpunt kan bestaan in de type ten
opzichte van de antitype? Het antwoord op deze vraag kan van twee kanten worden benaderd.
F.B. Meijer heeft eens gezegd: Types are as accurate as mathematics. Vanuit dit opzicht kan
een breekpunt alleen worden ervaren door de beperking van de mens, niet door Gods woord.
Anderzijds, wanneer een huis is gebouwd volgens de bouwtekening, is het toch mogelijk dat het
huis zelf meer informatie levert dan de tekening zelf. Zaken als efficiency en woongevoel zijn niet in
een tekening vast te leggen. Christus, de eeuwige realiteit van God, is nooit een type, maar de
vervulling van alle types. De werkelijkheid is altijd rijker dan de schaduw van die werkelijkheid.
Adam is een type van de komende Christus en de tempel is een type van Christus die zei: Breekt
deze tempel af en binnen drie dagen zal Ik hem doen herrijzen (Matt. 2:19). Dit vers laat een
breekpunt zien, niet in tegenstrijdigheid, maar in de rijkdom van de antitype. Matt. 2:19 laat zien dat
de tempel, de type, het aflegt tegen de antitype. De tempel, als type, is niet strijdig met de Heer, maar
de Heer gaat, als Gods realiteit, elke type verre te boven. Types zijn niet strijdig, maar wel beperkter
dan de realiteit, omdat types een schaduw zijn van de werkelijkheid.
Typologie is van groot belang om de Schrift te leren kennen. Te vaak hebben christenen zich
beperkt tot de studie van de antitypes, met als gevolg dat de studie niet wordt getoetst door de
bijbehorende types. Het gevolg is dat er een onjuiste interpretatie kan ontstaan met alle gevolgen van
dien. Een goed voorbeeld hiervan is de vraag of een christen geheel of gedeeltelijk door de
verdrukking van de 70ste jaarweek van Danil gaat. Alleen door de types en antitypes te bestuderen,
wordt het gehele beeld duidelijk en kan geconcludeerd worden dat de gemeente niet geheel of
gedeeltelijk door de verdrukking van de 70ste jaarweek van Danil zal gaan. Een ander voorbeeld is
de vraag of de gemeente met de Heer zal terugkeren op aarde wanneer de Heer zijn handelen met
Isral zal hervatten. De type leert echter dat, toen J ozef zich aan zijn broeders bekend maakte,
Asnath, de heidense vrouw van J ozef, hierbij niet aanwezig was (Gen. 41:45; 45:1 e.v.).
Nr. 39 oktober 2006 Het Woord van de Gerechtigheid pagina 7
Gods woord kennen door de types is niet een zaak van ons natuurlijke verstand,
maar van een afhankelijke geestelijke houding.
Typologie geeft onze Bijbelstudie niet alleen een extra dimensie, maar is bovenal een noodzaak om
de Bijbel goed te begrijpen. Omdat de Bijbel typologisch van aard is en gebaseerd is op een type,
moeten we de types en antitypes altijd meenemen in onze studie.
In J oh. 3:14 lezen we: En gelijk Mozes de slang in de woestijn verhoogd heeft, z moet ook de
Zoon des Mensen verhoogd worden.
Omdat de Heer deze typeantitype relatie uitspraak deed, weten we dat de relatie correct is.
De type en de antitype spreken beide van verhoging. Bovendien vergelijkt de type de Heer ook
met een slang. De type introduceert hierbij een gedachte die in J oh. 3:14 niet in de antitype wordt
genoemd en daarom de antitype verrijkt. De type verwijst naar het feit dat aan het kruis onze oude
mens is vergiftigd door de slang. De slang, een type van de satan, is aan het kruis door de Heer
overwonnen (vgl. Col. 2:14,15). Zo kan de type informatie leveren om een ander aspect van de
antitype beter te begrijpen.
De Bijbel is vol types, meer dan de Heer ooit heeft uitgesproken. De Heer heeft een hierin een
voorbeeld nagelaten, opdat we in dit spoor verder gaan. Zo is het leven van J ozef vol typologie. Ook
de brief aan de Hebreen is alleen de begrijpen door de studie van de types en de antitypes.
Groeien in onze kennis van de typologie
Veel christenen vinden typologie moeilijk. Vaak wordt gedacht dat men met typologie de Bijbel
naar eigen hand kan zetten en het kan laten leren wat men in de type legt. Hierdoor ontstaat een
zekere tegenzin om zich in te laten met typologie.
We moeten echter vaststellen dat typologie aan de basis van de Schrift ligt en uitgebreid werd
toegepast door de Heer en door de schrijvers van het Nieuwe Testament.
Om te kunnen groeien in kennis en vaardigheid van de typologie, kunnen we leren van de
Emmasgangers (Luc. 24:13:35). De Emmasgangers waren onwetend over de typologie van het
Oude Testament, maar toch bracht de Heer hen tot het punt dat de types hen meer inzicht gaven in de
Heer Zelf (Luc. 24:31). De Emmasgangers werden door de Heer onverstandigen en tragen van hart
genoemd (Luc. 24:25). Toch kwam de Heer deze mensen tegemoet en ontvouwde Hij voor hen de
Schift vanuit de typologie. Het resultaat was dat zij zeiden: Was ons hart niet brandende in ons,
terwijl Hij onderweg tot ons sprak en ons de Schrift opende?(Luc. 24:32). Hoe kunnen we groeien
in ons begrip van de typologie, opdat ons hart brandt door wat de Heer ons in de Schrift laat zien.
Wat was het geheim?
Het geheim lag in de hartsgesteldheid van de Emmasgangers. Hoewel zij J ezus erkenden als
profeet en geloofden dat Hij Isral zou verlossen, was al hun hoop de grond ingeboord. Ze waren
perplex en teleurgesteld. Maar in deze toestand was er nog steeds een ondertoon van liefde en
toewijding voor Hem. Er was geen bitterheid en rebellie, maar een oprecht verlangen om Hem, in al
hun verwarring, te kennen. Deze afhankelijkheid is altijd een basis voor de Heer om verder met ons te
gaan. Wanneer we in toewijding aan de Heer toch volkomen perplex staan, zal de Heer ons altijd
tegemoet komen. Gods woord kennen door de types is niet een zaak van ons natuurlijke verstand,
maar van een afhankelijke geestelijke houding wanneer we Gods woord lezen. Wij zijn gekruisigd
voor het natuurlijke; het nieuwe leven appelleert aan het woord van God en dat is het enige leven dat
in de ogen van God wordt geaccepteerd.
Laten we onszelf voortdurend de vraag stellen Wat zegt de type? wanneer we Gods woord lezen
en bestuderen. De Emmasgangers waren niet vol van eigen bekwaamheid.
Nr. 39 oktober 2006 Het Woord van de Gerechtigheid pagina 8
J ozef is een type van Christus.
De Heer opende hun ogen op basis van hun onbevooroordeelde houding om te horen wat de Heer tot
hen te zeggen had. Deze houding opent ook voor ons de ogen om van Hem te leren. De Heer zal ons
op dit punt testen of we meer en meer van Hem willen leren: en Hij deed, alsof Hij verder zou
gaan. En zij drongen sterk bij Hem aan (Luc. 24:28). Laten we aan de Heer vasthouden dat Hij
ons het woord meer en meer zal openen en wij Hem meer en meer herkennen (Luc. 24:31). Het
herkennen en kennen van de Heer is het doel van alle geestelijke groei.
Om meer vertrouwd te raken met de typologie in de Bijbel, is het raadzaam als een
huiswerkopdracht het leven van J ozef te lezen (Gen. 30:22-25; 37-50), in het licht van de types.
Arthur Pink noemt in zijn boek Gleanings in Genesis 101 types in het leven van J ozef. De
vroegere werken van Arthur Pink zijn vol typologie en voornoemd boek is dan ook een absolute
aanrader. Andere schrijvers die veel nadruk legden op typologie, zijn F. B. Meijer en M.R. DeHaan.
Het boek Portraits of Christ in Genesis van DeHaan is op dit gebied een klassiek werk.
We zullen als afsluiting van deze studie een aantal types aanreiken uit het leven van Jozef die
behulpzaam kunnen zijn bij de huiswerkopdracht:
1. De naam van Jozef betekent toevoegen. Zijn andere naam, Zafnath Paneach (Gen. 41:45)
betekent openbaarder van geheimenissen. Jozef is een type van Christus, die ook geheimenissen
onthulde en vrucht wilde toevoegen aan ons leven (J oh. 14:3).
2. J ozef was een herder (Gen. 37:2; J oh. 10:11).
3. Jacob had Jozef lief meer dan zijn ander broers. De Vader heeft de Zoon lief boven alles.
4. De broers van J ozef haatten J ozef, zoals ook het volk Isral de Heer haatte en verwierp.
5. Jozef werd door zijn vader naar zijn broers gestuurd, zoals de Vader Zijn Zoon zond naar de
verloren schapen van het huis van Isral.
6. De broers van Jozef een type van Isral pleegden een samenzwering tegen Jozef, zoals
Isral samenzwoer tegen de Heer.
7. De broers van J ozef gooiden J ozef in de put, een type van Golgotha.
8. J ozef werd uit de put gehaald, een type van de opstanding van Christus.
9. Het kleed van het bloed werd aan zijn vader gegeven als type van het vergoten bloed van
Christus.
10. Jozef was een dienaar in Egypte, zoals Christus kwam om te dienen en Zijn leven te geven.
11. Jozef werd vals beschuldigd, zoals ook de Heer.
12. Jozef werd beproefd, maar zondigde niet.
13. Jozef had kennis van de toekomst, zolas ook de Heer (vgl. Matt. 24-25).
14. Jozef werd verhoogd als onderkoning, zoals ook de Heer onder de Vader zal heersen vanaf
in het Messiaanse tijdperk.
15. Jozef heerste omdat hij het waardig was (vgl. Fil. 2:6-9).
16. Jozef ontving een heidense vrouw, een type van de gemeente van Christus (Gen. 40:45).
17. J ozef was dertig jaar oud toen hij zijn werk begon (vgl. Gen. 41:46; Luc. 3:23).
18. J ozef gaf brood aan een hongerige wereld (vgl. Gen. 41:55; Rom. 11:11).
19. Jozef werd de redder van alle natin.
20. Jozef maakte zich bekend aan zijn broers, zoals de Heer Zich bekend zal maken aan Isral
(Gen. 42:7; Zach. 12:10).
21. Jozef verzoende zich met zijn broers, zoals de Heer Isral met Zichzelf zal verzoenen (Gen.
45:10,11; Zach. 13:1-6).