You are on page 1of 1

Communicatie

Op onze patiëntendag in Utrecht was Anna Raymann een van de sprekers. In haar volle
lengte stond ze voor ons en het was gelijk duidelijk dat ze iets belangrijks te vertellen
had. Als chronische pijnpatiënt had zij voor ons zeer herkenbare ervaringen met haar
directe omgeving. Ze kreeg niet de hulp waar ze eigenlijk op hoopte en niet de aandacht,
die ze verdiende. Dit ging zelfs zover dat zij in arren moede een brief stuurde aan al haar
vrienden om aan te geven dat zij toch wel wat meer hulp en aandacht van hen
verwachtte. Dat is niet de manier, geeft ze ruiterlijk toe in haar presentatie. Hoe het wel
moet schrijft ze achter in haar boek in een voorbeeldbrief aan vrienden en familie.
Communicatie is het sleutelbegrip. Mensen om ons heen kunnen niet ruiken hoe het met
ons gaat en kunnen niet aanvoelen, welke hulp er nodig is. Wij moeten dat op een
heldere manier communiceren naar onze omgeving. Vaak is de vriend of het familielid
niet onwillig om iets te doen voor je, maar weet hij of zij niet wat er gedaan moet
worden. Hetzelfde is het met reacties, waar er vele van in het boek staan. Schrijnende
reacties van de misschien wel goedbedoelende omgeving, die er bij een pijnpatiënt
inhakken en ervoor zorgen dat er nog slechter gecommuniceerd wordt.
Het is zo simpel
In deze snelle wereld waarin iedereen gezond lijkt te zijn, druk, druk, druk is, doet
chronische pijn je beseffen dat je niet mee kan. Je staat stil, blijft thuis, bent op jezelf
teruggeworpen met het pijnmonster (leuke illustratie in het boek) als enige metgezel.
Anna Raymann geeft in haar boek aan dat je zelf wat kunt doen aan die situatie door te
communiceren met de mensen om je heen.
Zo simpel is het. Niet in een hoekje wegkruipen met sombere gedachtes maar je
realiseren dat je er ook al heb je pijn toch mag zijn.
Je hoeft je niet stoerder voor te doen dan je bent want dan geef je alleen maar
verkeerde signalen af. Wees realistisch. Vraag hulp. Hoe je dat moet doen, staat op een
heldere manier uitvoerig in dit boek beschreven. Veel thema’s passeren de revue. Het
rouwproces met zijn vijf stappen, het verlies van intimiteit, de relatie met je partner, de
relatie met je kinderen en de relatie met de buitenkring
(vrienden en kennissen).
Praktischer kan het niet
Vaak denken we als door de wol geverfde pijnpatiënt alles wel te weten. We zijn langs
menig behandelaar, therapeut en arts gehobbeld en zo langzamerhand zijn we een
expert geworden in ons pijngebied. Maar zijn we dan ook een expert in het
communiceren over deze situatie en begrijpen wij wel precies waar de partner voor staat
met jou als patiënt?
Anna Raymann , zelf ervaringsdeskundige, helpt ons om daar in alle redelijkheid naar te
kijken; bovendien geeft ze ons allerlei handzame tips. Zij is door schade en schande wijs
geworden en wil haar kennis en ervaringen delen met haar lotgenoten. Het boek geeft
veel herkenning, erkenning en bemoediging. Je hoeft het boek niet in een adem uit te
lezen. Je kunt ook stukjes van het boek, die op dat moment op jou van toepassing zijn,
lezen.
Het boek biedt ingangen tot een beter leven voor de cpp (chronische pijnpatiënt).
Presentatie
Op de patiëntendag werd het boek van Anna goed verkocht. Door haar levendige
presentatie, waar ze het publiek bij betrok, waren mensen nieuwsgierig geraakt naar
haar boek. Doordat de ICP ervoor gezorgd heeft dat het boek betaalbaar werd voor de
kleinere portemonnee ontstond er een ware run op haar tafel. Haar doel is bereikt. Niet
het geld, dat ze hiermee verdient, is van belang, maar het feit dat vele
pijnpatiënten een beter sociaal leven zullen hebben na het lezen van haar boek. Haar
man staat naast haar en zegt tegen mij, dat hij trots op haar is. Met recht, zou ik
zeggen.
Ticky Oltheten