‫ڏاھﻲ ﺟﮫﺮڪﻲ‬

‫‪1‬‬

‫ڏاھﻲ ﺟﮫﺮڪﻲ‬
‫)وڌاﻳل ﻧﺋون ﮀﺎﭘو(‬

‫اﻟطﺎف ﺷﻳﺦ‬

‫روﺷﻧﻲ ﭘﺑﻠﻳڪﻳﺷن‬
‫ڪﻧڊﻳﺎرو‬
‫‪1999‬ع‬

‫ڏاھﻲ ﺟﮫﺮڪﻲ‬

2

Roshni Book No. 151

‫ ڏاھﻲ ﺟﮫﺮڪﻲ‬:‫ڪﺗﺎب ﺟو ﻧﺎﻟو‬
‫ اﻟطﺎف ﺷﻳﺦ‬:‫ﻟﻳﮐڪ‬
‫ع‬1999 ‫ﻧﺋون وڌاﻳل ﮀﺎﭘو © روﺷﻧﻲ‬
‫ ﺣﺑﻳب ﻗﺎدر ﻗﺮﻳﺷﻲ‬:‫ڪﻣﭘوزﻧگ‬
.‫ ﺣﻳدرآﺑﺎد‬،‫روﺷﻧﻲ ڪﭘوزرس‬
.‫ ﺣﻳدرآﺑﺎد‬،‫ ﻓﺎﺋﻳن ڪﻣﻳوﻧﻳڪﻳﺷن‬:‫ﮀﭘﻳﻧدڙ‬
‫ ﺳﻧڌ‬،‫ ڪﻧڊﻳﺎرو‬،‫ روﺷﻧﻲ ﭘﺑﻠﻳڪﻳﺷن‬:‫ﮀﭘﺮاﺋﻳﻧدڙ‬

DAAHI JHIRKEE
(Short Stories)
By: Altaf Shaikh
Composed by: Habib Qadir Qureshi
Roshni Composers, Hyderabad
Printed: Fine Communication, Hyderabad, Sindh.
Published by: Roshni Publication, Kandiaro
New Ravised Edition © Roshni 1999

‫ڏاھﻲ ﺟﮫﺮڪﻲ‬

‫‪3‬‬

‫ﻓﮫﺮﺳت‬
‫‪.1‬‬
‫‪.2‬‬
‫‪.3‬‬
‫‪.4‬‬
‫‪.5‬‬
‫‪.6‬‬
‫‪.7‬‬
‫‪.8‬‬
‫‪.9‬‬
‫‪.10‬‬
‫‪.11‬‬
‫‪.12‬‬
‫‪.13‬‬
‫‪.14‬‬
‫‪.15‬‬
‫‪.16‬‬
‫‪.17‬‬
‫‪.18‬‬
‫‪.19‬‬
‫‪.20‬‬
‫‪.21‬‬
‫‪.22‬‬
‫‪.23‬‬
‫‪.24‬‬
‫‪.25‬‬
‫‪.26‬‬
‫‪.27‬‬
‫‪.28‬‬
‫‪.29‬‬
‫‪.30‬‬
‫‪.31‬‬
‫‪.32‬‬

‫ﺷﻳﺷﻲ ﺟو ﭔوچ‬
‫ُاﺳﺗﺎد ﭰڏو ۽ ُاﺳﺗﺎد ﭼﭔو‬
‫ﭜﺎڳ واري ڪٽﻠﻲ‬
‫واﮜﭨﺎﺋﻲ ﮔدڙ‬
‫ﮔﻧو ۽ ڪوﻳو ﺟو ﮐوھﻪ ﮐوٽڻ‬
‫ﭼﺎﻧديء ﺟو ﺧﻧﺟﺮ‬
‫ﮔﻧو‪ ،‬ڪوﻳو ۽‬
‫َ‬
‫وﺗﺎﻳو ﻓﻘﻳﺮ‪ ،‬ﻧﺻﻳﺮاﻟدﻳن ھوﺟﺎ ۽ ﺳﻲ‪ -‬ڪﺑﺎﻳﺎ‬
‫ڪﺑﺎﻳﺎ ۽ ﭼوﻧﺋﺮا‬
‫ﻻء دﻋوت‬
‫ﺣﺎﺟﻲ ﺳﮘوري ِ‬
‫ﮔﮫوڙي ﺗﻲ ﮔﮫٽ ﺑﺎر‬
‫ھﺮڻ ﺟو ﺷڪﺎر‬
‫ڏاھو ﮐﻳﮐڙو‬
‫ظﺎﻟم ﺟو ﻣوت‬
‫ﺳﺎﻧگ ڪﻧﭼل ﺟون ﮔﮫﻣﺗﺎرﻳون‬
‫ڍﮘﻲء ﺟﻲ ﮘﺎﻟﮫﻪ‬
‫ﻣﻳﻧﮫن ۽‬
‫َ‬
‫ﮐﻳﮐڙو ۽ ڍﮘﻲ‬
‫ﺷﻳﻧﮫن ۽ ﭼٽڪﺮي ھﺮﭨﻲ‬
‫ﭤﻠﮫﻲ ﭘﭿ وارو ﻟوﻣڙ‬
‫ﺟﮫﺮڪﻲء ﺟو ﻣﻘﺎﺑﻠو‬
‫ڪﺎﻧگ ۽‬
‫َ‬
‫ڏﻳڏر ۽ ڪوﺋو‬
‫ڪﮀونء ﺟﻲ ﺳﻳﺎﭨپ‬
‫ﭘوڙھﻲ‬
‫َ‬
‫ﮐﻳﮐڙو ۽ ﺷﮫﺰادو‬
‫ھﺎري ۽ ﻧﺎﻧگ‬
‫ﺟﺎدوﺋﻲ ڌاﮘﺎ‬
‫ﺟﺎدوء ﺟون ﺳوﻏﺎﺗون‬
‫ٽﻲ‬
‫َ‬
‫ڪڪڙ ﺟﻲ ﺻﻼح‬
‫ﭼﻳﺗﻲ ﮐﻲ ڊﮔﮫو ﭘﭿ ﮀو آھﻲ‬
‫ڏاھﻲ ﺟﮫﺮڪﻲ‬
‫ﻧﻳڪدل دﻳو‬
‫ڌيء‬
‫ﭼﻧڊ ﺟﻲ‬
‫َ‬
‫آﺋون ﻣﺮڻ ﭼﺎھﻳﺎن ﭤو‬
‫ﮔڏھﻪ ﺟﻲ ڪﻧن وارو ﺷﮫﺰادو‬

‫ڏاھﻲ ﺟﮫﺮڪﻲ‬

‫‪4‬‬

‫‪.33‬‬
‫‪.34‬‬
‫‪.35‬‬
‫‪.36‬‬
‫‪.37‬‬
‫‪.38‬‬
‫‪.39‬‬
‫‪.40‬‬
‫‪.41‬‬
‫‪.42‬‬
‫‪.43‬‬
‫‪.44‬‬
‫‪.45‬‬
‫‪.46‬‬

‫ﺷﻳﻧﮫن ۽ ﭔڪﺮي‬
‫ﺳﮫو ۽ ﻟوﻣڙي‬
‫ﭔﺎرھن ﻣﮫﻳﻧﺎ‬
‫ﻣﺎڪ ﺟﻲ ﭰڙن ﺟو ﺗﺎج‬
‫ﭘﮐﻳن ﺟو ﺑﺎدﺷﺎھﻪ‬
‫ڪوﺋو‪ ،‬ﮐﻳﮐڙو ۽ ﭜوﻧﺋﺮ‬
‫ھﻳﺮن ﺟو ﺻوف‬
‫ﺷﮫﺰادي ﺳورج ﻣﮐﻲ‬
‫ﮔﺎھﻪ ﺟﻲ ﮔڏي‬
‫ٽﻲ ڪوڙا ۽ ﺳڪو‬
‫ﻣﻐﺮور ﺑﺎدﺷﺎھﻪ‬
‫ﺟﺎدوء ﺟﻲ دﻳﮘڙي‬
‫َ‬
‫واﮘون ۽ ﻋورت‬
‫ڏﻧﭜﺮو ﻣﮀﻲ ﺳﻣﻧڊ ۾ ڪﻳﺋن آﺋﻲ‬

‫ڏاھﻲ ﺟﮫﺮڪﻲ‬

‫‪5‬‬

‫اﻧﺗﺳﺎب‬
‫اﺳﺎن ﺟﻲ ٽﻳﭼﺮ ۽ اﻻﺋﻳڊ ﺑﺋﻧڪ ﺟﻲ اﮘوﭨﻲ ﺻدر‬
‫ﺳﺎﺋﻳن ﻣﺣﻣد ﺧﺎن ﻣﻳﻣڻ ﻧﺎﻟﻲ‬
‫اﻧﮔﺮﻳﺰيء ﮐﺎن ٽﺋﻳن درﺟﻲ‬
‫ھﺎﻻ ۾ ﭼﺎر ﺳﺎل ﭘﺮاﺋﻣﺮي اﺳڪول ۾ ﭘڙھﻳس‪ ،‬ان ﺑﻌد ﭘﮫﺮﻳن‬
‫َ‬
‫ھﺎء اﺳڪول ۾ ﭘڙھﻳس‪ .‬ھﺎﻻ ۾ ﺟن اﺳﺗﺎدن ﻣون‬
‫)ﻳﻌﻧﻲ ﺳﺗﻳن ڪﻼس( ﺗﺎﺋﻳن ﻣﺧدوم ﻏﻼم ﺣﻳدر ِ‬
‫ﮐﻲ ﭘڙھﺎﻳو‪ ،‬ﺳﺎﺋﻳن ﻣﺣﻣد ﺧﺎن ﻣﻳﻣڻ ﭘڻ اﻧﮫن ﻣﺎن ھڪ آھﻲ‪ ،‬ﺑﻠڪﻪ ﺳﺎﺋﻳن ﻣﺣﻣد ﺧﺎن ڪﺋڊٽ‬
‫ڪﺎﻟﻳﺞ ﭘﻳٽﺎرو وﭸڻ ﮐﺎن اڳ وارو ھڪ ﺳﺎل ﻣﻧﮫﻧﺟو اﺳﺗﺎد ﭤﻲ رھﻳو‪ .‬اﺳﺎن ﺳﭜﻧﻲ ڪﻼس ﻣﻳٽن‬
‫وٽ ﺗڏھن ۽ ان ﺑﻌد ﺑﻪ ﺟﻧﺎب ﻣﺣﻣد ﺧﺎن دﻟﭘﺳﻧد ﺷﺧﺻﻳت ھو‪ .‬ﮀو ھو؟ ﺷﺎﻳد ان وﻗت ان ﺟو‬
‫ﺟواب ڏﻳڻ ڏﮐﻳو ڪم ھﺟﻲ ھﺎ‪ ،‬ﭘﺮ اڄ ﺟڏھن ﻣون ﮐﻲ ﭘﺎڻ ﺑﻪ ﭘڙھﺎﺋﻳﻧدي وﻳﮫﺎرو ﺳﺎل اﭼﻲ ﭤﻳﺎ‬
‫ﻻء اﭸﺎ ﺑﻪ وڌﻳڪ ﻋﺰت ۽‬
‫آھن‪ ،‬ان ﺟو ﺟواب ڏﻳڻ ﻳﺎ ﺗﺟوﻳﺰ ڪﺮڻ آﺳﺎن ﭘﻳو ﻟﮘﻲ ﺑﻠڪﻪ ﺳﻧدن ِ‬
‫ﻗدر ﭤﺋﻲ ﭤو‪ .‬ﭘﺎڻ ھڪ ﺗﻪ رواﻳﺗﻲ ﺳﻧڌي ﻣﺎﺳﺗﺮ وارو ﺧوف ﭘﻳدا ﻧﻪ ڪﻳو‪ .‬ﭘﺎڻ ﺷﺎﮔﺮدن ﺗﻲ ﻋﻠم‬
‫ﭤﺎﭰڻ ﺑدران ﺳوال ﺟواب ڪﺮڻ ﺟﻲ ھﻣت اﻓﺰاﺋﻲ ڪﺋﻲ‪ .‬ﺻﺎف ظﺎھﺮ آھﻲ ﺗﻪ ﮐﻳن ﭘﺎڻ ﺑﻪ ان‬
‫ﺳﺑﺟﻳڪٽ ﺟو ﮔﮫﺮو ﻋﻠم ھو ﺗڏھن ﺗﻪ ھو ﺷﺎﮔﺮدن ﺟﻲ ﺳواﻟن ﺟﺎ ﺟواب ڏﻳﺋﻲ ﺳﮔﮫﻳو ﭤﻲ‪ ،‬ﻧﻪ ﺗﻪ‬
‫اﻧﮫن ڏﻳﻧﮫن ۾ ُﭘﭿ ُﭘﭿ ڪﻧدڙ ﺷﺎﮔﺮدن ﮐﻲ ﻣﺎﺳﺗﺮ طﺮﻓﺎن ھﻣﻳﺷﻪ دڙڪو ﻣﻠﻧدو ھو ﺗﻪ ”ﮀورا ﻣﺎٺ‬
‫ڪﺮي وﻳﮫﻪ‪ ،‬ﺟﻳڪﻲ آﺋون ﭼوان ﭘﻳو اھو ﻟﮐﻧدو وڃ‪ .‬ﺗون ﭘﺎڻ ﮐﻲ وڏو اڪﺎﺑﺮ ﻧﻪ ﺳﻣﺟﮫﻪ“‪.‬‬
‫ﻟﮘﺎء‬
‫ﻣﺎﺷﺎء ﷲ ﺳﮫﭨو ھوﺋﻲ‪ ،‬ﭘﺮ ﺻﻔﺎﺋﻲ ﺳﺎن ﺑﻪ‬
‫ﺳﺎﺋﻳن ﻣﺣﻣد ﺧﺎن ﺷڪل ﺷﺑﻳﮫﻪ ۾ ﺗﻪ‬
‫َ‬
‫ُ‬
‫ھوﻧدو ھوس‪ .‬ڪﭘڙو ﻟٽو ﮐﭨﻲ ﺳﺎدو ھوﻧدو ھوس ﭘﺮ ھﻣﻳﺷﻪ ﺻﺎف ﺳﭤﺮو ﻓﺿﻳﻠت ﺳﺎن ﭘﮫﺮﻳل‬
‫ھوﻧدو ھﻳس‪ .‬اﺳﺎن ﮐﻲ ﺑﻪ ھﺮ وﻗت ﻧﺻﻳﺣﺗون ڪﻧدو ھو ﺗﻪ روزاﻧو وھﺟﻧدا ڪﺮﻳو‪ .‬ﻣون ﮐﻲ ﻳﺎد‬
‫ﭼﻳو‪” :‬ﺳﺎﺋﻳن ﺻﺎﺑڻ ﻣﮫﻧﮔو آھﻲ‪ “.‬ﭘﺎڻ طﻧﺰﻳﻪ ﻣﺮڪ ﭼﭘن ﺗﻲ آﭨﻲ‬
‫آھﻲ ﺗﻪ ھڪ ڪﻼﺳﻲ‬
‫ِ‬
‫ﭼﻳﺎﺋﻳن‪” ،‬اڙي ﻓﻼﭨﺎ اﭤﻲ ﺑﻳﮫﻪ‪ .‬روز رﺳﻳس ۾ ﮔﮫﭨو ﭤو ﺧﺮﭼﻳن؟‬
‫ڪﻼﺳﻲء ﺟواب ڏﻧو‪.‬‬
‫”ﺳﺎﺋﻳن ﭔﻪ آﻧﺎ‪ “.‬اﺳﺎن ﺟﻲ‬
‫َ‬
‫”۽ ﺷﺎم ﺟو؟“‬
‫”ﭔﻪ آﻧﺎ‪“.‬‬

‫ڏاھﻲ ﺟﮫﺮڪﻲ‬

‫‪6‬‬

‫”ﻳﻌﻧﻲ ﭼﺎر آﻧﺎ روز اﺟﺎﻳن ﺳﺟﺎﻳن ﺷﻳن ﺗﻲ ﺧﺮچ ڪﺮﻳن ﭤو ﺻﺎﺑڻ ﺟﻲ ﻗﻳﻣت ﭼﺎر آﻧﺎ‬
‫ڪن ﺳن ﮐﺎﺋڻ ﮐﺎن ﮐﭨﻲ روزو رک ۽ ﭘﻧﮫﻧﺟﻲ ﺟﺳم ﮐﻲ ﺟﺮاﺛﻳﻣن ﮐﺎن ﭘﺎڪ‬
‫آھﻲ‪ .‬ھڪ ڏﻳﻧﮫن ِ‬
‫ﻻء ﺻﺎﺑڻ وٺ ﺟﻳڪو ﭔﻪ ھﻔﺗﺎ ﺗﻪ ﺿﺮور ھﻠﻲ وﻳﻧدو‪“.‬‬
‫رﮐڻ ِ‬
‫‪1957‬ع ۾ ﺟڏھن ﺳﺎﺋﻳن ﻣﺣﻣد ﺧﺎن اﺳﺎن ﮐﻲ ﭘڙھﺎﺋﻳﻧدو ھو‪ ،‬ﺗڏھن ﺻﺎﺑڻ ﺟﻲ ﻗﻳﻣت‬
‫ﭼﺎر آﻧﺎ ھﺋﻲ ۽ ﭘﺎﭨﻲ اڻ ﻣﻳو ۽ اڻ ﻣﻠﮫﻪ ھو‪.‬‬
‫آء ﺑﻪ ھڪ ﻗﺳم ﺟو ﻣﺎﺳﺗﺮ آھﻳﺎن‪ .‬ﺷﺎﮔﺮد )ﺟﮫﺎزن ﺟﻲ اﻧﺟﻧﻳﺋﺮن( ﮐﻲ ﭘڙھﺎﻳﺎن ﭤو ۽‬
‫اڄ ٌ‬
‫ﻻء ﻣون ﮐﻲ ﻣﺧﺗﻠف ھﻧڌن ﺗﺎن ‪ Training‬وﭠﭨﻲ ﭘڻ ﭘﺋﻲ‪ .‬ڪﻳﺗﺮا ﺋﻲ ڪورس‬
‫ﻣﺎﺳﺗﺮ ﭤﻳڻ ِ‬
‫‪ Attend‬ڪﺮي ﺳﮐﻳس ﺗﻪ ڪﻳﺋن ﭘڙھﺎﺋﺟﻲ‪ .‬ﻣﺛﺎل طور‪:‬‬
‫ڪﺮﺳﻲء ﺗﻲ وﻳﮫﻲ‬
‫اﺳﺗﺎد ۽ ﺷﺎﮔﺮد ﺟو‪Eye to Eye Contact‬ھﺟڻ ﮔﮫﺮﺟﻲ‪ .‬ھڪ ھﻧڌ‬
‫َ‬
‫ﻻء‬
‫ﻟﻳڪﭼﺮ ڏﻳڻ ﺑدران ڪﻼس روم ۾ ﭼﺮﭘﺮ ڪﺟﻲ‪ ،‬ﺷﺎﮔﺮدن ﮐﻲ ﺧﺑﺮدار رﮐڻ ۽ ڌﻳﺎن ﮀڪﺎﺋڻ ِ‬
‫رﮐﻲ رﮐﻲ دﻟﭼﺳپ ﺳوال ڪﺟن‪ .......‬اھﻲ ﺳڀ ﮘﺎﻟﮫﻳون ۽ ﻧﻘطﺎ ﺳﺎﺋﻳن ﻣﺣﻣد ﺧﺎن ﮐﻲ ﺑﻧﺎ ﺳﮐڻ ﺟﻲ‬
‫آﻳﺎ ﭤﻲ‪ .‬ھن ﮐﻲ ﭘڙھﺎﺋڻ ﺟﻲ ﻗدرت طﺮﻓﺎن ڏات ﻣﻠﻳل ھﺋﻲ‪.‬‬
‫ﭘڙھﺎﺋڻ ﮐﺎن ﻋﻼوه راﻧدﻳن ۾ ﺑﻪ ھوﺷﻳﺎر ھو‪ .‬ﺧﺎص ڪﺮي واﻟﻲ ﺑﺎل ۽ ڪﺮڪﻳٽ ۾‪،‬‬
‫ﭘڙھڻ ﺳﺎن ﮔڏ اﺳﺎن ﮐﻲ راﻧدﻳون ﮐﻳڏڻ ﺟﻲ ﺑﻪ ﻧﺻﻳﺣت ڪﻧدو ھو‪ .‬ﺗن ڏﻳﻧﮫن ۾ ﭘڙھڻ ۽ راﻧد‬
‫ﮐﻳڏڻ ﭔﻪ ﻣﺧﺗﻠف ﺷﻳون ﺳﻣﺟﮫﻳون وﻳﻧدﻳون ھﻳون‪ .‬ﺳﭠﻲ ﺷﺎﮔﺮد ﺟﻲ اھﺎﺋﻲ وﺻف ﺳﻣﺟﮫﻲ وﻳﻧدي‬
‫ھﺋﻲ ﺗﻪ ھو رﮘو ﭘڙھﻲ‪ ،‬ﭘﺮ ﺳﺎﺋﻳن ﻣﺣﻣد ﺧﺎن اھﺎ ﭘﺮاﭨﻲ رواﻳت ‪Taboo‬ﺧﺗم ڪﺮڻ ﭼﺎھﻲ ﭤﻲ‪.‬‬
‫ھو ﺷﺎم ﺟو اﺳڪول ﺟﻲ ﻣﻳدان ﺗﻲ اﭼﻲ ڏﺳﻧدو ھو ﺗﻪ اﺳﻳن ﺳڀ ﺣﺎﺿﺮ آھﻳون ۽ راﻧدﻳون‬
‫ﮐﻳڏون ﭘﻳﺎ ﻳﺎ ﻧﻪ‪ .‬اﺳﺎن ﮐﻲ ڪﺮڪﻳٽ ۽ واﻟﻲ ﺑﺎل راﻧد ﮐﻳڏڻ ﺳﺎﺋﻳن ﻣﺣﻣد ﺧﺎن ﺳﻳﮐﺎري‪ .‬راﻧدﻳن‬
‫ﻻء ﭘڻ ﺳﺎﺋﻳن ﻣﺣﻣد ﺧﺎن ڪوﺷﺷون ورﺗﻳون‪.‬‬
‫ﮐﺎن ﻋﻼوه اﺳڪول ۾ اﺳڪﺎﺋوٽﻧگ ۾ ﺑﮫﺮو وﭠڻ ِ‬
‫ﺗن ڏﻳﻧﮫن ۾ ﺟﻳﺗوﭨﻳڪ ﺳﻧدس ﮘﺎﻟﮫﻳن ﺗﻲ ﺣﻳﺮت ﮐﺎڌي وﻳﻧدي ھﺋﻲ‪ ،‬ﭘﺮ اڄ آﺋون ﻣﺣﺳوس ڪﺮﻳﺎن‬
‫ﭤو ﺗﻪ ھن ﺟو اﻧﮔﺮﻳﺰي ﭘﮫﺎڪﻲ ‪ All Work and No play makes jack a Dull boy‬۾‬
‫ﭘورو ﭘورو وﺷواس ھو‪.‬‬
‫اﻧﮫن ڏﻳﻧﮫن ۾ ﻻھور ﺟﻲ ڪن ڪﺗﺎب ﮔﮫﺮن ﺟﻲ ﻣون ﮐﻲ ﺧﺑﺮ ﭘﺋﻲ ھﺋﻲ‪ ،‬ﺟن ﺗﺎن‬
‫ﭘﻲء ذرﻳﻌﻲ ﮔﮫﺮاﺋﻲ ﭘڙھﻧدو ھوس‪ .‬ڪﻼس ۾ ﺑﻪ ﮐﭨﻲ اﻳﻧدو ھوس‬
‫ڪﮫﺎﭨﻳن ﺟﺎ ڪﺗﺎب وي‪ .‬ﭘﻲ‪َ .‬‬
‫۽ ﭔﻳن ڪﻼﺳﻳن ﮐﻲ ﺑﻪ ڏﻳﻧدو ھوس‪ .‬ھڪ ڏﻳﻧﮫن ﺳﺎﺋﻳن ﻣﺣﻣد ﺧﺎن ڏﺳﻲ ورﺗو‪ .‬اﺳﺎن ﺳﻣﺟﮫو‬
‫دڙڪﺎ ڏﻳﻧدو ﭘﺮ ان ﺑدران ھن ﺗﻣﺎم ﮔﮫﭨﻲ ھﻣت اﻓﺰاﺋﻲ ڪﺋﻲ ﺗﻪ اﺳڪول ﺟﺎ ڪﺗﺎب ﺗﻪ ﭘڙھڻ‬
‫ﮐﭘن ﺋﻲ ﮐﭘن‪ ،‬ﭘﺮ اﻧﮫن ﮐﺎن ﻋﻼوه آﮐﺎﭨﻲ ﺟﺎ ۽ ﻣﻌﻠوﻣﺎت ﺟﺎ ڪﺗﺎب ﺑﻪ ﭘڙھڻ ﮐﭘن‪ ،‬اﺧﺑﺎر ﺑﻪ ﭘڙھڻ‬
‫ﮐﭘﻲ ۽ ﺷﺎم ﺟﻲ وﻗت راﻧدﻳون ﭘڻ ﮐﻳڏڻ ﮐﭘن‪.‬‬
‫ڪﻼﺳﻲء ھڪ دﻓﻌﻲ ﺳوال ڪﻳو‪.‬‬
‫”ﺳﺎﺋﻳن ﻟﻳوڊو راﻧد ﮐﻳڏون؟“ ڪﻧﮫن‬
‫َ‬
‫ﻻء آھﻲ‪ .‬ﺗوھﺎن ﻧﻧڍي ﻋﻣﺮ ﺟﺎ آھﻳو‪.‬‬
‫”ﭜﻠﻲ ﮐﻳڏو ﭘﺮ اھﺎ راﻧد ﻓﻘط وﻗت ﮐﻲ ‪ Kill‬ڪﺮڻ ِ‬
‫ﺗوھﺎن ﮐﻲ ﮔﮫﭨﻳون آﺋوٽ ڊور راﻧدﻳون ﮐﻳڏڻ ﮐﭘن‪ .‬اﻧڊور راﻧدﻳن ۾ ‪ ،Scrabble‬ﺷطﺮﻧﺞ ﻳﺎ‬
‫ڊراﻓٽ ﺟﮫڙﻳون ﮐﻳڏڻ ﮐﭘن‪ ،‬ﺟﻧﮫن ۾ ﮔﮫٽ ۾ ﮔﮫٽ ذھن ﺟﻲ ﺳﭠﻲ ورزش ﭤﺋﻲ ﭤﻲ‪.‬‬

‫ڏاھﻲ ﺟﮫﺮڪﻲ‬

‫‪7‬‬

‫اﺳﺎن ﺟﻲ اﺳﺗﺎد ﻣﺣﻣد ﺧﺎن ﺟﻲ ﭘڙھﺎﺋﻲ ۽ ﺳﭠﻳون ﮘﺎﻟﮫﻳون ۽ اﻋﻠﻰ ﺷﺧﺻﻳت اﺳﺎن ﮐﻲ‬
‫ھﻣﻳﺷﻪ ﻳﺎد رھﻲ آھﻲ‪ .‬ان وﻗت ﺗﻪ اھو ﺑﻪ ھوش ﻧﻪ ھو ﭘﺮ ھﺎڻ وﻳﺟﮫڙاﺋﻲ ۾ ﻣﻼﻗﺎت ﭤﻳڻ ﺗﻲ ﮐﺎﻧﺋن‬
‫ﺧﺑﺮون ﭼﺎرون ڪﻧدي ﻣﻌﻠوم ﭤﻳو ﺗﻪ ﺟن ڏﻳﻧﮫن ۾ ھو اﺳﺎن ﮐﻲ ﭘڙھﺎﺋﻳﻧدا ھﺋﺎ‪ -‬ﻳﻌﻧﻲ ﭘﺎڻ ھﺎﻻ ﺟﻲ‬
‫اﺳڪول ۾ ٽﻳﭼﺮ ھﺋﺎ‪ ،‬ﺗﻪ ﺳﻧدن ﻋﻣﺮ ﻓﻘط وﻳﮫﻪ ﺳﺎل ھﺋﻲ‪ .‬ان ﺣﺳﺎب ﺳﺎن ڏﭠو وﭸﻲ ﺗﻪ ﻣﻧﺟﮫن‬
‫ڪﻳﺗﺮﻳون ﺋﻲ ﻗﺎﺑﻠﻳﺗون ﺧدا طﺮﻓﺎن ﮐﻳن ﻣﻠﻳل ڏات ھﺋﻲ‪ ،‬ﻧﻪ ﺗﻪ اﭴڪﻠﮫﻪ ﺟﺎ ڪﻳﺗﺮا اﺳﺗﺎد اﻳم اي‪،‬‬
‫اﻳم اﻳڊ ڪﺮڻ ﺑﻌد ﭘڙھﺎﺋڻ ﺟﺎ ڪﻳﺗﺮا ڪورس ڪن ﭤﺎ‪ ،‬ﺗﻪ ﺑﻪ ھو اھڙا ُاﺗم ۽ ‪ Devoted‬ٽﻳﭼﺮ‬
‫ﺛﺎﺑت ﻧﭤﺎ ﭤﻳن‪.‬‬
‫ھﺎﻻ ﺟو اﺳڪول ﮀڏڻ ﺑﻌد ﻣﻧﮫﻧﺟﻲ ﺳﺎﺋﻳن ﻣﺣﻣد ﺧﺎن ﺳﺎن وري ﻣﻼﻗﺎت ﻧﻪ ﭤﻲ‪.‬‬
‫ﺟﻳﺗوﭨﻳڪ ﭘﺎڻ اﺳﺎن ﺟﻲ ﺋﻲ ﮘوٺ ھﺎﻻ ﺟﺎ ھﺋﺎ‪ ،‬ﺟﺗﻲ آﺋون ﺑﻪ اﻳﻧدو رھﻧدو ھوس‪ .‬ﮔﮫﭨن ﺳﺎﻟن‬
‫ڪﺮاﭼﻲء ﺟﻲ ڊﻓﻳﻧس‬
‫ﺳﺎﺋﻳنء ﺳﺎن اوﭼﺗﻲ ﻣﻼﻗﺎت ﭤﻲ‪،‬‬
‫ﺑﻌد‪ -‬ﺗﻘﺮﻳﺑﺎ ﭘﻧﺟٽﻳﮫن ﺳﺎﻟن ﺑﻌد ﻣﻧﮫﻧﺟﻲ‬
‫َ‬
‫َ‬
‫ﺳوﺳﺎﺋٽﻲء ﺟﻲ ﻣﺳﺟد ۾‪ .‬ﺳﺎﭨن ﮔڏ ﺳﻧدن وڏو ﭘٽ ﻋﺑداﻟﻘﺎدرﺑﻪ ھو‪ .‬ﺳﻧدس ﭘٽ ﮐﻲ ﭼﻳم ﺗﻪ ﺗوھﺎن‬
‫َ‬
‫ﺟو واﻟد ﺻﺎﺣب‪ ،‬ﺟڏھن ﺗوھﺎن ﺟﻳڏو ھو ﺗﻪ اﺳﺎن ﮐﻲ ﭘڙھﺎﻳو ھﺋﺎﺋﻳن ۽ ﺷڪل ﺷﺑﻳﮫﻪ ﺑﻠڪل ﺗو‬
‫ﺟﮫڙي ھﻳس‪ .‬ان ﺋﻲ ڏﻳﻧﮫن ﺳﻧدن ﮔﮫﺮ دﻋوت ھﺋﻲ‪ ،‬ﺟﻧﮫن ۾ آﻳل ﻣﮫﻣﺎﻧن ﺳﺎن ﺟڏھن اھﺎﮘﺎﻟﮫﻪ‬
‫ﺳﺎﺋﻳنء اﺳﺎن ﮐﻲ ﭘڙھﺎﻳو آھﻲ‪ ،‬ﺑﻠڪ اﺳﺎن ﺟو ﻓﻳورٽ ٽﻳﭼﺮ ﭤﻲ رھﻳو آھﻲ ﺗﻪ ﺳﭜﻧﻲ ﮐﻲ‬
‫ڪﻳم ﺗﻪ‬
‫َ‬
‫ﺳﺎﺋﻳنء ﮐﻲ ﺳڀ ﺑﺋﻧڪ ﺟﻲ ﺣواﻟﻲ ﺳﺎن ﺳﭸﺎﭨن ﭤﺎ ۽ ﻣون ﮐﻲ ﺑﻪ ان وﻗت ﺧﺑﺮ‬
‫ﺗﻌﺟب ﻟﮘو ﺟو‬
‫َ‬
‫ﭘﺋﻲ ﺗﻪ ﻣﺣﻣد ﺧﺎن ﺻﺎﺣب ﺗﻣﺎم ﭤورو ﻋﺮﺻو ﻳﻌﻧﻲ ﭔﻪ اڏاﺋﻲ ﺳﺎل ﮐن ﻣس ﭘڙھﺎﻳو ۽ ﻣﻧﮫﻧﺟﻲ ھﺎﻻ‬
‫ﮀڏڻ ﺑﻌد ﭘﺎڻ ﺑﻪ ﺳﮔﮫوﺋﻲ ھﺎﻻ ﮀڏي وﻳﺎ‪.‬‬
‫ﭘوء ﭜﻼ ﺗوھﺎن ٽﻳﭼﻧگ ۾ ﮀو آﻳﺎﺋو؟“ ﻣون ﮐﺎﻧﺋن ﺳوال ڪﻳو‪.‬‬
‫” ِ‬
‫”ﻏﺮﺑت ڪﺮي‪ .‬آﺋون ﻏﺮﻳب ھوس ﭘﺮ ﻣون ﻣﺣﻧت ڪﺮي اﮘﺗﻲ وڌڻ ﭼﺎھﻳو ﭤﻲ‪ .‬وڌﻳڪ‬
‫ﻻء ﭘﺋﺳن ﺟﻲ ﺿﺮورت ھﺋﻲ‪ ،‬ان ڪﺮي ﻣون ﻣﺋٽﺮڪ ڪﺮي‪ ،‬ٽﻳﭼﺮ ﭤﻲ‪ ،‬ﻧوڪﺮي‬
‫ﭘڙھڻ ِ‬
‫ڪﺋﻲ‪ .‬ﺳﺎﮘﺋﻲ وﻗت ھﺎﻻ ﺟﻲ ﺳﺮوري ڪﺎﻟﻳﺞ ﻣﺎن اﻧٽﺮ ۽ ﺑﻲ اي ڪﻳم‪ “.‬ﭘﺎڻ ﭔڌاﻳﺎﺋون‪.‬‬
‫ﻣﺰي ﺟﻲ ﮘﺎﻟﮫﻪ اھﺎ ﺗﻪ ﭔﺎھﺮﻳن ﻣﻠڪن ۾ رھﻧدڙ ڪﺟﮫﻪ ﭘﺎڪﺳﺗﺎﻧﻲ ﻣون ﮐﻲ ‪ABL‬‬
‫ﺑﺋﻧڪ ﺟﻲ ﺣواﻟﻲ ﺳﺎن ﺟڏھن ﭔڌاﺋﻳﻧدا ھﺋﺎ ﺗﻪ ان ﺟو ﺳﻳﻧﻳﺋﺮ ‪ Executive‬۽ ان ﺑﻌد ﭘﺮﻳﺰﻳڊﻧٽ‬
‫ﻣﺣﻣد ﺧﺎن ﺻﺎﺣب ھﺎﻻ ﺟو آھﻲ ﺗﻪ ﻣون ﮐﻲ اھو ﺧواب ﺧﻳﺎل۾ ﺑﻪ ﻧﻪ اﻳﻧدو ھو ﺗﻪ ﭘﺎڻ ٽﻳﭼﻧگ‬
‫ﮀڏي وﻳﺎ آھن‪ .‬ﺳو ھﻳﻧﺋﺮ ﭘﮀﻳو ﻣﺎن ﺗﻪ ھو ﺑﺋﻧڪﻧگ ۾ڪﻳﺋن وﻳﺎ‪.‬‬
‫”اﺳڪول ﮀڏڻ ﺑﻌد آﺋون ﺳڌو ﺑﺋﻧڪﻧگ ۾ ﻧﻪ آﻳس‪1959 .‬ع ۾ ﻣون وﻟﻳﺞ اﻳڊ ۽ ﺑﺋﺳڪ‬
‫ڊﻳﻣوڪﺮﻳﺳﻲ ﮐﺎﺗو ‪ Join‬ڪﻳو ۽ ﺑدﻳن‪ ،‬ڊﮔﺮي‪ ،‬ھﺎﻻ‪ ،‬ٽﻧڊواﻟﮫﻳﺎر ۽ ﺣﻳدرآﺑﺎد ۾ ‪1966‬ع ﺗﺎﺋﻳن‬
‫ﭘوء آﺋون ﺣﺑﻳب ﺑﺋﻧڪ ۾ ڊﻳوﻟﭘﻣﻳﻧٽ آﻓﻳﺳﺮ ﭤﻲ آﻳس ۽ ﻟوﺋﺮ ﺳﻧڌ ﺟو‬
‫ﻧوڪﺮي ڪﻧدو رھﻳس‪ِ .‬‬
‫اﻧﭼﺎرج ھوس‪“.‬‬
‫ﻻء ڪﻧﮫن اﺗﮫﺎس ڏﻳﺎرﻳو؟“ ﻣون ﭘﮀﻳو ﻣﺎﻧس‪.‬‬
‫”ﺗوھﺎن ﮐﻲ ﺑﺋﻧڪﻧگ ِ‬
‫”ان ﺟو ڪﺮﻳڊٽ ﻋﺑﺎﺳﻲ ﺻﺎﺣب ﮐﻲ آھﻲ ﺟﻧﮫن ﻣﻧﮫﻧﺟﻲ ھﻣت اﻓﺰاﺋﻲ ڪﺋﻲ‪،‬‬
‫ﻋﺑداﻟﻐﻔﺎر ﻋﺑﺎﺳﻲ ﺻﺎﺣب‪ ،‬ﺟﻳڪو ھن وﻗت ﺣﺑﻳب آﻣﺮﻳڪن ﺑﺋﻧڪ ﻧﻳوﻳﺎرڪ آﻓﻳس ﺟو ﺻدر‬

‫ڏاھﻲ ﺟﮫﺮڪﻲ‬

‫‪8‬‬

‫آھﻲ‪“.‬‬
‫اﺳﺎن ﺟو ﺳﺎﺋﻳن ﻣﺣﻣد ﺧﺎن ﺻﺎﺣب ﺑﺋﻧڪ ﺟﻲ ﻧوڪﺮي ۾ ‪1969‬ع ۾ ٽﻧڊواﻟﮫﻳﺎر واري‬
‫ﺣﺑﻳب ﺑﺋﻧڪ ﺟو ﻣﺋﻧﻳﺟﺮ ﭤﻳو‪ .‬ان ﺑﻌد آﺳٽﺮﻳﻠﻳﺷﻳﺎ ﺑﺋﻧڪ ﺣﻳدرآﺑﺎد زون ﺟو زوﻧل ھﻳڊ ﭤﻳو‪ .‬ﺑﻌد ۾‬
‫اھﺎ ﺑﺋﻧڪ ﻗوﻣﻲ ﻣﻠڪﻳت ۾ ورﺗﻲ وﺋﻲ ۽ اﻻﺋﻳڊ ﺑﺋﻧڪ ﭤﻲ وﺋﻲ‪ ،‬ﺟﻧﮫن ۾ﻣﺧﺗﻠف ﭘوﺳٽن ﺗﻲ‬
‫رھﻧدي ۽ ﻣﺧﺗﻠف ﺷﮫﺮن ﻣﺎن ﭤﻳﻧدا ‪1980‬ع ۾ اﺳﻼم آﺑﺎد ۾ ﺳﺮڪل اﻳﮔﺰﻳڪﻳوٽو ﭤﻲ رھﻳﺎ‪.‬‬
‫اﺳﻼم آﺑﺎد ۾ ﭘﺎڻ ڪﺎﻓﻲ ﻋﺮﺻو رھﻳﺎ‪ .‬ﺟﻧوري ‪1985‬ع ڌاري ﭼﻳف آف ﭘﺮﺳﻧل ڊوﻳﺰن‬
‫ﭘوء ‪1986‬ع‬
‫ﭘوء ‪1986‬ع ڌاري ﭼﻳف آف ﭘﺮﺳﻧل ڊوﻳﺰن اﻳﮔﺰﻳڪﻳوٽو ﭤﻳﺎ ۽ ِ‬
‫اﻳﮔﺰﻳڪﻳوٽو ﭤﻳﺎ ۽ ِ‬
‫۾ ﻣﻳﻣﺑﺮ ﺑورڊ ۽ ﭘﺮووﻧﺷل ﭼﻳف ‪ NWPF‬۽ آزاد ڪﺷﻣﻳﺮ ﭤﻲ رھﻳﺎ‪ .‬ﺳﻧدن ھﻳڊ ڪواٽﺮ ﭘﺷﺎور‬
‫رھﻳو‪1988 .‬ع ۾ ڪﺮاﭼﻲ ﺑدﻟﻲ ﭤﻳﺎ ۽ ﺳﻧڌ ﺟﺎ ﭘﺮووﻧﺷل ﭼﻳف ﭤﻲ رھﻳﺎ‪1989 .‬ع ۾ ﭘﺎڻ اﻻﺋﻳڊ‬
‫ﺑﺋﻧڪ ﺟﺎ ﺻدر ﭤﻳﺎ‪.‬‬
‫ﺳﻳﭘٽﻣﺑﺮ ‪1990‬ع ۾ ﺳﺎﺋﻳن ﻣﺣﻣد ﺧﺎن ﺻﺎﺣب ﺟن ﭘﺎڪﺳﺗﺎن ﺑورڊ اﺋﻧڊ ﻓﺎﺋﻧﻧﺷل ﺳﺮوﺳﺰ‬
‫ڪﻣﻳﺷن ﺟﺎ ﻣﻳﻣﺑﺮ ﻣﻘﺮر ڪﻳﺎ وﻳﺎ ۽ ‪1993‬ع ۾ ﻣﺋﻧﻳﺟﻧگ ڊاﺋﺮﻳڪٽﺮ اﻧڊﺳٽﺮﻳل ڊوﻟﭘﻣﻳﻧٽ ﺑﺋﻧڪ‬
‫آف ﭘﺎڪﺳﺗﺎن ﭤﻲ رھﻳﺎ‪.‬‬
‫ﻧوڪﺮيء ﺗﺎن‬
‫ﭘﺎڻ ‪ 19‬ﻓﻳﺑﺮوري ‪1934‬ع ۾ ھﺎﻻ ۾ ﭴﺎوا ۽ ﺳٺ ﺳﺎﻟن ﺑﻌد ‪1994‬ع ۾‬
‫َ‬
‫رٽﺎﺋﺮڊ ﭤﻳﺎ‪ .‬ﭘﺎڻ ھن وﻗت‪ IDBP‬ﺟﺎ اﻳڪس آﻓﻳﺷو ڊاﺋﺮﻳڪٽﺮ آھن‪.‬‬
‫ھﺎﻻ ﺗوارﻳﺦ ﺟﻲ ﺣﺳﺎب ﺳﺎن ڪو ﮔﮫﭨو ﭘﺮاﭨو ﺷﮫﺮ ﻧﺎھﻲ‪ -‬ﺧﺎص ڪﺮي ھﺎﻻ ﻧوان‪،‬‬
‫ﺟﺗﻲ ﺟﺎ ﮔﮫﭨﻲ ﭜﺎﮜﻲ رھﺎڪو ﺳﻧڌ ﺗوڙي ﺳﻧڌ ﮐﺎن ﭔﺎھﺮ ﺟﻲ ﻋﻼﺋﻘن ﮐﺎن ھﺗﻲ اﭼﻲ رھﻳﺎ‪ .‬اﺳﺎن‬
‫ﺟﻲ ﺳﺎﺋﻳن ﻣﺣﻣد ﺧﺎن ﺻﺎﺣب ﺟن ﺟو واﻟد ﺻﺎﺣب ۽ ان ﺟﺎ ﭔﻳﺎ ﻣﺎﺋٽ درﻳﺎه ﺟﻲ ﭔﻲ ﭜﺮﺗﻲ‬
‫ﮔﮫوٽﺎﭨﺎ ﮘوٺ ﮐﺎن ﻟڏي آﻳﺎ ۽ اﭼﻲ ھﺎﻻ ﺟﺎ وڻ وﺳﺎﻳﺎﺋون‪ .‬ﺳﻧدن ﻣﺎﺋٽن ﺟﺎ ﭼﺎر ﭘﻧﺞ ﮔﮫﺮ اﺳڪول‬
‫ﭜﺎء اﻟﮫﻪ رﮐﺋﻲ ﺟو ﺳﻳڌي ﺟو دڪﺎن ھوﻧدو ھو‪.‬‬
‫ڏي وﻳﻧدڙ‬
‫َ‬
‫ﮔﮫٽﻲء ۾ ھﺋﺎ‪ .‬ﺟﺗﻲ ﺳﻧدن وڏي ُ‬
‫ﭜﺎء آﮔﻲ ڏﻧو ‪ PCS‬آﻓﻳﺳﺮ ھو‪ .‬ﺳﻧدن ھڪ ﭜﻳڻ ﺳﻧڌ ﺟﻲ ﻣﺷﮫور ڊاڪٽﺮ ﻣﺣﻣد‬
‫َ‬
‫ﺳﺎﺋﻳنء ﺟو وڏو ُ‬
‫ﻣﺎﺋٽﻲء ۾ ڪﺰن ﺋﻲ آھﻲ ۽ ﭔﻲ ﭜﻳڻ ڊاڪٽﺮ ﺻﺎﺣب ﺟﻲ‬
‫اﺑﺮاھﻳم ﺟﻲ ﮔﮫﺮ ۾ آھﻲ‪ ،‬ﺟﻳڪو ﺳﻧدن‬
‫َ‬
‫ﭜﺎء ﻣﺣﻣد ﺟﻣن ﺟﻲ ﮔﮫﺮ ۾ آھﻲ‪ ،‬ﺟﻧﮫن ﮐﻲ ﮀﮫﻪ ﭘٽ ﺑﺷﻳﺮ‪ ،‬ﻣﺷﺗﺎق‪ ،‬اﺳﺮار‪ ،‬اﺷﻔﺎق‪ ،‬اﺷﺗﻳﺎق ۽‬
‫ُ‬
‫اﻋﻠﻲ ﺗﻌﻠﻳم ﺣﺎﺻل ڪﺮڻ ﺑﻌد ﻣﺧﺗﻠف ﻧوڪﺮﻳن ۾ آھن‪ .‬ڊاڪٽﺮ اﺑﺮاھﻳم ﺟو ﻧﻧڍو‬
‫آﻓﺗﺎب آھن ۽‬
‫َ‬
‫ﭜﺎء ﻧور ﻣﺣﻣد ﻣﻳﻣڻ ﭘڻ ھﺎﻻ ﺟﻲ ھڪ اھم ﺷﺧﺻﻳت آھﻲ‪ ،‬ﺟو ھو ﻧﻧڍﭘڻ ﮐﺎن ﺳﭠو ﺷﺎﮔﺮد ﭤﻳو‬
‫َ‬
‫رھﻳو آھﻲ ۽ ﺟﺗﻲ ھﺎﻻ ﺟﻲ ﭔﻳن ﺷﺎﮔﺮدن ﺳول اﻧﺟﻧﻳﺋﺮﻧگ ﻳﺎ ڊاڪٽﺮي ڏي ُرخ رﮐﻳو‪ ،‬اﺗﻲ ھن‬
‫ٽﺎﺋون ﭘﻼﻧﻧگ ﺟﮫڙي ﺳﺑﺟﻳڪٽ ۾ ‪ U.SA‬ﻣﺎن ﭘوﺳٽ ﮔﺮرﻳﺟوﺋﻳﺷن ڪﺋﻲ‪ .‬اﭴڪﻠﮫﻪ ﭘﺎڻ ﻣﮫﺮاڻ‬
‫اﻧﺟﻧﻳﺋﺮﻧگ ﻳوﻧﻳورﺳٽﻲ ۾ ﭘڙھﺎﺋﻳن ﭘﻳﺎ ﺳﻧدس ﭘٽ ﻋﺗﻳق وﻳﺟﮫڙاﺋﻲ ۾ ڪﻣﭘﻳوٽﺮ ﺳﺎﺋﻧس ۾ ‪M.Sc‬‬
‫ڪﺮڻ ﺑﻌد ھﺎڻ ﺳﻌودي ﻋﺮب ۾ ﻧوڪﺮي ڪﺮي ﭘﻳو‪(.‬‬
‫ﺳﺎﺋﻳن ﻣﺣﻣد ﺧﺎن ﺻﺎﺣب ﺟن ﺟﻲ ﺷﺎدي ‪1966‬ع ۾ ﭤﻲ‪ .‬ﮐﻳن ﭘﻧﺞ ﭔﺎر آھن‪ ،‬ﺑﻠڪ ﻧﺎﻧو ۽‬
‫ڌيء ﻓﺮازا ﺟﻲ ﺷﺎدي اﺳﻼم آﺑﺎد ﺟﻲ ﻧوﺟوان وڪﻳل طﺎرق‬
‫ڏاڏو ﺑﻪ ﭤﻲ ﭼڪو آھﻲ‪ .‬ﺳﻧدن وڏي‬
‫َ‬
‫ﺳﺎﺋﻳنء ﺟو ﭔﻳو ﻧﻣﺑﺮ‬
‫ﻣﺣﻣود ﺟﮫﺎﻧﮔﻳﺮي ﺳﺎن ‪1990‬ع ۾ ﭤﻲ ۽ ﮐﻳن ﭔﻪ ﭔﺎر‪ :‬ﻓﺮزﻳن۽ ﻣﺎھﺮا آھن‪.‬‬
‫َ‬

‫ڏاھﻲ ﺟﮫﺮڪﻲ‬

‫‪9‬‬

‫ﭘٽ ڪﺳٽﻣس ۾آھﻲ ۽ ﺳﻧدن زال ﻓﺮﻳده ﭘڻ ﺳﻲ اﻳس ﭘﻲ آﻓﻳﺳﺮ آھﻲ ۽ اﭴڪﻠﮫﻪ ڪﺮاﭼﻲ‬
‫آء اي ۾ آھﻲ‪ ،‬ﺳﻧدن ﮔذرﻳل ﺳﺎل‬
‫وﻳﺳٽ ۾ اﺳﺳٽﻧٽ ڪﻣﺷﻧﺮ آھﻲ‪ .‬ﭔﻳو ﻧﻣﺑﺮ ﭘٽ ﻋﺑداﻟﻧﺎﺻﺮ ﭘﻲ ِ‬
‫اﺳﻣﻪ ﺳﺎن ﺷﺎدي ﭤﻲ ۽ ﺷﺎھﺰﻳب ﻧﺎﻟﻲ ﭘٽ ﭴﺎﺋو اﭤس‪ .‬ﺳﻧدن ﻧﻧڍا ﭔﻪ ﭔﺎر ﻣﺣﻣد ﻳﺎﺳﺮ ۽ اﻣﺑﺮﻳﻧﺎ‬
‫ﮔﺮﻳﺟوﺋﻳﺷن ڪﺮي ﭼڪﺎ آھن‪.‬‬
‫ھﺎﻻ ۽ ٽﻧڊواﻟﮫﻳﺎر ﮐﺎن اﺳﻼم آﺑﺎد ۽ ﭘﺷﺎور ﺗﺎﺋﻳن ﻧوڪﺮﻳون ڪﺮڻ وارو اﺳﺎن ﺟو‬
‫ﺳﺎﺋﻳن ﭘﺎڻ ﮐﻲ ھﺮ ﺷﮫﺮ ۽ ﻣﺎﺣول ۾ ڪﻣﻔﺮٽﺑل ﻣﺣﺳوس ڪﺮي ﭤو‪ .‬ﭘﺮ رٽﺎﺋﺮڊ ﭤﻳڻ ﺑﻌد ھو ﻓﻲ‬
‫ڪﺮاﭼﻲء ۾ ڊﻓﻳﻧس ﻓﻳس ﻓور ۾ رھﻲ ﭤو‪ .‬ﭘﺎڻ ﻧﻧڍي ھوﻧدي ﮐﺎن ﺳوﺷل رھﻳو آھﻲ ۽ ھﻳﻧﺋﺮ‬
‫اﻟﺣﺎل‬
‫َ‬
‫واﻧدڪﺎﺋﻲء ﺟون ﮔﮫڙﻳون دوﺳﺗن ﻳﺎرن ﺳﺎن ﻣﻠڻ‪ ،‬اﻳڪﺎﻧﺎﻣڪ ۽ ﻓﺎﺋﻧﺎﻧس ﺟﺎ ڪﺗﺎب ۽‬
‫ﺑﻪ ﺳﻧدن‬
‫َ‬
‫رﺳﺎﻻ ﭘڙھڻ ۾ ﮔذرن ﭤﻳون‪ .‬ﭘﺎڻ ﺑﺋﻧڪﻧگ ۽ ڪﺎﻣﺮس ﺟﺎ ﭴﺎﭨو ﻣﭸﻳﺎ وﭸن ﭤﺎ ۽ اﻧﮫن ﺳﺑﺟﻳڪٽن‬
‫ﻣﺎﭨﮫوء ۽ ان ﺟﻲ ﻗﺎﺑﻠﻳت ﺟو ﻗدر ﻧﻪ آھﻲ ﻧﻪ ﺗﻪ ﺳﺎﺋﻳن‬
‫ﺟو ﮘوڙھو ﻣطﺎﻟﻌو ۽ ﻧﺎﻟﻳﺞ اﭤن‪ .‬اﺳﺎن وٽ‬
‫َ‬
‫اﻳڪﺎﻧﺎﻣﻲء ۾ اﻧﻘﻼب آﭨﻲ‬
‫ﻣﺣﻣد ﺧﺎن ﺟﮫڙا ﻣﺎﭨﮫو اﺳﺎن ﺟﮫڙن ﻣﻠڪن ﺟﻲ ڏﺗڙﻳل ۽ ﭘﭠﺗﻲ ﭘوﻧدڙ‬
‫َ‬
‫ﺳﮔﮫن ﭤﺎ‪ .‬ﺑﮫﺮﺣﺎل ﻣون ﺟﮫڙن اﻧﻳڪ ڪﻼﺳﻳن ﮐﻲ ﺧوﺷﻲ آھﻲ ﺗﻪ ﺳﺎﺋﻳن ﻣﺣﻣد ﺧﺎن ﺳﺎن اﺳﺎن‬
‫ﺟو وﻳﺟﮫو ﺗﻌﻠق رھﻳو‪ ،‬ﮔﮫﭨو ﻧﻪ ﮐﭨﻲ ﭘﺮ ﺗڏھن ﺑﻪ ﺳﺎل ﺳوا وڏي ﮘﺎﻟﮫﻪ آھﻲ ۽ اﺳﺎن ﮐﻲ ﻓﺧﺮ‬
‫آھﻲ ﺗﻪ ﭘﺎڻ اﺳﺗﺎد ﺟﻲ ﺣﻳﺛﻳت ۾ اﺳﺎن ﮐﻲ ﺗﻌﻠﻳم ﺳﺎن ﮔڏ ﺗﺮﺑﻳت ﭘڻ ڏﻧﺎﺋون ۽ اﺳﺎن ﺟﻲ زﻧدﮔﻲ‬
‫ﺳﻧوارڻ ۾ ﺳﻧدن ﭘڻ ﺣﺻو آھﻲ‪.‬‬
‫اﻟطﺎف ﺷﻳﺦ‬
‫ﺟوﻻء ‪1998‬ع‬
‫‪-10‬‬
‫ِ‬

‫ڏاھﻲ ﺟﮫﺮڪﻲ‬

‫‪10‬‬

‫ﺷﻳﺷﻲ ﺟو ﭔوچ‬
‫ﮔﮫﭨواڳ ﺟﻲ ﮘﺎﻟﮫﻪ آھﻲ ﺗﻪ ﺑﺋﻧڪﺎڪ ﺷﮫﺮ ۾ ھڪ ﺗﻣﺎم وڏي ﻧﺎﻟﻲ ۽ ﺳﺎک وارو ھﻳﺮن‬
‫ﺟو واﭘﺎري رھﻧدو ھو‪ .‬ﺳﻧدس ﻧﺎﻟو ﭰﺎرا ﭼﻣن ھو‪ .‬ﭰﺎرا ﭼﻣن ڪﻧﮫن ﺑﻪ ﻗﻳﻣﺗﻲ ھﻳﺮي ﻳﺎ ﭘﭤﺮ ﮐﻲ‬
‫ڏﺳڻ ﺳﺎن ﭘﮫﺮﻳن ﻧظﺮ ۾ ﺋﻲ ان ﺟو ﻣﻠﮫﻪ ﭔڌاﺋﻲ ﺳﮔﮫﻧدو ھو‪ .‬ﺳﻧدس ﻣﻘﺎﺑﻠﻲ ﺟو ﺳﭴﻲ ﺑﺋﻧڪﺎڪ‬
‫۾ ﭔﻳو ڪوﺑﻪ ﺟواھﺮي ﻧﻪ ھو‪ .‬ﻣﻠڪ ﺟون راﭨﻳون‪ ،‬ﺷﮫﺰادﻳون ۽ اﻣﻳﺮ ﻣﺎﭨﮫن ﺟون زاﻟون ھﻳﺮن‬
‫ﻻء ھﻧﺟﻲ دڪﺎن ﺗﻲ اﻳﻧدﻳون ھﻳون‪.‬‬
‫ﺟﻲ ﭼوﻧڊ ۽ ﺧﺮﻳداريَء ِ‬
‫ﺑﺋﻧڪﺎڪ ﺷﮫﺮ ۾ اﻧﮫن ﺋﻲ ڏﻳﻧﮫن ۾ ھڪ ﭔﻳو ﻣﺎﭨﮫو ”ﻧﺎﺋﻲ ڪﺮو“ ﻧﺎﻟﻲ ﭘڻ رھﻧدو ھو‪.‬‬
‫ﻧﺎﺋﻲ ڪﺮو ﻏﺮﻳب ۽ اڻ ﭘڙھﻳل ھو ﭘﺮ ﭰﺎرا ﭼﻣن ﺳﺎن ﺳﻧدس ﻋﻠﻳڪ ﺳﻠﻳڪ ھﺋﻲ ۽ ھن وٽ‬
‫اڪﺛﺮ ﮔﮫﻣڻ اﻳﻧدو رھﻧدو ھو‪.‬‬
‫ھﺎڻ ﮘﺎﻟﮫﻪ ھﻳﻧﺋن ﭤﻲ ﺗﻪ ﻧﺎﺋﻲ ڪﺮو ﮐﻲ ڪﭤﺎن ﻋطﺮ ﺟﻲ ﺧﺎﻟﻲ ﺷﻳﺷﻲ ﺟو ﺻوﻓﻲ ﭔﻳﺮ‬
‫ﺟﻳڏو ﮔول ﭔوچ ﻣﻠﻲ وﻳو ﺟﻧﮫن ﺟو ﺟﻳﺗوﭨﻳڪ ﺗﺮ ﭜﮘل ھو ﭘﺮ اھو ڪﺮﺳٽل ﮔﻼس ﺟو ھﺟڻ‬
‫ڪﺮي ھﻳﺮي واﻧﮔﺮ ﭼﻣڪﻲ رھﻳو ھو‪ .‬ﻧﺎﺋﻲ ڪﺮو ان ﭔوچ ﺟﻲ ﺗﺮي ﮐﻲ ﮔﮫﻲ ﮔﮫﻲ اھڙي‬
‫ﻧﻣوﻧﻲ ﺳﺎن ڪﻧڊون ۽ ﭘﺎﺳﺎ ﭠﺎھﻲ ﮀڏﻳﺎ ﺟو ﭘﺮي ﮐﺎن ڏﺳڻ ﺳﺎن اﺋﻳن ﭤﻲ ﻟﮘو ﭴڻ ڪﻧﮫن اﻋﻠﻰ‪.‬‬
‫ڪﺎرﻳﮔﺮ ھﻲ وڏي ﺳﺎﺋﻳﺰ ﺟو ھﻳﺮو وﻳﮫﻲ ﮔﮫڙﻳو ھﺟﻲ‪ .‬ﭘﺮ وﻳﺟﮫو ڏﺳڻ ﺳﺎن ڪﻳﺮ ﺑﻪ دوﮐو ﻧﭤﻲ‬
‫ﮐﺎﺋﻲ ﺳﮔﮫﻳو ۽ ﺻﺎف ﺻﺎف ﻟﮘو ﭤﻲ ﺗﻪ ﺷﻳﺷﻲ ﺟﻲ ﭔوﮐﭼﻲ ھﻳﺮي واﻧﮔﺮ ﮔول ڪﻳو وﻳو آھﻲ‪.‬‬
‫ھڪ ڏﻳﻧﮫن ﻧﺎﺋﻲ ڪﺮو ان ﭔوچ ﮐﻲ ﮔﻼﺑﻲ ﻟﻐڙاﺋﻲ ﭘﻧﻲ ۾ وﻳڙھﻲ ﭰﺎرا ﭼﻣن ﺟﻲ دڪﺎن‬
‫ﺗﻲ ﮐﭨﻲ آﻳو“‪” ،‬ﺳﺎﺋﻳن ﻣون ﺗﻣﺎم ﺟﮫوﻧو ھﻳﺮو آﻧدو آھﻲ ﺟﻳڪو ڪﻳﺗﺮن ﺋﻲ ﭘﻳڙھﻳن ﮐﺎن اﺳﺎﻧﺟﻲ‬
‫ﻣﺎء ﺟﻲ ﻣﺮڻ ﺗﻲ اھو ھﻳﺮو ﻣون ﮐﻲ ورﺛﻲ‬
‫ﺧﺎﻧدان وٽ ﺣﻔﺎظت ﺳﺎن ﺳﺎﻧڍﺑو اﭼﻲ‪ .‬ھﺎڻ ﻣﻧﮫﻧﺟﻲ ُ‬
‫۾ ﻣﻠﻳو آھﻲ‪ ،‬ﭘﺮ ﺳﭼﻲ ﮘﺎﻟﮫﻪ اھﺎ آھﻲ ﺗﻪ ﻣون ﮐﻲ ﺳﻣﺟﮫﻪ ۾ ﻧﭤو اﭼﻲ ﺗﻪ ان ﮐﻲ ﮀﺎ ڪﺮﻳﺎن‪ .‬اھو‬
‫ﺳﺎﺋﺰ ﺗوڙي ﻣﻠﮫﻪ ۾ اﻳڏو وڏو آھﻲ ﺟو ﭘﺎﺋڻ ﺗﻲ دل ﻧﭤﻲ ﭼوي ۽ ﺳﺎﮘﻲ وﻗت ان ﮐﻲ ٽﺟوڙيَء ۾‬
‫ﻻء‬
‫ﺑﻧدڪﺮي رﮐڻ ﺑﻪ ڪﺎ ﻋﻘﻠﻣﻧدي ﻧﻪ ﭤﻳﻧدي ﺟو آﺋون ھڪ ﻏﺮﻳب ﻣﺎﭨﮫو آھﻳﺎن ۽ ﭘﻳٽ ﮔذر ِ‬
‫ﻣون ﮐﻲ ﺧﺮچ ﭤو ﮐﭘﻲ‪ ،‬ان ڪﺮي اھو ﻗﻳﻣﺗﻲ ﭘﭤﺮ اوھﺎن وٽ ﮐﭨﻲ آﻳو آھﻳﺎن ﺗﻪ اھو ﻣون ﮐﻲ‬
‫وڪﭨﺎﺋﻲ ڏﻳو‪ .‬آﺋون اھو ﻧﭤو ﭼوان ﺗﻪ ڪو ﺗوھﺎن ﻣون ﮐﺎن ﺧﺮﻳد ڪﺮﻳو‪ ،‬ﭘﺮ ﺟﻳﺋن ﺗﻪ ﺗوھﺎن‬
‫ﻧﺎﻟﻳﺮا واﭘﺎري آھﻳو‪ ،‬ان ڪﺮي آﺋون اھو ﺗوھﺎن وٽ ﮀڏي وﭸڻ ﭤو ﭼﺎھﻳﺎن ﺗﻪ ﺟڏھن ﺑﻪ ﺗوھﺎن‬
‫ﻻء اھو ﺳﭠﻲ اﮔﮫﻪ ۾ ﻧﻳڪﺎل ڪﺮي ڏﻳﻧدا‪“.‬‬
‫ﮐﻲ وﺟﮫﻪ ﻟﮘﻲ ﺗﻪ ﻣﮫﺮﺑﺎﻧﻲ ڪﺮي ﻣون ِ‬
‫اھو ﭼﺋﻲ ھن ڌﻳﺮج ﺳﺎن ﮔﻼﺑﻲ ﭘﻧﻲ ﮐوﻟﻲ ﻣﻧﺟﮫﺎﺋﻧس ”ھﻳﺮو“ ڪڍي ﭰﺎرا ﭼﻣن ﮐﻲ ڏﺳڻ‬
‫ﻻء ڏﻧو‪ .‬ﺟﻧﮫن ﮐﻲ ڏﺳڻ ﺳﺎن ﭰﺎرا ﭼﻣن ﮐﺎن ٽﮫڪ ﻧڪﺮي وﻳﺎ ۽ ﻧﺎﺋﻲ ڪﺮو ڏي ﮔﮫورﻳﻧدي‬
‫ِ‬
‫وراﭨﻳو‪:‬‬
‫ﺟﺎء ﺗﻲ اﭤﺋﻲ ﭠڳ ڪﭤﻲ ﺟﺎ! ﺷﻳﺷﻲ ﺟﻲ ﭔوچ ﮐﻲ اﻣﻠﮫﻪ ﻣﺎﭨڪ ﺳڏي ﻣون وٽ‬
‫”دﻣﺎغ ﺗﻪ ِ‬
‫ﻻء ﮐﭨﻲ آﻳو آھﻳن؟“‬
‫وڪﭨڻ ِ‬

‫ڏاھﻲ ﺟﮫﺮڪﻲ‬

‫‪11‬‬

‫اھو ﭔڌي ﻧﺎﺋﻲ ڪﺮو اﺋﻳن ﮐﭨﻲ ﺷڪل ﭠﺎھﻲ ﭴڻ ھن ﺗﻲ ڪو ڪوڙو اﻟﺰام ھﭨﻲ رھﻳو‬
‫ھﺟﻲ‪ .‬ڏﮐوﻳل دل ﺳﺎن ھو اھﺎ ﺣﻘﻳﻘت ﻣﭸڻ ﮐﺎن اﻧڪﺎر ڪﺮڻ ﻟﮘو‪ .‬وﻳﺗﺮ وڏا وڏا ﻗﺳم ﮐﭨڻ ﻟﮘو‬
‫ﭘڙڏاڏيء ﮐﺎن ﻣﻠﻳو‬
‫ﺗﻪ اھو ﺳﭻ ﭘﭻ ھڪ ﺟﮫوﻧو ﻗﻳﻣﺗﻲ ھﻳﺮو آھﻲ‪” .‬اھو ﻣﻧﮫﻧﺟﻲ ڏاڏي ﮐﻲ ﺳﻧدس‬
‫َ‬
‫ﺷﻲء اﺳﺎﻧﺟﻲ ﺧﺎﻧدان ﺟﻲ ﻧﺷﺎﻧﻲ طور ھﻠﻧدي اﭼﻲ ۽ وڏي ﺳﻧﭜﺎل‬
‫ھﻲء ﻗﻳﻣﺗﻲ‬
‫ھو ۽ ان وﻗت ﮐﺎن‬
‫َ‬
‫ِ‬
‫ﺳڙيء ﺳﺎن اﺳﺎن رﮐﻧدا اﭼون‪ .‬ﭘﺮ ﺟﻳڪڏھن ﺗوھﺎن ﮐﻲ ﻣون ﺗﻲ ﻳﻘﻳن ﻧﭤو اﭼﻲ ﺗﻪ ﻣﮫﺮﺑﺎﻧﻲ‬
‫َ‬
‫ڪﺮي ھن ﮐﻲ ﭘﺎڻ وٽ رﮐﻲ ﮀڏﻳو ۽ ڪڏھن ﺑﻪ ڪو ﮔﺮاھڪ اﭼﻲ ﻧڪﺮي ﺗﻪ ان ﮐﻲ ﻣون‬
‫ﭘﺎران ﺟوﮘﻲ ﻗﻳﻣت ۾ وڪﭨﻲ ﮀڏﺟو ۽ آﺋون ﺗوھﺎن ﮐﻲ ھﺮﮔﺰ ﻧﭤو ﭼوان ﺗﻪ اھو ﺗوھﺎن ﻣون ﮐﺎن‬
‫ﺧﺮﻳد ڪﺮﻳو ﭘﺮ ﺟڏھن ﺑﻪ ﭤﻲ ﺳﮔﮫﻲ ﺗﻪ ڪﻧﮫن ﭔﺋﻲ وٽ ھﻼﺋﻲ ﮀڏﺟو‪“.‬‬
‫ﻻء اھو‬
‫ﻧﺎﺋﻲ ڪﺮو ﺟﻲ ﺳﻧﺟﻳدﮔﻲ ﮐﻲ ڏﺳﻲ ﭰﺎرا ﭼﻣن ﮐﻲ ﻋﺟب ﻟﮘو ۽ ﺳﻧدس دل رﮐڻ ِ‬
‫ﭘﭤﺮ ﭘﺎڻ وٽ رﮐڻ ﺟﻲ ﺣﺎﻣﻲ ﭜﺮي ۽ ﻧﺎﺋﻲ ڪﺮو ﮐﺎن ان ﺟو اﮔﮫﻪ ﭘﮀﻳو ﺗﻪ ﭜﻼ ﺟﻳڪﺮ وڪﺎﻣﻲ‬
‫ﺗﻪ ھو ڪﻳﺳﺗﺎﺋﻳن ان ”ھﻳﺮي“ ﮐﻲ وڪﭨﻲ ﮀڏي‪ .‬ﭘﺮ ﻧﺎﺋﻲ ڪﺮو ﺟڏھن ﭔڌاﻳو ﺗﻪ ھن ﮐﻲ ھﻳﺮي‬
‫)ﭔوچ( ﺟﺎ ﮔﮫٽ ۾ ﮔﮫٽ ڏھﻪ ھﺰار ﺑﺎٿ ﻣﻠڻ ﮐﭘن ﺗﻪ ﭰﺎرا ﭼﻣن ﮐﺎن ﮐل ﻧڪﺮي وﻳﺋﻲ ۽‬
‫ﭼﻳو‪” :‬ﺟﻳڪڏھن ڏھﻪ ﺑﺎٿ ﭼوﻳن ﺗﻪ ﺷﺎﻳد ڪو ﻣﺗﻳن ﺟو ﻣوڙھﻳل ﭘﻧﮫﻧﺟﻲ ﭔﻠﻲَء ﮐﻲ ﮘﭼﻲَء ۾‬
‫ِ‬
‫ﻻء وﭠﻲ وﭸﻲ‪ .‬ﺑﮫﺮﺣﺎل ﻣڙﻳﺋﻲ ﺧﻳﺮ آھﻲ‪ .‬ﺗون ﭼﺎھﻳن ﭤو ﺗﻪ ﭜﻠﻲ ﮀڏي وڃ‪ ،‬آﺋون ﭘڪ ﻧﭤو‬
‫وﺟﮫڻ ِ‬
‫ﺗوﻻء ڪﺟﮫﻪ‬
‫ڏﻳﺎنء ﭘﺮ ﺟﻳڪڏھن ڪﻧﮫن ﮐﻲ ان ﺟﻲ ﺧﺮﻳد ڪﺮڻ ﺟو ﺷوق ﭤﻳو ﺗﻪ ڏﺳﻧدس ﻣن‬
‫ِ‬
‫ِ‬
‫ڪﺮي ﺳﮔﮫﺎن‪“.‬‬
‫ﺟواھﺮيء ﺟﻲ ﺣواﻟﻲ ڪﺮي ﺳﻧدس دڪﺎن‬
‫ان ﺑﻌد ﻧﺎﺋﻲ ڪﺮو اھو ”ھﻳﺮو“ ﭰﺎرا ﭼﻣن‬
‫َ‬
‫ﻣﺎن ﻧڪﺗو‪.‬‬
‫ٽﻲ ﻣﮫﻳﻧﺎ ﮔذري وﻳﺎ‪ ،‬ﭰﺎرا ﭼﻣن ﺟﻲ دل ﺗﺎن ان ﭘﭤﺮ ﺟﻲ ذري ﮔﮫٽ ﮘﺎﻟﮫﻪ ﺋﻲ وﺳﺮي‬
‫وﻳﺋﻲ ﺗﻪ ھڪ ڏﻳﻧﮫن ڪﻧﮫن ﻣﺣﻼﺗﻲ ﺷﮫﺰادي ﺟو ﺧدﻣﺗﮔﺎر ﭰﺎرا ﭼﻣن ﺟﻲ دڪﺎن ۾ ﮔﮫڙﻳو ۽‬
‫اﻋﻠﻲ ﻗﺳم ﺟو ھﻳﺮو‬
‫ﻋﺮض ڪﻳو ﺗﻪ ھو ﭘﻧﮫﻧﺟﻲ رﻳﺎﺳت ﺟﻲ ﺷﮫﺰادي ﺟﻲ ﭼوڻ ﻣطﺎﺑق ھڪ‬
‫َ‬
‫ﻻء ﺳﻧدس دڪﺎن ۾ آﻳو آھﻲ‪ .‬ﺳﻧدس ﺷﮫﺰادي ﮐﻲ ﻣوﺗﻳن ﺟﻲ ﻣﺎﻟﮫﺎ ﺟﻲ وچ ۾ اھو‬
‫ﺧﺮﻳد ڪﺮڻ ِ‬
‫ھﻳﺮو ﭘؤﺋﻲ زال ﮐﻲ ﺳوﻏﺎت طور ڏﻳﭨو آھﻲ‪ .‬ﺟﻳﺋن ﺗﻪ ﺳﭴﻲ ﺑﺋﻧڪﺎڪ ﺷﮫﺮ ۾ ﭰﺎراﭼﻣن ﺟﮫڙو‬
‫ڪو ﭔﻳو ھﺎڪﺎرو ھﻳﺮن ﺟو واﭘﺎري ﻧﻪ آھﻲ ﺳو ھﻲ ﭘﮫﺮﻳن ھن وٽ ھﻠﻳو آﻳو آھﻲ‪.‬‬
‫اﻋﻠﻲ ھﻳﺮا ڏﻳﮐﺎرڻ ﺷﺮوع ڪﻳﺎ‪ .‬ﭘﺮ‬
‫ﭰﺎرا ﭼﻣن ﮐﻳس ﭼﺎﻧﮫﻪ ﭘﺎﭨﻲ ﭘﻳﺋﺎري ھڪ ﮐﺎن ھڪ‬
‫َ‬
‫اﻧﮫن ﻣﺎن ڪوﺑﻪ ﺷﻳﺷﻲ ﺟﻲ ﭔوچ ﺟﻳڏو وڏو ﻧﻪ ھو‪ .‬ﺧدﻣﺗﮔﺎر وڏي ﭼﺎھﻪ ۽ ﺧﻳﺎل ﺳﺎن ھڪ ھڪ‬
‫ھﻳﺮو ڏﺳﻧدو وﻳو اﻧﮫن ﻣﺎن ڪن ﺟﻲ ﺗﻌﺮﻳف ڪﺋﻲ ﺗﻪ ڪن ﺟﻲ ﭠﻠﮫﻲ واھﻪ واھﻪ‪ .‬ﻣﺛﺎل طور‬
‫ڪو ھﻳﺮو ﻗﻳﻣﺗﻲ ﭤﻲ ﻟﮘس ﺗﻪ ﺳﻧدس ﺳﺎﺋﻳﺰ ﻣﺎن ﻣطﻣﺋن ﻧﻪ ھو ۽ ڪﻧﮫن ﺟﻲ ﺳﺎﺋﻳﺰ ﺻﺣﻳﺢ ﭤﻲ‬
‫ﻻء ﭼﻳو‬
‫ﻟﮘس ﺗﻪ ان ﺟﻲ ﺳوﻧﮫن ﻣﺎن ﻣﺗﺎﺛﺮ ﻧﻪ ﭘﺋﻲ ﭤﻳو ۽ ﭰﺎرا ﭼﻣن ﮐﻲ اﭸﺎ ﺑﻪ ﭔﻳﺎ ھﻳﺮا ڏﻳﮐﺎرڻ ِ‬
‫ﺧﺎص ڪﺮي وڏي ﻣﺎپ وارا‪.‬‬
‫ﭰﺎرا ﭼﻣن ھﻳﺗﺮا ﺳﺎرا ھﻳﺮا ڏﻳﮐﺎري ڏﻳﮐﺎري ھﺎڻ ﺳﺧت ﺑﻳﺰار ﭤﻲ ﭘﻳو ھو ۽ ﺳﺎﮘﻲ وﻗت‬
‫اﻧﮫن ﮐﺎن ﻋﻼوه ﭔﻳو ڪوﺑﻪ ھﻳﺮو ﺳﻧدس دڪﺎن ۾ ﻧﻪ ﺑﭼﻳو ھو ﺟﻳڪو ﻗﻳﻣﺗﻲ ھﺟﻲ ۽ ﺟﻳڪﻲ‬

‫ڏاھﻲ ﺟﮫﺮڪﻲ‬

‫‪12‬‬

‫ﻗﻳﻣﺗﻲ ھﺋﺎ ﺗن ﻣﺎن ﮔﺮاھڪ ﮐﻲ ھڪ ﺑﻪ ﭘﺳﻧد ﻧﻪ ھو‪ .‬اﻳﺗﺮي ۾ ھن ﮐﻲ ھڪدم ﺷﻳﺷﻲ ﺟﻲ ﭔوچ‬
‫ﺟو ﺧﻳﺎل آﻳو ﺟﻳڪو ﻧﺎﺋﻲ ڪﺮو ھن وٽ ﮀڏي وﻳو ھو‪ .‬ﭘﮫﺮﻳن ﺗﻪ ھن ﮐﻲ اھو ڏﻳﮐﺎرﻳﻧدي ﺷﺮم‬
‫ﻻء اھو ڪوڙ ﮘﺎﻟﮫﺎﺋڻ ڏﮐﻳو ڪم ھو ﺗﻪ ھڪ‬
‫ﭤﻲ آﻳو ﺟو ﺑﺋﻧڪﺎڪ ﺟﻲ ھﻳڏي وڏي دڪﺎﻧدار ِ‬
‫ﻻء ﮔﺮاھڪ ﮐﻲ ﭼوي ﺗﻪ اھو ﺳﭼو ھﻳﺮو آھﻲ‪ .‬ﭘﺮ ھڪ ﺗﻪ ھن وٽ ھﺎڻ ڪو‬
‫ﺷﻳﺷﻲ ﺟﻲ ﭔوچ ِ‬
‫ﻻء ﺑﭼﻳو ﺑﻪ ﻧﻪ ھو ۽ ﭔﻳو ﺗﻪ ھﻲ ﺳﻣﺟﮫﻲ وﻳو ﺗﻪ ﺧدﻣﺗﮔﺎر ﮐﻲ ھﻳﺮن ﺟﻲ ڪﺎﺑﻪ‬
‫ﭔﻳو ھﻳﺮو ڏﻳﮐﺎرڻ ِ‬
‫ﺳﻣﺎء ﻧﺎھﻲ‪ .‬ﺳو ﺑﻳﺰاري ﻣﺎن اھو ﺷﻳﺷﻲ ﺟو ﭔوچ ﮐﭨﻲ ﭼﻳو‪” :‬ﺟﻳﺋن ﺗﻪ ﺗوﮐﻲ‬
‫ﺳﭸﺎﭨپ ﻳﺎ ﺳڌ‬
‫ٌ‬
‫ﻣﻧﮫﻧﺟن ھﻳﺮن ﻣﺎن ڪوﺑﻪ ﭘﺳﻧد ﻧﻪ آھﻲ ﭘﺮ ﺷﺎﻳد ھن ﮐﻲ ڏﺳڻ ﭼﺎھﻳن ﺟﻳڪو ﻣﻧﮫﻧﺟو ﺗﻪ ﻧﻪ آھﻲ‬
‫ﻻء ھﺗﻲ رﮐﻳو آھﻲ‪ .‬ﭤﻲ‬
‫۽ ﻧﻪ ان ﺟﻲ ﮔﺎرﻧٽﻲ ڏﺋﻲ ﺳﮔﮫﻧدس‪ .‬ھﻲ ﻣﻧﮫﻧﺟﻲ ھڪ دوﺳت وڪﭨڻ ِ‬
‫ﺳﮔﮫﻲ ﭤو ﺗوﮐﻲ ﭘﺳﻧد اﭼﻲ وﭸﻲ‪“.‬‬
‫ﺷﻳﺷﻲ ﺟﻲ ﭔوچ ڏﺳڻ ﺳﺎن ﺧدﻣﺗﮔﺎر ﮐﻲ اھڙو ﺗﻪ وﭨﻲ وﻳو ﺟو ﻳڪدم ﭰﺎرا ﭼﻣن ﮐﻲ‬
‫ﭼﻳو‪” :‬ھﮫڙوﺋﻲ ﺗﻪ ھﻳﺮو ﻣون ﮐﻲ ﮐﭘﻲ ﺟﻧﮫن ﺟﻲ ﮘوﻻ ۾ ھﺗﻲ آﻳو آھﻳﺎن‪ .‬ﺳﺎﺋﻳﺰ ﺑﻪ ﺑﻠڪل ﺻﺣﻳﺢ‬
‫ِ‬
‫اﭤس ﺗﻪ ﺳوﻧﮫن ﺳوﭜﻳﺎ ۾ ﺑﻪ ﺳﻧدس ڪو ﻣٽ ﻧﻪ آھﻲ‪ ،‬ﭘﺮ ﺟﻳڪڏھن ﺗوھﺎن ان ﺟﻲ ﻗﻳﻣت واﺟﺑﻲ‬
‫رﮐو ﺗﻪ ﺳودو ھﻳﻧﺋﺮ ﺟو ھﻳﻧﺋﺮ ﭘڪو ﭤﻲ وﭸﻲ‪ .‬ﻣﮫﺮﺑﺎﻧﻲ ڪﺮي ﭔڌاﻳو ﺗﻪ ھن ھﻳﺮي ﺟﺎ ﻣون ﮐﻲ‬
‫ﮔﮫﭨﺎ ﭘﺋﺳﺎ ڏﻳﭨﺎ ﭘوﻧدا؟“‬
‫ﻻء ﻓﻘط ڏھﻪ ھﺰار ﺑﺎٿ‬
‫ان ﺗﻲ‬
‫َ‬
‫ﺟوھﺮيء ھڪدم دل ۾ ﺳوﭼﻳو‪” :‬ﻧﺎﺋﻲ ڪﺮو ﺗﻪ ان ﭔوج ِ‬
‫ﻻء آﺋون ﻓﻘط ڏھﻪ ھﺰار ﮔﮫﺮﻧدس ﺗﻪ وﭠڻ وارو‬
‫ﭤﻲ ﮔﮫﺮﻳﺎ ﭘﺮ ھن ﻣﺎپ ﺟﻲ اﺻﻠﻲ ھﻳﺮي ِ‬
‫ﮔﺮاھڪ ﺿﺮور ﺷڪﺑو‪ .‬ان ڪﺮي ڏھﻪ ھﺰار ﺑدران اﭸﺎ ﺑﻪ وﻳﮫﻪ ھﺰار ﺑﺎٿ ﭼواﻧس ﺗﻪ اھﻲ‬
‫اﺻﻠﻲ ﻗﻳﻣت ﺟﻲ وﻳﺟﮫو ﭤﻲ ﺳﮔﮫن ﭤﺎ ۽ اﻳﺗﺮا ﭘﺋﺳﺎ ﻣﻠڻ ﺗﻲ ڏھﻪ ھﺰار ﺑﺎٿ ﻣون ﮐﻲ ﺑﻪ ﻧﻔﻌو ﭤﻲ‬
‫ﺧوﺷﻲء ﺳﺎن ڏﻳﺋﻲ‬
‫وﻳﻧدو‪ .‬اﮘﻠو ﺻﻔﺎ ڪو ﺳﺎدي ﻣت ﺟو ﭤو ﻟﮘﻲ ۽ ﺟﻳﺗﺮو ﺑﻪ ﮔﮫﺮﻧدوﺳﺎﻧس ﺗﻪ‬
‫َ‬
‫ﮀڏﻳﻧدو‪.‬‬
‫ﭘوء‪ ،‬ﭤوري ﭔﻲ ﺳوچ ۽ وﻳﭼﺎر ڪﺮڻ ﺑﻌد ھن ﺧدﻣﺗﮔﺎر ﮐﻲ ﻣﺧﺗﺻﺮ ﺟواب ڏﻧو؛ ”ھﺎ ﺑﺎﺑﺎ‬
‫ِ‬
‫ﻻء وﻳﮫﻪ ھﺰار ﺑﺎٿ ﭘﺋﻲ ﮔﮫﺮﻳﺎ‪“.‬‬
‫ھن ھﻳﺮي ﺟﻲ ﻣﺎﻟڪ ان ِ‬
‫ﺧدﻣﺗﮔﺎر اھو ﭔڌي وراﭨﻳو ﺗﻪ اھﺎ ﻗﻳﻣت ﻣﻧﺎﺳب ﺋﻲ ﻟﮘﻲ ﭤﻲ ۽ ھو اﺗﻲ ﺟو اﺗﻲ ﺧﺮﻳد‬
‫ﺑدﻗﺳﻣﺗﻲء ﺳﺎن“ ھن وڌﻳڪ ﭼﻳو‪” ،‬ھن وﻗت ﻣون ﭘﺎڻ ﺳﺎن اﻳﺗﺮا ﭘﺋﺳﺎ ﻧﻪ‬
‫ﻻء ﺗﻳﺎر آھﻲ ”‬
‫َ‬
‫ڪﺮڻ ِ‬
‫آﻧدا آھن‪ .‬ﻣون وٽ ھن وﻗت ﻓﻘط ﭘﻧﺞ ھﺰار ﺑﺎٿ آھن‪ .‬ﭘﺮ آﺋون ھڪ ڪم ڪﻧدس‪ .‬ھﻲ ﭘﻧﺞ ھﺰار‬
‫ﺑﺎٿ ﻓﻲ اﻟﺣﺎل ﺗو وٽ ﺳوﭤﻲَء طور ﮀڏي ﺑﺎﻗﻲ ﭘﺋﺳﺎ ھﻔﺗﻲ اﻧدر ﮐﭨﻲ ﭤو اﭼﺎن‪ .‬ان ﺑﻌد ﺋﻲ ﺗون‬
‫ڏﺟﺎنء‪ .‬ﭘﺮ وﭸڻ ﮐﺎن اڳ ﺑﮫﺗﺮ ﭤﻳﻧدو ﺗﻪ ﭘﺎڻ ھڪ ﻧﻧڍڙو ﻣﻌﺎھدو ﻟﮐت ۾‬
‫ﻣون ﮐﻲ اھو ھﻳﺮو‬
‫ِ‬
‫ڪﺮﻳون‪ ،‬اھو ھﻲ ﺗﻪ ھﻔﺗﻲ اﻧدر ﺟﻲ آﺋون ﭘﺋﺳﺎ ﮐﭨﻲ آﻳس ۽ اﻧﮫﻲَء وچ ۾ ﺗو ھﻲ ھﻳﺮو ڪﻧﮫن‬
‫ﭔﺋﻲ ﮐﻲ وڪﭨﻲ ﮀڏﻳو ﺗﻪ ﻣﻧﮫﻧﺟﻲ ﺳوﭤﻲ وارن ﭘﺋﺳن ﮐﺎن ﻋﻼوه ﭔﻳﺎ ﺑﻪ ﭘﻧﺞ ھﺰار ﺑﺎٿ ﺗوﮐﻲ ڏﻧڊ‬
‫ﻻء ان‬
‫ﻻء ھﻲ ﺿﻣﺎﻧت ﻧﺎﻣو ﮐﭨﻲ اھم ﻧﻪ ھﺟﻲ ﭘﺮ ﻣون ﻏﺮﻳب ِ‬
‫ﺧﺎطﺮ ﻣون ﮐﻲ ڏﻳﭨﺎ ﭘوﻧدا‪ .‬ﺗو ِ‬
‫ﻻء ﭘﻳو وﭠﺎن‪.‬ان ڪﺮي ھﻲ ﻣﻌﺎھدو‬
‫ﻻء ﻧﻪ ﭘﺮ ﭘﻧﮫﻧﺟﻲ رﺋﻳس ِ‬
‫ڪﺮي آھﻲ ﺟو آﺋون ھﻲ ھﻳﺮو ﭘﺎڻ ِ‬
‫ﻻء ﻓﺎﺋدﻳﻣﻧد آھﻲ‪“.‬‬
‫ﭘﺎڻ ﭔﻧﮫﻲ ِ‬

‫ڏاھﻲ ﺟﮫﺮڪﻲ‬

‫‪13‬‬

‫ﭰﺎرا ﭼﻣن دل ﺋﻲ دل ۾ ڏاڍو ﺧوش ﭤﻳو ۽ ﺧدﻣﺗﮔﺎر ﮐﻲ آﭤت ڏﻳﻧدي ﭼﻳو؛ ”ﺗوﮐﻲ ﻣون ﮐﺎن‬
‫ڊﭴڻ ﻧﻪ ﮐﭘﻲ‪ .‬آﺋون ھڪ ﺳﺎک وارو ﺑﺋﻧڪﺎڪ ﺷﮫﺮ ﺟو وڏو واﭘﺎري آھﻳﺎن ۽ ﺗوﺳﺎن زﺑﺎن‬
‫ﮐﺎﻧﭘوء اھو ھﻳﺮو ڪﻧﮫن ﭔﺋﻲ ﮐﻲ ھﺮﮔﺰ ﻧﻪ وڪﭨﻧدس‪“.‬‬
‫ڪﺮڻ‬
‫ِ‬
‫”ﺳﺎﺋﻳن اھﺎ ﮘﺎﻟﮫﻪ ﺗﻪ آﺋون ﺑﻪ ﺳﻣﺟﮫﺎن ﭤو‪ “.‬ﺧدﻣﺗﮔﺎر ﭼﻳو‪” ،‬ﭘﺮ وري ﺑﻪ ﺗوھﺎن ﮐﻲ ﺟﻲ‬
‫اﻋﺗﺮاض ھﺟﻲ ﺗﻪ ﻣﻌﺎھدو ڪﺮڻ ﺑﮫﺗﺮ آھﻲ‪“.‬‬
‫ﺳو ﻧﻳٺ ﻣﻌﺎھدو ﺗﻳﺎر ڪﻳو وﻳو ﺟن ﺗﻲ ﺳﻧدن ﺻﺣﻳﺣن ﮐﺎن ﻋﻼوه ﭔن ﺷﺎھدن ﺟون ﺑﻪ‬
‫ﺻﺣﻳﺣون ﭤﻳون‪ .‬ان ﺑﻌد ﭰﺎرا ﭼﻣن ﺟﻲ ﺳﻠوڪ ﮐﺎن ﺧوش ﭤﻲ ﺧدﻣﺗﮔﺎر ﻣوڪﻼﺋﻲ ﭼوڪﻼﺋﻲ‬
‫ﭘﻧﮫﻧﺟﻲ وطن ﺳوﻧﮔڪﻼ رواﻧو ﭤﻳو‪.‬‬
‫ﭔن ڏﻳﻧﮫن ﺑﻌد ﭰﺎرا ﭼﻣن ﭘﻧﮫﻧﺟﻲ دڪﺎن ۾ وﻳٺ ھو ﻧﺎﺋﻲ ڪﺮو ﮔﮫٽﻲَء ﻣﺎن اﭼﻲ ﻟﻧﮔﮫﻳو‪.‬‬
‫ﮐﻳس واﻧدو ڏﺳﻲ ھو دڪﺎن ۾ ﮔﮫڙي آﻳو ۽ ﮐﻳڪﺎر ﺑﻌد ﭼﻳو‪” :‬ادا‪ ،‬اوﭼﺗو ﻣوﻧﮐﻲ ﻳﺎد آﻳو آھﻲ ﺗﻪ‬
‫ﻻء ڏﻧو‪ .‬ﺟﻳڪڏھن اھو اﭸﺎ ﻧﻪ وڪﺎﻣﻳو‬
‫ڪﺟﮫﻪ ﻣﮫﻳﻧﺎ اڳ ﻣون ﺗوھﺎن ﮐﻲ ھڪ ھﻳﺮو وڪﭨڻ ِ‬
‫ھﺟﻲ ﺗﻪ ﻣﮫﺮﺑﺎﻧﻲ ڪﺮي ھﺎڻ ﻣوﻧﮐﻲ ﭜﻠﻲ واﭘس ڪﺟو ﺟو ﻣون ﭔڌو آھﻲ ﺗﻪ ﺷﮫﺮ ۾ ڪﻧﮫن‬
‫ڌارﺋﻳن ﻣﻠڪ ﺟﻲ ﺷﮫﺰادي ﺟو ﺧدﻣﺗﮔﺎر اوﭼﻲ ﻗﺳﻣن ﺟﺎ ھﻳﺮا ﮘوﻻﺋﻲ رھﻳو آھﻲ‪ .‬ﭤﻲ ﺳﮔﮫﻲ ﭤو‬
‫ھن ﮐﻲ ﻣﻧﮫﻧﺟو ھﻳﺮو وﭨﻲ وﭸﻲ ۽ ﺧﺮﻳد ڪﺮي وﭠﻲ‪.‬‬
‫ﻧﺎﺋﻲ ڪﺮو ﭘﻧﮫﻧﺟﻲ ﭘﺮ ۾ ﺗﻪ ﺗﻣﺎم ﻧﻧڍڙي ﮘﺎﻟﮫﻪ ڪﺮي وﻳو ﭘﺮ ﭰﺎرا ﭼﻣن وڏي ﻓڪﺮ ۾‬
‫ﭘﺋﺟﻲ وﻳو‪ .‬ھﺎڻ ﺟﻳڪڏھن ھو ﻧﺎﺋﻲ ڪﺮوﮐﻲ ﭔڌاﺋﻲ ﭤو ﺗﻪ ”ھﻳﺮو“ ھو اﮘﻳن ان ﺧدﻣﺗﮔﺎر ﮐﻲ‬
‫وڪﭨﻲ ﭼڪو آھﻲ ﺗﻪ ﭰﺎرا ﭼﻣن ڪﻧﮫن ﻧﻪ ڪﻧﮫن ﻧﻣوﻧﻲ ﺳﺎن ﻣﻌﻠوم ڪﺮي وﭠﻧدو ﺗﻪ وﻳﮫﻪ‬
‫ﻻء ﭰﺎرا ﭼﻣن ﺗﻪ ﭘﺋﻲ ﭼﻳو ﺗﻪ اھو ”ھﻳﺮو“ ڪﻧﮫن ﺑﻪ ڪم‬
‫ھﺰار ﺑﺎﭤن ۾ ﺳودو طﺋﻪ ﭤﻳو آھﻲ ﺟﻧﮫن ِ‬
‫ﺟو ﻧﻪ آھﻲ ۽ ﺟﻳڪڏھن ھو ان ﺟﺎ ﺳﻣورا ﭘﺋﺳﺎ ﻧﺎﺋﻲ ڪﺮو ﮐﻲ ﻧﻪ ڏﻳﻧدو ﺗﻪ ھو ﺳﭴﻲ ﺑﺋﻧڪﺎڪ‬
‫ﭘوء ﻣﺎﭨﮫو‬
‫۾ ﮐﻳس ﺑدﻧﺎم ڪﺮي ﮀڏﻳﻧدو ۽ ﺳﻧدس ﺳﺎﻟن ﺟﻲ ﺳﺎک ﮐﻲ ڪﺎﭘﺎري ڌڪ رﺳﻧدو ۽ ِ‬
‫ﮐﺎﺋﻧس ھﻳﺮا ﺟواھﺮ وﭠڻ ﮀڏي ڏﻳﻧدا ۽ ھڪ ﭔﻲ ﮘﺎﻟﮫﻪ ﺗﻪ ﺟﻳڪڏھن ھو ﻧﺎﺋﻲ ڪﺮوﮐﻲ ﺳﻧدس‬
‫ﺷﻲء واﭘس ڪﻧدو ﺗﻪ ﻣﻌﺎھدي ﻣطﺎﺑق ﺧدﻣﺗﮔﺎر ﮐﺎﺋﻧس ﭘﻧﺞ ھﺰار ﭘﺎٿ ڏﻧڊ ﭜﺮاﺋﻲ وﭠﻧدو ﺟﻳڪو ﺑﻪ‬
‫ِ‬
‫راء ﺗﻲ ﭘﮫﺗو ﺗﻪ ان ﻣﺷڪل ﻣﺎن ﻧڪﺮڻ ﺟو ﻓﻘط ھڪ ﺋﻲ‬
‫ھن ھﺮﮔﺰ ﻧﭤﻲ ﭼﺎھﻳو‪ .‬ﻧﻳٺ ھو ان ِ‬
‫ﮔس آھﻲ‪ .‬ھن ﻧﺎﺋﻲ ڪﺮو ڏي ﻣﻧﮫن ڪﺮي وراﭨﻳو‪” :‬ﺗﻧﮫﻧﺟﻲ ڏﻧل ھﻳﺮي ﮐﻲ ﺑﺎر ﺑﺎر ﭼڪﺎس‬
‫راء ﺗﻲ ﭘﮫﺗو آھﻳﺎن ﺗﻪ اھو ﭼﮜو ﺧﺎﺻو ﻗﻳﻣﺗﻲ آھﻲ ۽ ﺟﻳڪڏھن ﺗون ﭼﺎھﻳن‬
‫ڪﺮڻ ﺑﻌد ھﺎڻ ان ِ‬
‫ﺗﻪ آﺋون اھو ﺗوﮐﺎن ﺧﺮﻳد ڪﺮﻳﺎن؟“‬
‫”ﭘﺮ ﺳﺎﺋﻳن ﺗوھﺎن ﺗﻪ ﭼﻳو ﭘﺋﻲ ﺗﻪ اھو ڏھﻪ ﭘﺎﭤن ۾ ﺑﻪ ﻧﻪ وﭠﻧدس‪“.‬‬
‫”ھﺎ‪ ،‬ﭘﺮ ھﺎﭨﻲ ﻣون ارادو ﺑدﻻﺋﻲ ﮀڏﻳو آھﻲ‪“.‬‬
‫ﭘوء ھﺎڻ ﺗوھﺎن ﻣون ﮐﻲ ان ﺟﺎ ڪﻳﺗﺮا ﭘﺋﺳﺎ ڏﻳﻧداﺋو“‪ .‬ﻧﺎﺋﻲ ڪﺮو ﭘﮀﻳو‪.‬‬
‫”ﺗﻪ ِ‬
‫ﺟﻳﺗﺮا ﺗون ﭘﮫﺮﻳن ﮔﮫﺮي رھﻳو ھﺋﻳن اوﺗﺮاﺋﻲ ڏﻳﻧدس‪“.‬‬
‫ﭘوء ﺟﻧﮫن ﺗﻧﮫن ﮐﻲ ﻧﻪ ﭼﺋﺟو ﺗﻪ ﻣون ﺗوھﺎن ﮐﻲ ﻣﻌﻣوﻟﻲ ﭘﭤﺮ ڏﻳﺋﻲ ﭰﺮﻳو آھﻲ‪“.‬‬
‫”ﭼﮜو‪ .‬ﭘﺮ ِ‬
‫دﻟﺟﺎء ڏﻧﻲ‪ ،‬آﺋون ان ھﻳﺮي ﻣﺎن ھﺎڻ ﺗﻣﺎم ﮔﮫﭨو ﻣطﻣﺋن آھﻳﺎن‪ “.‬اھو‬
‫”ﻧﻪ ﻧﻪ‪ “.‬ﭰﺎرا ﭼﻣن‬
‫ِ‬

‫ڏاھﻲ ﺟﮫﺮڪﻲ‬

‫‪14‬‬

‫ﭼﺋﻲ ﺟواھﺮي ٽﺟوڙي ﻣﺎن ڏھﻪ ھﺰار ﭘﺎٿ ڪڍي ﮘﭨﻲ ﻧﺎﺋﻲ ڪﺮو ﺟﻲ ھٿ ﺗﻲ رﮐﻳﺎ ﺟﻳڪو‬
‫ﭘﺋﺳﺎ ﮐﻳﺳﻲ ۾وﺟﮫﻲ رواﻧو ﭤﻲ وﻳو‪.‬‬
‫ﭘوء دل ﺋﻲ دل۾ ﺧوش ﭤﻳو ﺗﻪ ھن ﺗﻣﺎم ﺳﭠو ﺳودو ڪﻳو‪ .‬ھﺎڻ ھو ﺧدﻣﺗﮔﺎر ﺟﻲ‬
‫ﭰﺎرا ﭼﻣن ِ‬
‫ﭼﻳﻧﻲء ﺳﺎن اﻧﺗظﺎر ڪﺮڻ ﻟﮘو‪ .‬آﺧﺮڪﺎر ﺳت ڏﻳﻧﮫن ﮔذري وﻳﺎ ﭘﺮ ﺧدﻣﺗﮔﺎر ﺟو ﻧﻪ‬
‫اﭼڻ ﺟو ﺑﻲ‬
‫َ‬
‫ﭘوء ﻧﺎﺋون ۽ ڏھون ڏﻳﻧﮫن ﺑﻪ ﭘﺮ ﺧدﻣﺗﮔﺎر‬
‫ھﻲ ﭘﺗو ﺗﻪ ﻧﻪ ھو ﭘﺗو‪ .‬ان ﺑﻌد اﭠون ڏﻳﻧﮫن ﺑﻪ ﮔذري وﻳو‪ِ .‬‬
‫ﮐﻲ ﻧﻪ اﭼﭨو ھو ﺳو ﻧﻪ آﻳو‪ .‬ھﺎڻ ﭰﺎرا ﭼﻣن ﺟﻲ دل ﭔڏڻ ﻟﮘﻲ ﺗﻪ ھو ھﺮﮔﺰ ﻧﻪ اﻳﻧدو‪ .‬ﺟﻳﺗوﭨﻳڪ‬
‫ﺳوﭤﻲء وارا ﭘﻧﺞ ھﺰار ﭘﺎٿ ﮐﻳس ﮔﮫﺮوﻳﭠﻲ ﻣﻠﻲ رھﻳﺎ ھﺋﺎ‬
‫ﺧدﻣﺗﮔﺎر ﺟﻲ ﻧﻪ اﭼڻ ڪﺮي ھن ﺟﺎ‬
‫َ‬
‫ﭘﺮ ﻧﺎﺋﻲ ڪﺮو ﮐﻲ ھڪ ﻣﻌﻣوﻟﻲ ﺷﻳﺷﻲ ﺟﻲ ﭔوچ ﺟﺎ ڏھﻪ ھﺰار ﺑﺎٿ ڏﻳﺋﻲ ﮐﻳس ﺑﺎھﻪ ﭘﺋﻲ وﻳﺋﻲ‪.‬‬
‫ﮀو ﺟو ان ﺣﺳﺎب ﺳﺎن ڏﻧﻲ ﻧﻪ ورﺗﻲ ﮐﻳس ﺳﻧﺋون ﺳﻧڌو ﭘﻧﺞ ھﺰار ﺑﺎٿ ﺟو ﻧﻘﺻﺎن ﭤﻲ رھﻳو‬
‫ھو‪.‬‬
‫ﺧدﻣﺗﮔﺎر ﺟو اﻧﺗظﺎر ڪﻧدي ڪﻧدي ﭰﺎرا ﭼﻣن ﮐﻲ ﭔﻳﺎ ﺑﻪ ڪﻳﺗﺮاﺋﻲ ڏﻳﻧﮫن ﮔذري وﻳﺎ۽‬
‫ھﺎڻ آھﺳﺗﻲ آھﺳﺗﻲ ھو ﮘﺎﻟﮫﻪ ﺳﻣﺟﮫﻲ وﻳو ﺗﻪ اھﺎ ﺳﭴﻲ ﺑدﻣﻌﺎﺷﻲ ﻧﺎﺋﻲ ڪﺮو ﺟﻲ ھﺋﻲ ﺟﻳڪو‬
‫اٽڪل ڪﺮي ﮐﺎﺋﻧس ﭘﺋﺳﺎ ﭰﺮي وﻳو‪ .‬ھﺎڻ ﺟﻳڪڏھن ﭘوﻟﻳس ﮐﻲ داﻧﮫن ﭤو ڏﺋﻲ ﺗﻪ ﺳﭴو ﺟﮫﺎن‬
‫ﻣﭤﺎﻧﺋس ﮐﻠﻧدو ﺗﻪ ﺑﺋﻧڪﺎڪ ﺷﮫﺮ ﺟﻲ ھﻳڏي وڏي ﺳﻳﺎﭨﻲ واﭘﺎري ﮐﻲ ھڪ ﮘوﭠﺎﭨو ۽ اڻ ﭘڙھﻳل‬
‫ﺑﻳوﻗوف ﺑﭨﺎﺋﻲ وﻳو‪ .‬ان ڪﺮي ﭼﭘڙي ڪﺮي اڄ ڏﻳﻧﮫن ﺗﺎﺋﻳن وﻳﭠو اﻧﺗظﺎر ڪﺮي ﺗﻪ ﻣن ڪﻧﮫن‬
‫ڏﻳﻧﮫن اھو ﺧدﻣﺗﮔﺎر ﻣوٽﻲ اﭼﻲ‪.‬‬

‫ڏاھﻲ ﺟﮫﺮڪﻲ‬

‫‪15‬‬

‫ُاﺳﺗﺎد ﭰڏو ۽ ُاﺳﺗﺎد ﭼﭔو‬
‫ﮘﺎﻟﮫﻪ ﭤﺎ ڪن ﺗﻪ ﻣﻼﻳﺎ ﺟﻲ ڪﻧﮫن ﺷﮫﺮ ۾ ﭔﻪ ﭴﭨﺎ‪ :‬ﭼﭔو ۽ ﭰڏو رھﻧدا ھﺋﺎ‪ .‬ڪو ڪم ڪﺎر‬
‫ﻳﺎ ﭘورھﻳو ڪﺮڻ ﺑدران ﭔﺋﻲ ﭴﭨﺎ رﮘو ﻣﻔت ﺟون ﻣﺎﻧﻳون وﻳﭠﺎ ﮐﺎﺋﻳﻧدا ھﺋﺎ‪ .‬ﻧﻳٺ ھڪ ڏﻳﻧﮫن ﭰڏي‬
‫ﭘﻧﮫﻧﺟﻲ دوﺳت ﭼﭔﻲ ﮐﻲ ﭼﻳو‪” :‬اﺳﺗﺎد ﭼﭔﺎ اچ ﺗﻪ ڪﻧﮫن اٽڪل ذرﻳﻌﻲ ڪﺟﮫﻪ ﻧﺎﭨو‬
‫ڪﻣﺎﻳون‪ “.‬ﺳو اھو ﺳوﭼﻲ ھو ﭜﺮواري ﮘوٺ ڏي رواﻧﺎ ﭤﻳﺎ‪ .‬اﺗﻲ ﭘﮫﭼﻲ ھﻧن واٽ وﻳﻧدي ڍﮘﻲ ﮐﻲ‬
‫ﺟﮫﻠﻲ ھڪ ھﻧڌ ﻟڪﺎﺋﻲ ﮀڏﻳو‪ .‬ﻣﺎﻟڪ ﺟڏھن ﮘوﻟﻲ ﮘوﻟﻲ ﭤڪﺟﻲ ﭘﻳو ﺗﻪ اﺳﺗﺎد ﭰڏو ھن وٽ ﭘﮫﺗو‬
‫۽ ﭼﻳو! ﻣﻧﮫﻧﺟو ھڪ اﺳﺗﺎد‪ ،‬ڪﺮاﻣﺗون ۽ اﮘڪﭤﻳون ﭔڌاﺋڻ وارو‪” ،‬ﭼﭔو ﺳﺎﺋﻳن“ ھﻳﻧﺋﺮ ھﻳﻧﺋﺮ ھن‬
‫ﮘوٺ ۾ ﭘﮫﺗو آھﻲ ۽ ﮐوھﻪ واري ﻣﺳﺎﻓﺮ ﺧﺎﻧﻲ ۾ ٽڪﻳل آھﻲ ﮀو ﻧﻪ ھﻠﻲ ان ﮐﺎن ﺗﻧﮫﻧﺟﻲ ﭼوراﻳل‬
‫ڏاﻧد ﺟو ڏس ﭘﺗو ﭘﮀﺟﻲ؟“‬
‫اھو ﭔڌي وﭴﺎﻳل ڍﮘﻲ ﺟو ﻣﺎﻟڪ اﺳﺗﺎد ﭼﭔﻲ وٽ ﭘﮫﺗو ﺟﻳڪو ﺑﻪ ﭼﺎر ﭘﺮاﭨﺎ ۽ ﭤﻠﮫﺎ ڪﺗﺎب‬
‫اﮘﻳﺎن رﮐﻲ ڍارا ھﭨﻲ رھﻳو ھو‪ .‬ﺳواﻟﻲَء ﺟوڪم ﭔڌي ھن ڪﺗﺎب ﮐوﻟﻳﺎ ۽ ﻣﮐﺮ ﺳﺎن اﻧﮫن ﮐﻲ‬
‫اﭤﻼﺋﻲ ﭘﭤﻼﺋﻲ ڊﮘﻲ ﺟﻲ ﻣﺎﻟڪ ﮐﻲ ﭼﻳو‪” :‬ھﺗﺎن ﻣﺳﺎﻓﺮ ﺧﺎﻧﻲ ﮐﺎن ﭔﺎھﺮ ﻧڪ ﺳﺎﻣﮫون ھﻠﻳو وڃ‪.‬‬
‫ﭘوء ﺳﺎﭴﻲ‬
‫ﮐﺎﻧﭘوء ھڪ ڪﭠل ﺟو وڻ ﻧظﺮ‬
‫ڪوه ڏﻳڍ ﺟﻲ ﭘﻧڌ‬
‫اﻳﻧدء‪ ،‬ﺟﺗﺎن ﭘﮫﺮﻳن ﮐﺎﭔﻲ ﻣڙﺟﺎن ۽ ِ‬
‫ِ‬
‫ِ‬
‫ﮔداﻣڙيء‬
‫رھﺟﺎنء‪ .‬ﺗﺎﺋﻳن ﺟو ھڪ ﭘﺮاﭨﻲ ﺷﺎخ وٽ‬
‫رھﺟﺎنء ۽ وﻳﻧدو‬
‫ﺎنء‪.‬وﻳﻧدو‬
‫َ‬
‫ِ‬
‫ِ‬
‫راھﻪ وﭠﻲ وﭼ ِ‬
‫ﭘوء اﺗﺮ طﺮف ﻟڙﻧدﻳن ﺗﻪ ﺳﺎﻣﮫون ھڪ ﭘﭘﺮ ﺟﻲ ﺟﮫوﻧﻲ وڻ ھﻳﭠﺎن‬
‫ﺟﻲ وڻ وٽ ﭘﮫﭼﻳن‪ .‬اﺗﺎن ِ‬
‫ﺗوﮐﻲ ﭘﻧﮫﻧﺟو ڏاﻧد ڏﺳڻ ۾ اﻳﻧدو‪.‬ﺟﻳڪڏھن ﻧﻪ اﭼﻲ ﺗﻪ آﺋون ڪوڙو ۽ڪوڙي ﺟو ﭘٽ‪ .‬ﻧذراﻧﻲ‬
‫ڏﺟﺎنء‪ ،‬ﭘﺮ ﺟﻲ ڍﮘو ﻣﻠﻲ وﭸﺋﻲ ﺗﻪ اﺟوري ﺧﺎطﺮ ﻣون ﮐﻲ‬
‫ﺧﺎطﺮ ﻣوﻧﮐﻲ ھڪڙو ٽڪو ﺑﻪ ﻧﻪ‬
‫ِ‬
‫ڏﺟﺎنء‪“.‬‬
‫ﭼﺎﻧديء ﺟﺎ ڏھﻪ ﺳڪﺎ‬
‫َ‬
‫ِ‬
‫ﻧﺷﺎﻧﻲء واري ھﻧڌ ﺗﻲ ﭘﮫﺗو ﺗﻪ واﻗﻌﻲ‬
‫ڍﮘﻲ ﺟو ﻣﺎﻟڪ ﭔڌاﻳل واٽن ﺗﺎن ﭤﻳﻧدو ﺟڏھن‬
‫َ‬
‫ﭘﭘﺮﺟﻲ وڻ ھﻳﭠﺎن ﺳﻧدس ڪﺎروڏاﻧد ﺳڪل ڪﺎﻧﺎ ﭼﭔﺎڙي رھﻳو ھو‪ .‬ھﻣﺮاھﻪ ھڪدم اﭼﻲ اﺳﺗﺎد‬
‫ﭼﺎﻧديء ﺟﺎ ﻧڪور ﺳڪﺎ ڪڍي اﮘﻳﺎن رﮐﻳﺎ‪.‬‬
‫ﭼﭔﻲ ﺟﺎ ﭘﻳﺮ ﭼﻣﻳﺎ ۽ ڏھﻪ‬
‫َ‬
‫ﻻء ھﺎڻ ﭼﭔو ۽ ﭰڏو ﭘﻧﮫﻧﺟﻲ‬
‫اھو ﻧﺎﭨو ھٿ ڪﺮي ﭔﻪ ﭼﺎر ڏﻳﻧﮫن ﺳک ﺟﻲ زﻧدﮔﻲ ﮔذارڻ ِ‬
‫ﮘوٺ ورڻ ﺟﻲ ﺗﻳﺎرﻳن ۾ ھﺋﺎ ﺗﻪ ﮘوٺ ﺟو وڏﻳﺮو اﭼﻲ وارد ﭤﻳو‪” .‬ڪﭤﻲ آھﻲ ﻧﺟوﻣﻲ؟” آﺋون‬
‫ﻻء ھﺗﻲ آﻳو آھﻳﺎن‪” .‬وڏﻳﺮي ﭼﻳو‪” ،‬ﮘوٺ ۾ ھﺮ ھڪ ﺟﻲ وات ﺗﻲ وﭸﺎﻳل‬
‫ﮐﺎﺋﻧس ڪﺟﮫﻪ ﭘﮀڻ ِ‬
‫ڍﮘﻲ ﺟﻲ ﻣﻠڻ ﺟو ﻗﺻو آھﻲ‪ .‬ﻣﻧﮫﻧﺟﻲ ﺳوﭘﺎرﻳن واري ﺳوﻧﻲ ﭘﻳﺗﻲ رات ڪو ﺷﺎھﻳﻧگ ﭼوراﺋﻲ‬
‫وﻳوآھﻲ‪ .‬ھﺎڻ ﺟﮫٽ ﭘٽ اھﺎ ﮘوﻟﺮاﺋﻲ ڏي!“‬
‫اھو ﭔڌي ﭼﭔﻲ ﺟﺎ ڪن ُاﭜﺎ ﭤﻲ وﻳﺎ ﺗﻪ ھﺎﭨﻲ ﮀﺎ ڪﺟﻲ‪ .‬ﭘﺮ ﻳڪدم ﺳوﭼﻲ‬
‫وراﭨﻳﺎﺋﻳن‪ “:‬ﺳﺎﺋﻳن ﻣﻧﮫﻧﺟﺎ ھن وﻗت ﺗﻪ ھڙﺋﻲ ﺗﺎرا ڪﺗﻳون اھڙي ﭼڪﺮ ۾ آھن ﺟو ﺗوھﺎن ﺟﻲ‬

‫ڏاھﻲ ﺟﮫﺮڪﻲ‬

‫‪16‬‬

‫ﻓﺎﺋدي ﺟﻲ ﮘﺎﻟﮫﻪ ﭔڌاﺋﻲ ﻧﻪ ﺳﮔﮫﻧدا‪ .‬ان ڪﺮي رات ﺟﺎﭼﺎر ﭘﮫﺮ ﮔذرڻ ڏﻳو‪ ،‬ﻧﺋون ﺳﺞ اﭜﺮڻ ﺳﺎن‬
‫ﺳﺎﻧو ﺗﻪ ﺗوھﺎن ﺟﻲ ﺳوﻧﻲ ﺻﻧدوق ڪﮫڙي ﭼور ﮐﻧﺋﻲ‬
‫ھﻠﻳﺎ اﭼﺟو ﺗﻪ ﺣﺳﺎب ڪﺮي ﭔڌاﺋﻳﻧدو‬
‫َ‬
‫آھﻲ‪“.‬‬
‫ﺟﻳﺋن ﺋﻲ وڏﻳﺮي ﭘٺ ڏﻧﻲ ﺗﻪ ﭼﭔو ۽ ﭰڏو ھڪ ﭔﺋﻲ ڏي ﺳواﻟﻲ ﻧﮔﺎھن ﺳﺎن ڏﺳڻ ﻟﮘﺎ ﺗﻪ‬
‫ھﺎڻ ﮀﺎ ڪﺟﻲ‪ .‬ﭼﭔﻲ ﭤڌو ﺳﺎھﻪ ﮐﭨﻲ ﭼﻳو؛ ”ھﺎڻ ﺧﻳﺮﻳت ان ۾ آھﻲ ﺗﻪ رات ﺟﻲ ﭘﻳٽ ۾ ﺋﻲ ھﺗﺎن‬
‫ﭜﭴﻲ ﻧڪﺮﺟﻲ‪ “.‬ﭘﺮ ﭰڏي ﺧﺑﺮدار ڪﻧدي ﭼﻳو ﺗﻪ اﺋﻳن ﭜﭴڻ ﺳﺎن ﺳﭴﻲ ﮘوٺ ﺟﺎ ﻣﺎﭨﮫو ﭘﭠﻳﺎن‬
‫ﭘﺋﺟﻲ وﻳﻧدا‪” .‬اﭼو ﺗﻪ ﺻﺑﺢ ﭤﻳڻ ﺗﺎﺋﻳن ڏﺳون ﺗﻪ ﮀﺎ ﭤو ﭤﺋﻲ‪ “.‬ﭰڏي ﺻﻼح ڏﻧﻲ‪.‬‬
‫ﺟڏھن رات ﺟﻲ اوﻧداھﻲ ﮔﮫﭨﻲ ﮔﮫﺎٽﻲ ﭤﻲ ﺗﻪ ﭼﭔﻲ ﭼﻳو‪” :‬اﭼو ﺗﻪ ھﺎڻ ﻧڪﺮي ھﻠون‪ .‬اﭸﺎ‬
‫ﺑﻪ وﻗت آھﻲ‪ “.‬ﭘﺮ ﭰڏي وراﭨﻳو‪” :‬ﭼﮜو ﭜﻼ ﭼﻧڊ ُاﭜﺮڻ ﺗﺎﺋﻳن ﺗﻪ ﮔﮫٽ ۾ ﮔﮫٽ ﺗﺮس‪“.‬‬
‫ھﺎڻ ﮀﺎ ﭤﻳو ﺟو ﺟﻧﮫن وﻗت ھﻲ ﮘﺎﻟﮫﻳون ڪﺮي رھﻳﺎ ھﺋﺎ ﺗﻪ ان وﻗت ﺳوﭘﺎرﻳن ﺟﻲ‬
‫ﺳوﻧﻲ ﺻﻧدوق ﺟو ﭼور ﺟﻧﮫن ﺟو ﻧﺎﻟو ”ﺑﺧت“ ھو‪ ،‬رات ﺟﻲ اوﻧداھﻲ ۾ ﻟڪﻧدو ﻟڪﻧدو ھﻧن‬
‫ﻻء اﭼﻲ ﻧڪﺗو ﺗﻪ آﻳﺎ ﻧﺟوﻣﻲ ﮐﻲ ﺗﺎرن ذرﻳﻌﻲ‬
‫ﺟﻲ ﻣﺳﺎﻓﺮ ﺧﺎﻧﻲ ﺟﻲ ﭔﺎھﺮان اھو ﻣﻌﻠوم ڪﺮڻ ِ‬
‫ﭼور ﺟﻲ ﺧﺑﺮﭘﺋﺟﻲ وﻳﺋﻲ آھﻲ ﻳﺎ ﻧﻪ‪..‬‬
‫ﭼﭔﻲ ﭰڏي ﮐﻲ ﭼﻳو‪” :‬اﺳﺗﺎد ﭰڏا ھﻲ ﮐﻳل ڪﺮاﺋﻲ ﭘﺎڻ ﮐﻲ ﭰﺎﺳﺎﺋﻲ وڌﺋﻲ‪ ،‬ھﺎڻ ھﺗﺎن اﺋﻳن‬
‫ﭜﭴﭨو ﭘوﻧدو ﭴڻ ﭘﺎڻ ﺋﻲ ﭼور ھﺟون!“‬
‫ﭰڏي وراﭨﻳس؛ اﺳﺗﺎد ﭼﭔﺎٰ! ان ۾ ڪﻧﮫن ﺟو ڏوھﻪ ڪوﻧﮫﻲ‪ .‬ڏوھﻪ ﭘﻧﮫﻧﺟﻲ ﺑﺧت ﺟو آھﻲ‪،‬‬
‫ﺑﺧت ﺟو‪“.‬‬
‫ﭼور ﺟﻳڪو رڙھﻲ اﭼﻲ ھﻧن ﺟﻲ ڪﻣﺮي ﺟﻲ در وٽ ﻟڪﻳو ھو ﺗﻧﮫن‬
‫ﻧﺟوﻣﻲء ﮐﻲ ﺟﮫڙا ﻟﻔظ ﭔڌي‬
‫رﮘو ’ﭼور‘ ۽ ’ڏوھﻪ ﺑﺧت ﺟو‘ﺟﮫڙا ﻟﻔظ ﭔڌي ﺳﻣﺟﮫﻲ وﻳو ﺗﻪ‬
‫َ‬
‫ﺟوﻣﻲء ﮐﻲ ﺗﺎرن ﮐﺎن اھو ﻣﻌﻠوم ﭤﻲ وﻳو آھﻲ ﺗﻪ ﺳوﻧﻲ ﺻﻧدوق ﺟو‬
‫ﺳﻣﺟﮫﻲ وﻳو ﺗﻪ ﻧ‬
‫َ‬
‫ﭼور ’ﺑﺧت‘ ﻳﻌﻧﻲ آﺋون آھﻳﺎن‪ ،‬ﺗڏھن ﺗﻪ ھﻲ ﻣﻧﮫﻧﺟو ﻧﺎﻟو وﭠﻲ ﮘﺎﻟﮫﻪ ﭘﻳﺎ ڪن‪ .‬ﺳو‪ ،‬ڏڪﻧدي‬
‫ڏڪﻧدي در ﺟﻲ اوٽ ﮐﺎن ﭔﺎھﺮ ﻧڪﺮي ﭼوڻ ﻟﮘو‪” :‬ﻧﺟوﻣﻲ ﺻﺎﺣب اھو ﺑدﻧﺻﻳب ’ﺑﺧت‘ آﺋون‬
‫ﺋﻲ آھﻳﺎن‪ ،‬ﺟﻧﮫن وڏﻳﺮي ﺟﻲ ﭼوري ڪﺋﻲ آھﻲ‪ ،‬اھﺎ ﻣون ﺳﻧدس ﮔﮫﺮان ﭼوري ڪﺮي ﮘوٺ‬
‫وﭨﻧو ﻣوﻧﮐﻲ ﺳﻳﮐت ڏﻳو‬
‫ﺟﻲ ﭘﺮاﭨﻲ ﻣﻘﺎم ۾ ھڪ ڊﭔل ﻗﺑﺮ اﻧدر اﻧدر ﻟڪﺎﺋﻲ رﮐﻲ آھﻲ‪ ،‬ﺟﻳڪﻲ‬
‫َ‬
‫ﭘﺮ ﻣﮫﺮﺑﺎﻧﻲ ڪﺮي وڏﻳﺮي ﮐﻲ ﻣﻧﮫﻧﺟوﻧﺎﻟو ﻧﻪ ﭔڌاﺋﺟو‪“.‬‬
‫ﭰڏو ۽ ﭼﭔو اھو ﻣﻌﻠوم ڪﺮي دل ﺋﻲ دل ۾ ﺧوش ﭤﻳڻ ﻟﮘﺎ ﺗﻪ ﭼور ﺗﻪ ﮔﮫﺮ وﻳﭠﻲ ﺋﻲ ﻣﻠﻲ‬
‫اھڙيء ﺧوﺷﻲ ﺟو اظﮫﺎر ڪﺮڻ ﺑدران ﻧﻣوﻧو رﮐﻳﺎﺋو ﭴڻ اﮘﮫﻳن ﺧﺑﺮ ھﺋﻲ‬
‫وﻳو‪ .‬ﭘﺮ ﭼور اﮘﻳﺎن‬
‫َ‬
‫ﺗﻪ ﭘﻳﺗﻲ ڪﭤﻲ ﻟڪل آھﻲ‪ .‬ﮀڙٻ ڏﻳﻧدي ﭼور ﮐﻲ ﭼﻳﺎﺋون؛ ”ﺧﺑﺮدار ﺟو آﺋﻳﻧدي ﭼوري ڪﺋﻲ‬
‫اﭤﺋﻲ‪ .‬وڏﻳﺮي ﮐﻲ ﭼﺋﻲ ﺷﮫﺮ ﻧﻳڪﺎﻟﻲ ڏﻳﺎرﻳﻧداﺳون‪“.‬‬
‫ﺑﺧت ھٿ ﭔڌي ﻣﻌﺎﻓﻲ ورﺗﻲ ۽ ﭰڏي ۽ ﭼﭔﻲ ﺟﺎ ﭤورا ﻣﭸﻳﻧدو رواﻧو ﭤﻲ وﻳو‪ .‬ﭘﭠﻳﺎن ﺳﺞ‬
‫ﺷﻲء ﺟو ﭘورو ﭘورو ڏس ڏﻧو ﺗﻪ اھﺎڪﭤﻲ ﭘﻳﺋﻲ آھﻲ‪.‬‬
‫اﭜﺮڻ ﺗﻲ ﺟڏھن وڏﻳﺮو آﻳو ﺗﻪ ﭼﭔﻲ ﺳﻧدس‬
‫ِ‬
‫وڏﻳﺮو ﭔڌاﻳل ﭘﺎر ﭘﺗن ﻣوﺟب ڊﭠل ﻗﺑﺮ ﮐوٽﻲ ﮐﭨﻲ ڏﺳﻲ ﺗﻪ واﻗﻌﻲ اﻣﺎﻧت ﺻﺣﻳﺢ ﺳﻼﻣت ﭘﻳﺋﻲ آھﻲ‪.‬‬

‫ڏاھﻲ ﺟﮫﺮڪﻲ‬

‫‪17‬‬

‫ﭼﺎﻧديء ﺟﺎ ﭘورا ھڪ ﺳؤ ﺳڪﺎ اﭼﻲ رﮐﻳﺎ ۽ ﭔﺋﻲ‬
‫ﺧوش ﭤﻲ ﻳڪدم ﻧﺟوﻣﻲ اﺳﺗﺎد ﭼﭔﻲ اﮘﻳﺎن‬
‫َ‬
‫ڏﻳﻧﮫن ﭔﻧﮫﻲ ﭴﭨڻ ﮐﻲ ﭘﻧﮫﻧﺟﻲ ﮔﮫﺮ ﻧﻳﺮن ﺟﻲ دﻋوت ڏﻧﻲ‪.‬‬
‫ﻧﻳﺮن ﺑﻌد ﺟﻳﺋن ﺋﻲ ﭰڏو ۽ ﭼﭔو ﻣوڪﻼﺋﻲ رھﻳﺎ ھﺋﺎ ﺗﻪ ﺑﺎدﺷﺎھﻪ ﺟو ﻗﺎﺻد وڏﻳﺮي ﺟﻲ‬
‫ﮔﮫﺮ ﭘﮫﺗو ۽ ﺧﺑﺮ ﭔڌاﺋﻲ ﺗﻪ اڄ ﺻﺑﺢ ﺟو ھﻳﺮن ﺟواھﺮن ﺳﺎن ٽٻ ﺳﺗن ﺟﮫﺎزن ﺟو ھڪ ﻗﺎﻓﻠو‬
‫ﺑﻧدرﮔﺎھﻪ ﭔﺎھﺮان ﻟﻧﮔﺮ اﻧداز اﭼﻲ ﭤﻳو آھﻲ‪ .‬ﺟﮫﺎزن ﺟﻲ ﺳوداﮔﺮن وٽ ھڪ ﻟوھﻲ ﭘﻳﺗﻲ آھﻲ‬
‫ﭘوء ﺑﺎدﺷﺎھﻪ ﺟﻲ راڄ ﺟو‬
‫ﺟﻧﮫن ﺗﻲ ھن ﺑﺎدﺷﺎھﻪ ﺳﺎن ﺷﺮط رﮐﻲ آھﻲ ﺗﻪ ﺳﺗن ڏﻳﻧﮫن ﮐﺎن ِ‬
‫ڪوﺑﻪ ﻧﺟوﻣﻲ ﺟﻳڪڏھن ﭔڌاﺋﻲ وﻳﻧدو ﺗﻪ ان ﭘﻳﺗﻲ ۾ ﮀﺎ آھﻲ ﺗﻪ ھﻳﺮن ﺟواھﺮن ﺳﺎن آﻧدل ﺳت‬
‫ﺋﻲ ﺟﮫﺎز ﺑﺎدﺷﺎھﻪ ﺟﺎ ﭤﻳﻧدا ﭘﺮﺟﻳڪڏھن ڪوﺑﻪ ﻧﺟوﻣﻲ ﻣﻘﺮر ﻣدي اﻧدر ﭔڌاﺋﻲ ﻧﻪ ﺳﮔﮫﻳو ﺗﻪ‬
‫ﺑﺎدﺷﺎھﻪ ﮐﻲ ﭘﻧﮫﻧﺟو ﺗﺧت ۽ ﺗﺎج ﺳوداﮔﺮﺟﻲ ﺣواﻟﻲ ڪﺮﭨو ﭘوﻧدو‪ .‬ﻗﺎﺻد وڌﻳڪ ﭔڌاﻳو‪”:‬ﺑﺎدﺷﺎھﻪ‬
‫ﺳﻼﻣت اھو ﺷﺮط ﻣﻧظور ڪﺮي وﻳﭠو آھﻲ ﭘﺮ اﻓﺳوس ﺟو ڪورٽ ﺟﻲ ﺧﺎص ﻧﺟوﻣﻳن ﻣﺎن‬
‫ڪو ھڪ ﺑﻪ ان ﺟﻲ ﻻﺋق ﻧﺎھﻲ ﺗﻪ ﭔڌاﺋﻲ ﺳﮔﮫﻲ ﺗﻪ ان ﭘﻳﺗﻲ ۾ ﮀﺎ آھﻲ‪ .‬ان ڪﺮي ﺑﺎدﺷﺎھﻪ‬
‫ﺳﻼﻣت ﻣﻠڪ ﺟﻲ ڪﻧڊ ڪڙڇ ۾ ﻣﺎﭨﮫو ﻣوڪﻠﻳﺎ آھن ﺗﻪ وﭸﻲ ڪو ﺳﭠو ﻧﺟوﻣﻲ ﮘوﻟﻲ اﭼو‪.‬‬
‫ڏﻧس‪” :‬اﺳﺗﺎد ﭼﭔﻲ ﮐﻲ ﮀو ﻧﭤو‬
‫ﺧوﺷﻲء ﻣﺎن ﺻﻼح‬
‫وڏﻳﺮي ﻗﺎﺻد ﺟﻲ ﺳﭴﻲ ﮘﺎﻟﮫﻪ ﭔڌي‬
‫َ‬
‫ِ‬
‫ﺑﺎدﺷﺎھﻪ وٽ وﭠﻲ وﭸﻳن‪ .‬ھﻲ ﺿﺮور ﭔڌاﺋﻲ وﻳﻧدو ﺗﻪ ان ﭘﻳﺗﻲ ۾ ﮀﺎ آھﻲ‪“.‬‬
‫ﺳو اھڙي طﺮح ﻗﺎﺻد اﺳﺗﺎد ﭼﭔﻲ ۽ اﺳﺗﺎد ﭰڏي ﮐﻲ ﺳﺎڻ وﭠﻲ ﺑﺎدﺷﺎھﻪ ﺟﻲ ﺧدﻣت ۾‬
‫دﻟﺟﺎء ڪﺮاﺋﻲ ﺗﻪ ھو ﻓڪﺮ ھﺮﮔﺰ ﻧﻪ ڪﺮي ﺟو اﭸﺎ ﺗﻪ‬
‫ﺣﺎﺿﺮ ﭤﻳو‪ .‬اﺳﺗﺎد ﭼﭔﻲ ﺑﺎدﺷﺎھﻪ ﮐﻲ‬
‫ِ‬
‫ﭘﻳﺗﻲء ﺟو ﮘﺟﮫﻪ ﻣﻧٽن ۾‬
‫ﺳﭴﺎ ﺳﺎرا ﺳت ڏﻳﻧﮫن ﭘﻳﺎ آھن‪ .‬ﻣﻘﺮروﻗت اﭼڻ ﺗﻲ ھو ﺳوداﮔﺮ ﮐﻲ ان‬
‫َ‬
‫ﭔڌاﺋﻲ وﻳﻧدو‪ .‬ﺑﺎدﺷﺎھﻪ ﺳﻼﻣت اھو ﭔڌي ﺗﻣﺎم ﮔﮫﭨو ﺧوش ﭤﻳو ۽ ﭼﭔﻲ ۽ ﺳﻧدس ﭼﻳﻠﻲ ﭰڏي ﮐﻲ‬
‫ﻻء ھڪ ﻋﺎﻟﻳﺷﺎن ﮔﮫﺮ ڏﻳﺋﻲ ﮀڏﻳﺎﺋﻳن ۽ ان ﺳﺎن ﮔڏ ڪﻳﺗﺮاﺋﻲ ﻧوڪﺮﭼﺎڪﺮ ۽ ﮐﺎن ﭘﻳﺗﺎ ﭘڻ‬
‫رھڻ ِ‬
‫ﺗﻪ ﺟﻳﺋن ﻣوج ۾ وﻗت ﮔذارﻳن‪.‬‬
‫ﭘﻳﺗﻲء ﺟﻲ راز ﭔڌاﺋڻ‬
‫ﭔﻧﮫﻲ ﭠﮘن ﺟﻲ ﻋﻳد ﭤﻲ وﻳﺋﻲ ۽ ﻣﺰي ۾ ڏﻳﻧﮫن رات ﮔذارڻ ﻟﮘﺎ‪.‬‬
‫َ‬
‫واري ڏﻳﻧﮫن ﮐﺎن ھڪ رات اڳ ﭰڏي ﭼﭔﻲ ﮐﻲ ﭼﻳو‪” :‬ھﻳﺗﺮا ڏﻳﻧﮫن ﺗﻪ ﭘﺎڻ ﺑﻪ ﺧوب ﺟﺎوا ڪﻳﺎ‪.‬‬
‫ھﺎڻ ھﺗﺎن ﺗﻪ ﭜﭴڻ ﺟﻲ ڪﺎ واھﻪ ﺑﻪ ﻧظﺮ ﻧﭤﻲ اﭼﻲ ۽ ﻧﻪ وري ﮘﺟﮫﻪ ﺟﻲ ﺧﺑﺮ ﭘﺋﺟﻲ ﺳﮔﮫﻲ ﺟو‬
‫ﻣﺎڙيء‬
‫ﭘﻳﺗﻲء ۾ﮀﺎ آھﻲ‪ .‬ﺑس ھڪ ﺋﻲ ڪم ڪﺮي ﺳﮔﮫون ﭤﺎ‪.‬‬
‫ﺳﭜﺎﭨﻲ اھو راز ﭔڌاﺋﻲ ﺳﮔﮫون ﺗﻪ‬
‫َ‬
‫َ‬
‫ﺟﻲ دري ﺟﻳڪﺎ ﺳﻣﻧڊ ﭘﺎﺳﻲ ﮐﻠﻲ ﭤﻲ اﭼو ﺗﻪ ان ﻣﺎن ٽپ ڏﻳﺋﻲ ﭘﺎڻ ﮐﻲ ﺳﻣﻧڊ ۾ ﭰٽو ڪﺮﻳون‬
‫ﺟﻳﺋن ﺳﻣﻧڊ ﺟﻲ ﮀوﻟﻳن ۾ ﭔڏي وﭸون‪“.‬‬
‫”ﭔڏي ﮀو ﻣﺮون‪ .‬ﭘﺎڻ ﮐﻲ ﺗﺮڻ ﺗﻪ اﭼﻲ ﺋﻲ ﭤو‪ “.‬ﭼﭔﻲ ﭼﻳو‪ .‬ھن ﮐﻲ ﺧودڪﺷﻲ ڪﺮڻ‬
‫ﺟﻲ رٿ ﺑﻧﮫﻪ ﭘﺳﻧد ﻧﻪ آﺋﻲ‪.‬‬
‫”ﭼﮜو ﭜﻼ“ ﭰڏي ﭔﻲ رٿ ﭘﻳش ڪﺋﻲ‪ ،‬ھﻳﺋن ڪﻧداﺳﻳن ﺟو ﺗﺮﻧدا وﻳﻧداﺳﻳن‪ ،‬ﺗﺮﻧدا‬
‫وﻳﻧداﺳﻳن ﺗﺎن ﺟو ان ﺣد ﺗﻲ ﭘﮫﭼون ﺟڏھن ﺳﺎﭨﺎ ﭤﻲ ﭔڏي وﭸون‪“.‬‬
‫ﭘوء ﭔﻧﮫﻲ ﮐﭨﻲ ﺳﻣﻧڊ ۾ ٽپ ڏﻧو‪ .‬ﺗﺮﻧدي ﺗﺮﻧدي ھو اﻧﮫن ﺳﺗن ﺟﮫﺎزن ﺟﻲ وﻳﺟﮫو وﭸﻲ‬
‫ِ‬
‫ﭘﮫﺗﺎ ﺟﻧﮫن ﺟﻲ ﺳوداﮔﺮ ﺑﺎدﺷﺎھﻪ ﺳﺎن ﺷﺮط رﮐﻲ ھﺋﻲ‪ .‬اﻧﮫن ﺟﮫﺎزن ﺟﻲ ﻗﺎﻓﻠﻲ ﻣﺎن ﺟﮫڙو ھڪ‬

‫ڏاھﻲ ﺟﮫﺮڪﻲ‬

‫‪18‬‬

‫ﺟﮫﺎز ﺟﻲ ﭜﺮﺳﺎن ﻟﻧﮔﮫﻳﺎ ﺗﻪ ﺳﻧدن ڪﻧن ﺗﻲ ڪﻧﮫن ﭔﺎر ﺟﻲ ﮘﺎﻟﮫﺎﺋڻ ﺟو آواز ﭘﻳو ﺟﻳڪو ﭘﻧﮫﻧﺟﻲ‬
‫ڏاڏي ﺳﺎن ﺿد ڪﺮي رھﻳو ھو‪” :‬ڏاڏا ڏاڏا‪ ،‬ﺗوھﺎن ﺟﮫﺎز ﺟﻲ ﺳوداﮔﺮ ﺟﺎ ﺧﺎص ﺑورﭼﻲ آھﻳون‪.‬‬
‫ﺗوھﺎن ﮐﻲ ﺿﺮور ان راز ﺟﻲ ﺧﺑﺮ ھوﻧدي ﺗﻪ ان ﭘﻳﺗﻲ ۾ ﮀﺎ آھﻲ‪“.‬‬
‫ﺑورﭼﻲء‬
‫”ﭘﺮ ﺟﻧﮫن ﮘﺎﻟﮫﻪ ﺳﺎن ﺗﻧﮫﻧﺟو واﺳطو ﻧﺎھﻲ ان ﺟﻲ ﭘﮀڻ ﻣﺎن ڪﮫڙو ﻓﺎﺋدو؟“‬
‫َ‬
‫ﭘﻧﮫﻧﺟﻲ ﭘوٽﻲ ﮐﻲ ﮀڙٻ ڏﻳﻧدي ﭼﻳو‪.‬‬
‫ﭔڌاء‪ “.‬ﭔﺎر ﺿد ڪﻳو‪” ،‬ﻧﻪ ﺗﻪ آﺋون‬
‫ﭔڌاء‪ .‬ﻣون ﮐﻲ‬
‫”ﻧﻪ آﺋون ﭴﺎﭨڻ ﭤو ﭼﺎھﻳﺎن‪ .‬ﻣوﻧﮐﻲ‬
‫ِ‬
‫ِ‬
‫ھﺮﮔﺰ ﻧﻪ ﺳﻣﮫﻧدس‪“.‬‬
‫ﭘﻧﮫﻧﺟﻲء ﺗﺎن اﺻل ﻟﮫڻ ﺟﻲ‬
‫”ﮀو اﻳڏو ﺿدي ﻧﻳﻧﮔﺮ ﭤﻳو آھﻳن‪ “.‬ڏاڏي ﭼﻳس‪ .‬ﭘﺮ ﮀوڪﺮو‬
‫َ‬
‫ﻧﻪ ڪﺋﻲ‪” .‬ڏاڏا ﻣون ﮐﻲ ھﺮوﭜﺮو ﭔڌاﻳو‪ .‬ﮀﺎ ﺑﻪ ﭤﻲ ﭘوي ﺗﻪ ﭔڌاﻳو‪“.‬‬
‫آﺧﺮ ڪﺎر ڏاڏي ﮐﻲ ﻣﭸﭨو ﭘﻳو‪” .‬ﭼﮜو ﭜﻼ ﭔڌ‪ “.‬ھن ﭼﻳو‪ُ” ،‬ان ﻟوھﻲ ﭘﻳﺗﻲ ﺟﻲ اﻧدر ﭘﺗل‬
‫ﭘﻳﺗﻲء اﻧدر ﭼﺎﻧديَء ﺟﻲ ﭘﻳﺗﻲ آھﻲ ۽ ﭼﺎﻧديَء ﺟﻲ ﭘﻳﺗﻲَء اﻧدر ﺳوﻧﻲ ﭘﻳﺗﻲ‬
‫ﺟﻲ ﭘﻳﺗﻲ آھﻲ‪ .‬ﭘﺗل ﺟﻲ‬
‫َ‬
‫آھﻲ ۽ ﺳوﻧﻲ ﭘﻳﺗﻲَء ۾ دﻧﻳﺎ ﺟﻲ ﻗﻳﻣﺗﻲ ﻋطﺮ ﺟو ھڪ دڪو رﮐﻳل آھﻲ‪ .‬ﺑس ھﺎڻ ھﻠﻲ ﺳﻣﮫﻲ‬
‫رھﻪ‪“.‬‬
‫ﭼﭔو ۽ ﭰڏو ﺟﻳڪﻲ ﭔﺋﻲ اھﺎ ﮔﻔﺗﮔو ﭔڌي رھﻳﺎ ھﺋﺎ‪ .‬ﺗن ھڪ ﭔﺋﻲ ڏي ﻧﮫﺎري ﻣﺮڪﻳو ۽‬
‫واﭘس ڪﻧﺎري ڏي ﺗﺮڻ ﻟﮘﺎ‪ .‬ﭔﺋﻲ ڏﻳﻧﮫن ﺻﺑﺢ ﺟو‪ ،‬اھو ﭔڌاﺋڻ اﺟﺎﻳو آھﻲ ﺗﻪ اﺳﺗﺎد ﭼﭔو ﭘﻧﮫﻧﺟﺎ‬
‫ﭘﻳﺗﻲء ۾ﮀﺎ آھﻲ ۽ ﺳوداﮔﺮ ﮐﻲ‬
‫ڪوڙا ﺳﭼﺎ ڪﺗﺎب اﭤﻼﺋﻲ ﺳڀ ڪﺟﮫﻪ ﺻﺣﻳﺢ ﭔڌاﺋﻲ وﻳو ﺗﻪ ان‬
‫َ‬
‫ﭘﻧﮫﻧﺟﻲ ﺳﻣورا ﺟﮫﺎز ﺑﺎدﺷﺎھﻪ ﮐﻲ ڏﻳﭨﺎ ﭘﻳﺎ‪ .‬ﺑﺎدﺷﺎھﻪ ان ﺋﻲ وﻗت اﺳﺗﺎد ﭼﭔﻲ ﮐﻲ ڪورٽ ﺟو وڏو‬
‫ﻻء ﭘﺎڻ ﺳﺎن ﮔڏ ﻣﺣﻼت ڏي وﭠﻲ وﻳو‪.‬‬
‫ﻧﺟوﻣﻲ ﻣﻘﺮر ڪﻳو ۽‬
‫َ‬
‫ڪﭼﮫﺮيء ِ‬
‫ان وﻗت ﺟڏھن ﭼﭔو ﺑﺎدﺷﺎھﻪ ﺳﻼﻣت ﺳﺎن ﻣﺣﻼت ۾ ڪﭼﮫﺮي ڪﺮي رھﻳو ھو ﺗﻪ ﭘﭠﻳﺎن‬
‫ﭰڏي ﮔﮫﺮ ﮐﻲ ﮐﭨﻲ ﺑﺎھﻪ ڏﻧﻲ‪ .‬ھن ﭴﺎﭨﻲ ﭔﺟﮫﻲ ﭤورا ﭘﻧﮫﻧﺟﺎ ھٿ ﺑﻪ ان ﻣﺎن ﺳﺎڙﻳﺎ ۽ ﺳڌو ﻣﺣﻼت ۾‬
‫ﭘﮫﺗو ﺟﺗﻲ ﭼﭔو ﺑﺎدﺷﺎھﻪ ﺳﺎن ﺧﺑﺮون ۽ ﭼﺎرون ڪﺮي رھﻳو ھو‪ .‬ﭰڏي ﭘﻧﮫﻧﺟو ﭘﺎڻ ﭼﭔﻲ اﮘﻳﺎن‬
‫ﭼﻳو‪” :‬اﺳﺗﺎد ﺳﺎﺋﻳن ﮀﺎ ﻋﺮض ڪﺮﻳﺎن ﺗﻪ ﮔﮫﺮ ﮐﻲ ﺑﺎھﻪ ﻟﮘڻ ڪﺮي ﺗوھﺎن ﺟﻲ ﻋﻠم‬
‫اﮀﻼﺋﻲ ِ‬
‫ﻧﺟوم ﺟﺎ ھڙﺋﻲ ڪﺗﺎب ﺳڙي راک ﭤﻲ وﻳﺎ آھن‪.‬ﻣون ﮔﮫﭨو ﺋﻲ اﻧﮫن ﮐﻲ ﺑﭼﺎﺋڻ ﺟﻲ ڪوﺷش‬
‫ڪﺋﻲ ﭘﺮ اﻓﺳوس ﺟو ﺗوھﺎن ﺟﻲ ﻗﻳﻣﺗﻲ ڪﺗﺎﺑن ﮐﻲ ﺑﭼﺎﺋﻲ ﻧﻪ ﺳﮔﮫﻳس‪“.‬‬
‫ھﺎء! ھﺎڻ ﮀﺎ ﭤﻳﻧدو‪ .‬ھﺎڻ آﺋون‬
‫ھﺎء ِ‬
‫ﭼﭔو اھﺎ ﺧﺑﺮ ﭔڌي ﻣﻧﮫن ﻣﭤو ﭘٽڻ ۽ ﮘوڙھﺎ ﮘﺎڙڻ ﻟﮘو‪ِ ” :‬‬
‫ﺗﺎرن ﺟو ﻋﻠم ۽ اﮘڪﭤﻳون ڪﻳﺋن ﭔڌاﺋﻲ ﺳﮔﮫﻧدس‪ “.‬ﺑﺎدﺷﺎھﻪ اﺳﺗﺎد ﭼﭔﻲ ﮐﻲ ﻏﻣﮔﻳن ڏﺳﻲ ﻳڪدم‬
‫آﭤت ڏﻧﻲ ۽ ﻧﺋﻳن ﻋﮫدي طور رﻳﺎﺳت ﺟو وزﻳﺮ ڪﺮي رﮐﻳو‪ .‬ان ﺑﻌد ﭰڏي ﺟﻲ ﺳڙﻳل ھﭤن ڏي‬
‫ﻻء ﺑﺎھﻪ ﺟﻲ ﺳﻳڪ‬
‫ﭼﻳو‪ :‬ﺷﺎﺑﺎس ھﺟﻲ ﺗو ﺟﮫڙي وﻓﺎدار ﮐﻲ ﺟﻧﮫن ﻣﺎﻟڪ ﺟﻲ ڪﺗﺎﺑن ِ‬
‫ﻧﮫﺎري ِ‬
‫ﭘوء ﭰڏي ﮐﻲ‬
‫ﺟﻲ ﺑﻪ ﭘﺮواھﻪ ﻧﻪ ڪﺋﻲ‪ .‬ﻣون ﮐﻲ ﺗو ﺟﮫڙن ﺑﮫﺎدر ﻣﺎﭨﮫن ﺟﻲ ﺿﺮورت آھﻲ‪ “.‬۽ ِ‬
‫آرﻣﻲء ﺟو ڪﻣﺎﻧڊر ﻣﻘﺮرڪﺮي رﮐﻳو‪.‬‬
‫ﭘﻧﮫﻧﺟﻲ‬
‫َ‬

‫ڏاھﻲ ﺟﮫﺮڪﻲ‬

‫‪19‬‬

‫ﭜﺎڳ واري ڪٽﻠﻲ‬
‫ھﻲء اﻧﮫن ڏﻳﻧﮫن ﺟﻲ ﮘﺎﻟﮫﻪ آھﻲ ﺟن ڏﻳﻧﮫن ۾ ﺟﭘﺎن ۾ ﻣﺎﭨﮫو ﻓﻳوﺟﻲ ﺟﺑل ﮐﻲ اﭸﺎ دﻳوﺗﺎ‬
‫َ‬
‫ڪﺮي ﭘوﭴﻳﻧدا ھﺋﺎ‪ .‬ھڪ ﺻﺑﺢ ﺟو ھڪ ﮐﻠﻣک ﻧورﻳﺋڙو ﻧﭼﻧدو ڪڏﻧدو ﺟﮫﻧﮔل ﻣﺎن واٽ وﭠﻲ‬
‫وﭸﻲ رھﻳو ھو‪ .‬رﺳﺗﻲ ﺗﻲ ڪﭤﻲ ڪﭤﻲ ﺳﻧﮫو ﮔﺎھﻪ آﻳو ﭤﻲ ﺗﻪ ان ﺗﻲ ﮔول ﻟﻳﭤڙﻳون ﭘﺎﺗﺎﺋﻳن ﭤﻲ ۽‬
‫وري ڪﭤﻲ ڪﻧڊن وارا ﭔوٽﺎ آﻳﺎ ﭤﻲ ﺗﻪ اﻧﮫن ﮐﺎن ﭘﺎڻ ﺑﭼﺎﺋﻳﻧدو ﻳﺎ ﻣﭤن ﺑل ڏﻳﻧدو اﮘﻳﺎن وڌﻳو ﭤﻲ‪.‬‬
‫ﺧوﺷﻲء ﻣﺎن ھﻳڏاﻧﮫن ھوڏاﻧﮫن ﺟﻲ ﭘﺮواھﻪ ﻧﻪ ڪﻧدي ﺟﮫڙي‬
‫اھڙيء طﺮح ھڪ ھﻧڌ‬
‫َ‬
‫َ‬
‫ﭘوء ﺟﻳﺋن ﺟﻳﺋن ان ﻣﺎن ﭘﺎڻ ﮐﻲ‬
‫ڊوڙ ﭘﺎﺗﺎﺋﻳن ﺗﻪ ھڪ‬
‫َ‬
‫ﻣﺎريء ﺟﻲ ڪوڙڪﻲ ۾ وﭸﻲ وﭼڙﻳو‪ِ .‬‬
‫ڪڍڻ ﺟﻲ ڪوﺷش ڪﻳﺎﺋﻳن ﺗﻳﺋن ان ڪوڙڪﻲ ﺟﻲ ﮘﻧڍ ﺳوﮔﮫﻲ ﭤﻲ وﺋﻲ‪ .‬۽ ھﻲ ان ۾ اھڙو‬
‫ﺳڪ ﭤﻲ وﻳو ﺟو ھﻳڏاﻧﮫن ھوڏاﻧﮫن ﭰﭤڪڻ ﺟﻲ ڪﻳﺎﺋﻳن ﭤﻲ ﺗﻪ ﺳﺎھﻪ ﭤﻲ ﮔﮫٽﻳس‪.‬‬
‫”اﻻڙي اﻻڙي‪ “.‬ھو ﺳﻧﮫﻳون ڪﻳڪون ڪﺮڻ ﻟﮘو‪” .‬اﻻڙي“ ﺳﻧدس رڙﻳون ھڪ‬
‫ﭤﺎﻧو ﭠﺎھﻲ ھﺎڻ ﭘﻧﮫﻧﺟﻲ ﮔﮫﺮ وﭸﻲ رھﻳو ھو‪ .‬داﻧﮫن ﺟﺎ‬
‫واٽﮫڙو ڪﻧﭜﺎر ﺟﻲ ڪن ﺗﻲ ﭘﻳون ﺟﻳڪو َ‬
‫ﻻء ﻧورﻳﺋڙي ڏي ﭜﮘو‪.‬‬
‫آواز ﭔڌي ھن ﭘﻧﮫﻧﺟﻲ‪ .‬ﭼﭔڙي ڪﻠﮫﻲ ﺗﺎن ﻻھﻲ ﭘٽ ﺗﻲ رﮐﻲ ۽ ﺟﺎن ﺑﭼﺎﺋڻ ِ‬
‫”ﻣﺎر ﺗﻪ ﺳﮫﻲ! ھڪ ﻏﺮﻳب ﻧﻧڍڙو ﻧورﻳﺋڙو ڪوڙڪﻲ ۾ ﭰﺎﭤو ﭘﻳو آھﻲ!“ ڪﻧﭜﺎر ﺗﻌﺟب‬
‫ﻣﺎن ﭼﻳو ۽ ھڪدم ﻧورﻳﺋڙي ﺟﻲ ﺟﺎن آﺟﻲ ڪﺮاﺋﻲ‪.‬‬
‫”ھﺎڻ ﭘﻳﺎرا ﻧورﻳﺋڙا ﺟﮫٽ ڪﺮي ﭘﻧﮫﻧﺟﻲ ﮔﮫﺮﺟو رخ اﺧﺗﻳﺎر ڪﺮ ﺟﻳﺋن ڪو ﭔﻳو واٽ‬
‫ﺗﻲ ﺗوﮐﻲ ﻧﻘﺻﺎن ﻧﻪ رﺳﺎﺋﻲ‪ “.‬ڪﻧﭜﺎر ﭘﻳﺎر ۽ ﭘﺎﭔوھﻪ ﻣﺎن ﻧورﻳﺋڙي ﮐﻲ ﻧﺻﻳﺣت ڪﺋﻲ‪ .‬ھن‬
‫ﻧورﻳﺋڙي ﺟﻲ‬
‫ﭼﻳو‪” :‬ﭼﮜو دوﺳت ھﺎڻ ﺳڌو ﮔﮫﺮڏي‬
‫َ‬
‫ﭘﭠﻲء ﺗﻲ ﭔﻪ ﭼﺎر دﻓﻌﺎ ھﭤڙا ﮔﮫﻣﺎﺋﻲ وري ِ‬
‫ﭤﺟﺎنء‪“.‬‬
‫رواﻧو‬
‫ِ‬
‫”ھن اﺣﺳﺎن ﺟو ﺑدﻟو ﻣﺎن ﺗوﮐﻲ ڪﻳﺋن ڏﻳﺋﻲ ﺳﮔﮫﺎن ﭤو؟“ ﻧورﻳﺋڙي اﮐﻳن ﻣﺎن ﮘوڙھﺎ‬
‫ﮘﺎڙﻳﻧدي ﭘﮀﻳو‪.‬‬
‫ﻻء اھوﺋﻲ ﮔﮫﭨو‬
‫”ﺑس ﺗون ﭘﻧﮫﻧﺟﻲ ﮔﮫﺮ ﺗﺎﺋﻳن ﺳﻼ‬
‫َ‬
‫ﻣﺗﻲء ﺳﺎن ﭘﮫﭼﻲ وﻳﻧدﻳن ﺗﻪ ﻣون ِ‬
‫ﭘﭠﻲء ﮐﻲ ﭠﭘﺮﻳﻧدي ﭼﻳو ۽ ان ﺑﻌد ﭘﺎڻ ﺑﻪ ﭘﻧﮫﻧﺟﻲ واٽ وﭠﻲ ﭘﻧﮫﻧﺟﻲ ﮔﮫﺮ ڏي‬
‫آھﻲ‪ “.‬ڪﻧﭜﺎر ﺳﻧدس‬
‫َ‬
‫رواﻧو ﭤﻳو‪ .‬ﻧورﻳﺋڙو ڪﺎ دﻳﺮ ڪﻧﭜﺎر ﮐﻲ وﻳﻧدو ڏﺳﻲ ﺳوﭼڻ ﻟﮘو ﺗﻪ ھو ڪﮫڙي طﺮح ھن‬
‫ﻏﺮﻳب ڪﻧﭜﺎر ﺟﻲ ڪم اﭼﻲ ﺳﮔﮫﻲ ﭤو ﺟﻧﮫن ھن ﺟﻲ ﺟﺎن ﺑﭼﺎﺋﻲ‪ .‬اھو ﺳوﭼﻳﻧدي اوﭼﺗو ھن‬
‫ﺟﻲ دﻣﺎغ ۾ ھڪ رٿ آﺋﻲ ۽ ﭘﻧﮫﻧﺟﻲ ھڪ ﺟﺎدوﺋﻲ رھل ﺟﻲ زور ﺗﻲ ﭘﻧﮫﻧﺟو ﭘﺎڻ ﮐﻲ ھڪ‬
‫ﺳﮫﭨﻲ ﭼٽن ﮔﻠن واري ڪٽﻠﻲ ۾ ﺑدﻻﺋڻ ﺷﺮوع ڪﻳو‪ .‬ﺳﻧدس ﺟﺳم ﮔول ۽ ﭤﻠﮫو ﭤﻲ ﺑﻠڪل ﭼﺎﻧﮫن‬
‫ڪٽﻠﻲء ﺟﺎ ﺗﺮا ﭤﻲ ﭘﻳﺎ‪.‬‬
‫ڪٽﻠﻲء ﺟو ﮘن ﭤﻲ ﭘﻳو ۽ ﭘﻳﺮ‬
‫ڪٽﻠﻲء ﺟﮫڙو ﭤﻲ ﭘﻳو‪ .‬ﭘﭿ ﻣڙي‬
‫ﺟﻲ‬
‫َ‬
‫َ‬
‫َ‬
‫ﺳﻧدس ﻧڪ ﭔﺎھﺮ ﻧڪﺮي ڪٽﻠﻲ ﺟﻲ اﮘﻳﺎن ﺗن واﻧﮔﺮ ﭤﻲ ﺑﻳﭠو‪ .‬ھﺎڻ ھو ﺑﻠڪل ڪٽﻠﻲ ﭤﻲ ﭘﻳو ھو‬
‫ھﻲء ﻧورﻳﺋڙي ﻧﻣﺎ ڪٽﻠﻲ ڪﻧﭜﺎر ﺟﻲ ﭘﭠﻳﺎن ﭘﭠﻳﺎن ھﻠﻧدي رھﻲ‪ .‬ھڪ ھﻧڌ‬
‫ﭘوء ڪﺎ دﻳﺮ‬
‫َ‬
‫۽ ِ‬

‫ڏاھﻲ ﺟﮫﺮڪﻲ‬

‫‪20‬‬

‫ﺟﮫڙوﺋﻲ ﮐﻳس وﺟﮫﻪ ﻟﮘو ﺗﻪ ٽپ ڏﻳﺋﻲ ڪﻧﭜﺎر ﺟﻲ ﮀﭔڙي ۾ ﻟڪﻲ وﭸﻲ وﻳﭠﻲ‪ .‬ڪﻧﭜﺎر ﮐﻲ ﺧﺑﺮ‬
‫ﺑﻪ ڪﺎﻧﻪ ﭘﻳﺋﻲ ۽ ﭘﻧﮫﻧﺟﻲ ﺋﻲ ﻣوج ۾ ﮔﮫﺮ ڏي رﻣﻧدو رھﻳو‪.‬‬
‫”ﻣﻧﮫﻧﺟﻲ زال! آﺋون اﭼﻲ وﻳو آھﻳﺎن‪ “.‬ﮔﮫﺮ ﭘﮫﭼﻲ ڪﻧﭜﺎر رڙ ڪﺋﻲ‪ .‬ﻣڙس ﺟو آواز‬
‫ﭜﺎء ڪﻳو‪ .‬ڪﻧﭜﺎر ﭘﻧﮫﻧﺟﻲ ڪﻠﮫﻲ ﻣﺎن‬
‫ﭔڌي زال ڊوڙي اﭼﻲ در ﮐوﻟﻳو ۽ ﺟﮫڪﻲ ﺳﻧدس آڌر ُ‬
‫ﺟﮫوﭘڙيء ﺟﻲ ﺗڏي ﺗﻲ رﮐﻲ ۽ ﭘﺎڻ اﭸﺎ‬
‫ﺷﻲء ﺷڪل ﺟﻲ ﮀﭔڙي ھﻳٺ ﻻھﻲ ﭘﻧﮫﻧﺟﻲ ﻏﺮﻳﺑﺎﭨﻲ‬
‫َ‬
‫ِ‬
‫ڪٽﻠﻲء‬
‫ﮀﭔڙيء ۾ ﭘﻳل‬
‫ڪﮐن ﺟو ﭼﻣﭘل ﻻھﻲ ﭘﺎﺳﺎﺋﺗو رﮐﻲ رھﻳو ھو ﺗﻪ ﺳﻧدس زال ﺟﻲ ﻧظﺮ‬
‫َ‬
‫َ‬
‫ﺗﻲ ﭘﻳﺋﻲ‪.‬‬
‫ڪٽﻠﻲء ﮐﻲ ﺣﻳﺮت‬
‫”اڙي اڙي! ھﻲ ﮀﺎ آھﻲ؟“ ھن رڙ ڪﺋﻲ ۽ ﭘﺎڻ ۽ ﺳﻧدس ﻣڙس ان‬
‫َ‬
‫ﻣﻧﺟﮫﺎن ڏﺳڻ ﻟﮘﺎ‪.‬‬
‫ان ﺑﻌد ھو ڪٽﻠﻲ ﮐﻲ ﺣﻔﺎظت ﺳﺎن ﮐﭨﻲ اﻧدر ڪﻣﺮي ۾ آﻳﺎ ۽ ﭘٽ ﺗﻲ رﮐﻲ ﻣﭤﺎﺋﻧس‬
‫ڪﺎﺷﻲء ﺟﮫڙي ﭼﻠڪ ﻏور ﺳﺎن ڏﺳڻ ﻟﮘﺎ‪.‬‬
‫ڪٽﻠﻲء ﺟﺎ ﭼٽ ﮔل ۽‬
‫ﺧﺎﻣوﺷﻲء ﺳﺎن ان‬
‫ﺟﮫڪﻲ‬
‫َ‬
‫َ‬
‫َ‬
‫”اھو واﻗﻌﻲ ھڪ ڪﺮﺷﻣو ﭤﻳو‪” ،‬ڪﺮﺷﻣو!“ ڪﻧﭜﺎر ﭼﭘن ۾ ﭜﭨڪﻳو‪.‬‬
‫”ھن ﺟﮫڙي ﺳﮫﭨﻲ ڪٽﻠﻲ ﺳﭴﻲ ﺟﭘﺎن ۾ ﻧﻪ ھوﻧدي‪ “.‬ﺟواب ۾ ﺳﻧدس زال ﭜڻ ﭜڻ‬
‫ڪﺋﻲ‪” ،‬اھﺎ ﺗوﮐﻲ ﻣﻠﻲ ڪﭤﺎن؟“‬
‫”ﻣوﻧﮐﻲ ﭘﺎڻ ﺧﺑﺮ ﻧﺎھﻲ ﺗﻪ اھﺎ آﺋﻲ ڪﭤﺎن‪ “،‬ڪﻧﭜﺎر وراﭨﻳو ”ھﺗﻲ ﭘﮫﭼڻ ﮐﺎن اڳ رﺳﺗﻲ‬
‫ﺷﻲء ﻧظﺮ ﻧﻪ آﺋﻲ‪“.‬‬
‫ﺗﻲ ﺗﻪ ڪﭤﻲ ﺑﻪ ﻣون ﮐﻲ اھڙي ﺳﮫﭨﻲ‬
‫ِ‬
‫ڪٽﻠﻲء ﮐﺎن‬
‫ڪٽﻠﻲء ﮐﻲ ڏﺳڻ ﻟﮘﺎ‪ .‬ﺳﻧدن اﮐﻳن اﮘﻳﺎن ھﺎڻ‬
‫ﭔﺋﻲ ﭴﭨﺎ وري اﭼﺮج ﻣﺎن ان‬
‫َ‬
‫َ‬
‫ﺷﻲء ﻧﻪ ھﺋﻲ‪.‬‬
‫ﻋﻼوه ﭔﻲ ڪﺎﺑﻪ‬
‫ِ‬
‫”اھﺎ اھڙي ﺗﻪ ﺳﮫﭨﻲ آھﻲ ﺟو ﺟﻳڪﺮ ﻣورﻳن ﻣﻧدر ﺗﻲ ﻧذراﻧﻲ طور ھﻠﻲ ڏﺟﻲ‪ “.‬ڪﻧﭜﺎر‬
‫ﭘوء زور ﺳﺎن ﭼﻳو‪” :‬ڪﺮ ﺧﺑﺮ ﻣﻧﮫﻧﺟﻲ زال‪ ،‬ان ﮐﻲ ﻣورﻳن ﻣﻧدر ۾ ھﻠﻲ ڏﺋﻲ اﭼون‪.‬‬
‫ﺳوﭼﻳو ۽ ِ‬
‫ﺷﻲء آھﻲ‪.‬ﻣون ﮐﻲ ﭘڪ آھﻲ ﺗﻪ ﭔﺎﺋو اھڙي اﻣﻠﮫﻪ‬
‫ھﻲء ﺗﻣﺎم اوﭼﻲ‬
‫ﻻء‬
‫َ‬
‫ِ‬
‫”ھﺎ‪ ،‬ﭘﺎڻ ﺟﮫڙن ِ‬
‫ﺷﻲء ڏﺳﻲ ڏاڍو ﺧوش ﭤﻳﻧدو‪ “.‬ﺳﻧدس زال وراﭨﻳو‪.‬‬
‫ِ‬
‫ڪﻧﭜﺎر وڏي ﺧﺑﺮداري ﺳﺎن ﭘٽ ﺗﺎن ڪٽﻠﻲ ﮐﻲ ﮐﻧﻳو ۽ ڪﭘڙي ﺟﻲ ﭘوش ۾ وﻳڙھﻲ‬
‫ڪٽﻠﻲء ﮐﻲ ڏﺳﻲ ﺣﻳﺮان ﭤﻲ وﻳو ﺟو ﭘﮫﺮﻳن ﺋﻲ ﻧظﺮ ﺳﺎن ﭔﺎﺋﻲ‬
‫ﻣﻧدر ڏي رواﻧو ﭤﻳو‪ .‬ﭔﺎﺋو ان‬
‫َ‬
‫ﺷﻲء ﻧﻪ آھﻲ ۽ ﺳوﭼڻ ﻟﮘو ﺗﻪ ڪﻧﭜﺎر ﺟﮫڙي ﻏﺮﻳب ﻣﺎﭨﮫو وٽ‬
‫ﺗﺎڙي ورﺗو ﺗﻪ اھﺎ اھڙي ﺗﮫڙي‬
‫ِ‬
‫اھﺎ آﺋﻲ ڪﭤﺎن‪ .‬ڪﻧﭜﺎر ﺟڏھن ﺳﭴﻲ ﺣﻘﻳﻘت ڪﺮي ﭔڌاﺋﻲ ﺗﻪ ﭔﺎﺋو وﻳﺗﺮ ﺗﭘﺮس ۾ ﭘﺋﺟﻲ وﻳو ۽‬
‫ﻻء وﭠڻ‬
‫ﺟﻳﺋن ﺗﻪ ان ﺟﻲ اﺻل ﻣﺎﻟڪ ﺟﻲ ڪﺎﺑﻪ ﺧﺑﺮ ﻧﻪ ھﺋﻲ‪ .‬ان ڪﺮي ﭔﺎﺋﻲ ان ﮐﻲ ﻣﻧدر ِ‬
‫ﻗﺑول ڪﻳو‪ ،‬ﺟﻳﺋن ﻣﻧدر ۾ ﭤﻳﻧدڙ ﭼﺎﻧﮫﻪ ﭘﺎرٽﻲ واري ڪﺎڄ ۾ اﺳﺗﻌﻣﺎل ﭤﻳﻧدي رھﻲ‪.‬‬
‫ڪٽﻠﻲءﮐﻲ ھڪ دﻓﻌو وري ﻏور ﺳﺎن ڏﭠو‪” .‬واھﻪ ﺟﻲ‬
‫ﺟڏھن ڪﻧﭜﺎر ھﻠﻳو وﻳو ﺗﻪ ﭔﺎﺋﻲ‬
‫َ‬
‫ھﻲء ھڪ ﭤﻲ ڏﺳﺟﻲ‪ .‬ﭘﻧﮫﻧﺟﻲ ﻳﺎرن دوﺳﺗن ﮐﻲ ھﻳﻧﺋﺮ‬
‫ﺷﻲء آھﻲ‪ .‬اﭨﻠڀ ﺷﻳن ﻣﺎن‬
‫ﺧوﺑﺻورت‬
‫َ‬
‫ِ‬
‫ﺋﻲ ﻧﻳﻧڍ ڏﻳﺋﻲ ﻣون ﮐﻲ اھﺎ ڏﻳﮐﺎرڻ ﮐﭘﻲ‪“.‬‬
‫ﻣﻧدر ﮐﻲ ﻣﻠﻳل ان ﻗﻳﻣﺗﻲ ﺳوﻏﺎت ﺟﻲ ڏﺳڻ ﺟﻲ ﺷوق ۾ ﺳﻧدس دوﺳت اﭼﻲ ﺳﮫڙﻳﺎ ۽‬

‫ڏاھﻲ ﺟﮫﺮڪﻲ‬

‫‪21‬‬

‫ﭜﺎء وارو دور ﺧﺗم ﭤﻳڻ‬
‫ﭘٽن ﺗﻲ وﮀﺎﻳل ﮔﺎدﻳﻠن ﺗﻲ ﮔول ﭼڪﺮي ۾ ﭤﻲ وﻳﭠﺎ‪ .‬ﺳﺎﺋﻲ ﭼﺎﻧﮫﻪ ﺟو آڌر ُ‬
‫ﭘوء ﻣﻧﺟﮫﺎﺋﻧس اھﺎ ﻗﻳﻣﺗﻲ‬
‫ﮐﺎﻧﭘوء ﭔﺎﺋو اﭤﻳو ۽ رﻳﺷم ﺟﻲ ڪﭘڙي ﺟﻲ ھڪ ھڙ اﭼﻲ وچ ﺗﻲ رﮐﻲ‪ِ .‬‬
‫ِ‬
‫ڪٽﻠﻲ ﻣﮫﻣﺎﻧن ﮐﻲ ڏﻳﮐﺎري‪ .‬ﻣﮫﻣﺎن ھﮫڙي اوﭼﻲ ڪٽﻠﻲ ﮐﻲ ﻏور ﺳﺎن ڏﺳڻ ﻟﮘﺎ‪ .‬ﺳﻧدس رﻧگ‬
‫ﻻء آﺗﺎن ھﺋﺎ ﺗﻪ ﭔﺎﺋﻲ ﮐﻲ اھﺎ ڪﭤﺎن ھٿ‬
‫روپ ۽ ﺑﻳﮫڪ ﺟﻲ واﮐﺎڻ ڪﺮڻ ﻟﮘﺎ‪ .‬ھو ﺳڀ اھو ﭔڌڻ ِ‬
‫آﺋﻲ ۽ ڪﻧﭜﺎر ﺟو ﺳﭴو ﻗﺻو ﻏور ﺳﺎن ﭔڌڻ ﻟﮘﺎ‪.‬‬
‫ﭘﺎرٽﻲء واري رﺳم ۾ اﺳﺗﻌﻣﺎل ڪﺮڻ‬
‫ﺷﻲء آھﻲ ۽ ﻣﻧدر ﺟﻲ ﭼﺎﻧﮫﻪ‬
‫اﻋﻠﻲ‬
‫”واﻗﻌﻲ ﺗﻣﺎم‬
‫َ‬
‫َ‬
‫ِ‬
‫ﺟﻲ ﻗﺎﺑل آھﻲ‪“.‬‬
‫”ﺑﻠڪل‪ .‬ﺑﻠڪل‪ “.‬ﭔﺎﺋﻲ وراﭨﻳو‪” ،‬اڄ ﺋﻲ ﺷﺎم ﺟو ﭤﻳﻧدڙ ﭼﺎﻧﮫﻪ ﺟﻲ رﺳم ۾ آﺋون ھن ﮐﻲ‬
‫اﺳﺗﻌﻣﺎل ڪﺮڻ ﺟﻲ اﺟﺎزت ڏﻳﻧدس‪ .‬ﻳﺎرو اڄ ﺷﺎم ﺟو ﺗوھﺎن ﺑﻪ اﭼﺟو‪ .‬ﺳﺞ ﻟﮫڻ ﮐﺎن ﭔﻪ ڪﻼڪ‬
‫ﻻء اﭼﻲ ﮔڏ ﭤﺟو‪“.‬‬
‫اڳ ﭼﺎﻧﮫﻪ‬
‫َ‬
‫ﭘﺎرٽﻲء ِ‬
‫ان ﺷﺎم ﺟو ﺳﺞ ﻟﮫڻ ﮐﺎن ﭔﻪ ڪﻼڪ اڳ ﭼﺎﻧﮫﻪ ﺟﻲ دﻋوت ﺗﻲ ھﻣﺮاھﻪ اﭼﻲ ﭔﺎھﺮ‬
‫ڪٽﻠﻲء ﭘﺎﭨﻲ ﺳﺎن ﭜﺮي ڪوﺋﻠن ﺟﻲ ﺳﻧﮫﻲ ڪﺮ ﺗﻲ رﮐﻲ‪ .‬اﭸﺎ ھو‬
‫ﺑﺎﻏﻳﭼﻲ ۾ ﮔڏ ﭤﻳﺎ‪ .‬ﭔﺎﺋﻲ‬
‫َ‬
‫ڪوپ ﺳﺎﺳﺮون ﭠﺎھﻲ رھﻳو ھو ﺗﻪ ڪﻧﮫن ﺟﻲ داﻧﮫن ﭔڌڻ ۾ آﻳس‪” :‬ﺳڙان ﭤو‪ ،‬ﺳڙان ﭤو‪ “.‬۽‬
‫ﭘوء ﺳﭜﻧﻲ ﻣﮫﻣﺎﻧن ڏﭠو ﺗﻪ ڪٽﻠﻲ ٽپ ڏﻳﺋﻲ ﭼﻠﮫﻪ ﺗﺎن ﭘﺎﭨﮫﻲ ﺋﻲ ھﻳٺ ﻟﭤﻲ‪ .‬ڪﺟﮫﻪ‬
‫اﻧﮫن ﻟﻔظن ﮐﺎن ِ‬
‫ﭘوء ﭘﭿ ۽‬
‫ﭘﺎﭨﻲ ﻓﺮش ﺗﻲ ھﺎرﺟﻲ ﭘﻳو ۽‬
‫َ‬
‫ڪٽﻠﻲء ﻣﻧﺟﮫﺎن آھﺳﺗﻲ آھﺳﺗﻲ ﭤﻲ ﻧورﻳﺋڙي ﺟو ﻧڪ‪ِ ،‬‬
‫ﭘوء اھﺎ ﻧورﻳﺋڙي ﺟﮫڙي ڪٽﻠﻲ ھﻳڏاﻧﮫن ھوڏاﻧﮫن ٽپ ڏﻳڻ ﺳﺎن‬
‫ﺗﻧﮫن ﺑﻌد ﭘﻳﺮ ظﺎھﺮ ﭤﻳﺎ‪ِ .‬‬
‫ﮔڏ ”ﺳڙان ﭤو‪ ،‬ﺳڙان ﭤو“ ﭼﺋﻲ ﭘﺎﭨﻲ ھﺎري وڌو‪.‬‬
‫ﺟﺎدوء ﺟﻲ‬
‫ﻟﻘﺎء ڏﺳﻲ ڊﭴﻲ وﻳو‪” .‬ھﻲ ﺗﻪ ﭘڪ ڪو ﺟن ﭜوت آھﻲ ﻳﺎ‬
‫ﭔﺎﺋو اھو‬
‫َ‬
‫َ‬
‫ڪٽﻠﻲ‪ “.‬ھو ﻣﮫﻣﺎﻧن ﺳﻣﻳت ﭔﺋﻲ ڪﻣﺮي ۾ وﭸﻲ ﻟڪﻳو‪ .‬۽ ﭘﭠﻳﺎن در ﺗﻲ ڪﻧڍو ڏﻳﺋﻲ ﮀڏﻳو‪ .‬ﻣﻧدر‬
‫ﻻء ﭔﮫﺎرن ﻟﭠﻳن ﺳﻣﻳت اﻧدر ڌوڪﻲ آﻳﺎ‪” :‬ڪﭤﻲ‬
‫ﺟﺎ ﺳﻳﮐڙاٽ ﭼﻳﻼ ۽ ﺧﭤﺎﺑﻲ رڙﻳون ﭔڌي‬
‫َ‬
‫ﺑﭼﺎء ِ‬
‫آھﻲ ﺟن؟ ﺳﺎﺋﻳن ﺑﭼﻲ ﺗﻪ وﻳﺎﺋو؟“‬
‫ڏڪﻧدي ڏڪﻧدي ﭔﺎﺋﻲ ۽ ﺳﻧدس ﻣﮫﻣﺎﻧن در ﺟﻲ ﺳﻳﺮ ﻣﺎن ﭘﻧﮫﻧﺟﺎ ﻣﻧﮫن ڪڍي ڊپ ﻣﺎن‬
‫ﻧورﻳﺋڙي ﺟﮫڙي ڪٽﻠﻲ ڏي ﻧﮫﺎرﻳو‪ .‬ﺟﻳڪﺎ ھﺎڻ وري ﻧورﻳﺋڙي ﻣﺎن ﭰﺮي واﭘس ڪٽﻠﻲ ﭤﻲ ﭘﻳﺋﻲ‬
‫ڪٽﻠﻲء ڏي ﭔﺎﺋﻲ اﺷﺎرو ڪﻧدي‬
‫ھﺋﻲ ۽ ﻣﻌﺻوﻣﻳت ﺳﺎن ڪﻧڊ ۾ﭘﺋﻲ ھﺋﻲ‪ .‬ڏڪﻧدڙ آﮜﺮ ﺳﺎن‬
‫َ‬
‫ﭼﻳو‪” :‬ﻣون اھﺎ ڪٽﻠﻲ ﭘﺎﭨﻲ ﺳﺎن ﭜﺮي ﺟﻳﺋن ﺋﻲ ﺑﺎھﻪ ﺗﻲ رﮐﻲ ﺗﻪ ”ﺳڙان ﭤو‪ ،‬ﺳڙان ﭤو“ ﭼﺋﻲ اھﺎ‬
‫ڪٽﻠﻲ ﭼﻠﮫﻪ ﺗﺎن ٽپ ڏﻳﺋﻲ ھﻳٺ ﻟﭤﻲ ۽ ﻧورﻳﺋڙي ﺟﻲ ﺷڪل اﺧﺗﻳﺎر ڪﺮي ڪﻣﺮي ۾ ڊوڙﻧدي‬
‫رھﻲ‪“.‬‬
‫ﭘوء ڪﭘڙي ۽ ﻟڪڻ ﺳﺎن‬
‫ﻻء ﺳﭜﺋﻲ ان ڪﺮﺷﻣﻲ ﺗﻲ ﺑﺣث ڪﻧدا رھﻳﺎ ِ‬
‫ڪﺟﮫﻪ دﻳﺮ ِ‬
‫ڪٽﻠﻲء ﮐﻲ ھﻳڏاﻧﮫن ھوڏاﻧﮫن ﭼوري ڏﭠﺎﺋون ﭘﺮ ڪٽﻠﻲ ﺧﺎﻣوش ھڪ ﺋﻲ ھﻧڌ ڌت‬
‫ڪﺮي ان‬
‫َ‬
‫ھﭨﻲ ﭘﻳﺋﻲ ھﺋﻲ‪.‬‬
‫ﺑﮫﺮﺣﺎل ﭔﺎﺋﻲ ﺟﻲ دل ﺗﻲ اھڙو ﺧوف ۽ ھﺮاس اﭼﻲ وﻳﭠو ﺟو ھن اھوﺋﻲ ﺑﮫﺗﺮ ﺳﻣﺟﮫﻳو‬
‫ڪٽﻠﻲء ﮐﻲ ڪﻧﭜﺎر ﺟﻲ ﺣواﻟﻲ واﭘس ڪﺟﻲ‪ .‬ﺳو ﻣﺎﭨﮫو اﻣﺎﭨﻲ ھن ڪﻧﭜﺎر ﮐﻲ ﭘﺎڻ وٽ‬
‫ﺗﻪ ھﺎڻ‬
‫َ‬

‫ڏاھﻲ ﺟﮫﺮڪﻲ‬

‫‪22‬‬

‫ﭘوء ﻋﺮض ڪﻳو ﺗﻪ ھو ﭘﻧﮫﻧﺟﻲ ڪٽﻠﻲ واﭘس ﮐﭨﻲ وﭸﻲ‪.‬‬
‫ﮔﮫﺮاﻳو ۽ ﮐﻳس ﺳﭴو اﺣوال ﭔڌاﺋﻲ ِ‬
‫ﺷﻲء ﻧﻪ ﭘﺮ ﺗﻣﺎم ﮔﮫﭨﻲ‬
‫ھﻲء ڪٽﻠﻲ اھڙي ﺗﮫڙي ﻋﺎم‬
‫”واھﻪ واھﻪ ﺗﻧﮫﻧﺟﻲ ﻣﻌﻧﻰ ﺗﻪ‬
‫َ‬
‫ِ‬
‫ﺧﺑﺮداريء ﺳﺎن ڪﭘڙي ۾ وﻳڙھﻲ‬
‫ڪٽﻠﻲء ﮐﻲ وڏي ﺧﻳﺎل ۽‬
‫اھﻣﻳت واري آھﻲ‪ “.‬ڪﻧﭜﺎر ﭼﻳو ۽‬
‫َ‬
‫َ‬
‫ﮔﮫﺮ ڏي رواﻧو ﭤﻳو‪.‬‬
‫رات ﭤﻲ ﺗﻪ ﺳﻧدس زال ﺳﻣﮫڻ ﺟﺎ ﭘٽ ﺗﻲ ﺗڏا وﮀﺎﻳل ۽ ﺳﻣﮫڻ ﮐﺎن اڳ ڪﻧﭜﺎر ان‬
‫ڪٽﻠﻲء ﮐﻲ ﭘﻧﮫﻧﺟﻲ وھﺎﭨﻲ ﭜﺮﺳﺎن رﮐﻳو‪ .‬آڌي رات ﺟوڪﻧﭜﺎر ﺟﻲ اک ﮐﻠﻲ ﺗﻪ ڪﻧﮫن ﺟوآواز‬
‫َ‬
‫ڪن ﺗﻲ ﭘﻳس‪.‬‬
‫”ڪﻧﭜﺎر ﺳﺎن )ﺳﺎﺋﻳن(‪ ،‬ڪﻧﭜﺎر ﺳﺎن )ﺳﺎﺋﻳن(‪ ،‬ﻣﻧﮫﻧﺟﻲ ﮘﺎﻟﮫﻪ ﭔڌ!“ ڪﻧﭜﺎر ﻧﻧڍاﮐڙﻳن اﮐﻳن‬
‫ڪٽﻠﻲء ڏي ڏﭠو ﺗﻪ اھﺎ ﭰﺮي ﺳﻧدس دوﺳت ﻧورﻳﺋڙي ﺟﮫڙي ﭤﻲ ﭘﺋﻲ ھﺋﻲ‪.‬‬
‫ﮐﻲ ﻣﮫٽﻳﻧدي‬
‫َ‬
‫ﻻء آﺋون ﺗوھﺎن ﺟو اﻳڏو ﺗﻪ ﭤوراﺋﺗو ﭤﻳس‪ “.‬ﻧﻧڍڙي‬
‫”ڪﻧﭜﺎر ﺳﺎﺋﻳن ﻣﻧﮫﻧﺟﻲ وﻗﺗﺎﺋﻲ‬
‫َ‬
‫ﺑﭼﺎء ِ‬
‫ﺟﻳﺗﺎﻣڙي ﭼﻳو‪” ،‬ﺟو ﻣون ﺗﻧﮫﻧﺟﻲ ڪﻧﮫن ﻧﻣوﻧﻲ ﺳﺎن ﻣدد ڪﺮڻ ﺟو ﻓﻳﺻﻠو ڪﻳو‪ .‬ان ڪﺮي‬
‫ﭘﻧﮫﻧﺟوروپ ﺑدﻻﺋﻲ ﭼﺎﻧﮫﻪ ﺟﻲ ڪٽﻠﻲ ﭤﻲ ﺗﻧﮫﻧﺟﻲ ﮀﭔﻲَء ۾اﭼﻲ ﻟڪﻳس‪ .‬ﻣون اھوﺋﻲ ﺳوﭼﻳو ﺗﻪ‬
‫ﺗون ﻣون ﮐﻲ وڪﭨﻲ ﭼﺎر ڏوڪڙ ڪﻣﺎﺋﻲ ﺳﮔﮫﻧدي‪ .‬ﭘﺮ ﺗون اﻳڏي ﺗﻪ وڏي دل وارو ﺳﺧﻲ ﻣڙس‬
‫آھﻳن ﺟو ﻣون ﮐﻲ وڪﭨڻ ﺑدران ﻣﻧدر ۾ ﭔﺎﺋﻲ ﺟﻲ ﺣواﻟﻲ ﮐﭨﻲ ڪﻳو‪ .‬ﭘﺮ ﻣون اھوﭼﺎھﻳو ﺗﻪ آﺋون‬
‫ﺗﻧﮫﻧﺟﻲ ڪم اﭼﺎن‪ .‬اﻧڪﺮي ﻣون اھﺎ اٽڪل ﺳوﭼﻲ ﺗﻪ ﭔﺎﺋﻲ ﮐﻲ ڊﻳﭴﺎرﻳﺎن ﺗﻪ ﺟﻳﺋن ھو ﻣوﻧﮐﻲ‬
‫ﺗوڏي وري واﭘس ڪﺮي‪“.‬‬
‫ڪٽﻠﻲء ڪﻠﮫن ﮐﻲ ﻟوڏﻳﻧدي ﭼﻳو‪” :‬آﺧﺮي ڏﻳﻧﮫن ﺳڪون ﺳﺎن ﮔذارڻ‬
‫ﻧورﻳﺋڙي ﺟﮫڙي‬
‫َ‬
‫ﻻء ﻣون ﺑﻪ ﻣﻧدر وﺳﺎﺋڻ ﺟو ﺳوﭼﻳو آھﻲ ﭘﺮ ﺗﻳﺳﺗﺎﺋﻳن ﭘﮫﭼڻ ﮐﺎن اڳ ﭘﺎڻ ﭔﺋﻲ ﮔڏﺟﻲ ﮔﮫﭨو ڪﻲ‬
‫ِ‬
‫ڪﺟﮫﻪ ڪﺮي ﺳﮔﮫون ﭤﺎ‪ .‬ﺗون ﻣﻧﮫﻧﺟﻲ ﮘﺎﻟﮫﻪ ﻣﭸﻲ ھڪ ﺟﺎدوﺋﻲ ڪﺮﺗب ﮔﮫﺮ ﮐول ﺟﻧﮫن ۾‬
‫ﻣﻧﮫﻧﺟﺎ ﮐﻳل ﺗﻣﺎﺷﺎ ﻣﺎﭨﮫن ﮐﻲ ڏﻳﮐﺎري ﮔﮫﭨو ڪﻲ ڪﺟﮫﻪ ڪﻣﺎﺋﻲ ﺳﮔﮫﻳن ﭤو‪ .‬ﻳﻘﻳن ڪﺮ ﻣون ۾‬
‫ﺗﻣﺎم ﮔﮫﭨو ھﻧﺮ آھﻲ‪“.‬‬
‫ان ﺑﻌد ﻧورﻳﺋڙي ڪٽﻠﻲ ﭤﻲ اھڙا ﺗﻪ وﭠﻲ ﭠﻳﻧگ ٽﭘﺎ۽ ڪﺮﺗب ﺷﺮوع ڪﻳﺎ ﺟو ڪﻧﭜﺎر‬
‫ڪٽﻠﻲء ذرﻳﻌﻲ ﭼﮜوﺧﺎﺻو‬
‫ﺳوﭼڻ ﻟﮘو ﺗﻪ ’واﻗﻌﻲ ﻧورﻳﺋڙي ﺟﻲ ﮘﺎﻟﮫﻪ ﺻﺣﻳﺢ آھﻲ ﺗﻪ آﺋون ھن‬
‫َ‬
‫ڪﻣﺎﺋﻲ ﺳﮔﮫﺎن ﭤو‪‘.‬‬
‫ﻻء ھڪ ﺗﻧﺑو ۽ اﺳٽﻳﺞ ﺟو‬
‫ﭘوء ﺗﻪ ﭔﺋﻲ ڏﻳﻧﮫن ﮐﺎن ﺋﻲ ڪﻧﭜﺎر ﻣﺎﭨﮫن ﮐﻲ ﺗﻣﺎﺷﺎ ڏﻳﮐﺎرڻ ِ‬
‫ِ‬
‫ﺗﻧﺑوء ﺟﻲ‬
‫ﻻء ﭼﺋﻲ ﺳﮔﮫﻳو ﭤﻲ‪.‬‬
‫ﺑﻧدوﺑﺳت ڪﻳو ﺟﻧﮫن ﺗﻲ ھو ﭼڙھﻲ‬
‫َ‬
‫َ‬
‫ڪٽﻠﻲء ﮐﻲ ﺗﻣﺎﺷﺎ ڪﺮڻ ِ‬
‫ﭔﺎھﺮان اﺷﺗﮫﺎر ﺧﺎطﺮ وڏن اﮐﺮن ۾ ﻟﮐﺮاﻳو‪.‬‬
‫ ’ﺟﻳﺋﺮي ﺟﺎﮘﻧدي ڪٽﻠﻲ‘‬
‫دﻧﻳﺎ ﺟﻲ ﺑﮫﺗﺮﻳن ڪٽﻠﻲ ﺟﻳڪﺎ ﻧﭼﻲ ڏﻳﮐﺎري ﭤﻲ ۽ رﺳﻲَء ﺗﻲ اﭤﺮﭘﭤﺮ ھﻠﻲ ﺳﮔﮫﻲ ﭤﻲ‪‘.‬‬
‫اھﺎ ﮘﺎﻟﮫﻪ ھوا ﺟﻲ ﺟﮫوٽﻲ واﻧﮔﺮ ﺟﮫﺮﺟﮫﻧگ ۽ اوﺳﻲ ﭘﺎﺳﻲ ﺟﻲ ﮘوﭠﺎﭨن ﺗﺎﺋﻳن ﭘﮫﭼﻲ‬
‫ﻻء ﻣﺎﭨﮫن ﺟﺎ ﻣﻳڙ‪ ،‬ﻣﻳﻠن ﺟﺎ ﻣﻳل ڪﮫﻲ‪ ،‬ٽڪﻳٽ وﭠﻲ ڏﺳڻ ﻟﮘﺎ‪.‬‬
‫وﻳﺋﻲ ۽ اھڙي ﻋﺟﻳب‬
‫ﺷﻲء ڏﺳڻ ِ‬
‫ِ‬
‫ڪٽﻠﻲ ھﺮروز اھڙا ﺗﻪ ڪﺮﺗب ۽ ﺗﻣﺎﺷﺎ ڪﻧدي ھﺋﻲ ﺟو ﻣﺎﭨﮫو واﺋڙا ۽ ﺣﻳﺮان ﭤﻲ وﻳﻧدا ھﺋﺎ‪.‬‬

‫ڏاھﻲ ﺟﮫﺮڪﻲ‬

‫‪23‬‬

‫ڪٽﻠﻲء ﺟو‬
‫ﻻء ڪﻧﭜﺎر ھڪ دﻓﻌﻲ ﺑدران ڏﻳﻧﮫن ۾ ﭔﻪ دﻓﻌﺎ‬
‫َ‬
‫ﻣﺎﭨﮫن ﺟﻲ ﮔﭘﺎ ﮔﻳﮫﻪ ﮐﻲ ﻣﻧﮫن ڏﻳڻ ِ‬
‫ﮐﻳل ڪﺮڻ ﻟﮘو‪ .‬ڏﺳﻧدي ﺋﻲ ڏﺳﻧدي ﺟڏھن ڪﻧﭜﺎر وٽ ﮔﮫﭨﻲ دوﻟت ﮔڏ ﭤﻲ وﻳﺋﻲ ﺗﻪ ھن ھڪ‬
‫ﻻء اﻳﺗﺮو ﮔﮫﭨو ڪﻳو آھﻲ ﺟو‬
‫ڏﻳﻧﮫن ﭘﻧﮫﻧﺟﻲ‬
‫َ‬
‫ﺳﺎﭤﻲء ﮐﻲ ﭼﻳو‪” :‬ﻣﻧﮫﻧﺟﺎ ﻧﻧڍڙا دوﺳت! ﺗو اﺳﺎن ِ‬
‫اﺳﺎن ﺳوﭼﻲ ﺑﻪ ﻧﭤﻲ ﺳﮔﮫﻳﺎﺳﻳن‪ .‬روزاﻧوﮐﻳل ﺗﻣﺎﺷﺎ ڏﻳﮐﺎري ھﺎڻ ﺗو ۾ ﺑﻪ اھﺎ طﺎﻗت ﻧﻪ رھﻲ آھﻲ‬
‫ﺟداﺋﻲء ڪﺮي اﺳﺎن ﮐﻲ ﺑﻳﺣد ڏک ﭤﻳﻧدو ﭘﺮ اﺳﺎن ﺟﻲ دل ﭤﻲ ﭼوي ﺗﻪ ھﺎڻ‬
‫۽ ﺟﻳﺗوﭨﻳڪ ﺗﻧﮫﻧﺟﻲ‬
‫َ‬
‫ﺗون وري ﻣوٽﻲ ﭘﻧﮫﻧﺟﻲ ﺳﺎﮘﻲ روپ ۾ آزاد ﭤﻲ ﭘﻧﮫﻧﺟﻲ زﻧدﮔﻲ ﮔذار‪.‬‬
‫ﻻء‬
‫ﻻء ﮐﻳل ﺗﻣﺎﺷﺎ ھﻣﻳﺷﻪ ِ‬
‫ڪﻧﭜﺎر ان ﺑﻌد ﭘﻧﮫﻧﺟو ﺟﺎدوﺋﻲ ﮔﮫﺮ ﺑﻧد ڪﺮي ﮀڏﻳو ۽ ﻣﺎﭨﮫن ِ‬
‫ﺑﻧد ﭤﻲ وﻳﺎ‪ .‬ﻧورﻳﺋڙي ﻧﻣﺎ ڪٽﻠﻲ ﺟﻳڪﺎ ﺳﭻ ﭘﭻ ﭤڪﺟﻲ ﭘﺋﻲ ھﺋﻲ ﺳﺎ ھﺎڻ ﭘﻧﮫﻧﺟﻲ اﺻل روپ‬
‫۾اﭼﻲ ﻧورﻳﺋڙو ﭤﻲ ﭘﻳو ۽ ڪﻧﭜﺎر ﮐﺎن ﻣوڪﻼﻳو‪ .‬ﻧورﻳﺋڙو ﭘﻧﮫﻧﺟﻲ رٿ ﺗﻲ ڏاڍو ﺧوش ھو ﺗﻪ ھن‬
‫ڪﻧﭜﺎر ﺟﻲ اﺣﺳﺎن ﺟو ﺑدﻟو ﭼڪﺎﻳو‪.‬‬

‫ڏاھﻲ ﺟﮫﺮڪﻲ‬

‫‪24‬‬

‫واﮜﭨﺎﺋﻲ ﮔدڙ‬
‫ﻣﻼﺋﻳﺷﻳﺎ ﺟﻲ ﺟﮫﻧﮔﻠن ۾ رھﻧدڙ ھڪ ﮔدڙ ھڪ ڏﻳﻧﮫن ڪواﻻﻟﻣﭘور ﺷﮫﺮ ڏي ُرخ رﮐﻳو‪.‬‬
‫ﭘﺮ ﺷﮫﺮﺟﻲ ﭔﺎھﺮان ﺋﻲ ھﻣﺮاھﻪ ڪﻧﮫن رﻧﮔﺮﻳﺰ ﺟﻲ ﭼﺎڙھﻳل واﮜﭨﺎﺋﻲ رﻧگ ﺳﺎن ﭜﺮﻳل ٽب‬
‫۾ڪﺮي ﭘﻳو‪ .‬ﭔﺎھﺮ ﻧڪﺮڻ ﺟﻲ ﮔﮫﭨﻲ ﺋﻲ ڪوﺷش ڪﻳﺎﺋﻳن ﭘﺮ ڪﺟﮫﻪ ﻧﻪ ورﻳو‪ .‬ﻧﻳٺ دت ﻣﺎري‬
‫رﻧگ ﺟﻲ ٽب ۾ ﺋﻲ ﻣﺋﻠن واﻧﮔﺮ ﺳﻣﮫﻲ رھﻳو‪ .‬ﺻﺑﺢ ﺟودڪﺎﻧدار اﭼﻲ ٽپ ۾ ڏﭠو ﺗﻪ ڪو ﮔدڙ ﻣﺋو‬
‫ﭘوء ﺟﮫڙو ﺋﻲ دڪﺎﻧدار‬
‫ﭘﻳوآھﻲ‪ .‬ﺳو ﮐﻳس ٽب ﻣﺎن ﮀڪﻲ ڪڍي ڪﺟﮫﻪ ﭘﺮي وﭸﻲ ﭰٽو ڪﻳو‪ِ .‬‬
‫ﭘٺ ڏﻧﻲ ﺗﻪ ﮔدڙ ﮐڙﻳن ﺗﻲ زور رﮐﻲ ﺳڌو ﺟﮫﻧﮔل ڏي وﭠﻲ ﭜﮘو ﺟﺗﺎن آﻳو ھو‪ .‬رﺳﺗﻲ ﺗﻲ ﮔدڙ ﭘﺎڻ‬
‫ﮐﻲ ﺳﭴو واﮜﭨﺎﺋﻲ ڏﺳﻲ ﺳوﭼﻳو‪ :‬ھﺎڻ ﺗﻪ آﺋون ﻧﺳﺮوﺋﻲ ﺳﮫﭨﻲ رﻧگ ﺟو ﭤﻲ ﭘﻳو آھﻳﺎن‪ .‬ﮀو ﻧﻪ‬
‫آﺋون ڪﺎ اھڙي ﭼﺎل ھﻼن ﺟو ﻣﻧﮫﻧﺟﻲ رھﭨﻲ ڪﮫﭨﻲ ﭘﮫﺮﻳن ﮐﺎن آﺳودي ۽ ﺧوﺷﺣﺎل ﮔذري‬
‫ﺳﮔﮫﻲ‪ .‬اھو ﺳوﭼﻲ اوﺳﻲ ﭘﺎﺳﻲ ﺟﻲ ﮔدڙن ﮐﻲ ﮔڏ ڪﺮي ھن ﺗﻘﺮﻳﺮ ﺷﺮوع ڪﺋﻲ‪:‬‬
‫دﻳويء ﭘﻧﮫﻧﺟن‬
‫”ﻣﻧﮫﻧﺟﺎ ﺳﺎﭤﻳو! ﻣﻧﮫﻧﺟﻲ ﺟﺳم ﺟﻲ رﻧگ ﮐﻲ ﻏور ﺳﺎن ڏﺳو‪ .‬ﺟﮫﻧﮔل ﺟﻲ‬
‫َ‬
‫ھﭤن ﺳﺎن ﻣون ﮐﻲ ھﻲ ﺳﮫﭨو رﻧگ ﺑﺧﺷﻳو آھﻲ ﺟﻳﺋن آﺋون ﺗوھﺎن ﺗﻲ ﺣڪوﻣت ڪﺮﻳﺎن‪ .‬ان‬
‫ﺷﻲء ﻣﻧﮫﻧﺟﻲ ﻣوڪل ﺑﻧﺎ ﻧﻪ ﭤﻳڻ ﮔﮫﺮﺟﻲ‪“.‬‬
‫ﮐﺎﻧﭘوء ھن ﺟﮫﻧﮔل ۾ڪﺎﺑﻪ‬
‫ڪﺮي اڄ ڏﻳﻧﮫن‬
‫ِ‬
‫ِ‬
‫ﺑﺎﻗﻲ ﮔدڙن ڏﭠو ﺗﻪ واﻗﻌﻲ ھﻲ ﮔدڙ ھﻧن ۾ ﺑﻠڪل ﻧﺮاﻟو ﻟﮘﻲ رھﻳو آھﻲ‪ .‬ﺳو ﺧوف ۽‬
‫ھﺮاس وﭼﺎن ﺳڀ ﺑﺎادب ﭤﻲ ھﻳٺ اﻳﺗﺮو ﺟﮫڪﻳﺎ ﺟو ﺳﻧدن ڪن وﭸﻲ زﻣﻳن ﺗﻲ ﻟﮘﺎ‪ .‬ﺳڀ ﭼوڻ‬
‫ﻟﮘﺎ‪” :‬ﺣﺎﺿﺮ ﺳﺮڪﺎر‪ .‬ﺟﻳڪو ﺣڪم ڪﻧداﺋو اھو ﻣﭸﻳﻧداﺳﻳن‪“.‬‬
‫اھڙي طﺮح‪ ،‬ھﻲ ﮔدڙ ﻧﻪ ﻓﻘط ﮔدڙن ﻣﭤﺎن ﭘﺮ ﺟﮫﻧﮔل ﺟﻲ ﺳﭜﻧﻲ ﺟﺎﻧورن ﺗﻲ راڄ ڪﺮڻ‬
‫ﻟﮘو ۽ ﺳڀ ﺟﺎﻧور ھن ﺟو ﺑﺮاﺑﺮ ﺧﻳﺎل ڪﺮڻ ﻟﮘﺎ‪ .‬اھو ڏﺳﻲ ھﻲ ﭘﺎڻ ﮐﻲ واﻗﻌﻲ وڏي وٿ‬
‫ﺳﻣﺟﮫڻ ﻟﮘو ۽ ھﺮ وﻗت ﭘﺎڻ ﮐﻲ وڏن ﺟﺎﻧورن ﺟﮫڙوڪ‪ :‬ﺷﻳﻧﮫن‪ ،‬ﭼﻳﺗن ﺟﮫڙن ﮐﻲ ﺳﺎڻ وﭠﻲ‬
‫ﮔﮫﻣڻ ﻟﮘو‪ .‬ﭘﻧﮫﻧﺟﻲ ذات ﭜﺎﺋﻲ ﮔدڙن ۽ ﭔﻳن ڪﻣﺰور ﺟﺎﻧورن ﮐﻲ ﻣﺎﮘﮫﻳن ھﻳﭠﺎﻧﮫون ۽ ڌڪﺎر ﺟﻲ‬
‫ﻧﮔﺎھﻪ ﺳﺎن ڏﺳڻ ﻟﮘو‪ .‬اﻳﻧدي وﻳﻧدي ﻣﭤن ﭘﻳو ﭠﭠوﻟﻳون ڪﻧدو ھو‪.‬‬
‫ھﻲء ﭼﮜﻲ ﺟٺ ﭤﻲ‪ .‬ھﺎڻ ڪﺟﻲ ﺳو ڪﺟﻲ ﮀﺎ‪.‬‬
‫ﺳڀ ﮔدڙ ﺣﻳﺮت ۽ ﻓڪﺮ ۾ﭘﺋﺟﻲ وﻳﺎ ﺗﻪ‬
‫َ‬
‫ﻧﻳٺ ھڪ ﭘوڙھﻲ ﮔدڙ دﻟداري ڏﻳﻧدي ﭼﻳن‪” :‬ﻣﻧﮫﻧﺟﻲ ﮘﺎﻟﮫﻪ ﻣﭸﻳو ۽ ﻏم ﺑﻠڪل ﻧﻪ ڪﺮﻳو‪ .‬ھﻲ‬
‫اﺳﺎﻧﺟو ﭘﻧﮫﻧﺟو ﻧﺎﻻﺋق ﮔدڙ ﺟﻳﺗوﭨﻳڪ ﭘﺎڻ ﮐﻲ وڏي ﮘﺎﻟﮫﻪ ﺳﻣﺟﮫﻲ اﺳﺎﻧﺟﻲ ﺑﻳﻌﺰﺗﻲ ڪﻧدو وﺗﻲ‬
‫ﭘﺮ اﺳﺎن ﮐﻲ ﺑﻪ ھن ﺟﻲ ڪﻣﺰورﻳن ﺟﻲ ﭘوري ﭘﺮوڙ آھﻲ‪ .‬آﺋون ھڪ اھڙو ﺳﺎﻧگ ﭤوڪﺮﻳﺎن‬
‫ﺟو ھن ﺟﻲ اﺻﻠﻳت ﺳﭜﻧﻲ اﮘﻳﺎن ظﺎھﺮ ﭤﻲ وﻳﻧدي‪.‬‬
‫ﺳﭜﻧﻲ ﮔدڙن ﺧوش ﭤﻲ ﭘوڙھﻲ ﮐﺎن اھو راز ﭘﮀﻳو ۽ ﭘوڙھﻲ ﮔدڙ ﺗﻳﺎر ﭤﻲ ﮘﺎﻟﮫﻪ ڪﺋﻲ‪:‬‬
‫”ﺗﻪ ﻣﻧﮫﻧﺟﺎ ﭔﭼڙو‪ “،‬ﭘوڙھﻲ ﮔدڙ ﭼﻳو‪” ،‬ﺟﮫﻧﮔل ﺟﺎ ﺧوﻓﺎﺋﺗﺎ ﺟﺎﻧور ﺷﻳﻧﮫن ﭼﻳﺗﺎ واﮔﮫو‬
‫وﻏﻳﺮه ھن ڪﻣﻳﭨﻲ ﮔدڙ ﺟو ﻧﺮاﻟو رﻧگ ڏﺳﻲ ﺳﻣﺟﮫن ﭤﺎ ﺗﻪ ھﻲ ڪو ﮔدڙ ﻧﻪ ﭘﺮ ﭔﻳو ڪو ﺟﺎﻧور‬
‫آھﻲ ﺟﻧﮫن ﮐﺎن ڊﭴڻ ﮐﭘﻲ‪ .‬ھﺎڻ اﻧﮫن ﺟﺎﻧورن ﮐﻲ‪ -‬ﺟن ﺟﻲ زور ﺗﻲ اﺳﺎن واري ﮔدڙ ﮐﻲ ڪڏ‬

‫ڏاھﻲ ﺟﮫﺮڪﻲ‬

‫‪25‬‬

‫آھﻲ ﺣﻘﻳﻘت ﮐﺎن آﮔﺎھﻪ ڪﺮڻ ﺟو ﻣون وٽ ھڪ ﺳوﻟو طﺮﻳﻘو آھﻲ‪ .‬اھو ھﻲ ﺗﻪ ﺟﻳﺋن ﺋﻲ ﺷﺎم‬
‫ﭜﺎء‬
‫ﭤﺋﻲ ﺗﻪ اﭼو ﺗﻪ ﮔڏﺟﻲ زور ﺳﺎن اوﻧﺎﻳون ڏﻳون‪ .‬اوﻧﺎﺋڻ ﺟوآواز ﭔڌي اﺳﺎن وارو ﺑﻳوﻗوف ُ‬
‫واﮜﭨﺎﺋﻲ ﮔدڙ ﺑﻪ اوﻧﺎﺋڻ ﺷﺮوع ڪﻧدو ﺟو ﮔدڙ ﮐﭨﻲ ﭘﺎڻ ﺗﻲ ﺳوﻧﺎ رﻧگ ﭼﺎڙھﻲ ﻳﺎ ﺳوﻧﺎ ﮘﮫﻪ ﮘٽﺎ‬
‫اوﻧﺎﺋﻲء ﺟو‬
‫ﭘﺎﺋﻲ ﭘﺮ اﺻل ۾ رھﻧدو ﺳﺎﮘﻳو ﺋﻲ ﮔدڙ‪ .‬۽ ﮔدڙ اھڙي ذات آھﻲ ﺟو ﻣﺮي ﭘوي ﭘﺮ‬
‫َ‬
‫ﺟواب ﺿﺮور ڏﺋﻲ‪ .‬ﮀوﺟوڪوﺑﻪ ﭘﻧﮫﻧﺟﻲ اﺻﻠﻲ ﻋﺎدت ﮀڏي ﻧﭤو ﺳﮔﮫﻲ‪ .‬ڪﺗو ﮐﭨﻲ ﺑﺎدﺷﺎھﻪ ﭤﻲ‬
‫ﭘوي ﺗﻪ ﺑﻪ ﺑک ﻟﮘڻ ﺗﻲ ﭔﺋﻲ ﺟﺎ ﭘﻳﺮ ﭼٽﻳﻧدو‪ .‬وﺗﻧدو‪“.‬‬
‫اوﻧﺎﺋﻲء‬
‫ﻣڙﻧﻲ ﮔدڙن ﮐﻲ اھﺎ ﮘﺎﻟﮫﻪ ﺑﻳﺣد وﭨﻲ ۽ رات ﭤﻳڻ ﺗﻲ ﺳﭜﻧﻲ وﭠﻲ زوز ﺳﺎن اوﻧﺎﻳو‬
‫َ‬
‫ﺟو آواز ﭔڌاﺋﻲ واﮜﭨﺎﺋﻲ ﮔدڙ‪ -‬ﺟﻳڪو ﺷﻳﻧﮫن‪ ،‬ھﺎﭤﻳن ۽ ﭼﻳﺗن ﺟﮫڙن ﺟﺎﻧورن ﺟﻲ وچ ۾ ﭘڏڻ ﭤﻳو‬
‫ﻟﻘﺎء ڏﺳﻲ ﭼوڌاري وﻳﭠل ﺟﺎﻧور‬
‫وﻳﭠو ھو‪ ،‬ﻣﺟﺑور ﭤﻲ وﻳو ۽ ﻣوٽ ۾ ﭘﺎڻ ﺑﻪ وﭠﻲ اوﻧﺎﺋڻ ﻟﮘو‪ .‬اھو َ‬
‫ﺳﻣﺟﮫﻲ وﻳﺎ ﺗﻪ ﻣﺎﺟﺮا ﮀﺎ آھﻲ‪ .‬ﭜﺮ ۾ ﺑﻳﭠل ﭼﻳﺗﻲ ﺗﻪ ﻧڪﺎ ڪﺋﻲ ھم ﻧڪﺎ ﺗم‪ .‬واﮜﭨﺎﺋﻲ ﮔدڙ ﮐﻲ ﺑﻪ‬
‫ٽﻲ ﭼﻧﺑﺎ ھﭨﻲ ﻳڪدم ﭼﻳﺮي ﭰﺎڙي رﮐﻳو‪.‬‬
‫اﻧﮫﻲء ڪﺮي ﺳﻳﺎﭨﺎ ﭼوﻧدا آھن ﺗﻪ اھﻲ ﺑﻳوﻗوف ﺟﻳڪﻲ ﭘﻧﮫﻧﺟن ﺟو ﺳﺎٿ ﮀڏي دﺷﻣﻧن‬
‫َ‬
‫ﺳﺎن وﭸﻲ ﭤﺎ ﻣﻠن‪ ،‬اﻧﮫن ﺟﻲ اﺟﮫﺎ اھﺎ ﭘﮀﺎڙي ﭤﻲ ﭤﺋﻲ‪.‬‬

‫ڏاھﻲ ﺟﮫﺮڪﻲ‬

‫‪26‬‬

‫ﮔﻧو ۽ ڪوﻳو ﺟو ﮐوھﻪ ﮐوٽڻ‬
‫ڪﻧﮫن زﻣﺎﻧﻲ ﺟﻲ ﮘﺎﻟﮫﻪ آھﻲ ﺗﻪ اﻧڊوﻧﻳﺷﻳﺎ ۾ ﮔﻧو ۽ ڪوﻳو ﻧﺎﻟﻲ ﭔﻪ ھﻣﺮاھﻪ رھﻧدا ھﺋﺎ‪.‬‬
‫ﭔﺋﻲ ﭴﭨﺎ ﻣﺣﻧت ڪﺮي ﭘﺋﺳو ڪﻣﺎﺋڻ ﺟﻲ ڪوﺷش ﺗﻪ ﮔﮫﭨﻳﺋﻲ ڪﻧدا ھﺋﺎ ﭘﺮ وﻳﭼﺎرا ڪڏھن ﺑﻪ‬
‫ڪﺎﻣﻳﺎب ﻧﭤﻲ ﭤﻳﺎ‪.‬‬
‫ﻻء‬
‫ﮔﻧوء ۽‬
‫ھڪ ڏﻳﻧﮫن‬
‫َ‬
‫َ‬
‫ڪوﻳوء ھڪ ﮐوھﻪ ﮐوٽڻ ﺟوﺳوﭼﻳو ﺟﻳﺋن ھو ﭘﻧﮫﻧﺟﻲ ﻓﺻل ِ‬
‫ﻻء ﺑﮫﺗﺮ‬
‫ﮔﮫﺮﺑل ﭘﺎﭨﻲ ﺣﺎﺻل ڪﺮي ﺳﮔﮫن‪ .‬ان ﺧﻳﺎل ﮐﺎن ھﻧن ھﻳڏاﻧﮫن ھوڏاﻧﮫن ﮐوھﻪ ﮐوٽڻ ِ‬
‫ﻻء‬
‫ﺟﺎء ﺟﻲ ﮘوﻻ ﺷﺮوع ڪﺋﻲ ۽ آﺧﺮڪﺎر ڪوﻳو ۽ ﺳﺎرﻳن ﺟﻲ واري ﭘوک وٽ ھﻧن ﮐوھﻪ ِ‬
‫ِ‬
‫ﮐوٽﺎﺋﻲ ﺷﺮوع ڪﺋﻲ‪.‬‬
‫ﻣٽﻲء ﺳﺎن‬
‫ﭔﺋﻲ ﭴﭨﺎ ﺳﭴو ڏﻳﻧﮫن ﮐوھﻪ ﺟﻲ ﮐوٽﺎﺋﻲ ڪﻧدا ھﺋﺎ‪ .‬ﭘﮫﺮﻳن ﮔﻧو ھﻳٺ ﮐڏ ۾ ﻟﮫﻲ‬
‫َ‬
‫ﺗﻐﺎرﻳون ﭜﺮي ﻣﭤﻲ ڪوﻳو ﮐﻲ ڏﻳڻ ﻟﮘو‪ .‬ان ﺑﻌد ڪوﻳو ھﻳٺ ﻟﮫﻲ وارو وﭠﺮاﻳو‪ .‬ﺳﺞ ﻟﭤﻲ ﺗﺎﺋﻳن‬
‫ھﻳٺ ﭼﮜو وڏو ﮐڏو ﭔﻧﮫﻲ ﭴﭨڻ ﮔڏﺟﻲ ﮐوٽﻲ ورﺗو ۽ ھڪ ﭔﺋﻲ ﺟﻲ ڪم ﺗﻲ ﺧوش ﭤﻳڻ ﻟﮘﺎ‪.‬‬
‫”ﭘﺎڻ ﭔﻧﮫﻲ ﭴﭨن ﮔڏﺟﻲ ڪم ﺟو ﭼﮜو ُ‬
‫ﮔﻧوء ﺧوﺷﻲ ﻣﻧﺟﮫﺎن‬
‫اڪﻼء ڪﺮي ورﺗو‪“.‬‬
‫َ‬
‫ُ‬
‫ﻣﺮڪﻧدي ﭼﻳو‪” ،‬ﺳﭜﺎﭨﻲ ﭘﻧﮫﻧﺟﻲ ﮔﮫﺮج ﮐﺎن ﺑﻪ وڌﻳڪ ﭘﺎﭨﻲ ھوﻧدو‪“.‬‬
‫”ھﺎ‪ ،‬اھﺎ ﮘﺎﻟﮫﻪ آھﻲ‪ “،‬ڪوﻳو وراﭨﻳو‪” ،‬ﭘﺮ ھﺎڻ ھﻠو ﺗﻪ ﮔﮫﺮ ھﻠون ﺟو اﻧداھﻪ ﭤﻲ رھﻲ‬
‫آھﻲ‪ .‬ﭤڪ ۽ ﺑک ڪﺮي ﺣﺎﻟت ﺧﺮاب ﭤﻲ ﭘﻳﺋﻲ آھﻲ‪“.‬‬
‫ﻣٽﻲء ﺟﻲ دڙي‬
‫اھو ﺳوﭼﻲ ھو ﺟﮫڙو ﺋﻲ ﮐوٽﻳل ﮐوھﻪ ﮐﺎن ﭤوروﭘﺮي ﭤﻳﺎ ﺗﻪ ﺳﻧدن ﻧظﺮ‬
‫َ‬
‫ﮐوٽﺎﺋﻲء ڪﺮي ﭤﻲ ﭘﻳو ھو‪.‬‬
‫ﺗﻲ ﭘﻳﺋﻲ ﺟﻳڪو ﮐوھﻪ ﺟﻲ‬
‫َ‬
‫ﻣٽﻲء ﺟو دڙو!“‬
‫”ھﻲ وري ﮀﺎ؟“ ڪوﻳو ﭼﻳو‪” .‬ﻣﻧﮫﻧﺟﻲ ﺳﺎرﻳن ﺟﻲ ﭘوک ۾ ھﻳڏو وڏو‬
‫َ‬
‫دﻟداريء ڏﻳﻧدي ﭼﻳس‪” ،‬ﭘﺎڻ ان ﺟو ﺑﻪ ڪو ﮔس ڪﺮﻳون ﭤﺎ‪“.‬‬
‫ﮔﻧوء‬
‫”ﭘﺮواھﻪ ﻧﻪ ڪﺮ‪“.‬‬
‫َ‬
‫َ‬
‫ڪوﻳوء ﭘﮀﻳو‪.‬‬
‫”ﭘﺮ ڪﮫڙو؟“‬
‫َ‬
‫ﮔﻧو ﮐﻲ ﻓﻲ اﻟﺣﺎل ڪﺟﮫﻪ ﺳﻣﺟﮫﻪ ۾ ﻧﻪ ﭘﺋﻲ آﻳو ﭘﺮ ھن ان ﺑﺎﺑت ﺳوﭼڻ ﺟو واﻋدو‬
‫ڪﻳو‪” .‬ﻣون ﮐﻲ ﭘڪ آھﻲ ﺗﻪ اﻧﺟو ڪوﻧﻪ ڪو ﮔس ﮘوﻟﻲ وﭠﻧداﺳﻳن‪ “.‬ھن ﭼﻳو‪” ،‬ھن وﻗت ﺗون‬
‫ﭘﻧﮫﻧﺟﻲ دﻣﺎغ ﮐﻲ ﺗڪﻠﻳف ﻧﻪ ڏي‪ ،‬ڪوﻳو‪ ،‬اھو ڪم ﻣون ﺗﻲ ﮀڏي ڏي‪“.‬‬
‫ﮔﻧوء ﺳﺎن ﻣﻠڻ ﺗﺎﺋﻳن ھن ﮐﻲ ڪﺎ‬
‫ﭘﺮ ڪوﻳو ﺳﭴﻲ رات ﻓڪﺮﻣﻧد رھﻳو ۽ ﭔﺋﻲ ڏﻳﻧﮫن‬
‫َ‬
‫واھﻪ ﻧظﺮ ﻧﻪ ﭘﺋﻲ آﺋﻲ‪ .‬ﭘﺮ ﮔﻧو ﺧوش ۽ ﺑﻲ ﻓڪﺮ ﻧظﺮ اﭼﻲ رھﻳو ھو‪.‬‬
‫ﮔﻧوء ﭼﻳو‪” ،‬آﺋون ﺳﭴﻲ رات ان ﻣﺳﺋﻠﻲ ﺗﻲ‬
‫”ﮔﮫﭔﺮاﺋڻ ﺟﻲ ڪﺎ ﮘﺎﻟﮫﻪ ﻧﺎھﻲ‪ ،‬ڪوﻳو‪“،‬‬
‫َ‬
‫ﻣٽﻲء ﺟﻲ دڙي ﮐﻲ ﺗﻧﮫﻧﺟﻲ ﭔﻧﻲ ﻣﺎن ڪڍڻ ﺟﻲ راھﻪ ﺳوﭼﻲ ورﺗﻲ اﭤم‪.‬‬
‫ﺳوﭼﻳﻧدو رھﻳس ۽ ان‬
‫َ‬
‫ﻻء ﭘﺎڻ ﮐﻲ ھڪ ﭔﻳو ﮐوھﻪ ﮐوٽڻ ﮐﭘﻲ ﺟﻳﺋن ﮐوھﻪ واري ﻣٽﻲ ان ۾‬
‫ان‬
‫َ‬
‫ﻣٽﻲء ﻣﺎن ﺟﻧد ﮀڏاﺋڻ ِ‬
‫وﺟﮫﻲ ﻟﻳول ڪﺮي ﮀڏﺟﻲ‪“.‬‬
‫”واھﻪ ﺟﻲ ﮘﺎﻟﮫﻪ ڪﻳﺋﻲ‪ “،‬ڪوﻳو رڙ ڪﺮي ﭼﻳو‪” ،‬ڏس ﺗﻪ ﺳﮫﻲ! اﺋﻳن ڪﺮڻ ﺟو ﺗﻪ‬

‫ڏاھﻲ ﺟﮫﺮڪﻲ‬

‫‪27‬‬

‫ﻣون ﮐﻲ ڪو ﺧﻳﺎل ﺑﻪ ﻧﻪ آﻳو‪“.‬‬
‫ﻣٽﻲء ﺟﻲ ﺑﻧدوﺑﺳت‬
‫اھڙي طﺮح ﮐوھﻪ ﮐﻲ وڌﻳڪ ﮐوٽڻ ﺑدران ﭔﺋﻲ ﭴﭨﺎ ان ﺟﻲ ﻧڪﺗل‬
‫َ‬
‫ﻲء ﺗﻲ اھو ﭔﻳو ﮐڏو ﮐوٽﻳﻧدا رھﻳﺎ ۽ ﻣٽﻲ‬
‫ﻻء ﭔﻳو ﮐڏو ﮐوٽڻ ۾ ﻟﮘﻲ وﻳﺎ‪ .‬ھو ﺳﭴو ڏﻳﻧﮫن واري وٽ َ‬
‫ِ‬
‫ﻻء ﭘﮫﺮﻳن‬
‫ڪڍي ﭘﺮي اﮀﻼﺋﻳﻧدا وﻳﺎ‪ .‬ﻣﻧﺟﮫﻧد ڌاري ھو اﻳڏو وڏو ﮐڏو ڪﺮي وﻳﺎ ﺟﻳڏو ﮐوھﻪ ِ‬
‫ڏﻳﻧﮫن ﮐوٽﻳون ھﺋﺎﺋون‪.‬‬
‫ﻣٽﻲء ﺟو ڍڳ ﮐﭨﻲ ﻧﺋﻳن ﮐڏي ۾‬
‫ﮐﺎﻧﭘوء ﮐوھﻪ ﺟﻲ ﭜﺮ ۾ ﮔڏ ﭤﻳل‬
‫ڪﺟﮫﻪ دﻳﺮ ﻓﺮﺣت وﭠڻ‬
‫َ‬
‫ِ‬
‫ﻣٽﻲء ﺟو‬
‫ﻣٽﻲء ﺳﺎن ﭜﺮﺟﻲ وﻳو ۽ ھﺎڻ ﮐوھﻪ واري ﮐوٽﻳل‬
‫وﺟﮫڻ ﻟﮘﺎ‪ .‬آﺧﺮڪﺎر ﻧﺋون ﮐوٽﻳل ﮐڏو‬
‫َ‬
‫َ‬
‫ﺳڌاﺋﻲء ۾ ڏﺳﻲ ﺧوش ﭤﻳڻ ﻟﮘﺎ‪ .‬ﺗﻪ‬
‫ذرو ﺑﻪ ﭔﺎھﺮ ﻧﻪ ﺑﭼﻳو ھو‪ .‬ﭔﻧﮫﻲ ﭴﭨن ﭘٽ ڏي ﻧﮫﺎرﻳو ۽ ان ﮐﻲ‬
‫َ‬
‫ھﻧن واھﻪ ﺟو وڏو ڪﺎرﻧﺎﻣو ڪﺮي ورﺗو‪.‬‬
‫ﻧوء ﭼﻳو‪.‬‬
‫”ﺗﻪ ﭼﺋﺑو ﺗﻪ اﭴوڪو ڏﻳﻧﮫن ﺗﻪ ﺳﭱل ﮔذرﻳو‪ “.‬ﮔ َ‬
‫”ھﺎ“ ڪوﻳو وراﭨﻳس‪ “.‬ﭘﺎڻ ﺳﭻ ﭘﭻ وڏو ﻣﺳﺋﻠو ﺣل ڪﺮي ورﺗو‪ .‬ﭘﺮ اﭸﺎ ﺑﻪ ھڪ ڪم‬
‫ﻣٽﻲء ﺟﻲ ڍﻳﺮ ﮐﻲ ڪﻳڏاﻧﮫن ڪﺮﻳون؟“ ڪوﻳو ﻧﺋﻳن ﮐوٽﻳل ﮐڏي ﻣﺎن‬
‫رھﺟﻲ وﭸﻲ ﭤو‪ .‬ھن‬
‫َ‬
‫ﻣٽﻲء ﺟﻲ ﭔﻲ دڙي ڏي اﺷﺎرو ڪﻧدي ﭘﮀﻳو‪.‬‬
‫ﻧڪﺗل‬
‫َ‬
‫ﮔﻧو ان ﮐﻲ ڏﺳﻲ اوﻧﮫﻲ ﺳوچ ۾ ﭘﺋﺟﻲ وﻳو‪” .‬ﺗﻧﮫﻧﺟﻲ ﮘﺎﻟﮫﻪ ﺳﻣﺟﮫﻳم‪ “.‬ھن ﭘﻧﮫﻧﺟﻲ ٽڪڻ‬
‫ﮐﻧﮫﻧدي ﭼﻳو‪” ،‬ﭼﺋﺑو ﺗﻪ ھڪ ﭔﻳو دﻟﭼﺳپ ﻣﺳﺋﻠو ﭘﻳدا ﭤﻲ ﭘﻳو آھﻲ‪ .‬ﺑﮫﺮﺣﺎل‪ ،‬ڪوﻳو! ﻣون ﮐﻲ‬
‫اﭴوڪﻲ رات ﺳوﭼڻ ڏي‪ .‬ﺳﭜﺎﭨﻲ ﺻﺑﺢ ﺟوﻣﻠﻲ وري ان ﺟو ﺑﻪ ڪو ﮔس ڪﻧداﺳﻳن‪“.‬‬
‫ﮔﻧوء ﭼﻳو‪” :‬آﺋون رات ان ﺑﺎﺑت ﺳوﭼﻳﻧدو رھﻳس‪“.‬‬
‫ﭔﺋﻲ ڏﻳﻧﮫن ﺟڏھن ﭔﺋﻲ ﻳﺎر ﻣﻠﻳﺎ ﺗﻪ‬
‫َ‬
‫”۽ آﺋون ﭘڻ‪ “.‬ڪوﻳو ﭼﻳو‪.‬‬
‫ﮔﻧوء ﭼﻳو‪” ،‬ﭘﺎڻ ھڪ ﭔﻳو ﮐڏو ﮐوٽﻳﻧداﺳﻳن ﺟﻧﮫن ۾ڪﺎﻟﮫﻪ‬
‫”اھو ڪم ﺗﻣﺎم ﺳوﻟو آھﻲ‪“،‬‬
‫َ‬
‫واري ﮐڏي ﺟﻲ ﻣٽﻲ ﭘوري ﮀڏﻳﻧداﺳﻳن‪“.‬‬
‫ﻣﺎنء‪ .‬ڏس ﺗﻪ ﺳﮫﻲ ﺳﭴﻲ رات‬
‫”واھﻪ ﻳﺎر واھﻪ! واﻗﻌﻲ ﻗﺎﺑل ﻣﺎﭨﮫو آھﻳن‪ ،‬ﻣﭸﻳو‬
‫ِ‬
‫ﮔﻧوء ﮐﻲ ﺷﺎﺑﺎس ڏﻳﻧدي ﭼﻳو‪.‬‬
‫ڪوﻳوء‬
‫ﺳوﭼﻳﻧدو رھﻳس ﭘﺮ اھڙي ﺻﻼح ﻣﻧﮫﻧﺟﻲ ڌﻳﺎن ۾ ﻧﻪ آﺋﻲ‪“.‬‬
‫َ‬
‫َ‬
‫ھﺎڻ ﭔﻧﮫﻲ ﭴﭨن وري ٽﻳون ﮐڏو ﮐوٽڻ ﺷﺮوع ڪﻳو ۽ ڪﺟﮫﻪ ڪﻼڪن ﺑﻌد ﺟڏھن ﮐڏو‬
‫ﻣٽﻲء ﮐﻲ ﺗﻐﺎرﻳن‬
‫ﮐﺎﻧﭘوء ﭔﺋﻲ ﮐڏي ﻣﺎن ﻧڪﺗل‬
‫ﭼﮜو اوﻧﮫو ﭤﻲ وﻳو ﺗﻪ ﭤوري دﻳﺮ ﻓﺮﺣت ڪﺮڻ‬
‫َ‬
‫ِ‬
‫ﻣٽﻲء ﺟو دڙو ﮔﮫٽﺟﻲ‬
‫ﺳﺎن ﭜﺮي ٽﺋﻲ ﮐڏي ۾ وﺟﮫڻ ﻟﮘﺎ‪ .‬ڏﺳﻧدي ﺋﻲ ڏﺳﻧدي ﭔﻲ ﮐڏي ﻣﺎن ﻧڪﺗل‬
‫َ‬
‫ﺧﺗم ﭤﻲ وﻳو ۽ ان ھﻧڌ واري زﻣﻳن ﺳڌاﺋﻲ ﺟﻲ ﻟﻳول ﭤﻲ وﺋﻲ‪.‬‬
‫ﺣﻳﺮاﻧﻲء ﻣﺎن ٽﺋﻲ ﮐوٽﻳل ﮐڏي ﻣﺎن ﻧڪﺗل‬
‫ﭘﺮ اھو ڪم ڪﺮڻ دوران ڪوﻳو ھﺮ وﻗت‬
‫َ‬
‫ﻣٽﻲء ﺟﻲ ڍﻳﺮ ڏي ڏﺳﻧدورھﻳو ﺗﻪ ان ﺟو وري ﮀﺎ ﭤﻳﻧدو‪“.‬‬
‫َ‬
‫ﭔڌاء ﺗﻪ ان ﻧﺋﻳن ﭘﻳدا ﭤﻳل دڙي ﮐﻲ ڪﻳﺋن ﻣﻧﮫن‬
‫”دﻟﺑﺮ ﮔﻧو‪ “،‬ھن ﭼﻳو‪” ،‬ھﻳڏاﻧﮫن ﻧﮫﺎر ۽ ِ‬
‫ڏﻳون‪“.‬‬
‫ﻣٽﻲء ﺟﻲ ڍﻳﺮ ﮐﻲ ﮔﮫورڻ ﻟﮘﺎ‪.‬‬
‫ﮔﻧو ۽ ڪوﻳو ﭔﺋﻲ ﻧﺋﻳن ﭠﮫﻳل‬
‫َ‬
‫ﮔﻧوء ﭼﻳو‪” ،‬ﻓﻲ اﻟﺣﺎل ﺗﻪ ھﻠﻲ ﮔﮫﺮ‬
‫”ﺑس ﻳﺎر ان ﺟو ﺑﻪ ڪو ﻋﻼج ﺿﺮور ھوﻧدو‪“.‬‬
‫َ‬

‫ڏاھﻲ ﺟﮫﺮڪﻲ‬

‫‪28‬‬

‫ﻧﻧڍون ڪﻳون‪ .‬اوﺟﺎﮘن ھﭨﻲ ﻣﺎري رﮐﻳو آھﻲ‪“.‬‬
‫ﭼﮜﻲء طﺮح ﻧﻧڊ ﻧﻪ ڪﺮي ﺳﮔﮫﻳﺎ‪.‬‬
‫ﭘﺮ ھو ﭔﺋﻲ ﮔﮫﺮ ﭘﮫﺗﺎ ﭘﺮ ﺳﭴﻲ رات ﻓڪﺮ ۾ وري‬
‫َ‬
‫ﺳﭴﻲ رات ھﻧڌ ﺗﻲ ﭘﺎﺳﺎ وراﺋﻲ ﺳوﭼﻳﻧدا رھﻳﺎ ﺗﻪ ﻧﺋﻳن ﭘﻳدا ﭤﻳل دڙي ﮐﻲ ڪﻳڏاﻧﮫن ڪﺟﻲ‪.‬‬
‫ﭔﺋﻲ ڏﻳﻧﮫن ﺻﺑﺢ ﺟو ﮔﻧووري ﻣﺮڪﻧدي ﻧظﺮ آﻳو‪” ،‬ھﺎڻ ﻣون ﺳﻣﺟﮫﻳو ﺗﻪ ﭘﺎڻ ڪﮫڙي‬
‫ﻏﻠطﻲ ﭘﺋﻲ ڪﺋﻲ‪ .‬ﭘﺎڻ دراﺻل ﻧﻧڍاﮐڏا ﭘﺋﻲ ﮐوٽﻳﺎ‪ .‬ھن دﻓﻌﻲ ﭘﺎڻ ﭘﮫﺮﻳن ﮐڏن ﮐﺎن ﭔﻳﭨو وڏو ﮐڏو‬
‫ﺟﺎء ﻣﻠﻲ وﻳﻧدي‪“.‬‬
‫ﻻء ﭼﮜﻲ ﺧﺎﺻﻲ ِ‬
‫ﭘوء ﭔﻧﮫﻲ ﮐڏﻧﺟﻲ ﻣٽﻲ ﭘورڻ ِ‬
‫ﮐوٽﻳﻧداﺳﻳن‪ِ .‬‬
‫ﮔﻧوء ﺟو ھٿ ﺟﮫﻠﻲ ﭼﻳو‪” :‬واھﻪ واھﻪ ﻣﻧﮫﻧﺟﺎ ﻳﺎر‬
‫ﻻء ﺳوﭼﻲ‪ ،‬ﭘو ِء‬
‫َ‬
‫ڪوﻳو ﮔﮫڙي ﺳﺎﻋت ِ‬
‫ﮔﻧو! ﮀﺎ ﺗﻪ ﺗﻧﮫﻧﺟو دﻣﺎغ آھﻲ‪ .‬ﻣﻧﮫﻧﺟﻲ ﻣﻐﺰ ۾ ﺗﻪ اھڙي رٿ ھﺮﮔﺰ ﻧﻪ اﭼﻲ ھﺎ‪“.‬‬
‫ﭘوء ﭔﺋﻲ ﭴﭨﺎ ھڪ وڏو ﮐڏو ﮐوٽڻ ۾ اھڙو ﺗﻪ ﺟﻧﺑﻲ وﻳﺎ ﺟو ﭴڻ ﺳﻧدن زﻧدﮔﻲ ۽ ﻣوت‬
‫۽ ِ‬
‫ﺟو ﺳوال ھﺟﻲ‪ .‬ھن دﻓﻌﻲ ھﻧن ﮐﻲ ﭘڪ ھﺋﻲ ﺗﻪ ﺳﻧدن ﭘﺮﻳﺷﺎﻧﻲ ﺧﺗم ﭤﻲ وﻳﻧدي‪.‬‬
‫ﮐڏو وڏو ﭤﻳﻧدو وﻳو‪ ،‬ﭤﻳﻧدووﻳو ﺗﺎن ﺟو ﭘﮫﺮﻳن ﮐڏن ﮐﺎن ﭔﻳﭨو ﭤﻲ وﻳو‪ .‬ھﻧن ھﺎڻ ﺳک‬
‫ﭘوء‬
‫ﺟوﺳﺎھﻪ ﮐﭨﻲ ﺳوﭼﻳو ﺗﻪ ھﺎڻ اھو اﻳڏو آھﻲ ﺟو ﭔﻧﮫﻲ ﮐڏن ﺟﻲ ﻣٽﻲ ﻣﻧﺟﮫس وﺟﮫﻲ ﺳﮔﮫﺑﻲ‪ِ .‬‬
‫ﺧوﺷﻲء وﭼﺎن ﭼﺮﭼﺎ ﭜوڳ ﺑﻪ ڪﻧدا رھﻳﺎ‪.‬‬
‫ﺗﻐﺎرﻳون ﮐﭨﻲ ﭔﻧﮫﻲ ڌڙن ﺟﻲ ﻣٽﻲ ڍوﺋﻳﻧدا رھﻳﺎ ۽‬
‫َ‬
‫ﻣٽﻲء ﺟو اﭸﺎ ﺗﺎﺋﻳن ﭼﮜو‬
‫ڪﺟﮫﻪ دﻳﺮ ﺑﻌد ﮐﭨﻲ ڏﺳن ﺗﻪ ﻧﺋون ﮐوٽﻳل ﮐڏو ﺗﻪ ﭜﺮﺟﻲ وﻳو ﭘﺮ‬
‫َ‬
‫ڍﻳﺮ ﭘﭠﻳﺎن رھﺟﻲ وﻳو‪.‬‬
‫ﭤڪﺟﻲ ٽٽﺟﻲ ﭔﺋﻲ ﭴﭨﺎ وﻳﮫﻲ رھﻳﺎ ۽ ﺑﻧﺎ ڪﺟﮫﻪ ﮘﺎﻟﮫﺎﺋڻ ﭔوﻟﮫﺎﺋڻ ﺟﻲ ڪﺎ دﻳﺮ ﺳوﭼﻳﻧدا‬
‫رھﻳﺎ ﺗﻪ ﮐﺎﻧﺋن ڪﮫڙي ﭼڪ ﭤﻲ وﻳﺋﻲ آھﻲ آﺧﺮڪﺎر ڪوﻳو ﭤڌو ﺳﺎھﻪ ﮐﭨﻲ ﭼﻳو‪” :‬ﻟﮘﻲ ﭤوﺗﻪ ﭜﺎڳ‬
‫ﭘﻧﮫﻧﺟﻲ ﭘﺎﺳﻲ ﻧﺎھﻲ‪ .‬ھن ﺳﭴﻲ ﻣﺷڪل ﺟﻲ ﻣون ﮐﻲ ھڪ ﺋﻲ واٽ ﻧظﺮ اﭼﻲ ﭤﻲ ﺗﻪ ﺑﭼﻳل ﻣٽﻲ‬
‫ﮐﭨﻲ ﮐوھﻪ واري ﭘﮫﺮﻳن ﮐڏي ۾ وﺟﮫون‪ .‬ان ﺑﻌد ڪوﺑﻪ ﻣٽﻲ ﺟو دڙو ﻧﻪ ﺑﭼﻧدو ﺟﻧﮫن ﺑﺎﺑت ﻓڪﺮ‬
‫ڪﺮﻳون‪“.‬‬

‫ڏاھﻲ ﺟﮫﺮڪﻲ‬

‫‪29‬‬

‫ﭼﺎﻧديء ﺟو ﺧﻧﺟﺮ‬
‫ﮔﻧو‪ ،‬ڪوﻳو ۽‬
‫َ‬
‫ھڪ ڏﻳﻧﮫن ﮔﻧو ۽ڪوﻳو ﭔﺋﻲ دوﺳت ﭘﻧﮫﻧﺟﻲ ﮘوٺ ﮐﺎن ﺟڪﺎرﺗﺎ وﭸﻲ رھﻳﺎ ھﺋﺎ ﺗﻪ‬
‫ﻻء ﭔﺋﻲ اﮘﻳﺎن وڌﻳﺎ ۽‬
‫رﺳﺗﻲ ﺗﻲ ھڪ ھﻧڌ ڌڌڙ ۾ﮐﻳن ڪﺎ‬
‫ﺷﻲء ﭼﻣڪﻧدي ﻧظﺮ آﺋﻲ‪ .‬ان ﮐﻲ ﮐﭨڻ ِ‬
‫ِ‬
‫ﭼﺎﻧديء ﺟو ﺧﻧﺟﺮ ھو‪.‬‬
‫ڏﭠﺎﺋون ﺗﻪ اھو ھڪ‬
‫َ‬
‫آء ﺷﺎھوڪﺎر ﭤﻲ‬
‫”ﮀﺎ ﺗﻪ ﺳﮫﭨو ﺧﻧﺟﺮ آھﻲ‪“.‬‬
‫َ‬
‫ﮔﻧوء ﭼﻳو‪” ،‬ھن ﮐﻲ ﺷﮫﺮ ۾ وڪﭨﻲ ٌ‬
‫ﺳﮔﮫﺎن ﭤو‪“.‬‬
‫”ﺗﻧﮫﻧﺟو ﻣطﻠب ﮀﺎ آھﻲ ﺗﻪ اھو ﺗون وڪﭨﻧدﻳن؟ ڪوﻳو ﭼﻳو‪” ،‬اھو آﺋون ﺋﻲ ھوس ﺟﻧﮫن‬
‫ﮔﻧوء ﭼﻳو‪.‬‬
‫ﭘﮫﺮﻳن ان ﮐﻲ ڏﭠو‪ “.‬ﻧﻪ ﺣﻘﻳﻘت ۾ ان ﺗﻲ ﭘﮫﺮﻳن ﻣﻧﮫﻧﺟﻲ ﻧظﺮ ﭘﻳﺋﻲ ھﺋﻲ‪“.‬‬
‫َ‬
‫ڪﺟﮫﻪ دﻳﺮ ان ﺗﻲ ﺑﺣث ڪﺮڻ ﺑﻌد ﭔﺋﻲ ان ﻓﻳﺻﻠﻲ ﺗﻲ ﭘﮫﺗﺎ ﺗﻪ ان ﻟڌل ﻣﻠڪﻳت ﺟﺎ ﭔﺋﻲ‬
‫ﭴﭨﺎ ھڪ ﺟﻳﺗﺮا ﭜﺎﮜﻲ ﭜﺎﺋﻳوار آھن‪ .‬ان ﮐﻲ ﺟڪﺎرﺗﺎ ۾وڪﭨﻲ ﺟﻳڪﻲ ﭘﺋﺳﺎ ﺣﺎﺻل ڪﻧدا اھﻲ‬
‫اڌو اڌ ڪﺮي ﮐﭨﻧدا‪ .‬ھﻠﻧدي ھﻠﻧدي رﺳﺗﻲ ﺗﻲ ﺟڏھن رات ﭤﻲ ﺗﻪ ھﻧن ﺳﻣﻧڊ ﺟﻲ ڪﻧﺎري ﺗﻲ‬
‫ﺟﺎء ﮘوﻟﻲ ﺳﻣﮫڻ ﺟون ﺗﻳﺎرﻳون ڪﻳون ۽ ﺧﻧﺟﺮﮐﻲ ﭘﻧﮫﻧﺟﻲ وچ ۾رﮐﻲ ﭔﺋﻲ ﭴﭨﺎ ﺑﺎﻟم ﭤﻲ‬
‫ھڪ ِ‬
‫ﺳﻣﮫﻲ رھﻳﺎ‪.‬‬
‫ﮔﻧوء ﺟﻲ اک ﮐﻠﻲ ﺗﻪ ڏﭠﺎﺋﻳن ﺗﻪ ڪوﻳو ﮔﮫﺎٽﻲ ﻧﻧڊ ۾ ﮐوﻧﮔﮫﺮا ھﭨﻲ رھﻳو‬
‫ﭘﮫﺮ اڌ ﮔذرڻ ﺑﻌد‬
‫َ‬
‫ﭘوء وڪﭨﻲ ﺳڀ ﭘﺋﺳﺎ آﺋون ﺋﻲ‬
‫ھو‪ .‬ھن ﮐﻲ ﺧﻳﺎل آﻳو‪’ :‬ﮀو ﻧﻪ ان ﺧﻧﺟﺮ ﮐﻲ ﻟڪﺎﺋﻲ ﮀڏﻳﺎن ۽ ِ‬
‫ﮐﭨﺎن‪ .‬آﺧﺮ آﺋون ﺋﻲ ھوس ﺟﻧﮫن اھو ﺧﻧﺟﺮ ﭘﮫﺮﻳن ڏﭠو‪ ‘.‬اھو ﺳوﭼﻲ ھن آھﺳﺗﻲ آھﺳﺗﻲ ﺧﻧﺟﺮ‬
‫ﭘوء‬
‫ﺟﺎء ﮘوﻟڻ ﻟﮘو‪ .‬ﭘﮫﺮﻳن ھن اﻧﮐﻲ ھڪ وڏي ﭘﭤﺮ ھﻳﭠﺎن ﻟڪﺎﺋڻ ﭼﺎھﻳو ﭘﺮ ِ‬
‫ﻻء ِ‬
‫ﮐﻧﻳو ۽ﻟڪﺎﺋڻ ِ‬
‫ﭘوء‬
‫ﺟﺎء آھﻲ ﺟﻳڪﺎ ُاﭤڻ ﺳﺎن ڪوﻳو ڏﺳﻧدو‪ ‘.‬ھن ﺳوﭼﻳو‪ِ ،‬‬
‫اھو ھﻧڌ ﮐﻳس ﻧﻪ وﭨﻳو‪’ .‬اھﺎ اھڙي ِ‬
‫ﺳﻣﻧڊ ۾ﻟڪﺎﺋڻ ﺟو ﺳوﭼﻲ ﭘﺎﭨﻲ ۾ ﮔﮫڙي وﻳو‪ .‬ﮀﺎﺗﻲ ﺟﻳﺗﺮي اوﻧﮫﻲ ﭘﺎﭨﻲ ۾ ﭘﮫﭼﻲ ﭘﻳﺮ ﺟﻲ آﮜﺮﻳن‬
‫ﺳﺎن ﺧﻧﺟﺮﮐﻲ ﺟﮫﻠﻲ ﺳﻣﻧڊ ﺟﻲ ﺗﺮي ۾ ﭘﻳل رﻳﺗﻲ ۾اڌ ﮔﺎﺑﺮو ﮐوڙي ﮀڏﻳو‪ .‬اھو ڪم ڪﺮڻ ﺑﻌد‬
‫ﻳڪدم اﭼﻲ ﺳڪون ﺳﺎن ﺳﻣﮫﻲ رھﻳو‪.‬‬
‫ﭘﺮ ڪوﻳو ﮐﻲ ﺑﻪ ڪﺎ اﻧدر ۾ آﻧڌ ﻣﺎﻧڌ ھﺋﻲ ﺳو ﭤوري دﻳﺮ ﺑﻌد اﭤﻲ ﺳوﭼڻ ﻟﮘو‪’ :‬دراﺻل‬
‫ﺧﻧﺟﺮ ﺗﻪ ﻣوﻧﺋﻲ ﻟڌو آھﻲ‪ .‬ﮔﻧو ان ۾ﻣون ﺳﺎن ﮀو ﭜﺎﺋﻳور ﭤﺋﻲ؟‘ ۽ ﺟﮫڙو ﭘﺎﺳو وراﺋﻲ ﺧﻧﺟﺮ ﭤﻲ‬
‫ﮐﻧﻳﺎﺋﻳن ﺗﻪ اھو اﺗﺎن اﮘﮫﻳن ﻏﺎﺋب ھو‪’ .‬واھﻪ ڙي ﮔﻧو واھﻪ!‘ ھن دل۾ ﺳوﭼﻳو‪’ ،‬ﻣون ﮐﺎن اﮘﺋﻲ‬
‫ڪﺮﺗب ڏﻳﮐﺎري ﮀڏﻳﺋﻲ‪“.‬‬
‫ان ﺑﻌد ھﻲ اﭤﻲ ﺑﻳﭠو ۽ ھﻳڏاﻧﮫن ھوڏاﻧﮫن ﭘﮫﭨن ھﻳﭠﺎن ﺧﻧﺟﺮ ﮐﻲ ﮘوﻟڻ ﻟﮘو‪ .‬ﭘﺮ ھن ﮐﻲ‬
‫ڪﭤﻲ ﺑﻪ ﻧظﺮ ﻧﻪ آﻳو‪ .‬ﻧﺮاس ﭤﻲ واﭘس ﻣوٽﻳو‪ .‬ڪڪﺮن ﭘوﻳﺎن ھﺎڻ ﭼﻧڊ ﻧڪﺮي آﻳو ھو ۽ ﺟﻳﺋن‬
‫ﭘﺎﭨﻲء ﺟﺎ ﭰڙا ﭼﻣڪﻲ رھﻳﺎ ھﺋﺎ‪.‬‬
‫ﮔﻧوء ﮐﻲ ڏﭠو ﺗﻪ ﺳﻧدس ﺟﺳم ﺗﻲ‬
‫ﭼﺎﻧڊوڪﻲء ۾‬
‫ﺋﻲ ھن ان ﺟﻲ‬
‫َ‬
‫َ‬
‫َ‬
‫’ﭼﺋﺑو ﺗﻪ ﮔﻧو ﺳﻣﻧڊ ﻣﺎن ﭤﻲ آﻳو آھﻲ‪ .‬ھﺎڻ ﺳﻣﺟﮫﻳم ﺗﻪ ﮔﻧو ﺧﻧﺟﺮ ڪﭤﻲ ﻟڪﺎﻳو ھوﻧدو‪‘.‬‬

‫ڏاھﻲ ﺟﮫﺮڪﻲ‬

‫‪30‬‬

‫ﮔﻧوء ﺟﻲ ﻣﺮﻳن ﮐﻲ ﭤورو ﭼٽﻳو ﺟﻳڪﻲ ﮐﺎرا ھﺋﺎ‪’ .‬ﺗﻧﮫﻧﺟﻲ ﻣﻌﻧﻲٰ ﺗﻪ‬
‫ھن ھﭤن ﭘﺮ ﺟﮫڪﻲ‬
‫َ‬
‫ھو ﺳﻣﻧڊ ﺟﻲ ﮐﺎري ﭘﺎﭨﻲ ۾ ﻣﺮﻳن ﺗﺎﺋﻳن ﺗﻪ وﻳو ﺋﻲ وﻳو آھﻲ‪ ‘.‬ان ﺑﻌد ھن ﮔوڏا ﭼٽﻳﺎ‪ ،‬اھﻲ ﺑﻪ ﮐﺎرا‬
‫ﭘوء ﺟڏھن ﺳﻳﻧﻲ ﺗﻲ ﭘﮫﺗو ﺗﻪ اﺗﻲ ﻟوﭨﺎﭠﻲ ﭘﺎﭨﻲ‬
‫ﭘوء ﭼﻳﻠﮫﻪ اﺗﻲ ﺑﻪ ﮐﺎري‬
‫َ‬
‫ﭘﺎﭨﻲء ﺟﺎ آﺛﺎر ھﺋﺎ‪ِ .‬‬
‫ھﺋﺎ‪ِ .‬‬
‫ﺟوﺳواد ﻧﻪ ھو‪ .‬ﺳو ڪوﻳو ﺳﻣﺟﮫﻲ وﻳو ﺗﻪ ﮔﻧو اﻳﺳﺗﺎﺋن ﺳﻣﻧڊ ۾ وﭸﻲ ﺧﻧﺟﺮ ﻟڪﺎﻳو آھﻲ‪ .‬ﺳو‬
‫ﮀﺎﺗﻲء ﺗﺎﺋﻳن ﭘﺎﭨﻲ آﻳوﺗﻪ ﭘﻳﺮن ﺳﺎن ڪﺮي ھﻳڏاﻧﮫن‬
‫ھﻲ ھڪدم ﺳﻣﻧڊ ۾ ﮔﮫڙﻳو ۽ ﺟڏھن ﺳﻧدس‬
‫َ‬
‫ھوڏاﻧﮫن ﺳﻣﻧڊ ﺟﻲ ﺗﺮي ۾ ﺟﺎﻧﭻ ڪﺮڻ ﻟﮘو‪ .‬ﺳﮔﮫوﺋﻲ ﺧﻧﺟﺮ ﮘوﻟڻ ۾ ڪﺎﻣﻳﺎب ﭤﻲ وﻳو‪ .‬ﺧﻧﺟﺮ‬
‫ﮐﭨﻲ ﻣوٽڻ ﺗﻲ ﺳوﭼڻ ﻟﮘو ﺗﻪ ان ﮐﻲ ھﺎڻ ھو ڪﭤﻲ ﻟڪﺎﺋﻲ‪.‬‬
‫ﭔﻧﻲء ۾ ڪﺎﻧن ﺟﺎڪﻳﺗﺮاﺋﻲ ﺑﻧڊل ﭔڌا رﮐﻳﺎ ھﺋﺎ‪ .‬ھﻲ ﻣوﻧڙﻳن ﭜل ھﻠﻲ ڪﺎﻧن ﺟﻲ‬
‫ﺳﺎﻣﮫون‬
‫َ‬
‫ھڪ ﺑﻧڊل ۾ ﺧﻧﺟﺮ ﺳوڌو وﭸﻲ ﻟڪﻳو ۽ اﺗﻲ ﺋﻲ ﺳﻣﮫﻲ رھﻳو‪.‬‬
‫ﮔﻧوء ﺟﻲ اک ﮐﻠﻲ ﺗﻪ ڪوﻳو ﻏﺎﺋب ھو‪ .‬ھو ڊڙ ﭘﺎﺋﻲ ﺳﻣﻧڊ ۾ ﺧﻧﺟﺮ‬
‫ﺻﺑﺢ ﭤﻳڻ ﺗﻲ ﺟڏھن‬
‫َ‬
‫ﻻء وﻳو ﺗﻪ اھو ﺑﻪ ﻏﺎﺋب ھو‪ .‬اﻳﺗﺮي ۾ ھن ﺟﻲ ﻧﮔﺎھﻪ ﺳﺎﻣﮫون ﭔﻧﻲ ۾ رﮐﻳل ڪﺎﻧن ﺟﻲ ﻟڏن‬
‫ﮐﭨڻ ِ‬
‫ﺗﻲ ﭘﻳﺋﻲ ۽ ﺳﻣﺟﮫﻲ وﻳو ﺗﻪ ڪوﻳو ﭘڪ اﻧﮫن ۾ ﻟڪل ھوﻧدو‪ .‬ﺑﻧڊل ﺟﻲ اوﺳﻲ ﭘﺎﺳﻲ ۾ ﻣﻳﻧﮫون‬
‫ﮘﭼﻲء ﻣﺎن ﮔﮫﻧڊﭨﻲ ﮀوڙي ﭘﻧﮫﻧﺟﻲ ﮘﭼﻲ ۾ ﭔڌي‬
‫ﮔﻧوء ھڪ ﻣﻳﻧﮫن ﺟﻲ‬
‫ﮔﺎھﻪ ﭼﺮي رھﻳون ھﻳون‪.‬‬
‫َ‬
‫َ‬
‫۽ ھﭤن ﺗﻲ ﮔڪو ﭤﻲ ڪﺎﻧن ﺟﻲ ھڪ ھڪ ﻟڏ ڏي وﭸڻ ﻟﮘو‪ .‬ھﺮ ھڪ ﻟڏ وٽ ﭘﮫﭼﻲ ھن ﭘﻧﮫﻧﺟو‬
‫ﻣﭤو ان ﮐﻲ اﺋﻳن ﭤﻲ ھﻧﻳو ﭴڻ ﻣﻳﻧﮫن ﭤوﻧﺎ ھﭨﻲ ۽ ان ﺳﺎن ﮔڏ ﮔﮫﻧڊﭨﻲ ﺟو آواز ﭤﻲ ڪﻳو‪.‬‬
‫آﺧﺮڪﺎر ھو ان ﺑﻧڊل وٽ ﭘﮫﺗو ﺟﻧﮫن ۾ ڪوﻳو ﻟڪل ھو‪ .‬ڪﺎﻧن ﺟﻲ ﺑﻧڊﻟن ﮐﻲ ﭤﻳﻠﮫو اﭼڻ ﺗﻲ ۽‬
‫ﺳﺎﮘﻲ وﻗت ﮔﮫﻧڊﭨﻲ ﺟﻲ آواز ﭤﻳڻ ﺗﻲ ڪوﻳو ﺳﻣﺟﮫﻳو ﺗﻪ ڪﺎ ﻣﻳﻧﮫن ﭼﺮﻧدي ﭼﺮﻧدي ﺳﻧدس‬
‫ڪﺎﻧن واري ﻟڏ ۾ اﭼﻲ ﻣﻧﮫن وڌو آھﻲ ﺳو ﭼڙ ﻣﺎن رڙ ڪﺮي ﭼﻳﺎﺋﻳن ”ﭜﭴﻲ وڃ ﭜٽﺎري‪ .‬وﭸﻲ‬
‫وﻳﻧدﻳنء ﺗﻪ ﺷﻳﻧﮫن ﮐﺎﺋﻲ وﻳﻧدِء‪“.‬‬
‫ﭔﺋﻲ ھﻧڌان ﻧﻳﺮن ﭘﺎﭨﻲ ڪﺮ‪ .‬ھﺗﺎن ﻧﻪ‬
‫َ‬
‫ﮔﻧونء ان ﺑﻧڊل ﻣﺎن ﭔﻪ ﭼﺎر ڪﺎﻧﺎ ﮀڪﻲ ڪڍﻳﺎ ﺗﻪ ﺳﻧدس دوﺳت ﻧظﺮ اﭼﻲ‬
‫اھو ﭔڌي‪،‬‬
‫َ‬
‫ﻻء اﮘﺗﻲ وڌڻ ﻟﮘﺎ‪.‬‬
‫وﻳو‪ .‬ڪوﻳو ﺧﻧﺟﺮ ﺳوڌو ﭔﺎھﺮ ﻧڪﺮي آﻳو ۽ ﭔﺋﻲ ﭴﭨﺎ ﺑﺎﻗﻲ ﺳﻔﺮ ﭘورو ڪﺮڻ ِ‬
‫ﭘوء ڪوﻳو‬
‫رﺳﺗﻲ ﺗﻲ ھﻧن ھﺎڻ ھن رﻳت ﻓﻳﺻﻠو ڪﻳو ﺗﻪ ﭘﮫﺮﻳن ھﻧن ﭔﻧﮫﻲ ان ﺧﻧﺟﺮ ﮐﻲ ﻟڌو‪ِ .‬‬
‫ﮔﻧوء اﺗﺎن ﮘوﻟﻳوﺟﺗﻲ ڪوﻳو ﻟڪﺎﻳو‪ .‬ان ڪﺮي ان‬
‫ﭘوء‬
‫اﺗﺎن ﮘوﻟﻲ آﻳو ﺟﺗﻲ‬
‫َ‬
‫َ‬
‫ﮔﻧوء ﻟڪﺎﻳو ھو‪ِ .‬‬
‫ﺣﺎﻟت ۾ ﺧﻧﺟﺮ ﺗﻲ ﭔﻧﮫﻲ ﺟو ﺣق ﺣﺻو ﺑﺮاﺑﺮ ﺟو ﭤﻳو‪ .‬ﺳو ﺟڏھن ﺟڪﺎرﺗﺎ ۾ ﭘﮫﺗﺎ ﺗﻪ ﺧﻧﺟﺮﮐﻲ‬
‫وڪﭨﻲ ﻣﻠﻳل ﭘﺋﺳن ﺟو ﭘورو اڌواڌ ڪﺮي ورھﺎﺋﻲ ﮐﻧﻳﺎﺋون‪.‬‬

‫ڏاھﻲ ﺟﮫﺮڪﻲ‬

‫‪31‬‬

‫وﺗﺎﻳو ﻓﻘﻳﺮ‪ ،‬ﻧﺻﻳﺮاﻟدﻳن ھوﺟﺎ ۽ ﺳﻲ – ڪﺑﺎﻳﺎن‬
‫ھن ﭘﺎﺳﻲ ’ﺳﻲ ڪﺑﺎﻳﺎن‘ ﺟﺎ ﻗﺻﺎ اﺋﻳن ﻣﺷﮫور آھن ﺟﻳﺋن ﭘﺎڻ وٽ ﺳﻧڌ ۾ وﺗﺎﺋﻲ ﻓﻘﻳﺮ ﺟﺎ‬
‫ﻳﺎ ﺗﺮڪﻲ ﭘﺎﺳﻲ ﻧﺻﻳﺮاﻟدﻳن ھوﺟﻲ ﺟﺎ‪ .‬ﻓﺮق ﻓﻘط اھو آھﻲ ﺗﻪ وﺗﺎﺋﻲ ﻓﻘﻳﺮﮐﻲ ھﺮ وﻗت ﭘﻧﮫﻧﺟﻲ‬
‫رب ﺳﺎن ﺷڪﺎﻳت ھﺋﻲ‪ .‬ﻧﺻﻳﺮ اﻟدﻳن ھو ﺟﻲ ﮐﻲ ﭘﻧﮫﻧﺟﻲ ﺳس ﺳﺎن‪ ،‬ﭘﺮ ﺳﻲ ڪﺑﺎﻳﺎن ﮐﻲ‬
‫ﭘﻧﮫﻧﺟﻲ ﺳﮫﺮي ﺳﺎن‪ -‬ﺟﻳڪو ﭘﺎڻ وري ﭘﻧﮫﻧﺟﻲ ﻧﺎﭠﻲ )ﺳﻲ ڪﺑﺎﻳﺎن( ﻣﺎن ﺑﻳﺰار ھو‪.‬‬
‫ﻣﺛﺎل ﻣﺷﮫور آھﻲ ﺗﻪ وﺗﺎﻳو ﻓﻘﻳﺮ ﭘﻧڌ ڪﺮي ﺟڏھن ﭤڪﺟﻲ ﭘﻳو ﺗﻪ ﭘﻧﮫﻧﺟﻲ اﭘﺎﺋﭨﮫﺎر ﮐﻲ‬
‫ﭔﺎڏاﺋﻳن ﺗﻪ ﻣﻧﮫﻧﺟﺎ ﻣوﻻ ھن ﺟﮫﻧﮔل ۾ ڪﺎ ﺳواري ڏﻳﺎري ﺗﻪ ان ﺗﻲ ﭼڙھﻲ ﮘوٺ ﺗﺎﺋﻳن ﭘﮫﭼﺎن‪.‬‬
‫ﭤوري دﻳﺮ اﮘﺗﻲ ھﻠﻳو ﺗﻪ ڏﭠﺎﺋﻳن ﺗﻪ ھڪ ﭘوﻟﻳس واري ﺟﻲ ﮔڏھﻪ ڪﻧﮫن ﮐوﺗﻲ ﮐﻲ وچ‬
‫رﺳﺗﻲ ﺗﻲ ﭴﭨﻳو ﺑﻳﭠﻲ ھﺋﻲ ۽ ﭘوﻟﻳس وارو ڪﻧﮫن واٽﮫڙو ﺟﻲ ﮘوﻻ ۾ ھو ﺟﻳڪو ﺳﻧدس ﻣدد‬
‫ڪﺮي‪ .‬وﺗﺎﺋﻲ ﮐﻲ ڏﺳﻲ ھڪل ڪﻳﺎﺋﻳن‪” :‬اڙي ھﻳڏاﻧﮫن اچ‪ ،‬ھﻲ ﮐوﺗو ﺗﻪ ﮘوٺ ﺗﺎﺋﻳن ﮐﭨﺎﺋﻲ ھل‪“.‬‬
‫وﺗﺎﺋﻲ ﮐوﺗﻲ ﮐﻲ ڪﻠﮫﻲ ﺗﻲ رﮐﻲ ﭼﭘن ۾ ﭜﭨڪﻳو‪” :‬ﻣﻧﮫﻧﺟﺎ ﻣوﻻ ﺳﭨﻳن ﭤو ﭘﺮ ﺳﻣﺟﮫﻳن ﻧﻪ‬
‫ﻻء ﺳواري ﮐﭘﻲ ﺟﻧﮫن ﺗﻲ آﺋون ﭼڙھﻲ ھﻼن ﻳﺎ ﺳورﻳﺎ‬
‫ﭤو‪ .‬ﻣون ﭼﻳو ﻣﺎن ِء ﺗﻪ ﻣوﻧﮐﻲ ﭘﻧﮫﻧﺟﻲ ِ‬
‫ﻣﻧﮫﻧﺟﻲ ﻣﭤﺎن ﭼڙھﻲ ھﻠﻲ‪“.‬‬
‫ﻧﺻﻳﺮاﻟدﻳن ھوﺟﺎ ﺟﺎ ﺑﻪ وﺗﺎﺋﻲ ﻓﻘﻳﺮ ۽ ﺳﻲ ڪﺑﺎﻳﺎن واﻧﮔﺮ ﭼﺮﭼﺎ ﻣﺷﮫور آھن‪ .‬ﭘﺮ اﻧﮫن‬
‫ﻣﺎن ﻟﮘﻲ ﭤو ﺗﻪ ھن ﻏﺮﻳب ﺟﻲ ﺳس ﺗﻣﺎم ڏﻧﮔﻲ طﺑﻳﻌت ﺟﻲ ھﺋﻲ ۽ ﮐﻳس ﭼﮜو ﮀﺗو ڪﻳو ھﺋﺎﺋﻳن‬
‫ھوء ﺟڏھن درﻳﺎ ۾ ﭔڏي وﻳﺋﻲ ﺗﻪ ﺳﻧدس ﻻش ﮐﻲ ﻧﺻﻳﺮ اﻟدﻳن درﻳﺎھﻪ ﺟﻲ‬
‫ﺟو اﻳﺗﺮي ﻗدر ﺟو‬
‫َ‬
‫وھڪ ڏي ﻧﻪ ﭘﺮ اﺑﺗﻲ طﺮف ﮘوﻟڻ ﻟﮘو‪ .‬واٽ وﻳﻧدڙن ﮐﻳس ﺳﻣﺟﮫﺎﺋﻳﻧدي ﭼﻳو‪” :‬ﺑﺎﺑﺎ ﺟﻧﮫن ﭘﺎﺳﻲ‬
‫درﻳﺎھﻪ ﺟوﻻھﻪ آھﻲ ﻻش ﮐﻲ ان ﭘﺎﺳﻲ ﮘوﻟڻ ﮐﭘﻲ‪ .‬ﻣﭤﻲ ڪوھﻪ ﭘﻳو وﭸﻳن؟“‬
‫ﺳس ﺟﻲ ﺧﺑﺮﻧﺎھﻲ ﺗﻪ‬
‫ﻧﺻﻳﺮاﻟدﻳن ﻣﻌﺻوم ﺻورت ﭠﺎھﻲ ﭼﻳو‪” :‬ﻳﺎروﺗوھﺎن ﮐﻲ ﻣﻧﮫﻧﺟﻲ‬
‫ُ‬
‫ھو ڪﮫڙي ﭰﺮﻳل دﻣﺎغ ﺟﻲ ﻋورت ھﺋﻲ‪“.‬‬
‫ﺑﮫﺮﺣﺎل اھڙي طﺮح ﺳﻲ ڪﺑﺎﻳﺎن ﺟﺎ ﻗﺻﺎ ﻣﺷﮫور آھن ﭘﺮ ھﻲ ھﻣﺮاھﻪ وري ﭘﻧﮫﻧﺟﻲ‬
‫ﻧﺎﭠﻲء ﮐﺎن ھﺮ وﻗت اھﺎ داﻧﮫن ھﺋﻲ ﺗﻪ ھو ﺳﺳت‬
‫ﺳﮫﺮي ﻣﺎن ﺑﻳﺰار ھو‪ ،‬ﺟﻧﮫن ﮐﻲ ﭘﻧﮫﻧﺟﻲ‬
‫َ‬
‫آھﻲ‪ ،‬ٽوٽﻲ آھﻲ‪ ،‬ڪو ڪم ﻧﭤو ﭘﭴﻳس وﻏﻳﺮه‪ ،‬ان ڪﺮي ﺳﮫﺮو ڪﺑﺎﻳﺎن ﺳﺎن ﺟﭠﻳون ڪﻧدو‬
‫وﺗﻧدو ھو ﭘﺮ ڪڏھن ڪڏھن آﺧﺮ ۾ ﻧﻘﺻﺎن ڪﺑﺎﻳﺎن ﺑدران ﺳﮫﺮي ﮐﻲ ﺋﻲ رﺳﻧدو ھو‪ ،‬ﺟﻳﺋن‬
‫ھﻧن ڪﮫﺎﭨﻳن ﻣﺎن ﻟﮘﻲ ﭤو‪.‬‬

‫ڏاھﻲ ﺟﮫﺮڪﻲ‬

‫‪32‬‬

‫ڪﺑﺎﻳﺎن ۽ ﭼوﻧﺋﺮا‬
‫ﻻء ﺗﻳﺎر ﭤﻳو‪.‬‬
‫ھڪ ڏﻳﻧﮫن ڪﺑﺎﻳﺎن ﭘﻧﮫﻧﺟﻲ ﺳﮫﺮي ﺳﺎن ﮔڏ ﺑﺎغ ﻣﺎن ﭼوﻧﺋﺮا ﭼوﻧڊڻ ِ‬
‫ﭘوء ﻣﺎرڪﻳٽ ۾ وڪﭨﭨﺎ آھن‪“.‬‬
‫ﺳﻧدس ﺳﮫﺮي ﭘﮀﻳس‪” :‬ھﻲ ﭔﻪ وڏا ﭔورا ﭼوﻧﺋﺮن ﺳﺎن ﭜﺮي ِ‬
‫ڪﺎواٽﻲء واﻧﮔﺮ ﻟﻧﮔﮫﺎﺋﻲ ڪﻠﮫن ﺗﻲ رﮐﻲ ھﻠڻ‬
‫ڪﺑﺎﻳﺎن ﭔورن ﺟﻲ وچ ۾ ڊﮔﮫﻲ ڪﺎﭠﻲ‬
‫َ‬
‫ﻟﮘو‪ .‬اھو ڏﻳﻧﮫن ﺧﺎﺻو ﺗﺗل ھو ۽ ﺑﺎغ ﺟﺑل ﺗﻲ ﭼﮜو ﻣﭤﺎﻧﮫون ھو‪ .‬ﻣس ﻣس ﻣﭤﻲ ﭘﮫﺗو ﭘﺮ ﺗﻣﺎم ﮔﮫﭨو‬
‫ﭤڪل ۽ اﭸﺎﻳل ﻣﺣﺳوس ڪﻳﺎﺋﻳن‪ .‬ﺳﻧدس ﺳﮫﺮو ﺗﻪ ﭘﮫﭼڻ ﺳﺎن ڪم ۾ ﺟﻧﺑﻲ وﻳو ۽ ﭘﻧﮫﻧﺟﻲ‬
‫ﭔوري ۾ ﭼوﻧﺋﺮا ﭼوﻧڊي وﺟﮫڻ ﻟﮘو‪ .‬ﺑﺎﻗﻲ ﭔورو ڪﺑﺎﻳﺎن ﺟﻲ ﺣواﻟﻲ ڪﺮي ﮐﻳس ﭘﺎرت ڪﺋﻲ‬
‫ھﺋﺎﺋﻳن‪” :‬ڪﺑﺎﻳﺎن ﺑﺎﺑﺎ‪ ،‬ﻣﺗﺎن وﻳﮫڻ ﺟﻲ ڪﺋﻲ اﭤﺋﻲ‪ .‬ﺟﮫٽ ڪﺮي ڪم ﮐﻲ اڪﻼﺋﻲ وٺ ﺟو ﺳﺞ‬
‫ﻟﮘﻧدء‪“.‬‬
‫ﻟﮫﻧدي وﻳﺮم ﻧﻪ‬
‫ِ‬
‫ﺑﻳﺰاريء ﻣﻧﺟﮫﺎن ھڪ ھڪ ﭼوﻧﺋﺮو ﭼوﻧڊي ﮘوڻ ﺟﻳڏي ڊﮔﮫﻲ ﭔوري ۾ وﺟﮫڻ‬
‫ڪﺑﺎﻳﺎن‬
‫َ‬
‫ﻟﮘو‪ .‬اﭸﺎ ﺗﻪ ٽﺎڪ ﻣﻧﺟﮫﻧد ھﺋﻲ ۽ اوﻧﮫﺎري ﺟﻲ ﺳﺞ ﺳﺎڙﻳو ﭤﻲ‪ .‬ڪﺑﺎﻳﺎن ﭘﻧﮫﻧﺟﻲ ﺳﮫﺮي ﮐﻲ ﺑﺎغ‬
‫ﺟﻲ ھڪ ڪﻧڊ ۾ ﭼوﻧﺋﺮا ﭼوﻧڊي ﮀڏي ﭘﺎڻ ﭔﺋﻲ ﭘﺎﺳﻲ وﭸﻲ ﻣﻳڙڻ ﺷﺮوع ڪﻳﺎ ﺟﺗﻲ ڪﺟﮫﻪ‬
‫وﭨن ﺟﻲ ڪﺮي ﭤڌڪﺎر ھﺋﻲ ۽ ﮔﺎھﻪ ۽ وﻟﻳون اﻳڏﻳون ﺗﻪ وڏﻳون ھﻳون ﺟو ﺟﮫڙو ھﻳٺ ﺟﮫڪﻳو‬
‫ﭤﻲ ﺗﻪ ﮔﺎھﻪ ۾ ﺳﭴو ﻟڪﻲ ﭤﻲ وﻳو‪ .‬ان ﺟو ﻓﺎﺋدو وﭠﻲ ھﻲ ﭼوﻧڊو ڪﺮڻ ﺑدران ھڪ ڊﮔﮫﻲ ﭔوٽﻲ‬
‫ﺟﻲ ﭘﺎﺳﻲ ﻓﺮﺣت وﭠڻ ﻟﮘو‪ .‬رﮐﻲ رﮐﻲ ﺳﻧدس ﺳﮫﺮي رڙ ﭤﻲ ڪﺋﻲ‪” :‬ڪﺑﺎﻳﺎن! ﺗﻧﮫﻧﺟو ﭔورو‬
‫ﭜﺮﺟڻ ﺗﻲ آھﻲ ﻳﺎ ﻧﻪ؟“‬
‫۽ ﻣوٽ ۾ ڪﺑﺎﻳﺎن ورﻧدي ﭤﻲ ڏﻧس‪” :‬ﺑس آﻳو ڪﻲ آﻳو‪ .‬ﭴﺎڻ ﺗﻪ ﭜﺮﻳو‪ “.‬ﭘﺮ ﺣﻘﻳﻘت ۾‬
‫ڪﺑﺎﻳﺎن ﺟو ﭔورو‪ ،‬اﭸﺎ ٽﻳون ﺣﺻو ڪو ﻣس ﭤﻳو ھو‪ .‬اﻳﺗﺮي ۾ ڪﺑﺎﻳﺎن ﺟﻲ ﻣﻐﺰ ۾ ھڪ رٿ‬
‫آﺋﻲ‪” :‬ﭼﺎﭼﺎ! ﻣون ﮐﻲ اڃ ﻟﮘﻲ آھﻲ‪ “،‬ھن رڙ ڪﺮي ﭘﻧﮫﻧﺟﻲ ﺳﮫﺮي ﮐﻲ ﭼﻳو‪” ،‬آﺋون ﭘﺎﭨﻲ ﭘﻳﺋڻ‬
‫ﻻء ھﻳٺ ﭤو وﭸﺎن‪ .‬ڪﺎ ﮔﮫﭨﻲ دﻳﺮ ﻧﻪ ﻟﮘﺎﺋﻳﻧدس‪“.‬‬
‫ِ‬
‫ڪﺟﺎنء‪ “.‬ﺳﻧدس ﺳﮫﺮي ﺑﺎغ ﺟﻲ ﭔﻲ ڪﻧڊ ﻣﺎن‬
‫”ﭼﮜو ﺟﮫٽ ڪﺮ‪ .‬ﻣوٽڻ ۾ دﻳﺮ ﻧﻪ‬
‫ِ‬
‫ﭼوﻧﺋﺮا ﭼوﻧڊﻳﻧدي ﺗﺎڪﻳد ڪﻳس‪.‬‬
‫ﻻء وﭸڻ ﺑدران ﭔوري ۾ اﻧدر ﮔﮫڙي وﻳو ۽ ﭘٽﻳل ﭼوﻧﺋﺮا ﭘﻧﮫﻧﺟﺎ‬
‫ڪﺑﺎﻳﺎن ھﻳٺ ﭘﺎﭨﻲ ﭘﻳﺋڻ ِ‬
‫ﻣﭤﺎن وراﺋﻲ ﮀڏﻳﺎﺋﻳن‪ .‬ﺟﻳﺋن ﭔﺎھﺮ واري ﮐﻲ ھو ﻧظﺮ ﻧﻪ اﭼﻲ ﺳﮔﮫﻲ‪ .‬ﭔوري اﻧدر ﭼﮜﻲ ﭤڌڪﺎر‬
‫ھﺋﻲ ۽ ڪﺑﺎﻳﺎن ﮐﻲ ڏﺳﻧدي ڏﺳﻧدي ﻧﻧڊ ﮐﭨﻲ وﻳﺋﻲ‪.‬‬
‫ھوڏاﻧﮫن ڪﺑﺎﻳﺎن ﺟوﺳﮫﺮو ﻟﮘﺎﺗﺎر ڪم ڪﻧدو رھﻳو ﺗﺎن ﺟو ﺳﻧدس ﺳﭴو ﭔورو ﭼوﻧﺋﺮن‬
‫ﻻء ھﻳڏاﻧﮫن ھوڏاﻧﮫن ﻧﮫﺎرﻳو ۽ ﺳڏ ڪﻳﺎ ﭘﺮ ڪﺑﺎﻳﺎن ﺟو ڪو اﺗو‬
‫ﺳﺎن ﭜﺮﺟﻲ وﻳو‪ .‬ھن ڪﺑﺎﻳﺎن ِ‬
‫ﻻء اوﺳﻳﺋڙو ڪﻳو ﭘﺮ ڪﺑﺎﻳﺎن ﻧﻪ ﻣوٽﻳو‪ .‬ﻧﻳٺ ﭘﻧﮫﻧﺟو‬
‫ﭘﺗو ﻧﻪ ﭘﺋﺟﻲ ﺳﮔﮫﻳو‪ .‬ھن ڪﺟﮫﻪ ﭔﻲ دﻳﺮ ِ‬

‫ڏاھﻲ ﺟﮫﺮڪﻲ‬

‫‪33‬‬

‫ﭔورو ﮐﭨﻲ اﺗﻲ آﻳو ﺟﺗﻲ ڪﺑﺎﻳﺎن ﺟو ﭔورو رﮐﻳو ھو‪ .‬ڪﺑﺎﻳﺎن ﺟﻲ ﺳﮫﺮي ﮐﻲ اھو ﭘڻ ﭜﺮﻳل ڏﺳﻲ‬
‫ﺧوﺷﻲ ﭤﻲ ﺗﻪ ڪﺑﺎﻳﺎن ﺟﮫڙي ﺳﺳت ھﻣﺮاھﻪ ھن دﻓﻌﻲ ﺟﻠدي ڪﺮي ڏﻳﮐﺎري‪ “.‬آﺋون ﭔﺋﻲ ﭔورا‬
‫اڪﻳﻠﻲ ﺳﺮ ھﻳٺ ﮔﮫﺮ ﺗﺎﺋﻳن ﮐﭨﻲ ھﻼن ﭤو‪ .‬ڪﺑﺎﻳﺎن ﭘﺎﭨﮫﻲ ﭘﭠﻳﺎن ﭘﻳواﻳﻧدو‪ “.‬اھو ﺳوﭼﻲ ھن ﭔﺋﻲ‬
‫ڪﺎواٽﻲء ذرﻳﻌﻲ ﮐﻧﻳﺎ ۽ آھﺳﺗﻲ آھﺳﺗﻲ ڪﺮي ھﻳٺ ﻟﮫڻ ﻟﮘو‪ .‬ھڪ ﺋﻲ وﻗت ﭜﺮﻳل ﭔﻪ ﭔورا‬
‫ﭔورا‬
‫َ‬
‫ﮐﭨﻲ ھﻳٺ ﻟﮫڻ ﭼﮜو ڏﮐﻳو ڪم ھو‪ .‬ﺳو رﮐﻲ رﮐﻲ ﺳﺎھﻪ ﭤﻲ ﭘٽﻳﺎﺋﻳن‪ .‬ڪﺑﺎﻳﺎن ﺟو ﺗﻪ ﺧﺎص‬
‫ڪﺮي ھﻳڪﺎﻧدو ﮘﺮو ﭔورو ھو ۽ ﭘوڙھﻲ دل ﺋﻲ دل ۾ﭼﻳو‪” :‬ڪﺑﺎﻳﺎن ﺷﺎﻳد ﻟت ڏﻳﺋﻲ ﭔورو ﭜﺮﻳو‬
‫آھﻲ‪ .‬ﺑﮫﺮﺣﺎل ﮀورو اھڙو ڪو ﺳﺳت ﻧﭤو ﻟﮘﻲ ﺟﮫڙو ﻣون ﺳﻣﺟﮫﻳو ﭤﻲ‪“.‬‬
‫ﮘوٺ ﺗﺎﺋﻳن ﭘﮫﭼﻧدي ڪﺑﺎﻳﺎن ﺟو ﺳﮫﺮو ﮔﮫﭨﻲ ﺑﺎر ۽ ﮔﺮﻣﻲ ڪﺮي ﭤڪﺟﻲ ﭘﻳو ھو‬
‫ﺳﻧدس ﻣﻧﮫن ﺳﭴوﮘﺎڙھو ﭤﻲ وﻳو ھو ۽ ﭘﮔﮫﺮ ﮐڙﻳن ﮐﺎن ﭘﺋﻲ ﻧڪﺗس‪ .‬ﭘﺮ دل ﺋﻲ دل ۾ ﺧوش ھو‬
‫ﺗﻪ ھن ﭼﮜو ﻣﺎل ﮔڏ ڪﺮي ورﺗو ﺟﻧﮫن ﮐﻲ وڪﭨڻ ﺳﺎن ھو دل ﮔﮫﺮﻳﺎ ﭘﺋﺳﺎ ڪﻣﺎﺋﻲ ﺳﮔﮫﻧدو‪ .‬ﭘﺮ‬
‫ﮔﮫﺮﭘﮫﭼﻲ ﺟﮫڙا ﭔورا ﻻﭤﺎﺋﻳن ﺗﻪ ﺳﻧدس ﺳﭴﻲ ﺧوﺷﻲ ﺧﺗم ﭤﻲ وﻳﺋﻲ ﮀو ﺟو ڪﺑﺎﻳﺎن ﺟﻲ ﭔوري‬
‫ﻣﺎن ڪﺑﺎﻳﺎن ٽپ ڏﻳﺋﻲ ﭔﺎھﺮ ﻧڪﺮي آﻳو‪.‬‬
‫ﻻء ﻣﮫﺮﺑﺎﻧﻲ‪ ،‬ﭼﺎﭼﺎ‪ “.‬ڪﺑﺎﻳﺎن ﻣﺮڪﻧدي ﭼﻳو‪” ،‬ڏاڍي ﺑک ﻟﮘﻲ اﭤم ﻣﻧﮫﻧﺟﻲ‬
‫”‬
‫َ‬
‫ﺳواريء ِ‬
‫ﻻء وﭸڻ ﮐﭘﻲ‪ “.‬اھو ﭼﺋﻲ وﭠﻲ ﭘﻧﮫﻧﺟﻲ ﮔﮫﺮ ڏي ﭜﮘو‪ .‬ڪﺑﺎﻳﺎن ﺟﻲ ﺳﮫﺮي‬
‫ﺧﻳﺎل ۾ ﻣون ﮐﻲ ﻣﺎﻧﻲ ِ‬
‫ﮐﻲ ڏاڍي ﺑﺎھﻪ وﭠﻲ وﻳﺋﻲ ۽ دل ﺋﻲ دل ۾ ﺳوﭼﻳو؛ ”ھڪ ڏﻳﻧﮫن ﺗﺮس ﺗﻪ ڪﺑﺎﻳﺎن ﺳﺎن ان ﺟﻲ‬
‫ﻻء ﻳﺎد ڪﻧدو‪“.‬‬
‫ﺑدﻟﻲ ۾ اھڙي ﺗﻪ ﺟٺ ﭤو ڪﺮﻳﺎن ﺟو ھﻣﻳﺷﻪ ِ‬
‫ﻻء وري ﺑﺎغ ڏي رواﻧﺎ‬
‫ﭔﻪ ھﻔﺗﺎ ﮐن ﮔذرڻ ﺑﻌد‪ ،‬ڪﺑﺎﻳﺎن ۽ ﺳﻧدس ﺳﮫﺮو ﭼوﻧﺋﺮا ﭼوﻧڊڻ ِ‬
‫ﭤﻳﺎ‪ .‬ھن دﻓﻌﻲ ھﻧن ﭘﺎڻ ﺳﺎن ﺗﻣﺎم وڏﻳون ﮘوﭨﻳون ﮐﻧﻳون ھﻳون‪ .‬ﺑﺎغ ۾ ﭘﮫﭼﻲ ﭔﻧﮫﻲ ﭴﭨن ﭼوﻧﺋﺮا‬
‫ﭼوﻧڊڻ ﺷﺮوع ڪﻳﺎ‪ .‬ﭤوري دﻳﺮ ﺑﻌد ڪﺑﺎﻳﺎن ﺟﻲ ﺳﮫﺮي ﺳﺎﮘﻲ رٿ ﺗﻲ ﻋﻣل ڪﻧدي ڪﺑﺎﻳﺎن‬
‫ﮐﻲ ھڪل ڪﺋﻲ‪” :‬اﺑﺎ ڪم ۾ ﻟﮘو ﭘﻳو ھﺟﺟﺎن‪ .‬آﺋون ﭴﺎڻ ﺗﻪ ﭘﺎﭨﻲ ڍڪ ﭘﻲ آﻳس‪“.‬‬
‫ڪﺑﺎﻳﺎن ڪﻧڌ ھﻳٺ ڪﺮي ﭼوﻧﺋﺮن ﭼوﻧڊڻ ۾ ﻣﺣو رھﻳو‪ .‬ﺳﮫﺮس ﺟﻳﺋن ﺋﻲ ﻣﺣﺳوس‬
‫ڪﻳوﺗﻪ ڪﺑﺎﻳﺎن ھن طﺮف ﻧﻪ ﭘﻳو ڏﺳﻲ ﺗﻳﺋن ﺋﻲ ٽپ ڏﻳﺋﻲ ﮘوڻ اﻧدر ﮔﮫڙي وﻳو ۽ ﭘﻧﮫﻧﺟﻲ‬
‫ﭼوڌاري ﭼوﻧﺋﺮا ﭘﮐﻳڙي ﭘﺎڻ ﮐﻲ ان ۾ﻟڪﺎﺋﻲ ﮀڏﻳو‪ .‬ڪﺑﺎﻳﺎن ﻟﮘﺎﺗﺎر اھڙو ﻧﻣوﻧو ڪﻧدو رھﻳو ﭴڻ‬
‫ھن ﮐﻲ ڪﺎ ﺧﺑﺮ ﺋﻲ ﻧﻪ آھﻲ‪.‬‬
‫ڪﻼڪ ﮐن ﭔﻳو ﺑﻪ ڪم ڪﻧدو رھﻳو ان ﺑﻌد ھٿ ﮀﻧڊي ُاﭤﻲ ﺑﻳﭠو ۽ ﺟﺗﻲ ﺳﻧدس ﺳﮫﺮي‬
‫ﭼوﻧڊو ﭘﺋﻲ ڪﻳو اﺗﻲ ﭼوﻧﺋﺮي ﺳﺎن ﭜﺮﻳل ﮘوڻ ڏﺳﻲ زور ﺳﺎن ﭼﻳو‪” :‬ﻣﺎرا! ﮘوڻ ﺗﻪ ﺳﭴﻲ ﭜﺮي‬
‫ﻻء ڪﻳڏاﻧﮫن ھﻠﻳو وﻳو‪ .‬ﺑﮫﺮﺣﺎل ھﺎڻ وڌﻳڪ ﺗﺮﺳڻ اﺟﺎﻳو‬
‫ﭘﻳﺋﻲ آھﻲ ﺧﺑﺮ ﻧﺎھﻲ ﭘوڙھو ﭘﺎﭨﻲ ﭘﻳﺋڻ ِ‬
‫آھﻲ‪ .‬ﺳﻧدس ﭼوﻧﺋﺮا ﺑﻪ آﺋون ﭤو ﮐﭨﻲ ھﻼن‪ .‬ﭘﭠﻳﺎن ھو ﭘﺎﭨﮫﻲ ﭘﻳو اﻳﻧدو‪.‬‬
‫ﭼﮜﻲء طﺮح ﭔڌي ﭔﻪ ٽﻲ دﻓﻌﺎ ﻣﭤﻲ ﺗﻲ ﮐﭨڻ‬
‫رﺳﻲء ﺳﺎن‬
‫ان ﺑﻌد ڪﺑﺎﻳﺎن ﮘوڻ ﺟو ﻣﻧﮫن‬
‫َ‬
‫َ‬
‫ﺟو ﻣﮐﺮ ڪﻳو‪” :‬اڙي! ڏاڍي ﮘﺮي آھﻲ‪ .‬ھﮫڙي ﮀپ ﺟﮫڙي ﮘوٺ ﮐﻲ ﺑﺎزار ﺗﺎﺋﻳن ﻣﭤﻲ ﺗﻲ ﮐﭨﻲ‬
‫ھﻠڻ ﻣون اڪﻳﻠﻲ ﺟﻲ وس ﺟﻲ ﺗﻪ ﮘﺎﻟﮫﻪ ﻧﺎھﻲ‪ ،‬ھﺎ اﻟﺑت ھﻳﻧﺋن ﭤو ڪﺮﻳﺎن ﺗﻪ ان ﮐﻲ ﮀڪﻲ‬
‫ﮀڪﻲ ﮘوٺ ﺗﺎﺋﻳن رﺳﺎﻳﺎن‪“.‬‬

‫ڏاھﻲ ﺟﮫﺮڪﻲ‬

‫‪34‬‬

‫ان ﺑﻌد ڪﺑﺎﻳﺎن ﮘوڻ ﮐﻲ ﮀڪڻ ﻟﮘو ﺟﻳڪﺎ ھن ﺟﻲ ﭘﭠﻳﺎن ﭘﭤﺮن ۽ ﺑﻧڊن ﻣﭤﺎن‪ ،‬دڙن ۽‬
‫ﮐڏن ﺗﺎن ﺳﺎدا ﮐﺎﺋﻳﻧدي آﺋﻲ‪ .‬واٽ ﺗﻲ ﮘوڻ ﻣﺎن اﻳﻧدڙ ﻋﺟﻳب آوازن ڏي ڪﺑﺎﻳﺎن ڪﺟﮫﻪ ﺑﻪ ڌﻳﺎن‬
‫ﻧﻪ ڌرﻳو ۽ ﺳڌو اﭼﻲ ﺷﮫﺮ ﺟﻲ ﭜﺎﭴﻲ ﻣﺎرڪﻳٽ ۾ ﻧڪﺗو‪ .‬ﭜﺎﭴﻳن ﺟﻲ دڪﺎن وٽ ﺑﻳﮫﻲ ھن ﮘوڻ‬
‫ﺟو ﻣﻧﮫن ﮐوﻟﻲ ﺟﮫڙو ﻟﻳٽﺎﻳو ﺗﻪ ﭼوﻧﺋﺮن ﺳﺎن ﮔڏ ﺳﻧدس ﺳﮫﺮو ﺑﻪ ﻧڪﺮي آﻳو‪ .‬ﺳﻧدس ﺳﭴو‬
‫ﺟﺳم رھڙن ۽ ﺳﻧڌن ﺳﺎن ﭜﺮﺟﻲ وﻳو ھو‪.‬‬
‫”ھﻳﻠو!ﻣﻧﮫﻧﺟﺎ ﭘﻳﺎرا ﺳﮫﺮا!“ ڪﺑﺎﻳﺎن ﻣﻌﺻوﻣﻳت ﻣﺎن ﭘﮀﻳو‪” “.‬ﮘوڻ اﻧدر ﺗوھﺎن ﮀﺎ وﻳﭠﻲ‬
‫ڪﻳو؟ ﻣون ﺳﻣﺟﮫﻳو ﺗﻪ ﺗوھﺎن ڪﭤﻲ ﭘﺎﭨﻲ ﭘﻳﺋڻ وﻳﺎ آھﻳو‪“.‬‬
‫ﺟواب ڏﻳڻ ﺑدران ڪﺑﺎﻳﺎن ﺟو ﺳﮫﺮو ٽپ ڏﻳﺋﻲ اﭤﻳو ۽ ﭘﺎﺳﻲ ۾ ﭘﻳل ﺑﺎﻧﭠو ﮐﭨﻲ ﮐﻳس ﻣﺎرڻ‬
‫ﻻء ڊوڙﻳون ﭘﺮ ڪﺑﺎﻳﺎن ﮔوھﻲ ﮐﺎﺋﻲ ﮐﺎﻧﺋس ﮀڏاﻳووﻳو‪.‬‬
‫ِ‬

‫ڏاھﻲ ﺟﮫﺮڪﻲ‬

‫‪35‬‬

‫ﻻء دﻋوت‬
‫ﺣﺎﺟﻲ ﺳﮘوري ِ‬
‫ﮔﮫﭨﻲ وﻗت ﮐﺎن ڪﺑﺎﻳﺎن ﮐﻲ ﺳﭨﭜو طﻌﺎم ﻧﺻﻳب ﻧﻪ ﭤﻳو ھو ۽ ﻟﮘﺎﺗﺎر ھﻔﺗن ﺟﺎ ھﻔﺗﺎ ﺳﻧدس‬
‫ﭘﺎﭨﻲء ﭘﺳﺋﻲ ﺧﺷڪﻲ ﭜت‘ ۽ دال ﺗﻲ ﭤﻲ رھﻳو ھو‪ .‬ھن ڪﻧﮫن رﻳت ﭼﮜو ﮐﺎﺋڻ ﭼﺎھﻳو‬
‫ﮔذر ’‬
‫َ‬
‫ﭘﻼء ڪﻳﺋن ﺣﺎﺻل ﭤﻲ ﺳﮔﮫﻲ ﭤو”“ ھن ﺳوﭼﻳو‪.‬‬
‫ﭤﻲ‪” .‬ﭘﺮ ﭔوڙ ُ‬
‫ڪﺑﺎﻳﺎن ﮐﻲ اھﺎ ﺧﺑﺮ ھﺋﻲ ﺗﻪ ﺳﻧدس ﺳﮫﺮو ﺣﺎﺟﻳن ﻣﺎن ﻣﺗﺎﺛﺮ آھﻲ ۽ ﺟڏھن ﺑﻪ ڪو‬
‫ﻻء ﻣﺎﻧﻲ ﺑﻪ ﺟﮫڙي ﺗﮫڙي ﻧﭤو‬
‫ﺣﺎﺟﻲ ﮔس ﭘﻧڌ ﻣﻠﻳس ﭤو ﺗﻪ ان ﮐﻲ ﻣﺎﻧﻲ ﮐﺎراﺋڻ ﺑﻧﺎ ﮀڏي ﻧﭤو‪ .‬ان ِ‬
‫ﭜﺎﭴﻲء ﮐﺎن ﻋﻼوه ﻣﮀﻲ‪ ،‬ڪڪڙ ۽ رﻳڍو ﻳﺎ ﭔﺎڪﺮو ﮔوﺷت ﭘڻ ﭘﭼﺮاﺋﻲ ﭤو‪.‬‬
‫ڪﺮاﺋﻲ ﭘﺮ ﭜت ۽‬
‫َ‬
‫اﻧﮫن طﻌﺎﻣن ﺟو ﺳوﭼﻲ ڪﺑﺎﻳﺎن ﺟو وات ﭘﺎﭨﻲ ﭤﻳڻ ﻟﮘو‪ .‬ﺳﻧدس ﺳﮫﺮي ﮐﻲ اﭸﺎ ﺣﺞ ﻧﺻﻳب ﻧﻪ‬
‫ﭤﻳو ھو ﭘﺮ ﭜﻠﻲ ﭘﺎڪ ﮐﺎن ﺟﻳڪو ﺑﻪ آﻳو ﭤﻲ ﺗﻪ ان ﮐﺎن اﺗﻲ ﺟون ﺧﺑﺮون ﭼﺎرون ﭘﮀﻲ ﭘﻧﮫﻧﺟﻲ دل‬
‫ﺧوش ﭤﻲ ڪﺋﻲ‪.‬‬
‫ڪﺑﺎﻳﺎن ﮐﻲ اھﺎ رٿ واھﻪ ﺟﻲ وﭨﻲ ﺗﻪ ﺣﺎﺟﻳن وارا ڪﭘڙا ﭘﺎﺋﻲ ﺣﺎﺟﻲ ﭤﻲ ﺳﮫﺮي اﮘﻳﺎن‬
‫اﭼﺟﻲ ۽ ﺳﮫﺮو ﮐﻳس ﺳﭼو ﺣﺎﺟﻲ ﺳﻣﺟﮫﻲ ﺿﺮور دﻋوت ڪﻧدو‪ .‬اھو ﺳوﭼﻲ ھن آر ﺟﻲ اﮀﻲ‬
‫ٽوﭘﻲ ۽ اﮀو ڪوٽ ھٿ ڪﻳو ﺟﻳڪﻲ اڪﺛﺮ ﺣﺎﺟﻲ ﭘﺎﺋﻲ اﻳﻧدا ھﺋﺎ‪ .‬ھﻳﭠﺎن ھڪ ﺻﺎف ﺳﭤﺮو‬
‫ﭘوء‬
‫ﺳﺎروﻧگ )ﮔوڏ( ﭔڌي ‪ .‬ﮘﭼ َ‬
‫ﻲء ۾ ڊﮔﮫﻲ ﺗﺳﺑﻳﺢ ۽ ﭘﻳﺮن ۾ ﺗﺎزا ﭘﺎﻟش ﭤﻳل ﭼڪﻣﻧدڙ ﺑوٽ ﭘﺎﺗﺎ ۽ ِ‬
‫ﭔڪﺮيء ﺟﺎ‬
‫اﮐﻳن ھڪ ﭘﺮاﭨﻲ ﻓﺋﺷن ﺟﻲ ھڪ ﻋﻳﻧڪ ﭼﺎڙھﻲ‪ .‬ﭼﭘن ﻣﭤﺎن ﮐوﻧﺋﺮ ھﭨﻲ ھن‬
‫َ‬
‫ڪﺟﮫﻪ ڪﺎرا وار ان ﺗﻲ ﭼﻧﺑڙﻳﺎ ﺗﻪ ﺑﻠڪل ﻣﮀون ﭠﮫﻲ ﭘﻳس‪.‬‬
‫ﻻء ھڪ ھوٽل ۾‬
‫ڪﺑﺎﻳﺎن ﮐﻲ ﺧﺑﺮ ھﺋﻲ ﺗﻪ ﺳﻧدس ﺳﮫﺮو روز ان وﻗت ڪﺎﻓﻲ ﭘﻳﺋڻ ِ‬
‫ﺣﺎﺟﻲء ﺟوروپ ڌاري ان ھوٽل ۾ ﭘﮫﺗو‪ .‬اﻧدر ﮔﮫڙي ڏﭠﺎﺋﻳن ﺗﻪ ﺳﻧدس‬
‫اﭼﻲ ﭤو‪ .‬ﺳو ڪﺑﺎﻳﺎن‬
‫َ‬
‫ﺳﮫﺮو ھڪ ٽﻳﺑل وٽ اڪﻳﻠﻲ ﺳﺮ ڪﺎﻓﻲ ﭘﻲ رھﻳو آھﻲ‪ .‬ڪﺑﺎﻳﺎن ﺑﻪ ﺳﺎﮘﻲ ٽﻳﺑل ﺗﻲ وﭸﻲ وﻳﭠو‪.‬‬
‫وﻳﮫڻ وﻗت ﺳﻧدس ﺳﮫﺮي ڪﻧڌ ﻣﭤﻲ ﮐﭨﻲ ڪﺑﺎﻳﺎن ڏي ﻧﮫﺎرﻳو‪ .‬ڪﺑﺎﻳﺎن ﻣوٽ ۾ ﻣﺮڪﻳو ۽‬
‫ﺳﻣﺟﮫﻲ وﻳو ﺗﻪ ﺳﻧدس ﺳﮫﺮي ﮐﻳس ﺑﻧﮫﻪ ﻧﻪ ﺳﭸﺎﺗو‪.‬‬
‫”اﺳﻼم ﻋﻠﻳڪم ورﺣﻣﺔ ﷲ وﺑﺮڪﺎﺗﺔ“ ڪﺑﺎﻳﺎن ﺟﮫﻳﭨﻲ آواز ۾ ﺳﻼم ڪﻳو‪.‬‬
‫”وﻋﻠﻳڪم ﺳﻼم ورﺣﻣﺔ ﷲ وﺑﺮڪﺎﺗﺔ“ ﺳﻧدس ﺳﮫﺮي ﻋﺰت ﺳﺎن ﺟواب ڏﻧو‪.‬‬
‫ڪﺑﺎﻳﺎن ان ﺑﻌد ھٿ ﺟﻲ اﺷﺎري ﺳﺎن ﺑﺋﺮي ﮐﻲ ﺳڏ ڪﻳو‪ .‬ﭘﺮ ﺳﻧدس ﺳﮫﺮي ﻳڪدم‬
‫ڪﺎﻓﻲء ﺟو ڪوپ‬
‫ﮐﺎﺋﻧس ﭘﮀﻳو‪” :‬ﺳﺎﺋﻳن ﻣﻧﮫﻧﺟﺎ ﺗوھﺎن ﮀﺎ ﭘﻳﺋڻ ﭘﺳﻧد ڪﻧداﺋو‪ .‬ﮀﺎ ﻣون طﺮﻓﺎن‬
‫َ‬
‫ﭘﻳﺋڻ ﻗﺑول ڪﻧداﺋو؟“‬
‫”اﮐﻳن ﺗﻲ‪ .‬ﺗوھﺎن ﺟﻲ ﻣﮫﺮﺑﺎﻧﻲ‪“.‬‬
‫ﻻء ﭼﻳو‪ .‬ﺟڏھن اھﺎ آﺋﻲ ﺗﻪ‬
‫ﻻء ڪﺎﻓﻲ آﭨڻ ِ‬
‫ان ﺑﻌد ﺳﻧدس ﺳﮫﺮي ﺑﺋﺮي ﮐﻲ ڪﺑﺎﻳﺎن ِ‬

‫ڏاھﻲ ﺟﮫﺮڪﻲ‬

‫‪36‬‬

‫ڪﺑﺎﻳﺎن ُڍڪ ﭜﺮي ﭘﻧﮫﻧﺟﻲ ﺳﮫﺮي ﮐﻲ ﭼﻳو‪” :‬ﺳﺎﺋﻳن ﺗوھﺎن ﺟﺎ ﻟک ﻻﺋق‪ .‬وڏي ﻣﺳﺎﻓﺮي ڪﺮي‬
‫ھﻲء ڪﺎﻓﻲ ﭘﻳﺋڻ ﺳﺎن ﺿﺮور ﻓﺮﺣت اﭼﻲ وﻳﻧدم‪.‬‬
‫ﺻﺑﺢ ﮐﺎن آﺋون ھﻠﻲ ھﻠﻲ ﭤڪﺟﻲ ﭘﻳو آھﻳﺎن‪.‬‬
‫َ‬
‫ﺷﺎم ﺟو وري ﻣون ﮐﻲ ﭘﻧﮫﻧﺟو ﺳﻔﺮ ﺟﺎري رﮐﭨو آھﻲ‪“.‬‬
‫”ﺣﺎﺟﻲ ﺻﺎﺣب اھﺎ ڪﺎ وڏي ﮘﺎﻟﮫﻪ ﻧﺎھﻲ‪ .‬آﺋون ﺗﻪ ھﺮ وﻗت ﺗوھﺎن ﺟﮫڙن ﻧﻳڪ ﻣﺎﭨﮫن‬
‫ﺟﻲ ﺧدﻣت ﺟو اﻧﺗظﺎر ڪﻧدو رھﺎن ﭤو‪ .‬آﺋون ﭘﺎڻ ﺗﻪ اﭸﺎ ﺣﺞ ڪﺮي ﻧﻪ ﺳﮔﮫﻳو آھﻳﺎن‪ .‬ﭤﻲ ﺳﮔﮫﻲ‬
‫ﭤو ﺗوھﺎن ﺟﮫڙن ﺟﻲ دﻋﺎﺋن رﺳڻ ﺳﺎن ھڪ ڏﻳﻧﮫن ﻣون ﮐﻲ ﺑﻪ اﺗﺎن ﺟو ﺳڏ اﭼﻲ وﭸﻲ‪“.‬‬
‫اﻧﺷﺎء ﷲ‪ “.‬ڪﺑﺎﻳﺎن ﭼﻳو‪.‬‬
‫”ﺿﺮور ﺿﺮور‪،‬‬
‫َ‬
‫ﭘوء ﺳﻧدس ﺳﮫﺮي ﭼﻳو‪” :‬ﺣﺎﺟﻲ ﺻﺎﺣب ﺗوھﺎن ﮐﻲ ﺷﺎم ﺟو وري ڊﮔﮫﻲ ﺳﻔﺮ ﺗﻲ‬
‫ِ‬
‫ﻧڪﺮﭨو آھﻲ ھﻳﻧﺋﺮ ﭤڪل ﺑﻪ آھﻳو‪ .‬ﻣﻧﮫﻧﺟﻲ ﮔﮫﺮ ﮀو ﻧﭤﺎ ھﻠﻲ ﻣﺎﻧﻲ ﺑﻪ ﮐﺎﺋو ۽ آرام ڪﺮﻳو‪“.‬‬
‫ﻻء ﻣﺎٺ ڪﺋﻲ ﭴڻ ﺳوﭼﻲ رھﻳو ھﺟﻲ ﺗﻪ آﻳﺎ ھن ﮐﻲ ﺗﺮﺳڻ ﺑﻪ ﮐﭘﻲ‬
‫ڪﺑﺎﻳﺎن ﭤوري دﻳﺮ ِ‬
‫ﻳﺎ ﻧﻪ‪ “.‬ﻣﻧﮫﻧﺟﻲ ﺧﻳﺎل‪ .............‬۾ ‪“........‬‬
‫ﭘوء ﮐﭨﻲ ﺳﻔﺮ ﺗﻲ ﻧڪﺮﺟو‪“.‬‬
‫ﻻء ﻓﺮﺣت ڪﺮي ِ‬
‫”ﺳﺎﺋﻳن ﻣڙﻳﺋﻲ ﺧﻳﺮ آھﻲ‪ .‬ﭤوري دﻳﺮ ِ‬
‫”ﭼﮜو ﭜﻼ‪ .‬ﺗوھﺎن زور ﭤﺎ ڪﺮﻳو ﺗﻪ ﻣوﻧﮐﻲ ﻗﺑول آھﻲ‪ .‬ﺗوھﺎن ﺟﻲ ﻣﮫﺮﺑﺎﻧﻲ‪“.‬‬
‫ڪﺑﺎﻳﺎن ﺟو ﺳﮫﺮو ڏاڍو ﺧوش ﭤﻳو ۽ ﺣﺎﺟﻲ )ﻳﻌﻧﻲ ڪﺑﺎﻳﺎ( ﮐﻲ وﭠﻲ ﭘﻧﮫﻧﺟﻲ ﮔﮫﺮ آﻳو‪.‬‬
‫ﭘوء وﻳﻧدو‪ .‬ﺳو‬
‫ﮔﮫﺮ ﭘﮫﭼﻲ زال ﮐﻲ ﭼﻳو‪” :‬ﻣون ﺳﺎن ﮔڏ ﻣﮫﻣﺎن ﺑﻪ آھﻲ ۽ ﻣﻧﺟﮫﻧد ھﺗﻲ ڪﺮي ِ‬
‫وارو ڪﺮ‪ .‬ھڪ ﭔﻪ ڪڪڙﻳون ڪﮫﺎﺋﻲ وٺ ۽ ﭜت ﭜﺎﭴﻳون ۽ ﭔﻳون ﺷﻳون ﺗﻳﺎر ڪﺮي وٺ‪.‬‬
‫ﻻء ﮐﻧڊ ﺑﻪ وﻻﻳﺗﻲ وﭠﻲ اچ‪“.‬‬
‫ڪﺎﻓﻲ ِ‬
‫ﭘﻼء ﮐﺎڌي ھن ﮐﻲ ڏﻳﻧﮫن ﭤﻲ‬
‫ﺑﮫﺮﺣﺎل ڪﺑﺎﻳﺎن ﭘﻳٽ ﭜﺮي ﻣﺎﻧﻲ ﮐﺎڌي‪ .‬اھڙو ﻣﺰﻳدار ﭔوڙ ُ‬
‫ڪﺎﻓﻲء ﺟﺎ ﺑﻪ ﭼٽ ڪﻳﺎ‪ .‬ﭘﺮ ﺑدﻗﺳﻣﺗﻲ ﺳﺎن‬
‫ﻣﺎﻧﻲء ﺑﻌد ھن ﻳڪﺎ ٽﻲ ﭼﺎر ڪوپ‬
‫وﻳﺎ ھﺋﺎ‪.‬‬
‫َ‬
‫َ‬
‫ﭔڪﺮيء ﺟﺎ وار‬
‫ڪﺎﻓﻲء ﺟﻲ ﮔﺮﻣﺎﺋش ۽ ﭔﺎڦ ھن ﺟﻲ ﻣﮀن ﺟﻲ ﮐوﻧﺋﺮ ﮐﻲ وٽڙاﺋﻲ رﮐﻳو ۽‬
‫َ‬
‫َ‬
‫ﺟﺎء ﺗﺎن رڙھﻲ اﭼﻲ ھﻳﭠﻳن ﭼپ‬
‫ﺟﻳڪﻲ ھن ﻣﮀن ﺧﺎطﺮ اﺳﺗﻌﻣﺎل ڪﻳﺎ ھﺋﺎ ﺳﻲ ﭘﻧﮫﻧﺟﻲ اﺻل ِ‬
‫ﻟﻘﺎء ڏﺳﻲ ﺳﻣﺟﮫﻲ ورﺗو ﺗﻪ ھﻲ‬
‫وٽ ﭘﻳﺎ‪ .‬ﺳﻧدس ﺳﮫﺮو ﺟﻳڪو ﭜﺮ ۾ ﺋﻲ وﻳﭠو ھو ﺗﻧﮫن‬
‫َ‬
‫ھﻲء ُ‬
‫ﺣﺎﺟﻲ ڪو ﭔﻳو ﻧﻪ ﭘﺮ ﺳﻧدس ﺋﻲ ﻧﺎﭠﻲ ڪﺑﺎﻳﺎن آھﻲ‪ .‬ﭼڙ ﺗﻪ ڏاڍي وﻳس‪ .‬ھﻳڪﺮ دل ۾ آﻳس ﺗﻪ َﭜت‬
‫ﺟو ﭜﺮﻳل ﭘﻳﺎﻟو ﻣﻧﮫن ۾ وھﺎﺋﻲ ڪڍﻳس ﭘﺮ ﺑﮫﺗﺮي ان ۾ ﺳﻣﺟﮫﻲ ﻣﺎٺ ﭤﻲ وﻳو ﺗﻪ ان ﺟو ﭘﻼﻧد ﭔﺋﻲ‬
‫ﻻء رﮐﺟﻲ‪ .‬ﺳو ھن ڪﺑﺎﻳﺎن ﮐﻲ اھوڏﻳک ﻧﻪ ڏﻧو ﺗﻪ ھن ﺳﭸﺎﭨﻲ ورﺗو آھﻲ‪ .‬ان‬
‫ڪﻧﮫن ڏﻳﻧﮫن ِ‬
‫ﻻء وڏي ﻣﮫﺮﺑﺎﻧﻲ‪.‬‬
‫ﮐﺎﻧﭘوء ﺳﮔﮫوﺋﻲ ڪﺑﺎﻳﺎن ھٿ ﮀﻧڊي اﭤﻲ ﮐڙو ﭤﻳو‪” .‬ﻣﺎﻧﻲ‬
‫َ‬
‫ٽڪﻲء ِ‬
‫ِ‬
‫ﺳﺎﺋﻳن‪ “،‬ڪﺑﺎﻳﺎن ﭼﻳو‪” ،‬ﺷل ﺳدا ﺳﮐﻲ رھو‪“.‬‬
‫ﭤﻳﺎﻧو ﺗﻪ ﭘﻳﺎ ﻣﻧﮫن‬
‫”ﺗوھﺎن ﺑﻪ ﺳدا ﺳﻼﻣت رھو‪ .‬ھﻳڏاﻧﮫن ڪڏھن وري اﭼڻ‬
‫َ‬
‫ﺧوﺷﻲء ﺟو اظﮫﺎر ڪﻳو‪.‬‬
‫ڏﻳﮐﺎرﺟو‪ “.‬ﺳﻧدس ﺳﮫﺮي ﭘﻧﮫﻧﺟﻲ ڪﺎوڙ ﮐﻲ اﻧدر ﺋﻲ دﭔﺎﺋﻲ ﭔﺎھﺮان‬
‫َ‬
‫ﻧﺎﭠﻲء ﮐﻲ ڏﻧﻲ ﻧﻪ ورﺗﻲ وﻳﮫﻲ ھﻳڏي‬
‫ﮐﻳس ﺧﺎرون ﺗﻪ ڏاڍﻳون ﭘﺋﻲ آﻳون ﺗﻪ ھن ﭘﻧﮫﻧﺟﻲ ﻧڪﻣﻲ‬
‫َ‬
‫ﻻء ﺳٽل ﺳٽڻ‬
‫ﻣﺎﻧﻲ ﮐﺎراﺋﻲ ۽ ھﺎڻ ڪﻧﮫن رﻳت ﭘﻧﮫﻧﺟﻲ‬
‫َ‬
‫ﻧﺎﭠﻲء ﻣﺎن ﭘڻ اﻳڏي وڏي دﻋوت ڪڍڻ ِ‬
‫ﻟﮘو‪.‬‬

‫ڏاھﻲ ﺟﮫﺮڪﻲ‬

‫‪37‬‬

‫ان ﮘﺎﻟﮫﻪ ﮐﻲ ﻣﮫﻳﻧو ﭔﻪ ﭤﻲ وﻳو ﭘﺮ ڪﺑﺎﻳﺎن ﺟﻲ ﺳﮫﺮي ان ﺑﺎﺑت ﮔﮫﺮ ۾ ڪوﺑﻪ ذڪﺮ ﻧﻪ‬
‫ﭼورﻳو‪ .‬ھڪ ڏﻳﻧﮫن ڪﺑﺎﻳﺎن ﺟﻳﺋن ﮔﮫﺮ ۾ ﻟﻳٽﻳو ﭘﻳو ھو ﺗﻪ درﺗﻲ ڪﻧﮫن اﭼﻲ ﺗﺎڙي ھﻧﺋﻳن‪ .‬اﭤﻲ‬
‫در ﮐوﻟﻳﺎﺋﻳن ﺗﻪ ﺳﺎﻣﮫون ھڪ ﺣﺎﺟﻲ ﻧظﺮ آﻳس‪” “.‬ﺳﺎﺋﻳن اﺳﻼم ﻋﻠﻳڪم‪ “.‬ﺣﺎﺟﻲ ﭼﻳو‪.‬‬
‫”وﻋﻠﻳڪم ﺳﻼم‪ ،‬ﺳﺎﺋﻳن‪ “.‬ڪﺑﺎﻳﺎن وراﭨﻳو‪.‬‬
‫ﻧواريء ﻧﺎﻟﻲ ھڪ ھﻣﺮاھﻪ ﮐﻲ ﮘوﻟﻲ رھﻳو آھﻳﺎن ﻣون ﺳﻣﺟﮫﻳو ﺗﻪ ھو ھن‬
‫آﺋون آﮔوس‬
‫َ‬
‫ﮘوٺ ۾ رھﻲ ﭤو ﭘﺮ اﻓﺳوس ﺟو ھﺗﻲ ﻧظﺮ ﻧﻪ آﻳو‪“.‬‬
‫”ﻣون ﮐﻲ ﭘڻ اھڙي ﻧﺎﻟﻲ وارو ڪو ھﻣﺮاھﻪ ﻧﭤو ﺳﺟﮫﻲ‪ “.‬ڪﺑﺎﻳﺎن ﺟواب ڏﻧو‪.‬‬
‫ﺣﺎﺟﻲء ﭼﻳو‪” ،‬ﺳﻧدس ﮘوﻻ ۾ ﺳﭴﻲ ﺷﮫﺮ ۾ ﭰﺮڻ ڪﺮي ﭤڪﺟﻲ ﭘﻳو آھﻳﺎن‪“.‬‬
‫”ﭜﺎﺋو!“‬
‫َ‬
‫ڪﺑﺎﻳﺎن اﻳﺗﺮي ۾ﺳﻣﺟﮫﻲ وﻳو ﺗﻪ ﺣﺎﺟﻲ ﺣﻘﻳﻘت ۾ ﺳﻧدس ﺳﮫﺮوﺋﻲ آھﻲ ﭘﺮ ھن ﻧﻣوﻧو‬
‫اھو ڪﻳو ﭴڻ ھن ﭘﻧﮫﻧﺟﻲ ﺳﮫﺮي ﮐﻲ ﻧﻪ ﺳﭸﺎﺗو آھﻲ‪.‬‬
‫ﻻء آرام ڪﻳو‪“.‬‬
‫”ﺣﺎﺟﻲ ﺻﺎﺣب! ﭜﻼ اﻧدر اﭼﻲ ڪﺟﮫﻪ دﻳﺮ ِ‬
‫”ھﺎﺋو ﺑﺎﺑﺎ‪ .‬ﻣﮫﺮﺑﺎﻧﻲ‪ .‬ﻣون ﮐﻲ ﭤوري دﻳﺮ آرام ڪﺮڻ ﺟﻲ ﺗﻣﺎم ﮔﮫﭨﻲ ﺿﺮورت آھﻲ‪“.‬‬
‫ڪﺑﺎﻳﺎن ﺟو ﺳﮫﺮو اھو ﭼﺋﻲ اﻧدر آﻳو ۽ ﮐٽ ﺗﻲ ﭘﭤل ﻣﺎري وﻳﭠو‪.‬‬
‫”ﺗوھﺎن ﺟﻲ ﻣﻧﮫن ﻣﺎن ﺋﻲ ﻟﮘﻲ ﭤو ﺗﻪ ﺗوھﺎن ﺗﻣﺎم ﮔﮫﭨو ﭤڪل آھﻳو ۽ ﻣﺎﻧﻲ ﺑﻪ ﺷﺎﻳد ﻧﻪ‬
‫ﻻء ڪﺎ ﻣﺎﻧﻲ ﭠﺎھﻲ وﭠﻲ‪“.‬‬
‫ﮐﺎڌي َ‬
‫اﭤو‪ .‬ﺗوھﺎن وﻳﮫو ﺗﻪ آﺋون ﭘﻧﮫﻧﺟﻲ زال ﮐﻲ ﭼﺋﻲ ﭤو اﭼﺎن ﺗوھﺎن ِ‬
‫”وڏي ﻣﮫﺮﺑﺎﻧﻲ‪ .‬واﻗﻌﻲ ﻣوﻧﮐﻲ ڏاڍي ﺑک آھﻲ‪“.‬‬
‫ڪﺑﺎﻳﺎن ﭘﺎﺳﻲ وارو در ٽﭘﻲ ﭘﭠﻳﺎن آﻳو ﺟﺗﻲ ﺳﻧدس زال ڪڪڙﻳن ﮐﻲ ان ڏﻳﺋﻲ رھﻲ‬
‫ھﺋﻲ‪ .‬ھن ﭴﺎﭨﻲ واﭨﻲ زال ﺳﺎن وڏي واڪﻲ ﮘﺎﻟﮫﺎﻳو ﺟﻳﺋن ﺳﻧدس ﺳﮫﺮو ﺑﻪ ﭔڌي ﺳﮔﮫﻲ‪” :‬ﻋﺟﻳم!‬
‫ﭘﺎڻ وٽ ھڪ ﻣﻌﺰز ﻣﮫﻣﺎن آﻳو آھﻲ‪“.‬‬
‫ڪﺑﺎﻳﺎن اھو ڪﻳﺮ آھﻲ؟“ ﺳﻧدس زال ﭘﮀﻳو‪.‬‬
‫ﻻء ﻋﺎﻟﻳﺷﺎن‬
‫”ڪو ﺣﺎﺟﻲ آھﻲ‪ .‬ﭜﻠﻳن ﺟﺎﻳن ﺟﻲ زﻳﺎرت ڪﺮي ﻣوٽﻳو آھﻲ‪ .‬ﭘﺎڻ ﮐﻲ ھن ِ‬
‫ﭘوء‬
‫ﻣﺎﻧﻲ ﺗﻳﺎر ڪﺮڻ ﮐﭘﻲ‪ .‬ھو ﺗﻣﺎم ﮔﮫﭨو ﺑﮐﺎﻳل آھﻲ‪ .‬ھڪدم ﭼﺎﻧور ۽ ﭜﺎﭴﻲ ﭼﻠﮫﻪ ﺗﻲ ﭼﺎڙھﻲ ِ‬
‫وﭸﻲ ڪو وڏي ﭔﺎﻧگ وارو ﻣﺗﺎرو ڪڪڙ ڪﮫﺎﺋﻲ اچ‪“.‬‬
‫”ﭘﺮ‪ -‬ﭘﺮ‪ ،‬ڪﺎﺑﻳﺎن‪ ،‬ﭘﺎڻ وٽ‪ “.....‬ﺳﻧدس زال ڪﺟﮫﻪ ﭼوڻ ﭼﺎھﻳو ﭤﻲ ﭘﺮ ان ﮐﺎن اڳ‬
‫ڪﺑﺎﻳﺎن رڙي ڪﺮي ﭼﻳس‪:.‬‬
‫ﻻء ڪڪڙ رڌڻ ﺻﺣﻳﺢ ﻧﻪ ﭤﻳﻧدو‪ .‬ﭘﺎڻ ﮐﻲ ڪﺎ‬
‫”ﻧﻪ ﻧﻪ‪ .‬ڪڪڙ ﻧﻪ‪ .‬ھﮫڙي ﭜﻼري ﺣﺎﺟﻲ ِ‬
‫ﭔڪﺮي ﻳﺎ رڍ ﺣﻼل ڪﺮڻ ﮐﭘﻲ‪ .‬ھﻳﺋن ڪﺮ ﺟو ڪﺎ ﭤﻠﮫﻲ ﺳﮔﮫﺎري رڍ ﮐﭨﻲ وﭸﻲ ڪﺎﺳﺎﺋﻲ ﮐﺎن‬
‫ڪﮫﺎﺋﻲ اچ‪“.‬‬
‫”ﭘﺮ ڪﺑﺎﻳﺎن‪ ،‬ﺗوﮐﻲ ﺗﻪ ﺧﺑﺮ آھﻲ ﺗﻪ ﭘﺎڻ وٽ ڪﺎﺑﻪ ﭤﻠﮫﻲ ﻣﺗﺎري رڍ ﻧﺎھﻲ‪ “.‬ﻋﺟﻳم ﭼﻳو‪“.‬‬
‫ﭘﻲء وٽ ﺗﻪ آھﻲ ﺳﻧدس ﮔﮫﺮ ﺟﻲ ﭘوﻳﺎن‬
‫”ھﺎ‪ .‬اھﺎ ﺗﻪ ﻣوﻧﮐﻲ ﺑﻪ ﺧﺑﺮ آھﻲ‪ .‬ﭘﺮ ﺗﻧﮫﻧﺟﻲ‬
‫َ‬
‫ﭘﻲء ﺑﻠڪل رﻧﺞ ﻧﻪ ﭤﻳﻧدو‪ .‬ﭘﺎڻ‬
‫ھڪ ﮔﮫﻳٽو ﭔڌو ﭘﻳو اﭤﺋﻲ‪ .‬ان ﮐﻲ ﮀوڙي ڪﮫﺎﺋﻲ اچ‪ .‬ﺗﻧﮫﻧﺟو‬
‫ُ‬
‫ﺣﺎﺟﻲء ﺟﻲ ﻣﺰﻣﺎﻧﻲ ڪﺋﻲ‪ .‬ھو ﭘﺎڻ ﺑﻪ ﺗﻪ ﭼوﻧدو رھﻧدو آھﻲ ﺗﻪ ﺣﺎﺟﻳن ﮐﻲ‬
‫ﺧوش ﭤﻳﻧدو ﺗﻪ ﭘﺎڻ‬
‫َ‬

‫ڏاھﻲ ﺟﮫﺮڪﻲ‬

‫‪38‬‬

‫ﺣﺎﺟﻲء ﮐﻲ ﻋﺎﻟﻳﺷﺎن‬
‫ﺳﭠﻲ ﻣﺎﻧﻲ ﮐﺎراﺋڻ ﺛواب ﺟو ڪم آھﻲ‪ .‬ﻣﮫﻳﻧو ڏﻳڍ اڳ ﺑﻪ ھن ھڪ اڻ ﭴﺎڻ‬
‫َ‬
‫ﻣﺎنء‪“.‬‬
‫ﻣﺎﻧﻲ ﮐﺎراﺋﻲ ھﺋﻲ‪ .‬ﭼﮜو ھﺎڻ ﮔﮫﭨﻲ دﻳﺮ ﻧﻪ ڪﺮ‪ .‬ﺟﻠدي اﺋﻳن وﭸﻲ ڪﺮ ﺟﻳﺋن ﭔڌاﻳو‬
‫ِ‬
‫ھوڏاﻧﮫن ﺟڏھن ڪﺑﺎﻳﺎن ﺟﻲ ﺳﮫﺮي اھو ﭔڌو ﺗﻪ ﺳﻧدس ﺋﻲ ﻧﻘﺻﺎن ﭤو ﭤﺋﻲ ﺗﻪ اﭼﻲ‬
‫ﭘﺮﻳﺷﺎن ﭤﻳو‪ .‬ھن ﮐﻲ ﭘﻧﮫﻧﺟﻲ ﭤﻠﮫﻲ ﻣﺗﺎري ﮔﮫﻳٽﻲ ﺟو ﻓڪﺮ ﭤﻳو ﺗﻪ ﻣﺎﮘﮫﻳن ﭤو ڪﺳﻲ‪ .‬ﺳو ﻣﺎٺ‬
‫ڪﺮي وﻳﮫڻ ﺑدران ٽپ ڏﻳﺋﻲ اﭤﻳو ۽ ﺳڌو رڌﭨﻲ ڏي ﭜﮘو‪ ،‬ﺟﺗﻲ ڪﺑﺎﻳﺎن ۽ ﺳﻧدس زال ﺑﻳﭠﻲ‬
‫ﻻء ﻣﺎﻧﻲ ﻧﻪ ڪﺟو‪ .‬ﻣون‬
‫ھﺋﻲ‪” .‬ﺳﺎﺋﻳن ﻣون ﭼﻳو ﻣﻧﮫﻧﺟﻲ ﮘﺎﻟﮫﻪ ﺗﻪ ﭔڌﺟو‪ .‬ﻣﮫﺮﺑﺎﻧﻲ ڪﺮي ﻣون ِ‬
‫ﻻء ﻣوﻧﮐﻲ ھﻳﻧﺋﺮ ﺟو ھﻳﻧﺋﺮ ﭜﺮ واري ﮘوٺ‬
‫ﮐﻲ ھﻳﻧﺋﺮ ھﻳﻧﺋﺮ ھڪ ﺿﺮوري ڪم ﻳﺎد آﻳو آھﻲ‪ .‬ان ِ‬
‫۾ ﭘﮫﭼﭨو آھﻲ‪ .‬ان ڪﺮي آﺋون ﺗﻪ ھﻼن ﭘﻳو‪ ،‬ﺧدا ﺣﺎﻓظ‪“.‬‬
‫اھو ﭼﺋﻲ ھو اﺋﻳن وﭠﻲ ﭜﮘو ﺟو ڪﺑﺎﻳﺎن ﮐﻲ ﺟواب ڏﻳڻ ﺟو ﺑﻪ ﻣوﻗﻌو ﻧﻪ ﻣﻠﻳو‪.‬‬
‫ﻋﺟﻳم واﺋڙن واﻧﮔﺮ ڪﺑﺎﻳﺎن ڏي ﻧﮫﺎرﻳﻧدي ﭼﻳو‪” :‬ﺗﻧﮫﻧﺟﻲ ﻣﮫﻣﺎن ﺣﺎﺟﻲ ﺻﺎﺣب ﮐﻲ ﭤﻳو‬
‫ﮀﺎ ﺟو وﭠﻲ ﭜﮘو؟“‬
‫ڪﺑﺎﻳﺎن ﻣﺮڪﻧدي وراﭨﻳو‪ :‬ﻣون ﮐﻲ ﭘﺎڻ ﺧﺑﺮ ﻧﺎھﻲ‪“.‬‬

‫ڏاھﻲ ﺟﮫﺮڪﻲ‬

‫‪39‬‬

‫ﮔﮫوڙي ﺗﻲ ﮔﮫٽ ﺑﺎر‬
‫ﭔﻧﻲء ﺗﻲ ﻣوڪﻠﻳو‪ .‬ﭤوري دﻳﺮ‬
‫ﻻء‬
‫َ‬
‫ھڪ ڏﻳﻧﮫن ڪﺑﺎﻳﺎن ﮐﻲ ﺳﻧدس ﺳﮫﺮي ﮔﺎھﻪ ڪﺮڻ ِ‬
‫ﺑﻌد ﺟڏھن ﭔﻪ وڏﻳون ﭜﺮﻳون ﮔﺎھﻪ ﺟون ﭤﻲ وﻳون ﺗﻪ ھو ﮔﮫﺮ ڏي ﻣوٽڻ ﺟﻲ ﺗﻳﺎري ڪﺮڻ ﻟﮘو‪.‬‬
‫ﮔﺎھﻪ ﺟون ﭜﺮﻳون ﭼﮜﻳون ﮘﺮﻳون ھﻳون ۽ ھن ﮐﻲ ﭘﻧﮫﻧﺟﻲ ﺳﮫﺮي ﺟﻲ ﮔﮫﺮ ﺗﺎﺋﻳن اﻧﮫن ﭜﺮﻳن ﺳﺎن‬
‫ڪﺎواٽﻲء‬
‫ﮔڏ ﭘﻧڌ ﻣوٽﭨو ھو‪ .‬ﺑﮫﺮﺣﺎل ھڪ ڊﮔﮫﻲ ڪﺎﭠﻲ ﮐﭨﻲ ھڪ ھڪ ﭜﺮي ڪﻧڊ ﮐﺎن ﭔڌي‬
‫َ‬
‫واﻧﮔﺮڪﺎﭠﻲء ﺟو وچ ڪﻠﮫﻲ ﺗﻲ رﮐﻲ ھﻠڻ ﻟﮘو‪ .‬ﮔﺎھﻪ ﺟﻲ ﮔﮫﭨﻲ وزن ڪﺮي ڪﺎﭠﻲ ھن ﺟﻲ‬
‫َ‬
‫ڪﻠﮫﻲ ﺗﻲ وڍ وﺟﮫﻲ رھﻲ ھﺋﻲ ۽ ﮐﻳس رﮐﻲ رﮐﻲ ﺳﺎھﻲ ﭘٽﭨﻲ ﭤﻲ ﭘﻳﺋﻲ‪.‬‬
‫ڪﺟﮫﻪ دﻳﺮ ھﻠڻ ﺑﻌد اوﭼﺗو ھن ﮐﻲ ﭘﺮي ﮐﺎن ھڪ ﮔﮫوڙو ﻧظﺮ آﻳو‪ .‬اھو ﺳﻧدس ﺳﮫﺮي‬
‫ﺟو ﮔﮫوڙو ھو ﺟﻳڪو ھﺗﺎن ُھﺗﺎن ﭼﺮﻧدو واﭘس ﮔﮫﺮ ڏي وﭸﻲ رھﻳو ھو‪ .‬ﺳﻧدس ﮘﭼﻲ ۾ ﻟﻐﺎم ﺑﻪ‬
‫ﭘﻳل ھو‪ .‬ڪﺑﺎﻳﺎن ﮔﺎھﻪ ﺟون ﭜﺮﻳون رﮐﻲ ﮔﮫوڙي ڏي وﻳو ۽ ﻟﻐﺎم ﮐﺎن ﮀڪﻲ ﮔﺎھﻪ وٽ وﭠﻲ آﻳس‪.‬‬
‫ﭘوء ﮔﺎھﻪ ﺟون ﭔﺋﻲ ﭜﺮﻳون ﻣﭤﺎﺋﻧس رﮐﻳﺎﺋﻳن ۽ﭘﺎڻ ﮔﮫوڙي ﭘﭠﻳﺎن آھﺳﺗﻲ آھﺳﺗﻲ ھﻠڻ ﻟﮘو‪.‬‬
‫ِ‬
‫ﮔﮫﺮﭘﮫﭼڻ ﮐﺎن اڳ رﺳﺗﻲ ﺗﻲ ھڪ ٽڪﺮي آﺋﻲ ﭤﻲ‪ .‬اھﺎ ﭼﮜﻲ ﺧﺎﺻﻲ اﺗﺎھﻳن ھﺋﻲ ۽ ڪﺑﺎﻳﺎن‬
‫ﭘﻧﮫﻧﺟو ﭘﺎڻ ۾ ﻣﭤﻲ ﭼڙھڻ ﺟو َ ُ‬
‫ﭘﭠﻲء‬
‫ﺳت ﻧﻪ ﭘﺋﻲ ﺳﺎرﻳو‪ .‬ﺳو ﮔﮫوڙي ﮐﻲ ﺑﻳﮫﺎري ﭘﺎڻ ﺑﻪ ان ﺟﻲ‬
‫َ‬
‫ﺗﻲ ﮔﺎھﻪ ﺟﻲ ﭘوﻳﺎن ﭤﻲ وﻳﭠو‪.‬‬
‫ٽڪﺮيء ﺗﻲ ﭼڙھڻ ﻟﮘو‪ .‬ﭤورو ﻣﭤﻲ ﭼڙھڻ ﺑﻌد ﮔﮫوڙي ﺟﻲ‬
‫ﮔﮫوڙو آھﺳﺗﻲ آھﺳﺗﻲ‬
‫َ‬
‫رﻓﺗﺎر اﭸﺎ ﺑﻪ ﮔﮫٽﺟڻ ﻟﮘﻲ‪ .‬ڪﺑﺎﻳﺎن ﮐﻲ ﺧﻳﺎل آﻳو‪” :‬ﮔﮫوڙو ﺷﺎﻳد ﭤڪﺟﻲ ﭘﻳو آھﻲ‪ .‬اھو ﻣﻧﮫﻧﺟﻲ‬
‫ﺳﮫﺮي ﺟو ﮔﮫوڙو آھﻲ ۽ ﺟﻲ ھو ﭤڪل ﭤڪل ﮔﮫﺮ ﭘﮫﭼﻧدو ﺗﻪ ﺳﮫﺮو ﻣون ﺗﻲ ڪﺎوڙﻳو‪ .‬ﭤﻲ‬
‫ﺳﮔﮫﻲ ﭤو ھن ﮐﻲ ھن وﻗت ﮔﮫوڙي ﺗﻲ ﭼڙھﻲ ڪﻳڏاﻧﮫن وﭸﭨو ھﺟﻲ ۽ ﻏﺮﻳب ﮔﮫوڙي ﺗﻲ‬
‫ﮐﺎﻧﺳواء ﻣﻧﮫﻧﺟو ﭘڻ‪“.‬‬
‫واﻗﻌﻲ ﮔﮫﭨو ﺑﺎر آھﻲ‪ -‬ﮔﺎھﻪ ﺟﻲ ﭔن ﭜﺮﻳن‬
‫ِ‬
‫ڪﺟﮫﻪ دﻳﺮ ﺳوﭼڻ ﺑﻌد ڪﺑﺎﻳﺎن ﮐﻲ دﻣﺎغ ۾ ھڪ رٿ آﺋﻲ ﺳو ﭔﺋﻲ ﮔﺎھﻪ ﺟون ﭜﺮﻳون‬
‫ڪﺎواٽﻲء ذرﻳﻌﻲ وري ﭘﻧﮫﻧﺟن ڪﻠﮫن ﺗﻲ ﮐﭨﻲ رﮐﻳون‪ .‬آھﺳﺗﻲ‬
‫ﭘﭠﺗﻲء ﺗﺎن ﮐﭨﻲ‬
‫ﮔﮫوڙي ﺟﻲ‬
‫َ‬
‫َ‬
‫آھﺳﺗﻲ ﭤﻲ ﮔﮫوڙو ﻧﻳٺ ﺳﮫﺮي ﺟﻲ ﮔﮫﺮ ﺗﺎﺋﻳن ﭘﮫﺗو‪ .‬ﺳﮫﺮي ﮔﮫوڙي ﻣﭤﺎن ڪﺑﺎﻳﺎن ۽ ان ﻣﭤﺎن‬
‫ﮔﺎھﻪ ﺟون ﭜﺮﻳون ڏﺳﻲ ﺗﻌﺟب ﻣﺎن ﭘﮀﻳو‪” :‬اڙي ڪﺑﺎﻳﺎن ھﻲ ﮀﺎ ﺗﻣﺎﺷوڪﻳو اﭤﺋﻲ؟ ﮔﮫوڙي ﻣﭤﺎن‬
‫ﭼڙھﻲ ﮔﺎھﻪ وري ﭘﺎڻ ﺗﻲ رﮐﻳو ﭘﻳو اﭼﻳن!“‬
‫ڪﺑﺎﻳﺎن ﻣﻌﺻوﻣﻳت ﻣﺎن وراﭨﻳو‪” :‬ﭼﺎﭼﺎ ﮘﺎﻟﮫﻪ آھﻲ ﺗﻪ ﻣون ﮐﻲ ﺧﺑﺮ آھﻲ ﺗﻪ ﺗوھﺎن ﺟﻲ‬
‫ﮔﮫوڙي ﮐﻲ ﮔﮫﭨو ﺑﺎر ﮐﭨﺎﺋﻳﻧدس ﺗﻪ ﺗوھﺎن ﺟو ﮔﮫوڙو ﭤڪﺟﻲ ﭘوﻧدو ۽ ﺗوھﺎن ﻣون ﺗﻲ ڪﺎوڙ‬
‫ڪﻧداﺋو‪ .‬ان ڪﺮي ﻣون ﺳوﭼﻳو ﺗﻪ ﮔﺎھﻪ آﺋون ﭤوﮐﭨﻲ ھﻼن ۽ ﮔﮫوڙو ﻓﻘط ﻣون ﮐﻲ ﮐﭨﻲ ھﻠﻲ‪“.‬‬

‫ڏاھﻲ ﺟﮫﺮڪﻲ‬

‫‪40‬‬

‫ھﺮڻ ﺟو ﺷڪﺎر‬
‫ﻻء‬
‫ﻻء ڪوڙڪو ﭠﺎھڻ ِ‬
‫ھڪ ڏﻳﻧﮫن ڪﺑﺎﻳﺎن ﭘﻧﮫﻧﺟﻲ ﺳﮫﺮي ﮐﻲ ھﺮڻ ﭰﺎﺳﺎﺋڻ ِ‬
‫ﭼﻳو‪” :‬ﺳﺎرﻳن ﺟﻲ ﭘوک ﭘوﻳﺎن ﮔذرﻳل ھﻔﺗﻲ‪ ،‬ﻣوﻧﮐﻲ ڪﻳﺗﺮاﺋﻲ ھﺮڻ ﮔﮫﻣﻧدي ﻧظﺮ آﻳﺎ آھن‪ .‬اﭼو ﺗﻪ‬
‫ڪوڙڪو ﭠﺎھﻲ وﭨن ﺟﻲ وچ ۾رﮐﻲ اﭼون‪“.‬‬
‫”ڪﺑﺎﻳﺎن وﭰﻠﻳن ﺗﻪ ﻧﻪ ﭘﻳو‪ “،‬ﺳﮫﺮي ٽوڪﻳﻧدي ﭼﻳس‪” ،‬ڪوڙڪو ۽ ﺗون ﭠﺎھﻳﻧدﻳن!“‬
‫”ھﺎ‪ .‬ھﺎ‪ .‬ﺑﻠڪل ﺳﭻ ﭤوﭼوان‪ “،‬ڪﺑﺎﻳﺎن ﭘڪﻲ ارادي ﺳﺎن ﭼﻳو‪ ،‬ھﺮڻ ﺟﻲ ﭰﺎﺳﻲ وﻳو ﺗﻪ‬
‫ﭘﺎڻ ﭔﺋﻲ ﭴﭨﺎ ان ﺟﺎ ﺣﺻﺎ ڪﺮي ھﻔﺗوﮐن ﻣﺰي ﺳﺎن ﮐﺎﺋﻲ ﺳﮔﮫﻧداﺳﻳن‪“.‬‬
‫”ﻣون ﮐﻲ ﺗﻪ ﺳﻣﺟﮫﻪ ۾ ﻧﻪ ﭘﻳو اﭼﻲ ڪﺑﺎﻳﺎن ﺗﻪ ﺗون ڪﮫڙﻳون ﮘﺎﻟﮫﻳون ﭘﻳو ڪﺮﻳن‪ .‬ھن‬
‫ﮐﺎن اڳ ﺗﻪ ڪڏھن ﺑﻪ ڪم ﺟﻲ ﮘﺎﻟﮫﻪ ﺗﻧﮫﻧﺟﻲ واﺗﺎن ﻧﻪ ﭔڌي اﭤم‪ .‬ھﻲ اڄ ﺗوﮐﻲ ﭤﻳوﮀﺎ آھﻲ‪ .‬ڪﺎ‬
‫ﺑﻳﻣﺎري ﺗﻪ ﻧﻪ ﻟﮘﻲ وﻳﺋﻲ اﭤﺋﻲ؟“‬
‫ﺳﻧﺟﻳدﮔﻲء ﺳﺎن ﭔڌاﺋﻲ رھﻳو آھﻳﺎن ﺗﻪ اﭼو ﺗﻪ‬
‫”ﻧﻪ‪ ،‬آﺋون ﺑﻳﻣﺎر ﺑﻠڪل ﻧﻪ آھﻳﺎن ۽‬
‫َ‬
‫ڪوڙڪو ﮔڏﺟﻲ ﭠﺎھﻳون ۽ ﺟﻲ ھﺮڻ ﭰﺎﭤو ﺗﻪ اڌو اڌ ڪﺮي ﮐﭨﻧداﺳﻳن‪“.‬‬
‫”ﺑﮫﺮﺣﺎل ﮘﺎﻟﮫﻪ ھﻲ آھﻲ ﺗﻪ اڄ ﻣون ﮐﺎن ڪم ﺑﻠڪل ﻧﭤو ﭘﭴﻲ‪ “.‬ﺳﮫﺮي وراﭨﻳو‪.‬‬
‫ﭘوء‬
‫”ﭼﮜو ﺗوھﺎن ﭜﻠﻲ ﻣوﻧﮐﻲ ھﻣﺮاھﻲ ﻧﻪ ڪﺮاﻳو ﭘﺮ ﺟﻲ آﺋون ھﺮڻ ﺟﮫﻠﻲ ﭤو وﭠﺎن ﺗﻪ ِ‬
‫ﻣون ﮐﺎن ﺣﺻو ﭘﺗﻲ ھﺮﮔﺰ ﻧﻪ ﮔﮫﺮﺟو‪ “.‬ڪﺑﺎﻳﺎن ﭼﻳو‪.‬‬
‫ڪﺑﺎﻳﺎن ﺟﻲ ﺳﮫﺮي ﭤورو ﺳوﭼﻳو‪ .‬ھن ھﺮڻ ﺟو ﮔوﺷت ﮐﺎﺋڻ ﺑﻪ ﭼﺎھﻳو ﭤﻲ ﭘﺮ ﮐﺎﻧﺋس‬
‫ﻻء ڪوڙڪو ﭠﺎھﻲ‪ .‬ھڪ ﺗﻪ ﺳﺞ ﺟﻲ ﺗﭘش‬
‫ھن وﻗت ڪﺎ ﻣﺣﻧت ﺑﻪ ﻧﭤﻲ ﭘﭴﻲ ﺟو ﮐﭨﻲ ھﺮڻ ِ‬
‫ﺳﺎڙي رھﻲ ھﺋﻲ ۽ ﭔﻳو ﺗﻪ ﭤڪل ﺑﻪ ڏاڍو ھو‪ .‬ھن ڪﺑﺎﻳﺎن ﮐﻲ ﭼﻳو‪” :‬ﭼﮜو ھﻳﻧﺋن ﭤو ڪﺮﻳﺎن ﺟو‬
‫ﻻء ڪوڙڪو ﭠﺎھڻ ﺟﻲ ﺗﻪ ﻣون ۾ ھن وﻗت ھﻣت ﻧﺎھﻲ‪ ،‬ﺑﺎﻗﻲ ﭘﮐﻳن ﺟو ڪوڙڪو ﮐﭨﻲ ﭤو‬
‫ھﺮڻ ِ‬
‫ﮀڏﺟﺎنء ﺗﻪ ﻣﻧﮫﻧﺟﻲ ڪوڙڪﻲ ۾ ڪو ﭘﮐﻲ ﭰﺎﭤو ﺗﻪ ان ﻣﺎن ﺗوﮐﻲ ڪوﺑﻪ‬
‫ﭠﺎھﻳﺎن‪ .‬ﭘﺮ اھو ﭔڌي‬
‫ِ‬
‫ﺣﺻو ﻧﻪ ڏﻳﻧدس ۽ ﺳﭴوﺋﻲ ﭘﺎڻ وٽ رﮐﻧدس‪ .‬ﺳﻣﺟﮫﺋﻪ‪“.‬‬
‫ﻻء ڪوڙڪو وﻳﮫﻲ ﭠﺎھﻳو‪ .‬ﭔن ٽن ڪﻼڪن‬
‫ﻧﻳٺ ڪﺑﺎﻳﺎن اڪﻳﻠﻲ ﺳﺮ ھﺮڻ ﮐﻲ ﭰﺎﺳﺎﺋڻ ِ‬
‫ﺟﻲ ﻟﮘﺎﺗﺎر ﻣﺣﻧت ﺑﻌد اھو ﭠﮫﻲ ﺗﻳﺎر ﭤﻲ وﻳو‪ .‬ﺳﻧدس ﺳﮫﺮي ﺗﻪ ﻣﻧٽن۾ ﭘﮐﻲ ﭰﺎﺳﺎﺋڻ ﺟو ﻧﻧڍڙو‬
‫ڪوڙڪو ﭠﺎھﻲ ورﺗو‪.‬‬
‫”ھﺎڻ ﻣون ﮐﻲ ﭔڌاﻳو ﺗﻪ ڪﻳﺮ ﺳﺳت آھﻲ‪ “،‬ڪﺑﺎﻳﺎن ﭘﻧﮫﻧﺟﻲ ﺳﮫﺮي ﮐﻲ ﭼﻳو‪” ،‬اﻣﻳد ﺗﻪ‬
‫ﭘﮀﺗﺎء‬
‫ﭘوء ﭘﺎﭨﮫﻲ ﺗوھﺎن ﮐﻲ‬
‫ُ‬
‫اڄ رات ﻣﻧﮫﻧﺟﻲ ڪوڙڪﻲ ۾ ھڪ ﭤﻠﮫو ﻣﺗﺎرو ھﺮڻ اﭼﻲ ﭰﺎﺳﻧدو‪ِ .‬‬
‫ڪﻳﺎﻧو‪“.‬‬
‫ﭤﻳﻧدو ﺗﻪ ﻣﻧﮫﻧﺟﻲ ﻣدد ﮀوﻧﻪ‬
‫َ‬

‫ڏاھﻲ ﺟﮫﺮڪﻲ‬

‫‪41‬‬

‫ﺳﻧدس ﺳﮫﺮي ٽﮫڪ ڏﻳﻧدي ﭼﻳو‪” :‬ﺑﻠﻲ! ڏﺳﻧداﺳون ﺗﻪ ڪﮫڙو ﻧﭜﺎﮘو ھﺮڻ ﺗﻧﮫﻧﺟﻲ‬
‫ڪوڙڪﻲ ۾ ﭤو ﭰﺎﺳﻲ‪ .‬ﻣوﻧﮐﻲ ﭘڪ آھﻲ ﺗﻪ ﻣﻧﮫﻧﺟﻲ ڪوڙي ۾ ﭔﻪ ﭼﺎر ﭤﻠﮫﺎ ﻣﺗﺎرا ﭘﮐﻲ ﺿﺮور‬
‫ﭰﺎﺳﻧدا‪“.‬‬
‫ان رات ڪﺑﺎﻳﺎن ﺗﻪ ڏاڍو ﭤڪل ھو ﺳو ﺳﻣﮫڻ ﺳﺎن ﻧﻧڍ ﮐﭨﻲ وﻳس ﺳﻧدس ﺳﮫﺮو ﺻﺑﺢ‬
‫ﺟو ﺳوﻳﺮ ﺋﻲ اﭤﻳو ۽ ﺟﺗﻲ ڪﺑﺎﻳﺎن ﺳﺗو ﭘﻳو ھو اﺗﺎن ﭘﭔن ﺗﻲ آھﺳﺗﻲ آھﺳﺗﻲ ھﻠﻲ ڏﭠﺎﺋﻳن ﺗﻪ‬
‫ﮔﮫﺎٽﻲء ﻧﻧڊ ۾ ھو‪ .‬ﺳو ڪﻧﮫن ﮐﻲ ﭔڌاﺋڻ ﺑﻧﺎ ھﻲ ﺳڌو ﭘﻧﮫﻧﺟﻲ ڪوڙڪﻲ وٽ آﻳو‬
‫ڪﺑﺎﻳﺎن اﭸﺎ‬
‫َ‬
‫ﺟﺗﻲ ھڪ ﺑﻪ ﭘﮐﻲ ﭰﺎﭤل ﻧﻪ ھو‪ .‬ان ﺑﻌد ھﻲ ﺳﺎرﻳن ﺟﻲ ﭘوک ﭘوﻳﺎن ﺟﮫﻧﮔل۾وﻳو ﺟﺗﻲ ڪﺑﺎﻳﺎن‬
‫ﭘﻧﮫﻧﺟو ڪوڙڪو ﻣﻧڍﻳو ھو‪ .‬ﮀﺎ ﮐﭨﻲ ڏﺳﻲ ﺗﻪ ڪﺑﺎﻳﺎن ﺟﻲ ڪوڙڪﻲ ۾ ھڪ ﭤﻠﮫو ﻣﺗﺎرو ھﺮڻ‬
‫ﭰﺎﭤو ﭘﻳو آھﻲ‪.‬‬
‫”واھﻪ ﺳﺎﺋﻳن واھﻪ‪ “،‬ھن دل ‪.‬ﺋﻲ دل ۾ ﭼﻳو‪” ،‬ﻟﺋﻪ ﭤﻲ وﻳﺋﻲ ڪﺑﺎﻳﺎن ﺟﻲ‪ .‬ﭼﺋﺑو ﺗﻪ ھﺎڻ‬
‫ڪﺑﺎﻳﺎن ﺳﭴو ھﻔﺗو ھﺮڻ ﺟﻲ ﮔوﺷت ﻣﺎن وارا ڪﻧدو ۽ ﻣوﻧﮐﻲ ھڪڙي ﭔوٽﻲ ﺑﻪ ﻧﻪ ﻣﻠﻧدي‪،‬‬
‫ﭘوء ھن ﮐﻲ ھڪ اٽڪل آﺋﻲ‪” .‬ھڪ ڪم ڪﺮي‬
‫ﻣون ﮐﻲ ﺿﺮور ڪﺟﮫﻪ ڪﺮڻ ﮐﭘﻲ‪ِ “.‬‬
‫ﺳﮔﮫﺟﻲ ﭤو ﺗﻪ ھن ھﺮڻ ﮐﻲ اﺗﺎن ڪڍي ﭘﻧﮫﻧﺟﻲ ڪوڙڪﻲ وٽ اﭼﻲ ٽﻧﮔﻳﺎﻧس‪ .‬اھو ﺿﺮور آھﻲ‬
‫ﺗﻪ ﻣﻧﮫﻧﺟو ﭘﮐﻳن ﺟو ڪوڙڪو آھﻲ ﺟﻧﮫن۾ڪو ﺟﺎﻧور ڪﻳﺋن ﭤو ﭰﺎﺳﻲ ﺳﮔﮫﻲ‪ ،‬ﭘﺮ ڪﺑﺎﻳﺎن ﭴٽ‬
‫ﮐﻲ ڪﮫڙي ﺧﺑﺮ ان ﻓﺮق ﺟﻲ‪“.‬‬
‫ﺳو ڪﺑﺎﻳﺎن ﺟﻲ ﺳﮫﺮي ُان ﭤﻠﮫﻲ ﻣﺗﺎري ھﺮڻ ﮐﻲ ڪﺑﺎﻳﺎن ﺟﻲ ڪوڙڪﻲ ﻣﺎن ڪڍي‬
‫ٽﺎريء ﺳﺎن ﭔڌو‪ .‬ان ﺑﻌد ﺗﮐوﺗﮐو ﭘﻧﮫﻧﺟﻲ‬
‫اﭼﻲ ﭘﻧﮫﻧﺟﻲ ﭘﮐﻳن واري ڪوڙڪﻲ ﺟﻲ ﭜﺮ ۾ ھڪ‬
‫َ‬
‫ﮔﮫﺮ ﻣوٽﻲ آﻳو‪ .‬ڪﺑﺎﻳﺎن اﭸﺎ ﺗﺎﺋﻳن ﻧﻧڊ ۾ ھو‪ .‬ﭘﺎڻ ﺑﻪ ﭼﺎدر ﺗﺎﭨﻲ وري ﺳﻣﮫﻲ رھﻳو ۽ ڪﺑﺎﻳﺎن ﺟﻲ‬
‫اﭤڻ ﺟو اﻧﺗظﺎر ڪﺮڻ ﻟﮘو‪.‬‬
‫ﺟڏھن ﺳﺞ ﭼﮜو ﻣﭤﻲ ﭼڙھﻲ آﻳو ﺗﻪ ڪﺑﺎﻳﺎن ﻧﻧڊ ﻣﺎن اﭤﻳو‪ .‬ان ﮐﻲ اﭤﻳل ڏﺳﻲ ھﻲ ﺑﻪ ھﻧڌ‬
‫ﺗﺎن اﭤﻳو ۽اﮐﻳون ﻣﮫٽﻲ ڪﺑﺎﻳﺎن اﮘﻳﺎن اﺋﻳن ھﻠڻ ﻟﮘو ﭴڻ ھﺎڻ ﻧﻧڊ ﻣﺎن اﭤﻳو ھﺟﻲ‪.‬‬
‫”رات اھڙي ﻧﻧڊ ﮐﭨﻲ وﻳﺋﻲ ﺟو ﻣس ﻣس ھﺎڻ اک ﮐﻠﻲ آھﻲ‪ .‬ڪﺑﺎﻳﺎن ﺗون ڪﺮ ﺧﺑﺮ رات‬
‫ﻧﻧڊ ﺳﭠﻲ ڪﻳﺋﻲ ﻳﺎ ﻧﻪ؟“‬
‫”ھﺎ ﻣوﻧﮐﻲ ﺗﻪ ﺳﭠﻲ ﻧﻧڊ اﭼﻲ وﻳﺋﻲ ھﺋﻲ‪ “.‬ڪﺑﺎﻳﺎن وراﭨﻳو‪.‬‬
‫”ﻣوﻧﮐﻲ ﺑﻪ اھڙي ﮔﮫﺎٽﻲ ﻧﻧڊ اﭼﻲ وﻳﺋﻲ ھﺋﻲ‪ “.‬ﺟو ھﺎڻ ﺗﻧﮫﻧﺟﻲ ھﻠڻ ﺟﻲ آواز ﺗﻲ اک‬
‫ﮐﻠﻲ آھﻲ‪ .‬ﺑﮫﺮﺣﺎل ڪﺮ ﺧﺑﺮ ﭼﺎر ﮀﺎﺟﻲ ﺗﻳﺎري آھﻲ؟“‬
‫”ﭘﻧﮫﻧﺟﻲ ڪوڙڪﻲ ﺟﻲ ﺳﺎر ﻟﮫڻ ﭤو وﭸﺎن ﺗﻪ ڪو ھﺮڻ ﭰﺎﭤو ﻳﺎ ﻧﻪ رات ﺟو ﺧواب ۾‬
‫ڏﭠو اﭤم ﺗﻪ ھڪ ﭤﻠﮫو ﻣﺗﺎرو ھﺮڻ ﻣﻧﮫﻧﺟﻲ ڪوڙڪﻲ ۾ اﭼﻲ ﭰﺎﭤو آھﻲ‪ “.‬ڪﺑﺎﻳﺎن ﭼﻳو‪.‬‬
‫”ﭼﮜو ھل ﺗﻪ آﺋون ﺑﻪ ﭤو ھﻼن‪ “.‬ڪﺎﺑﻳﺎن ﺟﻲ ﺳﮫﺮي ﭼﻳو‪.‬‬
‫رﮐﺟﺎنء ﺗﻪ ڪو آﺋون ھﺮڻ ﺟﻲ ﮔوﺷت ﺟو ﺣﺻو ﺗوﮐﻲ‬
‫”ھل ﭜﻠﻲ ﭘﺮ اھﺎ اﻣﻳد ھﺮﮔﺰ ﻧﻪ‬
‫ِ‬
‫ڏﻳﻧدس‪ “.‬ڪﺑﺎﻳﺎن ﭼﻳو‪.‬‬
‫ﭔﺋﻲ ﭴﭨﺎ ﮔﮫﺮان ﻧڪﺗﺎ‪ ،‬ﺳﺎرﻳن ﺟﻲ ﻓﺻل ﺟو ﭔﻧو ڏﻳﺋﻲ ﺟﮫﻧگ ڏي رواﻧﺎ ﭤﻳﺎ‪ .‬ﺟڏھن‬

‫ڏاھﻲ ﺟﮫﺮڪﻲ‬

‫‪42‬‬

‫ڪوڙڪﻲ ﺟﻲ وﻳﺟﮫو ﭘﮫﺗﺎ ﺗﻪ ڪﺑﺎﻳﺎن ﺟو ﺳﮫﺮو ﭴﺎﭨﻲ واﭨﻲ ﭤورو ﭤورو ﭘﭠﻳﺎن ھﻠڻ ﻟﮘو ﺟﻳﺋن‬
‫ڪﺑﺎﻳﺎن ﭜﻠﻲ اﮘﻳﺎن وﭸﻲ ﭘﻧﮫﻧﺟو ڪوڙڪو ﭘﮫﺮﻳن ﺟﺎﻧﭼﻲ‪..‬‬
‫”ڪﺮ ﺧﺑﺮ ڪﺟﮫﻪ ﻧظﺮ اﭼﻲ ﭘﻳو؟“ ﺳﮫﺮي ﭘﮀﻳو‬
‫”ﻧﻪ‪ ،‬اﭸﺎ ﺗﻪ ڪﺟﮫﻪ ﺑﻪ ﻧﻪ‪ “.‬ڪﺑﺎﻳﺎن وراﭨﻳو‪.‬‬
‫”آﺋون ﻧﭤو ﺳﻣﺟﮫﺎن ﺗﻪ ڪوڙڪﻲ ۾ ڪﻲ ڪﺟﮫﻪ آھﻲ‪“.‬‬
‫ڪﺎريء وارا ڪک ھﺋﺎ‪ .‬ڪﺑﺎﻳﺎن ﮐﻲ‬
‫ﭘوء ﺟڏھن ﺑﻠڪل وﻳﺟﮫو ﺑﻳﮫﻲ ڏﭠﺎﺋون ﺗﻪ ﻣﻧﺟﮫس‬
‫َ‬
‫ِ‬
‫ڏاڍو ڏک ﭤﻳو‪.‬‬
‫ﻻء ﺟﻳڪو ڏک ھو ﺳو‬
‫”ﭠﮫﻳو‪ .‬ھﺎڻ ھﺮڻ ﺋﻲ ﻧﻪ ﭰﺎﭤو آھﻲ ﺗﻪ ﻣوﻧﮐﻲ ان ﺟو ﺣﺻو ﻧﻪ ﻣﻠڻ ِ‬
‫ھﺮﮔﺰ ڪﺮڻ ﻧﻪ ﮐﭘﻲ‪ “،‬ﺳﮫﺮي ﭼﻳو‪” ،‬ڏﺳﺎن ﺗﻪ ﻣﻧﮫﻧﺟﻲ ﭘﮐﻳن واري ڪوڙڪﻲ ۾ڪو ﭘﮐﻲ ﭰﺎﭤو‬
‫آھﻲ ﻳﺎ ﻧﻪ‪ .‬ﺗون ﺑﻪ ﮔڏ ھﻠﻧدﻳن‪“.‬‬
‫ڪﺑﺎﻳﺎن ﮐﻲ ﺟﻳﺗوﭨﻳڪ ھﺎڻ ڪﺎ دﻟﭼﺳﭘﻲ ﻧﻪ رھﻲ ھﺋﻲ ﭘﺮ ﭘﻧﮫﻧﺟﻲ ﺳﮫﺮي ﺟﻲ ﭘﭠﻳﺎن‬
‫ھﻠڻ ﻟﮘو‪ .‬ﺟڏھن ڪوڙڪﻲ ﺟﻲ وﻳﺟﮫو ﭘﮫﺗﺎ ﺗﻪ ﺳﮫﺮو ﺗﮐﻳون ﺗﮐﻳون ﭔﺮاﻧﮔون ﭜﺮڻ ﻟﮘو‪.‬‬
‫ﺷﻲء ﭰﺎﭤﻲ ﭘﻳﺋﻲ آھﻲ‪ “.‬اھو ﭼﺋﻲ ھو‬
‫”ﻣﻧﮫﻧﺟﻲ ﺧﻳﺎل ۾ﻣون واري ڪوڙڪﻲ ۾ ڪﺎ‬
‫ِ‬
‫ﭘﻧﮫﻧﺟﻲ ڪوڙڪﻲ ڏي ڊوڙڻ ﻟﮘو‪” .‬واھﻪ ڙي واھﻪ‪ .‬ڪﺟﮫﻪ ﺗﻪ ﭰﺎﭤوآھﻲ‪ .‬ڪﺑﺎﻳﺎن وارو ڪﺮ ۽‬
‫اﭼﻲ ڏس ﺗﻪ ﺳﮫﻲ ڪﮫڙو ﻧﻪ ﺳﭠو ھﺮڻ ﭰﺎﭤو ﭘﻳو آھﻲ‪“.‬‬
‫ڪﺑﺎﻳﺎن ھﺮڻ ڏي ﻧﮫﺎرﻳو‪ .‬اھو واﻗﻌﻲ ھڪ ﭤﻠﮫو ﻣﺗﺎرو ھﺮڻ ھو ﺟﻳڪو ڪوڙڪﻲ‬
‫ٽﺎريء ۾ ٽﻧﮔﻳو ﭘﻳو ھو‪ .‬ڪﺑﺎﻳﺎن ﺟﻲ ﺳﮫﺮي ان ﮐﻲ ھﻳٺ ﻻﭤو‪ .‬واھﻪ واھﻪ! ﮀﺎ‬
‫ﺳﺎن ﮔڏ وڻ ﺟﻲ‬
‫َ‬
‫ﻻء اﻓﺳوس اﭤم ﺗﻪ ﺗون‬
‫ﻻء ﻋﻳش ﭤﻲ وﻳو‪ .‬ڪﺑﺎﻳﺎن ﺗو ِ‬
‫ﺗﻪ ﻣﺗﺎرو ھﺮڻ آھﻲ‪ .‬ھﻲ ﺳﭴو ھﻔﺗو ﻣون ِ‬
‫ﺑﮐﺎﻳل ﺋﻲ رھﻧدي‪.‬ﻣﭸﻳن ﭤو ﻧﻪ ﺗﻪ آﺋون ﭜﺎﮘن وارو آھﻳﺎن‪“.‬‬
‫ڪﺑﺎﻳﺎن ڪﺟﮫﻪ ﺑﻪ ﻧﻪ ڪﮀﻳو‪ .‬ﺳﻧدس ﺳﮫﺮو ھﺮڻ ﮐﻲ ڪﻠﮫن ﺗﻲ رﮐﻲ ﮔﮫﺮ ڏي رواﻧو‬
‫ﭤﻳو‪ .‬ڪﺑﺎﻳﺎن ﭜت واﻧﮔﺮ اﺗﻲ ﺋﻲ ﺑﻳﭠو رھﻳو ۽ ڪﺎ دﻳﺮ ﭘﻧﮫﻧﺟﻲ ﺳﮫﺮي ﮐﻲ وﻳﻧدو ڏﺳﻧدو رھﻳو‪.‬‬
‫ﺟڏھن ﺳﮫﺮي ﮔﮫﺮ اﭼﻲ ھﺮڻ ﮐﻲ ﻻﭤو ﺗﻪ ان ﮐﻲ ڏﺳﻲ ﺳڀ ﺧوش ﭤﻳﺎ‪ .‬ﺳﻧدس زال۽‬
‫ڌيء ﺗﻌﺮﻳف ڪﺮڻ ﻟﮘﻳون ۽ ﺳﭴو ھﻔﺗو ھﺮڻ ﺟو ﮔوﺷت ﭘﻳٽ ﭜﺮي ﮐﺎﺋڻ ﺟو ﺳوﭼﻲ ﺧوش‬
‫َ‬
‫ﭘوء‬
‫ﭤﻳون‪ .‬ﭔﭘﮫﺮي ﺗﺎﺋﻳن ﮔﮫﺮ ﺟﺎ ﺳﭜﺋﻲ ﭜﺎﺗﻲ ھﺮڻ ﺟﻲ ﮔوﺷت ﮐﻲ وڍﻳﻧدا ۽ ﺻﺎف ڪﻧدا رھﻳﺎ ۽ ِ‬
‫ﺟڏھن ﻧﻳﺮن ڪﺮڻ ﻟﮘﺎ ﺗﻪ ڌﻳﭨس ﭘﮀﻳو؛ ”ﺑﺎﺑﺎ ﻣﻧﮫﻧﺟو ﻣڙس ڪﺑﺎﻳﺎن ﻧظﺮ ﻧﻪ ﭘﻳو اﭼﻲ؟“‬
‫”ﺧﺑﺮ ﻧﺎھﻲ‪ ،‬ﺗوﮐﻲ ﺗﻪ ھن ﺟﻲ اﻓﻌﺎﻟن ﺟﻲ ﺧﺑﺮ آھﻲ‪ .‬ﭘڪ ڪﭤﻲ وﻳﭠﻲ وﻳﭠﻲ ﻧﻧڍ ﮐﭨﻲ‬
‫وﻳﺋﻲ ھوﻧدﻳس‪ “.‬ﺳﮫﺮي ﮐﻳن ﭔڌاﻳو‪ .‬ان ﺑﻌد ڪﻧﮫن ﺑﻪ ڪﺑﺎﻳﺎن ﺟو ﻧﻪ ﺳوﭼﻳو ۽ ھﺮ ھڪ ﭘﻧﮫﻧﺟﻲ‬
‫ﺋﻲ ڪﭼﮫﺮي ۾ﻟﮘﻲ وﻳو‪ .‬ﺷﺎم ﺗﺎﺋﻳن ﺟڏھن ڪﺑﺎﻳﺎن ﻧﻪ ﻣوٽﻳو ﺗﻪ ﺳﻧدس ﺳس رڙ ڪﺮي‬
‫ﭼﻳو‪” :‬ڪﺑﺎﻳﺎن ﺟو اﭸﺎ ﺗﺎﺋﻳن ڪو ﭘﺗو ﻧﻪ ﭘﻳو آھﻲ‪ .‬اﺟﮫو ﺗﻪ ھﺎﭨﻲ رات ﺑﻪ ﭤﻲ‪“.‬‬
‫”واﻗﻌﻲ ڪﺑﺎﻳﺎن ڪﻳڏاﻧﮫن ﮔم ﺗﻪ ﻧﻪ ﭤﻲ وﻳو آھﻲ؟“‬
‫ﺎﻧﻲء‬
‫”ڪڏھن ڪڏھن ﻳڪو ﭔﺎھﺮ ھﻠﻳو وﻳﻧدو آھﻲ ﭘﺮ ھﻳﻧﺋن ڪڏھن ﺑﻪ ﻧﻪ ﭤﻳو آھﻲ‪ .‬ﻣ َ‬
‫ﻻء ﺗﻪ ھو ﺿﺮور ﻣوٽﻲ اﻳﻧدو آھﻲ‪ ،‬اڄ ﺗﻪ ﺳﭴو ڏﻳﻧﮫن ﻧظﺮ ﻧﻪ آﻳو آھﻲ‪“.‬‬
‫ِ‬

‫ڏاھﻲ ﺟﮫﺮڪﻲ‬

‫‪43‬‬

‫”ﻣون ﮐﻳس ﺻﺑﺢ ﺟو ڏﭠو ھو‪ “،‬ﺳﻧدس ﺳﮫﺮي ﭼﻳو‪” .‬ان وﻗت ﺗﻪ ھو ﺑﻠڪل ﭼﺎق ﭼﮜو‬
‫ﭜﻠو ھو‪ .‬ﻣﻧﮫﻧﺟﻲ ﺧﻳﺎل ۾ ھن ﮐﻲ ھﺮڻ ﻧﻪ ﭰﺎﺳڻ ﺟوڏک ھوﻧدو‪ .‬ﭴﺎڻ ﺗﻪ اﭼﻲ ﻧڪﺗو‪“.‬‬
‫ﭤوري دﻳﺮ ﭔﻲ ﮔذري ﭘﺮ ھو ﮔﮫﺮ ﻧﻪ آﻳو‪ .‬ڪﺑﺎﻳﺎن ﺟﻲ زال ۽ ﺳس ﮐﻲ اﻳﺗﺮو اﭼﻲ ﻓڪﺮ‬
‫ﻻء ﺗﻳﺎر ﭤﻳون‪ .‬ھﻧن ﮐﻲ اھوﺋﻲ ڌﻳﺎن ۾ ھو ﺗﻪ ﺷﺎﻳد ڪﺑﺎﻳﺎن ﮐﻲ‬
‫ﭤﻳو ﺟو ﻧﻳٺ ڪﺑﺎﻳﺎن ﺟﻲ ﮘوﻻ ِ‬
‫ﻻء ڪوڙڪو ﻟﮘﺎﻳو‬
‫ڪو ﺣﺎدﺛودرﭘﻳش آﻳو ھوﻧدو‪ .‬ﭘﮫﺮﻳن ﺳﺎرﻳن ﺟﻲ ﻓﺻل ﭘوﻳﺎن ﺟﺗﻲ ھن ھﺮڻ ِ‬
‫ھو اﺗﻲ ڪﺑﺎﻳﺎن ﮐﻲ ﺳﭜﻧﻲ ﮘوﻟﻳو ﭘﺮ اﺗﻲ ﺑﻪ ﻧﻪ ﻣﻠﻳو‪ .‬ڪڏھن ڪڏھن ﻣﻧﺟﮫﻧد ﺟو ڪﺑﺎﻳﺎن ھڪ‬
‫وڻ ھﻳﭠﺎن وﭸﻲ ﺳﻣﮫﻧدو ھو‪ .‬ﺳو ھﺎڻ ھﻲ ﺳﭜﺋﻲ ڪﺑﺎﻳﺎن ﺟﻲ ان دﻟﭘﺳﻧد ﺟﮘﮫﻪ ﺗﻲ آﻳﺎ ﭘﺮ اﺗﻲ ﺑﻪ‬
‫ھن ﺟو ڪو ﭘﺗو ﻧﻪ ﭘﻳو‪.‬‬
‫”ﻣون ﮐﻲ ﻟﮘﻲ ﭤو ﺗﻪ ﻣﻧﮫﻧﺟو ﭘﻳﺎرو ڪﭤﻲ درﻳﺎھﻪ ۾ ﺗﻪ ﻧﻪ ﭔڏي وﻳو‪ “.‬ڪﺑﺎﻳﺎن ﺟﻲ زال‬
‫ﻻء درﻳﺎھﻪ ڏي وڌﻳﺎ‪.‬‬
‫ﭘوء ٽﻳﺋﻲ ﭴﭨﺎ ڪﺑﺎﻳﺎن ﮐﻲ ﮘوﻟڻ ِ‬
‫روﺋﻧدي ﭼﻳو‪ .‬۽ ِ‬
‫درﻳﺎھﻪ ﺟﻲ ڪﻧﺎري ﺗﻲ ڏﺳن ﺗﻪ ڪﺑﺎﻳﺎن ﭘﭤل ﻣﺎري ﻣﭤﻲ ﮐﻲ ھٿ ڏﻳﺋﻲ درﻳﺎھﻪ ﺟﻲ‬
‫وھﻧدڙ ﭘﺎﭨﻲ ﮐﻲ ﺑﻪ ڏﺳﻲ رھﻳو آھﻲ ﺗﻪ ڪﺟﮫﻪ ﺳوﭼﻲ ﺑﻪ رھﻳو آھﻲ‪.‬‬
‫”ڪﺑﺎﻳﺎن! ڪﺑﺎﻳﺎن! ﺗو ﮀﺎ ﭘﻳو ڪﺮﻳن؟“ ﭘﺮ ڪﺑﺎﻳﺎن ڪو ﺟواب ﻧﻪ ڏﻧن ۽ ﺳﻧدس‬
‫ﭘﺎﭨﻲء ۾ﺋﻲ ﮐﺗﻳون رھﻳون‪.‬‬
‫ﻧظﺮون درﻳﺎھﻪ ﺟﻲ وھﻧدڙ‬
‫َ‬
‫”ڪﺑﺎﻳﺎن ﮀﺎ ﮘﺎﻟﮫﻪ آھﻲ‪ “.‬ﺳﻧدس ﺳﮫﺮي ﭘﮀﻳو‪” .‬ﭼﺎق ﺗﻪ آھﻳن؟“‬
‫ﺷﻲء ڏﺳﻲ رھﻳو آھﻳﺎن‪ “.‬۽ ﭘﻧﮫﻧﺟو‬
‫ان ﺗﻲ ڪﺑﺎﻳﺎن ورﻧدي ڏﻧﻲ‪ ،‬آﺋون ھڪ ﻋﺟﻳب‬
‫ِ‬
‫ﭘﺎﭨﻲء ۾ ﺋﻲ ﮔﮫورﻳﻧدو رھﻳو‪.‬‬
‫ڪﻧڌ ﻣﭤﻲ ڪﺮڻ ﺑدران‬
‫َ‬
‫ﺷﻲء آھﻲ ﺟﻳڪﺎ ﺗون ڏﺳﻳن ﭘﻳو ﭘﺮ اﺳﺎن ﮐﻲ ﻧظﺮ‬
‫ﺷﻲء؟ اھﺎ ڪﮫڙي ﻋﺟﻳب‬
‫”ﻋﺟﻳب‬
‫ِ‬
‫ِ‬
‫ﻧﭤﻲ اﭼﻲ‪“.‬‬
‫”ﮀﺎ ﺗوھﺎن ﮐﻲ ﻧظﺮ ﻧﻪ ﭘﺋﻲ اﭼﻲ؟ ﭼﮜو وري ﭘﺎﭨﻲ ڏي ﭼﺗﺎﺋﻲ ڏﺳو‪“.‬‬
‫ﭘﺎﭨﻲء ڏي ﭼﺗﺎﺋﻲ ڏﭠو ﭘﺮ ﮐﻳن ڪﺟﮫﻪ ﺑﻪ ﻧظﺮ ﻧﻪ آﻳو‪ .‬ﺳﭜﻧﻲ ھڪ ﭔﺋﻲ‬
‫ان ﺗﻲ وري ﺳﭜﻧﻲ‬
‫َ‬
‫ڏي ﺗﻌﺟب ﻣﺎن ڏﭠو‪ .‬ڪﺑﺎﻳﺎن ﺟﻲ ﺳﮫﺮي اﮘﻳﺎن وڌي ڪﺑﺎﻳﺎن ﺟﻲ ﻧﺑض ﺗﭘﺎس ڪﺋﻲ ﺗﻪ ڪﭤﻲ‬
‫ﺗپ دﻣﺎغ ﺗﻲ اﺛﺮ ﺗﻪ ﻧﻪ وﭸﻲ ڪﻳو اﭤس‪” .‬ﻟﮘﻲ ﭤو ﺗﻪ ڪﺑﺎﻳﺎن ﮐﻲ ڏﻳﻧﮫن ﻟﮘﻲ وﻳو آھﻲ‪ “.‬ڪﺑﺎﻳﺎن‬
‫ﺟﻲ زال ۽ ﺳس ھﺎﺋوڪﺎر ۾ ڪﻧڌ ڌوﭨﻳون‪.‬‬
‫”وري ﭼﺗﺎﺋﻲ ڏﺳو‪ .‬ﮀﺎ ﺗوھﺎن ﮐﻲ ڪﺟﮫﻪ ﻧظﺮ ﻧﭤو اﭼﻲ؟ ڪﺑﺎﻳﺎن ﭘﮀﻳو‪.‬‬
‫”ﭼﺗﺎﺋﻲ ﮀﺎ ڏﺳون؟“ ﺳﮫﺮي واﺋڙن واﻧﮔﺮ ﭘﮀﻳو‪ .‬ﻋﺟﻳب ﺣﺮڪت ﺟﻳڪﺎ ﭘﺎﭨﻲ ڪﺮي‬
‫رھﻳو آھﻲ‪“.‬‬
‫”ڪﮫڙي ﻋﺟﻳب ﺣﺮڪت؟“‬
‫واديء ڏي وھﻲ رھﻳو آھﻲ‪” “.‬ان ۾ ڪﮫڙي ﻋﺟب‬
‫ٽڪﺮيء ﺗﺎن ھﻳٺ‬
‫”اھﺎ ﺗﻪ ھو‬
‫َ‬
‫َ‬
‫ﺟﮫڙي ﮘﺎﻟﮫﻪ آھﻲ؟“ ﺳﮫﺮي ﭘﮀﻳو‪ .‬ھن ﺟﻲ زال ۽ ﺳس وري ھڪ ﭔﺋﻲ ڏي ﺗﻌﺟب ۽ ﻓڪﺮ ﻣﺎن‬
‫ڏﺳڻ ﻟﮘﻳون‪.‬‬
‫واديء ﮐﺎن ﻣﭤﻲ ﺟﺑل ڏي اﺑﺗو ﮀو‬
‫”ﻣﻧﮫﻧﺟو ﻣطﻠب آھﻲ ﺗﻪ اھو اﺋﻳن ﮀو ﭘﻳو وھﻲ‪.‬‬
‫َ‬

‫ڏاھﻲ ﺟﮫﺮڪﻲ‬

‫‪44‬‬

‫ﻧﭤووھﻲ؟“ ڪﺑﺎﻳﺎن ﭘﮀﻳو‪.‬‬
‫ﻻء ﻧﺎﻣﻣڪن آھﻲ‪ .‬ﭘﺎﭨﻲ ھﻣﻳﺷﻪ ﻣﭤﺎھﻳن ﮐﺎن ھﻳٺ‬
‫”اھو ان ڪﺮي ﭴٽ‪ ،‬ﺟو اھو‬
‫َ‬
‫ﭘﺎﭨﻲء ِ‬
‫وھﻧدو آھﻲ‪“.‬‬
‫ﻻء ﻣﻣڪن آھﻲ ﺗﻪ ﺟﺎﻧورن ﺟﻲ وڏي‬
‫”ﭼﺋﺑو ﺗﻪ اھو‬
‫َ‬
‫ﻻء ﻧﺎﻣﻣڪن آھﻲ‪ .‬ﺑﺎﻗﻲ ھﺮڻ ِ‬
‫ﭘﺎﭨﻲء ِ‬
‫ڪوڙڪﻲ ۾ ﭰﺎﺳڻ ﺑدران وڻ ۾ ٽﻧﮔﻳل ﭘﮐﻳن ﺟﻲ ﻧﻧڍڙي ڪوڙڪﻲ ۾ ﭰﺎﺳﻲ ﭘوي‪ .‬ﺟﻳڪڏھن‬
‫ﻻء ﺑﻪ ﻣﻣڪن ﭤﻲ ﺳﮔﮫﻲ ﭤو‪“.‬‬
‫ﭘوء‬
‫َ‬
‫ﭘﺎﭨﻲء ِ‬
‫ﻻء ﻣﻣڪن آھﻲ ﺗﻪ ِ‬
‫ھﺮڻ ِ‬
‫ڪﺑﺎﻳﺎن اھو ﭼﺋﻲ ﺳﮫﺮي ڏي ﻣﻧﮫن ڪﻳو‪ .‬ﺳﻧدس زال ۽ ﺳس ﺑﻪ ﺷڪﻲ ﻧﮔﺎھن ﺳﺎن‬
‫ﺳﮫﺮي ڏي ﻧﮫﺎرﻳو ۽ ﺳﻣﺟﮫﻲ وﻳون ﺗﻪ اﺻل ﮘﺎﻟﮫﻪ ﮀﺎ آھﻲ ۽ ھﺮڻ ﺳﮫﺮي ﻧﻪ ﭘﺮ ڪﺑﺎﻳﺎن ﭰﺎﺳﺎﻳو‬
‫آھﻲ‪ .‬اھو ﺣﺎل ڏﺳﻲ ﺳﮫﺮو ڏاڍو ﺷﺮﻣﻧدو ﭤﻳو ۽ ﻣﺎٺ ﻣﭠوڙي ۾ اﺗﺎن ﮐﺳڪﻲ وﻳو‪.‬‬
‫ان ﺑﻌد ڪﺑﺎﻳﺎن ھﺮڻ ﺟو ﺳڀ ﮔوﺷت ﭘﺎڻ رﮐﻳو ۽ ﺳﭴو ھﻔﺗو ﭘﺎڻ‪ ،‬ﺳﻧدس زال ۽ ﺳس‬
‫ﮐﺎﺋﻳﻧدي رھﻲ‪ .‬ﺟڏھن ﮔوﺷت ﺧﺗم ﭤﻳو ﺗﻪ ڪﺑﺎﻳﺎن ﭘﻧﮫﻧﺟﻲ ﺳﮫﺮي وٽ آﻳو ۽ ﭼﻳو ”آﺋون اﻳﺗﺮو‬
‫ﻻء ﮔﮫٽ ۾ ﮔﮫٽ ھﺮڻ ﺟﺎ ھڏا ﺑﭼﺎﺋﻲ رﮐﻳﺎ‬
‫ڪﻣﻳﻧو ﻧﭤو ﭤﻳڻ ﭼﺎھﻳﺎن‪ .‬ان ڪﺮي ڏﺳو ﻣون ﺗوھﺎن ِ‬
‫آھن‪“.‬‬

‫ڏاھﻲ ﺟﮫﺮڪﻲ‬

‫‪45‬‬

‫ڏاھو ﮐﻳﮐڙو‬
‫ﭘﺎﭨﻲء ﺟﻲ ڍﻧڍ ھﺋﻲ‪ .‬ھن ڍﻧڍ ۾ ﻧﻧڍﻳون وڏﻳون‬
‫ﺑﺮﻣﺎ ﺟﻲ ﺷﮫﺮ رﻧﮔون ﭜﺮﺳﺎن ھڪ ﻣﭠﻲ‬
‫َ‬
‫ھﺰارﻳون ﻣﮀﻳون رھﻳون ﭤﻲ‪ .‬ﺟﻳﺋن ﺗﻪ اھﺎ ﺑﺎدﺷﺎھﻪ ﺳﻼﻣت ﺟﻲ ڍﻧڍ ھﺋﻲ ﺳو ﺳڀ ﻣﮀﻳون ان ڍﻧڍ‬
‫۾ ﺧوش ﭘﺎش ھﻳون‪ .‬ﺑﺎدﺷﺎھﻪ ﺳﻼﻣت ﺳﭴﻲ ﺷﮫﺮ ۾ ﭘڙھو ﮔﮫﻣﺮاﺋﻲ ﮀڏﻳو ھو ﺗﻪ ڪوﺑﻪ ﺳﻧدس‬
‫ﻻء ﺷﮫﺮ ﮐﺎن ﭔﺎھﺮ‬
‫ڍﻧڍ ﻣﺎن ﻣﮀﻲ ﻧﻪ ﭰﺎﺳﺎﺋﻳﻧدو‪ .‬ان ڪﺮي روزاﻧو ﺷﮫﺮ ﺟﺎ ﻣﺎﭨﮫو ﻣﮀﻳون ﻣﺎرڻ ِ‬
‫درﻳﺎء ﺗﻲ وﻳﻧدا ھﺋﺎ‪ .‬ھﻧن ڪڏھن ﭜﻠﺟﻲ ﺑﻪ ﺑﺎدﺷﺎھﻪ ﺟﻲ ھن ڍﻧڍ ڏي ُرخ ﻧﭤﻲ ڪﻳو‪ .‬ان ڪﺮي ڍﻧڍ‬
‫َ‬
‫زﻧدﮔﻲء ﺟﺎ ڏﻳﻧﮫن ﮔذاري رھﻳون ھﻳون‪.‬‬
‫ﺟون ﻣڙﻳﺋﻲ ﻣﮀﻳون ﺧوش ۽ ﺣﻔﺎظت ۾‬
‫َ‬
‫ھن ڍﻧڍ ﺟﻲ ڪﻧﺎري ﺗﻲ ھڪ ﮐﻳﮐڙو ۽ ﭔﮔﮫﻪ ﭘﮐﻲ ﭘڻ رھﻧدو ھو‪ .‬اھﻲ ﭘﺎڻ ۾ ﺗﻣﺎم ﮔﮫﺎٽﺎ‬
‫ﻳﺎر ھﺋﺎ‪ .‬ڍﻧڍ ﺟون ﻣڙﻳﺋﻲ ﻣﮀﻳون ھﻧن ﮐﻲ ﭘﻧﮫﻧﺟو ﻣددﮔﺎر ۽ دوﺳت ﺳﻣﺟﮫﻧدﻳون ھﻳون‪ .‬ﭔﮔﮫﻪ ﭘﮐﻲ‬
‫ﻻء ھو ھﻣﻳﺷﻪ اڏاﻣﻲ درﻳﺎھﻪ ﺗﻲ‬
‫ڪڏھن ﺑﻪ ان ڍﻧڍ ﻣﺎن ﻣﮀﻲ ﻧﻪ ﭰﺎﺳﺎﺋﻳﻧدو ھو‪ .‬ﮐﺎڌي ﺧوراڪ ِ‬
‫واﭘﺳﻲء ﺗﻲ ﭘﻧﮫﻧﺟﻲ ﺳﭴﻲ ڏﻳﻧﮫن ﺟﻲ ﺳﻔﺮ‬
‫وﻳﻧدو ھو ﻳﺎ ڪﻧﮫن ڏوراﻧﮫﻳن ڍﻧڍ ڍوري ﺗﻲ‪ .‬ﺷﺎم ﺟو‬
‫َ‬
‫ﺟﺎ ﺗﺟﺮﺑﺎ ﭘﻧﮫﻧﺟﻲ دوﺳت ﮐﻳﮐڙي ﮐﻲ ﭔڌاﺋﻳﻧدو ھو ﺗﻪ ھو ڪﮫڙي ڪﮫڙي ھﻧڌ وﻳو‪ .‬ﺑک ﻟﮘڻ ﺗﻲ‬
‫ﻣﮀﻳون ڪﭤﺎن ڪﭤﺎن ﭰﺎﺳﺎﺋﻲ ﮐﺎڌاﺋﻳن‪.‬‬
‫ﭘﮐﻲء ﺟو ﭘﻳٽ‬
‫ﺑﺎدﺷﺎھﻪ ﺳﻼﻣت ﺟﻲ ڍﻧڍ ﺟﻲ ﻣﮀﻳن ﮐﻲ ﺟﻳﺗوﭨﻳڪ اھﺎ ﭴﺎڻ ھﺋﻲ ﺗﻪ ﭔﮔﮫﻪ‬
‫َ‬
‫ﭘﮐﻲء ﺗﻲ‬
‫ﻣﮀﻲء ﺗﻲ آھﻲ ﭘﺮ اھﺎ ﭘڪ ھﻳن ﺗﻪ ھو ﺳﻧدن ﻧﺎﻟو ھﺮﮔﺰ ﻧﻪ وﭠﻧدو‪ .‬ھﻧن ﺟو ﭔﮔﮫﻪ‬
‫ﮔذر‬
‫َ‬
‫َ‬
‫ﭘڪو ﭜﺮوﺳو ھو‪ .‬ان ڪﺮي ڪڏھن ڪڏھن ﭔﺎھﺮﻧڪﺮي ﭔﮔﮫﻪ ﭘﮐﻲ ﺳﺎن ﺧﺑﺮﭼﺎر ﺑﻪ اﭼﻲ‬
‫ڪﻧدﻳون ھﻳون‪.‬‬
‫ﺟﻳﺋن ﺟﻳﺋن وﻗت ﮔذرﻧدو وﻳو ﭔﮔﮫﻪ ﭘﮐﻲ ﭘوڙھو ﭤﻳﻧدو وﻳو ۽ ھﺎڻ ھو اﻳﺗﺮو ﺳﺳت ۽‬
‫ﻻء‬
‫ﭤڪل ﻣﺣﺳوس ڪﺮڻ ﻟﮘو ﺟو روزاﻧو ڏوراﻧﮫﻳن ڍﻧڍ ﺗﻲ اڏاﻣﻲ وﭸﻲ ﻣﮀﻳون ﭰﺎﺳﺎﺋڻ ھن ِ‬
‫ﻻء ﻣﮀﻳون ﭰﺎﺳﺎﺋﻲ ﮐﺎﺋڻ ﭘڻ ﺿﺮوري ھو‪.‬‬
‫ڏﮐﻳو ڪم ﭤﻲ ﭘﻳو‪ .‬ﭘﺮ ﺟﻳﺋڻ ِ‬
‫ﭘﮐﻲء دل‬
‫”ھن ﺑﺎدﺷﺎھﻪ ﺳﻼﻣت واري ڍﻧڍ ﺟون ﻣﮀﻳون ﭰﺎﺳﺎﺋﻲ ﮀو ﻧﻪ ﮐﺎﺋﺟن؟“ ﭔﮔﮫﻪ‬
‫َ‬
‫ﺋﻲ دل۾ ﺳوﭼﻳو‪” ،‬ھن ڍﻧڍ ﺟون ﻣﮀﻳون ﺟﻳﺗوﭨﻳڪ ﻣﻧﮫﻧﺟﻳون دوﺳت آھن ﭘﺮ ﺳڀ ﺑﻪ ﺗﻪ ﻧﻪ‬
‫آھن‪ “.‬ان ﺑﻌد ھن ھڪ اٽڪل ﺳوﭼﻲ‪.‬‬
‫ﭔﺋﻲ ڏﻳﻧﮫن ﭔﮔﮫﻪ ﭘﮐﻲ ھڪ ﭔﻲ ڍﻧڍ ڏي ھﻠﻳووﻳو ۽ ﺳﭴو ڏﻳﻧﮫن اﺗﻲ ﺋﻲ ﮔﮫﺎري ﮀڏﻳو‪.‬‬
‫ﺟڏھن ﻣوٽﻳو ﺗﻪ ڪﺎﻓﻲ دﻳﺮ ﭤﻲ ﭼڪﻲ ھﺋﻲ‪ .‬ﮐﻳﮐڙو ﭘﻧﮫﻧﺟﻲ ﭔﺮ ۾ ﮔﮫڙي وﻳو ھو ۽ ﻣﮀﻳون ﺳڀ‬
‫ﺳﻣﮫﻲ رھﻳون ھﻳون‪.‬‬
‫ﭔﺋﻲ ڏﻳﻧﮫن ﺻﺑﺢ ﺟو ﺳﻳﺮ ﺷڪﺎر ﺗﻲ وﭸڻ ﺑدران ﭔﮔﮫﻪ ﭘﮐﻲ ڍﻧڍ ﺟﻲ وچ ﺗﻲ اﭼﻲ ھڪ‬
‫ٽﻧگ ﺗﻲ ﺑﻳﮫﻲ اﮐﻳون ﺑﻧد ڪﺮي ﺳوﭼڻ ﻟﮘو‪ .‬ﭤوري دﻳﺮ ﺑﻌد ﮐﻳﮐڙو ﭘﻧﮫﻧﺟﻲ ﭔﺮ ﻣﺎن ﭔﺎھﺮ ﻧڪﺗو‪.‬‬

‫ڏاھﻲ ﺟﮫﺮڪﻲ‬

‫‪46‬‬

‫ﭘﮐﻲء ﮐﻲ ان ﺣﺎل ۾ ڏﺳﻲ ﺣﻳﺮان ﭤﻲ وﻳو‪.‬‬
‫ﭘﻧﮫﻧﺟﻲ ﺟﮫوﻧﻲ دوﺳت ﭔﮔﮫﻪ‬
‫َ‬
‫”ﺧﻳﺮ ﺗﻪ آھﻲ‪ ،‬ﭜﺎﺋو ﭔﮔﮫﻪ ﭘﮐﻲ؟“ ﮐﻳﮐڙي ﭔﮔﮫﻪ ﭘﮐﻲ ﮐﺎن ﭘﮀﻳو‪.‬‬
‫ﭘوء‬
‫ﭔﮔﮫﻪ‬
‫َ‬
‫ﭘﮐﻲء آھﺳﺗﻲ آھﺳﺗﻲ ﭘﻧﮫﻧﺟون اﮐﻳون ﭘٽﻳون‪ .‬ﻣﭤﻲ ڪﻳل ٽﻧگ ﮐﻲ ھﻳٺ ﻻﭤو‪ِ .‬‬
‫ﻏﻣﮔﻳن ﺷڪل ﭠﺎھﻲ ﮐﻳﮐڙي ﮐﻲ ﺧﺑﺮ ﭔڌاﺋﻲ ﺗﻪ ھن ﻣﮫﺎﭨن ﺟﻲ واﺗﺎن ﭔڌو آھﻲ ﺗﻪ ھڪ ڏﻳﻧﮫن ھن‬
‫ڍﻧڍ ﺟون ﻣڙﻳﺋﻲ ﻣﮀﻳون ﻣﺮي وﻳﻧدﻳون‪ .‬ھو ڪﺎﻟﮫﻪ ﮐﺎن ان ﮘﭨﺗﻲ ۾ آھﻲ ﺗﻪ ھﺎڻ ﻣﮀﻳن ﺟو ﮀﺎ‬
‫ﭤﻳﻧدو‪ .‬ھن ڍﻧڍ ﺟون ﻏﺮﻳب ﻣﮀﻳون ﺟن ﺳﺎن ھن ﺟﻲ ﺗﻣﺎم ﮔﮫﭨﻲ دوﺳﺗﻲ آھﻲ اﻧﮫن ﺟو ﮀﺎ ﭤﻳﻧدو‪.‬‬
‫ﭘﮐﻲء اﮘﻳﺎن ﻟﻧﮔﮫﻲ رھﻳون ھﻳون‪ ،‬اھﻲ ﭔﮔﮫﻪ‬
‫ڪﺟﮫﻪ ﻣﮀﻳون‪ ،‬ﺟﻳڪﻲ ان وﻗت ﭔﮔﮫﻪ‬
‫َ‬
‫ﭘﮐﻲء ﮐﻲ‬
‫ﭘوء اﻧﮫن ﻣﺎن ھڪ ﻣڙﻧﻲ ﺟﻲ طﺮﻓﺎن ﭔﮔﮫﻪ‬
‫َ‬
‫َ‬
‫ﭘﮐﻲء ﺟﻲ اھﺎ ﮘﺎﻟﮫﻪ ﭔڌي ڊﭴﻲ وﻳون‪ِ .‬‬
‫ﭘﮐﻲء ﺧوﺷﻲ ﺳﺎن ﺳﻧدن‬
‫اﭼﻲ ﻣﻧٿ ﻣﻳڙ ڪﺋﻲ ﺗﻪ ھوﮐﻳن ان اوﭼﺗﻲ اﻳﻧدڙ ﻣوت ﮐﺎن ﺑﭼﺎﺋﻲ‪ .‬ﭔﮔﮫﻪ‬
‫َ‬
‫ﻻء ھﺎﺋوڪﺎر ڪﺋﻲ‪.‬‬
‫ﻣدد ِ‬
‫ﻣﮀﻲء ﮐﻲ آﭤت ڏﻳﻧدي ﭔڌاﻳو‪.‬‬
‫”ھﺗﺎن ﺗﻣﺎم وﻳﺟﮫو ھڪ ﭔﻲ ڍﻧڍ آھﻲ‪ “،‬ھن ﭘﺮﻳﺷﺎن‬
‫َ‬
‫ﻣﮀﻲء ﭘﮀﻳو‪.‬‬
‫”ﭘﺮ اﺳﻳن ﺳڀ ُاﺗﻲ ڪﻳﺋن ﭘﮫﭼﻲ ﺳﮔﮫﻧدﻳوﻧﺳﻳن‪“.‬‬
‫َ‬
‫ﭘﮐﻲء ﮐﻳن ﭼﻳو‪ ،‬آﺋون روزاﻧو ﭔﻪ ﭼﺎر ﻣﮀﻳون‬
‫ﻻء ﻓﻘط ھڪ ﺋﻲ طﺮﻳﻘو آھﻲ‪ “،‬ﭔﮔﮫﻪ‬
‫َ‬
‫”ان ِ‬
‫ﻻء ﻣوٽﻲ ﺳﮔﮫﺎن‬
‫ﭘﻧﮫﻧﺟﻲ وڏي ﭼﮫﻧب ۾ ﺟﮫﻠﻲ اوڏاﻧﮫن اڏاﻣﻲ ان ڍﻧڍ ۾ اﮀﻠﻲ وري ﭔﻳن ﺟﻲ ﻣدد ِ‬
‫ﭤو‪“.‬‬
‫ﭘوء ﭔﮔﮫﻪ ﭘﮐﻲ ﺟﮫٽ ﭘٽ ڪﺟﮫﻪ ﻣﮀﻳن ﮐﻲ‬
‫ان ﺻﻼح ﺗﻲ ﺳﭜﻧﻲ ﻣﮀﻳن رﺿﺎﻣﻧدي ڏﻳﮐﺎري‪ِ .‬‬
‫ﻻء ﺗﻳﺎري ڪﺋﻲ‪.‬‬
‫ﭘﻧﮫﻧﺟﻲ ڊﮔﮫﻲ ﭼﮫﻧب ۾ ﮔڏ ڪﺮي ﭔﻲ ڍﻧڍ ڏي اڏاﻣڻ ِ‬
‫ﺷﺎم ﺟو ھو ﭤڪل ﻣﮫﺎﻧڊو ﮐﭨﻲ ﻣوٽﻳو‪ .‬ﭴڻ وڏو ڪم ﺳﺮاﻧﺟﺎم ڏﻳﺋﻲ آﻳو ھﺟﻲ‪ .‬ﭔﺋﻲ ڏﻳﻧﮫن‬
‫ھن ﭔﻳن ﻣﮀﻳن ﮐﻲ ﭼﮫﻧب ۾ﺟﮫﻠﻲ ﻧﺋﻳن ڍﻧڍ ڏي رواﻧو ﭤﻳو‪ .‬اﺋﻳن ڪﻳﺗﺮن ڏﻳﻧﮫن ﺗﺎﺋﻳن اھو ﺳﻠﺳﻠو‬
‫ھﻠﻧدو رھﻳو‪.‬‬
‫ﭔﮔﮫﻪ ﭘﮐﻲ ھﺎڻ ﭘﮫﺮﻳن ﮐﺎن ﻣﺗﺎرو ۽ ﺗﺎزو ﺗواﻧو ﻧظﺮ اﭼڻ ﻟﮘو‪ .‬آﺧﺮڪﺎر ﺳﻳﺎﭨﻲ ﮐﻳﮐڙي‬
‫ھن ﮐﻲ ﺗﺎﭨﻲ ورﺗو‪” .‬ڪﭤﻲ ﺳﻧدس دوﺳت ﭘﻧﮫﻧﺟو ﭘﻳٽ ﻗوت ھن ﺑﺎدﺷﺎھﻪ واري ڍﻧڍ ﺟﻲ ﻣﮀﻳن‬
‫ﺗﻲ ﺗﻪ ﻧﻪ ڪﺮي رھﻳو آھﻲ‪ .‬ﭘﺮ ﺳﻧدس دوﺳت اھڙو ذﻟﻳل ڪم ڪڏھن ﺑﻪ ﻧﻪ ڪﻧدو‪ “.‬ان ﺳوچ‪،‬‬
‫ﮐﻳﮐڙي ﺟﻲ ﭘﭼﺮ ﻧﻪ ﮀڏي ۽ ھن ﻣﻌﻠوم ڪﺮڻ ﭼﺎھﻳو ﺗﻪ روزاﻧو ﺻﺑﺢ ﺟو ﭔﮔﮫﻪ ﭘﮐﻲ ﻣﮀﻳن ﮐﻲ‬
‫ڪﻳڏاﻧﮫن ﮐﭨﻳو وﭸﻲ ﭤو‪.‬‬
‫ﻻء ﭼﻳو ﺟﺗﻲ ﭔﮔﮫﻪ روزاﻧو ﻣﮀﻳن ﮐﻲ‬
‫ھڪ ڏﻳﻧﮫن ﮐﻳﮐڙي ﭔﮔﮫﻪ ﭘﮐﻲ ﮐﻲ ان ڍﻧڍ ﺗﻲ ھﻠڻ ِ‬
‫ﮐﭨﻲ وﻳو ﭤﻲ‪ .‬ﭔﮔﮫﻪ ﭘﮐﻲ ڪﺟﮫﻪ دﻳﺮ ﺳوچ ۾ﭘﺋﺟﻲ وﻳو‪ .‬ان ﺑﻌد ﻧﻳٺ ھﺎﺋوڪﺎر ڪﺋﻲ‪ .‬ﺷﺎﻳد اھو‬
‫ﭘﮐﻲء ﺗﻲ ﻓﺮض‬
‫ﺳوﭼﻲ ﺗﻪ ﻣﺗﺎن اﻧڪﺎر ڪﺮڻ ﺳﺎن ﮐﻳﮐڙو ﺷڪ ۾ ﭘﺋﺟﻲ وﭸﻲ‪ .‬ﮀو ﺟو ﭔﮔﮫﻪ‬
‫َ‬
‫ھو ﺗﻪ ﭘﻧﮫﻧﺟﻲ دوﺳت ﮐﻳﮐڙي ﺟو ﺑﻪ ڪم ڪﺮي‪.‬‬
‫ﭔﮔﮫﻪ ﭘﮐﻲ ﮐﻳﮐڙي ﮐﻲ ﭼﻳو ﺗﻪ اڏاﻣڻ ﻣﮫل ھو ﺳﻧدس ﮘﭼﻲَء ﮐﻲ ﺳوﮔﮫو ﺟﮫﻠﻲ‪ .‬ﮐﻳﮐڙي‬
‫اﺋﻳن ﺋﻲ ڪﻳو ۽ ﭔﮔﮫﻪ ﭘﮐﻲ ﭘﻧﮫﻧﺟﺎ ﮐﻧڀ ﮀﻧڊي اڏاﻣڻ ﺷﺮوع ڪﻳو‪ .‬رﺳﺗﻲ ﺗﻲ ھو ﺟﺑل‪ ،‬ﻣﺎﭤﺮﻳون‪،‬‬
‫ﺑﺎغ ﭔﻧﻳون ﻟﺗﺎڙﻳﻧدا ھﻠﻳﺎ‪ .‬ﭘﮫﺮﻳون دﻓﻌو ھﮫڙا ﺳﮫﭨﺎ ﻧظﺎرا ڏﺳﻲ ﮐﻳﮐڙو ڏاڍو ﺧوش ﭤﻳو‪ .‬ﺳﭴﻲ ﭴﻣﺎر‬

‫ڏاھﻲ ﺟﮫﺮڪﻲ‬

‫‪47‬‬

‫ھو ﻓﻘط ﮔپ ۾ ﻟﻳﭤڙﻳون ﭘﺎﺋﻳﻧدو رھﻳو‪.‬‬
‫ٽڪﺮيء ﭘﭠﻳﺎن ﻣﮀﻳن ﺟﺎ ڪﻳﺗﺮاﺋﻲ ڪﻧڊا ۽ ﮀﻠﺮ ﻧظﺮ آﻳﺎ‪.‬‬
‫رﺳﺗﻲ ﺗﻲ ﮐﻳﮐڙي ﮐﻲ ھڪ‬
‫َ‬
‫اھو ڏﺳﻲ ﮐﻳﮐڙو اﭼﺮج ۾ ﭘﺋﺟﻲ وﻳو ۽ ﺳﻧدس ﺷڪ ﭘڪ ۾ ﺑدﻟﺟﻲ وﻳو ﺗﻪ ھﻲ ﭔﮔﮫﻪ ﭘﮐﻲ ﭘﻧﮫﻧﺟﻲ‬
‫ﮔﮫﺮ ﺟون ﺋﻲ ﻣﮀﻳون ﮐﺎﺋﻲ ﭤﻠﮫو ﭤﻲ رھﻳو آھﻲ‪ .‬ڍﻧڍ ﺳڪڻ ﺟو ﻓﻘط ﺑﮫﺎﻧو آھﻲ‪.‬‬
‫ﭘﮐﻲء ﺟﻲ ﮘﭼﻲ ﮐﻲ وﭠﻲ زور ﺳﺎن‬
‫ڪوﺑﻪ اﺋﻳن ﻣﺮڻ ﻧﭤو ﭼﺎھﻲ‪ .‬ﮐﻳﮐڙي ھﺎڻ ﭔﮔﮫﻪ‬
‫َ‬
‫ﺑﻠﻧديء ﺗﻲ اڏاﻣﻧدي ڊپ ﭤو‬
‫ﭘﮐﻲء ﺟڏھن ان ﺟو ﺳﺑب ﭘﮀﻳس ﺗﻪ وراﭨﻳﺎﺋﻳن ﺗﻪ ھﻳڏي‬
‫ﭼﻳﭜﺎٽﻳو‪ .‬ﭔﮔﮫﻪ‬
‫َ‬
‫َ‬
‫ﻻء ﺳﺎھﻪ‬
‫ﭘوء آھﺳﺗﻲ آھﺳﺗﻲ ﮐﻳﮐڙي ﭔﮔﮫﻪ‬
‫َ‬
‫ﭘﮐﻲء ﺟﻲ ﮘﭼﻲ ﺗﻲ اﻳڏو زور ڏﻧو ﺟو ھن ِ‬
‫ﻟﮘﻳم‪ ،‬۽ ِ‬
‫ﮐﭨڻ ڏﮐﻳو ﭤﻲ ﭘﻳو‪ .‬وڌﻳڪ اڏاﻣڻ ﺑدران اﺗﻲ ﺋﻲ ﻟﮫﻲ ﭘﻳو ﺟﺗﻲ ھو ﻣﮀﻳون ﮐﺎﺋﻲ ڪﻧڊا ۽ ﮀﻠﺮ‬
‫ﭘﮐﻲء ﺟﻲ ﮘﭼﻲ ﮐﻲ ﻧﻪ ﮀڏﻳو ۽ اﻳڏو زور ڏﻧو ﺟو‬
‫ﮀڏﻳﻧدو ھو‪ .‬ﭜٽ ﺗﻲ ﻟﮫڻ ﺑﻌد ﺑﻪ ﮐﻳﮐڙي ﭔﮔﮫﻪ‬
‫َ‬
‫آﺧﺮ ﺳﺎھﻪ ﻧڪﺮي وﻳس‪ .‬ان ﺑﻌد ﮐﻳﮐڙو آھﺳﺗﻲ آھﺳﺗﻲ ﭘﻧﮫﻧﺟﻲ ﻣﻧﺰل ڏي رواﻧو ﭤﻲ وﻳو ﺟﺗﺎن‬
‫آﻳو ھو‪.‬‬
‫ڍﻧڍ ﺗﻲ ﭘﮫﭼﻲ ھن ﺑﺎﻗﻲ ﺑﭼﻳل ﻣﮀﻳن ﮐﻲ ان ظﺎﻟم ﭔﮔﮫﻪ ﭘﮐﻲَء ﺟﻲ ﻣوت ﺟﻲ ﺧﺑﺮ ﭔڌاﺋﻲ‪.‬‬
‫ﭘوء ﮐﻳﮐڙي ﮐﻳن ﺳﭴو اﺣوال ﭔڌاﻳو ﺗﻪ‬
‫ﻣﮀﻳن ﮐﻲ ﮐﻳﮐڙي ﺟﻲ ﻣوت ﺟو ﭔڌي ﭘﮫﺮﻳن ڏک ﭤﻳوﭘﺮ ِ‬
‫ڪﻳﺋن ﭔﮔﮫﻪ ﭘﮐﻲ ﺑﮫﺎﻧو ﭠﺎھﻲ روزاﻧو ﻣﮀﻳن ﮐﻲ ﮐﺎﺋﻲ رھﻳو ﺟن ﺟﺎ ڪﻧڊا ۽ ﮀﻠﺮ ھو ﭘﻧﮫﻧﺟﻲ‬
‫اﮐﻳن ﺳﺎن ڏﺳﻲ آﻳو آھﻲ‪ .‬اھو ﭔڌي ﻣﮀﻳون ڏاڍﻳون ﺧوش ﭤﻳون ۽ ﮐﻳﮐڙي ﺟﺎ ﭤورا ﻣﭸﻳﺎﺋون ﺟﻧﮫن‬
‫ﺳﻧدن ﺟﺎن ﺑﭼﺎﺋﻲ‪.‬‬

‫ڏاھﻲ ﺟﮫﺮڪﻲ‬

‫‪48‬‬

‫ظﺎﻟم ﺟو ﻣوت‬
‫ﻧديء ﺟﻲ ڪﻧﺎري ﺗﻲ ھڪ ﺗﻣﺎم وڏو ﺑڙ ﺟو وڻ ھو‪ .‬ھن وڻ ﺟون ڪﻳﺗﺮﻳون‬
‫ڪﻧﮫن‬
‫َ‬
‫ﺋﻲ ﺷﺎﺧون ھﻳون ﺟن ﻣﺎن ھڪ ﺗﻲ ھڪڙو ڪﺎرو ڪﺎﻧگ ﭘﻧﮫﻧﺟﻲ زال ﺳﻣﻳت رھﻧدو ھو‪ .‬ھن‪،‬‬
‫ﻻء‪ ،‬وڻ ﺟﻲ ﭤڙ ﭜﺮﺳﺎن ﻣﺿﺑوط ڪﮐن ﺟو آﮐﻳﺮو ﺟوڙﻳو ھو ﺟﻳڪو وڏي ﻋﺮﺻﻲ ﮐﺎن‬
‫رھڻ ِ‬
‫ﻗﺎﺋم ھو‪.‬‬
‫ﺳﺎﮘﺋﻲ وڻ ﺟﻲ ﭘوري ﭤڙ ۾‪ ،‬ھﻧن ڪﺎﻧﮔن ﺟﻲ آﮐﻳﺮي ﺟﻲ ﺑﻠڪل ھﻳﭠﺎن ھڪ ﻧﺎﻧگ ﭘڻ‬
‫ﭘﻧﮫﻧﺟﻲ زال ﺳﻣﻳت رھﻧدو ھو‪ .‬ھڪ ﺋﻲ وڻ ﺗﻲ ھڪ ﭔﺋﻲ وﻳﺟﮫو رھڻ ڪﺮي ﻧﺎﻧگ ۽ ڪﺎﻧگ‬
‫ھڪ ﭔﺋﻲ ﺟﺎ ﺳﭠﺎ دوﺳت ۽ ﭘﺎڙﻳﺳﺮي ﭤﻲ وﻳﺎ‪.‬‬
‫ﻻء‬
‫ھڪ ڏﻳﻧﮫن ﺳﺧت ﺟﮫڪ ۽ واﭼوڙو اﭼﻲ ﻟﮘو‪ .‬ان وﻗت ﻧﺎﻧگ ﺟﻲ زال ﮐﺎڌي ﺟﻲ ِ‬
‫ﭔﺎھﺮ وﻳل ھﺋﻲ ۽ ﺟﮫڙو ﻣوٽﻲ ﭘﺋﻲ ﺗﻪ رﺳﺗﻲ ﺗﻲ ھڪ ﺟﮫوﻧﻲ ﭘﭘﺮ ﺟﻲ وڻ ﺟو ڏار ﺳﻧدس ﻣﭤﺎن‬
‫ڪﺮي ﭘﻳو‪ .‬ﻧﺎﻧگ ﺟﻲ زال ﮘﺮي ڏار ھﻳﭠﺎن اﭼڻ ڪﺮي ان ﺋﻲ ﻣﮫل ﭼﻳﭜﺎٽﺟﻲ ﻣﺮي وﻳﺋﻲ‪ .‬ﭘﺮﻳﺎن‬
‫ﺑڙ ﺟﻲ وڻ ﺗﻲ وﻳﭠل ڪﺎﻧﮔن اھو ﺣﺎدﺛو ڏﺳﻲ رڙﻳون ڪوڪون ڪﺮي ﻧﺎﻧگ ﮐﻲ ﺳﻧدس زال‬
‫ﻻء اطﻼع ڪﻳو‪ .‬ﻧﺎﻧگ ﭘوراٽﻳل ڏار ﺟﻲ ﭔﺮڙ ﻣﺎن ﭔﺎھﺮ ﻧڪﺮي ڪﺮﻳل ڏار ﺟﻲ ھﻳﭠﺎن‬
‫ﺟﻲ ﻣدد ِ‬
‫ﻟﻳﭤڙﻳون ﭘﺎﺋﻲ رﺳﺗﻲ ﭠﺎھڻ ﺟﻲ ڪوﺷش ڪﺋﻲ ﭘﺮ ان ﮐﺎن اڳ ﺳﻧدس زال ﺟو ﺳﺎھﻪ ﻧڪﺮي‬
‫ﭼڪو ھو‪ .‬ﻧﻳٺ ﻧﺎﻧگ ﻣﺎٺ ﻣﭠوڙي ۾ ﻣوٽﻲ ﭘﻧﮫﻧﺟﻲ ﭔﺮڙ ۾ آﻳو‪ .‬زال ﺟﻲ ھن اوﭼﺗﻲ ﻣوت ڪﺮي‬
‫ﮐﻳس ﺑﻳﺣد ﮔﮫﭨو ڏک ۽ ڪﺎوڙ ﻟﮘﻲ‪ .‬ھن ﺟﻲ ﺳﭠن دوﺳﺗن ۽ ﭘﺎڙﻳﺳﺮي ڪﺎﻧﮔن ھن ڏﮐﺋﻲ وﻗت ۾‬
‫ﻧﺎﻧگ ﺟﻲ دل وﭠڻ ﺟﻲ ڏاڍي ڪوﺷش ڪﺋﻲ‪.‬‬
‫ﭔﺋﻲ ڏﻳﻧﮫن طوﻓﺎن ﺟﮫڪو ﭤﻳو‪ .‬ڪڪﺮ ٽﺮﻳﺎ ﭘﮐڙﻳﺎ ۽ آﺳﻣﺎن ﭘﮫﺮﻳن واﻧﮔﺮ ﻧﻳﺮو ۽ ﺻﺎف‬
‫ﭤﻲ وﻳو‪ .‬ﻧدي واري ﭘﺎﺳﻲ ﮐﺎن رﮐﻲ رﮐﻲ ﭤڌي ھﻳﺮ ﻟﮘڻ ﺷﺮوع ﭤﻲ ﺟﻧﮫن ۾ ﺳﺎون ﭘﻧن ﺳﺎن ﭜﺮﻳل‬
‫ٽﺎرﻳون ﻟڏڻ ﻟﻣڻ ﻟﮘﻳون‪ .‬ﭘﮐﻲ ﭘﻧﮫﻧﺟن آﮐﻳﺮن ﻣﺎن ﻧڪﺮي ھوا ۾ ﭰﻳﺮﻳون ﭘﺎﺋڻ ۽ ﻻﺗﻳون ﻟﻧوڻ ﻟﮘﺎ‪.‬‬
‫ﺧوﺷﻲء ﺟو ﺳﺎھﻪ ﭘٽڻ ﻟﮘﺎ‪ .‬ھﻲ‬
‫ان ﭔﻳﻠﻲ ﺟﺎ رھﺎڪو ﺟﺎﻧور ﭘڻ ﭘﻧﮫﻧﺟن ﭼﺮن ﻣﺎن ﭔﺎھﺮﻧڪﺮي‬
‫َ‬
‫ﻻء ﭔﻳﻠﻲ ﺟﻲ‬
‫زال ﻣڙس ڪﺎﻧگ ۽ ڪﺎﻧﮔڻ ﭘﻧﮫﻧﺟﻲ آﮐﻳﺮي ﻣﺎن ﻧڪﺮي ﭘﻧﮫﻧﺟن دوﺳﺗن ﺳﺎن ﻣﻠڻ ِ‬
‫ﭔﺋﻲ ﺣﺻﻲ ڏي اڏاﻣﻲ وﻳﺎ‪ .‬ﺧﺎص ڪﺮي ﭘﺎڻ ﺟﮫڙي ڏاھﻲ ھﻣﺮاھﻪ ﻟوﻣڙي ڏي‪ -‬ﺟﻳڪو ﺳﻧدن‬
‫ﺳڀ ۾ ﺳﭠو دوﺳت ھو‪ .‬ھﻧن ﻟوﻣڙ ﺳﺎن ﻣﻠﻲ ﮐﻳس ﻧﺎﻧگ ﺟﻲ زال ﺑﺎﺑت ﭔڌاﻳو ﺗﻪ ڪﻳﺋن وڻ ﺟﻲ‬
‫ڏار ھﻳﭠﺎن وﻳﭼﺎري اﭼﻲ ﻣﺮي وﻳﺋﻲ‪.‬‬
‫ﻻء ڪﺎﻧگ ﭘﻧﮫﻧﺟﻲ ﭼﮫﻧب ۾ ڪﺟﮫﻪ ڪﻳﻧﺋﺎن‬
‫َ‬
‫واﭘﺳﻲء ﺗﻲ رﺳﺗﻲ ﺗﺎن ﭘﻧﮫﻧﺟن ﻧﻧڍن ﭔﭼن ِ‬
‫ﮐﻧﻳﺎ ﺟﻳڪﻲ ﭘﻧﮫﻧﺟﻲ ﮔﮫﺮ ﭘﮫﭼﻲ ھو ﭘﻧﮫﻧﺟن ﺑﮐﺎﻳل ﭔﭼن ﮐﻲ ﮐﺎراﺋﻳﻧدا ھﺋﺎ‪ .‬ھن ﭜﻳﺮي ﺟڏھن ھو‬
‫ﭘﻧﮫﻧﺟﻲ آﮐﻳﺮي ۾ ﭘﮫﺗﺎ ﺗﻪ اھو ڏﺳﻲ واﺋڙا ﭤﻲ وﻳﺎ ﺗﻪ ﺳﻧدن آﮐﻳﺮو ﭔﭼن ﮐﺎن ﺧﺎﻟﻲ ھو‪ .‬ﮐﻳن ﻳﻘﻳن ﺋﻲ‬

‫ڏاھﻲ ﺟﮫﺮڪﻲ‬

‫‪49‬‬

‫ﻧﻪ ﭘﺋﻲ آﻳو ﺗﻪ اﺋﻳن ﺑﻪ ﭤﻲ ﺳﮔﮫﻲ ﭤو‪.‬‬
‫ﻻء اﭸﺎ ﮐﻧڀ‬
‫ھﻧن ﮔﮫﭨو ﺋﻲ ھﻳڏاﻧﮫن ھوڏاﻧﮫن ﭘﻧﮫﻧﺟن ﭔﭼن ﺟﻲ ﮘوﻻ ڪﺋﻲ ﺟن ﮐﻲ اڏاﻣڻ ِ‬
‫ﺑﻪ ﻧﻪ آﻳﺎ ھﺋﺎ‪ .‬ﭘﺮ ﭼوڌاري ڪﺟﮫﻪ ﺑﻪ ﻧﻪ ھو‪ .‬ﻣﺎﻳوس ﭤﻲ ھو ﭘﻧﮫﻧﺟﻲ ﭘﺎڙﻳﺳﺮي دوﺳت ﻧﺎﻧگ وٽ‬
‫ﮐﮫﺮاﺋﻲء ﺳﺎن‬
‫ﭘﮫﺗﺎ‪ .‬ﺳﺎﭨس ﺳﭴو اﺣوال ﺳﺮﺑﺳﺗو ڪﺮي ﭘﻧﮫﻧﺟن ﭔﭼن ﺟو ﭘﮀﻳو‪ .‬ﻧﺎﻧگ ھڪدم‬
‫َ‬
‫ﺟواب ڏﻧو ﺗﻪ ھو ڪو ﺳﻧدن ﭔﭼن ﺟو ﭼوڪﻳدار ﻧﻪ ھو ﺟﻧﮫن ﮐﺎن ﭘﮀڻ آﻳﺎ ھﺋﺎ‪ .‬ﺟﻳڪڏھن ﮐﻳن‬
‫ﭔﭼﺎ اھڙا ﭘﺮاﻳﺎ ھﺋﺎ ﺗﻪ ﮐﻳن اﺋﻳن اڪﻳﻠو ﮀڏي ﻧﻪ وﭸن ھﺎ‪.‬‬
‫ڪﺎﻧﮔن ﮐﻲ ﻧﺎﻧگ ﺟﻲ اھڙﻳن ﮘﺎﻟﮫﻳن ﺗﻲ ﺑﻳﺣد ﮔﮫﭨو ڏک ﭤﻳو‪ .‬وﻗت ﺳﺎن ﮔڏ آھﺳﺗﻲ آھﺳﺗﻲ‬
‫ﻧﻳٺ ڪﺎﻧگ ﺻﺑﺮ ڪﺮي وﻳﮫﻲ رھﻳﺎ‪ .‬ڪﺟﮫﻪ ﻣﮫﻳﻧن ﺑﻌد آﻧن ﺟو ﭰوٽﺎڙو ﭤﻳو ۽ ﺳﻧدن آﮐﻳﺮو ﻧﻧڍن‬
‫ﻧﻧڍن ﭔﭼن ﺳﺎن وري ﭜﺮﺟﻲ وﻳو‪ .‬اھوڏﺳﻲ ﮐﻳن ﺗﻣﺎم ﮔﮫﭨﻲ ﺧوﺷﻲ ﭤﻲ ۽ ان ﺧوﺷﻲ ۾ ﮐﺎﻧﺋن ﭘﺮاﭨو‬
‫ﻻء ھو ھﺎڻ ﺑﻳﺣد ﺧﺑﺮدار رھڻ ﻟﮘﺎ‪ .‬ﭔﻧﮫﻲ ﻣﺎن‬
‫ﺻدﻣو ﺑﻧﮫﻪ وﺳﺮي وﻳو‪ .‬ﭔﺎرن ﺟﻲ ﺳﺎر ﺳﻧﭜﺎل ِ‬
‫ﻻء آﮐﻳﺮي ۾ ﺋﻲ ﺗﺮﺳﻲ‬
‫ﻻء ﻧڪﺮﻧدو ھو ﺗﻪ ﭔﻳو ﭔﭼن ﺟﻲ ﺳﻧﭜﺎل ِ‬
‫ﺟڏھن ھڪڙو ﮐﺎڌي ﺟﻲ ﮘوﻻ ِ‬
‫ﭘوﻧدو ھو‪.‬‬
‫ﭘﺮ ھڪ دﻓﻌﻲ اھڙو اﺗﻔﺎق ﭤﻳو ﺟو ﭔﻧﮫﻲ ڪﺎﻧﮔن ﮐﻲ ھڪ ﺋﻲ وﻗت ﭘﻧﮫﻧﺟن ﻣﺎﺋٽن ﺳﺎن‬
‫ﻧديء ﺟﻲ ﭔﺋﻲ ﭘﺎﺳﻲ رھﻳل ھﺋﺎ‪ .‬ﺷﺎم ﺟو ﺟڏھن ھو ﭘﻧﮫﻧﺟﻲ ﮔﮫﺮ ﻣوٽﻳﺎ‬
‫ﻣﻠڻ ﻧڪﺮﭨو ﭘﻳو ﺟﻳڪﻲ‬
‫َ‬
‫ﺗﻪ ھڪ دﻓﻌو وري ﺳﻧدن آﮐﻳﺮو ﺧﺎﻟﻲ ﺧﺎﻟﻲ ھو‪ .‬ﺳﻧدن ﺳڀ ﭔﭼﺎ ﻏﺎﺋب ﭤﻲ ﭼڪﺎ ھﺋﺎ‪ .‬ﺳﭴو‬
‫ﻣﺎء واڪﺎ ڪﺮي روﺋڻ‬
‫اوﺳو ﭘﺎﺳو ﮘوﻟڻ ﺗﻲ ﺑﻪ ﺳﻧدن ﭘﺗو ﭘﺋﺟﻲ ﻧﻪ ﺳﮔﮫﻳو‪ .‬ﭔﭼﺎ ﻧﻪ ﻣﻠڻ ڪﺮي ُ‬
‫ﻟﮘﻲ‪.‬‬
‫ﻻء ھﺎڻ ﮐﻳن ھﺗﺎن‬
‫ﭔﺋﻲ ڏﻳﻧﮫن ھن ﭘﻧﮫﻧﺟﻲ ﻣڙس ڪﺎﻧگ ﮐﻲ ﭼﻳو ﺗﻪ ﭔﺎرن ﺟﻲ ﺳﻼﻣﺗﻲ ِ‬
‫ﻟڏﭨو ﭘوﻧدو‪ .‬ان وڻ ﻣﺎن ﻟڏو ﭘٽﻲ ڪﻧﮫن ﭔﺋﻲ وڻ ۾ آﮐﻳﺮو ﭠﺎھﭨو ﭘوﻧدو‪ .‬ﺟﺗﻲ ﺣﻔﺎظت ﺳﺎن ﭔﺎرن‬
‫ﮐﻲ ﻧﭘﺎﺋﻲ وڏو ڪﺮي ﺳﮔﮫﺟﻲ‪ .‬ھﻧن ﮐﻲ ﭘڪ ﭤﻲ وﻳﺋﻲ ﺗﻪ ﺳﻧدن ﻏﻳﺮ ﺣﺎﺿﺮي ۾ ﻧﺎﻧگ ﺋﻲ ﺳﻧدن‬
‫ﭘﻲء ڪﺎﻧگ ﺧطﺮي ﮐﺎن ﭜﭴڻ ﺑدران ان ﺳﺎن ﻣﻘﺎﺑﻠو ڪﺮڻ ﭼﺎھﻳو‬
‫ﭔﭼﺎ ﮘڙڪﺎﺋﻲ ﮀڏﻳﺎ ھﺋﺎ‪ .‬ﭘﺮ‬
‫َ‬
‫ﭤﻲ‪ .‬ھو ڪﻳﺗﺮن ﺋﻲ ﺳﺎﻟن ﮐﺎن ان وڻ ۾ رھﻧدا اﭼن‪ .‬ھن اﺗﻲ رھﻲ ﻧﺎﻧگ ﮐﻲ ﺳﺑق ڏﻳڻ ﭼﺎھﻳو‪ .‬ان‬
‫ﻻء ھو ﭘﻧﮫﻧﺟﻲ ﭘﺮاﭨﻲ دوﺳت ﻟوﻣڙ وٽ وﻳﺎ‪ .‬ﻟوﻣڙ ڪﺎﻧﮔن ﺟﻲ ڏک ﭜﺮي ﮘﺎﻟﮫﻪ ﭔڌي ڪﺟﮫﻪ دﻳﺮ‬
‫ِ‬
‫ﺳوچ ۾ﭘﺋﺟﻲ وﻳو‪ .‬آﺧﺮڪﺎر ھن ﺟﻲ دﻣﺎغ ۾ ھڪ رٿ آﺋﻲ‪ .‬ھن ﭘﻧﮫﻧﺟن دوﺳﺗن ﮐﻲ وﻳﺟﮫو ﺳڏي‬
‫ﭼﻳو‪” :‬ھن ﮔﮫﺎٽﻲ ﭔﻳﻠﻲ ﺟﻲ ڏوراﻧﮫﻳن ڪﻧڊ وٽ ھڪ وڏي ﻣﺣل ۾ ﺑﺎدﺷﺎھﻪ ﺳﻼﻣت رھﻲ ﭤو‪ .‬ھن‬
‫ﻻء روزاﻧو‬
‫ﮐﻲ ھڪ‬
‫َ‬
‫ڌيء آھﻲ‪ ،‬ﺟﻧﮫن ﺳﺎن ھن ﮐﻲ ﺑﻳﺣد ﮔﮫﭨو ﭘﻳﺎر آھﻲ‪ .‬اھﺎ ﺷﮫﺰادي وھﻧﺟڻ ِ‬
‫ﺳﻣﺟﮫﺎﻳﺎﻧو ﭤو‪ .‬اﻣﻳد ﺗﻪ ان ظﺎﻟم ﻧﺎﻧگ‬
‫ﭜﺮ واري ڍﻧڍ ﺗﻲ وﻳﻧدي آھﻲ‪ .‬ھﺎڻ ﺗوھﺎن اﺋﻳن ڪﺮﻳو ﺟﻳﺋن‬
‫َ‬
‫ﮐﻲ ﭘﻧﮫﻧﺟﻲ ڪﺋﻲ ﺟﻲ ﺳﺰا ﻣﻠﻲ وﻳﻧدي‪“.‬‬
‫ﻻء‬
‫ﻟوﻣڙ ﺳﭴﻲ رٿ ڪﺎﻧﮔن ﮐﻲ ﺳﻣﺟﮫﺎﺋﻲ ﺗﻪ ڪﻳﺋن ﭔﺋﻲ ڏﻳﻧﮫن ﺷﮫﺰادي ﺟڏھن وھﻧﺟڻ ِ‬
‫اﭼﻲ ﺗﻪ ھو ﮀﺎ ڪن‪ .‬ڪﺎﻧگ ﭘﻧﮫﻧﺟﻲ دوﺳت ﻟوﻣڙ ﺟﺎ ﭤورا ﻣﭸﻲ رواﻧﺎ ﭤﻳﺎ‪.‬‬
‫ﭔﺋﻲ ڏﻳﻧﮫن ﭔﺋﻲ ڪﺎﻧگ ڍﻧڍ ﺟﻲ ڪﻧﺎري ﺗﻲ ﭘﮫﺗﺎ‪ .‬ﭤوري دﻳﺮ ﺑﻌد ﺷﮫﺰادي ﭘﻧﮫﻧﺟن‬
‫ﻻء ڍﻧڍ ﺗﻲ ﭘﮫﺗﻲ‪ .‬ھن ڪﭘڙا ﻻﭤﺎ ۽ ﺳوﻧﻲ ﺗﻧد وارو ھﻳﺮن ﺟو ھﺎر‬
‫ﺳﺎھﻳڙﻳن ﺳﺎن ﮔڏ وھﻧﺟڻ ِ‬

‫ڏاھﻲ ﺟﮫﺮڪﻲ‬

‫‪50‬‬

‫ﻻء ﺟﻳﺋن ﺋﻲ ڍﻧڍ ۾ ٽﭘو ڏﻧو ﺗﻪ ڪﺎﻧﮔڻ ﭘﻧﮫﻧﺟﻲ‬
‫ﭘوء ھن وھﻧﺟڻ ِ‬
‫ﻻھﻲ ڪﭘڙن ﺟﻲ ڍﻳﺮ ﻣﭤﺎن رﮐﻳو‪ِ .‬‬
‫ﺷﮫﺰاديء ﺟﻲ‬
‫ﭘﻲء ڪﺎﻧگ اﺗﻲ ﺗﺮﺳﻲ‬
‫ﭼﮫﻧب ۾ ھﺎر ﮐﭨﻲ ﭘﻧﮫﻧﺟﻲ آﮐﻳﺮي ڏي وﭠﻲ اڏاﭨﻲ‪.‬‬
‫َ‬
‫َ‬
‫ﻧوڪﺮﻳﺎﭨﻳن ۽ ﭼوڪﻳدارن ﺟﺎ ﺗﺎﺛﺮ ڏﺳڻ ﻟﮘو‪.‬‬
‫ﺷﮫﺰاديء ﺟو ھﺎر ﮐﭨﻲ وﻳﻧدو ڏﺳﻲ ورﺗو ۽ رڙﻳون‬
‫ھڪ ﭼوڪﻳدار ڪﺎﻧﮔڻ ﮐﻲ‬
‫َ‬
‫اھڙيء طﺮح ﺳڀ ﻟﭠﻳون ﮐﭨﻲ ڪﺎﻧﮔڻ ﭘﭠﻳﺎن ڊوڙڻ ﻟﮘﺎ‪ ،‬ﺟﻳڪﺎ‬
‫ڪﺮي ھڪدم ﭔﻳن ﮐﻲ ﺑﻪ ﭔڌاﻳو‪.‬‬
‫َ‬
‫ﭘﻲء ڪﺎﻧگ زور زور ﺳﺎن ڪﺎن‬
‫ھﺎر ﭼﮫﻧب ۾ﺟﮫﻠﻲ ﺳڀ ﮐﺎن اﮘﻳﺎن ﻣﭤﺎن ﻣﭤﺎن اڏاﻣﻧدي وﻳﺋﻲ‪ُ .‬‬
‫ڪﺎن ڪﺮي ﭼوڪﻳدارن ﺟو ڌﻳﺎن ڪﺎﻧﮔڻ ڏي ﮀڪﺎﺋﻳﻧدو رھﻳو‪.‬‬
‫ﭼوڪﻳدار ڍﻧڍ ﺟﻲ ڪﻧﺎري ﮐﺎن وﭠﻲ ﭔﻳﻠﻲ ﺗﺎﺋﻳن ڪﺎﻧﮔڻ ﭘوﻳﺎن ڊوڙﻧدا آﻳﺎ‪ .‬رﺳﺗﻲ ﺗﻲ‬
‫ڪﻳﺗﺮاﺋﻲ دﻓﻌﺎ ھو ﭤڙﻳﺎ ﭤﺎﭔڙﻳﺎ ﭘﺮ اک ڪﺎﻧﮔڻ ۾ھﺋﻳن‪ ،‬ﺟﻳڪﺎ ﭼﮫﻧب ۾ ھﺎر ﮐﭨﻳو ﭘﺋﻲ وﻳﺋﻲ‪.‬‬
‫ﺎء ڪﺎﻧﮔڻ ﭘﻧﮫﻧﺟﻲ آﮐﻳﺮي وٽ اﭼﻲ ﭘﮫﺗﻲ‪ .‬ھﻳﭠﺎن ﭼوڪﻳدار ﺑﻪ اﭼﻲ ﮔڏ ﭤﻳﺎ‪.‬‬
‫آﺧﺮڪﺎر ﻣ ُ‬
‫ﭼﺎﻻڪﻲء ﺳﺎن ھﺎر ﮐﻲ ان ﺳوراخ ۾ ﮐﭨﻲ ڪﻳﺮاﻳو ﺟﻧﮫن ۾ ﻧﺎﻧگ رھﻳل ھو‪.‬‬
‫ڪﺎﻧﮔڻ وڏي‬
‫َ‬
‫ﭘﻲء ڪﺎﻧگ ﺑﻪ اﭼﻲ ﭘﮫﺗو ۽ ﭔﺋﻲ ﭴﭨﺎ ﭘﺮي ﮐﺎن وﻳﮫﻲ ﺗﻣﺎﺷو ڏﺳڻ ﻟﮘﺎ ﺗﻪ ﭼوڪﻳدار‬
‫ﺗﻳﺳﺗﺎﺋﻳن‬
‫ُ‬
‫ڪﻳﺋن ﻧﺎﻧگ ﺟﻲ ﭔﺮ ﻣﺎن ھﻳﺮن ﺟو ھﺎر ڪڍن ﭤﺎ‪.‬‬
‫ﺟﻧﮫن وﻗت ﻧﺎﻧگ ﺟﻲ ﭔﺮ ۾ ڪﺎﻧﮔڻ ھﺎر ڪﻳﺮاﻳو ان وﻗت ﻧﺎﻧگ ﮔﮫﺎٽﻲ ﻧﻧڊ ۾ ﺳﺗل ھو‪ .‬ھﺎر‬
‫ﺳﻧدس ﭜﺮﺳﺎن اﭼﻲ ڪﺮﻳو‪ .‬ﭼوڪﻳدار وڻ اﮘﻳﺎن ﭘﮫﭼﻲ وﻳﺎ ﺗڏھن ﺑﻪ ﻧﺎﻧگ ﺑﻲ ﺧﺑﺮ ﺳﺗو رھﻳو‪.‬‬
‫ھڪ ﭼوڪﻳدار ﻟڪڻ ﺳﺎن ھﺎر ﮐﻲ ﭔﺎھﺮ ڪڍڻ ﺟﻲ ڪوﺷش ڪﺋﻲ‪ .‬ﻟڪڻ ھﺎر ﮐﻲ ﻟﮘڻ‬
‫ﺑدران ﺟﮫڙو ﻧﺎﻧگ ﮐﻲ ﻟﮘو ﺗﻪ ھو ڪﺎوڙ ﻣﺎن ﭔﺎھﺮﻧڪﺮي آﻳو‪ .‬ﭼوڪﻳدارن ﺟﻲ ﻧﺎﻧگ ﺗﻲ ﺟﻳﺋن‬
‫ﭘوء ﺷﮫﺰادي ﺟو ھﺎر‬
‫ﺋﻲ ﻧظﺮ ﭘﻳﺋﻲ ﺗﻪ ﻟﭠﻳن ۽ ﺑﺎﻧﭠن ﺳﺎن ﮐﻳس ُاﺗﻲ ﺟو اﺗﻲ ڍﻳﺮي ڪﺮي ﮀڏﻳو ۽ ِ‬
‫ﮐﭨﻲ رواﻧﺎ ﭤﻲ وﻳﺎ‪.‬‬
‫اھڙيء طﺮح ظﺎﻟم ﻧﺎﻧگ ﺟو ﻣوت ﭤﻳو ۽ ڪﺎﻧگ ھﺎﭨﻲ ﺑﻲ ﻓڪﺮ ﭤﻲ زﻧدﮔﻲ ﺟﺎ ﺑﺎﻗﻲ‬
‫َ‬
‫ڏﻳﻧﮫن ﭘﻧﮫﻧﺟﻲ ﺋﻲ ﭘﺮاﭨﻲ آﮐﻳﺮي ۾ ﮔذارڻ ﻟﮘﺎ‪.‬‬

‫ڏاھﻲ ﺟﮫﺮڪﻲ‬

‫‪51‬‬

‫ﺳﺎﻧگ ڪﻧﭼل ﺟون ﮔﮫﻣﺗﺎرﻳون‬
‫ﺳﺎﻧگ ڪﻧﭼل ھڪ ﻧﻧڍڙي ھﺮڻ ﺟو ﻗﺳم آھﻲ ﺟﻳڪو ﻣﻼﺋﻳﺷﻳﺎ ﺟﻲ ﺟﮫﻧﮔﻠن ۾ رھﻲ ﭤو‪.‬‬
‫ھﻲ ﺟﺎﻧور ﺟﻳﺗوﭨﻳڪ ﻗد ۾ۡ◌ ﻧﻧڍو‪ -‬ﻓٽ ﮐن ڪو ﻣس ﭤﺋﻲ ﭤو‪ .‬ﭘﺮ ﻋﻘل ۾ ﺗﻣﺎم اڪﺎﺑﺮ‪ ،‬ﺑﮫﺎدر ۽‬
‫ﭼﺎﻻڪ آھﻲ‪ .‬ﭘﺎڻ ﮐﺎن وڏن ﺟﺎﻧورن ﮐﻲ ﮐن ﭘل ۾ ﺑﻳوﻗوف ﺑﻧﺎﻳو رﮐﻲ‪.‬‬
‫ھڪ ڏﻳﻧﮫن ﺳﺎﻧگ ڪﻧﭼل درﻳﺎھﻪ ﺟﻲ ﭔﺋﻲ ﭘﺎر ﺳﻧﮫن ڪﭼڙن ﭘﻧن وارو ﮔﺎھﻪ ڏﭠو‪.‬‬
‫”اڄ ﻣون ﮐﻲ اﻧﮫن ڪﭼڙن ﭘﻧن واري ﮔﺎھﻪ ﺟو ﻣﺰو ﻣﺎﭨڻ ﮐﭘﻲ‪ “.‬ھن دل ﺋﻲ دل ۾‬
‫ﺳوﭼﻳو‪” ،‬ﭘﺮ درﻳﺎھﻪ ڪﻳﺋن ﭘﺎر ڪﺟﻲ؟“‬
‫ﻻء ھﻳڏاﻧﮫن ھوڏاﻧﮫن‬
‫درﻳﺎھﻪ ﺟﻲ ڪﻧﺎري ﺗﻲ ﭘﮫﭼﻲ ﭔﻲ ﭜﺮ وﭸڻ ﺟﻲ ڪﺎ واھﻪ ﮘوﻟڻ ِ‬
‫واﺟﮫﺎﻳو‪ .‬اﻳﺗﺮي ۾ ھن ﺟﻲ ﻧظﺮ ﻣﺎﻧﮔﺮ ﻣﮀن ﺟﻲ ﺳﺮدار ﺗﻲ ﭘﺋﻲ ﺟﻳڪو ان وﻗت ُاس ۾ ﭘﭠﻲ‬
‫ﺳﻳڪﻲ رھﻳو ھو‪.‬‬
‫”ﻣﺎﻧﮔﺮ ﻣﭿ“ ھن رڙ ڪﺮي ﭼﻳو‪” ،‬ﺗوﮐﻲ ﺧﺑﺮ آھﻲ ﺗﻪ اﺳﺎن ھﺮﭨن ﺟو ڪٽﻧب ﺗوھﺎن‬
‫ﻣﺎﻧﮔﺮ ﻣﮀن ﮐﺎن ﺗﻣﺎم ﮔﮫﭨو وڏو آھﻲ؟“‬
‫”ڪﻧﭼل ﮀﺎ ﭘﻳو ﺑڪﻳن‪ “،‬ﻣﺎﻧﮔﺮ ﻣﭿ ڪﺎوڙ ﻣﺎن ﺟواب ڏﻧو‪ ،‬اﺳﺎﻧﺟﻲ ﺧﺎﻧدان ۾ ﭘﻧﺟﺎﺳﻲ‬
‫ﺗﻪ ﻓﻘط وڏا ﻣﺎﻧﮔﺮ ﻣﭿ آھن‪ .‬ان ﮐﺎن ﻋﻼوه ڪﻳﺗﺮاﺋﻲ ﻧﻧڍا ﻧﻧڍا ﭘڻ ﺗوھﺎن ﺟو ﺳﭴو ڪٽﻧب ڏھن‬
‫ھﺮڻ ﺟو ﺑﻪ ﻧﺎھﻲ‪“.‬‬
‫آء ﺟﻳﺳﻳن ﺳﭜﻧﻲ ﮐﻲ ﮘﭨﻳﺎن ﻧﻪ ﺗﻳﺳﻳن ڪﻳﺋن اﻋﺗﺑﺎر ڪﺮﻳﺎن‪ “.‬ﺳﺎﻧگ ڪﻧﭼل ﭼﻳو‪” ،‬ﺗون‬
‫” ٌ‬
‫ھﻳﺋن ﮀو ﻧﭤو ڪﺮﻳن ﺟو ﮐﻳن ﻗطﺎر ۾ ﺑﻳﮫﺎر ﺟﻳﺋن آﺋون ﮐﻳن ﮘﭨﻲ وﭠﺎن‪“.‬‬
‫”اﺋﻳن ﺑﻪ ﺻﺣﻳﺢ آھﻲ‪ “.‬ﻣﺎﻧﮔﺮ ﻣﭿ ﻣﭸﻳو‪.‬‬
‫ﻣﺎﻧﮔﺮ ﻣﭿ ﺟﻲ ﺳڏ ﺗﻲ ھڪدم ﺳﻧدس ﻣٽ ﻣﺎﺋٽ دوﺳت اﺣﺑﺎب اﭼﻲ ﮔڏ ﭤﻳﺎ‪.‬‬
‫”ﻣﺎﻧﮔﺮ ﻣﭿ“ ﺳﺎﻧگ ڪﻧﭼل ﭼﻳو‪” ،‬ﺟﻳﺋن ﺗﻪ ﺗون ﺳﺮدار آھﻳن ﺳو ﭘﻧﮫﻧﺟﻲ ﻗﺑﻳﻠﻲ ﺟﻲ‬
‫ﻣﺎﻧﮔﺮ ﻣﮀن ﮐﻲ ﭼﺋﻪ ﺗﻪ درﻳﺎھﻪ ﺟﻲ ھن ڪﻧﺎري ﮐﺎن وﭠﻲ ﭔﺋﻲ ﺗﺎﺋﻳن ﺳڌي ﻗطﺎر ڪﺮي ﺑﻳﮫن‬
‫ﺟﻳﺋن آﺋون ﮐﻳن ﺟﻠدي ﮘﭨﻲ وﭠﺎن‪“.‬‬
‫ﻣﺎﻧﮔﺮ ﻣﮀن ﺟﻲ اﮘواڻ ﺣڪم ڏﻧو ۽ ﺳڀ ﻣﺎﻧﮔﺮ ﻣﭿ درﻳﺎھﻪ ﺟﻲ اورﺋﻳن ڪپ ﮐﺎن ﭘﺮﺋﻳن‬
‫ﭘﭠﻲء ﺗﻲ ٽپ‬
‫ﺗﺎﺋﻳن ﺳڌي ﻗطﺎر ﭠﺎھﻲ ﺑﻳﭠﺎ‪ .‬ان ﺑﻌد ﺳﺎﻧگ ڪﻧﭼل ھڪ ھڪ ﻣﺎﻧﮔﺮ ﻣﭿ ﺟﻲ‬
‫َ‬
‫ڏﻳﻧدو‪” ،‬ﺳﺎﺗو‪ ،‬دوﻋﺎ‪ ،‬ﺗﻳﮔﺎ‪ ،‬اﻣﭘت‪) ....‬ھڪ‪ ،‬ﭔﻪ‪ ،‬ٽﻲ‪ ،‬ﭼﺎر‪ (...‬ﮘﭨﻳﻧدو وﭸﻲ ﭔﻲ ﭜﺮ ﮐﺎن ﻧڪﺗو‪” .‬ھﺎ‪.‬‬
‫ھﺎ‪ .‬ھﺎ!“ ھن ﭔﻲ ﭜﺮﺗﻲ ﺑﻳﮫﻲ ٽﮫڪ ڏﻧو‪” ،‬ﺑﻳوﻗوف ﻣﺎﻧﮔﺮ ﻣﮀو‪ ،‬ﻣون ﺗوھﺎن ﮐﻲ ﭼﺮﻳو ﭠﺎھﻳو‪ .‬ﻣون‬
‫ﺗﻪ ﻓﻘط درﻳﺎھﻪ ﭘﺎر ڪﺮڻ ﭤﻲ ﭼﺎھﻳو‪“.‬‬
‫ڪﺟﮫﻪ ڏﻳﻧﮫن ﺑﻌد‪ ،‬ﺳﺎﻧگ ڪﻧﭼل ڏﭠو ﺗﻪ ﻣﺎﻧﮔﺮ ﻣﮀن ﺟو اﮘواڻ ڪﮐن ﭘﻧن ۽ وﭨن ﺟﻲ‬

‫ڏاھﻲ ﺟﮫﺮڪﻲ‬

‫‪52‬‬

‫ﺳڪل ﺷﺎﺧن ﺳﺎن ﻧدي ﺟﻲ ڪﻧﺎري ﺗﻲ ھڪ ﻟڪل ﮔﮫﺮ ﭠﺎھﻲ رھﻳو آھﻲ‪.‬‬
‫ﺟﺎء ﭠﺎھﻲ رھﻳو آھﻲ ﺗﻪ ﺟﻳﺋن ﺋﻲ ھﻲ‬
‫ﻻء ِ‬
‫ﺳﺎﻧگ ڪﻧﭼل ﺳﻣﺟﮫﻲ وﻳو ﺗﻪ ﻣﺎﻧﮔﺮ ﻣﭿ ﻟڪڻ ِ‬
‫ﻻء درﻳﺎھﻪ ﺟﻲ ڪﻧﺎري ﺗﻲ اﭼﻲ ﺗﻪ ﻣﭤس ﺣﻣﻠو ڪﺮي‪.‬‬
‫ﭘﺎﭨﻲ ﭘﻳﺋڻ ِ‬
‫ﺳﺎﻧگ ڪﻧﭼل ان ڪﺮي اﺗﺎن ﭜﭴﻲ ﺟﮫﻧﮔل ڏي ھﻠﻳووﻳو ﺟﺗﻲ ھن ﺟﻲ ﭼﻳﺗﻲ ﺳﺎن ﻣﻼﻗﺎت‬
‫ﭤﻲ‪.‬‬
‫ﻻء ﭤﻠﮫو ﻣﺗﺎرو ﻣﺮون ﮐﭘﻲ ﺗﻪ ﻣﻧﮫﻧﺟﻲ‬
‫”ﭼﻳﺗﺎ“ ﺳﺎﻧگ ڪﻧﭼل ﭼﻳو‪” :‬ﺟﻳڪڏھن ﺗوﮐﻲ ﮐﺎﺋڻ ِ‬
‫ﭘﭠﻳﺎن ﭘﭠﻳﺎن اچ‪“.‬‬
‫ﻣﺰﻣﺎﻧﻲء ﺟﻲ ﮘوﻻ ۾ ﺗﻪ آﺋون ڪﻳﺗﺮن‬
‫”ﭤﻠﮫو ﻣﺗﺎرو ﻣﺮون!“ ﭼﻳﺗو ﭼپ ﭼٽڻ ﻟﮘو‪” .‬اھڙي‬
‫َ‬
‫ﺋﻲ ڏﻳﻧﮫن ﮐﺎن آھﻳﺎن‪ .‬ﺟﮫٽ ﭘٽ ﻣون ﮐﻲ اوڏاﻧﮫن وﭠﻲ ھل‪“.‬‬
‫ﺳﺎﻧگ ڪﻧﭼل ﭼﻳﺗﻲ ﮐﻲ ﮔﮫﻣﺎﺋﻳﻧدو ﮔﮫﻣﺎﺋﻳﻧدو درﻳﺎھﻪ ﺟﻲ ڪپ ﺗﻲ ان ھﻧڌ وﭠﻲ آﻳو ﺟﺗﻲ‬
‫ﻣﺎﻧﮔﺮ ﻣﭿ ﮔﮫﺮ ﭠﺎھﻲ ﺳﺎﻧگ ڪﻧﭼل ﺟﻲ اﻧﺗظﺎر ۾ ﻟڪل ھو‪.‬‬
‫”ﺷش!“ ﺳﺎﻧگ ڪﻧﭼل ﭜﭨڪﻳو‪ ،‬اھو ﭤﻠﮫو ﻣﺗﺎروﻣﺮون ان ﮐﻲ ﮔﮫﺮ ۾ ﺳﺗل اﭤﺋﻲ‪ .‬ان ﮐﺎن‬
‫اڳ ﺟو ھو ﻧﻧڊ ﻣﺎن اﭤﻲ ﭘﺋﻲ ﺗون ﺟﮫٽ ﭘٽ ﮐﺎﺋﻲ وﭸﻳﻧس‪“.‬‬
‫ﭤورو وڌﻳڪ اﮘﻳﺎن ﭤﻲ ﭼﻳﺗﻲ زور ﺳﺎن ان ﻣﭤﺎن ٽپ ڏﻧو‪ .‬ﻣﺎﻧﮔﺮ ﻣﭿ ﺟو ﭠﮫﻳل ڪﻣﺰور‬
‫ﮔﮫﺮ ﮀﻳﺗون ﮀﻳﺗون ﭤﻲ وﻳو ۽ ﭼﻳﻧﻲ ﻣﺎﻧﮔﺮ ﻣﭿ ﺟﻲ ﭘﭠﻲَء ﺗﻲ اﭼﻲ ﭰﮫڪو ڪﻳو‪.‬‬
‫اھو ﺗﻪ ﭼﺋﻲ ﻧﭤو ﺳﮔﮫﺟﻲ ﺗﻪ ھڪ ﭔﺋﻲ ﮐﻲ ڏﺳڻ ﺳﺎن ڪﻧﮫن ﮐﻲ ﮔﮫﭨو ﺗﻌﺟب ﻟﮘو‪ -‬ﭼﻳﺗﻲ‬
‫ﭘوء ﭔﺋﻲ ﭴﭨﺎ‬
‫ﻻء ﭔﺋﻲ ھڪ ﭔﺋﻲ ﮐﻲ ﮔﮫورﻳﻧدا رھﻳﺎ ۽ ِ‬
‫ﮐﻲ ﻳﺎ ﻣﺎﻧﮔﺮ ﻣﭿ ﮐﻲ‪ ،‬ڪﺟﮫﻪ ﺳﻳڪﻧڊن ِ‬
‫ھڪﭔﺋﻲ ﮐﻲ ﭔﮐﻳن ﭘﺋﺟﻲ وﻳﺎ‪ .‬ڪڏھن ﻣﺎﻧﮔﺮ ﻣﭿ ھﻳﭠﺎن ﺗﻪ ﭼﻳﺗو ﻣﭤﺎن ۽ ڪڏھن ﭼﻳﺗو ھﻳﭠﺎن ﺗﻪ‬
‫ﻣﺎﻧﮔﺮ ﻣﭿ ﻣﭤﺎن‪.‬‬
‫اھڙيء طﺮح ھﻧن ﺟﻲ ﻟڙاﺋﻲ آڌي رات ﺗﺎﺋﻳن ھﻠﻧدي رھﻲ ﺗﺎن ﺟو ﭔﺋﻲ ﭴﭨﺎ ڍﻳﺮي ﭤﻲ‬
‫َ‬
‫ڪﺮي ﭘﻳﺎ‪.‬‬
‫ﺗوھﺎن ﭘﺎڻ ﺳوﭼﻲ ﺳﮔﮫو ﭤﺎ ﺗﻪ ان ﮘﺎﻟﮫﻪ ﺗﻲ ﭼﻳﻧﻳن ﮐﻲ ڪﻳﺗﺮي ڪﺎوڙ ﻟﮘﻲ ھوﻧدي ﺗﻪ‬
‫ھو ھڪ ﺳﺎﻧگ ڪﻧﭼل ﺟﮫڙي ﻧﻧڍي ﺟﺎﻧور ﺟﻲ ھﭤﺎن ﺑﻳوﻗوف ﺑﭨﺟﻲ وﻳو‪ .‬ھن ﺳﺎﻧگ ڪﻧﭼل ﮐﻲ‬
‫ﺳﻳﮐت ڏﻳڻ ﺟو ﭘڪو ﭘﮫﻪ ڪﻳو‪.‬‬
‫ﭔﺋﻲ ڏﻳﻧﮫن ﺳﺎﻧگ ڪﻧﭼل ھڪ وڻ ھﻳﭠﺎن ﻧﺮم ۽ ﻣﭠو ﮔﺎھﻪ ﭔﺎڙﻳﻧدي ﻧظﺮ آﻳو‪ .‬ﭴڻ ڪﺎ‬
‫ﮘﺎﻟﮫﻪ ﺋﻲ ﻧﻪ ﭤﻲ ھﺟﻲ‪ .‬ھو ﺑﻳﺣد ﺧوش ھو ﺗﻪ ھن ﭼﻳﺗﻲ ﮐﻲ ﺑﻳوﻗوف ﺑﭨﺎﻳو ۽ اھو ﺳوﭼﻲ ھو‬
‫ﻣﺮڪﻧدو رھﻳو‪.‬‬
‫اوﭼﺗو ھڪ وڏي ﮔﺟﮔوڙ ﭤﻲ ﺟﻧﮫن ﺟﻲ آواز ﺗﻲ ﺳﭴو واﻳو ﻣﻧڊل ڌڏي وﻳو‪ .‬ھﻳڏي وڏي‬
‫رڙ ﮐﺎن ﺳﺎﻧگ ڪﻧﭼل ﺑﻪ ڏڪﻲ وﻳو‪.‬‬
‫”ھﺎ! ھﺎ! اڄ ﺗون ﻣون ﮐﺎن ﭜﭴﻲ ڪﻳڏاﻧﮫن وﭸﻲ ﺳﮔﮫﻧدﻳن؟“‬
‫ﭘﺮ ﺳﺎﻧگ ڪﻧﭼل ھن ﮐﺎن ﮔﮫﭨو ﮔﮫﭨو ﭼﺎﻻڪ ھو‪ .‬ھن ھڪدم وڏي ﮀﺎل ڏﻳﺋﻲ ﭼﻳﺗﻲ ﺟﻲ‬
‫ﭼﻧﺑﻲ ﮐﺎن ﭘﺎڻ ﺑﭼﺎﺋﻲ ورﺗو‪ .‬ﭘﭠﻳﺎن ﭼﻳﺗو ڪﺎوڙ ﻣﺎن وﭨن ﺟون ٽﺎرﻳون ۽ ﭔوڙھﺎ ﭜﭸﻧدو رھﻳو‪.‬‬

‫ڏاھﻲ ﺟﮫﺮڪﻲ‬

‫‪53‬‬

‫ﺳﺎھﻪ ﺑﭼﺎﺋڻ ﺟﻲ ڊوڙ ۾ ﺳﺎﻧگ ڪﻧﭼل ھڪ اوﻧﮫﻲ ﮐڏ ۾وﭸﻲ ڪﺮﻳو ﺟﻧﮫن ﻣﭤﺎن ﺳڪل‬
‫ﭘن ۽ ٽﺎرﻳون ھﺟڻ ڪﺮي ﮐﻳس ڊوڙڻ ﻣﮫل ﻧظﺮ ﺋﻲ ﻧﻪ آﺋﻲ‪ .‬ﺧوش ﻗﺳﻣﺗﻲ ﺳﺎن ھن ﮐﻲ ڪﺎ‬
‫رھﻧڊ راﻧﭘوٽو ﻧﻪ رﺳﻳو‪ .‬ھﺎڻ ھو ﭼﻳﺗﻲ ﮐﺎن ﺗﻪ ﭘﺎڻ ﺑﭼﺎﺋﻲ آﻳو ﭘﺮ ھن ﮐڏ ﻣﺎن ﭘﺎڻ ﮐﻲ ڪﻳﺋن ﭔﺎھﺮ‬
‫ڪڍي؟‬
‫ﻻء ﮐڏ ﺟﻲ اوﻧﮫﻲ ﭜت ﺗﻲ ﭼڙھڻ ﺟﻲ ﺗﻣﺎم ﮔﮫﭨﻲ ڪوﺷش ڪﺋﻲ ﭘﺮ‬
‫ھن ﭔﺎھﺮ ﻧڪﺮڻ ِ‬
‫اھﺎ اﻳﺗﺮي ﻟﺳﻲ ۽ ڊﮔﮫﻲ ھﺋﻲ ﺟو ﭔﺎھﺮ ﻧڪﺮي ﻧﻪ ﺳﮔﮫﻳو‪ .‬آﺧﺮ ﭤڪﺟﻲ ٽٽﺟﻲ ﭘٽ ﺗﻲ وﻳﮫﻲ ﻣﭤﻲ‬
‫ﻧﻳﺮي آﺳﻣﺎن ڏي ڏﺳڻ ﻟﮘو‪ .‬ﻧﮫﺎرﻳﻧدي ﻧﮫﺎرﻳﻧدي ھن ﮐﻲ اوﭼﺗو ھڪ ﺟﮫﻧﮔﻠﻲ ڪﺗو ﻧظﺮ آﻳو‬
‫ﺟﻳڪو ﭘڻ ﻏور ۽ ﻋﺟب ﻣﺎن ھن ﮐﻲ ﻣﭤﺎن ڏﺳڻ ﻟﮘو‪.‬‬
‫”ھﻳﻠو!“ ﺟﮫﻧﮔﻠﻲ ڪﺗﻲ رڙ ڪﺮي ڪﻧﭼل ﮐﻲ ﮐﻳڪﺎرﻳو‪” ،‬ﺗون اھو ھﻳٺ ڪﺮﻳن ﮀﺎ‬
‫ﭘﻳو؟“‬
‫”ﮀﺎ آﺳﻣﺎن ڪﺮڻ ﺟﻲ اﻓﺳوس ﻧﺎڪ ﺧﺑﺮ اﭸﺎ ﺗو ﻧﻪ ﭔڌي آھﻲ‪ “.‬ﺳﺎﻧگ ڪﻧﭼل‬
‫ھﻲء ﺋﻲ ھڪ ﺣﻔﺎظت واري ﺟﮘﮫﻪ آھﻲ‪“.‬‬
‫ڊﻳﭴﺎرﻳﻧدي ﭼﻳس‪” ،‬ﺳﭴﻲ ﺟﮫﻧﮔل ۾‬
‫َ‬
‫ﭘوء ھن ﺳﺎﻧگ ڪﻧﭼل ﮐﻲ اﻟﺗﺟﺎ‬
‫ﺟﮫﻧﮔﻠﻲ ڪﺗﻲ ڊپ وﭼﺎن آﺳﻣﺎن ڏي ڏﭠو‪.‬‬
‫ِ‬
‫ﻟڪﺎء‪ ،‬ﺟﻳﺋن آﺋون ﺑﻪ ان آﻓت ﮐﺎن ﺑﭼﻲ ﺳﮔﮫﺎن‪.‬‬
‫ڪﺋﻲ‪” .‬ﻣﮫﺮﺑﺎﻧﻲ ڪﺮي ﻣون ﮐﻲ ﺑﻪ ﭘﺎڻ وٽ‬
‫ِ‬
‫ﻻء‬
‫”ﭼﮜو‪ “،‬ﺳﺎﻧگ ڪﻧﭼل وراﭨﻳو‪” ،‬ﺟﻳﺋن ﺗﻪ ﺗون ھڪڙو ﭴﭨو آھﻳن ﺳو ﺗو اڪﻳﻠﻲ ِ‬
‫ﺟﺎء ﭠﺎھﻲ ﺳﮔﮫﺎن ﭤو‪ .‬ھﻠﻳو اچ ﻳﺎر‪“.‬‬
‫آﺋون اﻳﺗﺮي ِ‬
‫ﺟﮫﻧﮔﻠﻲ ڪﺗﻲ ﻣﭤﺎن ٽپ ڏﻧو ۽ ھﻳٺ ﮐڏ ۾ ﻣﺎٺ ڪﺮي آﺳﻣﺎن ڪﺮڻ ﺟو اﻧﺗظﺎر ڪﺮڻ‬
‫ﻟﮘو‪.‬‬
‫ﮐﺎﻧﭘوء ھن ﺳﺎﻧگ ڪﻧﭼل ﮐﻲ آھﺳﺗﻲ ﭼﻳو‪” ،‬ڪﻳڏي دﻳﺮ ﭤﻲ وﺋﻲ آھﻲ ﭘﺮ‬
‫ڪﺟﮫﻪ دﻳﺮ‬
‫ِ‬
‫آﺳﻣﺎن ﺗﻲ اﭸﺎ ڪﺮڻ ﺟو ﻧﺎﻟو ﺑﻪ ﻧﭤو وﭠﻲ‪“.‬‬
‫”ھﺎ واﻗﻌﻲ‪ .‬آﺳﻣﺎن ڏاڍي دﻳﺮ ڪﺋﻲ آھﻲ‪ “.‬ڪﻧﭼل وراﭨﻳو‪” ،‬آﺋون ﭜﻼ ﻣﭤﻲ وﭸﻲ ﻣﻌﻠوم‬
‫ڪﺮي ﭤو اﭼﺎن ﺗﻪ ڪﮫڙي ﮘﺎﻟﮫﻪ ﭤﻲ آھﻲ‪ .‬اچ‪ .‬ﻣوﻧﮐﻲ ڍڍﭔﻠﻲ ڏي ﺗﻪ ﻣﭤﻲ ﭼڙھﺎن‪“.‬‬
‫ﺟﮫﻧﮔﻠﻲ ڪﺗﻲ ﺳﺎﻧگ ڪﻧﭼل ﮐﻲ ﭘﻧﮫﻧﺟن ڪﻠﮫن ﺗﻲ ﮐﻧﻳو‪ .‬ﺟﺗﺎن ھو ٽپ ڏﻳﺋﻲ ﮐڏ ﮐﺎن‬
‫ﭘوء ﭘﻧﮫﻧﺟﻲ راھﻪ وﭠﻲ رواﻧو ﭤﻲ وﻳو‪ .‬ﭘوﻳﺎن ھن ﻏﺮﻳب ﺟﮫﻧﮔﻠﻲ ڪﺗﻲ ﺟو‬
‫ﭔﺎھﺮ ﻧڪﺮي آﻳو ۽ ِ‬
‫ذرو ﺑﻪ ﻧﻪ ﺳوﭼﻳﺎﺋﻳن‪.‬‬
‫ﭘوء ﺳﻣﺟﮫﻲ وﻳو ﺗﻪ ﺳﺎﻧگ ڪﻧﭼل ھن ﺳﺎن‬
‫ﺟﮫﻧﮔﻠﻲ ڪﺗو اﻧﺗظﺎر ﭤﻲ ڪﻧدو رھﻳو‪ِ .‬‬
‫ﻗﺳﻣﺗﻲء ﺳﺎن ھن‬
‫ﻻء ڪﺎ دﻳﺮ ﭜؤﻧڪﻧدو رھﻳو‪ .‬ﺧوش‬
‫َ‬
‫ﭘوء ﻣدد ِ‬
‫ھڪ ذﻟﻳل ﭼﺮﭼو ڪﻳو آھﻲ ۽ ِ‬
‫ﭜﺎء ﺟﻲ ﭜؤﻧڪﺎر ﺳﭸﺎﭨﻲ ﮐﻳس‬
‫ﭜﺎء اﺗﺎن ﻟﻧﮔﮫﻲ رھﻳو ھو ﺟﻧﮫن ﭘﻧﮫﻧﺟﻲ ﺟﮫﻧﮔﻠﻲ ڪﺗﻲ ُ‬
‫ﺟو ھڪ ُ‬
‫ان ﮐڏ ﻣﺎن ﭔﺎھﺮڪڍي ورﺗو‪.‬‬
‫ھڪ ﺷﺎم ﺟو ﺳﺎﻧگ ڪﻧﭼل ﭔﻳﻠﻲ ۾ ھﻳڏاﻧﮫن ھوڏاﻧﮫن ﮔﮫﻣﻲ رھﻳو ھو‪ .‬اوﭼﺗو ھن ﺟﻲ‬
‫ڪﻧن ﺗﻲ وڻ ﺟﻲ ٽﺎرﻳن ٽٽڻ ﺟوآواز ﭘﻳو‪ .‬ھن ھڪدم ﭘﭠﻳﺎن ﻣڙي ڏﭠو‪ .‬ڪو ﮔﮫﭨو ﭘﺮي ﺑﻪ ﻧﻪ‪ ،‬اھو‬
‫ﺳﺎﮘﻳو ﭼﻳﺗو ﺻﺎﺣب ﺳﻧدس ﭘﭠﻳﺎن اﭼﻲ رھﻳو ھو‪.‬‬

‫ڏاھﻲ ﺟﮫﺮڪﻲ‬

‫‪54‬‬

‫ﺳﺎﻧگ ڪﻧﭼل وﭠﻲ زور ﺳﺎن ڊوڙ ﭘﺎﺗﻲ‪ ،‬ﭘﺮ ﭼﻳﺗو ﺑﻪ ﺳﻧدس ﭘﭠﻳﺎن ﻟﮘو آﻳو‪.‬‬
‫ﮐﺎﻧﭘوء‪ ،‬ﺳﺎﻧگ ڪﻧﭼل ﭤڪﺟﻲ ﺳﺎﭨو ﭤﻲ ﭘﻳو‪” .‬ﻣون ﮐﻲ ھن ﭼﻳﺗﻲ ﻣﺎن‬
‫ڪﺟﮫﻪ ﮔﮫڙﻳن‬
‫ِ‬
‫ﺟﺎن ﺑﭼﺎﺋڻ ﺟو ﺳوﭼڻ ﮐﭘﻲ‪ “.‬ھن دل ﺋﻲ دل ۾ﭼﻳو‪.‬‬
‫اﻳﺗﺮي ۾ ھن ﺟﻲ ﻧظﺮ ﺳﺎﻣﮫون واري وڻ ﺗﻲ ھڪ ڏﻳﻧﭜن ﺟﻲ ﻣﺎﻧﺎري ﺗﻲ ﭘﻳﺋﻲ‪ .‬ﻣﺎﻧﺎري‬
‫ﮐﻲ ڏﺳﻲ ﺳﺎﻧگ ڪﻧﭼل ﮐﻲ ﭼﻳﺗﻲ ﮐﻲ ﺑﻳوﻗوف ﭠﺎھڻ ﺟﻲ اٽڪل دﻣﺎغ ۾ آﺋﻲ‪.‬‬
‫ھن ھڪدم ڊوڙڻ ﺑﻧد ڪﺮي‪ ،‬ان وڻ ھﻳﭠﺎن وﻳﮫﻲ رھﻳو‪ .‬اﻳﺗﺮي ۾ ﭼﻳﺗو ﺻﺎﺣب ﺑﻪ اﺗﻲ‬
‫اﭼﻲ ﭘﮫﺗو‪.‬‬
‫”ھﻳﻠو‪ ،‬ﺳﺎﻧگ ڪﻧﭼل!“ ﭼﻳﺋﻲ ﭼﻳو‪” ،‬ﺗون ھﺗﻲ وﻳﮫﻲ ﮀو رھﻳو آھﻳن؟“‬
‫”ھﺗﻲ ﻣﻧﮫﻧﺟﻲ ڊﻳوٽﻲ ﻟﮘل آھﻲ‪ .‬آﺋون راﺟﺎ ﺳﻠﻳﻣﺎن ﺟﻲ ﻓوج ﺟﻲ ﺳﺎر ﺳﻧﭜﺎل ﻟﮫﻲ رھﻳو‬
‫آھﻳﺎن‪ “.‬ڪﻧﭼل ڏﻳﻧﭜن ﺟﻲ ﻣﺎﻧﺎري ڏي اﺷﺎرو ڪﻧدي وراﭨﻳو‪” ،‬ھن ﻣﺎﻧﺎري ﮐﻲ ڌڪ ھﭨڻ ﺟﻲ‬
‫ڪﻧﮫن ﮐﻲ ﺑﻪ اﺟﺎزت ﻧﺎھﻲ‪“.‬‬
‫”ھل ڙي ھل‪ “،‬ﭼﻳﺗﻲ رڙ ڪﻧدي ﭼﻳو‪” ،‬وڏو آﻳو آھﻲ ﻣوﻧﮐﻲ ﻣﻧﻊ ڪﺮڻ وارو‪.‬آﺋون ﭤو‬
‫ان ﮐﻲ ڌڪ ھﭨﺎن‪ ،‬ڏﺳﺎن ﺗﻪ ﺗون ﻣون ﮐﻲ ﮀﺎ ﭤو ڪﺮﻳن‪“.‬‬
‫ﻣڪﺎريء‬
‫”ﺳﺎﺋﻳن ﭼﻳﺗﺎ! ﻣﮫﺮﺑﺎﻧﻲ ڪﺮي ﻣﺗﺎن اﻧﮫن ﺟو ﻧﺎﻟو ورﺗو اﭤﺋﻲ‪ “.‬ﺳﺎﻧگ ڪﻧﭼل‬
‫َ‬
‫ﺳﺎن ﮐﻳس ﻋﺮض ڪﻳو‪ “.‬ﺟﻳڪڏھن ﺗون اﺋﻳن ڪﻧدﻳن ﺗﻪ راﺟﺎ ﺳﻠﻳﻣﺎن ﻣون ﮐﻲ ﻣﺎراﺋﻲ‬
‫ﮀڏﻳﻧدو‪“.‬‬
‫”راﺟﺎ ﺳﻠﻳﻣﺎن ﮐﻲ ﭘﮀﻲ ڪﻳﺮ ﭤو‪ “.‬ﭼﻳﺗﻲ ﭼﻳو‪” ،‬آﺋون اھو ڪﻧدس ﺟﻳڪو ﻣون ﮐﻲ‬
‫وﭨﻧدو‪“.‬‬
‫”ﺗﺮس‪ ،‬ﺗﺮس‪ .‬ﻣﺳٽﺮ ﭼﻳﺗﺎ‪ “،‬ﺳﺎﻧگ ڪﻧﭼل ﻋﺮض ڪﻳو ”ﻣﮫﺮﺑﺎﻧﻲ ڪﺮي ﭤورو ﭜﻼ‬
‫ﺗﺮس ﺟﻳﺋن آﺋون ﭘﺮي ﭤﻲ ﺑﻳﮫﺎن‪ .‬ﮀو ﺗﻪ راﺟﺎ ﺳﻠﻳﻣﺎن ﺟﻲ ڪﺎوڙ ﮐﺎن ﻣون ﮐﻲ ڊپ ﭤوﻟﮘﻲ‪“.‬‬
‫ﭘوء ھن ڏﻳﻧﭜن‬
‫ﻣﺳٽﺮ ﭼﻳﺗﻲ اﻧﺗظﺎر ڪﻳو ﺟﻳﺳﺗﺎﺋﻳن ﺳﺎﻧگ ڪﻧﭼل ڪﺟﮫﻪ ﭘﺮي ﭤﻲ وﻳو‪ِ .‬‬
‫ﺟﻲ ﻣﺎﻧﺎري ﮐﻲ زور ﺳﺎن ﭘﻧﮫﻧﺟو ﭼﻧﺑو ھﻧﻳو‪.‬‬
‫ﭼﻧﺑو ﻟﮘڻ ﺳﺎن ڏﻳﭜن ﺟو ﻣﺎﻧﺎر ﭜور ﭜور ﭤﻲ وﻳو ۽ ﻣﻧﺟﮫﺎﻧﺋس ﺳوﻳن ڏﻣﺮﻳل ڏﻳﻧﭜو ﻧڪﺮي‬
‫آﻳﺎ‪ .‬ﺳﭜﻧﻲ ﮔڏﺟﻲ ڏﻧﮔن ﺳﺎن ﭼﻳﺗﻲ ﺗﻲ اﻳڏو ﺣﻣﻠو ڪﻳو ﺟو ھو رڙﻳون ڪﺮي ﺟﮫﻧﮔل ڏي ﭜﭴﻲ‬
‫وﻳو‪.‬‬
‫ﺑﻌد ۾ ﭼﻳﺗﻲ ﺻﺎﺣب ﻣﺣﺳوس ڪﺮي ورﺗو ﺗﻪ ﺳﺎﻧگ ڪﻧﭼل ھن ﮐﻲ ھڪ دﻓﻌو وري‬
‫ﺑﻳوﻗوف ﺑﭨﺎﻳو آھﻲ ۽ ﭔﺋﻲ دﻓﻌﻲ ﺳﺎﻧگ ڪﻧﭼل ﺳﺎن ﻣﻼﻗﺎت ﭤﻳڻ ﺗﻲ ﮐﻳس ان ڏوھﻪ ﺟﻲ ﭼوﮐﻲ‬
‫ﺳﺰا ڏﻳڻ ﺟو ﺳوﭼﻳو‪.‬‬

‫ڏاھﻲ ﺟﮫﺮڪﻲ‬

‫‪55‬‬

‫ڍﮘﻲء ﺟﻲ ﮘﺎﻟﮫﻪ‬
‫ﻣﻳﻧﮫن ۽‬
‫َ‬
‫ٽﭘﮫﺮيء ﺟو ھڪ ﻣﻳﻧﮫن‬
‫ﻣﻼﺋﻳﺷﻳﺎ ﺟﻲ ھڪ ﮘوٺ ﺑﺎﺗو ﭘﮫﺎت ۾‪ ،‬ھڪ ﮔﺮم اوﻧﮫﺎري ﺟﻲ‬
‫َ‬
‫ﺟﻲ ھڪ ڍﮘﻲَء ﺳﺎن ﻣﻼﻗﺎت ﭤﻲ‪.‬‬
‫”ھﻳﻠو ڍﮘﻲ“‪ ،‬ﻣﻳﻧﮫن ﭼﻳو‪” ،‬اڄ ﺟو ڏﻳﻧﮫن ڪﻳﺗﺮو ﺗﻪ ﮔﺮم آھﻲ‪ .‬ھل ﺗﻪ ڪﭤﻲ ﭘﺎﭨﻲَء‬
‫ﻣﻧﺟﮫﻪ ﺳﻧﺎن ڪﺮي اﭼون‪“.‬‬
‫ڍﮘﻲء وراﭨﻳو‪.‬‬
‫”ﺻﻼح ﺗﻪ واھﻪ ﺟﻲ آھﻲ‪“،‬‬
‫َ‬
‫ﭘﺎﭨﻲء ﺟﻲ ھڪ ﺗﺎﻻب وٽ ﭘﮫﺗﻳون‪.‬‬
‫ﺳو ﻣﻳﻧﮫن ۽ ڍﮘﻲ آھﺳﺗﻲ آھﺳﺗﻲ ھﻠﻧدﻳون‬
‫َ‬
‫ھﺗﻲ اھو ﭔڌاﺋڻ ﺿﺮوري آھﻲ ﺗﻪ ان ﭘﺮاﭨﻲ زﻣﺎﻧﻲ ۾ ﻣڙﻳﺋﻲ ﺟﺎﻧورن ﭘﻧﮫﻧﺟﻲ ﺑدن ﺟو‬
‫ﮐﻠون اﺋﻳن ﻻھﻲ ﺳﮔﮫﻧدا ھﺋﺎ ﺟﻳﺋن اﺳﺎن ڪﭘڙا ﻻھﻳون ﭤﺎ‪.‬‬
‫ﭘﺎﭨﻲء ﻣﻧﺟﮫﻪ‬
‫ڍﮘﻲء ﭘﻧﮫﻧﺟﻲ ﭘﻧﮫﻧﺟﻲ ﮐل ﻻﭤﻲ ۽ ان ﺗﺎﻻب ﺟﻲ ڪپ ﺗﻲ رﮐﻲ‬
‫ﻣﻳﻧﮫن ۽‬
‫َ‬
‫َ‬
‫ﮔﮫڙﻳون‪.‬‬
‫ھو ڪﺎ دﻳﺮ ﭘﺎﭨﻲ ۾ وھﺟﻧدﻳون ۽ راﻧد ﮐﻳڏﻧدﻳون رھﻳون ۽ ﭘﺎﭨﻲ ﺟﺎ ﮀﻧڊا ھڪ ﭔﺋﻲ ﮐﻲ‬
‫ھﭨﻧدﻳون رھﻳون ﭘوءٰ ِ اوﭼﺗوﺋﻲ اوﭼﺗو وڏ ﭰڙو ﻣﻳﻧﮫن اﭼﻲ وﺳﻳو‪.‬‬
‫ﻣﻳﻧﮫن ۽ ڍﮘﻲ ﮐﻲ اﭼﻲ ڊپ ﻟﮘو ﺗﻪ ﺳﻧدن ﮐﻠون ﻣﻳﻧﮫن ۾ ﻧﻪ ﭘﺳﻲ وﭸن‪ .‬ﺳو ھو ﺗڪڙ ۾‬
‫ﺗﺎﻻب ﻣﺎن ﻧڪﺮي ﭘﻧﮫﻧﺟﻳن ﮐﻠن ڏي ڊوڙڻ ﻟﮘﻳون‪.‬‬
‫ﺟﻠدي ﺟﻠدي ۾ ڍﮘﻲ ﻣﻳﻧﮫن ﺟﻲ ﮐل ﭘﺎڻ ﺗﻲ ﭼﺎڙھﻲ وﻳﺋﻲ ۽ ﻣﻳﻧﮫن ڍﮘﻲ ﺟﻲ ﮐل‪.‬‬
‫ﺗوھﺎن ﮐﻲ اھﺎ ﺗﻪ ﺧﺑﺮ آھﻲ ﺗﻪ ﻣﻳﻧﮫن ڍﮘﻲ ﮐﺎن ﺗﻣﺎم وڏي ۽ ﮘﺮي ﭤﺋﻲ ﭤﻲ‪ .‬ﺳو ﻣﻳﻧﮫن ﺟﻲ‬
‫ڍﮘﻲء ﺟﻲ‬
‫ﮐل ﺟڏھن ڍﮘﻲ ﭼﺎڙھﻲ ﺗﻪ اھﺎ ﮐل ھن ﺗﻲ ﺑﻠڪل ڍري ڍري ﻟڙڪڻ ﻟﮘﻲ ۽ ھوڏاﻧﮫن‬
‫َ‬
‫ﮐل ﻣﻳﻧﮫن ﺗﻲ ﺳوڙھﻲ ھﺟڻ ڪﺮي ﮀڪﺟﻲ ﺑﻳﭠﻲ‪.‬‬
‫ڍﮘﻲء ﺟﻲ‬
‫اھوﺋﻲ ﺳﺑب آھﻲ ﺟو اڄ ڏﻳﻧﮫن ﺗﺎﺋﻳن‪ ،‬ﻣﻳﻧﮫن ﺟﻲ ﺟﺳم ﺗﻲ ﮀڪﻳل ﮐل آھﻲ ۽‬
‫َ‬
‫ﺟﺳم ﺗﻲ ﭼڙھﻳل ﮐل ﺑﻠڪل ڍري ڍري آھﻲ‪.‬‬

‫ڏاھﻲ ﺟﮫﺮڪﻲ‬

‫‪56‬‬

‫ﮐﻳﮐڙو ۽ ڍﮘﻲ‬
‫ھڪ ﭔﭘﮫﺮيَء ﺟو ھڪ ﮐﻳﮐڙو ڪﻧﮫن ﺑﺎﻏﺎﺋﻲ ﺟﻲ ﭜﺎﭴﻳن واري ﮐﻳت ۾ ﭘﮫﺗو ۽ ﭘﻧﮫﻧﺟن‬
‫ﺗﮐن ﭘﻳﺮن ﺳﺎن ھڪ ﻧﻧڍڙي ﮔوﺑﻲ ڪﭘﻲ ﭘﻧﮫﻧﺟﻲ ﭔﺮڙ ڏي ﮐﭨﻲ ھﻠڻ ﻟﮘو‪.‬‬
‫ڍﮘﻲء ھن ﮐﻲ ڏﺳﻲ ورﺗو‪ .‬ھن ﮐﻳﮐڙي ﮐﻲ دڙڪﺎ ڏﻳﻧدي‬
‫ﺑﺎﻏﺎﺋﻲء ﺟﻲ‬
‫رﺳﺗﻲ ﺗﻲ‬
‫َ‬
‫َ‬
‫ﭼﻳو‪” :‬ﻣﻧﮫﻧﺟﻲ ﻣﺎﻟڪ ﺟﻲ ﺑﺎغ ﻣﺎن ﮔوﺑﻲ ﭼوراﺋڻ ﺟﻲ ﺗوﮐﻲ ھﻣت ڪﻳﺋن ﭤﻲ؟ ﺟﺗﺎن ﮐﻧﺋﻲ اﭤﺋﻲ‬
‫اﺗﻲ ﻳڪدم ھﻠﻲ واﭘس ڪﺮ‪“.‬‬
‫ﮐﻳﮐڙو اھڙو ﮔﻳگ ﻣﺎرﻳو ﭴڻ ھن ڪﺟﮫﻪ ﭔڌو ﺋﻲ ﻧﻪ ھﺟﻲ ۽ ڊوڙ ﭘﺎﺋﻲ ﭘﻧﮫﻧﺟﻲ ﮔﮫﺮ واري‬
‫ﭔﺮڙ ۾ ﭜﭴﻲ وﻳو‪ .‬ﺳﺳت ڍﮘﻲ ﺳﻧدس ﭘوﻳﺎن ڊوڙي ﻧﻪ ﺳﮔﮫﻲ‪.‬‬
‫ڍﮘﻲء ﺟﻲ‬
‫ڍﮘﻲء ﺟﻲ دڙڪن ﺗﻲ ڏاڍي ﭼڙ ﻟﮘﻲ‪” .‬ﮔوﺑﻳون ۽ ﭔﻲ ﭜﺎﭴﻲ ڪﺎ‬
‫ﮐﻳﮐڙي ﮐﻲ‬
‫َ‬
‫َ‬
‫ﭘوء ﻣون ﮐﻲ دڙڪﺎ ڏﻳڻ ﺟو ھن ﮐﻲ ڪﮫڙو ﺣق‬
‫ذاﺗﻲ ﻣﻠڪﻳت ﺗﻪ ﻧﺎھﻲ‪ “.‬ﮐﻳﮐڙي ﺳوﭼﻳو‪ِ ” ،‬‬
‫رﺳﻲ ﭤو؟“‬
‫ﺑﺎﻏﺎﺋﻲء ﺳﺎن‬
‫ﮐﻳﮐڙي ان ﺟو ڍﮘﻲ ﮐﺎن ﺑدﻟو وﭠڻ ﺟو ﭘڪو ﭘﮫﻪ ڪﻳو‪ .‬ﺳو ﭔﺋﻲ ڏﻳﻧﮫن ھو‬
‫َ‬
‫ﻣﻠڻ وﻳو‪.‬‬
‫”ﺑﺎﻏﺎﺋﻲ‪ “،‬ﮐﻳﮐڙي ﭼﻳو‪” ،‬ﺗوﮐﻲ ڪﺎ ﺧﺑﺮ آھﻲ ﺗﻪ ﺗﻧﮫﻧﺟﻲ ﻻﻟﭼﻲ ڍﮘﻲ ﺗﻧﮫﻧﺟﻳون ﭘوﮐﻳل‬
‫ﮔوﺑﻳون ﮐﺎﺋﻳﻧدي وﺗﻲ‪“.‬‬
‫”اھو ﭔڌاﺋڻ ﺟﻲ ﻣﮫﺮﺑﺎﻧﻲ‪ “،‬ﺑﺎﻏﺎﺋﻲ وراﭨﻳو‪” ،‬ﺗﺮس ﺗﻪ ھن ﮐﻲ ھﻳﻧﺋﺮ ﺋﻲ ﺳﺰا ڏﻳﺎن ﭤو‪“.‬‬
‫ڍﮘﻲء ﮐﻲ ﻣﺎرﻳو‪ .‬ڍﮘﻲ ﺳﻣﺟﮫﻲ وﻳﺋﻲ ﺗﻪ‬
‫ﺑﺎﻏﺎﺋﻲء ھڪ ڊﮔﮫو ﻟڪڻ ﮐﭨﻲ اﭼﻲ‬
‫ﮐﺎﻧﭘوء‬
‫ان‬
‫َ‬
‫َ‬
‫ِ‬
‫ﻻء‬
‫اھو ﺳﭴو ڪم ﮐﻳﮐڙي ﺟو آھﻲ‪ .‬ھن ﮐﻲ ﮐﻳﮐڙي ﺗﻲ ﺳﺧت ڪﺎوڙ آﺋﻲ‪ .‬ﮐﻳﮐڙي ﮐﻲ ﺳﺰا ڏﻳڻ ِ‬
‫ﻧديء ﺟﻲ ڪﻧﺎري ﺗﻲ ﮐﻳﮐڙي ﺟﻲ اﻧﺗظﺎر ۾ اﭼﻲ ﺑﻳﮫﻧدي ھﺋﻲ‪.‬‬
‫ھوء روزاﻧو‬
‫َ‬
‫َ‬
‫ھڪ ڏﻳﻧﮫن ڍﮘﻲ ڏﭠو ﺗﻪ درﻳﺎھﻪ ﺟﻲ اروﺋﻳن ﭜﺮ ﮐﻳﮐڙو ﻧﻧڊ ۾ ﮐوﻧﮔﮫﺮا ھﭨﻲ رھﻳو آھﻲ‪.‬‬
‫ھوء آھﺳﺗﻲ آھﺳﺗﻲ ﭤﻲ ھن ڏي وڌي ۽ ﭘﻧﮫﻧﺟﻲ ﭘﻳﺮ ﺟو ﮐﺮ ﺳﻧدس ﻣﭤﺎن اھڙوزور ﺳﺎن رﮐﻳوﺟو‬
‫َ‬
‫ﮐﻳﮐڙي ﮐﺎن رڙ ﻧڪﺮي وﻳﺋﻲ‪.‬‬
‫ﭘوء در‪4‬ﻳﺎھﻪ ۾ ﮐﭨﻲ ٽپ ڏﻧو‪ .‬ﭘﺮ ڍﮘﻲ ﭘﻧﮫﻧﺟو ﮐﺮ‬
‫”ﻣﺮي وﻳس“ ﮐﻳﮐڙي داﻧﮫن ڪﺋﻲ ۽ ِ‬
‫ﻻء ﮐﺮ ﺟو ﻧﺷﺎن ﭤﻲ ﭘﻳو‪ .‬اڄ ﺑﻪ ﮐﻳﮐڙي‬
‫اﻳڏو زور ﺳﺎن رﮐﻳو ھو ﺟوﮐﻳﮐڙي ﺟﻲ ﭘٺ ﺗﻲ ھﻣﻳﺷﻪ ِ‬
‫ﺟﻲ ﭘٺ ﺗﻲ ﺗوھﺎن ﮐﻲ اھو ﻧﺷﺎن ﻧظﺮ اﻳﻧدو‪.‬‬

‫ڏاھﻲ ﺟﮫﺮڪﻲ‬

‫‪57‬‬

‫ﺷﻳﻧﮫن ۽ ﭼٽڪﻣﺮي ھﺮﭨﻲ‬
‫ڪﻧﮫن زﻣﺎﻧﻲ ﺟﻲ ﮘﺎﻟﮫﻪ آھﻲ ﺗﻪ ڪﻧﮫن ﺟﮫﻧﮔل ۾ھڪ ھﺮﭨﻲ رھﻧدي ھﺋﻲ ﺟﻧﮫن ﺟﻲ‬
‫ﻧﺎﺳﻲ ﭜوري ﮐل ﺗﻲ اﮀﻲ رﻧگ ﺟﺎ ﭼٽ ھﺋﺎ‪.‬‬
‫ھڪ ڏﻳﻧﮫن اھﺎ ھﺮﭨﻲ ھڪ ﭼﺷﻣﻲ ﺟﻲ ڪﻧﺎري وٽ ﻣﭠو ۽ رس وارو ﮔﺎھﻪ ﭼﺮي‬
‫رھﻲ ھﺋﻲ ﺗﻪ اوﭼﺗو ﻣﭤﺎن اﭼﻲ ھڪ ﺷﻳﻧﮫن ڪڙڪﻳس‪ .‬ھن ﭘﮫﺮﻳن ﺗﻪ ھڪ وڏي ﮔﺟﮔوڙ ڪﺋﻲ‬
‫ﭘوء ھﺮﭨﻲ ﮐﺎن ﭘﮀﻳو‪” :‬ﺗﻧﮫﻧﺟو ﻧﺎﻟو ﮀﺎ آھﻲ؟“‬
‫۽ ِ‬
‫”ﻣﻧﮫﻧﺟو ﻧﺎﻟو ﭼٽڪﻣﺮي ھﺮﭨﻲ آھﻲ‪ “.‬ھن وراﭨﻳو‪.‬‬
‫ﭼٽڪﻣﺮي ھﺮﭨﻲ!“ ﺷﻳﻧﮫن رڙ ڪﺮي ﭼﻳو‪” ،‬ﻣﺮڻ ﻻِء ﺗﻳﺎر ﭤﻲ وڃ‪ .‬آﺋون ﺗوﮐﻲ ﮐﺎﺋﻲ‬
‫ﭼٽ ڪﺮي ﮀڏﻳﻧدس‪“..‬‬
‫ﭼٽڪﻣﺮي ھﺮﭨﻲ ﺳﻣﺟﮫﻲ وﻳﺋﻲ ﺗﻪ ظﺎﻟم ﺷﻳﻧﮫن ﮐﺎن ھﺎڻ ﺟﺎن ﺑﭼﺎﺋﻲ ﭜﭴﻲ ﻧڪﺮڻ ﻣﺣﺎل‬
‫آھﻲ‪ .‬ﺟﮫٽ ﭘٽ ﺳﻧدس دﻣﺎغ ۾ ھڪ ﭼﺎﻻڪﻲ آﺋﻲ‪.‬‬
‫”ھﺎ‪ .‬ھﺎ‪ .‬ھﺎ‪ “.‬ھن زور زور ﺳﺎن وﭠﻲ ٽﮫڪ ڏﻧو‪” ،‬ﺗون ﮐﺎﺋﻳﻧدﻳن؟ ﻣون ﮐﻲ؟ اھﺎ ڪﺎ‬
‫ﺧﺑﺮ اﭤﺋﻲ ﺗﻪ ﻣﻧﮫﻧﺟﻲ ﺟﺳم ﺟﻲ ﻧﺎﺳﻲ ﭜوري ڪوٽ ﺗﻲ اﮀﺎ ﭼٽ ﮀو آھن؟“‬
‫”ﻣون ﮐﻲ ﺧﺑﺮ ﻧﺎھﻲ ۽ ﻧﻪ ان ﺧﺑﺮ ﻣﻌﻠوم ڪﺮڻ ﺟﻲ ڪﺎ ﭘﺮواھﻪ اﭤم ﺑﻳوﻗوف ﭼٽڪﻣﺮي‬
‫ھﺮﭨﻲ‪ “.‬ﺷﻳﻧﮫن وراﭨﻳو‪.‬‬
‫ھﺮﭨﻲء‬
‫ﭘوء ﺑﮫﺗﺮ ﭤﻳﻧدو ﺗﻪ ان ﺑﺎﺑت ﭘﮫﺮﻳن ﭼﮜﻲ طﺮح ﻣﻧﮫﻧﺟﻲ ﮘﺎﻟﮫﻪ ﭔڌ‪ “.‬ﭼٽڪﻣﺮي‬
‫َ‬
‫”ﺗﻪ ِ‬
‫ﭼﻳو‪” :‬ﺟڏھن ﺑﻪ آﺋون ڪو ﺷﻳﻧﮫن ﻣﺎرﻳﻧدي آھﻳﺎن ﺗﻪ ﭘﻧﮫﻧﺟﻲ ﺟﺳم ﺗﻲ ھڪ اﮀو ﭼٽ ﭠﺎھﻲ‬
‫ﮀڏﻳﻧدي آھﻳﺎن‪ .‬ڏس‪ ،‬ھن وﻗت ﻣون ﺗﻲ ﻧواﻧوي ﭼٽ آھن‪.‬ﻳﻌﻧﻲ ﻧواﻧوي ﺷﻳﻧﮫن ﻣﺎري ﭼڪﻲ‬
‫آھﻳﺎن‪ .‬واھﻪ! ھﺎڻ ﺟڏھن ﺗوﮐﻲ ﻣﺎرﻳﻧدس ﺗﻪ ھڪ ﭔﻳو ﭼٽ ﺑﻪ ﭠﺎھﻳﻧدﻳس‪ .‬اھڙي طﺮح ﻣون ﺗﻲ‬
‫ﭘورا ھڪ ﺳؤ ﭼٽ ﭤﻲ وﻳﻧدا‪“.‬‬
‫ﺷﻳﻧﮫن ﮐﻲ ڊپ ﮐﺎن اﭼﻲ ڏڪﭨﻲَء وراﻳو ۽ ﭘﭿ وراﺋﻲ وﭠﻲ ﺟﮫﻧگ ڏي ﭜﮘو‪.‬‬

‫ڏاھﻲ ﺟﮫﺮڪﻲ‬

‫‪58‬‬

‫ﭤﻠﮫﻲ ﭘﭿ وارو ﻟوﻣڙ‬
‫ڪﻧﮫن زﻣﺎﻧﻲ ۾ ھڪ ﺳﮫﭨﻲ ﻣﺎﭤﺮي ۾ ﺟﺗﻲ ﺗﻣﺎم ﮔﮫﭨو ﻣﭠو ۽ رس وارو ﮔﺎھﻪ ھو‪ .‬ھڪ‬
‫ھﺮﭨﻲ رھﻧدي ھﺋﻲ‪.‬‬
‫ﻣﺎﭤﺮيء ۾ ھڪ ڪڪڙ ۽ ﺳﮫو ﭘڻ رھﻧدو ھو‪ .‬ﭔﺋﻲ ﭴﭨﺎ ھڪ ﭤﻠﮫﻲ وڻ ﺟﻲ ﭤڙ‬
‫ان ﺳﺎﮘﻲ‬
‫َ‬
‫۾ ﭠﮫﻳل اوﻧﮫﻲ ﭔﺮڙ ۾ رھﻧدا ھﺋﺎ‪.‬‬
‫ھﺮﭨﻲ‪ ،‬ﺳﮫو ۽ ڪڪڙ ٽﺋﻲ ﭴﭨﺎ ھڪ ﭔﺋﻲ ﺳﺎن ھﺮ وﻗت ﻣﻠﻧدا رھﻧدا ھﺋﺎ ۽ ﺳﭴﻲ ﻣﺎﭤﺮي‬
‫۾ھﻲ ﺗﻣﺎم ﺳﭠﺎ دوﺳت ﻟﻳﮐﻳﺎ وﻳﻧدا ھﺋﺎ‪ .‬ھو ﻧﻪ ﻓﻘط ھڪ ﭔﺋﻲ ﺟﻲ ﻣدد ڪﻧدا ھﺋﺎ ﭘﺮ ٽﺋﻲ ﭴﭨﺎ ﮔڏﺟﻲ‬
‫ﻣﺎﭤﺮي ۾ رھﻧدڙ ﭔﻳن ﺟﺎﻧورن ۽ ﭘﮐﻳن ﺟﻲ ﭘڻ ﻣدد ڪﻧدا ھﺋﺎ‪ .‬اھڙي طﺮح ٽﺋﻲ ﭴﭨﺎ ﺗﻣﺎم ﮔﮫﭨو‬
‫ﺧوش ﭘﺎش ﮔذارﻳﻧدا ھﺋﺎ‪.‬‬
‫ﭘوء ھڪ ڏﻳﻧﮫن ھڪ ﻟوﻣڙ ڪﻧﮫن ﭔﺋﻲ ھﻧڌان اﭼﻲ ان ﻣﺎﭤﺮي ۾ ﭘﻧﮫﻧﺟو ﮔﮫﺮ ﭠﺎھﻳو‪ .‬ان‬
‫ِ‬
‫ﺑﻌد ھﺮﭨﻲ‪ ،‬ﺳﮫﻲ ۽ ﻟوﻣڙ ٽﻧﮫﻲ ﺟﻲ آزادي ۽ ﺳڪون ﻧﺎس ﭤﻲ وﻳو‪.‬‬
‫ﻟوﻣڙ ﺑﻳﺣد ﻟﭼو ۽ ﻻﻟﭼﻲ ھو‪ .‬ھو روزاﻧو ڪڪڙ ۽ ﺳﮫﻲ ﺟﻲ ﭔﺮڙ ﺟﻲ ﭔﺎھﺮان اﭼﻲ‬
‫ﺑﻳﮫﻧدو ھو‪ .‬ﺟﻳﺋن ھﻧن ﻣﺎن ڪو ﻧڪﺮي ﺗﻪ ﮐﻳن ﺟﮫﻠﻲ ﮐﺎﺋﻲ وﭸﻲ‪ .‬ﺧوش ﻗﺳﻣﺗﻲ ﺳﺎن ھﻧن ﺟو‬
‫ٽﻳون ﺳﺎﭤﻲ‪ ،‬ﻳﻌﻧﻲ ھﺮﭨﻲ ھﻣﻳﺷﻪ ﺳﻧدن اوﺳﻲ ﭘﺎﺳﻲ ۾ ھوﻧدي ھﺋﻲ ۽ ﮐﻳن ﺧﺑﺮدار ڪﺮي وﭠﻧدي‬
‫ھﺋﻲ ﺗﻪ ﻣﺗﺎن ﻧڪﺗﺎ آھﻳون‪ .‬ﻟوﻣڙ ﺗوھﺎن ﮐﻲ ﮐﺎﺋڻ ﺟﻲ اﻧﺗظﺎر ۾ ﺑﻳﭠو آھﻲ‪.‬‬
‫اﻧﮫﻲء ڪﺮي ﻟوﻣڙ ھﺮﭨﻲ ﺗﻲ ﭘڻ ﺳﺧت ڪﺎوڙﻳل ھو‪ .‬ﭘﺮ ھو ھﺮﭨﻲ ﮐﻲ ڪﺟﮫﻪ ڪﺮي‬
‫َ‬
‫ﻧﭤﻲ ﺳﮔﮫﻳو ﺟو ھﺮﭨﻲ ڊوڙ ۾ ﮐﺎﻧﺋس ﺗﻣﺎم ﮔﮫﭨﻲ ﺗﮐﻲ ھﺋﻲ‪.‬‬
‫ھڪ ڏﻳﻧﮫن ﻟوﻣڙ ﺷڪﺎر ﺧﺎطﺮ ڪﻳڏاﻧﮫن ﭘﺮي ﺟﮫﻧﮔل ڏي رواﻧو ﭤﻲ وﻳو‪ .‬ﺳﻧدس ﻏﻳﺮ‬
‫ﺣﺎﺿﺮيء ﺟو ﻓﺎﺋدو وﭠﻲ ڪڪڙ‪ ،‬ھﺮﭨﻲ ۽ ﺳﮫﻲ ٽﻧﮫﻲ ﮔڏﺟﻲ وﻳﮫﻲ ڪﻧﮫن اھڙي رٿ ﺟو‬
‫َ‬
‫ﺳوﭼﻳو ﺟﻧﮫن ذرﻳﻌﻲ ﻟوﻣڙ ﮐﺎن ﺑﭼﻲ ﺳﮔﮫﺟﻲ‪.‬‬
‫ﻣﺎﭤﺮيء ﻣﺎن ﭜﭴﺎﺋڻ‬
‫”اﺳﺎن ﮐﻲ ڪﻧﮫن ﺑﻪ طﺮح ھن ظﺎﻟم ﻟوﻣڙ ﮐﻲ ھﺗﺎن ھن‬
‫َ‬
‫ھﺮﭨﻲء ﭼﻳو‪ “،‬ھن اﺳﺎن ﺳﭜﻧﻲ ﺟو ﺟﻳﺋڻ ﺟﻧﺟﺎل ڪﺮي رﮐﻳو آھﻲ‪“.‬‬
‫ﮐﭘﻲ‪” .‬‬
‫َ‬
‫”ھﺎﺋو‪ “،‬ﺳﮫﻲ ﭼﻳو‪” ،‬ﭘﺮ اﺳﺎن اھو ڪﻳﺋن ڪﺮي ﺳﮔﮫون ﭤﺎ‪“.‬‬
‫ٽﻳڙيء‬
‫”ﺗوھﺎن ڪڏھن ان ﺗﻲ ﻏور ڪﻳو آھﻲ ﺗﻪ ھو ﭘﻧﮫﻧﺟﻲ ﭤﻠﮫﻲ ُﭔﺮ وارو ﭘﭿ ڪﻳﺋن‬
‫َ‬
‫ﭘوء ھو‬
‫ﻣﺎن ڏﻳﮐﺎرﻳﻧدو رھﻲ ﭤو‪ “.‬ڪڪڙ ﭼﻳو‪ ،‬ﺟﻳڪڏھن اﺳﺎن ھﻧﺟو اھو ﭘﭿ ڪٽﻲ ﮀڏﻳون ﺗﻪ ِ‬
‫ﺷﺮم ﮐﺎن ﻣﻧﮫن ﺑﻪ ڏﻳﮐﺎري ﻧﻪ ﺳﮔﮫﻧدو ۽ ھﺗﺎن ﭜﭴﻲ وﻳﻧدو‪“.‬‬
‫”اھو ﭼوڻ ﺳوﻟو آھﻲ ﭘﺮ ڪﺮڻ ڏﮐﻳو‪ “.‬ﺳﮫﻲ ﭼﻳو‪” ،‬ﭘﺎڻ ۾ ڪﻳﺮ اﻳﺗﺮو ھﻣت وارو آھﻲ‬
‫ﺟﻳڪو ھن ﺟو اھو ﭘﭿ ڪٽﻲ ڏﻳﮐﺎري‪“.‬‬

‫ڏاھﻲ ﺟﮫﺮڪﻲ‬

‫‪59‬‬

‫ھﺮﭨﻲء ﭼﻳو‪” :‬ھڪ اٽڪل‬
‫ﭘوء‬
‫َ‬
‫ﻻء ٽﺋﻲ ﭴﭨﺎ اوﻧﮫﻲ ﺳوچ ۾ ﭘﺋﺟﻲ وﻳﺎ‪ِ .‬‬
‫ڪﺟﮫﻪ ﻣﻧٽن ِ‬
‫ﻣﻧﮫﻧﺟﻲ ڌﻳﺎن ۾ آﺋﻲ آھﻲ‪“.‬‬
‫ﭘوء ھن اھﺎ رٿ ڪڪڙ ۽ ﺳﮫﻲ ﺳﺎن ڪﺋﻲ ﺟن ﭔڌي ان ﮐﻲ ﺑﻳﺣد ﺳﺎراھﻳو‪.‬‬
‫ِ‬
‫”ﭔﺋﻲ ڏﻳﻧﮫن ﺻﺑﺢ ﺟو ﺳﺎﺟﮫﺮ‪ ،‬ﻟوﻣڙ ﺟﻲ اﭤڻ ﮐﺎن اڳ ھﻲ ٽﺋﻲ ﭴﭨﺎ ھﺮﭨﻲ‪ ،‬ڪڪڙ ۽‬
‫ﺳﮫو ھڪ ﺑﺎغ ڏي رواﻧﺎ ﭤﻲ وﻳﺎ ﺟﻳڪو ﺳﻧدن ﮔﮫﺮ ﮐﺎن ڪو ﮔﮫﭨوﭘﺮي ﻧﻪ ھو‪.‬‬
‫ﺳٽﺎء‬
‫اﺗﻲ ھﻧن ﮐﻲ ڪﺎٺ ﺟﻲ ﺗﺧﺗن ﻣﺎن ﭠﮫﻳل ھڪ ﻧﻧڍڙو ڪڪڙﻳن ﺟو ﮔﮫﺮ ﻧظﺮ آﻳو‪.‬‬
‫ُ‬
‫ﻣوﺟب ڪڪڙ ان ۾ اﻧدر ﮔﮫڙي وﻳﺋﻲ ۽ ﺳﮫو ھڪ ﺗﮐﻲ ڪﮫﺎڙي ﮐﭨﻲ ﭜﺮواري وڻ ﺟﻲ ﭘﭠﻳﺎن‬
‫ھﺮﭨﻲء واﭘس ﻟوﻣڙ ڏي ُرخ رﮐﻳو‪.‬‬
‫ﭘوء اﻧﮫن ﮐﻲ اﺗﻲ ﮀڏي‬
‫َ‬
‫ﻟڪﻲ ﺑﻳﭠو‪ِ .‬‬
‫ﻣﺎﭤﺮيَء ۾ ﭘﮫﭼﻲ ھﺮﭨﻲ ڏﭠو ﺗﻪ ھﻣﻳﺷﻪ واﻧﮔﺮ ﻟوﻣڙ ڪڪڙ ۽ ﺳﮫﻲ ﺟﻲ ﮔﮫﺮ ﭔﺎھﺮان‬
‫ﺳﻧدن ﻧڪﺮڻ ﺟو اﻧﺗظﺎر ڪﺮي رھﻳو ھو‪.‬‬
‫”ﻟوﻣڙ ادا“ ھﺮﭨﻲ ﮐﻳس ﻧﺋڙت ﺳﺎن ﭼﻳو‪” ،‬ﮀو ﻣﻧﮫﻧﺟﻲ ﺳﺎھﻳڙي ڪڪڙ ﮐﻲ ﮐﺎﺋڻ ﭘﭠﻳﺎن‬
‫اﭼﻲ ﭘﻳو آھﻳن؟ ھو ﺗﻪ ﭘوڙھﻲ ۽ ڪﻣﺰور ڪڪڙ آھﻲ ﺟﻧﮫن ﻣﺎن ﺗوﮐﻲ رﮘو ھڏﻳون ﺋﻲ ھڏﻳون‬
‫ﻧﺻﻳب ﭤﻳﻧدﻳون‪ .‬ﺟﻳڪڏھن ﺗون ﻣون ﺳﺎن واﻋدو ڪﺮﻳن ﺗﻪ ھن ﺟو آﺋﻳﻧدي ﻧﺎﻟو ﻧﻪ وﭠﻧدﻳن ﻣﺎن‬
‫ﺗوﮐﻲ ھڪ ﭤﻠﮫﻲ ﻣﺗﺎري ڪڪڙ ﺟو ڏس ڏﻳﺎن‪“.‬‬
‫”ﭼﮜو آﺋون واﻋدو ﭤو ڪﺮﻳﺎن‪ “،‬ﻟوﻣڙ ﭘﻧﮫﻧﺟﻲ زﺑﺎن ﭼﭘن ﺗﻲ ﮔﮫﻣﺎﺋﻳﻧدي ﭼﻳو‪” ،‬ﭘﺮ‬
‫ڪﻧدﻳنء ﺗﻪ‬
‫ﭔڌاء‪ .‬ﺟﻳڪڏھن ڪﺎ ﭼﺎﻟﺑﺎزي‬
‫َ‬
‫ﻣوﻧﮐﻲ ﺟﮫٽ ﭘٽ ان ﭤﻠﮫﻲ ﻣﺗﺎري ڪڪڙ ﺟو ڏس ِ‬
‫ﺗﻧﮫﻧﺟﻲ ﺟﺳم ﺟﻲ ﺑﻪ ھڪ ھڪ ھڏي ﭜﭸﻲ رﮐﻧدس‪“.‬‬
‫ھوء ڪڪڙ ۽ ﺳﮫﻲ ﮐﻲ‬
‫ھﺮﭨﻲ ﻟوﻣڙ ﮐﻲ ﭘﺎڻ ﺳﺎن وﭠﻲ ان ﺑﺎغ ڏي ھﻠڻ ﻟﮘﻲ ﺟﺗﻲ‬
‫َ‬
‫ھﺮﭨﻲء اﺷﺎرو ڪﺮي ﻟوﻣڙ ﮐﻲ‬
‫ﺑﻳﮫﺎري آﺋﻲ ھﺋﻲ‪ .‬ﺟڏھن ھو ڪڪڙﻳن ﺟﻲ ﮔﮫﺮ وٽ ﭘﮫﺗﺎ ﺗﻪ‬
‫َ‬
‫ﭼﻳو‪:‬‬
‫ﭘوء ﺳوڙھو‬
‫ﻻﻟﭼﻲ ﻟوﻣڙ ڪڪڙﻳن ﺟﻲ ﮔﮫﺮ ﺟﻲ ﺳوڙھﻲ ﻣﻧﮫن ۾ ﭘﻧﮫﻧﺟو ﭔوٿ وڏو ۽ ِ ِ‬
‫ﺳﻧﮔﮫورو ﭤﻲ ﭘﺎڻ ﮐﻲ اﻧدر ڌڪڻ ﺟﻲ ڪوﺷش ڪﺮڻ ﻟﮘو ﺟﻳﺋن ڪڪڙ ﺗﺎﺋﻳن ﭘﮫﭼﻲ ھن ﮐﻲ‬
‫ﺟﮫﻠﻲ ﺳﮔﮫﻲ‪.‬‬
‫ﺟﺎء ﮐﺎن ﭔﺎھﺮ ﻧڪﺮي آﻳو ۽ ڪﮫﺎڙي ﺟﻲ ھڪ‬
‫ان ﺋﻲ ﻣﮫل ﺳﮫو ﭘﻧﮫﻧﺟﻲ ﻟڪڻ واري ِ‬
‫ﺋﻲ ڌڪ ﺳﺎن ﻟوﻣڙ ﺟو ﭤﻠﮫو ُﭘﭿ ڪﭘﻲ ﮀڏﻳو‪.‬‬
‫ﺳور ﮐﺎن ﻟوﻣڙ ﺟون واﻳون ﺑﺗﺎل ﭤﻲ وﻳون ۽ ﮔﮫوڙا ﭘٽ ڪﺮي ﭔﺎھﺮ ﻧڪﺮي آﻳو‪ .‬ڏﺳﻲ‬
‫ﮐﭨﻲ ﺗﻪ ﺳﻧدس ﭘﭿ ﭘٽ ﺗﻲ ﭘﻳو آھﻲ‪ .‬اھو ڏﺳﻲ ڊپ ۽ ﺷﺮم ﮐﺎن ﮐﭨﻲ ﭔﻳﻠﻲ ڏي ُرخ رﮐﻳو‪.‬‬
‫ﮐﺎﻧﭘوء ﻟوﻣڙ وري ڪڏھن ﻧظﺮ ﻧﻪ آﻳو ۽ ان ﻣﺎﭤﺮي ۾ ﺳڀ ﺟﺎﻧور ھڪ دﻓﻌو‬
‫ان ڏﻳﻧﮫن‬
‫ِ‬
‫وري ﺳڪون ۽ ﺳﺎﻧت ﺟﻲ زﻧدﮔﻲ ﺑﺳﺮ ڪﺮڻ ﻟﮘﺎ‪.‬‬

‫ڏاھﻲ ﺟﮫﺮڪﻲ‬

‫‪60‬‬

‫ﺟﮫﺮڪﻲء ﺟو ﻣﻘﺎﺑﻠو‬
‫ڪﺎﻧگ ۽‬
‫َ‬
‫ﺟﮫﺮڪﻲء ﮐﺎن ﭘﮀﻳو‪”:‬ﻣون ﺳﺎن ڊوڙ ُﭘﭴﺎﺋﻳﻧدﻳن؟“‬
‫ھڪ ڏﻳﻧﮫن‪ ،‬ڪﺎﻧگ‬
‫َ‬
‫ﺟﮫﺮڪﻲء ﺟواب ڏﻧو‪.‬‬
‫”ﭼﮜو‪“.‬‬
‫َ‬
‫ﻧديء ﺟﻲ ڪﻧﺎري ﺗﻲ ﭘﺎڻ ڊوڙ ﭘﭴﺎﺋﻳﻧداﺳﻳن‪ “.‬ڪﺎﻧگ‬
‫”ﺳﭜﺎﭨﻲ ﺳﺞ اﭜﺮڻ ﻣﮫل ھن‬
‫َ‬
‫وﭸﺟﺎنء‪“.‬‬
‫ﭼﻳو‪” ،‬ﻳﺎد ڪﺮي ﭘوري وﻗت ﺗﻲ ﭘﮫﭼﻲ‬
‫ِ‬
‫ﭔﺋﻲ ڏﻳﻧﮫن ﭘوري وﻗت ﺗﻲ ڪﺎﻧگ ۽ ﺟﮫﺮڪﻲ درﻳﺎھﻪ ﺟﻲ ڪپ ﺗﻲ ﭘﮫﭼﻲ وﻳﺎ‪ .‬ﺟﮫﻧگ‬
‫ﻻء اﺗﻲ اﭼﻲ ﮔڏ ﭤﻳﺎ‪.‬‬
‫ﺟﺎ ﭔﻳﺎ ﺑﻪ ڪﻳﺗﺮاﺋﻲ ﭘﮐﻲ ھﻲ ﻣﻘﺎﺑﻠو ڏﺳڻ ِ‬
‫ﭘوء‬
‫ڪﺎﻧگ درﻳﺎھﻪ ﺟﻲ اورﺋﻳن ڪپ ﺗﻲ ﭔﻪ اﮀﻲ رﻧگ ﺟﺎ ﮔول ﻧﻧڍڙا ﭜﺗﺮ رﮐﻳﺎ ۽ ِ‬
‫ﺟﮫﺮڪﻲء ﮐﻲ ﭼﻳو‪ :‬ھﻧن ﭔن‬
‫ﭘوء ڪﺎﻧگ‬
‫َ‬
‫ڪﺎﭠڪﭠﻲ ﮐﻲ ﭼﻳو‪” :‬ﺗون اڏاﻣﻲ ھن ﭘﺎر ھﻠﻲ ﺑﻳﮫﻪ‪ِ .‬‬
‫ﭘوء ﺟﻳڪو ﭘﮫﺮﻳن‬
‫ﭜﺗﺮن ﻣﺎن ﭘﺎڻ ھڪ ھڪ ﭜﺗﺮ ﮐﭨﻲ درﻳﺎھﻪ ﺟﻲ ھن ڪپ ڏي اڏاﻣﻧداﺳﻳن ۽ ِ‬
‫ﭘﻧﮫﻧﺟو ﭜﺗﺮ ڪﺎﭠڪﭠﻲ ﺟﻲ ﺣواﻟﻲ ڪﻧدو ان ﭴڻ ﻣﻘﺎﺑﻠو ﮐٽﻳو‪“.‬‬
‫ﻣﻘﺎﺑﻠو ﺷﺮوع ﭤﻳو‪ .‬ڪﺎﻧگ ۽ ﺟﮫﺮڪﻲ ھڪ ھڪ ﭜﺗﺮ ﭘﻧﮫﻧﺟﻲ ﭼﮫﻧب ۾ ﮐﭨﻲ درﻳﺎھﻪ‬
‫ﻣﭤﺎن اڏاﻣڻ ﺷﺮوع ڪﻳو‪.‬‬
‫ﺟﮫﺮڪﻲء ﮐﺎن ﺗﻣﺎم ﮔﮫﭨو ﺗﮐو اڏاﻣﻲ ﺳﮔﮫﻲ ﭤو‪ .‬ان ڪﺮي ﺟو ھو وڏو ۽‬
‫ڪﺎﻧگ‬
‫َ‬
‫ﺳﮔﮫﺎرو ﭘﮐﻲ آھﻲ‪ .‬ڪﺎﻧگ ﺟڏھن درﻳﺎھﻪ ﺟﻲ ﺳﻳﺮ وٽ ﭘﮫﺗو ھن ڪﻧڌ وراﺋﻲ ﭘﭠﻳﺎن اﻳﻧدڙ‬
‫ﺟﮫﺮڪﻲء ﮐﻲ ڏﭠو‪ .‬ﺟﮫﺮڪﻲ وﻳﭼﺎري اﭸﺎ ﺗﻣﺎم ﮔﮫﭨو ﭘﭠﻳﺎن ھﺋﻲ‪.‬‬
‫َ‬
‫ﻻء ﺟﻳﺋن ﺋﻲ ھن‬
‫ڪﺎﻧگ ﺳوﭼﻳو‪” :‬‬
‫َ‬
‫ﻻء ﭼوان‪ “.‬ﭘﺮ ﮘﺎﻟﮫﺎﺋڻ ِ‬
‫ﺟﮫﺮڪﻲء ﮐﻲ ﺗﮐو ﭤﻳڻ ِ‬
‫ﭘﻧﮫﻧﺟﻲ ﭼﮫﻧب ﮐوﻟﻲ ﺗﻪ ﺳﻧدس ﺑﺗﺮ ﭼﮫﻧب ﻣﺎن ﻧڪﺮي درﻳﺎھﻪ ۾ وﭸﻲ ﭰﮫڪو ڪﻳو‪.‬‬
‫اھو ڏﺳﻲ ھو وري ڪﻧﺎري ڏي واﭘس ﻣوٽﻳو ۽ ﭔﻳو ﭜﺗﺮ ﮘوﻟﻲ اڏاﻣڻ ﺷﺮوع ڪﻳو‪ .‬ﭘﺮ ھو‬
‫اﭸﺎ اڌ ﺗﻲ ﻣس ھو ﺗﻪ ﺟﮫﺮڪﻲ اﭼﻲ ڪﺎٺ ڪﭠﻲ وٽﺎن ﻧڪﺗﻲ‪.‬‬
‫ﺟﮫﺮڪﻲء ﭘﻧﮫﻧﺟو ﭜﺗﺮ ﻳڪدم ڪﺎٺ ڪﭠﻲ ﺣواﻟﻲ ڪﻳو‪ .‬ﺟﻧﮫن ﺟﮫﺮڪﻲ ﺟﻲ ﺟﻳت ﺟو‬
‫َ‬
‫اﻋﻼن ڪﻳو‪ .‬ﺳﭜﻧﻲ ﭘﮐﻳن ﭘﻧﮫﻧﺟن ﭘﺮن ﺳﺎن ﺗﺎڙﻳون وﭴﺎﺋﻲ ﺧوﺷﻲ ﺟو اظﮫﺎر ڪﻳو‪ .‬ھوڏاﻧﮫن ھو‬
‫يء ﺧور ڪﺎﻧگ ﺷﺮﻣﻧدو ﭤﻲ ﭜﭴﻲ وﻳو‪.‬‬
‫ٽﻳڙ َ‬

‫ڏاھﻲ ﺟﮫﺮڪﻲ‬

‫‪61‬‬

‫ڏﻳڏر ۽ ڪوﺋو‬
‫ھڪ دﻓﻌﻲ ﺟﻲ ﮘﺎﻟﮫﻪ آھﻲ ﺗﻪ ھڪ ڪوﺋﻲ درﻳﺎھﻪ ﺟﻲ ﭔﻲ ﭜﺮ وﭸڻ ﭼﺎھﻳو ﭤﻲ ﺟﺗﻲ ان‬
‫ﭘﭼﻲ راس ﭤﻳو ھو‪.‬‬
‫ﻻء آﻳو‪.‬‬
‫ﺟﻳﺋن ﺗﻪ ھن ﮐﻲ ﺗﺮڻ ﻧﭤﻲ آﻳو ان ڪﺮي ھو ﭘﻧﮫﻧﺟﻲ دوﺳت ڏﻳڏر وٽ ﻣدد ِ‬
‫”ڏﻳڏر ﻳﺎر!“ ڪوﺋﻲ ﭼﻳو‪” ،‬ﻣﮫﺮﺑﺎﻧﻲ ڪﺮي ﺗون ﻣون ﮐﻲ درﻳﺎھﻪ ﺟﻲ ھن ﭘﺎر وﭠﻲ‬
‫ھل؟“‬
‫ﭘﭠﻲء ﺗﻲ اﭼﻲ وﻳﮫﻪ ﺗﻪ ﺗوﮐﻲ ھن ﭘﺎر ﮐﭨﻲ‬
‫”ﺿﺮور“ ڏﻳڏر ﺟواب ڏﻧو‪” ،‬ٽپ ڏﻳﺋﻲ ﻣﻧﮫﻧﺟﻲ‬
‫َ‬
‫ھﻼن‪“.‬‬
‫”ﭘﺮ ڏﻳڏر ﭜﺎﺋو!“ ڪوﺋﻲ ﭼﻳو‪” ،‬ﺟﻳڪڏھن رﺳﺗﻲ ﺗﻲ آﺋون ڪﺮي ﭘﻳس ﺗﻪ آﺋون ﺗﻪ ﭔڏي‬
‫وﻳﻧدس‪“.‬‬
‫”ان ﺻورت ۾‪ ،‬اﭼو ﺗﻪ ھڪ رﺳﻲ ﮘوﻟﻳون‪ “،‬ڏﻳڏر ﭼﻳو‪” ،‬ان ﺟو ھڪ ﭘﺎﺳو آﺋون‬
‫ﭔڌﺟﺎنء‪ .‬ﺟﻳڪڏھن ﺗون ڪﺮي ﺑﻪ ﭘﺋﻳن‬
‫ﭘﻧﮫﻧﺟﻲ ﭘﻳٽ ﮐﻲ ﭤو ﭔڌان ۽ ﭔﻳو ﭘﺎﺳو ﺗون ﭘﻧﮫﻧﺟو ﭘﺎڻ ﮐﻲ‬
‫ِ‬
‫ﺗﻪ ﺗوﮐﻲ ﭔﻲ ﭜﺮ ﺗﺎﺋﻳن ﮀڪﻲ وﭠﻧدس‪“.‬‬
‫ﻻء رواﻧو ﭤﻲ وﻳو‪.‬‬
‫ڪوﺋو ھن رٿ ﻣﺎن ﺑﻳﺣد ﺧوش ﭤﻳو ۽ ڏﻳڏر رﺳﻲ ﮘوﻟڻ ِ‬
‫ﮐﺎﻧﭘوء ڏﻳڏر رﺳﻲ ﮐﭨﻲ آﻳو‪ .‬ھن ھڪ ڪﻧڊ ڪوﺋﻲ ﺟﻲ ﭼوڌاري ﭔڌي ۽ ﭔﻲ‬
‫ڪﺟﮫﻪ دﻳﺮ‬
‫ِ‬
‫ڪﻧڊ ﭘﻧﮫﻧﺟو ﭘﺎڻ ﺟﻲ‪.‬‬
‫ﭘﭠﻲء ﺗﻲ اﭼﻲ وﻳﮫﻪ ۽‬
‫ڪﺟﺎنء‪ “،‬ڏﻳڏر ﭼﻳو‪ ،‬ٽپ ڏﻳﺋﻲ ﻣﻧﮫﻧﺟﻲ‬
‫ڊاء ﺑﻧﮫﻪ ﻧﻪ‬
‫َ‬
‫”ڪوﺋﺎ! ڊپ ُ‬
‫ِ‬
‫آﺋون ﺗوﮐﻲ ھن ﭘﺎر وﭠﻲ ھﻠﻧدس‪.‬‬
‫ﭘوء ڏﻳڏر آھﺳﺗﻲ آھﺳﺗﻲ ڪﺮي ﭔﻲ ﭜﺮ‬
‫ڪوﺋﻲ اﺋﻳن ﺋﻲ ڪﻳو ﺟﻳﺋن ھن ﮐﻲ ﭼﻳو وﻳو‪ِ .‬‬
‫ڏي ﺗﺮڻ ﺷﺮوع ڪﻳو‪.‬‬

‫ڏاھﻲ ﺟﮫﺮڪﻲ‬

‫‪62‬‬

‫ڪﮀونء ﺟﻲ ﺳﻳﺎﭨپ‬
‫ﭘوڙھﻲ‬
‫َ‬
‫ڪﻧﮫن زﻣﺎﻧﻲ ﺟﻲ ﮘﺎﻟﮫﻪ آھﻲ ﺗﻪ ھڪ ﺋﻲ ھﻧڌ ھڪ ﻟوﻣڙ ۽ ھڪ ﭘوڙھو ڪﮀون‬
‫رھﻧدو ھو‪ .‬ھﻧن ﭔﻧﮫﻲ ﭴﭨن ﺟﻲ ﭘﺎڻ ۾ ﺳﺧت دﺷﻣﻧﻲ ھﺋﻲ‪.‬‬
‫ڪﮀونء ﮐﻲ ﻣﺎرڻ ﭘﭠﻳﺎن ھوﻧدو ھو‪ .‬ﭘﺮ ھو ان ۾ ڪﺎﻣﻳﺎب ھﺮﮔﺰ‬
‫ﻟوﻣڙ ھﺮ وﻗت ﭘوڙھﻲ‬
‫َ‬
‫ﻧﻪ ﭤﻳﻧدو ھو ﺧطﺮي ﻣﮫل ڪﮀون ﭘﻧﮫﻧﺟﻲ ﭤﻠﮫﻲ ﮐوﭘﻲ ھﻳﭠﺎن ﻟڪﻲ وﻳﻧدو ھو‪.‬‬
‫ڪﮀونء ﮐﻲ اڪﻳﻠﻲ ﺳﺮ ﻣﺎرڻ ھن ﺟﻲ‬
‫ﮐﺎﻧﭘوء ﻟوﻣڙ ﺳﻣﺟﮫﻲ وﻳو ﺗﻪ‬
‫ڪﺟﮫﻪ ﻋﺮﺻﻲ‬
‫َ‬
‫ِ‬
‫ﻻء ﻣدد‬
‫وس ﺟﻲ ﮘﺎﻟﮫﻪ ﻧﺎھﻲ‪ .‬ﺳو ھن ﭘﻧﮫﻧﺟﻲ دوﺳﺗن ﻋﻘﺎب ۽ ڪﺎٺ ڪﭠﻲ ﮐﺎن‪ ،‬ان ڪم ِ‬
‫ﮔﮫﺮي‪ .‬ﺟن ھﺎﺋوڪﺎر ڪﺋﻲ‪.‬‬
‫ﻻء رواﻧﺎ ﭤﻳﺎ‪ .‬ھﻧن ڏﭠو ﺗﻪ ھو ان وﻗت ھڪ وڻ ﺟﻲ‬
‫ﭘوء ٽﺋﻲ ﭴﭨﺎ‬
‫َ‬
‫ڪﮀونء ﮐﻲ ﮘوﻟڻ ِ‬
‫ِ‬
‫ھﻳﭠﺎن ﺧوﺷﻲ وﭼﺎن ﺟﮫوﻧﮔﺎري رھﻳو ھو‪.‬‬
‫ڪﮀونء ﮐﻲ ﭼﻳو؛ ”ﺳو ﺗون ﺳﻣﺟﮫﻳن ﭤو ﺗﻪ‬
‫ﻟوﻣڙ ھڪ ﺧوﻓﻧﺎڪ ٽﮫڪ ڏﻳﻧدي ﭘوڙھﻲ‬
‫َ‬
‫ﻻء ﻣون ﭘﻧﮫﻧﺟو‬
‫ﭘﺎڻ ﮐﻲ ﮐوﭘﻲ ۾ ﻟڪﺎﺋﻲ اﺳﺎن ﮐﺎن ﺑﭼﻲ وﻳﻧدﻳن؟ ﭘﺮ اڄ ﺗوﮐﻲ ﭘورو ڪﺮڻ ِ‬
‫دوﺳت ڪﺎٺ ڪﭠو آﻧدو آھﻲ‪ .‬ھو ﺗﻧﮫﻧﺟﻲ ﮐوﭘﻲ ﻣﻧﺟﮫﻪ آرﭘﺎر ﺳوراخ ڪﺮي ﺗﻧﮫﻧﺟو ﺧﺎﺗﻣو آﭨﻲ‬
‫ﮀڏﻳﻧدو‪“.‬‬
‫ﭘوڙھو ڪﮀون ڏاڍو ڊﻧو‪ .‬ھن ﮐﻲ ﭴﺎڻ ھﺋﻲ ﺗﻪ ڪﺎٺ ڪﭠﻲ ﺟﻲ ﭼﮫﻧب اھڙي ﺗﮐﻲ ﭤﺋﻲ‬
‫ﭤﻲ ﺟو ﺳﻧدس ﭘﭤﺮاﺋﻳن ﮐوﭘﻲ ۾ ﺑﻪ آرﭘﺎر ٽﻧگ ڪﺮي وﺟﮫﻧدي‪.‬‬
‫ﭘﺮ ھن ﻣﻧﮫن ﻻھڻ ﺑدران دل وڏي ڪﺮي‪ ،‬وڏي دﻟﻳﺮي ﺳﺎن وراﭨﻳو‪”:‬ھﺎ‪ .‬ھﺎ‪ .‬ھﺎ‪ .‬اچ اچ‬
‫ﺑﻳوﻗوف ڪﺎٺ ڪﭠﺎ اچ‪ .‬اﭼﻲ ﭘﻧﮫﻧﺟو ﺷوق ﭘورو ڪﺮ‪ .‬ﺗوﮐﻲ ﺷﺎﻳد اھﺎ ﺧﺑﺮ ﻧﺎھﻲ ﺗﻪ ﻣﻧﮫﻧﺟو‬
‫ﮐوﭘو ُرڪ ﮐﺎن ﺑﻪ وڌﻳڪ ﺳﺧت آھﻲ‪ .‬ﭠوﻧﮔﺎ ھﭨڻ ﺳﺎن ﭘﻧﮫﻧﺟﻲ ﺋﻲ ﭼﮫﻧب ﭼﭔﻲ ڪﺮي رﮐﻧدﻳن‪“.‬‬
‫ڪﺎﭠڪﭠﻲ ﺟڏھن اھو ﭔڌو ﺗﻪ ڊپ ﮐﺎن ڏڪﻲ وﻳو‪“.‬‬
‫”ﺟﻳڪڏھن ﻣﻧﮫﻧﺟﻲ ﭼﮫﻧب ﭼﭔﻲ ﭤﻲ ﭘﻳﺋﻲ‪ “،‬ڪﺎﭠڪﭠﻲ ﺳوﭼﻳو‪” ،‬ﺗﻪ ﮐﺎڌو ڪﻳﺋن ﮐﺎﺋﻲ‬
‫ﭘوء ﺗﻪ آﺋون ﺑک ۾ ﺋﻲ ﭘﺎھﻪ ﭤﻲ ﻣﺮي وﻳﻧدس‪“.‬‬
‫ﺳﮔﮫﻧدس‪ِ .‬‬
‫ڪﮀونء ﺟﻲ ﮐوﭘﻲ ۾ ٽﻧگ ڪﺮڻ ﻣون‬
‫ھن ﻟوﻣڙ ﺟﻲ ڪن ۾ ڪﺟﮫﻪ ﺳﺮﭔﺎٽ ڪﻳو‪” .‬‬
‫َ‬
‫ﮐﺎن ﻧﻪ ﭘﭴﻧدو‪ .‬اﭼو ﺗﻪ ڪﺎ ﭔﻲ رٿ ﺳوﭼﻳون‪“.‬‬
‫ﻟوﻣڙ ﻋﻘﺎب ۽ ڪﺎﭠڪﭠﻲ ﭘﺎڻ ۾ ﻣﻧﮫن ﻣﻼﺋﻲ ﻧﺋﻳن اٽڪل ﺳوﭼﻲ‪.‬‬
‫ﻻء ھڪ دﻓﻌو وري ﺗﻳﺎر ﭤﻲ وڃ‪ .‬اﺳﺎن‬
‫”ﭘوڙھﺎ ڪﮀون!“ ﻟوﻣڙ ﭼﻳو‪” ،‬ﭘﻧﮫﻧﺟﻲ ﻣون ِ‬
‫ﭘوء ان ﻣﭻ ۾ ﺗوﮐﻲ اﮀﻼﺋﻳﻧداﺳﻳن‪“.‬‬
‫ڪﺎﭠﻳون ڪﺮي ﺑﺎھﻪ ﺟو ھڪ وڏو ﻣﭻ ﭤﺎ ﭔﺎرﻳون‪ِ .‬‬
‫ڪﮀونء ﺟڏھن اھو ﭔڌو ﺗﻪ ڊپ ﮐﺎن ھن ﺟو ذري ﮔﮫٽ ﺳﺎھﻪ ﺳڪﻲ وﻳو‪.‬‬
‫ﭘوِء ھﻲ‬
‫َ‬

‫ڏاھﻲ ﺟﮫﺮڪﻲ‬

‫‪63‬‬

‫ﺷﻲء ﭤﻲ ﺳﮔﮫﻲ ﭤﻲ‪ .‬ﭘﺮ ان‬
‫ﺟﻳﺋﺮي ﺑﺎھﻪ ۾ ﭘﭼڻ ﮐﺎن وڌﻳڪ دﻧﻳﺎ ۾ ﭜﻼ ﭔﻲ ڪﮫڙي ﺧطﺮﻧﺎڪ‬
‫ِ‬
‫ھوﻧدي ﺑﻪ ھو دل وڏي ڪﺮي زور زور ﺳﺎن ﮐﻠڻ ﻟﮘو‪” .‬ھﺎ‪ .‬ھﺎ‪ .‬ھﺎ‪ .‬ﮀﺎ ﺗوھﺎن ﺳﻣﺟﮫو ﭤﺎ ﺗﻪ ﺑﺎھﻪ‬
‫ﻻء آﺋون ھﺮ‬
‫ﮐﺎن آﺋون ڊﭴﺎن ﭤو؟ ﺗوھﺎن ﮐﻲ ﺷﺎﻳد ﺧﺑﺮ ﻧﺎھﻲ ﺗﻪ ﭘﻧﮫﻧﺟﻲ ﮐوﭘﻲ ﮐﻲ ﺳﺧت ڪﺮڻ ِ‬
‫ھﻔﺗﻲ ﺑﺎھﻪ ﺟو ﺳﻧﺎن وﭠﻧدو آھﻳﺎن‪“.‬‬
‫ﻟوﻣڙ ﻋﻘﺎب ۽ ڪﺎﭠڪﭠﻲ ﺳﻣﺟﮫﻳو ﺗﻪ ڪﮀون ﺳﭻ ﭘﻳو ﭼوي‪ .‬ھڪ دﻓﻌو وري ھﻧن‬
‫ﻣﻧﮫن ﻣﻧﮫن ۾ وﺟﮫﻲ ھڪ ﺗﻣﺎم ﺑﮫﺗﺮ رٿ ﺟو ﺳوﭼﻳو‪.‬‬
‫”ﭘوڙھﺎ ڪﮀون!“ ﻟوﻣڙ ﺧطﺮﻧﺎڪ ﻣﺮڪ ﻣﻧﮫن ﺗﻲ آﭨﻲ ﭼﻳو‪” ،‬ﺟﻳﺋن ﺗﻪ ﺑﺎھﻪ ﺗﻪ ﺗوﮐﻲ‬
‫ﻣﺎري ﻧﭤﻲ ﺳﮔﮫﻲ ان ڪﺮي ھﺎڻ ﺗوﮐﻲ ﻋﻘﺎب ﮐﭨﻲ درﻳﺎھﻪ ۾ وﭸﻲ ﭰٽو ڪﻧدو ﺟﻳﺋن ان ۾ ﺗون‬
‫ﭔڏي ﻣﺮي وﭸﻳن‪“.‬‬
‫ڪﮀونء ﻣﻧٿ ڪﻧدي ﭼﻳو‪” ،‬ﻣﮫﺮﺑﺎﻧﻲ ڪﺮي‬
‫”او ﻣﻧﮫﻧﺟﺎ ﺳﺎﺋﻳن ﻟوﻣڙ‪ “،‬ﺳﻳﺎﭨﻲ ﭘوڙھﻲ‬
‫َ‬
‫اھو ڪم ﻧﻪ ڪﺟﺎن‪ .‬درﻳﺎھﻪ ۾ اﮀﻼﺋﻳﻧدي ﺗﻪ آﺋون ﭘﭤﺮ واﻧﮔﺮ وﭸﻲ ﺗﺮي ﮐﺎن ﻧڪﺮﻧدس ۽ ﭔڏي‬
‫ﻣﺮﻧدس‪ .‬ﻣﮫﺮﺑﺎﻧﻲ ڪﺮي ﻣﻧﮫﻧﺟﻲ ﺟﺎن ﺑﺧش‪ .‬آﺋون ﺳﭴﻲ ﻋﻣﺮ ﺗﻧﮫﻧﺟو ﭤوراﺋﺗو رھﻧدس‪“.‬‬
‫ﮐوﭘﻲء ﺗﻲ وڏو ﻣﺎن ھﺋﻲ ﺗﻪ ھو ﺗوﮐﻲ ھﺮ ﺧطﺮي‬
‫”ھﺎ‪ .‬ھﺎ‪ .‬ھﺎ‪ .‬ھﺎڻ ڪﺮ ﺧﺑﺮ‪ .‬ﭘﻧﮫﻧﺟﻲ‬
‫َ‬
‫ڪﮀونء ﮐﻲ‬
‫ﮐﺎن ﺑﭼﺎﺋﻲ ﭤو‪ .‬ھﺎڻ ﮀﺎ ڪﻧدﻳن؟“ ﻟوﻣڙ ﮐﻠڻ ﻟﮘو‪” .‬ﻋﻘﺎب! ھن ﭘوڙھﻲ ﺑﻳوﻗوف‬
‫َ‬
‫ھڪدم ﮐڻ ۽ ﺳﺎﻣﮫون درﻳﺎھﻪ ۾ وﭸﻲ ﭰٽو ڪﺮﻳﻧس‪“.‬‬
‫ﻋﻘﺎب ﭘﻧﮫﻧﺟن ﭼﻧﺑن ۾ ڪﮀون ﮐﻲ ﮐﭨﻲ ﻣﭤﻲ اڏاﭨو‪ .‬ﭘﭠﻳﺎن ﭘﭠﻳﺎن ڪﺎﭠڪﭠو ﺑﻪ اڏاﭨو‪ .‬ﻟوﻣڙ‬
‫زﻣﻳن ﺗﻲ ﺋﻲ ڊوڙ ﭘﺎﺗﻲ ۽ اﭼﻲ درﻳﺎھﻪ ﺟﻲ ڪپ ﺗﻲ ﺑﻳﭠو‪.‬‬
‫ﭘﺎﭨﻲء ۾ اﮀﻼﻳو‪ .‬ﭘﺎﭨﻲ ۾ ڪﺮڻ ﺳﺎن درﻳﺎھﻪ‬
‫ﻋﻘﺎب ڪﮀون ﮐﻲ درﻳﺎھﻪ ﻣﭤﺎن آﭨﻲ ھﻳٺ‬
‫َ‬
‫ﭘﺎﭨﻲء ﻣﻧﺟﮫﻪ اﻧدر ھﻠﻳووﻳو ۽ ڏﺳﻧدي ﺋﻲ ڏﺳﻧدي ﻏﺎﺋب ﭤﻲ وﻳو‪.‬‬
‫ﻣﺎن ﮀﻧڊا ﻧڪﺗﺎ ۽ ڪﮀون ﺳڌو‬
‫َ‬
‫ڪﺎﭠڪﭠﻲ ۽ ﻟوﻣڙ درﻳﺎھﻪ ﺟﻲ ڪپ ﺗﻲ ﺑﻳﮫﻲ ﭔڌا ﭔڌا ٽﮫڪ ڏﻧﺎ ﺗﻪ ﭘوڙھو ڪﮀون‬
‫ﻻء ﻣﺮي وﻳو‪ .‬ﻋﻘﺎب ﺟﻳڪو اﭸﺎ آﺳﻣﺎن ۾ ﭰﻳﺮﻳون ﭘﺎﺋﻲ رھﻳو ھو ﺗﻧﮫن ﭘﻧﮫﻧﺟﺎ ﭘﺮ ھڪ‬
‫ھﻣﻳﺷﻪ ِ‬
‫ﺧوﺷﻲء ﺟو اظﮫﺎر ڪﻳو‪.‬‬
‫ﭔﺋﻲ ﮐﻲ ھﭨﻲ‬
‫َ‬
‫ڪﮀونء ﺗﻲ ﻧظﺮ وﭸﻲ ﭘﻳﺋﻲ‪ .‬ﮀﺎ‬
‫ﭘوء ھﻲ ﺳڀ ﻣوٽڻ وارا ھﺋﺎ ﺗﻪ ﻟوﻣڙ ﺟﻲ اوﭼﺗو‬
‫َ‬
‫۽ ِ‬
‫ﺧوﺷﻲء ﻣﺎن ھﻧن ڏي ﺗﺮﻧدو اﭼﻲ‪.‬‬
‫ڏﺳﻲ ﺗﻪ ﭘوڙھو ڪﮀون‬
‫َ‬
‫”ھﺎ‪ .‬ھﺎ‪ .‬ھﺎ‪ “.‬ﭘوڙھﻲ ڪﮀون ٽﮫڪ ڏﻧو‪” .‬ﺑﻳوﻗوﻓو! ﮀﺎ ﺗوھﺎن ﮐﻲ اھﺎ ﺑﻪ ﺧﺑﺮ ﻧﺎھﻲ ﺗﻪ‬
‫آﺋون ﺗﺎرو آھﻳﺎن ۽ ﻣﻧﮫﻧﺟو ﮔﮫﺮ درﻳﺎھﻪ ﻣﻧﺟﮫﻪ آھﻲ‪ .‬ﻣﮫﺮﺑﺎﻧﻲ ڪﺮي ﭘﻧﮫﻧﺟﻲ دوﺳت ﻋﻘﺎب ﮐﻲ‬
‫ﻻء وڏي ﻣﮫﺮﺑﺎﻧﻲ‪.‬‬
‫ﭼﺋﺟو ﺗﻪ ﻣون ﮐﻲ ﮔﮫﺮ ﭘﮫﭼﺎﺋڻ ِ‬

‫ڏاھﻲ ﺟﮫﺮڪﻲ‬

‫‪64‬‬

‫ﮐﻳﮐڙو ۽ ﺷﮫﺰادو‬
‫ﭔﻧﻲء ﭜور ھو‪.‬‬
‫ﻻء ھڪ‬
‫ھڪ ﭘوڙھﻲ ھﺎري ۽ ﺳﻧدس زال ﮐﻲ‬
‫َ‬
‫َ‬
‫ﻧديء ﺟﻲ ﭜﺮ ﺗﻲ ﭘوک ِ‬
‫ﭔﻧﻲء ۾ڪو اﭼﻲ ڪﺎﻧﺎ ﭜﭸﻲ ﭘڪل ﺳﻧگ ﮐﺎﻳو‬
‫ھﺎريء ڏﭠو ﺗﻪ ﺳﻧدس‬
‫ھڪ ڏﻳﻧﮫن ﭘوڙھﻲ‬
‫َ‬
‫َ‬
‫ﻻء ھن ڪوڙڪو رﮐﻳو ﺟﻧﮫن ۾ ھڪ ﭤﻠﮫو ﻣﺗﺎرو ﮐﻳﮐڙو ﭰﺎﺳﻲ ﭘﻳو‪.‬‬
‫وﭸﻲ‪ .‬ﺳو ھن ﮐﻲ ﭰﺎﺳﺎﺋڻ ِ‬
‫ﻻء ڏﻧو‪.‬‬
‫ھو ﮐﻳﮐڙي ﮐﻲ ﮐﭨﻲ ﮔﮫﺮ آﻳو ۽ ﭘﻧﮫﻧﺟﻲ زال ﮐﻲ رات ﺟﻲ‬
‫َ‬
‫ﻣﺎﻧﻲء ﺗﻲ رڌي ﮐﺎﺋڻ ِ‬
‫ﻻء ﻣﻧﭤون ڪﺮڻ ﻟﮘو‪.‬‬
‫ﮐﻳﮐڙو ﺟﺎن ﺟﻲ ﺳﻼﻣﺗﻲ ِ‬
‫”ﭘوڙھﺎ ھﺎري“ ﮐﻳﮐڙي ﻋﺮض ڪﻳو‪” ،‬ھن دﻓﻌﻲ ﺟﺎن ﺑﺧش ﻣون ﮐﻲ ھﺗﻲ ﺋﻲ رھڻ ڏي‪.‬‬
‫ﭼوريء ﺗﻧﮫﻧﺟو ُان ﮐﺎﺋڻ ﺑدران ﺗﻧﮫﻧﺟﻲ ﭘﺎڻ ﻣدد ڪﻧدس‪“.‬‬
‫آﺋﻳﻧدي‬
‫َ‬
‫”ھڪ ﮐﻳﮐڙو ﭤﻲ ڪﺮي ﻣﻧﮫﻧﺟﻲ ڪﮫڙي ﻣدد ڪﺮي ﺳﮔﮫﻳن ﭤو‪ “،‬ھﺎريَء ﭼﻳو‪” ،‬ﺗون‬
‫ﺗﻪ ﻣﻧﮫﻧﺟو ﻗﻳﻣﺗﻲ اﻧﺎج رﮘو ﮐﺎﺋﻲ ﺳﮔﮫﻳن ﭤو‪“.‬‬
‫”ﻣﮫﺮﺑﺎﻧﻲ ڪﺮي ھن ﮐﻲ ھن دﻓﻌﻲ ﻣﻌﺎف ڪﺮ‪ “،‬ھﺎري ﺟﻲ زال ﮐﻳﮐڙي ﺟو ﭘﺎﺳو‬
‫ﻻء ﭘڻ ھن ﺟو ﺳﺎٿ ﭤﻲ ﭘوﻧدو‪.‬‬
‫ﮐﭨﻧدي ﭼﻳو‪” ،‬ھن ﮐﻲ ﭜﻠﻲ ھﺗﻲ رھڻ ڏي‪ .‬ﻣون اڪﻳﻠﻲَء ِ‬
‫ﭘوڙھﻲ ھﺎري ﻧﻳٺ ﮐﻳﮐڙي ﮐﻲ ان ﭼوراﺋﻲ ﮐﺎﺋڻ ﺟﻲ ﺳﺰا ڏﻳڻ ﺑدران ﻣﻌﺎف ڪﺮي‬
‫ﭘﻧﮫﻧﺟﻲ ﻏﺮﻳﺑﺎﭨﻲ ﺟﮫوﭘڙي ۾ رھڻ ڏﻧو‪.‬‬
‫ﭘوء ڪﺟﮫﻪ ڏﻳﻧﮫن ﺑﻌد ﭜﺮ واري ﻋﻼﺋﻘﻲ ۾ ﺳﺎرﻳن ﺟو ﻓﺻل ﭘﭼﻲ راس ﭤﻳو‪ .‬ﺟﻧﮫن ﺟﻲ‬
‫۽ ِ‬
‫ﻻء ان ﻋﻼﺋﻘﻲ ﺟﻲ ﺑﺎدﺷﺎھﻪ ھﺮ ﮔﮫﺮ ﻣﺎن ھڪ ﻣﺎﭨﮫوَء ﺟﻲ ﮔﮫﺮ ڪﺋﻲ‪.‬‬
‫ﻻﺑﺎري ِ‬
‫ﭘﻧﮫﻧﺟﻲء زال ﮐﻲ ﭼﻳو‪” ،‬ﭘﺎڻ‬
‫”ﭘﻧﮫﻧﺟﻲ ﮔﮫﺮ ۾ ﺗﻪ ﻓﻘط ﭘﺎﭨﺋﻲ ﭔﻪ ﭘوڙھﺎ رھون ﭤﺎ‪ “.‬ھﺎري‬
‫َ‬
‫ڪﻧﮫن ﮐﻲ ﻣوڪﻠﻳون‪“.‬‬
‫”ﻣﮫﺮﺑﺎﻧﻲ ڪﺮي ﻣوﻧﮐﻲ وﭸڻ ڏﻳو‪ ،‬ﮐﻳﮐڙي ﭼﻳو‪” ،‬ﻻﺑﺎري ﺟﻲ ڪم ۾ ﺑﺎدﺷﺎھﻪ ﺟﻲ آﺋون‬
‫وڏي ﻣدد ڪﺮي ﺳﮔﮫﺎن ﭤو‪.‬‬
‫ھﺎريء ﮐﻳﮐڙي ﮐﺎن ﭘﮀﻳو‪” ،‬ﺗون ﺗﻪ ان ﮐﻲ‬
‫”ﺗون ڪﻳﺋن ان ﻟﭨﻲ ﺳﮔﮫﻧدﻳن؟“ ﭘوڙھﻲ‬
‫َ‬
‫ﮐﺎﺋﻲ ﭼٽ ڪﺮي ﺳﮔﮫﻳن ﭤو‪“.‬‬
‫ھﺎريء ﺟﻲ زال ﭼﻳو‪ ،‬ﭘﺎڻ ھن ﮐﻲ ﺋﻲ‬
‫”ﺟﻳﺋن ﺗﻪ ﭘﺎڻ وٽ ﮔﮫﺮ ۾ ﭔﻳو ﺗﻪ ڪو ﭜﺎﺗﻲ ﻧﺎھﻲ‪“.‬‬
‫َ‬
‫ﮐﭨﻲ ﻣوڪﻠﻳون‪.‬‬
‫ھﺎريء ﮐﻲ ﺟﻳﺗوﭨﻳڪ ﮘﺎﻟﮫﻪ وﭨﻲ ﺗﻪ ڪﺎﻧﻪ ﭘﺮ ﻧﻳٺ ان ﺗﻲ ﺋﻲ راﺿﻲ ﭤﻳو‪.‬‬
‫ﭘوڙھﻲ‬
‫َ‬
‫ﭔﻧﻲء ﺗﻲ ﭘﮫﺗو ۽ ﺟﻧﮫن وﻗت ھن ڏﭠو ﺗﻪ اوﺳﻲ‬
‫ﭔﺋﻲ ڏﻳﻧﮫن ﮐﻳﮐڙو ﺑﺎدﺷﺎھﻪ ﺳﻼﻣت ﺟﻲ‬
‫َ‬
‫ﭘﺎﺳﻲ ۾ ڪو ھن ڏي ڏﺳﻲ ﻧﻪ رھﻳو آھﻲ‪ .‬ﮐوﭘﻲ ﻣﺎن ﭔﺎھﺮﻧڪﺮي آﻳو ۽ ﮐﻳﮐڙي ﻣﺎن ھڪ‬
‫ﺧوﺑﺻورت ﺷﮫﺰادو ﭤﻲ وﻳو‪.‬‬

‫ڏاھﻲ ﺟﮫﺮڪﻲ‬

‫‪65‬‬

‫ھن ﺳﭜﻧﻲ ﮐﺎن ﮔﮫﭨو ﻓﺻل ﻟﭨﻳو ۽ ﺟڏھن ڪم ﺧﺗم ﭤﻳو ﺗﻪ ﭘﻧﮫﻧﺟو ﭘﺎڻ ﮐﻲ ھڪ دﻓﻌو وري‬
‫ﮐﻳﮐڙي ﺟﻲ ﺷڪل ۾ آﭨﻲ ﮐوﭘﻲ اﻧدر ھﻠﻳو وﻳو‪.‬‬
‫ﻻء ﻣﺎﻧﻲ‬
‫ڌيء‬
‫روزاﻧو ﻣﻧﺟﮫﻧد ﺟو ﺑﺎدﺷﺎھﻪ ﺳﻼﻣت ﺟﻲ‬
‫َ‬
‫َ‬
‫ﭔﻧﻲء ۾ڪم ڪﻧدڙ ﭘورھﻳﺗن ِ‬
‫ﻻء ﺑﻪ ﺑﭼﺎﺋﻲ ﭘﻧﮫﻧﺟن ھﭤن ﺳﺎن ھن ﮐﻲ‬
‫ﮐﭨﻲ اﻳﻧدي ھﺋﻲ‪ .‬ﭔﻳن ﮐﻲ ڏﻳڻ ﺑﻌد ڪﺟﮫﻪ ﮐﻳﮐڙي ِ‬
‫ﮐﺎراﺋﻳﻧدي ھﺋﻲ‪ .‬اﺋﻳن ڪﺮڻ ﺳﺎن آھﺳﺗﻲ آھﺳﺗﻲ ﮐﻳﮐڙي ﺳﺎن ﭘﻳﺎر ﭔﺟﮫﻲ وﻳو‪.‬‬
‫آﺧﺮڪﺎر ھڪ ڏﻳﻧﮫن ﻓﺻل ﺟو ﻻﺑﺎرو ﭘورو ﭤﻳو ۽ آﺧﺮي ڏﻳﻧﮫن ﺗﻲ ھڪ وڏي ﺟﺷن ۾‬
‫ﻻء ﭼﻳو‪.‬‬
‫دﺳﺗور ﻣوﺟب ﺑﺎدﺷﺎھﻪ ﺳﻼﻣت ﭘﻧﮫﻧﺟﻲ‬
‫َ‬
‫ڌيء ﮐﻲ ﻣڙس ﭼوﻧڊڻ ِ‬
‫ڪﻳﺗﺮا ﺳوﻳن ﺳﮫﭨﺎ ﻧوﺟوان ۽ ﺷﮫﺰادا‪ ،‬ﻣﺷﮫور ﮔﮫوڙي ﺳوار ۽ ﮘﺎﺋﭨﺎ ﺑﺎدﺷﺎھﻪ ﺟﻲ ﺑﺎغ‬
‫۾ اﻧﺗظﺎر ۽ آﺳﺮي ۾ اﭼﻲ وﻳﭠﺎ ﺗﻪ ﻣن ﺷﮫﺰادي ھﻧن ﻣﺎن ڪﻧﮫن ﮐﻲ ﻣڙس ﭼوﻧڊي‪ .‬ﭘﺮ ﺷﮫﺰاديَء‬
‫اﻧﮫن ﻣﺎن ڪﻧﮫن ھڪ ﮐﻲ ﺑﻪ ﭼوﻧڊڻ ﺑدران ﮐﻳﮐڙي ﺟو ﻣﺎن ﻣﭤﺎﻧﮫون ڪﻳو‪.‬‬
‫ڌيء ان ڏﻳﻧﮫن ھڪ آﺳﻣﺎﻧﻲ ۽ ﺳﻧﮫﺮي رﻧگ ﺟﻲ وﮘﻲ ۾ ﺳﭜﻧﻲ‬
‫ﺑﺎدﺷﺎھﻪ ﺳﻼﻣت ﺟﻲ‬
‫َ‬
‫ﭘوء ﺳﺎﻣﮫون وﻳﭠل‬
‫ﻧوﺟواﻧن اﮘﻳﺎن ﭰﻳﺮو ڪﻳو ﭘﺮ ڪﻧﮫن ﺑﻪ ھﻣﺮاھﻪ ڏي ﻧظﺮ ﮐﭨﻲ ﻧﻪ ڏﭠو‪ِ .‬‬
‫ﭘﻲء وٽ وﭠﻲ آﻳس‪.‬‬
‫ﮐﻳﮐڙي وٽ ﭘﮫﭼﻲ ھن ﮐﻲ ٽﻲ دﻓﻌﺎ ﮔﻠن ﺟو ھﺎر ﭘﺎﺋﻲ‬
‫َ‬
‫ﭘﻧﮫﻧﺟﻲء ُ‬
‫ڌيء ﮐﻲ ھڪ ﮐﻳﮐڙي ﺳﺎن ﮔڏ اﻳﻧدو ڏﺳﻲ ڏاڍو ڪﺎوڙﻳو‪ .‬ﭘﺮ‬
‫ﺑﺎدﺷﺎھﻪ ﺳﻼﻣت ﭘﻧﮫﻧﺟﻲ‬
‫َ‬
‫ڪﺟﮫﻪ ﺑﻪ ڪﮀﻲ ﻧﭤﻲ ﺳﮔﮫﻳو ﺟو ان ﻣﻠڪ ﺟﻲ رﻳت رﺳم ﻣوﺟب اھو ﻗﺎﻧون ھو ﺗﻪ ﺑﺎدﺷﺎھﻪ‬
‫ھوء ٽﻲ دﻓﻌﺎ ﮔﻠن ﺟو ھﺎر ﭘﺎﺋﻳﻧدي‪ .‬ان ڪﺮي‬
‫ڌيء ان ﺳﺎن ﺋﻲ ﺷﺎدي ڪﻧدي ﺟﻧﮫن ﮐﻲ‬
‫ﺟﻲ‬
‫َ‬
‫َ‬
‫ڌيء ﮐﻲ ﮐﻳﮐڙي ﺳﺎن ﺷﺎدي ڪﺮڻ ﺟﻲ اﺟﺎزت ڏﻧﻲ‪.‬‬
‫ﺑﺎدﺷﺎھﻪ ﮐﻲ ﻣﺟﺑور ﭤﻲ ﭘﻧﮫﻧﺟﻲ‬
‫َ‬
‫ﺷﮫﺰاديء ﺟﻲ ﺷﺎدي وڏي ڌام ڌوم ﺳﺎن ﭤﻲ ان ﺑﻌد ﭔﺋﻲ ﭴﭨﺎ ﺑﺎدﺷﺎھﻪ ﺳﻼﻣت‬
‫ﮐﻳﮐڙي ۽‬
‫َ‬
‫ﺟﻲ ﺋﻲ ﻣﺣﻼت ۾ رھڻ ﻟﮘﺎ‪ .‬ھﺎڻ ﮀﺎ ﭤﻳو ﺟو ﺑﺎدﺷﺎھﻪ ﺟﻲ اﺻطﺑل ۾ وﻳﮫﻪ ﮔﮫوڙا ھوﻧدا ھﺋﺎ‬
‫ﭘوء وھﻧﺟﺎري‬
‫ﺑﺎدﺷﺎھﻪ ﺟﺎ ﻧوڪﺮ ﭼﺎڪﺮ روزاﻧو ھﻧن ﮔﮫوڙن ﮐﻲ ﭼﮜﻲ طﺮح ﮐﺎراﺋﻲ ﭘﻳﺎري ِ‬
‫ﻣٽﻲء ۾‬
‫ﺻﺎف ﺳﭤﺮو ڪﺮي ﮀڏي وﻳﻧدا ھﺋﺎ‪ .‬ﭘﺮ ﺷﺎدي ﺑﻌد روز ﺻﺑﺢ ﺟو اھﻲ ﮔﮫوڙا ﭤڪل ۽‬
‫َ‬
‫ﭜﭜوت ﻧظﺮ اﭼڻ ﻟﮘﺎ‪.‬‬
‫ﺑﺎدﺷﺎھﻪ ﮐﻲ ڏاڍو ﺗﻌﺟب ﻟﮘو‪ .‬ھن ﮐﻲ ﺷڪ ھو ﺗﻪ ان ۾ ﮐﻳﮐڙي ﺟو ڪو ھٿ آھﻲ‪.‬‬
‫ھوء‬
‫ڌيء ﮐﻲ ﭘﺎڻ وٽ ﺳڏاﺋﻲ ﺳﻣﺟﮫﺎﻳو ﺗﻪ ڪﻧﮫن رات ﺟو‬
‫ھڪ ڏﻳﻧﮫن ھن ﭘﻧﮫﻧﺟﻲ‬
‫َ‬
‫َ‬
‫ﭘوء ﭘﻧﮫﻧﺟﻲ ﮐﻳﮐڙي ﻣڙس ﺟﻲ ٽﻳٽ وﭠﻲ ﺗﻪ اھو رات ﺟﻲ وﻗت ﮔﮫوڙن‬
‫ﻣﮐﺮ ڪﺮي ﺳﻣﮫﻲ ۽ ِ‬
‫ﺟﻲ اﺻطﺑل ڏي ﺗﻪ ﻧﭤو وﭸﻲ‪.‬‬
‫ڌيء ﺳوﻳﺮ ﺋﻲ ﻧﻧڊ ﺟو ﺑﮫﺎﻧو ڪﺮي ﺳﻣﮫﻲ ﭘﻳﺋﻲ‪.‬‬
‫اﻧﮫﻲ ﺋﻲ رات ﺑﺎدﺷﺎھﻪ ﺳﻼﻣت ﺟﻲ‬
‫َ‬
‫ﭤوري دﻳﺮ ﺑﻌد ھن ڏﭠو ﺗﻪ ﺳﻧدس ﮐﻳﮐڙو ﻣڙس ﭘﻧﮫﻧﺟﻲ ﮐوﭘﻲ ﻣﺎن آھﺳﺗﻲ آھﺳﺗﻲ ﭤﻲ ﭔﺎھﺮﻧڪﺗو‪.‬‬
‫ﭘوء ﭘﻧﮫﻧﺟو روپ ﺑدﻻﺋﻲ ھڪ ﺧوﺑﺻورت ﻧوﺟوان ﮀوڪﺮو ﭤﻲ ﭘﻳو‪.‬‬
‫ِ‬
‫ان ﺑﻌد ھڪ ڪﻣﺮي ﮐﺎن ﭔﺎھﺮﻧڪﺮي ﮔﮫوڙن ﺟﻲ اﺻطﺑل ڏي رواﻧو ﭤﻳو‪ .‬ﺳﻧدس زال‬
‫ﭘوء ﻧوﺟوان ٽوپ ڏﻳﺋﻲ ھڪ ﮔﮫوڙي ﺗﻲ ﭼڙھﻳو ۽ رواﻧو‬
‫ﺳﻧدس ﭘٺ وﭠﻲ ﮐﻳس ڏﺳﻧدي رھﻲ‪ِ .‬‬
‫ﭤﻲ وﻳو‪.‬‬

‫ڏاھﻲ ﺟﮫﺮڪﻲ‬

‫‪66‬‬

‫ﭘوء ﭘﻧﮫﻧﺟﻲ ڪﻣﺮي ۾ وﭠﻲ آﻳو‪.‬‬
‫ھن ﻳڪدم ُ‬
‫ﭘﻲء ﮐﻲ اﭤﺎري ﺣﻘﻳﻘت ﮐﺎن آﮔﺎھﻪ ڪﻳو ۽ ِ‬
‫ﺑﺎدﺷﺎھﻪ ﮐﻳﮐڙي ﺟو ﮀڏﻳل ﮐوﭘو ﮐﭨﻲ ﭘﺮزا ﭘﺮزا ڪﺮي ﮀڏﻳو‪ .‬ان دوران ﮐﻳﮐڙو ﻣڙس‬
‫ھڪ ھڪ ڪﺮي ﺳﭜﻧﻲ ﮔﮫوڙن ﺗﻲ ﺳواري ڪﻧدو رھﻳو ﺗﺎن ﺟو اﮀو ﺻﺑﺢ وﭸﻲ ﭤﻳو‪.‬‬
‫ﺻﺑﺢ ﭤﻳڻ ﺳﺎن ﺟڏھن ھو ﭘﻧﮫﻧﺟﻲ ڪﻣﺮي ۾ ﻣوٽﻳو ﺗﻪ ھن ﮐﻲ ﺳﻧدس زال ۽ ﺑﺎدﺷﺎھﻪ‬
‫ﺳﻼﻣت ﭜﮘل ﮐوﭘﻲ وٽ ﻧظﺮ آﻳﺎ‪.‬‬
‫ﭘوء ﮐﻳن‬
‫ﭘوء ﭔﻧﮫﻲ ﺳﺎن ﭜﺎڪﺮ ﭘﺎﺋﻲ ﻣﻠﻳو‪ِ .‬‬
‫ھن ﮐﻲ اھو ڏﺳﻲ ﺑﻳﺣد ﮔﮫﭨﻲ ﺧوﺷﻲ ۽ ِ‬
‫ﺳﺮﺑﺳﺗو اﺣوال ڪﺮي ﭔڌاﻳو ﺗﻪ ھو دراﺻل ڪﻧﮫن ڏوراﻧﮫﻳن دﻳس ﺟو ﺷﮫﺰادو آھﻲ‪ .‬ﺳﻧدس‬
‫ﺳﻠطﻧت ﺟﻲ ڪﻧﮫن دﺷﻣن ﻣﭤس ﺟﺎدو ڪﺮي ﮐﻳس ﮐﻳﮐڙو ﺑﻧﺎﺋﻲ ﮀڏﻳو ھو‪ .‬ﭘﺮ ھﺎڻ ﮐوﭘو ٽڪﺮا‬
‫ﻻء ﺷﮫﺰادو ﭤﻲ‬
‫ٽڪﺮا ﭤﻳڻ ﺗﻲ ان‬
‫َ‬
‫ﺟﺎدوء ﺟو اﺛﺮ ﭘڻ ٽڪﺮا ٽڪﺮا ﭤﻲ وﻳو آھﻲ‪ .‬ھﺎڻ ھو ھﻣﻳﺷﻪ ِ‬
‫رھﻧدو‪.‬‬
‫ﻻء‬
‫ﮐﺎﻧﭘوء ﺑﺎدﺷﺎھﻪ ﺳﻼﻣت ﺟﻲ‬
‫اھڙي طﺮح ان‬
‫َ‬
‫ڌيء ۽ ﮐﻳﮐڙي وارو ﺷﮫﺰادو ھﻣﻳﺷﻪ ِ‬
‫ِ‬
‫ﺧوش ﭘﺎش ﮔذارڻ ﻟﮘﺎ‪.‬‬

‫ڏاھﻲ ﺟﮫﺮڪﻲ‬

‫‪67‬‬

‫ھﺎري ۽ ﻧﺎﻧگ‬
‫ﺷﮫﺮ ﮐﺎن ﻣوٽﻲ ﮔﮫﺮ ڏي وﭸڻ ﻻِء ھڪ ھﺎري ۽ ﮔڏھﻪ ﮐﻲ ﭔﻳﻠﻲ ﻣﺎن ﮔﮫﭨو ﭘﻳو‪ .‬ان ڏﻳﻧﮫن‬
‫ﺗﻣﺎم ﮔﮫﭨﻲ ﭤڌ ھﺋﻲ‪ .‬اﺗﺮ ﮐﺎن ﭴڻ ﭘﺎرو ﭤﻲ وﭠو‪.‬‬
‫ﺳﻲء ﻟﮘو ﺟو ھﻠڻ ﮐﺎن ﺑﻲ ﺣﺎل ﭤﻲ ﭘﻳو‪ .‬ھن ﭘﻧﮫﻧﺟﻲ ﻣﺎﻟڪ‬
‫ﻏﺮﻳب ﮔڏھﻪ ﮐﻲ اﻳﺗﺮو ﺗﻪ‬
‫َ‬
‫ﺳﻲء ۾ﭘﻧﮫﻧﺟﺎ‬
‫ﮐﻲ ﭼﻳو‪” :‬ھﮫڙي ﭤڌي ڏﻳﻧﮫن ﺗﻲ ﺷﮫﺮ وﭸڻ ﺟو ڪﮫڙو ﺿﺮور ھو‪ .‬ھﮫڙي ﺳﺧت‬
‫َ‬
‫ﭘوڙھﺎ ھڏا ﺑﻪ اﻧدر ﺗﺎﺋﻳن ﭴﻣﻲ وﻳﺎ آھن‪“.‬‬
‫”ﻧﻳڪ ﺟﺎﻧور“ ﻣﺎﻟڪ ﭼﻳو‪” ،‬ﻣون ﮐﻲ اڄ ﺋﻲ ﺷﮫﺮﻣﺎن ﭼﺎﻧور ۽ ڏارو وﭠﭨو ھو‪ ،‬ﺟو ﮔﮫﺮ‬
‫ﻻء ھﺎڻ ڪﭨو ﺑﻪ ﻧﻪ ﺑﭼﻳو آھﻲ‪ .‬ﺟﻲ ﺷﮫﺮ ﻧﻪ ھﻠون ھﺎ ﺗﻪ ﺑک وﮔﮫﻲ ﻣﺮي وﭸون ھﺎ‪“.‬‬
‫۾ ﮐﺎﺋڻ ِ‬
‫ﭘوء ھﺎري ﭘﻳﺎر ﺳﺎن ﮔڏھﻪ ﺟﻲ ﭤڌي ﻣﻧﮫن ﺗﻲ ھﭤڙا ﻻھﻲ ﭼﻳو‪” :‬دل وڏي ڪﺮ‪ .‬ﺑﮫﺎدر‬
‫ِ‬
‫ﭤﻲ‪ .‬ﭘﺎڻ ﭴﺎڻ ﺗﻪ ﮔﮫﺮ ﭘﮫﺗﺎﺳﻳن‪ “.‬ان وﻗت ﮔڏھﻪ ﭘﻧﮫﻧﺟﺎ وڏا ڪن اﭜﺎ ڪﺮي ڪﺟﮫﻪ ﭔڌڻ ﺟﻲ‬
‫ﻻء ﭔﺎڏاﺋﻲ رھﻲ‬
‫ھﺎريء ﭼﻳو‪” :‬وڻ ﺟﻲ ﭘﺎڙ ۾ ڪﺎ‬
‫ﭘوء‬
‫َ‬
‫ﺷﻲء آھﻲ ﺟﻳڪﺎ ﻣدد ِ‬
‫ِ‬
‫ڪوﺷش ڪﺋﻲ ۽ ِ‬
‫آھﻲ‪“.‬‬
‫ﺳﻲء ۾ ﺳﺎﭨو ﭤﻳل‬
‫ھﺎري وڻ ﺟﻲ وﻳﺟﮫو ﭘﮫﺗو‪ .‬ﻧﮫﺎﻳت ﺧﺑﺮداريَء ﺳﺎن ﺑﺮف ھٽﺎﺋﻳن ﺗﻪ‬
‫َ‬
‫ھڪ ﻧﻧڍڙو ﻧﺎﻧگ ڏﭠﺎﺋﻳن‪ .‬ھو ڪﺟﮫﻪ زﺧﻣﻲ ﭤﻳل ﭘڻ ھو‪.‬‬
‫ﭼﺗﺎء ڏﻳﻧدي ﭼﻳو‪” .‬اھو ڪﻣﻳﻧو ﻧﺎﻧگ‬
‫ھﺎريء ﮐﻲ‬
‫ﭤﺟﺎنء‪ ،‬ﻣﻧﮫﻧﺟﺎﻣﺎﻟڪ‪ “،‬ﮔڏھﻪ‬
‫”ﺧﺑﺮدار‬
‫َ‬
‫ُ‬
‫ِ‬
‫اﭤﺋﻲ ان ﮐﻲ اﺗﻲ ﺑﺮف ۾ﺋﻲ ﻣﺮڻ ڏي‪“.‬‬
‫ھﺎريء ﭘﻧﮫﻧﺟﻲ ﮔڏھﻪ ﺟﻲ ھڪ ﺑﻪ ﻧﻪ ﭔڌي ۽ ﻧﺎﻧگ ﮐﻲ ﮐﭨﻲ ﭘﻧﮫﻧﺟﻲ ﮐﻳﺳﻲ ۾‬
‫ﭘﺮ ﻧﺮم دل‬
‫َ‬
‫وڌو‪.‬‬
‫ﺳﻲء ﻻھﻲ ﮀڏﻳو ۽ ھو ڪوٽ‬
‫ھﺎريء ﺟﻲ ﺟﺳم ﺟﻲ ﮔﺮﻣﺎﺋش ﻧﺎﻧگ ﺟو‬
‫ﭤوري دﻳﺮ ۾‬
‫َ‬
‫َ‬
‫اﻧدر ھﻳڏاﻧﮫن ھوڏاﻧﮫن ﭼﺮﭘﺮ ڪﺮڻ ﻟﮘو‪.‬‬
‫ھﺎريء ڪوٽ ﺟﺎ ﭔﻳڙا ﮐوﻟﻲ ﻧﺎﻧگ ﮐﺎن ﭘﮀﻳو‪” :‬ﻧﻧڍڙا ﻧﺎﻧگ! ڪﺮ ﺧﺑﺮ ھﺎڻ ڪﻳﺋن آھﻳن؟‬
‫َ‬
‫ﻣﻧﮫﻧﺟﻲ ﺧﻳﺎل ۾ھﺎڻ ﺗوﮐﻲ ﭘﻧﮫﻧﺟﻲ ڪوﺳﻲ ﭔﺮ ۾ وﭸن ﮐﭘﻲ‪.‬‬
‫ﮀﺎﺗﻲء ۾‬
‫ھﺎريء ﺟﻲ‬
‫ھﺎري ﺟﻲ ان ﭼوڻ ﺟﻲ دﻳﺮ ھﺋﻲ ﺗﻪ ﻧﺎﻧگ ﮐﻧوڻ واﻧﮔﺮ ﺟﮫٽ ﭘٽ‬
‫َ‬
‫َ‬
‫ﮐﭨﻲ ﭼڪ ھﻧﻳو‪ .‬ان ﺑﻌد ٽپ ڏﻳﺋﻲ ﺷوڪﺎري ﭜﺮي ﭜﭴﻲ وﻳو‪.‬‬
‫ﻏﺮﻳب ھﺎري ﻧﺎﻧگ ﺟﻲ ڏﻧگ ﻟﮘڻ ﺳﺎن زﻣﻳن ﺗﻲ ڪﺮي ﭘﻳو‪ .‬ﮔڏھﻪ ﺳﻣﺟﮫﻲ وﻳو ﺗﻪ ﺳﻧدس‬
‫ﻻء وﭠﻲ رڙﻳون ڪﻳون‪.‬‬
‫ﻣﺎﻟڪ ﺟﻲ ﺑﭼڻ ﺟﻲ ھﺎڻ ڪﺎ اﻣﻳد ﻧﺎھﻲ‪ .‬ﺳو ﻣدد ِ‬
‫ھﺎريء‬
‫ﺧوش ﻗﺳﻣﺗﻲ ﺳﺎن ان وﻗت ڊاڪٽﺮ اﺗﺎن اﭼﻲ ﻻﻧﮔﮫﺎﺋو ﭤﻳو ﺟﻧﮫن ﺟﻲ ﻣدد ﺳﺎن‬
‫َ‬
‫ﺟﻲ ﺟﺎن ﺑﭼﻲ وﻳﺋﻲ‪.‬‬

‫ڏاھﻲ ﺟﮫﺮڪﻲ‬

‫‪68‬‬

‫ھﺎريء ﺟو وري ﺳﺎﮘﻲ ھﻧڌان ﻟﻧﮔﮫﻪ ﭤﻳو‪ .‬رﺳﺗﻲ ﺗﻲ ﺳﺎﮘﻳو ﻧﺎﻧگ‬
‫ﺳﺎل ﺑﻌد‪ ،‬ھڪ دﻓﻌﻲ‬
‫َ‬
‫ﻧظﺮ آﻳس‪ .‬ﻧﺎﻧگ ﭘڻ ھﺎري ﮐﻲ ﺳﭸﺎﭨﻲ ورﺗو ۽ ﭼﻳو‪” :‬ﮔذرﻳل ﺳﺎل ﺟﻳڪﻲ ڪﺟﮫﻪ ﭤﻳو ان ﺟو‬
‫ﻣون ﮐﻲ ﺳﺧت ڏک آھﻲ‪ .‬ﻣﮫﺮﺑﺎﻧﻲ ڪﺮي اھﺎﮘﺎﻟﮫﻪ وﺳﺎري ﮀڏ‪ .‬ڏس ﻣون ﭘﻧﮫﻧﺟﻲ ﺳﭴﻲ ﮐل ﺑﻪ‬
‫ﻣٽﺎﺋﻲ ﮀڏي آھﻲ‪ .‬اچ ﺗﻪ ھڪ دﻓﻌو وري دوﺳت ﭤﻳون‪“.‬‬
‫ھﺎريء ڪﻠﮫﻲ ﺗﺎن ڪﮫﺎڙي ﻻھﻲ ﮘن ﺳﺎن ان ﻧﺎﻧگ‬
‫ﺟواب ۾ ھڪ ﻟﻔظ ﺑﻪ ڪﮀڻ ﺑﻧﺎ‬
‫َ‬
‫ﭘوء ﮘﺗﺮا ﮘﺗﺮا ڪﺮي ﭼﻳو‪:‬‬
‫ﺟو ﻣﭤو ﭼﻠﮫﻲ ﮀڏﻳو ۽ ِ‬
‫”ﮀﺎ ﺗون ﺳﻣﺟﮫﻳن ﭤو ﺗﻪ ﻣون ﮐﻲ ھﺮ دﻓﻌﻲ ﺑﻳوﻗوف ﺑﻧﺎﺋﻲ ﺳﮔﮫﻧدﻳن‪ .‬ﺗو ﮐل ﮐﭨﻲ ﺑدﻻﺋﻲ‬
‫آھﻲ ﭘﺮ ذھﻧﻳت ﺗﻪ ﺳﺎﮘﻲ اﭤﺋﻲ‪“.‬‬

‫ڏاھﻲ ﺟﮫﺮڪﻲ‬

‫‪69‬‬

‫ﺟﺎدوﺋﻲ ڌاﮘﺎ‬
‫ﺟﮫوﭘڙيء ۾ ھڪ‬
‫ڪﻧﮫن زﻣﺎﻧﻲ ﺟﻲ ﮘﺎﻟﮫﻪ آھﻲ ﺗﻪ ھڪ ﭔﻳﻠﻲ ﺟﻲ ﭜﺮ ۾ ڪﻧﮫن ﻧﻧڍڙي‬
‫َ‬
‫ﻏﺮﻳب ﭼﻳﻧﻲ رن زال رھﻧدي ھﺋﻲ‪ .‬ﺟﻳﺗوﭨﻳڪ ھن ﺟﻲ زﻧدﮔﻲ ﺗﻣﺎم ڏﮐﻲ ﮔذري ﭤﻲ ﭘﺮ ان ھوﻧدي‬
‫ڌيء ھﺋﻲ ﺟﻧﮫن‬
‫ھوء اﻳﺗﺮو ﺧوش ﻗﺳﻣت ﺿﺮور ھﺋﻲ ﺟو ھن ﮐﻲ ﺑﻳﺣد ﺳﻠﮀﭨﻲ ۽ ﭘورھﻳت‬
‫ﺑﻪ‬
‫َ‬
‫َ‬
‫ﺟو ﻧﺎﻟو ﺳﻣﻲ ھو‪.‬‬
‫ﺎء ۽ ﺻﻔﺎﺋﻲَء ﮐﺎن ﻋﻼوه‬
‫ﺳﻣﻲء ﺟو ﺳﭴو ڏﻳﻧﮫن ﮔﮫﺮ ﺟﻲ ﭘورھﺋﻲ ۾ ﮔذرﻧدو ھو‪ ،‬رڌ ﭘﭼ َ‬
‫َ‬
‫ﻣﺎء رﻳﺷم ﺟﺎ روﻣﺎل‬
‫ھن ﺗﻲ ﭘٽ ڪﻳﻧﺋﺎن ﭘﺎﻟڻ ﺟو ڪم ﭘڻ رﮐﻳل ھو ﺟن ﺟﻲ ڌاﮘن ﻣﺎن ﺳﻧدس ُ‬
‫ﭠﺎھﻳﻧدي ھﺋﻲ‪.‬‬
‫ﻣﺎء رﻳﺷم ﺟﺎ ﺳﮫﭨﺎ ﺳﮫﭨﺎ روﻣﺎل ُاﭨﻧدي ھﺋﻲ‪.‬‬
‫ﺳﭴو ڏﻳﻧﮫن آڏاﭨﻲ اﮘﻳﺎن وﻳﮫﻲ ھن ﺟﻲ ُ‬
‫ﺟڏھن ٽﻲ ﭼﺎر روﻣﺎل ﭠﮫﻲ راس ﭤﻳﻧدا ھﺋﺎ ﺗﻪ ﺳﻣﻲ اﻧﮫن ﮐﻲ ﺑﺎزار ۾ وڪﭨﻲ اﻳﻧدي ھﺋﻲ‪.‬‬
‫ھڪ ڏﻳﻧﮫن ﺳﻣﻲ ﺟﮫڙو ﻣﺎرڪﻳٽ ﮐﺎن ﻣوٽﻲ ﺗﻪ آﺳﻣﺎن ﺗﻲ اوﭼﺗو ڪﺎرو ڌﻧڌ ﮀﺎﺋﻧﺟﻲ‬
‫وﻳو‪ .‬ﮐﻧوڻ ۽ ﮔوڙ ﮐﺎن ﭴڻ ڌرﺗﻲ ڏرڻ ﻟﮘﻲ‪.‬‬
‫ﻻء ھﻳڏاﻧﮫن ھوڏاﻧﮫن ڪو اﺟﮫو ﮘوﻟڻ ﻟﮘﻲ‪ .‬ﺟﻳﺋن ﺋﻲ ﻣﻳﻧﮫن ﺟو وڏو ﭰڙو‬
‫ﺳﻣﻲ ﻟڪڻ ِ‬
‫ﺟﮫوﭘڙيء اﮘﻳﺎن وﭸﻲ ﺑﻳﭠﻲ‪ .‬ﺟﮫوﭘڙي ﺟو دروازو ﮐﻠﻳل‬
‫ھوء ﺳﺎﻣﮫون واري ھڪ‬
‫َ‬
‫ﺷﺮوع ﭤﻳو ﺗﻪ َ‬
‫ڪﻳﺎ‪:‬‬
‫ھو ﺳو ھن زور زور ﺳﺎن ﺳڏ‬
‫ِ‬
‫”آﺋون اﻧدر اﭼﻲ ﺳﮔﮫﺎن ﭤﻲ‪ .‬ﻣﻳﻧﮫن ﮐﺎن ﻣﻧﮫﻧﺟﺎ ڪﭘڙا ُﭘﺳﻲ رھﻳﺎ آھن‪“.‬‬
‫اﻧدران ڪﻧﮫن ﺑﻪ ﺟواب ﻧﻪ ڏﻧو‪.‬‬
‫آء ﻧﭤﻲ ﺳﻣﺟﮫﺎن ﺗﻪ‬
‫”ﮔﮫﺮ ﺟو ﻣﺎﻟڪ ﺷﺎﻳد ڪﻳڏاﻧﮫن ﭔﺎھﺮ ھﻠﻳووﻳو آھﻲ‪ “.‬ھن ﺳوﭼﻳو‪ٌ ” .‬‬
‫ﻣﻳﻧﮫن ﺑﻧد ﭤﻳڻ ﺗﺎﺋﻳن ﻣﻧﮫﻧﺟﻲ ھﺗﻲ ﺗﺮﺳڻ ﺗﻲ ھو ڪﺎوڙﺑو“‪.‬‬
‫ﺷﻲء ٽڙي‬
‫ﻣٽﻲء ۾ ﭜﭜوت ﭤﻳو ﭘﻳو ھو‪ .‬ھﺮ ھڪ‬
‫ﺳﻣﻲء ڏﭠو ﺗﻪ ﺳﭴو ﮔﮫﺮ‬
‫ﮔﮫﺮ ۾ ﻗدم رﮐﻲ‬
‫َ‬
‫َ‬
‫ِ‬
‫ﭘﮐڙي ﭘﻳﺋﻲ ھﺋﻲ‪ .‬ﻣﻳﺰ ﺗﻲ اڻ ڌوﺗل ﭤﺎﻧون ﺟو ڍﻳﺮ رﮐﻳل ھو ۽ ڪﻧڊ ۾ ﻣﻳﺮا ڪﭘڙا ﺳﭤﻳﺎ ﭘﻳﺎ ھﺋﺎ‪.‬‬
‫ﻣﺎء ﺟﻲ ﻧﻧڍڙي ﺟﮫوﭘڙي ان ﺟﻲ ﻣﻘﺎﺑﻠﻲ ۾ ﺗﻣﺎم ﺻﺎف ﺳﭤﺮي‬
‫ھن ﮐﻲ ڏاڍو ﺗﻌﺟب ﻟﮘو ھن ﺟﻲ ُ‬
‫رھﻲ ﭤﻲ‪.‬‬
‫”ﻣوﻧﮐﻲ ﭘڪ آھﻲ ﺗﻪ ﻣﺎﻟڪ ﺟڏھن ﭘﻧﮫﻧﺟﻲ ﮔﮫﺮ ﮐﻲ ﺻﺎف ﺳﭤﺮو ڏﺳﻧدو ﺗﻪ ﺑﻳﺣد ﺧوش‬
‫ﭤﻳﻧدو‪ “.‬ھن ﺳوﭼﻳو‪.‬‬
‫ﭘوء اﻧﮫن ﮐﻲ ڪﺎٺ ﺟﻲ ﻣدن ﺗﻲ ﺳﺟﺎﺋﻲ‬
‫ھن ھڪ ھڪ ڪﺮي ﭘﮫﺮﻳن َ‬
‫ﭤﺎﻧو ڌوﺗﺎ ۽ ِ‬
‫ﭘوء ﺳﭴو ﻓﺮش ﮐﺮڙي اھڙو ﺗﻪ‬
‫رﮐﻳو‪ .‬ان ﺑﻌد ﻣﻳﺮا ڪﭘڙا ڌوﺗﺎ‪ ،‬ﻣﻳﺰ ۽ اﺳٽول ﺻﺎف ڪﻳو ۽ ِ‬
‫ﭼﻣڪﺎﺋﻲ ﮀڏﻳو ﺟو ڪﭤﻲ ﺑﻪ داغ ڌﭔو ﻧظﺮ ﻧﭤﻲ آﻳو‪.‬‬

‫ڏاھﻲ ﺟﮫﺮڪﻲ‬

‫‪70‬‬

‫اﺗﻲ ﻣﻳﻧﮫن اﭼﻲ ﺑﻧد ﭤﻳو ۽ ﺳﻣﻲ ھﺎڻ ﮔﮫﺮ ﮐﺎن ﻧڪﺮڻ واري ھﺋﻲ ﺗﻪ ھڪ ﺗﻣﺎم ﻧﻧڍڙو‬
‫ﻣﺎﭨﮫو اﭼﻲ ﻧڪﺗو‪ .‬ھن ﺟو ﻗد ﺟﻳﺗوﭨﻳڪ ﻓﻘط ٽﻲ ﻓوٽ ھو ﭘﺮ ﻋﻣﺮ ۾ ﺑﻳﺣد ﭘوڙھو ﻟﮘﻲ رھﻳو ھو‪.‬‬
‫ھن ﺟﻲ ڏاڙھﻲ اﻳڏي ڊﮔﮫﻲ ھﺋﻲ ﺟو ﭘﻳﺮن ۾ ﭘﺋﻲ وﭼڙﻳس‪.‬‬
‫ﺳﻣﻲء ڏي ﻗﺮﺑﺎﺋﺗﻲ ﻧﻣوﻧﻲ ﺳﺎن ڏﺳﻲ ﭼﻳو‪:‬‬
‫ﮫوء‬
‫ُ‬
‫ﭘوڙھﻲ ﻣﺎﭨ ُ‬
‫”ﭔﭼﺎ! ﮀﺎ ﺗﻧﮫﻧﺟو ﻣون ۾ ڪو ڪم آھﻲ؟“‬
‫ﻻء ھﺗﻲ ھﻠﻲ آﻳس‪ .‬اﻣﻳد ﺗﻪ ﺗوھﺎن‬
‫”ﭼﺎﭼﺎ“‬
‫َ‬
‫ﺳﻣﻲء وراﭨﻳو‪” ،‬آﺋون ﻣﻳﻧﮫن ۾ ﭘﺳڻ ﮐﺎن ﺑﭼڻ ِ‬
‫ﮐﻲ دل ۾ ﻧﻪ ﭤﻳو ھوﻧدو‪“.‬‬
‫ﻣﺎﭨﮫوء وراﭨﻳو‪” ،‬ﻣﻧﮫﻧﺟﻲ ﻏﺮﻳﺑﺎﭨﻲ ﮔﮫﺮ ۾ ﺗون ڪڏھن ﺑﻪ اﭼﻲ‬
‫”ﻧﻪ‪ ،‬ھﺮﮔﺰ ﻧﻪ‪ “.‬ﺑﻧدري‬
‫َ‬
‫ﺷﻲء ﺻﺎف ﺳﭤﺮي ۽‬
‫ﭘوء ھن ﮔﮫﺮ ﺟﻲ ﭼوڌاري ﻧظﺮ ڊوڙاﺋﻲ ﺟﺗﻲ ھﺎڻ ھﺮ‬
‫ِ‬
‫ﺳﮔﮫﻳن ﭤﻲ‪ِ “.‬‬
‫ﺳﺟﺎﻳل ﻧظﺮ اﭼﻲ رھﻲ ھﺋﻲ‪.‬‬
‫ﺳﻣﻲء ﮐﺎن ﭘﮀﻳو‪.‬‬
‫ھﻲء ﺻﻔﺎﺋﻲ ﮀﺎ ﺗو ڪﺋﻲ آھﻲ؟“ ھن‬
‫َ‬
‫” َ‬
‫ﺳﻣﻲءوراﭨﻳو‪.‬‬
‫”ﺟﻲ ھﺎ‪“.‬‬
‫َ‬
‫ﻣﺎﭨﮫوء ﭼﻳو‪” ،‬ﺗﻧﮫﻧﺟﻲ وڏي‬
‫”ﺗون ﺑﻳﺣد ﻣﺣﻧﺗﻲ ۽ ﻣﮫﺮﺑﺎن ﮀوڪﺮي آھﻳن‪ “،‬ﺑﻧدري‬
‫َ‬
‫ﺳﻣﻲء وراﭨﻳو‪.‬‬
‫ﻣﮫﺮﺑﺎﻧﻲ‪“.‬‬
‫َ‬
‫ﮔﮫﺮ ﮐﻲ ﺻﺎف ﺳﭤﺮو ڏﺳﻲ ﺑﻧدرو ﻣﺎﭨﮫو واﻗﻌﻲ ڏاڍو ﺧوش ﭤﻳو‪ .‬ھن ﮔﮫﺮ ﺟﻲ ﭼوڌاري‬
‫ﭤﺎﻧو ﺳڀ ﺻﺎف ﭤﻳل ھﺋﺎ‪ .‬ڪﭘڙا ﺳڀ ڌوﺗل ھﺋﺎ‪.‬‬
‫ﺷﻲء‬
‫ﭰﻳﺮو ڪﺮي ھڪ ھڪ‬
‫ﭼﮜﻲء طﺮح ڏﭠﻲ‪َ .‬‬
‫َ‬
‫ِ‬
‫ڏاڙھﻲء ﻣﭤﺎن‬
‫ﻣﻳﺰ ۽ اﺳٽول ﺗﻲ ﻣٽﻲ ﺑﻧﮫﻪ ﻧﻪ ھﺋﻲ‪ .‬ﺗڪڙ ۾ ﺟﮫڙو ھو ﻣﻳﺰ ڏي وڌﻳو ﺗﻪ ﺳﻧدس ﭘﻳﺮ‬
‫َ‬
‫اﭼﻲ وﻳو ۽ ان ۾ وﭼڙي ڪﺮي ﭘﻳو‪.‬‬
‫ﺳﻣﻲء ﭘوڙھﻲ ﻣﺎﭨﮫو ﮐﻲ ڪﺮڻ ﮐﺎن ﺑﭼﺎﺋﻳﻧدي ﭼﻳو‪” ،‬ﺗوھﺎن ﺟﻲ ڏاڙھﻲ ﺗﻣﺎم‬
‫”ﭼﺎﭼﺎ“‬
‫َ‬
‫وڏي ﭤﻲ وﻳﺋﻲ آھﻲ‪ ،‬ﮀﺎ ان ﮐﻲ ڪﺗﺮي ڪﺟﮫﻪ ﻧﻧڍو ڪﺮﻳﺎن‪“.‬‬
‫ﭘوء‬
‫”ھﺎ‪ .‬اھﺎ ﺗﻪ ﺗﻧﮫﻧﺟﻲ ﺗﻣﺎم وڏي ﻣﮫﺮﺑﺎﻧﻲ ﭤﻳﻧدي‪ “.‬ﭘوڙھﻲ ﺑﻧدري‬
‫َ‬
‫ﻣﺎﭨﮫوء ﭼﻳو ۽ ِ‬
‫ڪﺋﻧﭼﻲء ﺳﺎن ﭤورا ﭤورا ڪﺮي وار ڪﺗﺮﻳﺎ ۽ ڏاڙھﻲ‬
‫ﺳﻣﻲء‬
‫ﺳﻣﻲء ﮐﻲ ڏﻧﻲ‪.‬‬
‫ڪﺋﻧﭼﻲ ﮐﭨﻲ‬
‫َ‬
‫َ‬
‫َ‬
‫ﮐﻲ ﺻﺣﻳﺢ ﺻورت ۾ آﻧدو‪.‬‬
‫ﺳوﮐڙيء طور رﮐﻲ ﺳﮔﮫﻳن ﭤﻲ‪ “.‬ﭘوڙھﻲ‬
‫ﻲء ﺟﺎ ڪﺗﺮﻳل وار‬
‫َ‬
‫”ﺗون ﻣﻧﮫﻧﺟﻲ ڏاڙھ َ‬
‫ﺷﻲء آھﻲ ﺑﻪ ڪﺎﻧﻪ‪“.‬‬
‫ﻻء ﻣون وٽ ﭔﻲ ﺗﻪ ڪﺎ ﺧﺎص‬
‫َ‬
‫ِ‬
‫ﻣﺎﭨﮫوء ﭼﻳو‪” ،‬ﺗوﮐﻲ اﺟورو ڏﻳڻ ِ‬
‫ھوء اﻳﺗﺮو ﺗﻪ ﻧﺮم دل ھﺋﻲ ﺟو اﻧڪﺎر‬
‫ڏاڙھﻲء ﮐﻲ ﺳﻣﻲ ﮀﺎ ﭤﻲ ڪﺮي ﺳﮔﮫﻲ‪ .‬ﭘﺮ‬
‫َ‬
‫َ‬
‫ڪﺮڻ ﺑدران اﻧﮫن وارن ﮐﻲ روﻣﺎل ۾ ﭔڌي ﮔﮫﺮ ڏي رواﻧﻲ ﭤﻲ‪.‬‬
‫ﻣﺎء ﮐﻲ ھﻣﻳﺷﻪ واﻧﮔﺮ آڏاﭨﻲ وٽ رﻳﺷم ﺟﺎ روﻣﺎل ﭠﺎھﻳﻧدو‬
‫َ‬
‫ھوء ﺟڏھن ﮔﮫﺮ ﭘﮫﺗﻲ ﺗﻪ ُ‬
‫ﭘوء ﺟﻳﺋن روﻣﺎل ﺟون ﮘﻧڍﻳون ﮐوﻟﻲ‬
‫ڏﭠﺎﺋﻳن‪ .‬ھن ﺑﻧدري‬
‫َ‬
‫ﻣﺎﭨﮫوء ﺑﺎﺑت ﭘﻧﮫﻧﺟﻲء ُ‬
‫ﻣﺎء ﮐﻲ ﭔڌاﻳو ۽ ِ‬
‫ﻣﺎء ﮐﻲ ڏاڙھﻲ ﭤﻲ ڏﻳﮐﺎري ﺗﻪ ڏاڙھﻲ ﺟﻲ وارن ﺑدران ﻣﻧﺟﮫﺎﻧﺋس ﺳﮫﭨﺎ ۽ ﭼﻣڪﻧدڙ رﻳﺷم ﺟﺎ‬
‫ُ‬
‫ڌيء ڏاڍوﺧوش ﭤﻳون‪.‬‬
‫ﻣﺎء‬
‫َ‬
‫ڌاﮘﺎ ﻧڪﺮي آﻳﺎ‪ .‬ﭔﺋﻲ ُ‬
‫ﻣﺎء ﭼﻳو‪.‬‬
‫”رﻳﺷم ﺟﻲ ھﻧن ڍاﮘن ﻣﺎن ڪﮫڙا ﺗﻪ ﺳﮫﭨﺎ ۽ ﻋﻣدا روﻣﺎل ﭠﮫﻧدا‪ُ “.‬‬

‫ڏاھﻲ ﺟﮫﺮڪﻲ‬

‫‪71‬‬

‫ﺳﻣﻲء ﭼﻳو‪.‬‬
‫”اﻣﺎن ﻣﮫﺮﺑﺎﻧﻲ ڪﺮي ھﻧن ڌاﮘن ﻣﺎن ھﻳﻧﺋﺮ ﺟو ھﻳﻧﺋﺮ روﻣﺎل ﭠﺎھﻪ‪“.‬‬
‫َ‬
‫ﻻء ڪﭘڙو ُاﭨڻ ﺷﺮوع ڪﻳو‪ .‬ﭘﺮ ڌاﮘﺎ ﮐٽڻ‬
‫ھن ﺟﻲ ُ‬
‫ﻣﺎء اﻧﮫن ﺟﺎدوﺋﻲ ڌاﮘن ﻣﺎن روﻣﺎﻟن ِ‬
‫ﺑدران اوﺗﺮي ﺟﺎ اوﺗﺮاﺋﻲ رھﻳﺎ‪ .‬اﻳﺗﺮي ﻗدر ﺟو ڪﭘڙي ﺟو ﺳﭴو ﺗﺎڪﻳو ُاﭨﻲ وﻳﺋﻲ ﺗﻪ ڌاﮘﺎ‬
‫ڌيء ڏاڍو‬
‫ﻣﺎء ۽‬
‫َ‬
‫ﭘوء ڏﻳﻧﮫن ﺟﺎ ڏﻳﻧﮫن ﮔذرڻ ﺗﻲ ﺑﻪ اھﻲ ﻧﻪ ﮐٽﺎ ﺗﻪ ﺑﻪ اھو ڏﺳﻲ ُ‬
‫اوﺗﺮاﺋﻲ رھﻳﺎ‪ِ .‬‬
‫ﺳﭼﻲء دل ﺳﺎن‬
‫ﺧوش ﭤﻳون ۽ ﭘوڙھﻲ طﺮﻓﺎن ڏﻧل ھن ﺳوﮐڙيَء ﮐﻲ ﺑﻳﺣد ﮔﮫﭨو ﺳﺎراھﻳو ۽‬
‫َ‬
‫ﭤورو ﻣﭸﻳو‪.‬‬

‫ڏاھﻲ ﺟﮫﺮڪﻲ‬

‫‪72‬‬

‫ﺟﺎدوء ﺟون ﺳوﻏﺎﺗون‬
‫ٽﻲ‬
‫َ‬
‫ڪﻧﮫن زﻣﺎﻧﻲ ۾ ’ﺗﻲ‪ -‬ھو‘ ﻧﺎﻟﻲ ھڪ ﻏﺮﻳب ﭼﻳﻧﻲ ﮀوڪﺮ رھﻧدو ھو‪ .‬ھڪ ڏﻳﻧﮫن ھو‬
‫ﮔﮫﺮ ﮐﺎن ﭔﺎھﺮ راﻧد ﮐﻳڏي رھﻳو ھو ﺗﻪ ھن ﮐﻲ ھڪ ڪﻳﻧﺋون ﻧظﺮ آﻳو ﺟﻳڪو ﺑﻠڪل ﻣﺮﭨﻳﻧگ‬
‫ﺣﺎﻟت ۾ ھو‪.‬‬
‫ھو ان ڪﻳﻧﺋﻳن ﮐﻲ ﭘﻧﮫﻧﺟﻲ ﮔﮫﺮ ﮐﭨﻲ آﻳو ۽ ﺟﻳﺗﺮﻳﻘدر ﭤﻲ ﺳﮔﮫﻳس ﺳﻧدس ٽﮫل ٽڪور‬
‫ﻻء ﻣﻠﻧدو ھو ﺗﻪ ان ﻣﺎن ڪﻳﻧﺋﻳن ﮐﻲ ﺑﻪ ﮐﺎراﺋﻳﻧدو ھو‪.‬‬
‫ڪﺮڻ ﻟﮘو‪ .‬ﺟڏھن ﺑﻪ ﮐﻳس ڪﺟﮫﻪ ﮐﺎﺋڻ ِ‬
‫ﭤورن ڏﻳﻧﮫن ۾ ڪﻳﻧﺋون ﭼﺎق ﭼﮜو ﭜﻠو ﭤﻲ وﻳو ۽ ھﺎڻ ﻗد ۾ ﭘڻ وڌڻ ﻟﮘو‪ .‬ﺟﻳڏاﻧﮫن ﺑﻪ ھو ﻧڪﺮﻧدو‬
‫ھو ﺗﻪ ھﻲ ﺑﻪ ﺳﻧدس ﭘٺ وﭠﻲ ھﻠﻧدو ھو ۽ ﭔﺋﻲ ﭴﭨﺎ ﺳﭠﺎ دوﺳت ﭤﻲ وﻳﺎ‪.‬‬
‫ﻣﺎء ڪﺎوڙﺟﻲ ﮐﻳس دڙڪﺎ ﭘڻ ڏﻳﻧدي ھﺋﻲ‪” :‬ﻧﺎدان ﮀوڪﺮ!‬
‫ڪڏھن ڪڏھن ﺗﻪ ھن ﺟﻲ ُ‬
‫ڪوڌﻧڌو ڌاڙي ڪﺮي ڪﻣﺎﺋڻ ﺑدران ھﺮ وﻗت ڪﻳﺋﻳن ﺳﺎن راﻧد ڪﻧدو رھﻳن ﭤو‪ .‬ان ﻣﺎن ﮀﺎ‬
‫ورﻧدِء‪ .‬ﺟﻲ اﺋﻳن وﻗت وﭸﺎﺋﻳﻧدو رھﻧدﻳن ﺗﻪ ھڪ ڏﻳﻧﮫن ﭘڪ ﺑک وﮔﮫﻲ ﻣﺮي وﻳﻧداﺳون‪“.‬‬
‫ﺗﻲ ھو ﺟواب ڏﻳﻧدو ھو؛ ”اﻣﺎن ﺗون ﻓڪﺮ ﮀو ﭤﻲ ڪﺮي‪ .‬ھڪ ڏﻳﻧﮫن ﺟڏھن ﻣﻧﮫﻧﺟو‬
‫ﭘوء ڏس‬
‫ھﻲ ڪﻳﻧﺋون وڌي وڏو ﭤﻳﻧدو ﺗﻪ ﭘﺎﭨﮫﻲ ﭘﻧﮫﻧﺟﻲ ﻣدد ڪﻧدو‪ .‬ﺗون رﮘو ڪﺟﮫﻪ وﻗت ﺗﺮس ِ‬
‫ﺗﻪ ﮀﺎ ﭤو ﭤﺋﻲ‪“.‬‬
‫ھڪ ڏﻳﻧﮫن ﺗﻲ ھو ﮐﻲ ڪﻳﻧﺋﻳن ﭼﻳو‪” :‬ﻣﻧﮫﻧﺟﺎ ﻣﺎﻟڪ ﻣﻧﮫﻧﺟﻲ ﺟﺎن ﺑﭼﺎﺋڻ ۽ ھﻳﺗﺮو وﻗت‬
‫ﻻء وﻗت اﭼﻲ وﻳو آھﻲ ﺗﻪ وڏي‬
‫ﻻء ﻣﺎن ﺗﻧﮫﻧﺟو ﺑﻳﺣد ﭤوراﺋﺗو آھﻳﺎن‪ .‬ھﺎڻ ﻣون ِ‬
‫ﮐﺎراﺋڻ ﭘﻳﺎرڻ ِ‬
‫درﻳﺎھﻪ ۾ وﭸﻲ رھﺎن‪ .‬ﺳو ﻣﮫﺮﺑﺎﻧﻲ ڪﺮي ﻣون ﮐﻲ اوڏاﻧﮫن وﭠﻲ ھل‪“.‬‬
‫ﮀﭔﻲء ﻣﺎن ﻧڪﺮي ھڪدم‬
‫ﺳو ﺗﻲ ھو ﺟڏھن درﻳﺎھﻪ ﺟﻲ ڪپ وٽ ﭘﮫﺗو ﺗﻪ ڪﻳﻧﺋﻳن‬
‫َ‬
‫درﻳﺎھﻪ ۾ ﮐﭨﻲ ٽﭔﻲ ھﻧﺋﻲ‪ .‬درﻳﺎھﻪ ۾ ﮔﮫڙڻ ﺳﺎن ھو‪ .‬ڪﻧﺋﻳن ﻣﺎن ﭰﺮي ھڪ وڏي اﺟﮔﺮ ﺑﻼ ﭤﻲ‬
‫وﻳو ﺟﻧﮫن ﺟﺎ وڏا َﭘﺮ ۽ ﺳوﻧﮫﺮي ﮀﻠﺮ ﭼﻠڪڻ ﻟﮘﺎ‪.‬‬
‫اﺟﮔﺮ ﺑﻼ رڙ ڪﺮي ﭼﻳو‪” :‬ﻣﻧﮫﻧﺟﺎ ﻣﺎﻟڪ! ﻣﻧﮫﻧﺟﻲ ﺧدﻣت ڪﺮڻ ﺟﻲ ﺑدﻟﻲ ۾ آﺋون‬
‫ﺗوﮐﻲ ھڪ ﮔڏھﻪ ڏﻳﻧدس‪ .‬ﺟﻧﮫن وﻗت ﺑﻪ ﺗوﮐﻲ ﺳون ﺟﻲ ﺿﺮورت ﭘوي ﺗﻪ ھن ﮐﻲ ﻓﻘط اﻳﺗﺮو‬
‫ﭼﺋﺟﺎن‪” :‬ﮔڏھﻪ‪ ،‬ﮔڏھﻪ ﻣون ﮐﻲ ﺳون ڏي‪ “.‬۽ ﮔڏھﻪ ﺟﻲ وات ﻣﺎن ﺳون ﺟون ﭼڪﻳون ﻧڪﺮي‬
‫رﮐﺟﺎنء‪ ،‬ﮔﮫﺮ ﭘﮫﭼڻ ﮐﺎن اڳ ھن ﮐﺎن ﻣﺗﺎن ﺳون ﺟﻲ ﮔﮫﺮ ڪﺋﻲ اﭤﺋﻲ‪ “.‬اﺟﮔﺮ‬
‫اﻳﻧدﻳون‪ .‬ﭘﺮ ﻳﺎد‬
‫ِ‬
‫ﭘوء اﺟﮔﺮ ﺑﻼ ﻣوڪﻼﺋﻲ درﻳﺎھﻪ‬
‫ﺑﻼ اﭸﺎ ﮘﺎﻟﮫﺎﻳو ﺋﻲ ﭘﺋﻲ ﺗﻪ درﻳﺎھﻪ ﻣﺎن ھڪ ﮔڏھﻪ ﻧڪﺮي آﻳو‪ِ .‬‬
‫ﻣﻧﺟﮫﻪ ﻏﺎﺋب ﭤﻲ وﻳﺋﻲ‪.‬‬
‫ﺗﻲ ھو ان ﺑﻌد ﮔﮫﺮ ﺟو ُرخ ڪﻳو‪ .‬ﭘﭠﻳﺎن ﭘﭠﻳﺎن ﺳﻧدس ﮔڏھﻪ ﺑﻪ ھﻠﻧدو آﻳو‪ .‬رﺳﺗﻲ ﺗﻲ رات‬
‫ﻻء ھو ھڪ ﻣﺳﺎﻓﺮ ﺧﺎﻧﻲ ۾ آﻳو ۽ ﻣﺳﺎﻓﺮ ﺧﺎﻧﻲ ﺟﻲ ﻣﺎﻟڪ ﮐﻲ ﭼﻳو‪:‬‬
‫ﮔذارڻ ِ‬

‫ڏاھﻲ ﺟﮫﺮڪﻲ‬

‫‪73‬‬

‫ﭼﮜﻲء طﺮح‬
‫”آﺋون ھﺗﻲ رات ٽڪڻ ﭼﺎھﻳﺎن ﭤو ﭘﺮﻣﮫﺮﺑﺎﻧﻲ ڪﺮي ﻣﻧﮫﻧﺟﻲ ﮔڏھﻪ ﺟو ﭘڻ‬
‫َ‬
‫ڪﺟﺎنء‪“.‬‬
‫رﮐﺟﺎنء‪ .‬ھن ﮐﺎن ﺳون ﺟﻲ ﮔﮫﺮ ھﺮﮔﺰ ﻧﻪ‬
‫ﺧﻳﺎل‬
‫ِ‬
‫ِ‬
‫ﻣﺳﺎﻓﺮ ﺧﺎﻧﻲ ﺟﻲ ﻣﺎﻟڪ ﮐﻲ ڏاڍو ﺗﻌﺟب ﻟﮘو ﺗﻪ ﻧﻳﻧﮔﺮ اھو ﺳڀ ڪﺟﮫﻪ ﮐﻳس ﮀو ﭔڌاﻳو‪.‬‬
‫ﭘوء ﺟڏھن ﻧﻳﻧﮔﺮ ﮔﮫﺎٽﻲ ﻧﻧڊ ۾ ﺳﻣﮫﻲ رھﻳو ھو ﺗﻪ ﻣﺳﺎﻓﺮ‬
‫ﭘﺮ ڪﺟﮫﻪ ﭼوڻ ﺑدران ھوﻣﺎٺ ۾ رھﻳو‪ِ .‬‬
‫ﺧﺎﻧﻲ ﺟو ﻣﺎﻟڪ آھﺳﺗﻲ آھﺳﺗﻲ ڪﺮي ﮔڏھﻪ وٽ ﭘﮫﺗو‪ .‬ﮔڏھﻪ ﺟﻲ ﮘﭼﻲ ﺗﻲ ﭘﻳﺎر ﻣﺎن ھٿ‬
‫ﮔﮫﻣﺎﺋﻲ ﭼﻳو؛ ”ﮔڏھﻪ ﮔڏھﻪ‪ ،‬ﻣون ﮐﻲ ﺳون ڏي‪“.‬‬
‫ھن ﺟﻲ اﺋﻳن ﭼوڻ ﺳﺎن ﮔڏھﻪ ﭘﻧﮫﻧﺟو وات ﮐوﻟﻲ ﺳون ﺟون ﻧﻧڍﻳون ﭼڪﻳون ﭔﺎھﺮ‬
‫ڪڍﻳون‪“.‬‬
‫”ڪﮫڙو ﺗﻪ ﻋﺟﻳب ﮔڏھﻪ آھﻲ‪ “.‬ﻣﺳﺎﻓﺮ ﺧﺎﻧﻲ ﺟﻲ ﻣﺎﻟڪ ﭼﻳو‪” ،‬ھﮫڙي ﮔڏھﻪ ﮐﻲ ﺗﻪ‬
‫ﻣون ﮐﻲ ﭘﺎڻ وٽ رﮐڻ ﮐﭘﻲ‪“.‬‬
‫”ﭔﺋﻲ ڏﻳﻧﮫن ﻣﺳﺎﻓﺮ ﺧﺎﻧﻲ ﺟﻲ ﻣﺎﻟڪ ﺗﻲ ھو ﺟو ﮔڏھﻪ ﭘﺎڻ وٽ رﮐﻲ ھن ﮐﻲ ﭘﻧﮫﻧﺟو‬
‫ڏﻳﺋﻲ ﮀڏﻳو‪.‬‬
‫ﻣﺎء ﮐﻲ ﭼﻳو‪” :‬ﺧﺑﺮ اﭤﺋﻲ ﻣﻧﮫﻧﺟو ڪﻳﻧﺋون ھڪ اﺟﮔﺮ ﺑﻼ ﭤﻲ‬
‫ﺗﻲ ھو ﮔﮫﺮ ﭘﮫﭼﻲ ﭘﻧﮫﻧﺟﻲ ُ‬
‫ﭘﻳو ۽ ڏس ھﻲ ﮔڏھﻪ ھن ﺗﺣﻔﻲ طور ڏﻧوآھﻲ‪ .‬ھن ﮔڏھﻪ ﺟﻲ اھﺎ ﺧﺎﺻﻳت آھﻲ ﺗﻪ ھن ﮐﻲ ﭼﺋﺑو‬
‫ﺗﻪ ”ﮔڏھﻪ ﮔڏھﻪ‪ .‬ﺳون ڏي‪ “.‬ﺗﻪ وات ﻣﺎن ﺳون ڪڍي ڏﻳﻧدو‪.‬‬
‫”ﭼﮜو اﭼو ﺗﻪ ڏﺳون ﺗﻪ اھو واﻗﻌﻲ ﺟﺎدوﺋﻲ ﮔڏھﻪ آھﻲ ﻳﺎ ﻧﻪ‪ “.‬اھو ﭼﺋﻲ ﻣﺎﭨس ﮔڏھﻪ ﮐﻲ‬
‫ﭼﻳو‪” :‬ﮔڏھﻪ‪ ،‬ﮔڏھﻪ‪ ،‬ﺳون ڏي‪ “.‬ﭘﺮ ڪﺟﮫﻪ ﺑﻪ ﻧﻪ ﭤﻳو‪ .‬وري ﺗﻲ ھو رڙ ڪﺮي ﭼﻳو‪” ،‬ﮔڏھﻪ‬
‫ﮔڏھﻪ‪،‬ﺳون ڏي‪ “.‬ﭘﺮوري ﺑﻪ ڪﺟﮫﻪ ﺑﻪ ﻧﻪ ﭤﻳو‪.‬‬
‫ﺗﻲ ھو ﮐﻲ ڏاڍي ڪﺎوڙ ﻟﮘﻲ‪” .‬اﺟﮔﺮ ﺑﻼ ﭘﺎڻ ﺳﺎن ﺷﺎﻳد ڪو دوﮐو ڪﻳو آھﻲ‪ “.‬ھن‬
‫ﭼﻳو‪” .‬ھن ﺳﺎن ﻣون ﮐﻲ ان ﺑﺎﺑت ﺿﺮورﻣﻠڻ ﮐﭘﻲ‪“.‬‬
‫ﻧديء ﺟﻲ ڪﻧﺎري ﺗﻲ ﭘﮫﺗو ﺗﻪ اﺟﮔﺮ ﭜﻼ اﮘﮫﻳن ھن ﺟو اﻧﺗظﺎر‬
‫ﭔﺋﻲ ڏﻳﻧﮫن ﺗﻲ ھو ﺟڏھن‬
‫َ‬
‫ڪﺮي رھﻲ ھﺋﻲ‪.‬‬
‫”ﺗو ﻣون ﮐﻲ ﭼﮜو ﺑﻳوﻗوف ﭠﺎھﻳو‪ “.‬ﺗﻲ ھو ﭼﻳو‪” ،‬ﮔڏھﻪ ﺗﻪ ٽڪﺮ ﺑﻪ ﺳون ﺟو ﻧﻪ ڏﻧو‪“.‬‬
‫”ﻣون ﺗوﺳﺎن ڪوﺑﻪ ﭼﺮﭼو ﻳﺎ دوﮐو ﻧﻪ ڪﻳو آھﻲ‪ ،‬ﻣﻧﮫﻧﺟﺎ ﻣﺎﻟڪ ”اﺟﮔﺮ ﺑﻼ‬
‫ﭼﻳو‪” ،‬ﺑﮫﺮﺣﺎل ھن دﻓﻌﻲ آﺋون ﺗوﮐﻲ ھﻲ ﻣﻳﺰﭘوش ڏﻳﺎن ﭤﻲ ﺟﻧﮫن وﻗت ﺑﻪ ﺗوﮐﻲ ﺑک ﻟﮘﻲ ﺗﻪ ھن‬
‫ﻣﻳﺰ ﭘوش ﮐﻲ وﮀﺎﺋﻲ ﻓﻘط ﭼﺋﺟﺎنِء ﺗﻪ ڪﭘڙا ڪﭘڙا ﻣون ﮐﻲ ﻣﺎﻧﻲ ڏي ﺗﻪ ڪﻳﺗﺮن ﺋﻲ ﻗﺳﻣن ﺟﺎ‬
‫ﮐﺎڌا اﭼﻲ ﺣﺎﺿﺮ ﭤﻳﻧدا‪ .‬ھن دﻓﻌﻲ ﺑﻳﺣد ﺧﺑﺮدار ﭤﺟﺎنِء ۽ رﺳﺗﻲ ﺗﻲ ان ﺑﺎﺑت ڪﻧﮫن ﺳﺎن ﺑﻪ‬
‫ڪﺟﺎنء‪“.‬‬
‫ﮘﺎﻟﮫﻪ ﻧﻪ‬
‫ِ‬
‫درﻳﺎھﻪ ﻣﺎن ھڪدم اﮀﻲ رﻧگ ﺟو ﻣﻳﺰ ﭘوش اﭜﺮي ﺗﻲ ھو ڏي ﺗﺮي آﻳو‪ .‬ان ﺑﻌد اﺟﮔﺮ ﺑﻼ‬
‫ﻣوڪﻼﺋﻲ درﻳﺎھﻪ ۾ وري ﻏﺎﺋب ﭤﻲ وﻳﺋﻲ‪ .‬ﺗﻲ ھو ﻣﻳﺰ ﭘوش ﮐﻧﻳو ۽ ﮔﮫﺮ ڏي رواﻧو ﭤﻳو‪ .‬رﺳﺗﻲ‬
‫ﺗﻲ رات ﭤﻳڻ ﺗﻲ ھو وري ﺳﺎﮘﻲ ﻣﺳﺎﻓﺮ ﺧﺎﻧﻲ ۾ ٽڪﻳو‪.‬‬
‫ﺳﻣﮫڻ ﮐﺎن اڳ ﺗﻲ ھو ﻣﺳﺎﻓﺮ ﺧﺎﻧﻲ ﺟﻲ ﻣﺎﻟڪ ﮐﻲ ﭼﻳو‪:‬‬

‫ڏاھﻲ ﺟﮫﺮڪﻲ‬

‫‪74‬‬

‫ڪﺟﺎنء‪“.‬‬
‫”ﻣﻧﮫﻧﺟﻲ ﻣﻳﺰﭘوش ﮐﺎن ﮐﺎڌي ﺟﻲ ﮔﮫﺮ ھﺮﮔﺰ ﻧﻪ‬
‫ِ‬
‫ھن ﺟﻲ اھﺎ ﮘﺎﻟﮫﻪ ﭔڌي ﭼﺎﻻڪ ﻣﺎﻟڪ ﺳﻣﺟﮫﻲ وﻳو ﮔڏھﻪ واﻧﮔﺮ ھﻲ ﻣﻳﺰ ﭘوش ﭘڻ‬
‫ﺟﺎدوء ﺟو آھﻲ‪.‬‬
‫َ‬
‫ﭘوء ﺟڏھن ﺗﻲ ھو ﺳﻣﮫﻲ رھﻳو‪ ،‬ﻧﻪ‪ .‬ﻣﺳﺎﻓﺮ ﺧﺎﻧﻲ ﺟﻲ ﻣﺎﻟڪ آھﺳﺗﻲ آھﺳﺗﻲ ڪﺮي‬
‫۽ ِ‬
‫ﻣﻳﺰ ﭘوش ﮐﻧﻳو ۽ ﭘﻧﮫﻧﺟﻲ ٽﻳﺑل ﺗﻲ وﮀﺎﺋﻲ ﭼﻳو‪” :‬ڪﭘڙا‪ .‬ڪﭘڙا‪ .‬ﻣون ﮐﻲ ﻣﺎﻧﻲ ڏي‪“.‬‬
‫اﻧﮫﻲء ﭼوڻ ﺟﻲ دﻳﺮ ھﺋﻲ ﺟو ھڪدم ڪﻳﺗﺮن ﺋﻲ ﻗﺳﻣن ﺟﺎ طﻌﺎم ان ﻣﻳﺰ ﺗﻲ وﮀﺎﺋﺟﻲ‬
‫َ‬
‫وﻳﺎ‪ .‬ﺟﻳڪﻲ ھو ﭘﻳٽ ﭜﺮي ﮐﺎﺋﻳﻧدو رھﻳو‪.‬‬
‫ﭔﺋﻲ ڏﻳﻧﮫن ﺻﺑﺢ ﺟو ﺗﻲ ھو ﺟﺎدوﺋﻲ ﻣﻳﺰ ﭘوش ﺑدران ﻣﺳﺎﻓﺮ ﺟﻲ ﻣﺎﻟڪ ﺟو ﻣﻳﺰ ﭘوش‬
‫ڪﭿ ۾ وﺟﮫﻲ ﮔﮫﺮ ڏي رواﻧو ﭤﻳو‪.‬‬
‫ﺟڏھن ھو ﮔﮫﺮ ﭘﮫﺗو ﺗﻪ ھن ﮐﻲ ڏاڍي ﺑک ﻟﮘﻲ‪ .‬ھن ھڪدم ﻣﻳﺰ ﭘوش ﮐﻲ ٽﻳﺑل ﺗﻲ وﮀﺎﺋﻲ‬
‫ﭼﻳو‪ :‬ڪﭘڙا ڪﭘڙا‪ .‬ﻣون ﮐﻲ ﻣﺎﻧﻲ ڏي‪ “.‬ﭘﺮ ڪﺟﮫﻪ ﺑﻪ ﻧﻪ ﭤﻳو‪.‬‬
‫ﻣﺎء ﺟﻳڪﺎ ھﻲ ﺳڀ ڪﺟﮫﻪ ڏﺳﻲ رھﻲ ھﺋﻲ ﺗﻧﮫن ﭘﻧﮫﻧﺟﻲ ﭘٽ ﮐﻲ ٽوڪﻳﻧدي‬
‫ھن ﺟﻲ ُ‬
‫ﭼﻳو‪” :‬اﺟﮔﺮ ﺑﻼ ھڪ دﻓﻌو وري ﺗوﮐﻲ ﺑﻳوﻗوف ﺑﻧﺎﻳو‪“.‬‬
‫ﺗﻲ ھو ﮐﻲ اﺟﮔﺮ ﺗﻲ ﺗﻣﺎم ﮔﮫﭨﻲ ﭼڙ آﺋﻲ‪ .‬ھن ﭜﻳﺮي ھو ڊوڙﻧدو ڊوڙﻧدو درﻳﺎھﻪ ﺟﻲ‬
‫ڪپ ﺗﻲ ﭘﮫﺗو ﺗﻪ ڏﭠﺎﺋﻳن ﺗﻪ اﺟﮔﺮ ﺑﻼ وري ﺳﻧدس اﻧﺗظﺎر ڪﺮي رھﻲ ھﺋﻲ‪” .‬ﺗو ﻣون ﮐﻲ ﭼﮜو‬
‫ﺑﻳوﻗوف ﺑﭨﺎﻳو‪ “.‬ﺗﻲ ھو ڪﺎوڙ ﻣﺎن رڙ ڪﺮي ﭼﻳو‪.‬‬
‫”ﻣﻧﮫﻧﺟﺎ ﭘﻳﺎرا ﻣﺎﻟڪ ﻣون ﺗوﮐﻲ ﺑﻳوﻗوف ھﺮﮔﺰ ﻧﻪ ﺑﻧﺎﻳو آھﻲ‪ “.‬اﺟﮔﺮ ﺑﻼ ﺟواب‬
‫ڏﻧو‪” .‬ﺗﻧﮫﻧﺟﻲ ﺳﺳﺗﻲ ڪﺮي اﺋﻳن ﭤﻳو‪ .‬ﭘﺮ ﺧﻳﺮ ڪﺎ ﮘﺎﻟﮫﻪ ﻧﺎھﻲ‪ .‬ھن ﭜﻳﺮي آﺋون ﺗوﮐﻲ ھڪ‬
‫ﻟڪڻ ڏﻳﺎن ﭤﻲ‪ .‬ھﻲ ﻟڪڻ ﺗﻧﮫﻧﺟو ﭘﺎﭨﮫﻲ ﺧﻳﺎل رﮐﻧدو‪ .‬ﺟڏھن ﺗون ڪﻧﮫن ﮐﻲ ﻣﺎرڻ ﭼﺎھﻳن ﺗﻪ ھن‬
‫ﭘوء ﻣﺎرڻ ﺑﻧد ڪﺮاﺋڻ‬
‫ﻟڪڻ ﮐﻲ ﻓﻘط اﻳﺗﺮو‬
‫ﭼﺋﺟﺎنء ﺗﻪ ’ﻟڪڻ‪ ،‬ﻟڪڻ ﻣﺎﭨﮫو ﮐﻲ ﻣﺎر‪ ‘.‬۽ ِ‬
‫ِ‬
‫ﭼﺋﺟﺎنء‪“.‬‬
‫ﻻء ’ﻟڪڻ‪ ،‬ﻟڪڻ‪ .‬ھﺎڻ ﺑس ڪﺮ‪‘.‬‬
‫ِ‬
‫ِ‬
‫ان ﺑﻌد درﻳﺎھﻪ ﻣﭤﺎن ھڪ ﻟڪڻ ﺗﺮﻧدو ھن ڏي آﻳو‪ .‬اﺟﮔﺮ ﺑﻼ ھڪ دﻓﻌو وري‬
‫ﻣوڪﻼﺋﻲ درﻳﺎھﻪ ۾ ﻏﺎﺋب ﭤﻲ وﻳﺋﻲ‪.‬‬
‫ﺗﻲ ھو ﻟڪڻ ﮐﭨﻲ ﮔﮫﺮ ڏي رواﻧو ﭤﻳو‪ .‬رﺳﺗﻲ ﺗﻲ ﺟڏھن رات ﭤﻲ ﺗﻪ ھو وري ﺳﺎﮘﻲ‬
‫ﻣﺳﺎﻓﺮ ﺧﺎﻧﻲ ۾ ﺗﺮﺳﻲ ﭘﻳو‪ .‬ﻣﺳﺎﻓﺮ ﺧﺎﻧﻲ ﺟﻲ ﻣﺎﻟڪ ﮐﻲ ھن ﭔڌاﻳو‪” :‬ڏس ﻣﻧﮫﻧﺟﻲ ﻟڪڻ ﮐﻲ ﻣﺎرڻ‬
‫ﭼﺋﺟﺎنء‪“.‬‬
‫ﻻء ھﺮﮔﺰ ﻧﻪ‬
‫ِ‬
‫ِ‬
‫ﻣﺳﺎﻓﺮ ﺧﺎﻧﻲ ﺟو ﻣﺎﻟڪ ﺳﻣﺟﮫﻲ وﻳو ﺗﻪ ﮔڏھﻪ ۽ ﻣﻳﺰ ﭘوش واﻧﮔﺮ ھﻲ ﻟڪڻ ﺑﻪ ﭘڪ‬
‫ﺟﺎدوء ﺟو ﺋﻲ ھوﻧدو‪.‬‬
‫َ‬
‫ﻣﺳﺎﻓﺮ ﺧﺎﻧﻲ ﺟو ﻣﺎﻟڪ ھﺎڻ وڏو اﻣﻳﺮ ﭤﻲ وﻳو ھو ﺟو ﮔڏھﻪ ﮐﻳس ھﺮ وﻗت ﺳون ڏﻳﻧدو‬
‫رھﻳو‪ .‬ان ﮐﺎن ﻋﻼوه ھﻲ ﺳﺧت ﭤﻠﮫو ﻣﺗﺎرو ﭘڻ ﭤﻲ ﭘﻳو ھو ﺟو ﻣﻳﺰ ﭘوش ذرﻳﻌﻲ ھﺮ وﻗت ﮐﺎڌا‬
‫ﮔﮫﺮاﺋﻲ ﮐﺎﺋﻳﻧدو رھﻳو ﭤﻲ‪ .‬ﭘﺮ ھﻲ اﻳڏو ﻻﻟﭼﻲ ھو ﺟو اھو ﻟڪڻ ﺑﻪ ﻏﺮﻳب ﮀوڪﺮ ﮐﺎن ﮐﺳڻ‬
‫ﭼﺎھﻳو ﭤﻲ‪.‬‬

‫ڏاھﻲ ﺟﮫﺮڪﻲ‬

‫‪75‬‬

‫ان رات ﺟﻳﺋن ﺋﻲ ﺗﻲ ھو ﺳﺗو ﺗﻪ ﻣﺳﺎﻓﺮ ﺧﺎﻧﻲ ﺟﻲ ﻣﺎﻟڪ ھن ﺟو ﻟڪڻ ﮐﭨﻲ ان ﺟﻲ‬
‫ﻻء ﺗﻪ اھو ﻟڪڻ واﻗﻌﻲ ﺟﺎدو ﺟو ﺋﻲ‬
‫ﭘوء ﭘڪ ڪﺮڻ ِ‬
‫ﺟﺎء ﺗﻲ ھڪ ﭘﻧﮫﻧﺟو ﻟڪڻ رﮐﻲ ﮀڏﻳو ۽ ِ‬
‫ِ‬
‫آھﻲ ﻳﺎ ﻧﻪ‪ ،‬ﻟڪڻ ﮐﻲ ﭼﻳو‪” :‬ﻟڪڻ‪ ،‬ﻟڪڻ‪ .‬ﻣﺎﭨﮫو ﮐﻲ ﻣﺎر‪“.‬‬
‫ﺑس ھن ﺟو اﺋﻳن ﭼوڻ ﻟڪڻ ﮐﻳس ﻣﺎرڻ ﺷﺮوع ڪﺮي ڏﻧو‪ .‬ھو رڙﻳون ڪﺮي ﮔﮫﺮ ۾‬
‫ھﻳڏاﻧﮫن ھوڏاﻧﮫن ڊوڙڻ ﻟﮘو ﭘﺮ ﺟﻳڏاﻧﮫن وﭸﻲ ﻟڪڻ ﺳﻧدس ﭘوﻳﺎن ۽ ڌڪن ﺟو وﺳڪﺎروڪﻧدو‬
‫رھﻳو‪.‬‬
‫رڙﻳن ﺟﻲ آواز ﺗﻲ ھن ﺟﻲ اک ﮐﻠﻲ ﭘﻳﺋﻲ ۽ ڏﭠﺎﺋﻳن ﺗﻪ ﻣﺳﺎﻓﺮ ﺧﺎﻧﻲ ﺟو ﻣﺎﻟڪ ﻣوﭼڙا‬
‫ﮐﺎﺋﻲ رھﻳو آھﻲ ﺗﻪ ﮐﻳس ڏاڍي ﮐل آﺋﻲ‪.‬‬
‫ﺑﭼﺎء‪ “.‬ﻣﺳﺎﻓﺮي ﺟﻲ ﻣﺎﻟڪ ھﺎڻ زور زور ﺳﺎن داﻧﮫون ﺷﺮوع‬
‫ﺑﭼﺎء ﻣون ﮐﻲ‬
‫ﺑﭼﺎء‪،‬‬
‫ِ‬
‫ِ‬
‫” ِ‬
‫ڪﻳون‪” .‬ﻣﮫﺮﺑﺎﻧﻲ ڪﺮي ﭘﻧﮫﻧﺟﻲ ﻟڪڻ ﮐﻲ ﭼﺋﻪ ﻣون ﮐﻲ ﻣﺎرڻ ﺑﻧد ڪﺮي‪ .‬آﺋون ﺗوﮐﻲ ﮔڏھﻪ‪،‬‬
‫ﻣﻳﺰ ﭘوش ﺑﻪ واﭘس ڪﺮي ﮀڏﻳﻧدس‪“.‬‬
‫ﭘوء ان ﺗﻲ ھو رڙ ڪﺮي ﻟڪڻ ﮐﻲ ﭼﻳو‪” :‬ﻟڪڻ‪ ،‬ﻟڪڻ‪ .‬ﻣﺎڻ ﺑﻧد ڪﺮ‪ .‬ان ﺑﻌد ﻟڪڻ‬
‫ِ‬
‫ﻣﺎرڻ ﺑﻧد ڪﻳو ۽ اﭼﻲ ﭘﻧﮫﻧﺟﻲ اﺻﻠﻲ ﻣﺎﻟڪ ’ﺗﻲ ھو‘ وٽ ڪﺮﻳو‪.‬‬
‫ڊپ ۾ ڏڪﻧدڙ ﻣﺳﺎﻓﺮ ﺧﺎﻧﻲ ﺟﻲ ﻣﺎﻟڪ ھڪدم ﮔڏھﻪ ۽ ﻣﻳﺰ ﭘوش ﺗﻲ ھو ﺟﻲ ﺣواﻟﻲ‬
‫ﭘوء رات ﮔذاري اﮀو ﺻﺑﺢ ﭤﻲ ھو ﭘﻧﮫﻧﺟﻲ ﮔﮫﺮ ڏي رواﻧو ﭤﻳو‪ .‬ھن ﭜﻳﺮي ﭘﻧﮫﻧﺟﻲ اﺻﻠﻲ‬
‫ڪﻳو ۽ ِ‬
‫ﺟﺎدوﺋﻲ ﮔڏھﻪ‪ ،‬ﺟﺎدوﺋﻲ ﻣﻳﺰ ﭘوش ۽ ﺟﺎدوﺋﻲ ﻟڪڻ ﺳﻣﻳت‪.‬‬

‫ڏاھﻲ ﺟﮫﺮڪﻲ‬

‫‪76‬‬

‫ڪڪڙ ﺟﻲ ﺻﻼح‬
‫ﮔﮫﭨو اڳ ﺟﻲ ﮘﺎﻟﮫﻪ آھﻲ ﺗﻪ ﻣﻼﺋﻳﺷﻳﺎ ۾ ھڪ ﺳﻠطﺎن رھﻧدو ھو‪ .‬ھو ﺑﻳﺣد ﻣﮫﺮﺑﺎن ۽‬
‫ﺷﺮﻳف اﻧﺳﺎن ھو‪ .‬ﺳﻧدس رﻋﻳت ﮐﻳس ﺗﻣﺎم ﮔﮫﭨو ﭘﻳﺎر ڪﻳو ﭤﻲ‪ .‬ھﺮ ھڪ ھن ﺟﻲ وڏي ﭴﻣﺎر ۽‬
‫ﻻء دﻋﺎ ﮔﮫﺮي ﭤﻲ‪ .‬ڪﺟﮫﻪ ﺳﺎل راڄ ڪﺮڻ ﺑﻌد ھن ھڪ ﺗﻣﺎم ﺳﮫﭨﻲ ﺷﮫﺰادي ﺳﺎن‬
‫ﺧوﺷﻲ ِ‬
‫ﺷﺎدي ڪﺋﻲ‪ ،‬ﺟﻳڪﺎ ﺗﺋﺎن ﭘﺗﺮي ﺳڏﺑﻲ ھﺋﻲ‪ .‬ھو ﭘﻧﮫﻧﺟﻲ زال ﮐﻲ ﺗﻣﺎم ﮔﮫﭨو ﭼﺎھﻳﻧدو ھو‪.‬‬
‫ھوء ﭼوﻧدي ھﺋﻲ ﺳو ﺿﺮور ﭘورو ڪﻧدو ھو‪.‬‬
‫اﻳﺗﺮﻳﻘدر ﺟو ﺟﻳڪﻲ ڪﺟﮫﻪ َ‬
‫ﺳﻠطﺎن ﺟﻲ ان ﮘﺎﻟﮫﻪ ﮐﺎن ﺳﻧدس وزﻳﺮ ۽ ﻋﻣﻠدار ڪﺟﮫﻪ ﻓڪﺮ ﻣﻧد رھﻳﺎ ﭤﻲ‪ .‬ﭘﺮ ڪﻧﮫن‬
‫ﺑﻪ ﺳﻠطﺎن ﺟﻲ ﻣﺧﺎﻟﻔت ڪﺮي ﮐﻳس رﻧﺞ ﻧﭤﻲ ڪﻳو‪ .‬ان ڪﺮي ھو ﻓﻘط ﷲ ﮐﺎن دﻋﺎ ﮔﮫﺮي‬
‫ﭘﺗﺮيء ﺟو ﻧﺎز ﻧﺧﺮو رﻋﻳت ﺟﻲ ڪم ۾ رﺧﻧو ﻧﻪ وﺟﮫﻲ‪.‬‬
‫ﺳﮔﮫﻳﺎ ﭤﻲ ﺗﻪ ﺷل ﺗﺋﺎن‬
‫َ‬
‫ﻻء ﻧڪﺗو‪ .‬ھن ﭘﺎڻ ﺳﺎن ﺗﻠوار ﭘڻ ﮐﻧﺋﻲ‬
‫ھڪ ڏﻳﻧﮫن ﺷﺎم ﺟو ﺳﻠطﺎن ﭘﻧﮫﻧﺟﻲ ﺑﺎغ ۾ ﺳﻳﺮ ِ‬
‫ﭘوء ﮀﭔﺮ ﺗﻲ ﭘﺳﺎر ڪﺮي رھﻳو ھو ﺗﻪ ھن ﮐﻲ‬
‫ھﺋﻲ‪.‬‬
‫َ‬
‫ٽﻳﭘﮫﺮيء ﺟﻲ ﻧﻣﺎز اﺗﻲ ﺑﺎغ ۾ ﺋﻲ ﭘڙھﻲ ِ‬
‫ھڪ وڏي ﭘﭤﺮ ھﻳﭠﺎن ھڪ ڪﺎرو ۽ ھڪ اﮀو ﻧﺎﻧگ ﮔڏ ﮔڏ ﻧظﺮ آﻳﺎ‪ .‬ﺑﻧﺎ ڪﻧﮫن ھﭔڪ ﺟﻲ‬
‫ھڪدم ﺗﻠوار ﭔﺎھﺮ ڪڍي اﻧﮫن ﻧﺎﻧﮔن ﺗﻲ ﺣﻣﻠو ڪﻳو‪ .‬ﭘﮫﺮﻳن ﺋﻲ ڌڪ ۾ ڪﺎرو ﻧﺎﻧگ ﺗﻪ ﻣﺮي‬
‫وﻳو‪ .‬ﭔﺋﻲ ڌڪ ۾ اﮀﻲ ﻧﺎﻧگ ﺟو رﮘو ﭘﭿ وڍﻳو‪.‬‬
‫اﮀو ﻧﺎﻧگ‪ ،‬ﭘﭿ ڪٽﺟڻ ﺑﻌد ﺗﮐو ﺗﮐو ﭘﻧﮫﻧﺟﻲ ﺳﺮي ﻏﺎر ڏي ﻏﺎﺋب ﭤﻲ وﻳو‪ .‬اﺗﻲ ﭘﮫﭼﻲ ھن‬
‫ﻧﺎﻧگ ﻣڙس ﮐﻲ ﭔڌاﻳو ﺟﻳڪو ﻧﺎﻧﮔن ﺟو ﭘڻ راﺟﺎ ھو‪” :‬ﻣﻧﮫﻧﺟﺎ ﭘﻳﺎرا ﻣڙس‪ ،‬ﺳﻠطﺎن ﺟﻲ ﺑﺎغ ۾‬
‫آﺋون ﮐﺎڌي ﺟﻲ ﮘوﻻ ۾ ﭼﺮي رھﻲ ھﻳس ﺗﻪ ﺳﻠطﺎن ﭘﻧﮫﻧﺟﻲ ﺗﻠوار ﺳﺎن ﻣﻧﮫﻧﺟو ﭘﭿ وڍي رﮐﻳو ۽‬
‫ھﺎڻ آﺋون ﭘﭿ ڪٽﻳل ﭤﻲ ﭘﻳﺋﻲ آھﻳﺎن‪.‬‬
‫ﭘﻧﮫﻧﺟﻲ زال ﻧﺎﻧﮔڻ ﺟو اھو اﺣوال ﭔڌي ﻧﺎﻧﮔن ﺟﻲ راﺟﺎ ﮐﻲ ڏاڍي ڪﺎوڙ ﻟﮘﻲ‪” .‬ﻣﻧﮫﻧﺟﻲ‬
‫ﭘﻳﺎري زال‪ ،‬ﺗون ﻓڪﺮ ﻧﻪ ڪﺮ‪ “.‬ھن ﭼﻳو‪” ،‬وڍﻳل ﭘﭿ ﺳﭴو ڪﺮڻ ﺗﻪ ﻣﻧﮫﻧﺟﻲ وس ۾ ﻧﺎھﻲ‪ ،‬ﺑﺎﻗﻲ‬
‫اھو واﻋدو ڪﺮﻳﺎن ﭤو ﺗﻪ ان ڏوھﻪ ﺟﻲ ﺳﺰا ان ﺳﻠطﺎن ﮐﻲ ﺿﺮور ڏﻳﻧدس‪ .‬۽ ھن ﭘﮫﺎڪﻲ‬
‫ﻣوﺟب آﺋون ﺳﺎﭨس ﭘﻳﺮ ﭜﺮﻳﻧدس‪.‬‬
‫ﭜﻼﺋﻲء ﺟو ﺑدﻟو ﭜﻼﺋﻲ ﺳﺎن ڏﻳڻ ﮐﭘﻲ‪.‬‬
‫َ‬
‫ﺧون ﺟو ﺑدﻟو ﺧون ﺳﺎن‬
‫۽ زﻧدﮔﻲ ﺟو ﺑدﻟو زﻧدﮔﻲ ﺳﺎن‪.‬‬
‫آء اڄ رات ﺋﻲ وﭠﻲ ان ﺑﻲ‬
‫”ان ڪﺮي ﺗون اﺟﺎﻳو ڏک ﻧﻪ ڪﺮ‪ .‬ﺗﻧﮫﻧﺟﻲ ﭘﭿ ﺟو ﺑدﻟو ٌ‬
‫ﭘﻳﺷﺎﻧﻲء ﺗﺎن ﻻھﻳﻧدس‪ .‬ھﺎڻ ﺗون ﺳﻣﮫﻲ ﻧﻧڊ ڪﺮ‪ .‬آﺋون ﺳﻠطﺎن ﺟو‬
‫ﻋﺰﺗﻲء ﺟو ٽڪو ﭘﻧﮫﻧﺟﻲ‬
‫َ‬
‫َ‬
‫ﺳﺎھﻪ ڪڍي اﭼﺎن ﭤو‪“.‬‬

‫ڏاھﻲ ﺟﮫﺮڪﻲ‬

‫‪77‬‬

‫اھو ﭼوڻ ﺑﻌد ﻧﺎﻧﮔن ﺟو راﺟﺎ ﭘﻧﮫﻧﺟﻲ زال ﮐﻲ اﺗﻲ ﺋﻲ ﭔﺮ ۾ ﮀڏي‪ ،‬ﭘﺎڻ آھﺳﺗﻲ آھﺳﺗﻲ‬
‫ﭘوء ﺧﺎﻣوﺷﻲ ﺳﺎن رڙھﻲ ڪﻣﺮي اﻧدر داﺧل ﭤﻳو‪ .‬ﺟﻧﮫن ﺑﺳﺗﺮي‬
‫ﭤﻲ ﺳﻠطﺎن ﺟﻲ ﻣﺣل وٽ آﻳو ۽ ِ‬
‫ﺗﻲ ﺳﻠطﺎن ﺳﻣﮫﻧدو ھو ان ﺟﻲ ھﻳﭠﺎن ھو ﻟڪﻲ وﻳﭠو ۽ ﺳﻠطﺎن ﺟو ﻧﻧڊ ۾ ﺳﺎھﻪ ڪڍڻ ﺟﻲ ارادي‬
‫ﺳﺎن ھو اﺗﻲ اﻧﺗظﺎر ڪﺮڻ ﻟﮘو‪.‬‬
‫ﺳﻠطﺎن ڪﺎري ﻧﺎﻧگ ﮐﻲ اﭰٽ ﻣﺎرڻ ۽ اﮀﻲ ﻧﺎﻧگ ﺟو ﭘﭿ وڍڻ ﺑﻌد ﭘﻧﮫﻧﺟﻲ ﺗﻠوار ﺗﺎن رت‬
‫ﺻﺎف ڪﺮي واﭘس ﻣﻳﺎڻ ۾ وﺟﮫﻲ ﻣﺣﻼت ۾ آﻳو ۽ ﻧﻣﺎز ﭘڙھﻳﺎﺋﻳن‪ .‬ان ﺑﻌد ﺑﺳﺗﺮي ﺗﻲ ﻟﻳٽﻲ ﭘﻳو‪.‬‬
‫ﭤوري ﺋﻲ دﻳﺮ ﺑﻌد ﺳﻧدس ﺗﺋﺎن ﭘﺗﺮي ﺑﻳڊروم ۾ داﺧل ﭤﻲ‪ .‬ﺟڏھن ﺗﺋﺎن ﭘﺗﺮي‪ ،‬ﺑﺳﺗﺮي ﺗﻲ‬
‫ﻻء ﻧڪﺗس‪.‬‬
‫ٽﻳﭘﮫﺮيء ﺟﻲ ﻧﻣﺎز‬
‫ﺳﺗﻲ ﺗﻪ ﺳﻠطﺎن ﭼﻳس ”اڄ ﺷﺎم ﺟو‪،‬‬
‫َ‬
‫ﮐﺎﻧﭘوء‪ ،‬آﺋون ﺑﺎغ ﺟﻲ ﺳﻳﺮ ِ‬
‫ِ‬
‫ﭘﺳﺎر ڪﻧدي ﻣون ڏﭠو ﺗﻪ ھڪ اﮀو ﻧﺎﻧگ ڪﻧﮫن ڌارﺋﻲ ڪﺎري ﻧﺎﻧگ ﺳﺎن ﭘﻳﺎر ﻣﺣﺑت ﺟﻲ دﻧﻳﺎ ۾‬
‫ﻣدھوش ھو‪ .‬ﻣون ﭘﻧﮫﻧﺟﻲ ﺗﻠوار ڪڍي ھﻧن ﺗﻲ ﺣﻣﻠو ڪﻳو‪ .‬ڪﺎروﻧﺎﻧگ ﺗﻪ ﭘﮫﺮﻳن ﺋﻲ ڌڪ ۾‬
‫اھڙيء‬
‫ڍﻳﺮ ﭤﻲ ﭘﻳو‪ .‬ﺑﺎﻗﻲ اﮀﻲ ﻧﺎﻧگ ﺟﻲ ڪﺎ ﻗﺳﻣت ﺳﭠﻲ ھﺋﻲ ﺟو ھن ﺟو رﮘو ﭤورو ﭘﭿ ڪٽﻳو‪.‬‬
‫َ‬
‫طﺮح اﮀو ﻧﺎﻧگ ﻣوت ﮐﺎن ﺑﭼﻲ وﻳو‪ .‬ڪﺎري ﻧﺎﻧگ ﺟو ﻻش ۽ اﮀﻲ رﻧگ ﺟﻲ ﻧﺎﻧگ ﺟو ﭘﭿ‪ ،‬اﭸﺎ‬
‫اﺗﻲ ﺑﺎغ ۾ ﺋﻲ ﭘﻳو آھﻲ‪.‬‬
‫ﻻء آﻳو ھو‪ ،‬ﺳﻠطﺎن ﺟﻲ واﺗﺎن ھﻲ ﮘﺎﻟﮫﻪ ﭔڌي‬
‫ﻧﺎﻧگ ﺟو راﺟﺎ‪ ،‬ﺟﻳڪو ﺳﻠطﺎن ﮐﻲ ﻣﺎرڻ ِ‬
‫واﺋڙو ﭤﻲ وﻳو‪ .‬ھن ﭘﻧﮫﻧﺟو ارادو ھڪدم ﺑدﻻﺋﻲ ﮀڏﻳو ۽ ﭘﻧﮫﻧﺟو ﭘﺎڻ ﮐﻲ ﭼوڻ ﻟﮘو‪” :‬ھﺎڻ ﻣون ﮐﻲ‬
‫ﻻء ﻧڪﺗو آھﻳﺎن ﺗﻧﮫن ﭘﺎڻ ﻣون ﺗﻲ وڏي ﻣﮫﺮﺑﺎﻧﻲ‬
‫ﺧﺑﺮ ﭘﺋﻲ ﺗﻪ ﺟﻧﮫن ﺳﻠطﺎن ﮐﻲ آﺋون ﻣﺎرڻ ِ‬
‫ڪﺋﻲ آھﻲ‪ .‬ھن ﻣﻧﮫﻧﺟﻲ رﻗﻳب ۽ دﺷﻣن ڪﺎري ﻧﺎﻧگ ﮐﻲ ﻣوت ﺟﻲ ﺳﺰا ڏﻳﺋﻲ ﮀڏي‪ .‬۽ ھﺎڻ‪،‬‬
‫ﻣون ﮐﻲ ﭘﻧﮫﻧﺟﻲ ﺑدﭼﻠن زال ﻳﻌﻧﻲ اﮀﻲ ﻧﺎﻧگ ﺟﻲ ﺑﻪ ﺧﺑﺮ ﭘﻳﺋﻲ‪ ،‬ﺟﻧﮫن ﺗﻲ ﻣون ﮐﻲ‪ .‬ﭘﺮوﺳو ھو‬
‫ھوء ﺑﻲ ﺷﺮم ڌارﻳن ﺳﺎن ﻟڪﻳو ﻟڪﻳو ﻣﻠﻧدي وﺗﻲ ﭤﻲ‪ .‬ﭼﮜو ﺟو‬
‫ﭘﺮ ھﺎڻ ﻣون ﮐﻲ ﺧﺑﺮ ﭘﻳﺋﻲ ﺗﻪ‬
‫َ‬
‫آء ﮔﮫﺮان ﺳوﭼﻲ ﻧڪﺗو ھوس ﺗﻪ ﻣﻧﮫﻧﺟﻲ‬
‫ﻻء ٌ‬
‫ﺗڪڙ ڪﺮي ﻣون ﺳﻠطﺎن ﮐﻲ ﻧﻪ ﻣﺎرﻳو ﺟﻧﮫن ِ‬
‫زال ﮐﻲ ﺑدﺷڪل ﺑﻧﺎﺋڻ ۾ ھن ﺟو ھٿ آھﻲ‪ .‬آﺋون واﻋدو ڪﺮي ﻧڪﺗو ھوس ﺗﻪ ﭜﻼﺋﻲ ﺟو ﺑدﻟو‬
‫اﻋﻠﻲ ﺻﻔت ﺳﻠطﺎن ﮐﻲ ﭘﮐﻳن ۽ ﺟﺎﻧورن ﺟﻲ ﭔوﻟﻳن ﺟو راز‬
‫ﭜﻼﺋﻲ ۾ ڏﻳﻧدس‪ .‬ان ڪﺮي ھﺎڻ ھن‬
‫َ‬
‫ﭔڌاﺋﻳﻧدس‪ .‬ﺟﻳﺗوﭨﻳڪ ﻣون ﮐﻲ ﺧﺑﺮ آھﻲ ﺗﻪ اھو راز ﭔڌاﺋڻ ﺑﻌد آﺋون ﻣﺮي وﻳﻧدس ﭘﺮ ھﮫڙي‬
‫ﻻء اھو ڪﺟﮫﻪ ﺑﻪ ﻧﻪ آھﻲ‪“.‬‬
‫ﮔﭨﺎﺋﺗﻲ اﻧﺳﺎن ﺟو ﭤورو ﻣﭸڻ ِ‬
‫اھو ﭘڪو ﭘﮫﻪ ڪﺮي ﻧﺎﻧﮔن ﺟو راﺟﺎ ﺳﻠطﺎن ﺟﻲ ﺑﻳڊروم ﻣﺎن ﭔﺎھﺮ ﻧڪﺗو ۽ آھﺳﺗﻲ‬
‫آھﺳﺗﻲ ﭤﻲ ﺳﻠطﺎن ﺟﻲ ﺑﺎغ ۾ ﭘﮫﺗو‪ .‬ﮀﺎ ڏﺳﻲ ﺗﻪ واﻗﻌﻲ ﺳﻧدس دﺷﻣن ڪﺎري ﻧﺎﻧگ ﺟو ﻻش ۽‬
‫ﺳﻧدس زال ﺟو ﭘﭿ اﺗﻲ ﭘﻳﺎ آھن‪ .‬اھو ڏﺳﻲ ھن ﮐﻲ ﭘڪ ﭤﻲ وﻳﺋﻲ ۽ ﺳڌو ﭘﻧﮫﻧﺟﻲ ﻏﺎر ۾ ﭘﮫﺗو‪.‬‬
‫ﻻء اﻧﺗظﺎر ۾ ﺑﻳﭠﻲ ھﺋﻲ ﺗﻪ ﺳﻧدس ﻣڙس‪ -‬ﻧﺎﻧگ‬
‫ﻏﺎر ﺟﻲ در وٽ ﺳﻧدس زال اھو ﻣﻌﻠوم ڪﺮڻ ِ‬
‫ﺳﻠطﺎن ﺳﺎن ڪﮫڙي وﻳڌن ڪﺋﻲ‪.‬‬
‫ﻧﺎﻧﮔن ﺟﻲ راﺟﺎ ﭘﻧﮫﻧﺟﻲ زال ﮐﻲ ڏﺳﻲ ﭼﻳو” ﺗون ڪﻳڏي ﺗﻪ ﺑﻲ وﻓﺎ ﻧﺎﻧﮔڻ آھﻳن‪ .‬ﺗون‬
‫ﻏﻳﺮ ﻧﺎﻧگ ﺳﺎن ﭘﻳﺎر رﭼﺎﺋﻲ ﻣﻧﮫﻧﺟﻲ ﮔﮫٽﺗﺎﺋﻲ ڪﺋﻲ آھﻲ ۽ ﭘﻧﮫﻧﺟو ڏوھﻪ ﻟڪﺎﺋڻ ڪﺎرڻ ھڪ‬
‫ﻧﻳڪ ﺳﻠطﺎن ﺗﻲ اﻟﺰام ﻣڙھﻳو‪ .‬اھو ﺗﻪ ﭜﺎڳ ﭜﻼ ﺳﻠطﺎن ﺟﺎ ﭼﺋﺑﺎ ﺟو ﻣون ﺗڪڙ ڪﺮي ﮐﻳس ﭼڪ‬

‫ڏاھﻲ ﺟﮫﺮڪﻲ‬

‫‪78‬‬

‫ﻻء ﺗوﮐﻲ اﭰٽ ﻣﺎري ﮀڏﻳﻧدس‪ .‬۽‬
‫ﻧﻪ ھﻧﻳو ۽ ھو ﺑﭼﻲ وﻳو‪ .‬ھﺎڻ ﺗوﮐﻲ ﺗﻧﮫﻧﺟﻲ ڏوھﻪ ﺟﻲ ﺳﺰا ڏﻳڻ ِ‬
‫ﻻء ﺗﻳﺎر ﭤﻲ وڃ‪ “.‬اھو ﭼﺋﻲ ﻧﺎﻧﮔن ﺟﻲ راﺟﺎ ﭘﻧﮫﻧﺟﻲ زال ﮐﻲ‬
‫ھﺎڻ ﻧﺎﻧﮔن ﺟﻲ راﺟﺎ ﺟو ڏﻧگ ﭼﮐڻ ِ‬
‫اھڙو ﺗﻪ ڏﻧگ ھﻧﻳو ﺟو ﭰﮫڪو ڪﺮي ڪﺮي ﭘﻳﺋﻲ‪.‬‬
‫آڌيء رات ﺑﻪ ﮔذري وﻳﺋﻲ‪ .‬ڪڪڙن ﭔﺎﻧﮔون ڏﻳڻ ﺷﺮوع ڪﻳون‪ .‬ﻧﺎﻧﮔن ﺟﻲ راﺟﺎ‬
‫اﺗﻲ‬
‫َ‬
‫ڪڪڙن ﺟو دس ﭔڌي ھﻠڻ ﺟﻲ ﺗﻳﺎري ڪﺋﻲ ۽ ﻓﺟﺮ ﮐﺎن ﮔﮫﭨو اڳ اﭼﻲ ﺳﻠطﺎن ﺟﻲ ﻣﺣﻼت وٽ‬
‫ﻧديء ﺗﻲ وﻳﻧدو آھﻲ‪ .‬ﺳو ﻣﺣﻼت‬
‫ﻻء‬
‫َ‬
‫ﭘﮫﺗو‪ .‬ھن ﮐﻲ ﺧﺑﺮ ھﺋﻲ ﺗﻪ ﺳﻠطﺎن روز ﺻﺑﺢ ﺟو وھﻧﺟڻ ِ‬
‫ﭰٽﻲءﺟو وﻗت اﭤﻳو‪ .‬اﭤڻ ﺳﺎن وھﻧﺟڻ‬
‫ﺟﻲ ڏاڪﭨن وٽ ﺳﻧدس اﻧﺗظﺎر ڪﺮڻ ﻟﮘو‪ .‬ﺟﻳﺋن ﺋﻲ ﭘﺮھﻪ‬
‫َ‬
‫ﻻء ھو ﺳڌو ﻣﺣﻼت ﺟﻲ در ڏي وڌﻳو‪ .‬ﺻﺑﺢ ﺟو ڌﻧڌ ۾ ﻣﺣﻼت ﺟﻲ ڏاڪن وٽ واﺳﻳﻧگ ﻧﺎﻧگ ﮐﻲ‬
‫ِ‬
‫ﭰڻ ڪڍي وﻳﭠل ڏﺳﻲ ﺳﻠطﺎن ڏڪﻲ وﻳو ۽ آﺧﺮ ڏاڪﻲ وٽ ﭘﮫﭼﻲ ﺑﻳﮫﻲ رھﻳو‪.‬‬
‫ﭘوء ھن ﭰڻ ھﻳٺ‬
‫ﻧﺎﻧگ ﺟﻲ راﺟﺎ ﺟڏھن ڏﭠو ﺗﻪ ﺳﻠطﺎن ھڪ ھﻧڌ ﺑﻳﮫﻲ رھﻳو آھﻲ ﺗﻪ ِ‬
‫اريء ﻣﺎن ﭼﻳو‪:‬‬
‫ڪﺋﻲ ۽ ﻧﮫﺎﻳت ﻧﻳﺰ‬
‫َ‬
‫اڪﻳﻼﺋﻲء ۾‬
‫”ﺳﺎﺋﻳن ﻣﻧﮫﻧﺟﺎ! آﺋون ان ڪﺮي ﺗو وٽ ﺳوﻳﺮ آﻳو آھﻳﺎن ﺟﻳﺋن ﺗوھﺎن ﺳﺎن‬
‫َ‬
‫ﻻء آﻳو‬
‫ﻣﻠﻲ ﺳﮔﮫﺎن ۽ ﭔﻳو ڪﻳﺮ ﺑﻪ ﻧﻪ ھﺟﻲ‪ .‬آﺋون دل ﺟﻲ ﮔﮫﺮاﻳن ﻣﺎن ﺗوھﺎن ﺟﺎ ﭤورا ﻣﭸڻ ِ‬
‫آھﻳﺎن ﺟو ﺗوھﺎن ﻣﻧﮫﻧﺟﻲ دﺷﻣن ڪﺎري ﻧﺎﻧگ ﮐﻲ ﻣﺎرﻳو‪ .‬اﺋﻳن ڪﺮڻ ﺳﺎن ﻣون ﮐﻲ ڪﻧڌ ﮐﭨﻲ‬
‫ھﻠڻ ﺟو ﻣوﻗﻌو ڏﻧو آھﻲ‪.‬آﺋون ﻧﺎﻧﮔن ﺟو راﺟﺎ ۽ اﮀﻲ ﻧﺎﻧگ ﺟو ﻣڙس آھﻳﺎن‪ -‬ﺟﻧﮫن ﺟو ﺗوھﺎن ﭘﭿ‬
‫ڪﭘﻳو‪ .‬ﭘﮫﺮﻳن ﻣون ﺳﻣﺟﮫﻳو ﺗوھﺎن ﺷﺎﻳد ﻣﻧﮫﻧﺟﻲ زال ﺟو ﭘﭿ ڪﭘﻲ ﻣون ﮐﻲ ﺗﻧگ ڪﺮڻ ﭼﺎھﻳو‬
‫ﭤﺎ‪ .‬ﺗﻧﮫن ڪﺮي ﻣون ﺗوھﺎن ﮐﻲ ﻣﺎرڻ ﺟو ارادو ڪﻳو‪ .‬ﻣون ﻗﺳم ﮐﻧﻳو ﺗﻪ‪:‬‬
‫ﭜﻼﺋﻲء ﺟو ﺑدﻟو ﭜﻼﺋﻲ ﺳﺎن ڏﻳڻ ﮐﭘﻲ‪.‬‬
‫”‬
‫َ‬
‫ﺧون ﺟو ﺑدﻟو ﺧون ﺳﺎن‬
‫۽ زﻧدﮔﻲ ﺟو ﺑدﻟو زﻧدﮔﻲ ﺳﺎن“‬
‫ﺳﻠطﺎن واﺳﻳﻧگ ﻧﺎﻧگ ﺟﻲ اھﺎ ﮘﺎﻟﮫﻪ ﭔڌي ﺗﻌﺟب ۾ ﭘﺋﺟﻲ وﻳو‪ .‬ﻧﺎﻧگ وڌﻳڪ ﭔڌاﻳو‪” :‬ﺣﻘﻳﻘت‬
‫۾ آﺋون رات ﺗوھﺎن ﺟﻲ ﺑﻳڊروم ۾ ﮔﮫڙي آﻳو ھوس ۽ ﺗوھﺎن ﺟﻲ ﺑﺳﺗﺮي ھﻳﭠﺎن ﺗوھﺎن ﺟﻲ ﺳﻣﮫڻ‬
‫ﭘﺗﺮيء ﮐﻲ ڏﻳﻧﮫن وارو ﭔڌاﻳل واﻗﻌو‬
‫ﺟو اﻧﺗظﺎر ڪﻧدو رھﻳس‪ .‬اﻧﺗظﺎر دوران ﺗوھﺎن ﺟو ﺗﺋﺎن‬
‫َ‬
‫ﭔڌي ورﺗم ۽ ﻣوﻧﮐﻲ اﺣﺳﺎس ﭤﻳو ﺗﻪ دراﺻل ﺗوھﺎن ﻣﻧﮫﻧﺟﻲ دﺷﻣن ۽ ﺑﻲ وﻓﺎ زال ﮐﻲ ﺳﺰا ڏﻳﺋﻲ‬
‫ﭘوء‬
‫ﻣون ﺗﻲ ﭤورو ڪﻳو آھﻲ‪ .‬آﺋون ﺳﻣﺟﮫﻲ وﻳس ﺗﻪ ڪﻧﮫن ﺟو ڏوھﻪ آھﻲ‪ .‬ان ڪﺮي اﺗﺎن ِ‬
‫ﺳڌو ﮔﮫﺮ وﻳس ۽ ﭘﻧﮫﻧﺟﻲ ﺑﻲ وﻓﺎ زال ﮐﻲ ﻣﺎري ﮀڏﻳم‪“.‬‬
‫ﻻء ھﺗﻲ آﻳو آھﻳﺎن ۽ ﺳﺎﮘﻲ وﻗت ﺗوھﺎن ﮐﻲ ﭘﮐﻳن ۽‬
‫”۽ ھﻳﻧﺋﺮ آﺋون ﺗوھﺎن ﺟو ﭤورو ﻣﭸڻ ِ‬
‫ﺟﺎﻧورن ﺟﻲ زﺑﺎن ﺳﻣﺟﮫڻ ﺟو ﻋﻠم ڏﻳڻ ﭼﺎھﻳﺎن ﭤو‪ .‬ﻣون ﮐﻲ ﺧﺑﺮ آھﻲ ﺗﻪ اھو ﻋﻠم ڏﻳڻ ﺑﻌد آﺋون‬
‫ﭘوء ﭜﻠﻲ ان ﺑﻌد ﻣون ﮐﻲ‬
‫ﭘﺎڻ ھڪ ڏﻳﻧﮫن اﻧدر ﻣﺮي وﻳﻧدس‪ .‬ﭘﺮ آﺋون ﭜﻼﺋﻲ ﺳﺎن ڏﻳڻ ﭼﺎھﻳﺎن ﭤو‪ِ ،‬‬
‫ﻣوت ﻣﻠﻲ‪ .‬آﺋون ﺗوھﺎن ﮐﻲ اھو ﻋﺮض ڪﻧدس ﺗﻪ ان ﻋﻠم ﺑﺎﺑت ڪﻧﮫن ﮐﻲ ﺑﻪ ﻧﻪ ﭔڌاﺋﺟو‪ .‬وﻳﻧدي‬
‫ﭘﺗﺮيء ﮐﻲ ﺑﻪ ﻧﻪ ﭔڌاﺋﺟو‪ .‬ﮀو ﺟو ان ﺑﺎﺑت ﺗوھﺎن ڪﻧﮫن ﮐﻲ ﺑﻪ‬
‫ﺗوھﺎن ﭘﻧﮫﻧﺟﻲ ﭘﻳﺎري زال ﺗﺋﺎن‬
‫َ‬
‫ﭔڌاﺋﻳﻧدؤ ﺗوھﺎن ﺑﻪ ﻣون واﻧﮔﺮ ﻣﺮي وﻳﻧدؤ‪.‬‬

‫ڏاھﻲ ﺟﮫﺮڪﻲ‬

‫‪79‬‬

‫ڏﻳﻧﮫن ﭤﻳڻ ﮐﺎن اڳ‪ ،‬ﻧﺎﻧﮔن ﺟﻲ راﺟﺎ ﮐﺎن ﺳﻠطﺎن ﭘﮐﻳن ۽ ﺟﺎﻧورن ﺟﻲ ﭔوﻟﻳن ﺳﻣﺟﮫڻ ﺟو‬
‫وء ﺳﻠطﺎن ﻧﻪ ﻓﻘط ﭘﮐﻳن ۽ ﺟﺎﻧورن ﺟون ﭔوﻟﻳون‬
‫راز ھٿ ڪﺮي ورﺗو‪ .‬ڪﺟﮫﻪ وﻗت ﮐﺎﻧﭘ ِ‬
‫ﺳﻣﺟﮫڻ ﻟﮘو ﭘﺮ اﻧﮫن ﺳﺎن ﮘﺎﻟﮫﺎﺋڻ ﭘڻ ﺳﮐﻲ وﻳو‪ .‬ان ﺑﻌد ﻧﺎﻧﮔن ﺟو راﺟﺎ اﺗﺎن ھڪدم ﻏﺎﺋب ﭤﻲ‬
‫وﻳو‪.‬‬
‫ﻻء ﮔڏ ﮔڏ ﻧڪﺗﺎ‪ .‬ھو‬
‫ﺷﺎم ﺟو ﺳﻠطﺎن ۽ ﺳﻧدس ﭘﺮﻣﻳﺷوري )ﺗﺋﺎن ﭘﺗﺮي( ﺑﺎغ ﺟﻲ ﺳﻳﺮ ِ‬
‫ڏوﻟﻲء ۾ ﭤﻲ وﻳﭠﺎ ﺟﻳڪﺎ ﮔڏھﻪ ﺑڪﻲ ﭤﻲ‪ .‬رﺳﺗﻲ ﺗﻲ ﺳﻠطﺎن ھڪ ڍﮘﻲ ﮔﺎڏي اﻳﻧدي ڏﭠﻲ‬
‫ھڪ‬
‫َ‬
‫ﺟﻳڪﺎ ﺳﭴﻲ ﭔﺎرڻ ﺟﻲ ڪﺎﭠﻳن ۽ ﮀوڏن ﺳﺎن ﭜﺮﻳل ھﺋﻲ‪ .‬ﺳﻠطﺎن ﭘﻧﮫﻧﺟﻲ ﮔڏھﻪ ﺟون واﮘون‬
‫ﮀڪﻲ ھڪ ھﻧڌ ﺑﻳﮫﺎرﻳوﺟﻳﺋن ڍﮘﻲ ﮔﺎڏي ﺳوﻻﺋﻲ ﺳﺎن ﺳوڙھﻲ رﺳﺗﻲ ﺗﺎن ﻟﻧﮔﮫﻲ وﭸﻲ‪.‬‬
‫ڏوﻟﻲء وٽﺎن ﻟﻧﮔﮫﻧدي ڍﮘﻲ ﮔڏھﻪ ﮐﻲ ﭼﻳو ”واھﻪ ﮔڏھﻪ واھﻪ! ﺗون ﺧوب ﻣﺰن ۾‬
‫ﺳﻠطﺎن‬
‫َ‬
‫آھﻳن‪ .‬ﻣﻧﮫﻧﺟو ﺗﻪ ھﺮ زور ﺑﺎر وڌﻧدو وﭸﻲ ﭤو ۽ اھو ﺟﻳڪڏھن ﮔﮫٽﺟڻ ﺑدران اﺋﻳن وڌﻧدو رھﻳو‬
‫ﺗﻪ ھڪ ڏﻳﻧﮫن آﺋون ﺗﻪ ﻣﺮي وﻳﻧدس‪ .‬ﮔﮫﭨﻲ ﺑﺎري ڪﺮي ﺟڏھن آﺋون ﺗﮐو ﻧﭤو ھﻼن ﺗﻪ ﻣﺎﻟڪ‬
‫ﻣون ﮐﻲ ﭼﮫﺑڪ ﺳﺎن اﻳﺗﺮو ﺗﻪ ﻣﺎري ﭤو ﺟو ﮐل ﺗﻲ ﭰٽ ﭤﻳو ﭘون‪ .‬ﺗوﮐﻲ ﺟﻲ ﻳﻘﻳن ﻧﻪ اﭼﻲ ﺗﻪ‬
‫ڏﺳﻲ ﺳﮔﮫﻳن ﭤو‪ .‬ﻣﻧﮫﻧﺟﻲ ﭜﻳٽ ۾ ﺗون وڏي ﻟﺋﻪ ۾ آھﻳن‪ .‬ﺟﻳﺗوﭨﻳڪ ﺑﺎر ﺑﻪ ﮔﮫﭨو ﻧﭤوﮐﭨﻳن ﺗﻪ ﺑﻪ‬
‫ﻻء ﻣﻠﻲ ﭤو‪ .‬ﻣون ﺗﻪ‬
‫ﺗﻧﮫﻧﺟﻲ ھﺮ ﮔﮫﺮج ﭘوري ڪﺋﻲ وﭸﻲ ﭤﻲ‪ .‬ﺗوﮐﻲ ﮐﺎڌو ﭘﻳﺗو ﭘڻ ﭘﻳٽ ﭜﺮي ﮐﺎﺋڻ ِ‬
‫ﺗوﮐﻲ ﭼﮫﺑڪ ﺟو ﭘﺎﮀو ﺑﻪ ﮐﺎﺋﻳﻧدي ﻧﻪ ڏﭠو آھﻲ‪ .‬ڪم ﭘوري ڪﺮڻ ﺑﻌد ﻣون ﮐﻲ ﭔﻳن ڍﮘن ﺳﺎن ﮔڏ‬
‫ﺟﺎء ﺗﻲ رﮐﻳو وﭸﻲ ﭤو‪ .‬ڪڏھن ڪڏھن ﺗﻪ رات ﺟو دوﻧﮫﻳن ﺑﻪ ﻧﭤﻲ دﮐﺎﺋﻲ وﭸﻲ‪.‬‬
‫ھڪڙي ﺑﻧد ِ‬
‫ﻧﺗﻳﺟﻲ ۾ ﮀﺗﻳون ﻣﮐﻳون ۽ ﻣﮀﺮ ﺳﭴﻲ رات ﭘٽﻳو وﭸن‪“.‬‬
‫ڍﮘﻲ ﺟون داﻧﮫون ڪوڪون ﭔڌي‪ ،‬ﮔڏھﻪ ﭼﻳس‪” :‬ﺗون ﺗﻪ ڪو ﺑﻳﺣد ﺑﻳوﻗوف ﺟﺎﻧور‬
‫اﻧﮫﻲء ڪﺮي ﺗو ﺑﺎﺑت ﭔڌڻ ۾ اﻳﻧدو آھﻲ ﺗﻪ ‪.‬اھڙو ﺑﻳوﻗوف ﺟﮫڙو ڍﮘو‪ “.‬ﺗوﮐﻲ ﮐﭘﻲ‬
‫آھﻳن‪ “.‬ﺷﺎﻳد‬
‫َ‬
‫ريء ﺟﻲ ﺣﺎﻟت ۾ ﺗوﮐﻲ ھڪ ﺗﻪ ﺳﭠو‬
‫ﺗﻪ ﺑﻳﻣﺎري ﺟو ﺑﮫﺎﻧو ڪﺮي ﻟﻳٽﻲ ﭘﺋﻪ ۽ ظﺎھﺮ آھﻲ ﺑﻳﻣﺎ َ‬
‫ﮐﺎڌو ﻣﻠﻧدو ۽ ﭔﻳو ﺗﻪ ڪم ڪﺮڻ ﮐﺎن ﺑﻪ ﺑﭼﻲ وﻳﻧدﻳن‪“.‬‬
‫ﺳﻠطﺎن ﮔڏھﻪ ۽ ڍﮘﻲ ﺟﻲ ﻣﺰﻳدار ﮘﺎﻟﮫﻪ ﭔڌي ﭘﻧﮫﻧﺟﻲ ﻣﻧﮫن ﮐﻠﻳو‪ .‬ﻣڙس ﮐﻲ اﺋﻳن ﺑﻧﺎ‬
‫ﭘﺗﺮيء ﭘﮀﻳس‪” :‬ﺳﺮڪﺎر اڄ ﺗوھﺎن ﺑﻧﺎ ڪﻧﮫن‬
‫ڪﻧﮫن ﺳﺑب ﺟﻲ ﻣﺮڪﻧدو ۽ ﮐﻠﻧدو ڏﺳﻲ ﺗﺋﺎن‬
‫َ‬
‫ﺳﺑب ﺟﻲ ﮐﻠو ﭘﻳﺎ‪“.‬‬
‫ﺳﻠطﺎن وراﭨﻳو‪” :‬ﮔڏھﻪ ۽ ڍﮘﻲ ﺟﻲ ﮔﻔﺗﮔو ﭔڌي ﻣون ﮐﻲ ﮐل آﺋﻲ آھﻲ‪“.‬‬
‫ﭘوء ﻣﮫﺮﺑﺎﻧﻲ ڪﺮي ﻣوﻧﮐﻲ ﺑﻪ ﺳﻳﮐﺎرﻳو ﺗﻪ ڪﻳﺋن‬
‫ﺗﺋﺎن‬
‫َ‬
‫ﭘﺗﺮيء ﻣﻌﻠوم ڪﺮڻ ﭼﺎھﻳو‪” :‬ﺗﻪ ِ‬
‫ﭘﮐﻳن ۽ ﺟﺎﻧورن ﺟﻲ زﺑﺎن ﺳﻣﺟﮫڻ ﮐﭘﻲ‪“.‬‬
‫آء ﺗوﮐﻲ اھو راز ﭔڌاﺋﻲ‬
‫ﻻء ﻣون ﮐﻲ ﻣﻌﺎﻓﻲ وﭠﭨﻲ ﭘوﻧدي‪ُ .‬‬
‫ﺳﻠطﺎن ﻣﺮڪﻧدي وراﭨﻳو‪” :‬ان ِ‬
‫ﻧﭤو ﺳﮔﮫﺎن‪ ،‬ﭘﻳﺎري‪ .‬ﺟﻳڪڏھن آﺋون ﺗوﮐﻲ ﭘﮐﻳن ۽ ﺟﺎﻧورن ﺟﻲ ﭔوﻟﻳن ﺟو راز ﺳﻳﮐﺎرﻳﻧدس ﺗﻪ‬
‫آﺋون ﭘﺎڻ ﻣﺮي وﻳﻧدس‪“.‬‬
‫ﭘﺗﺮيء‬
‫ﮐﺎﻧﭘوء ﺳﻠطﺎن ﭘﻧﮫﻧﺟﻲ ﮔﺎڏي ﻣﺣﻼت ڏي ﻣوڙي‪ .‬واٽ ﺗﻲ ﺗﺋﺎن‬
‫ڪﺟﮫﻪ وﻗت‬
‫َ‬
‫ِ‬
‫ﺳﻠطﺎن ﮐﻲ وري ﻣﻧﭤون ڪﺮڻ ﻟﮘﻲ ﺗﻪ ھن ﮐﻲ ﭘﮐﻳن ۽ ﺟﺎﻧورن ﺟﻲ ﭔوﻟﻳن ﺟو راز ﺳﻳﮐﺎرﻳوو‬

‫ڏاھﻲ ﺟﮫﺮڪﻲ‬

‫‪80‬‬

‫ﭸﻲ‪.‬‬
‫يء ﺟو ﺑﮫﺎﻧو ڪﺮي ﺳﻣﮫﻲ رھﻳو‪ .‬ڪﺎﭠﻳﺮ‬
‫ھوڏاﻧﮫن ﮔڏھﻪ ﺟﻲ ﺻﻼح ﺳﺎن ڍﮘو ﺑﻳﻣﺎر َ‬
‫ڍﮘﻲ ﺟﻲ اھﺎ ﺣﺎﻟت ڏﺳﻲ ڏاڍو ﻣﻠول ﭤﻳو‪ .‬ﭔﺋﻲ ڏﻳﻧﮫن ڪﺎﭠﻳﺮ ڪم ﺗﻲ وﭸﻲ ﻧﻪ ﺳﮔﮫﻳو ۽ ﺳﻠطﺎن‬
‫ﮐﻲ ڍﮘﻲ ﺟﻲ ﺑﻳﻣﺎري ﺟو ﭔڌاﻳو‪.‬‬
‫ﺳﻠطﺎن وڏي ﺻﺑﺮ ﺳﺎن ڪﺎﭠﻳﺮ ﺟﻲ ڪﮫﺎﭨﻲ ﭔڌي‪ .‬ھن ﭘﻧﮫﻧﺟﻲ ﻣﻧﮫن ﺳوﭼﻳو‪’ :‬ھﻲ ﺳڀ‬
‫ڪﺟﮫﻪ ﮔڏھﻪ ﺟﻲ ڪﺮي ﭤﻳو‪ .‬ڍﮘﻲ ﮔڏھﻪ ﺟﻲ ﺻﻼح ﺗﻲ ﻋﻣل ڪﻳو آھﻲ‪ .‬ﭘﺮ ھﺎﭨﻲ ﮔڏھﻪ ﮐﻲ‬
‫ڪﺟﮫﻪ ﺳﺑق ﻣﻠڻ ﮐﭘﻲ ﺟﻳﺋن ھو آﺋﻳﻧدي ﭔﻳن ﺟﺎﻧورن ﮐﻲ اﺑﺗﻳون ﺳﺑﺗﻳون ﺻﻼﺣون ڏﻳﺋﻲ ڪم ﺗﺎن‬
‫ﭘوء ان‬
‫ﭘوء ڪﺎﭠﻳﺮ ﭼﻳو‪” :‬ﺟﻳڪڏھن ڍﮘو ﺑﻳﻣﺎر آھﻲ ۽ ڪم ﻧﭤو ڪﺮي ﺳﮔﮫﻲ ﺗﻪ ِ‬
‫ﻧﻪ ﮐﺎري‪ ‘.‬۽ ِ‬
‫ﮀڪﺮاء‪“.‬‬
‫ﺑدران ﻣون واري ﮔڏھﻪ ﮐﺎن ﮐﭨﻲ ﮔﺎڏو‬
‫ِ‬
‫ڪﺎﭠﻳﺮ ھٿ ادب ﺟﺎ ﭔڌي‪ ،‬ﺟﮫڪﻲ ﭼﻳو‪” :‬ﺳﺮڪﺎر ﺟو ﺷل ﺷﺎن ﻣﭤﺎﻧﮫون ھﺟﻲ‪ .‬ﺗوھﺎن‬
‫ﺟﻲ ﺣڪم ﺟﻲ ﭘوﺋواري ڪﺋﻲ وﻳﻧدي‪ “.‬ان ﺑﻌد ڪﺎﭠﻳﺮ ﮔڏھﻪ ڏي وﻳو ﺟﻳڪو ﭘﻧﮫﻧﺟﻲ ﻣﺳﺗﻘﺑل‬
‫ﮐﺎن ﺑﻲ ﺧﺑﺮ وڏي ﺳڪون ﺳﺎن ﭼﺎرو ﭼﭔﻲ رھﻳو ھو‪ .‬ڪﺎﭠﻳﺮ ﮐﻳس ﮘﭼﻲ ۾ رﺳو ﭔڌي آﭨﻲ‬
‫ﭘﻧﮫﻧﺟﻲ ﮔﺎڏي ﺳﺎن ﺟوٽﻳو ﺟﻳﺋن ڪﺎﭠﻳن ۽ ﮀوڏن ﺟو ﮘﺮو ﺑﺎر ﮔﮫﻠﻲ‪.‬‬
‫ﺳﭴو ڏﻳﻧﮫن ﮘﺮو ﺑﺎر ﮔﮫﻠﻲ ﮔڏھﻪ ﺟﻲ ﺣﺎﻟت ﺧﺮاب ﭤﻲ وﻳﺋﻲ‪ .‬ھن ڪڏھن ﺳوﭼﻳو ﺑﻪ ﻧﻪ‬
‫ھو ﺗﻪ ھن ﮐﻲ اﻳڏو ﺳﺧت ﭘورھﻳو ڪﺮﭨو ﭘوﻧدو‪ .‬ﭘﺮ ھﺎڻ ﮀﺎ ﭤﻲ ڪﺮي ﺳﮔﮫﻳو‪ .‬ڍﮘو ﺗﻪ ﺳﻧدس‬
‫ﺋﻲ ﺻﻼح ﺳﺎن ﺑﻳﻣﺎر ﭤﻲ آرام ڪﺮي رھﻳو ھو‪.‬‬
‫رات ﺟو ﭼﮫﺑڪن ﺟﻲ ڌڪن ڪﺮي ﭤﻳل زﺧم ﭼٽﻳﻧدي ﮔڏھﻪ ﭘﻧﮫﻧﺟﻲ ﻣﻧﮫن‬
‫ﺑﻳوﻗوﻓﻲء ڪﺮي ﭤﻳو‪ .‬ڍﮘﻲ ﮐﻲ‬
‫ﺳوﭼﻳو‪” ،‬ڏﭠو وﭸﻲ ﺗﻪ ھﻲ ﺳڀ ڪﺟﮫﻪ ﻣﻧﮫﻧﺟﻲ ﭘﻧﮫﻧﺟﻲ‬
‫َ‬
‫ﺟﻳڪڏھن آﺋون ﭼﺎﻻڪﻲ ﻧﻪ ﺳﻳﮐﺎرﻳﺎن ھﺎ ﺗﻪ ﻣﻧﮫﻧﺟو ھﻲ ﺣﺷﺮ ھﺮﮔﺰ ﻧﻪ ﭤﺋﻲ ھﺎ‪ .‬ﻣﻧﮫﻧﺟﻲ وات‬
‫ھﻲء ﺣﺎﻟت ﭤﻲ آھﻲ‪ .‬آﺋﻳﻧدي ھﺎڻ ڪڏھن ﺑﻪ اﺋﻳن ﻧﻪ‬
‫ﺟﻲ ﭔڙ ﭔڙ ڪﺮي ﻣﻧﮫﻧﺟﻲ ﺟﺳم ﺟﻲ‬
‫َ‬
‫ڪﻧدس‪ .‬ﻧﻪ ﻓﻘط آﺋون ﭘﺮ ﭘﻧﮫﻧﺟﻲ اوﻻد ﮐﻲ ﺑﻪ ﺧﺑﺮدار ڪﻧدس ﺗﻪ ھو ڪڏھن ﺑﻪ ﭔﻳن ﺟﻲ ﮘﺎﻟﮫﻳن‬
‫۾ ﭘﺎڻ ﮐﻲ ﻧﻪ آﭨﻳن‪.‬‬
‫ﭔﺋﻲ ڏﻳﻧﮫن ﮔڏھﻪ ﺻﺑﺢ ﺳﺎڻ ڍﮘﻲ وٽ وﻳو‪” ،‬ﻣﻧﮫﻧﺟﺎ دوﺳت ھﺎڻ ﺗون وڌﻳڪ ﺑﻳﻣﺎري ﺟو‬
‫ﺑﮫﺎﻧو ﻧﻪ ڪﺮ‪ .‬ﻣون ھﻳﻧﺋﺮ ھﻳﻧﺋﺮ ﺳﻠطﺎن ﺟﻲ واﺗﺎن اھو ﺣڪم ﭔڌو آھﻲ ﺗﻪ ﺟﻳڪڏھن ﺗون ﭼﺎق‬
‫ﭼﮜو ﭜﻠو ﻧﻪ ﭤﻳﻧدي ﺗﻪ ﺗوﮐﻲ ڪﮫﻲ ﮀڏﻳﻧدا‪ .‬ان ڪﺮي ﻣﻧﮫﻧﺟﻲ ﺻﻼح وﭠﻳن ﺗﻪ ﻣﮐﺮ ﮀڏي وري‬
‫ﭘﮫﺮﻳن واﻧﮔﺮ ﮐڙو ﭤﻲ وڃ‪.‬‬
‫ڍﮘﻲ اھﺎ ڊپ ﺟﮫڙي ﮘﺎﻟﮫﻪ ﭔڌي وراﭨﻳو‪” :‬ﻳﺎر‪ ،‬وڏي ﻣﮫﺮﺑﺎﻧﻲ‪ ،‬ﺗﻧﮫﻧﺟﺎ ﻟک ﭤورا ﻣﻧﮫﻧﺟﺎ‬
‫ﭘوء ﻣون ﮐﻲ ھڪ ﭘل ﺑﻪ وڌﻳڪ ﺑﻳﻣﺎر‬
‫ﮔڏھﻪ دوﺳت! ﺟﻳڪڏھن ﺳﻠطﺎن ﺟو اھو ارادو آھﻲ ﺗﻪ ِ‬
‫ﭤﻳڻ ﻧﻪ ﮐﭘﻲ‪ .‬ﻣﻧﮫﻧﺟﻲ ﺧﻳﺎل ۾ آﺋون وڏو ﭜﺎڳ وارو آھﻳﺎن ﺟو ﺗو ﻣوﻧﮐﻲ ان ﺑﺎﺑت اﭼﻲ ﭔڌاﻳو آھﻲ ﻧﻪ‬
‫ﺗﻪ آﺋون ھﺮوﭜﺮو ڪﺳﺟﻲ وﭸﺎن ھﺎ‪ “.‬اھو ﭼﺋﻲ ڍﮘو اﭤﻲ ﮐڙو ﭤﻳو ۽ ﮔڏھﻪ ﺷڪﺮ ﺟو ﺳﺎھﻪ ﮐﻧﻳو‪.‬‬
‫ﮐﺎﻧﭘوء ڍﮘو ﺑﻧﺎ‬
‫ڪﺎﭠﻳﺮ ﭘﻧﮫﻧﺟﻲ ڍﮘﻲ ﮐﻲ وري ﭼﺎق ڏﺳﻲ ڏاڍو ﺧوش ﭤﻳو‪ .‬ان ڏﻳﻧﮫن‬
‫ِ‬
‫ﺑﻳﻣﺎريء ﺟﻲ ڪﺎﭠﻳن ﺟو ﮔﺎڏو ﮔﮫﻠﻳﻧدو رھﻳو ۽ ﮔڏھﻪ ﺟﻲ ان ﭘورھﺋﻲ ﮐﺎن ﺟﺎن ﮀٽﻲ‬
‫ڪﻧﮫن‬
‫َ‬

‫ڏاھﻲ ﺟﮫﺮڪﻲ‬

‫‪81‬‬

‫وﻳﺋﻲ‪.‬‬
‫ﮐﺎﻧﭘوء ﺗﺋﺎن ﭘﺗﺮي ﺑﻳڊروم ۾ داﺧل ﭤﻲ‪ .‬ﻣﭤﻲ ۾ ڏوﻧﮔﮫﻳن‬
‫ڏھﺎڙيء واﻧﮔﺮ‪ ،‬ھڪ رات‪ ،‬ﻣﺎﻧﻲ‬
‫َ‬
‫ِ‬
‫ﭘوء ﭘﻧﮫﻧﺟﻲ ﺑﺳﺗﺮي ﺗﻲ وﻳﭠﻲ ﺗﻪ ﺟﮫٽ ﺳﻠطﺎن‬
‫ﺑوء وارو ﺗﻳل ھﭨﻲ‪ ،‬وارن ﮐﻲ ﭰﭨﻲ ڏﻧﻲ ۽ ِ‬
‫ﺟو ﺧوﺷ ِ‬
‫ﺑﻪ آﻳو‪ .‬ھن ﭘﻧﮫﻧﺟﻲ ﻣﭤﻲ ۾ ڏوﻧﮔﮫﻳن ﺟو ﺗﻳل ھﭨﻲ ﭰﭨﻲ ڏﻧﻲ ﺗﻪ ﭔﻪ ڪﺎڪﺮوچ‪ ،‬زال ﻣڙس ﺑﻳڊ روم‬
‫وٽﻲء وٽ ﺗﻳل ﺟﺎ‬
‫۾ داﺧل ﭤﻳﺎ‪ .‬ﺳﻠطﺎن ﺟﻳﺋن ﺋﻲ ﭰﭨﻲ ڏﻳﺋﻲ ﭘﺮي ﭤﻳو ﺗﻪ ﭔﺋﻲ ڪﺎڪﺮوچ ﺗﻳل ﺟﻲ‬
‫َ‬
‫ﺑﭼﻳل ﭰڙا ﭼٽڻ ﻟﮘﺎ‪ .‬ﻣڙس ڪﺎڪﺮوچ ﭼﻳو‪” :‬ﭘﻧﮫﻧﺟو ﺳﻠطﺎن ڏاڍو ﻣﮫﺮﺑﺎن آھﻲ‪ .‬ﻣﭤﻲ ﮐﻲ ﺗﻳل ھﭨن‬
‫ﻻء ﺑﭼﺎﻳو ﮀڏي‪ .‬ﺟﻳڪڏھن ﺗﺋﺎن ﭘﺗﺮي ﺳﻠطﺎن ﺑﻌد ﺗﻳل ھﭨﻲ‬
‫ﺑﻌد ﺑﻪ ھو ڪﻳﺗﺮو ﺗﻳل ﭘﻧﮫﻧﺟﻲ ﭘﻳﺋڻ ِ‬
‫ﻻء دﻋﺎ ﮔﮫﺮون‪“.‬‬
‫ھﺎ ﺗﻪ ھڪ ﭰڙو ﺑﻪ ﻧﻪ ﺑﭼﺎﺋﻲ ھﺎ‪ .‬اچ ﺗﻪ ﺳﻠطﺎن ﺟﻲ وڏي ﭴﻣﺎر ِ‬
‫ﻻء ﺟﻳڪﻲ ڪﺟﮫﻪ ﺗو‬
‫ﻣڙس ﺟﺎ اھﻲ ﻟﻔظ ﭔڌي ڪﺎڪﺮوچ ﭼﻳو‪” :‬ﺳﻠطﺎن ۽ ﺗﺋﺎن ﭘﺗﺮيَء ِ‬
‫ﭼﻳو اھو ﻧﺳورو ﺋﻲ ﺳﭻ آھﻲ‪“.‬‬
‫ﺳﻠطﺎن ﭔﻧﮫﻲ ڪﺎڪﺮوﭼن ﺟﻲ اھﺎ ﮔﻔﺗﮔو ﭔڌي ورﺗﻲ‪ .‬ﮐﻳس ھﻧن ﺟﻲ ﮘﺎﻟﮫﻳن ﺗﻲ ﮐل ﭘڻ‬
‫ﭘﺗﺮيء ﺟڏھن ﭘﻧﮫﻧﺟﻲ ﻣڙس ﺳﻠطﺎن ﮐﻲ ﭘﺎڻ ﻣﺮادو ﮐﻠﻧدو ڏﭠو ﺗﻪ ھن ﭘﮀﻳس‪:‬‬
‫آﺋﻲ‪ .‬ﺗﺋﺎن‬
‫َ‬
‫”ﺳﺮڪﺎر ﺗوھﺎن ﮀو ھﺮوﭜﺮو ﭘﻧﮫﻧﺟﻲ ﻣﻧﮫن ﮐﻠﻧدا رھو ﭤﺎ؟“ ﺳﻠطﺎن وراﭨﻳس‪” ،‬ھﻧن‬
‫ڪﺎڪﺮوﭼن ﺟﻲ ﻣﺰﻳدار ﮘﺎﻟﮫﻪ ﭔڌي ﻣون ﮐﺎن ﮐل ﻧڪﺮي وﻳﺋﻲ‪“.‬‬
‫ﭘﺗﺮيء ﮐﻲ ان ﮘﺎﻟﮫﻪ ھﻳڪﺎﻧدو ﭘﺮﻳﺷﺎن ڪﺮي وڌو ﺗﻪ ﭘﮐﻳن ۽ ﺟﺎﻧورن ﺟﻲ ﭔوﻟﻲ‬
‫ﺗﺋﺎن‬
‫َ‬
‫ﺳﻣﺟﮫڻ ﺟو راز ﻣﻌﻠوم ڪﺮڻ ﮐﭘﻲ‪.‬‬
‫”ﻣﻧﮫﻧﺟﺎ ﺳﺮﺗﺎج‪ ،‬ﺟﻳڪڏھن ﺗون ﻣون ﮐﻲ واﻗﻌﻲ ﭼﺎھﻳن ﭤو‪ “،‬ھن ﺳﻠطﺎن ﮐﻲ ﻋﺮض‬
‫ﭔڌاء‪“.‬‬
‫ڪﻳو‪” ،‬ﺗﻪ ﺗون ﻣون ﮐﻲ ڪﻧﮫن ﺑﻪ ﺻورت ۾ ﭘﮐﻳن ۽ ﺟﺎﻧورن ﺟﻲ ﭔوﻟﻳن ﺟو راز ﺿﺮور ِ‬
‫ﺗﺋﺎن ﭘﺗﺮيَء ﺟون آزﻳون ﻧﻳﺰارﻳون ﭔڌي ﺳﻠطﺎن وراﭨﻳس‪” :‬اﻓﺳوس ﺟو آﺋون ﺗوﮐﻲ اھﺎ‬
‫ﮘﺎﻟﮫﻪ ﺳﻳﮐﺎري ﻧﭤو ﺳﮔﮫﺎن‪ ،‬ﻣﻧﮫﻧﺟﻲ ﭘﻳﺎري‪ .‬ﺟﻧﮫن دم آﺋون ﺗوﮐﻲ اھو راز ﭔڌاﺋﻳﻧدس ﺗﻪ آﺋون‬
‫ﻣﺮي وﻳﻧدس‪ .‬ان ڪﺮي‪ ،‬ﻣﮫﺮﺑﺎﻧﻲ ڪﺮي‪،‬ﻣون ﮐﺎن اھو راز ﻧﻪ ﭘﭿ‪“.‬‬
‫ﺗﺋﺎن ﭘﺗﺮيَء اﭸﺎ ﺑﻪ وڌﻳڪ ﭘﺮﻳﺷﺎن ﭤﻲ وﻳﺋﻲ‪ .‬راز ﻣﻌﻠوم ڪﺮڻ ﺟﻲ ھورا ﮐورا ھن ﮐﻲ‬
‫ﭔڌاء‪ .‬ﻧﻪ ﺗﻪ آﺋون ﭘڪ‬
‫ﺑﻲ ﭼﻳن ڪﺮي رﮐﻳو‪” .‬ﻣﻧﮫﻧﺟﺎ ﺳﺮدار! ﻣﮫﺮﺑﺎﻧﻲ ڪﺮي ﻣون ﮐﻲ اھو راز ِ‬
‫ﻣﺮي وﻳﻧدس‪“.‬‬
‫ﺳﻠطﺎن ﭼﻳو‪” :‬ﺟﻳڪڏھن ﺗون ﻣون ﮐﻲ ھﺮوﭜﺮو ﺗﻧگ ﭤﻲ ڪﺮﻳن ﺗﻪ آﺋون ﺗوﮐﻲ راز‬
‫ﭔڌاﻳﺎن ﭤو ﭘﺮ ﻣون ﮐﻲ ﮔﮫٽ ۾ ﮔﮫٽ ﭼﺎﻟﻳﮫن ڏﻳﻧﮫن ﺟﻲ ﻣﮫﻠت ڏي ﺟﻳﺋن ان ۾ آﺋون ﻣذھﺑﻲ دﻋﺎﺋون‬
‫وظﻳﻔﺎ ﭘورا ڪﺮي وﭠﺎن ﺟﻳﺋن ﺧﻳﺮ ﺳﺎن ﭔﺋﻲ ﺟﮫﺎن ڏي رواﻧو ﭤﻲ وﭸﺎن‪ .‬ﮀو ﺟو اھو راز ﭔڌاﺋڻ‬
‫ﺑﻌد آﺋون ھڪ ڏﻳﻧﮫن ﺑﻪ وڌﻳڪ ھن دﻧﻳﺎ ۾ رھﻲ ﻧﻪ ﺳﮔﮫﻧدس‪“.‬‬
‫ان ڏﻳﻧﮫن ﺑﻌد ﺳﻠطﺎن ﭘﻧﮫﻧﺟﻲ ﻣﺮڻ ﺟﻲ ﺗﻳﺎري ﺧﺎطﺮ ڏﻳﻧﮫن رات ﻋﺑﺎدت ڪﺮڻ ﻟﮘو‪.‬‬
‫ﭘﺗﺮيءﮐﻲ‬
‫ﻧﻣﺎز وظﻳﻔﻲ ﻣﺎن ﺟﻳڪو وﻗت ﺑﭼﻧدو ھوس ان ۾ ھو اھوﺋﻲ ﺳوﭼﻳﻧدو ھو ﺗﻪ ﺗﺋﺎن‬
‫َ‬
‫ﺳﻧدس ان ﺿد ﺗﺎن ڪﻳﺋن ﻻھﺟﻲ ۽ ﮐﻳس ﭘﮐﻳن ۽ ﺟﺎﻧورن ﺟﻲ ﭔوﻟﻳن ﺳﮐڻ ﺟﻲ راز ﭔڌاﺋڻ ﮐﺎن‬
‫ﻧٽﺎﺋﺟﻲ‪.‬‬

‫ڏاھﻲ ﺟﮫﺮڪﻲ‬

‫‪82‬‬

‫ﭘوء ڏﺳﻧدي ﺋﻲ ڏﺳﻧدي ﺑﺎﻗﻲ ﺳت ڏﻳﻧﮫن وﭸﻲ ﺑﭼﻳﺎ‪ .‬ﺟﻧﮫن ﺑﻌد ھن ﮐﻲ وﻋدي ﻣوﺟب‬
‫۽ ِ‬
‫ﺗﺋﺎن ﭘﺗﺮي ﮐﻲ ﭘﮐﻳن ۽ ﺟﺎﻧورن ﺟﻲ ﭔوﻟﻳن ﺟو راز ﭔڌاﺋﭨو ھو‪ .‬ان ڏﻳﻧﮫن ﺳﻠطﺎن ﭘﻧﮫﻧﺟﻲ ﺑﺎغ ۾‬
‫ﭔﭘﮫﺮيء ﺟﻲ ﻧﻣﺎز ﭘڻ اﺗﻲ ﭘڙھﻲ‪ .‬ﻧﻣﺎز ﺑﻌد ھو ﺑﺎغ ﺟﻲ ڪﻧڊ ﺗﺎﺋﻳن ﺳﻳﺮ ﭘﺳﺎر‬
‫وﻳو‪ .‬ھن اﮘﻳن ۽‬
‫َ‬
‫ڪﻧدو وﭸﻲ ﻧڪﺗو‪ .‬اﺗﻲ واھﻪ ﺟﻲ ڪﻧﺎري وٽ ھڪ ﭔڪﺮ ۽ ﭔڪﺮي ﺑﻳﭠﻲ ھﺋﻲ‪ .‬ﭔڪﺮي‬
‫ﻣﮐڙيء‬
‫ُڍڪﻳل ھﺋﻲ‪ .‬واھﻪ ﺟﻲ ﭔﺋﻲ ڪﭘﺮ ﺗﻲ ڪﻧول ﺟﺎ ﮔل ھﺋﺎ‪ .‬ﭔڪﺮي ۽ ﭔڪﺮ اﻧﮫن ﮔﻠن ﺟو‬
‫َ‬
‫ﻻء اﺗﻲ ھﺋﻲ‪ .‬ھن‬
‫ﻣﺎن ٽﺮي ﮔل ﭤﻲ ﺟﮫڻ وارو ﻧظﺎرو ﭘﺋﻲ ڏﭠو‪ .‬ﭔڪﺮي ڪﻧول ﺟﺎ ﮔل ﮐﺎﺋڻ ِ‬
‫ﻻء ﮐﭨﻲ اچ‬
‫ﻻء ﭼﻳو‪” :‬ﭘﻳﺎرا ﭔڪﺮ! ﻣﮫﺮﺑﺎﻧﻲ ڪﺮ اھﻲ ﮔل ﻣون ِ‬
‫ﭔڪﺮ ﮐﻲ ﭔﻲ ﭘﺎر وﭸﻲ اھﻲ آﭨڻ ِ‬
‫ﻻء ﻣﺎﻧدي ﭤﻲ رھﻲ آھﻲ‪ .‬ﺟﻳڪڏھن ﺗون آﭨﻲ ﻧﻪ ڏﻳﻧدﻳن ﺗﻪ آﺋون‬
‫ﺟو ﻣﻧﮫﻧﺟﻲ دل اﻧﮫن ﮐﻲ ﮐﺎﺋڻ ِ‬
‫ﻣﺮي وﻳﻧدس‪“.‬‬
‫ﭔڪﺮيء ﺟو اھو ﻋﺮض ﭔڌو ﺗﻪ ھن ھڪدم ﮐﭨﻲ واھﻪ ۾ٽپ‬
‫ﭔڪﺮ ﺟڏھن ﭘﻧﮫﻧﺟﻲ ﻣﺣﺑوﺑﺎ‬
‫َ‬
‫ﭔﻲء‬
‫ﭔﻲء ﭜﺮ وﭸڻ ﺟﻲ ڏاڍي ڪوﺷش ڪﺋﻲ ﭘﺮ‬
‫ﭘﺎﭨﻲء ﺟو وھڪﺮو اﻳﺗﺮو ﺗﮐو ھو ﺟو ھو َ‬
‫َ‬
‫ڏﻧو ۽ َ‬
‫ﭔڪﺮيء وري ﻣﻧﭤون‬
‫ﭜﺮ ﺗﺎﺋﻳن ﺗﺮي ﻧﻪ ﺳﮔﮫﻳو ۽ ڪﻧول ﺟﺎ ﮔل آﭨڻ ﺑﻧﺎ واﭘس ﻣوٽﻲ آﻳو‪.‬‬
‫َ‬
‫ڪﻳس؛ ”ﻣﮫﺮﺑﺎﻧﻲ ڪﺮي ﻣون ﮐﻲ ﮔل آﭨﻲ ڏي‪ .‬ﻣون ﮐﻲ ﮔل آﭨﻲ ڏي‪ .‬ﻧﻪ ﺗﻪ آﺋون ﻣﺮي وﻳﻧدس‪“.‬‬
‫ﭔڪﺮ ھڪ دﻓﻌو وري واھﻪ ۾ ٽﭘو ڏﻧو ﭘﺮ ﺳﺧت وھڪﺮي ﺟو ﻣﻘﺎﺑﻠو ﻧﻪ ڪﺮي ﺳﮔﮫﻳو‬
‫ﭘﺎﭨﻲء ﺟو‬
‫ﭔڪﺮيء ﮐﻲ ﭔڌاﻳﺎﺋﻳن ﺗﻪ‬
‫ﭔڪﺮيء ڏي ﻣوٽﻳو‪.‬‬
‫۽ ھڪ دﻓﻌو وري ﺑﻧﺎ ﮔﻠن ﺟﻲ ھو‬
‫َ‬
‫َ‬
‫َ‬
‫ﻻء ٽﭘڻ ﻧﺎﻣﻣڪن آھﻲ‪.‬‬
‫وھڪﺮو اﻳڏو ﺗﮐو آھﻲ ﺟو ھن ِ‬
‫ﭔڪﺮيء ﻣﻧﮫن ﺳﭴﺎﺋﻲ ﭼﻳو؛ ”ﺗون ڪﮫڙو ﻣﻧﮫﻧﺟو ﻣڙس آھﻳن ﺟو ﺗوﮐﺎن اھو ﺑﻪ ﻧﭤﻲ‬
‫َ‬
‫ﻻء ﮔل آﭨﻳن‪ .‬ھن وﻗت ﻣﻧﮫﻧﺟﻲ ﭘﻳٽ ۾ ﺗﻧﮫﻧﺟو ﭔﺎر آھﻲ ۽ آﺋون ھﻠڻ ﮐﺎن‬
‫ﭘﭴﻲ ﺟو ﮐﭨﻲ ﻣون ِ‬
‫ھﻼڪ آھﻳﺎن‪ .‬ﻣون ﮐﻲ ﮔل ﮐﺎﺋڻ ﺟﻲ ﺳڌ ﭤﻲ آھﻲ ﭘﺮ ﺗون ﻣﻧﮫﻧﺟﻲ اھﺎ ﺳڌ ﺋﻲ ﭘوري ﻧﭤو ڪﺮﻳن‪.‬‬
‫ﮔل ڪﻲ اﻳﺗﺮو ﭘﺮي ﺑﻪ ﺗﻪ ﻧﻪ آھن‪ .‬ﺟﻳڪڏھن ﺗون ﮔل ﻧﭤو آﭨﻲ ﺳﮔﮫﻳن ﺗﻪ آﺋون ﺑﻪ ﭔﺎر ﺳوڌي‬
‫ﻣﺮﻳو ﭤﻲ وﭸﺎن‪“.‬‬
‫ﭔڪﺮيء ﺟون اھﻲ آھون ﭘڪﺎرون ﭔڌي ڏاڍو ﻏم ﮐﻳن ﭤﻳو ۽‬
‫ﭔڪﺮ ﭘﻧﮫﻧﺟﻲ ﻣﺣﺑوب‬
‫َ‬
‫ﭔﻲء ﭜﺮ ﭘﮫﭼﻲ ﻧﻪ ﺳﮔﮫﻳو‪ .‬ھن دﻓﻌﻲ‬
‫ھڪ دﻓﻌو وري ڪوﺷش ڪﻳﺎﺋﻳن‪ .‬ﭘﺮ ڪﻧﮫن ﺑﻪ ﺻورت ۾ َ‬
‫ﭔڪﺮيء ﮐﻲ اﭼﻲ ﭔڌاﻳو ﺗﻪ ﮀﺎ ﺑﻪ ﭤﻲ ﭘوي ﻣون ﮐﺎن ھﻲ ڪم ﭤﻲ ﻧﻪ‬
‫ﻣﺎﮘﮫﻳن ﭔڏو ﭤﻲ ﺳو واﭘس‬
‫َ‬
‫ﭔڪﺮيء ﺳﺎن ﺷﺎدي ڪﺮي ﮀڏﻳﻧدس‪.‬‬
‫ﭔﻲء‬
‫َ‬
‫ﺳﮔﮫﻧدو‪ .‬ﺗون ﻣﺮﻳن ﭤﻲ ﭜﻠﻲ وﭸﻲ ﻣﺮ‪ .‬آﺋون ڪﻧﮫن َ‬
‫ﻻء ﮔل آﭨڻ ﺟﻲ ﭼڪﺮ ۾ ﺟﻲ آﺋون ﭔڏي وﻳس ﺗﻪ ﭘڪ ﺗون ڪﻧﮫن ﭔﺋﻲ ﭔڪﺮ‬
‫ﮀوﺟو ﺗﻧﮫﻧﺟﻲ ِ‬
‫ﭔڪﺮيء ﺳﺎن‬
‫ڪﻧدﻳنء‪ .‬ان ﮐﺎن ﺑﮫﺗﺮ آھﻲ ﺗون وﭸﻲ ﻣﺮ ﺗﻪ آﺋون ڪﻧﮫن ﭔﻲ‬
‫ﺳﺎن وﭸﻲ ﺷﺎدي‬
‫َ‬
‫َ‬
‫ﺷﺎدي ڪﺮﻳﺎن‪.‬ا ھو ﭼﺋﻲ ھو اﺗﺎن ھﻠﻳو وﻳو‪ .‬ﭤوري دﻳﺮ ﺑﻌد ﭔڪﺮي ﺟﻳڪﺎ ﭤوري دﻳﺮ اڳ ﺗﺎﺋﻳن‬
‫ﻻء رواﻧﻲ ﭤﻲ‪.‬‬
‫رﭠﻲ وﻳﭠﻲ ھﺋﻲ ﺳﺎن ﭰڪﻲ ﭤﻲ ھن ﮐﻲ ﭘﺮﭼﺎﺋڻ ِ‬
‫ڏﻳﻧﮫن ﭔن ﺑﻌد‪ ،‬ﻣﻧﺟﮫﻧد ﺟﻲ ﻣﺎﻧﻲ ﺑﻌد ﺳﻠطﺎن ٽﻳﺑل ﺗﻲ وﻳﭠوھو ﺗﻪ ھن ﺟون ﭔﻪ ﭔﻠﻳون ان‬
‫ﭔﻠﻲء ﭘﻧﮫﻧﺟﻲ ﻣڙس ﭔﻠﻲ ﮐﻲ ﭼﻳو‪” :‬ﻟﮘﻲ‬
‫ٽﻳﺑل ھﻳٺ اﭼﻲ وﻳﭠﻳون‪ .‬اﻧﮫن ۾ ھڪ ﭔﻠو ھو ۽ ﭔﻲ ﭔﻠﻲ‪.‬‬
‫َ‬
‫ﻻء ڏﮐﻳﺎ ڏﻳﻧﮫن ﺗﻣﺎم وﻳﺟﮫو ﭘﮫﭼﻲ وﻳﺎ آھن‪ .‬ﺗﺋﺎن ﭘﺗﺮيَء ﭘﻧﮫﻧﺟﻲ ﻣڙس ﺳﻠطﺎن ﮐﺎن‬
‫ﭤو ﺗﻪ ﭘﻧﮫﻧﺟﻲ ِ‬

‫ڏاھﻲ ﺟﮫﺮڪﻲ‬

‫‪83‬‬

‫ﭘﮐﻳن ۽ ﺟﺎﻧورن ﺟﻲ ﭔوﻟﻳن ﺟو راز ﻣﻌﻠوم ڪﺮڻ ﺟو ﺿد ڪﻳو آھﻲ ۽ ﺳﻠطﺎن ﺳﻧدس اھو ﺿد‬
‫ﭘوروڪﺮڻ ﺟو واﻋدو ڪﻳو آھﻲ‪ .‬ﺟﻧﮫن ﺑﻌد ظﺎھﺮ آھﻲ ﺗﻪ ﺳﻠطﺎن ﻣﺮي وﻳﻧدو ۽ ﺟﻳڪڏھن‬
‫ﺳﻠطﺎن ﻣﺮي وﻳو ﺗﻪ ﭘﺎڻ ﺑﻪ ﺑک وﮔﮫﻲ ﻣﺮي وﻳﻧداﺳﻳن ﺟو ﺳﻧدس راﭨﻲ ﺗﺋﺎن ﭘﺗﺮي اﻳﺗﺮي‬
‫ﻻء ﭘورو ﻧﻪ ڏﻳﻧدي‪ .‬ﭘﻧﮫﻧﺟو ﺳﻠطﺎن ﺳﺧﻲ ﻣڙس آھﻲ‬
‫ڪﻧﺟوس آھﻲ ﺟو ڪﻧﮫن ﮐﻲ ﺑﻪ ﮐﺎﺋڻ ِ‬
‫ﻻء ﺑﻪ ﺗﻣﺎم ﮔﮫﭨو ﮔوﺷت ﺑﭼﺎﺋﻲ ﭤو‪ .‬ﭘﺮ ﺗﺋﺎن ﭘﺗﺮي ﺟﻳڪﻲ ﭘﺎڻ ﮐﻲ ھڏا‬
‫ﻣﺎﻧﻲ ﮐﺎﺋڻ ﺑﻌد ھو ﭘﺎڻ ِ‬
‫ﺑﭼﺎﺋﻲ ڏﻳﻧدي ان ﺗﻲ ذرو ﺑﻪ ﮔوﺷت ﺟو ﻧﻪ ﮀڏﻳﻧدي‪“.‬‬
‫ﭔﻠﻲء ﺟڏھن ﮘﺎﻟﮫﺎﺋﻲ ﺑس ڪﻳو ﺗﻪ ﭔﻠﻲ ﭼﻳو‪” :‬دراﺻل ﻣﺳﺋﻠو ﺳﭴوﺳﻠطﺎن ﺟﻲ‬
‫َ‬
‫ڪﻣﺰريء ڪﺮي ﭘﻳدا ﭤﻳو آھﻲ‪ .‬ھو ﭘﻧﮫﻧﺟﻲ زال ﺟو ھﺮ ﺣڪم ۽ َ َ‬
‫ﺳڌ ﺷوق ﭘورو ڪﻧدو وﺗﻲ‬
‫َ‬
‫ﭤو‪ .‬ﺣﻘﻳﻘت ۾‪ ،‬ﺟﻳڪڏھن ھو اھو راز ﭘﻧﮫﻧﺟﻲ زال ﮐﻲ ﭔڌاﺋڻ ﮐﺎن اﻧڪﺎر ڪﺮي ﮀڏي ﺗﻪ ﺳڀ‬
‫ﺻﺣﻳﺢ ﭤﻲ وﻳﻧدو‪ .‬ﺟﻧﮫن ﮘﺎﻟﮫﻪ ﺟو ڊپ اﭤس ﺗﻪ راﭨﻲ ﭘﺎڻ ﮐﻲ ﻣﺎري ﮀڏﻳﻧدي‪ ،‬اﺋﻳن ھﺮﮔﺰ ﻧﻪ‬
‫ﭤﻳﻧدو‪“.‬‬
‫ﭘﺗﺮيء ﺟڏھن ﺳﻠطﺎن ﮐﻲ ﻣﺮڪﻧدو‬
‫اھو ﭔڌي ﺳﻠطﺎن ﺟﻲ ﭼﭘن ﺗﻲ ﻣﺮڪ ﺗﺮي آﺋﻲ‪ .‬ﺗﺋﺎن‬
‫َ‬
‫ڏﭠوﺗﻪ ﭼﻳو‪ ” :‬ﻣﻧﮫﻧﺟﺎ ﺳﺮﺗﺎج‪،‬ﻣﮫﺮﺑﺎﻧﻲ ڪﺮي ﻣون ﮐﻲ ھﻳﻧﺋﺮ ﺋﻲ ﭘﮐﻳن ۽ﺟﺎﻧورن ﺟﻲ ﭔوﻟﻲ ﭴﺎﭨڻ‬
‫ﭔڌاء ﺟو آﺋون ھﺎڻ وڌﻳڪ اﻧﺗظﺎر ڪﺮي ﻧﭤﻲ ﺳﮔﮫﺎن‪“.‬‬
‫ﺟو راز ِ‬
‫”ﻣﻧﮫﻧﺟﻲ ﭘﻳﺎري‪ ،‬ﺟﺗﻲ ﺗو ھﻳڏو اﻧﺗظﺎر ڪﻳو آھﻲ ﺗﻪ وڌﻳڪ ﭔﻪ ڏﻳﻧﮫن اﻧﺗظﺎر ڪﺮڻ ۾‬
‫ﻻء ﻣون ﺗوﺳﺎن واﻋدو ڪﻳو‬
‫ڪو ﻧﻘﺻﺎن ﻧﺎھﻲ‪ .‬ان ڪﺮي‪ ،‬ان ڏﻳﻧﮫن ﺟو اﻧﺗظﺎر ڪﺮ‪ ،‬ﺟﻧﮫن ِ‬
‫آھﻲ‪ .‬آﺧﺮڪﺎر آﺋون ڪو ھﺗﺎن ﭜﭴﻲ ڪوﻧﻪ ﭤو وﭸﺎن‪ .‬ﻓﻘط ﭔﻪ ڏﻳﻧﮫن ﺗﻪ وﭸﻲ ﺑﭼﻳﺎ آھن‪“.‬‬
‫ﺗﺋﺎن ﭘﺗﺮي اھو ﭔڌي ﭼپ ﭤﻲ وﻳﺋﻲ‪.‬‬
‫ﻣﺎﻧﻲء ﺑﻌد‪ ،‬ﺳﻠطﺎن ۽‬
‫ان رات‪ ،‬ﺟڏھن ﭔﺋﻲ ڏﻳﻧﮫن ﺳﻠطﺎن ﮐﻲ راز ﭔڌاﺋﭨو ھو‪ ،‬رات ﺟﻲ‬
‫َ‬
‫ﺗﺋﺎن ﭘﺗﺮي ٽﻳﺑل ﺗﻲ ﺋﻲ وﻳﭠﺎ رھﻳﺎ‪ .‬اﺗﻲ ﭔﻪ ﭼﭼﻳون ﻣﭤﺎن ﮀت ﺗﺎن ھﻳٺ ﻟﮫﻲ ﭤﻧڀ ﺗﻲ آﻳون‪ .‬ﻣﺎدي‬
‫ﭘﺗﺮيء ﮐﻲ ﭘﮐﻳن ۽ ﺟﺎﻧورن ﺟﻲ‬
‫ﭼﭼﻲء ﻧﺮ ﮐﻲ ﭼﻳو‪” :‬ﺳﭜﺎﭨﻲ آﺧﺮي ڏﻳﻧﮫن آھﻲ ﺟو ﺳﻠطﺎن ﺗﺋﺎن‬
‫َ‬
‫َ‬
‫ﭔوﻟﻳن ﺟو راز ﭔڌاﺋﻳﻧدو ان ﺑﻌد اﻓﺳوس ﺟو ھو ﭘﺎڻ ﻣﺮي وﻳﻧدو‪ .‬ھن ﺟﻲ ﻣﺮڻ ﺑﻌد زﻧدﮔﻲ‬
‫ﭘوء ﮘﺎﻟﮫﻪ ﺋﻲ ﭔﻲ ﭤﻲ‬
‫ﻻء ﺟﺎم ﻣﻠﻳو وﭸﻲ‪ِ .‬‬
‫ڪﻳﺗﺮي ﺗﻪ ڏﮐﻲ ﭤﻲ ﭘوﻧدي‪ .‬ھﻳﻧﺋﺮ ﭘﺎڻ ﮐﻲ ﮐﺎﺋڻ ﭘﻳﺋڻ ِ‬
‫وﻳﻧدي‪.‬‬
‫ﭼﭼﻲء ﭼﻳو‪” :‬ﮘﺎﻟﮫﻪ اھﺎ آھﻲ ﺗﻪ ﭘﻧﮫﻧﺟﻲ ﺳﻠطﺎن ﮐﻲ ﮐﭘﻲ ﺗﻪ ھو راز ﭔڌاﺋڻ‬
‫اھو ﭔڌي ﻧﺮ‬
‫َ‬
‫ﮐﺎن ﺻﺎف ﺻﺎف اﻧڪﺎر ڪﺮي ﮀڏي‪ .‬راﭨﻲ ﺗﺋﺎن ﭘﺗﺮي‪ ،‬ڪﺟﮫﻪ ﺑﻪ ﻧﻪ ڪﻧدي‪ .‬ﺟﻳڪڏھن اﺳﺎن‬
‫ﭘوء اﺳﺎن ﮐﻲ ﻣﺮد ﺳڏاﺋڻ ۾ ﻓﺧﺮ‬
‫ﮐﻲ ﻋورت ﺟﻲ ھﭤن ۾ ان ﺣد ﺗﺎﺋﻳن راﻧدﻳڪو ﭤﻲ رھﭨو آھﻲ ﺗﻪ ِ‬
‫ﻧﻪ ڪﺮڻ ﮐﭘﻲ‪“.‬‬
‫ﭼﭼﻳن ﺟﻲ اھﺎ ﮘﺎﻟﮫﻪ ﭔڌي‪ ،‬ﺳﻠطﺎن دل ۾ ﺳوﭼﻳو‪” :‬ﺣﻘﻳﻘت ۾ ﺟﻳڪﻲ ڪﺟﮫﻪ ﭼﭼﻳن ﭼﻳو‬
‫اھو ﺳڀ ﺳﮫﻲ آھﻲ‪ .‬ﻟﮘﻲ ﭤو ﺗﻪ ھﻧن ﭼﭼﻳن ﺟﻲ ﺑﻪ ﺳﺎﮘﻲ ﺳوچ آھﻲ ﺟﻳڪﺎ ﭔﻠﻳن ۽ ﭔڪﺮﻳن ﺟﻲ‬
‫راﭨﻲء ﮐﻲ راز ﭔڌاﺋڻ ﮐﺎن ﺑﭼﻲ‬
‫ھﺋﻲ‪ .‬ان ڪﺮي ﻣون ﮐﻲ ﺑﻪ ڪو اھڙو ﻧﻣوﻧو ڪﺮڻ ﮐﭘﻲ ﺟﻳﺋن‬
‫َ‬
‫ﭘوء زور زور ﺳﺎن ﮐﻠﻳو‪.‬‬
‫وﭸﺎن‪ “.‬ان ﺑﻌد ھن ﻣﺮڪﻳو ۽ ِ‬

‫ڏاھﻲ ﺟﮫﺮڪﻲ‬

‫‪84‬‬

‫”ﺳﺮڪﺎر ﺧﻳﺮ ﺗﻪ آھﻲ‪ .‬ﺗوھﺎن ڪڏھن ﺑﻪ اﻳڏو زور ﺳﺎن ﻧﻪ ﮐﻠﻳﺎ آھﻳو؟“ ﺗﺋﺎن ﭘﺗﺮي‬
‫ﭘﮀﻳو‪.‬‬
‫ﺳﻠطﺎن وراﭨﻳو‪” :‬آﺋون ﭼﭼﻳن ﺟﻲ ﮘﺎﻟﮫﻪ ﺗﺎن ﮐﻠﻲ رھﻳو آھﻳﺎن‪ .‬اﻧﮫن ﭼﻳو ﭘﺋﻲ ﺗﻪ ﭘﺎڻ ﻓﻘط‬
‫اڄ رات ھڪ ﭔﺋﻲ ﺳﺎن ﮔڏ ھوﻧداﺳﻳن‪ .‬ﺳﭜﺎﭨﻲ راز ﭔڌاﺋڻ ﺑﻌد آﺋون ﻣﺮي وﻳﻧدس‪ .‬ان ﺑﻌد ﺗون ھن‬
‫وﻳﻧدﻳنء‪ .‬ﭼﭼﻳون اھو ڪﺟﮫﻪ ﭼﺋﻲ رھﻳون ھﻳون‪“.‬‬
‫دﻧﻳﺎ ۾ اڪﻳﻠﻲ رھﺟﻲ‬
‫َ‬
‫ﻻء آﻳﺎ‪.‬‬
‫ان ﺑﻌد ﺳﻠطﺎن ۽ ﺗﺋﺎن ﭘﺗﺮي‬
‫َ‬
‫ﻣﺎﻧﻲء ﺟﻲ ٽﻳﺑل ﺗﺎن اﭤﻲ ﺑﻳڊروم ۾ ﺳﻣﮫڻ ِ‬
‫ﺻﺑﺢ ﺳﺎڻ ﺳﻠطﺎن اﭤﻲ اﭼﻲ وراﻧڊي ۾ وﻳﭠو ھو‪ .‬ھو ﺳوﭼڻ ﻟﮘو ﺗﻪ ھو ﭘﻧﮫﻧﺟﻲ ﺿدي‬
‫زال ﮐﻲ ڪﻳﺋن ﺳﺮﭼﺎﺋﻲ‪ .‬اﻳﺗﺮي ۾ ھن ڏﭠو ﺗﻪ اﮜڻ ۾ ھڪ ڪڪڙ ﭘﻧﮫﻧﺟﻳن ڪڪڙﻳن ﮐﻲ‬
‫ھﻳڏاﻧﮫن ھوڏاﻧﮫن ڊوڙاﺋﻲ رھﻳو آھﻲ‪ .‬اﻧﮫن ﭘﭠﻳﺎن ڊوڙڻ ﻣﮫل‪ ،‬ﭘﻧﮫﻧﺟﻲ ﭘﺮ ﭰڙڪﺎﺋﻲ ﭔﺎﻧﮫون ﺑﻪ‬
‫ڏﺋﻲ رھﻳو ھو‪.‬‬
‫ﺧوﺷﻲء ﻣﺎن ﭔﺎﻧﮔون ڏﻳﻧدو ۽ ﮐﻳڏﻧدو ڪڏﻧدو ڏﺳﻲ ﺳﻠطﺎن ﺟﻲ ڪﺗﻲ‬
‫ڪڪڙ ﮐﻲ اﺋﻳن‬
‫َ‬
‫ﭼﻳس‪” :‬ﻟﮘﻲ ﭤو ﺗﻪ ﺗون ﺑﻳﺣد ﻧﻣڪ ﺣﺮام ﺟﺎﻧور آھﻳن‪ .‬اڄ ﭘﻧﮫﻧﺟﻲ ﺳﻠطﺎن ﺟﻲ ﻣﺮڻ ﺟو ڏﻳﻧﮫن‬
‫آھﻲ ﭘﺮ ﺗون آھﻳن ﺟو اﺋﻳن ﺧوش ﺧوش ﭘﻳو ڊوڙﻳن‪ .‬ﻣﮫﺮﺑﺎﻧﻲ ڪﺮي ﭘﻧﮫﻧﺟﻲ ﺳﻠطﺎن ﺟو ﺳوچ‬
‫ﺟﻧﮫﻧﺟﻲ زﻧدﮔﻲ ھن وﻗت ﺧطﺮي ۾ آھﻲ‪“.‬‬
‫ڪڪڙ ڪﺗﻲ ﺟﻲ ﮘﺎﻟﮫﻪ ﭔڌي ڊوڙڻ ﺑﻧد ڪﻳو ۽ ڪﺗﻲ ﺟﻲ اﮘﻳﺎن اﭼﻲ ﭼﻳو‪” :‬ﻟﮘﻲ ﭤو ﺗﻪ‬
‫ﺗون ﺑﻪ ﭘﻧﮫﻧﺟﻲ ﺳﻠطﺎن واﻧﮔﺮ ﺳﺧت اﺣﻣق آھﻳن‪ .‬ﻣون ڏي ﭤورو ڏس‪ .‬ﻣون ﮐﻲ ﭼﺎﻟﻳﮫﻪ ﮐن زاﻟون‬
‫آھن ﭘﺮ ﻣﺟﺎل آھﻲ ﺟو ڪﺎ ھڪ ﺑﻪ ﻣﻧﮫﻧﺟﻲ ﺧﻼف وﭸﻲ‪ .‬ﺳﻠطﺎن ﮐﻲ ﺟﻳڪڏھن ﭤورو ﺑﻪ ﻋﻘل‬
‫آھﻲ ﺗﻪ ھن ﮐﻲ ﮐﭘﻲ ﺗﻪ ھو ھڪڙو ﻟڪڻ رﮐﻲ‪ .‬ﺗﺋﺎن ﭘﺗﺮي ﺟﻳﺋن ﺋﻲ ﭘﮐﻳن ۽ ﺟﺎﻧورن ﺟﻲ ﭔوﻟﻳن‬
‫ﻣﻌﻠوم ڪﺮڻ ﺟو راز ﭘﮀڻ ﺟو ڪﺮي ﺗﻪ ان ﻟڪڻ ﺳﺎن ﮐﻳس وراﺋﻲ وﭸﻲ ۽ ﻣوﭼڙا ھﭨڻ ﻣﮫل‬
‫اھو ﭼوﻳس ﺗﻪ رن ﻣﺮﭨو اﭤﺋﻲ ﺗﻪ ﭜﻠﻲ ﻣﺮ‪ .‬ھو ﭘﺎڻ ﭔﻲ وﭸﻲ ﺷﺎدي ڪﻧدو‪ .‬اﺋﻳن ھڪ ﺋﻲ دﻓﻌو‬
‫ﻻء ﻣﭤو ﻧﻪ ﮐﺎﺋﻳﻧدﻳس‪“.‬‬
‫ڪﺮڻ ﺳﺎن ﺗﺋﺎن ﭘﺗﺮي وري ﺳﺎﮘﻲ ﮘﺎﻟﮫﻪ ِ‬
‫ڪڪڙ ﺟﻲ ﮘﺎﻟﮫﻪ ﭔڌي ڪﺗو ڏاڍو ﺧوش ﭤﻳو‪” :‬ﺟﻳڪﺎ ﺗون ﮘﺎﻟﮫﻪ ڪﺮﻳن ﭤو اھﺎ ﺑﻠڪل‬
‫ﺻﺣﻳﺢ آھﻲ‪ .‬ﺳﻠطﺎن ﮐﻲ ﺗﻧﮫﻧﺟﻲ ﺻﻼح ﺗﻲ ھﻠڻ ﮐﭘﻲ‪“.‬‬
‫ﺳﻠطﺎن ڪڪڙﺟﻲ ﭘڻ اھﺎ ﮘﺎﻟﮫﻪ ﭔڌي ﺧوش ﭤﻳو‪ .‬ان ﺋﻲ وﻗت اﭤﻲ ﮔڏھﻪ وارو ﭼﮫﺑڪ‬
‫ﮐﭨﻲ اﭼﻲ ﭘﻧﮫﻧﺟﻲ ﭜﺮ ۾ رﮐﻳو‪ .‬ڪﺟﮫﻪ دﻳﺮ ﺑﻌد ﺗﺋﺎن ﭘﺗﺮي ﺳﻠطﺎن وٽ آﺋﻲ‪ .‬ﺳﻠطﺎن ﺟﻲ وﻳﺟﮫو‬
‫ﭘﮫﭼﻲ ھن ﭼﻳو‪“ :‬ﻣﻧﮫﻧﺟﺎ ﺳﺎﺋﻳن‪ :‬ھﺎڻ اھو وﻗت اﭼﻲ وﻳو آھﻲ‪ .‬ﺗوھﺎن ﮐﻲ ﮐﭘﻲ ﺗﻪ ﻣوﻧﮐﻲ ﭘﮐﻳن ۽‬
‫ﺟﺎﻧورن ﺟﻲ ﭔوﻟﻳن ﭴﺎﭨڻ ﺟو راز ھڪدم ﭔڌاﻳو‪ .‬ﻧﻪ ﺗﻪ آﺋون ﭘﺎڻ ﮐﻲ ﻣﺎري ﮀڏﻳﻧدﻳس‪“.‬‬
‫ﭘﺗﺮيء ﺟو اﺋﻳن ﭼوڻ ﺳﻠطﺎن اﭤﻲ ﺑﻳﭠو ۽ ﭼﮫﺑڪ ﮐﭨﻲ ﺗﺋﺎن ﭘﺗﺮي ﺟﻲ ﭘٺ ﺗﻲ وھﺎﺋﻲ‬
‫ﺗﺋﺎن‬
‫ِ‬
‫ڪڍﻳو‪” .‬ﺟﻳڪڏھن ﺗون ﻣﺮڻ ﭼﺎھﻳن ﭤﻲ ﺗﻪ وﭸﻲ ﻣﺮ‪ ،‬ﺑﺎﻗﻲ ﭘﮐﻳن ۽ ﺟﺎﻧورن ﺟﻲ ﭔوﻟﻳن ﺟو راز‬
‫ﭔﻲء ﺳﺎن‬
‫ﺗوﮐﻲ ھﺮﮔﺰ ﻧﻪ ﭔڌاﺋﻳﻧدس‪ .‬ﺟﻳڪڏھن ﺗون ﻣﺮي وﺋﻳن ﺗﻪ ﻣڙﻳﺋﻲ ﺧﻳﺮ آھﻲ‪ .‬آﺋون ڪﻧﮫن َ‬
‫وﭸﻲ ﺷﺎدي ڪﻧدس‪ .‬ﺟﻳڪڏھن آﺋون ﻣﺮﻧدس ﺗﻪ ﺗون ﺑﻪ ڪﻧﮫن ﭔﻲ ﺳﺎن وﭸﻲ ﺷﺎدي‬
‫ڪﻧدﻳنء‪.‬آﺋون ﻣﺮان‪ ،‬ان ﮐﺎن ﺑﮫﺗﺮ آھﻲ ﺗﻪ ﺗون وﭸﻲ ﻣﺮ‪” .‬اھو ﭼﺋﻲ ﺳﻠطﺎن ھڪ ﭔﻳو ﭼﮫﺑڪ ﺑﻪ‬
‫َ‬

‫ڏاھﻲ ﺟﮫﺮڪﻲ‬

‫‪85‬‬

‫ﮐﻳس وھﺎﺋﻲ ڪڍﻳو‪.‬‬
‫ﭘوء ﻳڪدم ﺳﻠطﺎن ﺟﻲ ﭘﻳﺮن ﺗﻲ ڪﺮي‬
‫ﺗﺋﺎن ﭘﺗﺮي ﺳورﮐﺎن رڙﻳون ڪﺮڻ ﻟﮘﻲ‪ .‬۽ ِ‬
‫ﻣﻌﺎﻓﻲ وﭠڻ ﻟﮘﻲ‪ .‬ان ﺑﻌد ﺗﺋﺎن ﭘﺗﺮي ھﺮ وﻗت ﭘﻧﮫﻧﺟﻲ ﻣڙس ﺳﻠطﺎن ﺟﻲ ﭼﺋﻲ ۽ ادب ۾ رھڻ ﻟﮘﻲ‬
‫۽ ﭔﺋﻲ ﺧوش ﺧوش زﻧدﮔﻲ ﮔذارڻ ﻟﮘﺎ‪.‬‬

‫ڏاھﻲ ﺟﮫﺮڪﻲ‬

‫‪86‬‬

‫ﭼﻳﺗﻲ ﮐﻲ ڊﮔﮫو ﭘﭿ ﮀو آھﻲ‬
‫ﮔﮫﭨو اڳ ﺟﻲ ﮘﺎﻟﮫﻪ آھﻲ ﺗﻪ ڏﮐڻ ﭤﺎﺋﻠﻳﻧڊ ﺟﻲ ﺳوﻧگ ڪﻼ ﺷﮫﺮ ۾ ھڪ ھﺎري ﭘﻧﮫﻧﺟﻲ‬
‫اﺑوء ﻧﺎﻟﻲ ھڪ ﭘٽ ﭘڻ ھو‪ .‬ھن‬
‫ھﺎريء ﺟو ﻧﺎﻟو اواﻧگ ھو‪ .‬ﮐﻳس‬
‫ڪٽﻧب ﺳﺎن ﮔڏ رھﻧدو ھو‪.‬‬
‫َ‬
‫َ‬
‫اﺑوء ﺟﻲ ﻋﻣﺮ ﻳﺎرھن ﺳﺎل ھﺋﻲ‪.‬‬
‫آﮐﺎﭨﻲء وﻗت َ‬
‫َ‬
‫اواﻧگ‪ ،‬ﺳﻧدس زال ۽ ﭘٽ ﺳﺎرﻳن ﺟﻲ ﭘوک ﭜﺮﺳﺎن ھڪ ڪﺎﭠﻳﺎﭨﻳن ﮔﮫﺮ ۾ رھﻧدا ھﺋﺎ‪.‬‬
‫ﭔﻧﻲء ﺗﻲ ڪم ڪﻧدا ھﺋﺎ‪ .‬ﺑﺎﻗﻲ وﻗت ﭜﺎﭴﻳون ﭘوﮐﻳﻧدا ھﺋﺎ‪ .‬ان ﺳﺎن ﮔڏوﮔڏ‬
‫ﺳﺎرﻳن ﺟﻲ ﻣوﺳم ۾ ھو‬
‫َ‬
‫اﺑوء ﺟﻲ ذﻣﻲ ھوﻧدو ھو‪ .‬رات ﺟو‬
‫ﭔڪﺮﻳون ﭘڻ ﭼﺎرﻳﻧدا ھﺋﺎ‪ .‬ﭔڪﺮﻳن ﺟﻲ ڌڻ ﺟو ﺧﻳﺎل رﮐڻ‬
‫َ‬
‫وﻗت ﭔڪﺮﻳن ﮐﻲ ﻟوڙھﻲ ﺟﻲ اﻧدر رﮐﻳو وﻳﻧدو ھو‪ .‬ﺟﻳڪو ﮔﮫﺮ ﺳﺎن ﻻﮘو ﺋﻲ ھو‪ .‬ﭔڪﺮﻳن ﮐﻲ‬
‫ﻟوڙھﻲ ۾ﺑﻧد ڪﺮي ﻣوٽڻ ﮐﺎن اڳ اﺑو ھڪ ﭔﻪ ﺑﻧڊ ﭔﺎري ﮀڏﻳﻧدو ھو ﺟﻳﺋن رات ﺟﻲ وﻗت ﻣﮀﺮ ۽‬
‫ﭔﻳﺎ ﺟﻳت ﺟﭨﺎ ﻣﺎل ﮐﻲ ﺗﻧگ ﻧﻪ ڪن‪ .‬ﺳﻧدس ﺳﭴﻲ ڏﻳﻧﮫن ﺟو ڪم ان وﻗت ﭘورو ﺳﻣﺟﮫﻳو وﻳﻧدو‬
‫ھو ﺟﻧﮫن وﻗت ھو ﻟوڙھﻲ ﺟو در ﺑﻧد ڪﺮي ڪﻧڍو ڏﻳﺋﻲ ﮔﮫﺮ ﻣوٽﻧدو ھو‪.‬‬
‫ھﺮ روز ﭔڪﺮﻳن ﺟﻲ ﺗﻌداد ۾ واڌ ﭤﻳﻧدي رھﻲ‪ .‬ﭤوري ﺋﻲ ﻋﺮﺻﻲ ۾ اھو وڌي وڏو ڌڻ‬
‫ﭤﻲ ﭘﻳو‪ .‬ﺳﭴﻲ ڌڻ ۾ ھڪ ﺑﻧﮫﻪ ڏﭔﺮو ۽ ھڏاﺋون ﭔڪﺮ ﭘڻ ھو ﺟﻧﮫن ﺟو ﻧﺎﻟو ’ڏﭔﺮو‪ -‬ﭔڪﺮ‘ھو‪.‬‬
‫ﭘﻲء اواﻧگ ﭘﻧﮫﻧﺟﻲ زال ﮐﻲ ﭼﻳو ﺗﻪ ھﺎڻ اﺑو‬
‫ھڪڙي رات‬
‫اﺑوء ﺟﻲ ﺳﻣﮫڻ ﺑﻌد‪ ،‬ﺳﻧدس َ‬
‫َ‬
‫ﭘوء ان ﺑﺎﺑت ھو ﭼﮜﻲ دﻳﺮ ﭘﺮوﮔﺮام ﭠﺎھﻳﻧدا رھﻳﺎ‪ ،‬ﺗﻪ ان‬
‫وڏو ﭤﻲ وﻳو آھﻲ ﺳﻧدس طﮫﺮ ﭤﻳڻ ﮐﭘﻲ‪ِ .‬‬
‫ﻣوﻗﻌﻲ ﺗﻲ ڪﻧﮫن ڪﻧﮫن ﮐﻲ ﺳڏﺟﻲ ۽ آﻳل ﻣﮫﻣﺎﻧن ﮐﻲ ﮀﺎ ﮐﺎراﺋﺟﻲ‪.‬‬
‫اﺑوء ﺟﻲ‬
‫”اواﻧگ ﺟﻲ زال ﭼﻳو‪ “:‬ﭔﻳﺎ ﻣﺎﭨﮫو ﺑﻪ اﺳﺎن ﮐﻲ دﻋوﺗون ڏﻳﺋﻲ ﮐﺎراﺋﻳن ﭘﻳﺎرﻳن ﭤﺎ‪.‬‬
‫َ‬
‫طﮫﺮ ﺗﻲ ﭘﺎڻ ﮐﻲ ﺑﻪ ڪﺟﮫﻪ ڪﺮڻ ﮐﭘﻲ‪“.‬‬
‫”اواﻧگ وراﭨﻳو‪” :‬اھو ﺑﻠڪل ﺻﺣﻳﺢ آھﻲ‪ .‬ﭘﺎڻ ﺑﻪ ﻣڙﻳﺋﻲ ڪﺎ وڏي ﻧﻪ ﺗﻪ ھڪ ﻧﻧڍي‬
‫ﻻء ﭜت ﺳﺎن ﮔڏ ﭘﺎڻ واري ڏﭔﺮي ﭔڪﺮ ﮐﻲ ﮐﭨﻲ‬
‫دﻋوت ڪﻧداﺳﻳن ۽ ﻣﮫﻣﺎﻧن ﮐﻲ ﮐﺎراﺋڻ ِ‬
‫ڪﮫﻧداﺳﻳن‪“.‬‬
‫ﭘوء ﭜﻼ ڪﮫڙي ڏﻳﻧﮫن ﺗﻲ اھو ﻧﻳڪ ڪم ڪﻳو وﭸﻲ؟“ اواﻧگ ﺟﻲ زال ﭘﮀﻳو‪.‬‬
‫” ِ‬
‫”ﻣﻧﮫﻧﺟﻲ ﺧﻳﺎل ۾ ﺗﻪ ﭔﺋﻲ ﺟﻣﻌﻲ ﺗﻲ ﺻﺣﻳﺢ رھﻧدو‪ “.‬اواﻧگ ﭼﻳو‪.‬‬
‫دريء وٽ ﺋﻲ ﺑﻳﭠو ھو ۽ ﺳڀ‬
‫ﺟﻧﮫن وﻗت زال ﻣڙس ﮘﺎﻟﮫﺎﺋﻲ رھﻳﺎ ھﺋﺎ‪ ،‬ڏﭔﺮو ﭔڪﺮ‬
‫َ‬
‫ڪﺟﮫﻪ ﭔڌڻ ﺑﻌد ھن دل ۾ ﺳوﭼﻳو‪” :‬ﻣون ﺗﻪ ڪڏھن ﺳوﭼﻳو ﺑﻪ ﻧﻪ ھو ﺗﻪ ڪو ﻣﻧﮫﻧﺟو ﻣﺎﻟڪ‬
‫اﻳڏو ظﺎﻟم ﭤﻲ ﺳﮔﮫﻲ ﭤو‪ .‬ھﻳڏي ﺳﺎري ڌڻ ۾ ڪﻳﺗﺮﻳون ﺋﻲ ﺗﺎزﻳون ﻣﺗﺎرﻳون ﭔڪﺮﻳون آھن ﭘﺮ‬
‫اﻧﮫن ﻣﺎن ڪﻧﮫن ﺑﻪ ھڪ ﮐﻲ ﻧﭤو ڪﮫﻲ‪ ،‬ھن ﻣون ﮐﻲ ﺋﻲ ڪﮫڻ ﺟو ﻓﻳﺻﻠو ڪﻳو آھﻲ ﺟﻳڪو‬
‫ﺳڀ ۾ ڏﭔﺮو ۽ ڪﻣﺰور آھﻲ‪ .‬اﻓﺳوس! ﺟو آﺋون ھﺎڻ ﻣﺮي وﻳﻧدس‪“.‬‬

‫ڏاھﻲ ﺟﮫﺮڪﻲ‬

‫‪87‬‬

‫ﭘﻧﮫﻧﺟﻲ ڪﺳڻ ﺟو ﻣﺎﻟڪ واﺗﺎن ﭔڌي‪ ،‬ﭔڪﺮ ھڪ ھﻧڌ وﻳﮫﻲ رھﻳو ۽ ان ﻣﺷڪل ﻣﺎن‬
‫ﻻء ڪﺎ راھﻪ‪ ،‬ڪﺎ واٽ ﮘوﻟڻ ﻟﮘو‪ .‬ھو ﭘﻧﮫﻧﺟﻲ ھن اﻳﻧدڙ ﻣوت ﮐﺎن ﺟﺎن ﺑﭼﺎﺋڻ ﺟﻲ‬
‫ﺑﭼڻ ِ‬
‫ڪوﺷش ڪﺮڻ ﻟﮘو‪ .‬ﺳﭴﻲ رات ھن ﺟﻲ اﺋﻳن ﺋﻲ ﮔذري وﻳﺋﻲ ﭘﺮ ڊپ ۽ ﺧوف ۾ھڪ ﻣﻧٽ ﺑﻪ‬
‫ﻻءﮐﻳن ﭔﺎھﺮ ڪڍﻳو‪.‬‬
‫ﺳﻧدس اک ﻧﻪ ﻟﮘﻲ‪ .‬ﺻﺑﺢ ﺟو‬
‫َ‬
‫اﺑوء ﻟوڙھﻲ ﺟو دروازو ﮐوﻟﻲ ﺟﮫﻧگ ﭼﺮڻ ِ‬
‫در ﮐﻠڻ ﺗﻲ ﭔڪﺮﻳون ڊوڙ ﭘﺎﺋﻲ ﭔﺎھﺮ ﻧڪﺗﻳون‪ .‬ﭘﭠﻳﺎن ﭘﭠﻳﺎن ھﻲ ڏﭔﺮو ﭔڪﺮ ﭘڻ‪ .‬وڏﻳون‬
‫ﭔڪﺮﻳون ﭔﻳڪﺎرﻳﻧدﻳون رھﻳون‪ .‬ﻧﻧڍﻳون ﮀﻳﻠﻳون ۽ ﮀﻳﻼ ﭠﻳﻧگ ٽﭘﺎ ڏﻳﻧدا رھﻳﺎ‪ .‬ﺳﺎﺋو ﮔﺎھﻪ ﭼﺮﻧدي‪،‬‬
‫وﻳﭼﺎرو ڏﭔﺮو ﭔڪﺮ ﭘﻧﮫﻧﺟﻲ اﻳﻧدڙ ﻣوت ﺟو ﺋﻲ ﺳوﭼﻳﻧدو رھﻳو‪ .‬اﺋﻳن ﺋﻲ ٽﺎڪ ﻣﻧﺟﮫﻧد اﭼﻲ ﭤﻲ‪.‬‬
‫ﺟﺎء ﮘوﻟﻲ‪ .‬ﺳﺎﻣﮫون ھڪ وڏو وڻ‬
‫ﻻء ڪﺎ ﮀﺎﻧو واري‬
‫ِ‬
‫ان ﺑﻌد ﭔڪﺮﻳن ﭼﺮڻ ﮀڏي آرام ِ‬
‫ھو‪،‬ﺟﻧﮫن ھﻳﭠﺎن ﺳڀ اﭼﻲ وﻳﭠﻳون‪.‬‬
‫ان وﻗت ڏﭔﺮي ﭔڪﺮ ﺳﭜﻧﻲ ﭔڪﺮﻳن ﮐﻲ رات واري‪ ،.‬اواﻧگ ۽ ﺳﻧدس زال ﺟﻲ وچ ۾‬
‫ﭤﻳل ﮘﺎﻟﮫﻪ ﭔوﻟﮫﻪ ﭔڌي‪ ،‬ھن ﭘﻧﮫﻧﺟﻲ ﺳﺎﭤﻳن ﮐﻲ ڏڪﻧدڙ آواز ۾ﭼﻳو‪” :‬ﺟﻧﮫن وﻗت ﺗوھﺎن ﺳڀ ﺳﺗل‬
‫ھﻳون ﺗﻪ ﻣون ﭔڌو ﺗﻪ ﻣﺎﻟڪ ﭘﻧﮫﻧﺟﻲ ﭘٽ ﺟﻲ طﮫﺮ ﺗﻲ ھڪ وڏي دﻋوت ڪﺮي رھﻳو آھﻲ ﺟﻧﮫن‬
‫۾ ھو ﭘﺎڻ ﺳﭜﻧﻲ ﮐﻲ ڪﮫﻲ ﻣﮫﻣﺎﻧن ﮐﻲ ﮔوﺷت ﮐﺎراﺋﻳﻧدو‪ .‬ﮀﺎ ﺗوھﺎن ﭼﺎھﻳو ﭤﻳون ﺗﻪ ﺗوھﺎن ﮐﻲ‬
‫ڪﭠو وﭸﻲ؟“ ﭔڪﺮ ﺟذﺑﺎﺗﻲ ﭤﻲ آﺧﺮي ﺟﻣﻠو ڏاڍﻳﺎن ﭼﻳو‪.‬‬
‫”ھﺮﮔﺰ ﻧﻪ‪ “.‬ﺳﭜﻧﻲ ﭔڪﺮﻳن ھڪ ﭤﻲ ﺟواب ڏﻧو‪.‬‬
‫ﻻء ﭘﺎڻ‬
‫ﭔڪﺮﻳن ﺟﻲ ﺳوچ ﺟو ﺟﺎﺋﺰو ﻟﮘﺎﺋﻲ ڏﭔﺮي ﭔڪﺮ ﭼﻳو‪” :‬ﺗﻪ ﭘﻧﮫﻧﺟﻲ ﺟﺎن ﺑﭼﺎﺋڻ ِ‬
‫ﮐﻲ ڪﮫڙا ﻗدم ﮐﭨڻ ﮐﭘن؟“‬
‫ﭔڪﺮيء وراﭨﻳو‪.‬‬
‫”اﭼو ﺗﻪ ھﺗﺎن ﭜﭴﻲ ھﻠون‪ “،‬ھڪ‬
‫َ‬
‫ﭘوء وڌﻳڪ ﭼﻳو‪” ،‬ﭘﺮ‪ ،‬ﺟﻳڪڏھن ﭘﺎڻ‬
‫”ﭜﭴﻲ وﭸڻ ﺋﻲ ﺑﮫﺗﺮ آھﻲ‪ “،‬ڏﭔﺮي ﭔڪﺮ ﻣﭸﻳو ۽ ِ‬
‫ﮘوٺ ڏي ﭜﭴﻲ ھﻠﻧداﺳﻳن ﺗﻪ ھڪ ﻧﻪ ﭔﺋﻲ ڏﻳﻧﮫن ﮘوﭠﺎﭨﺎ ﭘﺎڻ ﮐﻲ ﺟﮫﻠﻲ ھﻠﻲ ﻣﺎﻟڪ ﺟﻲ ﺣواﻟﻲ‬
‫ڪﻧدا‪ .‬ﭘﺮ ﺟﻲ ﺟﮫﻧگ ﻣﻧﮫن ڪﻧداﺳﻳن ﺗﻪ اﺗﻲ ﺑﻪ اﻳﺗﺮي ﺳﻼﻣﺗﻲ ﻧﺎھﻲ‪ .‬ﺟﮫﻧﮔل ۾ڪﻳﺗﺮاﺋﻲ ﺑﮐﺎﻳل‬
‫ﺷﻳﻧﮫن ﭼﻳﺗﺎ ﮔﺟﮔوڙون ڪﻧدا رھن ﭤﺎ‪“.‬‬
‫ﺳڀ ﭔڪﺮﻳون ﻣﺎٺ ﭤﻲ وﻳون‪ .‬ھﻧن ﮐﻲ ﺳﻣﺟﮫﻪ ۾ ﻧﻪ آﻳو ﺗﻪ ڪﮫڙو ﻗدم ﮐﻧﻳو وﭸﻲ‪ ،‬ﺟﻳﺋن‬
‫ﻣﺮڻ ﺑدران زﻧدھﻪ رھﻲ ﺳﮔﮫﺟﻲ‪.‬‬
‫ﭘوء ﭘﺎڻ‬
‫ڏﭔﺮي ﭔڪﺮ ﭤوري دﻳﺮ ﭔﻳن ﭔڪﺮﻳن ﮐﻲ ڏﺳﻲ ﺟﺎﺋﺰو ﻟﮘﺎﻳو ۽‬
‫ِ‬
‫ڪﮀﻳو‪”:‬ﺟﻳڪڏھن ﺗوھﺎن ﻣﻧﮫﻧﺟﻲ ﺻﻼح ﺗﻲ ﻋﻣل ڪﺮﻳوﺗﻪ ﺳﭜﻧﻲ ﺟﻲ ﺟﺎن ﺑﭼﻲ ﭘوﻧدي‪“.‬‬
‫”ﺿﺮور‪ .‬ﺿﺮور‪ “.‬ﺳﭜﻧﻲ ﭔڪﺮﻳن ھڪ ﺋﻲ آواز ۾ وراﭨﻳو‪.‬‬
‫ﭘوء ﭼﭘن ۾ ﻣﺮڪﻲ ﮐﻳن‬
‫ڏﭔﺮو ﭔڪﺮ ﭘﻧﮫﻧﺟﻲ ﺳوال ﺟو اھوﺟواب ﭔڌي ﺧوش ﭤﻳو‪ِ .‬‬
‫ﻻءواﻋدو ڪﺮﻳو ﭤﻳون ﺗﻪ ﺟﻳڪﻲ ڪﺟﮫﻪ آﺋون ﭼوﻧدس‬
‫ﭼﻳو‪” :‬ﮀﺎ ﺗوھﺎن ﻣﻧﮫﻧﺟو ﺳﺎٿ ڏﻳڻ ِ‬
‫ﺗوھﺎن اﺋﻳن ڪﻧدﻳون؟“‬
‫ﺳﭜﻧﻲ ﭔڪﺮﻳن ﺣﺿﺮت ﺳﻠﻳﻣﺎن ﺟو ﻗﺳم ﮐﭨﻲ واﻋدو ڪﻳو‪.‬‬
‫ﻻء ﺗﻳﺎر آھﻳو‬
‫ان ﺑﻌد ڏﭔﺮي ﭔڪﺮ ﭼﻳو‪” :‬ﺟﻳڪڏھن ﺗوھﺎن اھو ڪﻲ ڪﺟﮫﻪ ڪﺮڻ ِ‬

‫ڏاھﻲ ﺟﮫﺮڪﻲ‬

‫‪88‬‬

‫ﻏﻣﻲء‬
‫ﺧوﺷﻲء ﺗوڙي‬
‫ھﻲء آھﻲ ﺗﻪ ﭘﺎڻ ﺳﭜﻧﻲ ﮐﻲ‬
‫ﭘوء ﮘﺎﻟﮫﻪ‬
‫َ‬
‫َ‬
‫َ‬
‫ﺟﻳڪو آﺋون ﺗوھﺎن ﮐﻲ ﭼوﻧدس ﺗﻪ ِ‬
‫ﺟﻲ ﻣوﻗﻌﻲ ﺗﻲ ﮔڏ رھﭨو ﭘوﻧدو‪ .‬ان ۾ ﭘﻧﮫﻧﺟﻲ ﺳﻼﻣﺗﻲ آھﻲ‪ .‬ﺟﻳڪڏھن ﭘﺎڻ ۾ ﭔڌي ۽ اﻳڪو ﻧﻪ‬
‫رھﻧدو ﺗﻪ ﺧﺗم ﭤﻲ وﻳﻧداﺳﻳن‪“.‬‬
‫ﭔڪﺮيء ڪﻧڌ‬
‫ڏﭔﺮي ﭔڪﺮ ﺟﻲ اھﺎ ﺗﻘﺮﻳﺮ ﻣڙﻧﻲ ﭔڪﺮﻳن ﻏور ﺳﺎن ﭔڌي‪.‬ا ن ﺑﻌد ھڪ‬
‫َ‬
‫ﻻء ﮀﺎ‬
‫ﭔڌاء ﺗﻪ اﮘﺗﻲ وڌڻ ِ‬
‫ﻻء ﺗﻳﺎر آھﻳون‪ .‬ھﺎڻ ِ‬
‫ﻣﭤﻲ ﮐﭨﻲ ﭼﻳو‪” :‬اﺳﺎن ﺗﻧﮫﻧﺟو ھﺮ ﺣڪم ﻣﭸڻ ِ‬
‫ڪﻳو وﭸﻲ؟“‬
‫ﭘوء ھڪ ھڪ ڏي ﻏور ﺳﺎن ڏﭠو ﺟن‬
‫”ﻣﮫﺮﺑﺎﻧﻲ‪ .‬وڏي ﻣﮫﺮﺑﺎﻧﻲ‪ “.‬ڏﭔﺮي ﭔڪﺮ ﭼﻳو ۽ ِ‬
‫ﭘوء! اڄ آڌيَء ٽﺎﭨﻲ ﭘﺎڻ‬
‫ﺟﻲ ﻣﻧﮫن ﻣﺎن ﭘڪو ارادو ۽ ﻋﺰم ﺑﮐﻲ رھﻳو ھو‪ .‬ﭔڪﺮ ﭼﻳو‪” :‬ﭼﮜو‪ ،‬ﺗﻪ ِ‬
‫ﺳڀ ﻣﺎﻟڪ ﺟو ھﻲ ﮔﮫﺮ ﮀڏي ﭔﺎھﺮ ﻧڪﺮي ﭘوﻧداﺳﻳن‪ .‬آﺋون رات ﺟو ﺗوھﺎن ﺳﭜﻧﻲ ﮐﻲ‬
‫ﭘوء ﻣﺎٺ ﻣﭠوڙي ۾ ﭔﺎھﺮ ﻧڪﺮي ﭘوﻧداﺳﻳن‪“.‬‬
‫ﺟﺎﮘﺎﺋﻳﻧدس ۽ ﻟوڙھﻲ ﺟو دروازو ﭘڻ ﮐوﻟﻳﻧدس ۽ ِ‬
‫ﻻء ھﻳڏاﻧﮫن ھوڏاﻧﮫن‬
‫ڏﭔﺮي ﭔڪﺮ ﺟﻲ ﺳﺮﺑﺳﺗﻲ ﮘﺎﻟﮫﻪ ﭔڌي ﺳڀ ﭔڪﺮﻳون ﮔﺎھﻪ ﭼﺮڻ ِ‬
‫ٽڙي ﭘﮐڙي وﻳون ۽ وڏي ﺳڪون ﺳﺎن ﮔﺎھﻪ ﮐﺎﺋﻳﻧدﻳون رھﻳون‪ .‬ﻣﻧﮫن اوﻧداھﻲَء ﻣﮫل ﺳڀ‬
‫ﭔڪﺮﻳون اواﻧگ ﺟﻲ ﮔﮫﺮ ﻣوٽﻳون‪ .‬ھﻧن ﮐﻲ ﻟوڙھﻲ اﻧدر داﺧل ڪﺮي در ﺑﻧد ڪﻳووﻳو‪.‬‬
‫اھﺎ رات ﭔڪﺮﻳن ﭘﻧﮫﻧﺟو ﭘﺎڻ ۾ ڪو ﮔﮫﭨو ﻧﻪ ﮘﺎﻟﮫﺎﻳو‪ .‬ھو ھﺗﺎن ﭜﭴﻲ ﻧڪﺮڻ ﺟﻲ ﺗﻳﺎري‬
‫۾ ھﻳون‪ .‬ڏﭔﺮو ﭔڪﺮ ھڪ ڪﻧڊ ۾ ﺑﻳﮫﻲ ﺻﺣﻳﺢ وﻗت ﺟو اﻧﺗظﺎر ڪﺮڻ ﻟﮘو‪.‬‬
‫ﺟﻧﮫن وﻗت آڌي رات ﭤﻲ ﺗﻪ ڏﭔﺮو ﭔڪﺮ رڙھﻲ در وٽ آﻳو‪ .‬ھن آھﺳﺗﻲ آھﺳﺗﻲ ﺑﻧﺎ‬
‫ڪﻧﮫن آواز ﺟﻲ دروازو ﮐوﻟﻳو‪ .‬ﺟڏھن دروازو ﮐﻠﻲ وﻳو ﺗﻪ ﭔڪﺮ ﺳﭜﻧﻲ ﮐﻲ آھﺳﺗﻲ ﭼﻳو‪” :‬ھﺎڻ‬
‫ﺗوھﺎن ﻣڙﻳﺋﻲ ﻣﻧﮫﻧﺟﻲ ﭘﭠﻳﺎن ﭘﭠﻳﺎن اﭼو‪“.‬‬
‫ﻟوڙھﻲ ﻣﺎن ﻧڪﺮي ﺳڀ ﭔڪﺮﻳون ڏﭔﺮي ﭔڪﺮ ﺟﻲ ﭘوﻳﺎن ھﻠڻ ﻟﮘﻳون‪ .‬ﺟڏھن ھو ﮔﮫﺮ‬
‫ﮐﺎن ﭼﮜو ﭘﻧڌ ﭘﺮي ﭘﮫﺗﻳون ﺗﻪ ﭔڪﺮوﭠﻲ ڊوڙڻ ﺷورع ڪﻳو‪ .‬ﭘﭠﻳﺎن ﭘﭠﻳﺎن ﭔڪﺮﻳون ﺑﻪ ڊوڙڻ‬
‫ﭰٽﻲء ﻣﮫل ﺳﭴو ڌڻ اﭼﻲ درﻳﺎھﻪ ﺟﻲ‬
‫ﻟﮘﻳون‪ .‬ھﻧن ﮐﺎن ﺟﻳﺗﺮﻳﻘدر ﭤﻲ ﺳﮔﮫﻳو ﺗﮐو ڊوڙڻ ﻟﮘﺎ‪ .‬ﭘﺮھﻪ‬
‫َ‬
‫ڪﻧﺎري ﺗﻲ ﭘﮫﺗو‪.‬‬
‫درﻳﺎھﻪ ﺟﻲ ڪﻧﺎري ﺗﻲ ﭘﮫﭼﻲ ﺳڀ ﭔڪﺮﻳون ﭔڪﺮ ﺳﺎن ﮔڏ ھڪ ھﻧڌ ﭤﻲ ﺑﻳﭠﻳون ۽‬
‫درﻳﺎھﻪ ٽﭘڻ ﺟون رﭤﺎﺋون ﺳوﭼڻ ﻟﮘﻳون‪ .‬ﭔڪﺮﻳن ﺟﻲ ’ﭔﻲ‪ -‬ﭔﻲ‘ ﭔڌي درﻳﺎھﻪ ۾ ﻣوﺟود واﮘن‬
‫ﭘﻧﮫﻧﺟﺎ ﮘﺎٽ ﭔﺎھﺮ ڪڍﻳﺎ‪ .‬ھڪ ﺋﻲ وﻗت ھﻳﺗﺮﻳن ﭔڪﺮﻳن ﮐﻲ ڏﺳﻲ ھﻧن ﺟو ﺗﻪ وات ﭘﺎﭨﻲ ﭤﻲ وﻳو‪.‬‬
‫ﭔڪﺮﻳون اھو ﻧظﺎرو ڏﺳﻲ ڊﭴﻲ وﻳون ۽ زور زور ﺳﺎن ﭔﺎڪﺎرڻ ﻟﮘﻳون‪.‬‬
‫دﻟﺟﺎء ڪﺮاﺋﻲ‪” :‬ڊﭴڻ ﺟﻲ ڪﺎ ﮘﺎﻟﮫﻪ‬
‫ﭘﻧﮫﻧﺟن ﺳﺎﭤﻳن ﺟﻲ اھﺎ ﺣﺎﻟت ڏﺳﻲ ﭔڪﺮ ﮐﻳن‬
‫ِ‬
‫ﻧﺎھﻲ‪ .‬ﺗوھﺎن ﺳڀ اﺗﻲ ﺋﻲ ﺗﺮﺳو ﺟﺗﻲ ﺑﻳﭠﻳون آھﻳون‪ .‬آﺋون درﻳﺎھﻪ ﺟو ڪﻧﺎرو ڏﻳﺋﻲ ﻟﮫوارو ھﻠﻳو‬
‫ﭘوء ﺟڏھن واﮘو ﻣﻧﮫﻧﺟﻲ ﮘوﻻ ۾ ھﻳٺ اﻳﻧدا ﺗﻪ‬
‫ﭘوء اﺗﺎن واﮘن ﮐﻲ ﭘﺎڻ ڏي ﺳڏﻳﻧدس ۽ ِ‬
‫وﭸﺎن ﭤو‪ِ .‬‬
‫ﭔﻲء ﭜﺮ ﭘﮫﭼﻲ ﺳڀ زور زور ﺳﺎن ﭔﺎڪﺎر‬
‫ﭘوء َ‬
‫ﺗوھﺎن درﻳﺎھﻪ ﭘﺎر ڪﺮي َ‬
‫ﭔﻲء ﭜﺮ ھﻠﻳون وﭸﺟو‪ِ .‬‬
‫ﺟو‪ ،‬ھﺎڻ ﺑس ﻣﺎٺ ۾ ﺋﻲ رھو‪“.‬‬
‫”ﭼﮜو‪ “.‬ﭔڪﺮﻳن ھڪ ﺋﻲ آواز ۾ وراﭨﻳو‪.‬‬

‫ڏاھﻲ ﺟﮫﺮڪﻲ‬

‫‪89‬‬

‫ان ﺻﻼح ﺑﻌد‪ ،‬ڏﭔﺮي ﭔڪﺮ ﻟﮫوارو وﭸڻ ﺷﺮوع ڪﻳو‪ .‬ھو ڪﺟﮫﻪ ﻓﺎﺻﻠو ﭘﻧڌ ﺋﻲ ﭘﻧڌ‬
‫ﭘوء زور زور ﺳﺎن ﭔﺎڪﺎرڻ‬
‫ھﻠﻳو وﻳو‪ .‬ﺟڏھن ﭔﻳن ﭔڪﺮﻳن ﮐﺎن ﭼﮜو ﺧﺎﺻو ﭘﺮي ھﻠﻳووﻳو ﺗﻪ ِ‬
‫ﺷﺮوع ڪﻳﺎﺋﻳن‪.‬‬
‫ﭔڪﺮ ﺟون رڙﻳون ﭔڌي ﺳڀ واﮘون ھن ﺟﻲ ﭘﭠﻳﺎن وﭸڻ ﻟﮘﺎ‪ .‬ﭔڪﺮ ﺗﺎﺋﻳن ﭘﮫﭼڻ ﻻِء ھﺮ‬
‫ھڪ واﮘو ﺗﮐو ﺗﮐو ڊوڙڻ ﻟﮘو‪ .‬ﭔڪﺮﻳون واﮘن ﮐﻲ ﻏور ﺳﺎن ڏﺳﻧدﻳون رھﻳون‪ .‬ﺟڏھن ھﻧن ڏﭠو‬
‫ﺗﻪ ﺳﭜﻳﺋﻲ واﮘون ﭘﺮي ﻧڪﺮي وﻳﺎ آھن ﺗﻪ ﭔڪﺮﻳن ﻣﺎٺ ﻣﭠوڙي ۾ درﻳﺎھﻪ ﭘﺎر ڪﺮي ورﺗو ۽‬
‫ﭔﻲء ﭜﺮ ﭘﮫﭼﻲ ﺟڏھن ڏﭠﺎﺋون ﺗﻪ ھو ﺑﻠڪل ﺻﺣﻳﺢ ﺳﻼﻣت آھن ﺗﻪ وﭠﻲ زور‬
‫ﭘوء درﻳﺎھﻪ ٽﭘﻲ‬
‫َ‬
‫ِ‬
‫زور ﺳﺎن ﭔﺎڪﺎرڻ ﺷﺮوع ڪﻳﺎﺋون‪.‬‬
‫واﮘن ﺟڏھن ھﻳﺗﺮﻳن ﭔڪﺮﻳن ﺟﻲ ﭔﻲ ﭔﻲ ﭔڌي ﺗﻪ اڪﻳﻠﻲ ﭔڪﺮ ﮐﻲ ﮀڏي ﺳڀ اﻧﮫن‬
‫ﭔڪﺮﻳن ڏي اوﭜﺎرو ﺗﺮڻ ﻟﮘﺎ‪ .‬ھوڏاﻧﮫن ﭔڪﺮ ﺟﮫٽ ڪﺮي درﻳﺎھﻪ ﭘﺎر ڪﺮي ورﺗو ۽ وﭸﻲ‬
‫ﭘﻧﮫﻧﺟﻲ ڌڻ ﺳﺎن ﻣﻠﻳو‪.‬‬
‫ﭘﻧﮫﻧﺟﻲ ڌڻ ۾ ﭘﮫﭼﻲ ڏﭔﺮي ﭔڪﺮ ﭘﻧﮫﻧﺟن ﺳﺎﭤﻳن ﭔڪﺮﻳن ﮐﻲ ﭼﻳو‪” :‬ﺷﺎﺑﺎش‪ ،‬ھﺎڻ ﭘﺎڻ‬
‫واﮘن ﺟﻲ وات ﮐﺎن ﺑﭼﻲ وﻳﺎ آھﻳون‪ .‬ھﺎڻ ﭘﺎڻ ﮐﻲ اﮘﺗﻲ ﺟو ﺳﻔﺮ ﺷﺮوع ڪﺮڻ ﮐﭘﻲ‪.‬‬
‫”ﺑﻠڪل ﺻﺣﻳﺢ آھﻲ‪ “.‬ﭔڪﺮﻳن ﭼﻳو‪ “،‬اﺳﺎن ﺟﻲ اﮘواﭨﻲ ڪﺮ ۽ اﺳﺎن ﺗﻧﮫﻧﺟﻲ ﭘﭠﻳﺎن‬
‫ﭘﭠﻳﺎن آھﻳون‪“.‬‬
‫ڏﭔﺮي ﭔڪﺮ اﮘﺗﻲ ھﻠڻ ﺷﺮوع ڪﻳو‪ .‬ﭘﭠﻳﺎن ﭘﭠﻳﺎن ﺳﻧدس ڌڻ رواﻧو ﭤﻳو‪ .‬ڪﺟﮫﻪ وﻗت ﺟﻲ‬
‫ﭼﮜﻲء طﺮح ﭘﻳٽ‬
‫ﮐﺎﻧﭘوء ھو ھڪ ﺳﺎﺋﻲ ﺳﺮﺳﺑﺰ ﭼﺮاﮔﺎھﻪ ۾ اﭼﻲ ﭘﮫﺗﺎ‪ .‬ﺟﺗﻲ ﺳﭜﻧﻲ ﮔڏﺟﻲ‬
‫ﭘﻧڌ‬
‫َ‬
‫ِ‬
‫ﭘﺎﭨﻲء ﺟﻲ ڍﻧڍ ھﺋﻲ ﺟﺗﺎن ﭘﺎﭨﻲ ﭘﻳﺗو‪ .‬ڏﭔﺮي ﭔڪﺮ اھوﺋﻲ ﻓﻳﺻﻠو ڪﻳو ﺗﻪ‬
‫ﭜﺮي ﮐﺎڌو ۽ ﭜﺮ ۾ ﺻﺎف‬
‫َ‬
‫ﺧوﺷﻲء ﺟﻲ زﻧدﮔﻲ ﮔذارڻ ﻟﮘﺎ‪.‬‬
‫ھﺎڻ وڌﻳڪ رﻟڻ ﭘﻧڻ ﺑدران ھﺗﻲ ﺋﻲ رھﺟﻲ‪ .‬ﺳو ﺳڀ‬
‫َ‬
‫ھڪ ڏﻳﻧﮫن ﮀﺎ ﭤﻳو ﺟو ﭔﻧﭘﮫﺮن ﻣﮫل ھڪ ﭼﻳﺗو اﭼﻲ اﺗﺎن ﻧڪﺗو‪ .‬اﻧﮐﻲ ڏﺳﻲ ﺳﭜﺋﻲ‬
‫ﭔڪﺮﻳون ڊﭴﻲ وﻳون‪ .‬ھو ﺳڀ ڏڪڻ ﻟﮘﻳون‪ .‬ڪن ﮐﺎن ﺗﻪ ﭰوﻟڙﻳون ۽ ﭘﻳﺷﺎب ﺑﻪ وھﻲ وﻳو‪.‬‬
‫ڏﭔﺮي ﭔڪﺮ ﭘﻧﮫﻧﺟﻳن ﭔڪﺮﻳن ﺟو اھو ھﻳﭨو ﺣﺎل ڏﺳﻲ‪ ،‬رڙ ڪﺮي ﭼﻳن‪” :‬ﭤورو ﺻﺑﺮ‬
‫ﮐﺎن ڪم وﭠو‪.‬ھﻳﻧﺋﺮ ﺋﻲ ﮔوﻟﻳون ۽ ﺑﺎرود ﻧﻪ ﮀوڙﻳو‪ .‬ﻓﻘط ھڪ ﭼﻳﺗﻲ ﭘﭠﻳﺎن اﺋﻳن ﺗوﺑون ﮀوڙڻ‬
‫ﺻﺣﻳﺢ ﻧﻪ آھن‪ .‬ﭘﺎڻ ھﻳﺗﺮا ﭴﭨﺎ آھﻳون ھن ﭼﻳﺗﻲ ﮐﻲ ﺗﻪ اڪﻳﻠو ﺋﻲ ﺟﮫﻠﻲ ﮐﺎﺋﻲ ﺳﮔﮫون ﭤﺎ“‪.‬‬
‫ﭼﻳﺗﻲ ﺟو ڏﭔﺮي ﭔڪﺮ واﺗﺎن ﺗوﺑن ۽ ﮔوﻟﻳن ﺟو ﭔڌو ﺗﻪ واﺋڙو ﭤﻲ وﻳو‪ .‬ھن ڪڏھن ﺑﻪ اھو‬
‫ﻧﻪ ﭔڌو ھو ﺗﻪ ﭔڪﺮﻳون ﭼﻳﺗﻲ ﮐﻲ ﺟﮫﻠﻲ ﮐﺎﺋﻲ ﺳﮔﮫن ﭤﻳون‪ .‬ﺳو ھﻲ اھڙو اﭼﻲ ڊﻧو ﺟو ُﭘٺ ڏﻳﺋﻲ‬
‫وﭠﻲ ﺟﮫﻧﮔل ڏي ﭜﮘو‪.‬‬
‫ڪﺟﮫﻪ دﻳﺮ ﺟﮫﻧﮔل ۾ وﭸڻ ﺑﻌد ھن ﮐﻲ ھڪ ﮔﻳﻧڊو ﻧظﺮ آﻳو‪ .‬ﭼﻳﺗﻲ ﮐﻲ اﺋﻳن ﭼﺮﻳن‬
‫واﻧﮔﺮ ڊوڙﻧدو ڏﺳﻲ ﮔﻳﻧڊي ﮐﻲ ڏاڍو ﺗﻌﺟب ﻟﮘو‪ .‬ھن ﭼﻳﻧﻲ‪ .‬ﺟﻲ اﮘﻳﺎن اﭼﻲ ھن ﮐﺎن ﭘﮀﻳو‪”:‬اھڙو‬
‫ﺟﻠدي ۾ ﺗون ڪﭤﺎن ﭘﻳو اﭼﻳن؟ ﭘﭠﻳﺎن ڪﻳﺮ ﻟﮘو اﭤﺋﻲ؟“‬
‫ﭘوء ﭤوري دﻳﺮ ﺳﺎھﻪ ﭘٽﻲ ﭼﻳو‪” :‬آﺋون ُھﺗﺎن‬
‫ﭼﻳﺗو ڊوڙڻ ﺑﻧد ڪﺮي ھڪ ھﻧڌ ﭤﻲ ﺑﻳﭠو ۽ ِ‬
‫ﺳﺮﺳﺑﺰ ﭼﺮاﮔﺎھﻪ ﻣﺎن ﭘﻳو اﭼﺎن ﺟﺗﻲ ھڪ ﺧوﻓﻧﺎڪ ﭔڪﺮﻳن ﺟو ڌڻ ﺑﻳﭠو آھﻲ‪ .‬اﻧﮫن ﻣڙﻧﻲ وٽ‬

‫ڏاھﻲ ﺟﮫﺮڪﻲ‬

‫‪90‬‬

‫ﺑﺎرود آھﻲ ۽ ﻣون ﺗﻲ ﮔوﻟﻳن ﺟو وﺳڪﺎرو ڪﻳﺎﺋون ﭤﻲ‪ .‬ﭘﺮ آﺋون ﺟﺎن ﺑﭼﺎﺋﻲ وﭠﻲ ﭜﮘو آھﻳﺎن‪ .‬ان‬
‫ڪﺮي ﺗون ﻣوﻧﮐﻲ ھﮫڙي ﺣﺎل ۾ ڏﺳﻳن ﭘﻳو‪“.‬‬
‫ﭼﻳﺗﻲ ﺟﻲ اھﺎ ﮘﺎﻟﮫﻪ ﭔڌي ﮔﻳﻧڊو ﺣﻳﺮان ﭤﻲ وﻳو ۽ ﮐﻳس ﭼﻳو‪:‬‬
‫ﻻء ﮔوﻟﻳون ﺑﺎرود‬
‫”دﻧﻳﺎ ۾ ڪﮫڙو ھﻧڌ آھﻲ ﺟﺗﻲ ﭔڪﺮﻳن وٽ ﺑﻧدوﻗون ﺗوﺑون ھﻼﺋڻ ِ‬
‫آھن؟“‬
‫”ﮀﺎ ﺗوﮐﻲ ﻣﻧﮫﻧﺟﻲ ﮘﺎﻟﮫﻪ ﺗﻲ ﻳﻘﻳن ﻧﭤو اﭼﻲ؟“ ﭼﻳﺗﻲ ﭼﻳو‪.‬‬
‫”ھﺮﮔﺰ ﻧﻪ‪ “.‬ﮔﻳﻧڊي وراﭨﻳو ۽ ﭼﻳو‪”:‬ﻣون ڪڏھن ﺑﻪ ڪﻧﮫن ﺟﻲ واﺗﺎن اھو ﻧﻪ ﭔڌو آھﻲ ﺗﻪ‬
‫ﭔڪﺮﻳون ﺷڪﺎر ﺑدران ﺷڪﺎري ﭤﻳون ھﺟن ۽ ﭼﻳﺗﻲ ﺗﻲ ﮔوﻟﻳن ﺳﺎن ﺣﻣﻠو ڪﺮڻ ﺟو ﺳوﭼﻳن‪.‬‬
‫ﻣون ھﻳڏي ﭴﻣﺎر ھن ﺟﮫﻧگ ۾ ﮔذاري آھﻲ ﭘﺮ ڪڏھن ﺑﻪ اھو ﻧﻪ ﭔڌو اﭤم ﺗﻪ ﭔڪﺮﻳن وٽ ﮔوﻟﻳون‬
‫ﺑﻪ ﭤﻲ ﺳﮔﮫن ﭤﻳون‪“.‬‬
‫”ﮀﺎ واﻗﻌﻲ ﺗوﮐﻲ ﻣﻧﮫﻧﺟﻲ ﮘﺎﻟﮫﻪ ﺗﻲ ﻳﻘﻳن ﻧﭤو اﭼﻲ‪ “.‬ﭼﻳﺗﻲ ﭘﮀﻳو‪.‬‬
‫”آﺋون ڪڏھن ﺑﻪ ﻳﻘﻳن ﻧﻪ ڪﻧدس‪ “..‬ﮔﻳﻧڊي ﭼﻳو‪” ،‬ﻳﺎ ھﻳﺋن ڪﺮ ﺟو ﻣون ﮐﻲ ﺑﻪ اوڏاﻧﮫن‬
‫وﭠﻲ ھل ﺟﻳﺋن اھﻲ ﺧطﺮﻧﺎڪ ﻗﺳم ﺟون ﭔڪﺮﻳون ﭘﻧﮫﻧﺟن اﮐﻳن ﺳﺎن ڏﺳﻲ ﺳﮔﮫﺎن‪“.‬‬
‫ﭘوء ﮔﻳﻧڊي ﮐﻲ ﭼﻳو‪” :‬ﻳﺎر ﮘﺎﻟﮫﻪ ﭔڌ‬
‫ﭼﻳﺗو ﮔﻳﻧڊي ﺟﻲ اھﺎ ﮘﺎﻟﮫﻪ ﭔڌي ﺳوچ ۾ ﭘﺋﺟﻲ وﻳو ۽ ِ‬
‫ﭔڪﺮﻳن ﺟﻲ اﻳڏي ھﻣت ڏﺳﻲ ﻣون ﮐﻲ ھﻧن ﺟﻲ وﻳﺟﮫو وﻳﻧدي ڊپ ﭤو ﻟﮘﻲ‪ .‬ﭔﻲ ﮘﺎﻟﮫﻪ ﺗﻪ ھو‬
‫ﺗﻌداد ۾ ﺑﻪ ﺗﻣﺎم ﮔﮫﭨﻳون آھن‪ .‬ھﺎ‪ ،‬ﺑﺎﻗﻲ اﺋﻳن ﭤﻲ ﺳﮔﮫﻲ ﭤو ﺗﻪ ﺗون ﺟﻳڪڏھن ﺳﺎٿ ﻧﭜﺎﺋڻ ﺧﺎطﺮ‬
‫ﭘوء ﺗوﮐﻲ اوﺳﺗﺎﺋﻳن وﭠﻲ ھﻼن‪“.‬‬
‫ﭘﻧﮫﻧﺟو ﭘﭿ ﻣﻧﮫﻧﺟﻲ ﭘﭿ ﺳﺎن ﭔڌي ھﻠﻳن ﺗﻪ ِ‬
‫ﭘوء ﭔﻧﮫﻲ ﺟﺎﻧورن ﭘﻧﮫﻧﺟﺎ ﭘﭿ ھڪ ﭔﺋﻲ ﺳﺎن ﮔﻧڍ‬
‫ﭼﻳﺗﻲ ﺟﻲ اھﺎ رٿ ﮔﻳﻧڊي ﻗﺑول ڪﺋﻲ‪ِ .‬‬
‫ﮐﺎﻧﭘوء ﭔﺋﻲ ﺟﺎﻧور ان ﭼﺮاﮔﺎھﻪ ڏي روان ﭤﻳﺎ ﺟﺗﻲ ﭼﻳﺗو ﭔڪﺮﻳن ﺟﻲ ڌڻ ﮐﻲ‬
‫ڏﻳﺋﻲ ﭔڌا‪ .‬ﭘﭿ ﭔڌڻ‬
‫ِ‬
‫ڏﺳﻲ آﻳو ھو‪ .‬ﭘﭿ ھڪ ﭔﺋﻲ ﺳﺎن ﭔڌڻ ڪﺮي ﭔﻧﮫﻲ ﮐﻲ ھﻠڻ ۾ ھﻼﮐﺎﺋﻲ ﭤﻲ رھﻲ ھﺋﻲ ﭘﺮ آھﺳﺗﻲ‬
‫آھﺳﺗﻲ ﻗدم ﮐﭨﻧدا ھﻠﻳﺎ‪.‬‬
‫ﭔڪﺮﻳن ﭘﺮي ﮐﺎن ھﻧن ﺟﺎﻧورن ﮐﻲ ﺟو اﻳﻧدو ڏﭠو ﺗﻪ ھڪ دﻓﻌو وري ڊﭴﻲ وﻳون ﭘﺮ‬
‫ڏﭔﺮي ﭔڪﺮﮐﻳن ھﻣٿ ڏﻳﺎرﻳﻧدي ﭼﻳو‪” :‬ﺗوھﺎن ﺑﻠڪل ﻓڪﺮ ﻧﻪ ڪﺮﻳو ۽ ﻣﻧﮫﻧﺟو ﭼﻳو ﻣﭸو‪ .‬ھﻳﻧﺋﺮ‬
‫اھڙو وﻗت اﭼﻲ وﻳو آھﻲ ﺟو ﺗوھﺎن ﮐﻲ ﮘﺎڙھﺎ اﻧﮔور ﮐﺎﺋڻ ﮐﭘن“‪.‬‬
‫ﭘوء ڏﭔﺮي ﭔڪﺮ ۽ ﭔڪﺮﻳن ﮘﺎڙھﺎ اﻧﮔور ﭼﭔﺎڙڻ ﺷﺮوع ڪﺮي ڏﻧﺎ‪ .‬اﻧﮔورن ﺟون‬
‫ِ‬
‫ﺟﮫﻧﮔﻠﻲ وﻟﻳون اﺗﻲ ڪﻳﺗﺮﻳون ﺋﻲ ھﻳون‪ .‬اھﻲ اﻧﮔور ﮐﺎﺋڻ ڪﺮي اﻧﮔور ﺟﻲ ﮘﺎڙھﻲ رس ﺳﺎن‬
‫ﺳﻧدس ﺳﭴﺎ وات ﮘﺎڙھﺎ ﭤﻲ وﻳﺎ‪ .‬اﺋﻳن ﭤﻲ ﻟﮘو ﭴڻ وات ﻣﺎن رت ﮘڙي رھﻳو ھﺟﻳن‪ .‬ان ﺑﻌد ﭔڪﺮ‬
‫ﮐﻳن ﭔﻳو ﺣڪم ڏﻧو‪” :‬ھﺎڻ ﻣﻧﮫﻧﺟون ﭔڪﺮﻳون اﮘﻳﺎن اﻳﻧدڙ ﭼﻳﺗﻲ ۽ ﮔﻳﻧڊي ڏي وڌو‪“.‬‬
‫ﭔڪﺮ ﺟو ﺣڪم ﭔڌي ﺳڀ ﭔڪﺮﻳون اﮘﻳﺎن اﺋﻳن وڌڻ ﻟﮘﻳون ﭴڻ ﭼﻳﺗﻲ ﺗﻲ ﺣﻣﻠو ﭤﻳون‬
‫ڪن‪ .‬ﺟڏھن ﭼﮜو وﻳﺟﮫو ﭤﻳﺎ ﺗﻪ ﭔڪﺮ رڙ ڪﺮي ﭼﻳﺗﻲ ﮐﻲ ﭼﻳو‪:‬‬
‫”اڙي او ﭼﻳﺗﺎ! ﭔڪﺮﻳن ﺟﻲ وات ڏي ﻧﮫﺎر ﺗﻪ ڪﻳﺋن رت ﺳﺎن ﭜﺮﻳون ﭘﻳو اﭤن‪ .‬ھﻳﻧﺋﺮ‬
‫ھﻳﻧﺋﺮ ھﻧن ھﺎﭤﻲ ﮐﺎﺋﻲ ﺑس ڪﻳو آھﻲ‪ .‬ﺗون ﺑﻳﺣد ڊﭴﭨو آھﻳن‪ .‬ﭜﭴڻ وﻗت واﻋدو ڪﻳو ھﺋﻲ ﺗﻪ ﭔﻪ‬

‫ڏاھﻲ ﺟﮫﺮڪﻲ‬

‫‪91‬‬

‫ﮔﻳﻧڊا آﭨﻲ ڏﻳﻧدﻳن‪ .‬ھﻲ ﺗﻪ ﻓﻘط ھڪ آھﻲ‪ .‬ھڪ ﻣﺎن اﺳﺎن ﺟو ﮀﺎ ﭘﻳٽ ﭜﺮﺑو‪“.‬‬
‫اھو ﭔڌي ﮔﻳﻧڊي ﺟو ﺳﺎھﻪ ﺳڪﻲ وﻳو‪ .‬ﻳڪدم ﭼﻳﺗﻲ ﮐﻲ ﭼﻳو‪” :‬ﭼﺋﺑو ﺗﻪ اھﺎﮘﺎﻟﮫﻪ آھﻲ‪،‬‬
‫ﺗون ﻣون ﮐﻲ دوﮐوڏﻳﺋﻲ ھﺗﻲ وﭠﻲ آﻳو آھﻳن‪“.‬‬
‫ﭼﻳﺗو ڪو ﺟواب ڏﺋﻲ‪ ،‬ان ﮐﺎن اڳ ﮔﻳﻧڊو ﺑل ڏﻳﺋﻲ وﭠﻲ ﭜﮘو‪ .‬ﺳٽ ﺳﺎن ﺳﻧدس ﭘﭿ ﺑﻪ‬
‫ﭘوء ﮔﻳﻧڊو ﭘﭿ ڪﭘﺎﺋﻲ ھڪ طﺮف وﭠﻲ ﭜﮘو ﺗﻪ ﭼﻳﺗو‪ ،‬ﮔﻳﻧڊي ﺟﻲ ﺑﺎﻗﻲ ﺑﭼﻳل ﭘﭿ‬
‫ڪﭘﺟﻲ وﻳو ۽ ِ‬
‫ﺳﻣﻳت ﭔﺋﻲ طﺮف‪.‬‬
‫ﮐﺎﻧﭘوء‬
‫اھڙيء طﺮح ڏﭔﺮي ﭔڪﺮ ﺟﻲ اٽڪﻠن ﺳﺎن ﭔڪﺮﻳون ﺑﭼﻲ وﻳون ۽ اﻧﮫن ڏﻳﻧﮫن‬
‫َ‬
‫ِ‬
‫ﮔﻳﻧڊي ﺟو ﭘﭿ ﻧﻧڍوآھﻲ ۽ ﭼﻳﺗﻲ ﺟو وڏو آھﻲ‪.‬‬

‫ڏاھﻲ ﺟﮫﺮڪﻲ‬

‫‪92‬‬

‫ڏاھﻲ ﺟﮫﺮڪﻲ‬
‫ﮔﮫﭨو ﮔﮫﭨو اڳ ﺟﻲ ﮘﺎﻟﮫﻪ آھﻲ ﺗﻪ ڪﻧﮫن زﻣﺎﻧﻲ ۾ ھڪ ﺑﺎدﺷﺎھﻪ رھﻧدوھو ﺟﻧﮫن ﮐﻲ‬
‫ﮔﻠﻳل ﺳﺎن ﭘﮐﻲ ﻣﺎرڻ ﺟو ﺷوق ھو‪ .‬ﺑﺎدﺷﺎھﻪ ﺟﻲ ھن ﺷوق ﮐﻲ ڏﺳﻲ ﻣﻠڪ ﺟﻲ ﭔﻳن ﺑﻪ ڪﻳﺗﺮن‬
‫ﺋﻲ ﻣﺎﭨﮫن ﮔﻠﻳل ﺳﺎن ﭘﮐﻲ ﻣﺎرڻ ﺷﺮوع ڪﺮي ڏﻧﺎ‪ .‬ﺑﺎدﺷﺎھﻪ ﮐﻲ ﻓﻘط اھﻲ ﻣﺎﭨﮫو وﭨﻳﺎ ﭤﻲ ﺟﻧﮐﻲ‬
‫ڏانء آﻳو ﭤﻲ‪.‬‬
‫ﮔﻠﻳل ﺳﺎن ﭘﮐﻲ ﻣﺎرڻ ﺟو‬
‫ُ‬
‫ﺑﺎدﺷﺎھﻪ ﭘﻧﮫﻧﺟﻲ ﺧﺎص ﻣﺎﭨﮫن ﺳﺎن ﮔڏ ھﺮ روز ﭘﮐﻳن ﺟﻲ ﺷڪﺎر ﺗﻲ ﻧڪﺮﻧدو ھو ۽‬
‫ﭘوء ﭘﮐﻲ ﻣﺎري ﻣﺎري آﺧﺮڪﺎر ھڪ ڏﻳﻧﮫن ﻣﺣﻼت ۽ ﺑﺎﻏﻳﭼﻲ ﺟﺎ ﺳڀ ﭘﮐﻲ ﺧﺗم ڪﺮي ﮀڏﻳﺎ‪.‬‬
‫ِ‬
‫ﻻء‬
‫ھڪ ڏﻳﻧﮫن ﺑﺎدﺷﺎھﻪ ﭘﻧﮫﻧﺟﺎ ﻣﺎﭨﮫو ﺳﺎڻ ڪﺮي ﭘﮐﻳن ﺟﻲ ﮘوﻻ ۾ ﺟﮫﻧﮔل ڏي ﺷڪﺎر ِ‬
‫ﻧڪﺗو‪ .‬ﭘﮐﻳن ﺟﻲ ﮘوﻻ ۾ ھﻧن ھڪ ھڪ وڻ ھڪ ھڪ ﭔوٽو ڪﺮي ﮘوﻻ ڪﺋﻲ‪ .‬وﻳﻧدي ﺟﺑل ۽‬
‫رڻ ﭘٽ ﺑﻪ ﮘوﻟﻳﺎﺋون ﭘﺮ ڪﭤﻲ ﺑﻪ ڪو ﭘﮐﻲ ﻧظﺮ ﻧﻪ آﻳن‪.‬‬
‫ﭔﻧﻲء ۾اﭼﻲ ﻧڪﺗﺎ‪ .‬اھﺎ اﻳڏي ﺗﻪ وڏي ﭔﻧﻲ ھﺋﻲ ﺟو ھڪ ڪﻧڊ‬
‫ﭔﭘﮫﺮيء ڌاري ھو ھڪ‬
‫َ‬
‫َ‬
‫ﮐﺎن ﺳﻧدس ﭔﻲ ڪﻧڊ ﻧظﺮ ﻧﭤﻲ آﺋﻲ‪.‬ان ﺟﻲ وچ ﺗﻲ ھڪ وڏو ﮔﮫﺎٽو وڻ ھو‪ .‬ﺑﺎدﺷﺎھﻪ ۽ ﺳﻧدس‬
‫ﻣﺎﭨﮫو ان وڻ ڏي وڌﻳﺎ‪.‬‬
‫ﻻء وﻳﮫﻲ رھﻳﺎ‪ .‬ﺟﻳﺗوﭨﻳڪ ھو ﺳڀ ﭤڪل‬
‫ھو وڻ وٽ ﭘﮫﭼﻲ ھن ﺟﻲ ھﻳﭠﺎن ﭤڪ ﭜﭸڻ ِ‬
‫ھﺋﺎ ﭘﺮ ﺗﻧﮫن ھوﻧدي ﺑﻪ ھﻧن ﭘﮐﻳن ﺟﻲ ﮘوﻻ ۾ وڻ ڏي ڏﺳڻ ﺑﻧد ﻧﻪ ڪﻳو‪.‬‬
‫اﻣﺎﻟڪ‪ ،‬ﺑﺎدﺷﺎھﻪ ﺟﻲ ّﻧظﺮ ھڪ ﺟﮫﺮڪﻲ ﺗﻲ ﭘﻳﺋﻲ ﺟﻳڪﺎ وڻ ﺟﻲ ﺑﻠڪل ھﻳﭠﺎھﻳن ڏار‬
‫ﺗﻲ وﻳﭠﻲ ھﺋﻲ‪ .‬ﺑﺎدﺷﺎھﻪ ﭘﻧﮫﻧﺟن ﻣﺎﭨﮫن ﻣﺎن ھڪ ﮐﻲ ھڪدم ﺣڪم ڏﻧو ﺗﻪ ان ﺟﮫﺮڪﻲ ﮐﻲ ﮔﻠﻳل‬
‫ڪﻳﺮاء‪.‬‬
‫ھﭨﻲ ھﻳٺ‬
‫ِ‬
‫ﭠڪﺎء‬
‫ﻣٽﻲء ﺟو ﭘڪل ﮔﻠﻳﻠو وﺟﮫﻲ ﺟﮫﺮڪﻲ ﮐﻲ‬
‫ﺳﻧدس ﻧوڪﺮ اﭤﻲ ﺑﻳﭠو ۽ ﮔﻠﻳل ۾‬
‫َ‬
‫ُ‬
‫ﺟﮫﺮڪﻲء ﮐﻲ ﺟﻳﺋن ﺋﻲ ﻟﮘو ﺗﻪ اﭼﻲ ھﻳٺ ﭰﮫڪو ڪﻳﺎﺋﻳن‪ .‬ﺑﺎدﺷﺎھﻪ ﺟﮫﺮڪﻲ‬
‫ڪﺮاﻳو‪ .‬ﮔﻠﻳﻠو‬
‫َ‬
‫ﺟﮫﻠﻲ ﻧوڪﺮ ﮐﻲ ڏﻧﻲ ﺗﻪ ان ﮐﻲ ڪﮫﻲ ﮀڏي‪.‬‬
‫ﺟﮫﺮڪﻲء ﺟﻲ ﮘﭼﻲَء ﺗﻲ ﺟﻳﺋن ﺋﻲ رﮐﻳو ﺗﻪ ﺟﮫﺮڪﻲَء‬
‫ﻧوڪﺮ ڪپ ﺗﮐوڪﺮي‬
‫َ‬
‫ﮘﺎﻟﮫﺎﻳو‪” :‬ﻣﻧﮫﻧﺟﺎ ھﻣدرد ﺑﺎدﺷﺎھﻪ! ﻣﮫﺮﺑﺎﻧﻲ ڪﺮي ھن ﮐﻲ ڪﮫڻ ﮐﺎن ﺟﮫل‪ .‬آﺋون ﺗﻧﮫﻧﺟﻲ‬
‫ﺟﻳﺗﺎﻣڙن ﻧوڪﺮن ﻣﺎن ھڪ آھﻳﺎن‪ .‬ﻣون ﮐﻲ ﺟﻳڪڏھن ﻣﺎرﻳﻧدﻳن ﺗﻪ ﺳﭴﻲ ﻋﻣﺮ ﭘﮀﺗﺎﺋﻳﻧدو‬
‫اڪﻳﻠﻲء ﮐﻲ ڪﮫڻ ﻣﺎن ﺗوﮐﻲ ﮀﺎ ورﻧدو ﺟوﻣون ﻣﺎن ھڪ ﭔوٽﻲ‬
‫رھﻧدﻳن ۽ ان ﮐﺎن ﻋﻼوه ﻣون‬
‫َ‬
‫ﭤﻳﻧدء‪“.‬‬
‫ﺑﻪ ڪﺎ ﻣس‬
‫ِ‬
‫ﺟﮫﺮڪﻲء ﮐﻲ ﮘﺎﻟﮫﺎﺋﻳﻧدو ﭔڌي ﺑﺎدﺷﺎھﻪ ﮐﻲ ڏاڍي ﺣﻳﺮت ﻟﮘﻲ ۽ ﭼﻳو‪” :‬ڪﻣﺎل آھﻲ! ﺟو‬
‫َ‬
‫ھﻲ ﭘﮐﻲ ﮘﺎﻟﮫﺎﺋﻲ ﺑﻪ ﺳﮔﮫﻲ ﭤو‪“.‬‬

‫ڏاھﻲ ﺟﮫﺮڪﻲ‬

‫‪93‬‬

‫ﺟﮫﺮڪﻲء وري ﮘﺎﻟﮫﺎﻳو‪” :‬ﻣﻧﮫﻧﺟﺎ ﺣﺎڪم‪ ،‬ﻣﻧﮫﻧﺟﻲ ﮘﺎﻟﮫﻪ ﻏور ﺳﺎن ﭔڌ! آﺋون ﺗوھﺎن ﺟﻲ‬
‫َ‬
‫اﻧﺗظﺎر ۾ ھﺗﻲ ڪﻳﺗﺮن ڏﻳﻧﮫن ﮐﺎن وﻳﭠﻲ ھﻳس‪“.‬‬
‫ﺑﺎدﺷﺎھﻪ ﭘﮀﻳس‪” :‬اھو ﭜﻼ ڪﻳﺋن؟“‬
‫ﺟﮫﺮڪﻲء وراﭨﻳو‪” :‬ﮔﺳﺗﺎﺧﻲ ﻣﻌﺎف! ﺑﺎدﺷﺎھﻪ ﺳﻼﻣت‪ ،‬ﻣون ﮐﻲ ﭘڙڏاڏي ﺟو ﻧﻳﺎﭘو‬
‫َ‬
‫ﺗوھﺎن ﮐﻲ ڏﻳﭨو ھو‪ .‬ﻣﻧﮫﻧﺟﻲ ﭘڙ ڏاڏي ﻣﺮڻ وﻗت ھڪ ﺗﻣﺎم وڏو ھﻳﺮو ﮀڏﻳو ھو‪ .‬ان ھﻳﺮي ﺟﻲ‬
‫ﻣﺎپ ﺗوھﺎن ﺟﻲ ﮔوڏي ﺟﻳڏي ﭤﻳﻧدي ۽ ﻣﻧﮫﻧﺟو ﭘڙڏاڏو وﺻﻳت ڪﺮي وﻳو ﺗﻪ ھﻲ ھﻳﺮواﻣﺎﻧت‬
‫آھﻲ‪ ،‬ﺟﻳڪﺎ ﺑﺎدﺷﺎھﻪ ﺳﻼﻣت ﮐﻲ ﭘﮫﭼﺎﺋﭨﻲ آھﻲ‪ .‬ان ڪﺮي آﺋون ﺗوھﺎن ﺟﻲ راھﻪ ۾ ھﺮ روز‬
‫اوﺳﻳﺋڙو ڪﻧدي رھﻳس ۽ ﭘڪ ھﻳم ﺗﻪ ھڪ ڏﻳﻧﮫن اھو ﺿﺮور اﻳﻧدو‪ ،‬ﺟڏھن ﻣﻧﮫﻧﺟﻲ ﺗوھﺎن‬
‫ﺳﺎن ﻣﻼﻗﺎت ﭤﻲ وﻳﻧدي‪“.‬‬
‫ﺟﮫﺮڪﻲء ﺟﻲ ﮘﺎﻟﮫﻪ ﭔڌي ﺑﺎدﺷﺎھﻪ ﭼﻳو‪” :‬ﻣون ﮐﻲ ﺗﻪ ﻋﺟب ﭤوﻟﮘﻲ ﺗﻪ ھﻲ ﭘﮐﻲ ﭘﺎڻ‬
‫َ‬
‫ﻻء‬
‫واﻧﮔﺮ ﮘﺎﻟﮫﺎﺋﻲ ﺑﻪ ﺳﮔﮫﻲ ﭤو‪ .‬ان ڪﺮي ﻣون ﮐﻲ ھن ﺟﻲ ﮘﺎﻟﮫﻪ ﺗﻲ ﻳﻘﻳن آھﻲ‪ .‬اﺳﺎﻧﮐﻲ ڏﻳڻ ِ‬
‫ھن وٽ ﭘڪ ڪﺟﮫﻪ آھﻲ‪“.‬‬
‫ﺟﮫﺮڪﻲء ﭼﻳو‪” :‬ﮔﺳﺗﺎﺧﻲ ﻣﻌﺎف! ﺑﺎدﺷﺎھﻪ ﺳﻼﻣت! ﻧﻪ رﮘو ﮔوڏي ﺟﻳڏو ھﻳﺮو ﭘﺮ‬
‫َ‬
‫ﻻء ھﻲ ﻧﺻﻳﺣﺗون ﺑﻪ ﭼﻳون آھن‪ ،‬ﺟﻳﺋن اﻧﮫن‬
‫ﻣﻧﮫﻧﺟﻲ ﭘڙڏاڏي ﺗوھﺎن ۽ ﺗوھﺎن ﺟﻲ ﻣﺎﭨﮫن ِ‬
‫ﻧﺻﻳﺣﺗن ﻣﺎن ﺗوھﺎن ﺟو ﭜﻠو ﭤﻲ ﺳﮔﮫﻲ‪“.‬‬
‫ﭔڌاء ﺗﻪ اھﻲ ڪﮫڙﻳون ﻧﺻﻳﺣﺗون آھن ﺟﻳﺋن‬
‫ﺑﺎدﺷﺎھﻪ ﺗﻧﮫن ﺗﻲ ﭼﻳو‪” :‬ﻣﮫﺮﺑﺎﻧﻲ ڪﺮي‬
‫ِ‬
‫آﺋون ۽ ﻣﻧﮫﻧﺟﺎ ﻣﺎﭨﮫو اھﻲ ﭔڌي ڪﺟﮫﻪ ﻓﻳض ﺣﺎﺻل ڪﺮي ﺳﮔﮫون‪“.‬‬
‫ﺟﮫﺮڪﻲء ﺑﺎدﺷﺎھﻪ ﮐﻲ ﭔڌاﻳو‪” :‬ﻣﻧﮫﻧﺟﺎ ﭘﻳﺎرا راﺟﺎ ﻣﻧﮫﻧﺟﻲ ﭘڙڏاڏي ﺗوھﺎن ﮐﻲ‬
‫ان ﺗﻲ‬
‫َ‬
‫ﻻء ھﻲ ٽﻲ ﮘﺎﻟﮫﻳون ﭼﻳون ھﻳون‪ .‬ﭘﮫﺮﻳن ﮘﺎﻟﮫﻪ اھﺎ ﺗﻪ ڪﻧﮫن ﺟﻲ ﺑﻪ ﻣﭠﻳن ﮘﺎﻟﮫﻳن ﺗﻲ‬
‫ﭔڌاﺋڻ ِ‬
‫ڪﺟﺎنء‪ ،‬ﭔﻲ ﮘﺎﻟﮫﻪ اھﺎ ﺗﻪ‪ ،‬ﺟﻳڪﻲ ڪﺟﮫﻪ ھﭤن ﻣﺎن ھﻠﻳو وﭸﻲ ان ﺟﻲ ﻣوٽﻲ اﭼڻ‬
‫اﻋﺗﺑﺎر ﻧﻪ‬
‫ِ‬
‫رﮐﺟﺎنء‪ ،‬۽ آﺧﺮي ﻧﺻﻳﺣت اھﺎ ﺗﻪ ﺟﻳڪﻲ ﺗﻧﮫﻧﺟو ﻧﻪ رھﻳو آھﻲ ان ﺗﻲ اﻓﺳوس‬
‫ﺟﻲ اﻣﻳد ﻧﻪ‬
‫ِ‬
‫ﻻء ھﻳﺮو ﮐﭨﻲ اﭼﺎن‪ ،‬ﺟﻳڪو ﻣﻧﮫﻧﺟﻲ‬
‫ھﺮﮔﺰ ﻧﻪ‬
‫ڪﺟﺎنء‪ .‬ھﺎڻ ﻣون ﮐﻲ اﺟﺎزت ڏي ﺗﻪ ﺗوھﺎن ِ‬
‫ِ‬
‫ﭘڙڏاڏي اﻣﺎﻧت طور ﻣون وٽ رﮐﻳو ھو ﺗﻪ ھن ﻣﻠڪ ﺟﻲ ﺑﺎدﺷﺎھﻪ ﺟﻲ ﺣواﻟﻲ ڪﺮﻳﺎن‪ .‬اھو ھن‬
‫وڻ ﺟﻲ ﺑﻠڪل ﭼوٽ ﺗﻲ رﮐﻳو آھﻲ‪“.‬‬
‫ﺟﮫﺮڪﻲء ﮐﻲ آزاد‬
‫ﺑﻧﺎ ڪﻧﮫن ﺳوچ وﻳﭼﺎر ﺟﻲ ﺑﺎدﺷﺎھﻪ ﺳﻼﻣت ﺣڪم ڏﻧو ﺗﻪ ھن‬
‫َ‬
‫ڪﻳو وﭸﻲ‪.‬‬
‫ﺟﮫﺮڪﻲء ﮐﻲ ھڪدم آزاد‬
‫ﺟﮫﺮڪﻲء ﮐﻲ ڪﮫڻ وارو ھو ﺗﻧﮫن‬
‫ﺟﻳڪو ﻣﺎﭨﮫو ھن‬
‫َ‬
‫َ‬
‫ڪﻳو‪ .‬ﺟﮫﺮڪﻲ اڏاﻣﻲ ﺑﺎدﺷﺎھﻪ ﺟﻲ ڪﻠﮫﻲ ﺗﻲ اﭼﻲ وﻳﭠﻲ‪ .‬اﺗﻲ ﭘﻧﮫﻧﺟﺎ ﮐﻧڀ ﮀﻧڊي ﻟﺳﺎ ڪﻳﺎ ۽‬
‫ﭘوء ﺑﺎدﺷﺎھﻪ ﮐﻲ ﭼﻳو‪” ،‬ﮔﺳﺗﺎﺧﻲ ﻣﻌﺎف‪ ،‬ﺑﺎدﺷﺎھﻪ ﺳﻼﻣت! ﻣﮫﺮﺑﺎﻧﻲ ڪﺮي ﺗوھﺎن ھﺗﻲ ﺋﻲ‬
‫ِ‬
‫ﭼوٽﻲء ﺗﺎﺋﻳن ﭘﮫﭼﺎن‪“.‬‬
‫ﺗﺮﺳو ﺟﻳﺳﻳن آﺋون وڻ ﺟﻲ ﻣﭤﺎھﻳن‬
‫َ‬
‫ﻣﺎﭨﮫوء‬
‫ﭘوء ﺟﮫﺮڪﻲ وڻ ﺟﻲ ﺳڀ ﮐﺎن ﻣﭤﺎھﻳن ﭼوٽﻲَء ڏي اڏاﻣڻ ﻟﮘﻲ ﺟﺗﻲ ڪﻧﮫن ﺑﻪ‬
‫َ‬
‫ِ‬
‫ﺟو ﮔﻠﻳﻠو ﭘﮫﭼﻲ ﻧﻪ ﺳﮔﮫﻲ‪.‬‬

‫ڏاھﻲ ﺟﮫﺮڪﻲ‬

‫‪94‬‬

‫ﺑﺎدﺷﺎھﻪ ۽ ھن ﺟﺎ ﻣﺎﭨﮫو ڪﻳﺗﺮي دﻳﺮ ﺗﺎﺋﻳن ھن ﺟﻲ ﻣوٽڻ ﺟو اﻧﺗظﺎر ڪﻧدا رھﻳﺎ‪ .‬ﺳﭜﻧﻲ‬
‫ﺟﮫﺮڪﻲء ﮐﺎن ﺳﻧدس ڪﻳل‬
‫ﻻء ھﻳﺮو آﭨﻲ‪ .‬ﭘﺮ اﺋﻳن ﻟﮘو ﺗﻪ‬
‫َ‬
‫ﭼﻳو ﺗﻪ اﺟﮫﺎ ﭤﻲ ﺟﮫﺮڪﻲ ﺑﺎدﺷﺎھﻪ ِ‬
‫ﭼوٽﻲء ﺗﻲ وﭸﻲ‬
‫ﭘوء ﺟﻲ ﮘﺎﻟﮫﻪ ﭤﻲ ﭘﺮ وڻ ﺟﻲ ﻣﭤﺎھﻳن‬
‫َ‬
‫واﻋدو ﺋﻲ وﺳﺮي وﻳو آھﻲ‪ .‬ھﻳﺮو آﭨڻ ﺗﻪ ِ‬
‫ﭘوء اﺗﺎن ﭼﺮي ﺑﻪ ﻧﻪ ﭘﺋﻲ‪ .‬ھﺮ ھڪ ﮐﻲ ڏاڍي دﻳﺮ ﭤﻲ رھﻲ ھﺋﻲ‪ .‬ﺳﺞ ﻟﮫڻ ۾ ﺑﺎﻗﻲ ڪﻲ‬
‫وﻳﭠﻲ ﺗﻪ ِ‬
‫ﺟﮫﺮڪﻲء ﮐﻲ ﭼﻳو‪” :‬ﺟﮫﺮڪﻲ! ڪﭤﻲ آھﻲ اھو‬
‫ﻟﻣﺣﺎ ھﺋﺎ‪ .‬آﺧﺮ ﺑﺎدﺷﺎه ﺳﻼﻣت رڙ ڪﺮي‬
‫َ‬
‫ﻻء ﺗﻧﮫﻧﺟﻲ ﺣواﻟﻲ ڪﻳو ھو؟ ھﺎڻ ﺟﻠدي ﮐﭨﻲ اچ‬
‫ھﻳﺮو ﺟﻳڪو ﺗﻧﮫﻧﺟﻲ ﭘڙڏاڏي ﻣون ﮐﻲ ڏﻳڻ ِ‬
‫ﺟو ﻣون ﮐﻲ ﮔﮫﺮ ڏي وﭸڻ ۾ دﻳﺮ ﭘﺋﻲ ﭤﺋﻲ‪“.‬‬
‫ﭘوء‬
‫َ‬
‫ﺟﮫﺮڪﻲء ﺟڏھن ﺑﺎدﺷﺎھﻪ ﺟﻲ واﺗﺎن اھﺎ ﮘﺎﻟﮫﻪ ﭔڌي ﺗﻪ ﮐﻠﻲ ﮐﻠﻲ ﮐﻳﺮي ﭤﻲ وﻳﺋﻲ ۽ ِ‬
‫ﭼﻳو‪” :‬ﺑﺎدﺷﺎھﻪ ﺳﻼﻣت ﻣﻧﮫﻧﺟﻲ ﮘﺎﻟﮫﻪ ﮐﻲ درﮔذر ﺋﻲ ڪﺮي ﮀڏﻳو ﺗﻪ ﺗﻣﺎم ﺳﭠو‪ .‬ﺗوھﺎن ﮐﻲ ﮔﮫﺮ‬
‫وﭸڻ ﮐﻲ دﻳﺮ ﭤﻲ رھﻲ آھﻲ ﺗﻪ ﭜﻠﻲ ھﻠﻳﺎ وﭸو‪ .‬ھﺗﻲ ﺗﺮﺳﻲ ﮀو ﭘﻳﺎ آھﻳو؟ ﮀﺎ ﻣون ﺗوھﺎن ﮐﻲ اھو‬
‫ﺷﻲء‬
‫ﭔڌاﻳو ﻧﻪ ھو ﺗﻪ ڪڏھن ﺑﻪ ڪﻧﮫﻧﺟﻲ ﻣﭠﻳن ﮘﺎﻟﮫﻳن ﺗﻲ اﻋﺗﺑﺎر ﻧﻪ ڪﺟو‪ .‬ھﭤن ﻣﺎن ھﻠﻲ وﻳل‬
‫ِ‬
‫ﺟﻲ ﻣوٽﻲ اﭼڻ ﺟو اﻧﺗظﺎر ﻧﻪ ڪﺟو‪ .‬۽ ﺟﻳڪﻲ ﺗوھﺎن وٽ ﻧﻪ رھﻳو آھﻲ‪ ،‬ان ﺗﻲ اﻓﺳوس ھﺮﮔﺰ‬
‫ﻧﻪ ڪﺟو‪ .‬ﺑﺎدﺷﺎھﻪ ﺳﻼﻣت ﺗوھﺎن ﭘﺎڻ ڪﺟﮫﻪ ﺳوﭼﻳو‪” :‬آﺋون ﭜﻼ ڪﻳﺋن اﻳڏو ﺗوھﺎن ﺟﻲ ﮔوڏي‬
‫ﺟﻳڏو ھﻳﺮو ﮐﭨﻲ ﺳﮔﮫﺎن ﭤﻲ ﺟڏھن ﺗﻪ آﺋون ﺋﻲ اﻳڏي وڏي ﻧﻪ آھﻳﺎن‪ .‬ﻣون ﺗﻪ اھﺎ ڪﮫﺎﭨﻲ ﻓﻘط‬
‫ﻻء ﮔﮫڙي ورﺗﻲ ھﺋﻲ‪ .‬ﺗو ان ﺗﻲ ﻳﻘﻳن ڪﺮي ﻣوﻧﮐﻲ آزاد ڪﺮي‬
‫ﺗﻧﮫﻧﺟﻲ ﭼﻧﺑﻲ ﻣﺎن ﻧڪﺮڻ ِ‬
‫ﮀڏﻳو‪ .‬ھﺎڻ آﺋون اھڙي ھﻧڌ ﺗﻲ آھﻳﺎن ﺟﺗﻲ ڪو ﻣﻧﮫﻧﺟو وار ﺑﻪ وﻧﮔو ﻧﭤو ڪﺮي ﺳﮔﮫﻲ‪ .‬آﺋون‬
‫ﺳوﭼﺟﺎنء ﺑﻪ ﻧﻪ‪ .‬ﻣﮫﺮﺑﺎﻧﻲ‬
‫ﺗﻧﮫﻧﺟﻲ ﭘﮫﭻ ﮐﺎن ﺑﻠڪل ﭘﺮي آھﻳﺎن ۽ ﻣون ﮐﻲ وري ﭰﺎﺳﺎﺋڻ ﺟو ﺗون‬
‫ِ‬
‫ﭔڌاﺋﺟﺎنء‪ ،‬ﺟﻳڪﻲ ڪﺟﮫﻪ‬
‫رﮐﺟﺎنء ۽ ﭔﻳن ﮐﻲ ﺑﻪ اھﻲ‬
‫ڪﺮي ﻣﻧﮫﻧﺟون اھﻲ ﻧﺻﻳﺣﺗون ﻳﺎد‬
‫ِ‬
‫ِ‬
‫ﺗوھﺎن ﺟﻲ ھﭤن ۾ آھﻲ ان ﺟﻲ ﭼﮜﻲ طﺮح ﺣﻔﺎظت ڪﺟو ۽ ﺟﻳڪﻲ ڪﺟﮫﻪ ﮔم ﭤﻲ وﻳو آھﻲ ان‬
‫واﭘﺳﻲء ﺟﻲ اﻣﻳد ﻧﻪ رﮐﺟو‪ .‬ھﺎڻ ﺑﺎدﺷﺎھﻪ ﺳﻼﻣت! ﻣﮫﺮاﻧﻲ ڪﺮي ﭘﻧﮫﻧﺟﻲ ﻣﺣﻼت ڏي‬
‫ﺟﻲ‬
‫َ‬
‫روان ﭤﻲ وﭸو ﻣﺗﺎن رﺳﺗﻲ ﺗﻲ اوﻧداھﻪ ﻧﻪ ﭤﻲ وﭸﺎن‪“.‬‬
‫ﺟﮫﺮڪﻲء ﭘﻧﮫﻧﺟو ﭘﭿ ﻣﭤﻲ ڪﺮي وٺ ﻻﭤﻲ‪ ،‬وٺ ﺳڌي اﭼﻲ ﺑﺎدﺷﺎھﻪ ﺟﻲ‬
‫اھو ﭼﺋﻲ‬
‫َ‬
‫ﮔﻠﻳل ﺗﻲ ڪﺮي ﺟﻳڪو ان وﻗت ﻣﭤﻲ ڏﺳﻲ رھﻳو ھو‪.‬‬
‫ﭘﮐﻲء ﮐﻳس ﺑﻳوﻗوف ﺑﭨﺎﺋﻲ ورﺗو‪ .‬ان ﺑﻌد ﻧﮫﺎﻳت‬
‫ﺑﺎدﺷﺎھﻪ ڏاڍو ﻟﭴﺎرو ﭤﻳو‪ .‬ھڪ ﻧﻧڍڙي‬
‫َ‬
‫ﻏﻣﮔﻳن ﺣﺎﻟت ۾ ﻣﺣﻼت ڏي ﻣوٽﻳو‪.‬‬
‫ﺧوﺷﻲء‬
‫ﺟﮫﺮڪﻲ ڪﺎ دﻳﺮ ﺑﺎدﺷﺎھﻪ ۽ ان ﺟﻲ ﻣﺎﭨﮫن ﮐﻲ وﻳﻧدو ڏﺳﻧدي رھﻲ‪ .‬ان ﺑﻌد‬
‫َ‬
‫ﻣﺎن اڏاﻣﻲ ھوا ۾ ﭰﻳﺮﻳون ﭘﺎﺋڻ ﻟﮘﻲ‪.‬‬

‫ڏاھﻲ ﺟﮫﺮڪﻲ‬

‫‪95‬‬

‫ﻧﻳڪدل دﻳو‬
‫ڪﻧﮫن ﺟﺑل ﺗﻲ ھڪ دﻳو رھﻳو ﭤﻲ‪ .‬ھو ﺗﻣﺎم ﻧﻳڪ ھو ۽ ﻏﺮﻳﺑن ﺟﻲ ﺗﻣﺎم ﮔﮫﭨﻲ ﻣدد‬
‫ڪﻧدو ھو‪ .‬ھو ﺟڏھن ﺷﮫﺮ ڏي اﻳﻧدو ھو ﺗﻪ ڪوﻧﻪ ڪو وﻳس ﺑدﻻﺋﻲ اﻳﻧدو ھو‪ .‬ھڪ ڏﻳﻧﮫن‬
‫ﺷڪﺎريء ﺟﻲ روپ ۾ ﮔﮫوڙي ﺗﻲ ﺳوار ﭤﻲ ﺟﮫﻧﮔل ﻣﺎن ﮔذري رھﻳو ھو ﺗﻪ ھڪ ﻣﺎﭨﮫوَء ﮐﻲ‬
‫َ‬
‫ڪﺎﭠﻳون ﻣﻳڙﻳﻧدو ڏﭠﺎﺋﻳن‪ .‬دﻳو ﭘﮀﻳو‪” :‬ﭜﺎﺋو اﻧﮫن ڪﺎﭠﻳن ﺟو ﮀﺎ ڪﻧدﻳن؟“‬
‫ﻻء ﮐﺎﺋڻ ﺟو ﺳﺎﻣﺎن ﺧﺮﻳد ڪﻧدس‪ ،‬ﺑﺎﻗﻲ اڌ‬
‫”اڌ ﺗﻪ وڪﭨﻲ ﮀڏﻳﻧدﻳس ۽ ﮔﮫﺮ ﺟﻲ ﭜﺎﺗﻳن ِ‬
‫ﻻء ﮔﮫﺮ ﮐﭨﻲ وﻳﻧدس‪ “.‬ﻣﺎﭨﮫو ﺟواب ڏﻧو‪.‬‬
‫ﭔﺎرڻ ِ‬
‫دﻳو ﭘﻧﮫﻧﺟﻲ ﮔﮫوڙي ﺗﺎن ﻟﮫﻧدي ﭼﻳو‪” :‬ﺗون ھﻲ ﻣﻧﮫﻧﺟو ﮔﮫوڙو ﮐڻ ۽ ھن ﮐﻲ ﺳوداﮔﺮ‬
‫وﭠﺟﺎنء‪ .‬ھو ﺗوﮐﻲ ﮔﮫٽ‬
‫وٽ وڪﭨﻲ اچ‪ .‬ﭘﺮ ھن ﮐﺎن ﭘﻧﺟﺎھﻪ ڊاﻟﺮن ﮐﺎن ھڪ ﭘﺎﺋﻲ ﺑﻪ ﮔﮫٽ ﻧﻪ‬
‫ِ‬
‫ﭘﺋﺳﺎ ڏﻳڻ ﺟﻲ ڪوﺷش ڪﻧدو‪ .‬ھو ﺗﻣﺎم ڪﻣﻳﻧو ۽ ﻻﻟﭼﻲ آھﻲ‪ .‬ھن ﺟﻲ ﮘﺎﻟﮫﻳن ۾ ھﺮﮔﺰ ﻧﻪ‬
‫اﭼﺟﺎنء‪“.‬‬
‫ِ‬
‫ﻣﺎﭨﮫوء دﻳو ﺟﺎ ﭤورا ﻣﭸﻳﺎ ۽ ﮔﮫوڙي ﺗﻲ ﭼڙھﻲ ﺳوداﮔﺮ وٽ ﭘﮫﺗو‪ .‬ﺳوداﮔﺮ ﮐﻲ‬
‫ھن‬
‫َ‬
‫ﻻء ﭼﻳو ﭘﺮ ھن اﻧڪﺎر‬
‫ﮔﮫوڙو ﺗﻣﺎم ﮔﮫﭨو ﭘﺳﻧد آﻳو‪ .‬ﭘﺮ ھن ان‬
‫َ‬
‫ﻣﺎﭨﮫوء ﮐﻲ ﻗﻳﻣت ﮔﮫٽ ڪﺮڻ ِ‬
‫ڪﻳو‪ .‬ﺳوداﮔﺮ ﻧﻳٺ ﭘﻧﺟﺎھﻪ ڊاﻟﺮ ڪڍي اھو ﮔﮫوڙو ﺧﺮﻳد ڪﻳو‪ .‬ﭘﻧﺟﺎھﻪ رﭘﻳن ۾ ھﻲ ﮔﮫوڙو ﺗﻣﺎم‬
‫ﺳﺳﺗو ھو‪.‬‬
‫ھﺎريء ﮐﻲ ﭔﻳﭨﻲ ﻗﻳﻣت ﺗﻲ ڏﺋﻲ ﭘﺋﺳﺎ‬
‫ﻻﻟﭼﻲ ﺳوداﮔﺮﺳوﭼﻳو ﺗﻪ ھﻲ ﮔﮫوڙو ڪﻧﮫن‬
‫َ‬
‫ڪﻣﺎﺋﺟن‪ .‬ھن ﮔﮫوڙي ﮐﻲ ﭘﻧﮫﻧﺟﻲ اﺻطﺑل ۾ ﭔڌو ۽ ﮔﺮاھڪ ﺟﻲ ﮘوﻻ ۾ ﭔﺎھﺮ ﻧڪﺗو‪ .‬ﺟﻠدﺋﻲ ھن‬
‫ﻻء راﺿﻲ ڪﺮي‬
‫ﮐﻲ ھڪ اﭔوﺟﮫﻪ ھﺎري ﻣﻠﻲ وﻳو‪ .‬ﺳوداﮔﺮ ھن ﮐﻲ ﺳؤ روﭘﻳن ۾ ﮔﮫوڙو وﭠڻ ِ‬
‫ﻻء آﻳو ﺗﻪ ﮔﮫوڙو اﺗﺎن‬
‫ورﺗو‪ .‬ﭘﺮ ﺟڏھن ﺳوداﮔﺮ ھن ﻏﺮﻳب ھﺎري ﮐﻲ اﺻطﺑل ۾ ﮔﮫوڙو ڏﻳﮐﺎرڻ ِ‬
‫ﻏﺎﺋب ﭤﻲ ﭼڪو ھو‪ .‬ھو ﺳﻣﺟﮫﻲ وﻳو ﺗﻪ اھﺎ دﻳو ﺟﻲ ﻟﭼﺎﺋﻲ آھﻲ‪ .‬ھن ﮐﻲ دﻳو ﺗﻲ ڏاڍي ڪﺎوڙ‬
‫آﺋﻲ ۽ ھن ﮐﺎن ﺑدﻟو وﭠڻ ﺟو ﺳوﭼﻳو‪.‬‬
‫ھوڏاﻧﮫن دﻳو ﺳوداﮔﺮ ﮐﻲ وڌﻳڪ ﺳﺗﺎﺋڻ ﺟو طﺮﻳﻘو ﺳوﭼﻳو‪ .‬ھو ھڪ ﻣﺰور ﺟﻲ روپ‬
‫ﻻء‬
‫۾ ھن ﺟﻲ ﮔﮫﺮ آﻳو ۽ ﭼوڻ ﻟﮘو‪” :‬آﺋون ھڪ ﻏﺮﻳب ﻣﺎﭨﮫو آھﻳﺎن‪ .‬ﻣون وٽ ُرﮐﻲ ﻣﺎﻧﻲ ﮐﺎﺋڻ ِ‬
‫ﺑﻪ ﭘﺋﺳﺎ ﻧﻪ آھن‪.‬ﻣون ﮐﻲ ڪﺎ ﻣﺰدوري ڏي ﺗﻪ ڪم ڪﺮﻳﺎن‪“.‬‬
‫ڪﺎراﺋﻲء ﺳﺎن ڪٽﻲ ﻧﻧڍا ﻧﻧڍا ٽڪﺮ ڪﺮ‪“.‬‬
‫ﺳوداﮔﺮ ھن ﮐﻲ ﭼﻳو‪” :‬ھﻧن ڪﺎﭠﻳن ﮐﻲ‬
‫َ‬
‫”ﻣون ﮐﻲ ان ڪم ﺟﺎ ڪﻳﺗﺮا ﭘﺋﺳﺎ ﻣﻠﻧدا؟“ دﻳو ﭘﮀﻳو‪.‬‬
‫وﭸﺟﺎنء‪ “.‬ﺳوداﮔﺮ ﭼﻳو‪.‬‬
‫”ﺗون اﻧﮫن ﻣﺎن ﺟﻳڪﻲ ﺑﻪ ﮐﭨﻲ ﺳﮔﮫﻳن ﺗﻪ ﮐﭨﻲ‬
‫ِ‬
‫ﮐﺎﻧﭘوء ُھن ﺳوداﮔﺮ‬
‫دﻳو ﭼﻧد ﻣﻧٽن ۾ ﺳڀ ڪﺎﭠﻳون وڍي ٽڪﺮا ٽڪﺮا ڪﺮي ﮀڏﻳون‪ .‬ان‬
‫ِ‬

‫ڏاھﻲ ﺟﮫﺮڪﻲ‬

‫‪96‬‬

‫ﮐﺎﻧﭘوء اﻧﮫن ﺳﭜﻧﻲ ڪﺎﭠﻳن‬
‫ﺷﻲء ڪٽﻲ ورﺗﻲ‪ .‬ان‬
‫ﺟﻲ ﮔﮫﺮ ﺟﺎ دروازا‪ ،‬ﮀﺗﻳون ۽ ڪﺎٺ ﺟﻲ ھﺮ‬
‫ِ‬
‫ِ‬
‫ﭘﭠﻲء ﺗﻲ رﮐﻲ ﻏﺎﺋب ﭤﻲ وﻳو‪.‬‬
‫ﺟﻲ ٽڪﺮن ﮐﻲ ﭘﻧﮫﻧﺟﻲ‬
‫َ‬

‫ڏاھﻲ ﺟﮫﺮڪﻲ‬

‫‪97‬‬

‫ﭼﻧڊ ﺟﻲ ڌيَء‬
‫ھوء وﻳﭼﺎري ﮔﮫﺮ ۾ اڪﻳﻠﻲ‬
‫ﭘﻲء ﻣﺮي وﻳﺎ ھﺋﺎ‪َ .‬‬
‫ﻣﺎء ُ‬
‫ھڪ ھﺋﻲ ﻧﻧڍڙي ﮀوڪﺮي‪ .‬ھن ﺟﺎ ُ‬
‫وﻳﭼﺎريء ﮐﻲ ﺗﻣﺎم‬
‫رھﺟﻲ وﻳﺋﻲ‪ .‬ھڪ ﺷﺎھوڪﺎر ﻣﺎﭨﮫو ھن ﮐﻲ ﭘﻧﮫﻧﺟﻲ ﮔﮫﺮ وﭠﻲ آﻳو ﺟﺗﻲ ھن‬
‫َ‬
‫ﻻء‬
‫ﻻء ﭘﺎﭨﻲ ﭜﺮﭨو ﭘﻳو ﭤﻲ ۽ ﺳﭴﻲ ﮔﮫﺮ ﺟﻲ ﭜﺎﺗﻳن ِ‬
‫ﮔﮫﭨوڪم ڪﺮﭨو ﭘﻳو ﭤﻲ‪ .‬ھن ﮐﻲ ﺳﭴﻲ ﮔﮫﺮ ِ‬
‫ﻣﺎﻧﻲ ﭘﭼﺎﺋﭨﻲ ﭘﺋﻲ ﭤﻲ‪ .‬وچ ۾ ﺟﻳڪو وﻗت ﻣﻠﻳس ﭤﻲ ان ۾ ﭔﺎرن ﺟﻲ ﺳﺎر ﺳﻧﭜﺎل ﻟڌﻳﺎﺋﻳن ﭤﻲ ۽ ان‬
‫ﺳﮐﻲ ﻣﺎﻧﻲ ﻣﻠﻲ ﭤﻲ‪ .‬راﻧد‬
‫ﺳﭴﻲ ڏﻳﻧﮫن ﺟﻲ ﭘورھﺋﻲ ﺟﻲ ﻋﻳوض ھن ﮐﻲ ﺑس ﭔن وﻗﺗن ﺟﻲ ُرﮐﻲ ُ‬
‫روﻧد ﺗﻪ ﭤﻲ ﭘﺮي ﺟﻲ ﮘﺎﻟﮫﻪ ھن ﮐﻲ ﮐن ﭘل ﺟو آرام ﻧﭤﻲ ﻣﻠﻳو‪ .‬ﺷﺎھوڪﺎر ﻣﺎﭨﮫو ﺑﻳﺣد ﭼﺎﻻڪ ۽‬
‫ﺑﻲ رﺣم ھو ۽ ھن ﺟﻲ زال ﺗﻲ ھن ﮐﺎن ﺑﻪ ﭔﻪ وﮐون اﮘﻳﺎن ھﺋﻲ‪.‬‬
‫ھڪ رات ﺟﻲ ﮘﺎﻟﮫﻪ آھﻲ ﺟڏھن آﺳﻣﺎن ﺗﻲ ﭼﻧڊ ﭼﻣڪﻲ رھﻳو ھو ۽ ﭔﺎھﺮ ﺗﻣﺎم ﮔﮫﭨو‬
‫ھﻲء ﭔﺎرڙي‬
‫ﻻء ﭼﻳو‪.‬‬
‫ﻣﺎﭨﮫوء ﺟﻲ زال ھن‬
‫ﺳﻲء ھو‪ .‬ﺷﺎھوڪﺎر‬
‫َ‬
‫َ‬
‫َ‬
‫َ‬
‫ﻧﻳﻧﮔﺮيء ﮐﻲ ﭘﺎﭨﻲ ﭜﺮي اﭼڻ ِ‬
‫ﺳﻲء ﮐﺎن ھن ﺟﺎ ﭘﻳﺮ ﭘﭤﺮ ﭤﻲ وﻳﺎ‪ .‬ﭘﺎﭨﻲ‬
‫ﺗﻼء وٽ ﭘﮫﺗﻲ ﺗﻪ‬
‫ﻻء ﭔﺎھﺮ وﻳﺋﻲ‪ .‬ﺟڏھن‬
‫َ‬
‫ھوء َ‬
‫َ‬
‫ﭘﺎﭨﻲ ﭜﺮڻ ِ‬
‫ﭘﺎﭨﻲء ﺟﻲ‬
‫ﻧﻳﻧﮔﺮيء ﺑﺮف ﺟﻲ ﻣﭤﺋﻳن ﺗﮫﻪ ۾ﺳوراخ ڪﻳو ۽‬
‫ﺑﻪ ﺳﭴو ﭴﻣﻳو ﺑﺮف ﭤﻳو ﭘﻳو ھو‪.‬‬
‫َ‬
‫َ‬
‫ﺑﺎردي ﭜﺮي ﮔﮫﺮ ڏي واﭘس ورڻ ﻟﮘﻲ‪ .‬ﮔﮫﺮﺟﻲ وﻳﺟﮫو ﭘﮫﭼﻲ ﺟﻳﺋن ﺋﻲ ھن در ﺟو دڪﻳون‬
‫ھوء ﮀﺎ‬
‫ﭼڙھﻳون ﺗﻪ ﭘﻳﺮ ﺗﺮڪﻲ وﻳس ۽ ﺳﭴو ﭘﺎﭨﻲ ھﺎرﺟﻲ وﻳس‪ .‬ﮀوڪﺮي ڊﭴﻲ وﻳﺋﻲ‪ .‬ﺗﻪ ھﺎڻ َ‬
‫ھوء دروازي ﺟﻲ ﺋﻲ ﭔﺎھﺮ ﺑﻳﮫﻲ‬
‫ڪﺮي‪ .‬ﺧﺎﻟﻲ ﺑﺎردي ﮐﭨﻲ اﻧدر ﮔﮫﺮ ۾ ﮔﮫڙي ﻧﭤﻲ ﺳﮔﮫﻲ‪.‬‬
‫َ‬
‫ڏڪﻧدي رھﻲ‪ .‬ﻣﭤﻲ آﺳﻣﺎن ۾ ﭼﻧڊ ﭼﻣڪﻲ رھﻳو ھو ۽ ھن ڏي ڏﺳﻲ ﮐﻠﻲ ﺑﻪ رھﻳو ھو‪.‬‬
‫ﮀوڪﺮيء ﭼﻧڊ ﮐﻲ ﭼﻳو‪” :‬اي ﭼﻧڊ‪ ،‬ﮀﺎ ﺗون ﻧﭤو ڏﺳﻳن ﺗﻪ آﺋون ڪﻳﺗﺮي ڏﮐوﻳل آھﻳﺎن‪.‬‬
‫َ‬
‫ﮀﺎ ﺗوﮐﻲ ﻣون ﺗﻲ ڪﮫل ﻧﭤﻲ اﭼﻲ‪ .‬ﮀﺎ ﺗون ﻣﻧﮫﻧﺟﻲ ﻣدد ﻧﻪ ڪﻧدﻳن؟ ﻣوﻧﮐﻲ ھﻧن ظﺎﻟﻣن ﻣﺎن‬
‫آزاد ڪﺮ‪ .‬ھﻲ ﻣوﻧﮐﻲ ﻣﺎري ﮀڏﻳﻧدا‪“.‬‬
‫ﭼﻧڊ ھن ﺟﻲ ظﻠم ﺟو داﺳﺗﺎن ﭔڌي ھﻳٺ زﻣﻳن ﺗﻲ ﻟﮫﻲ آﻳو‪ .‬ھو ھڪ ﺧوﺑﺻورت ﻧوﺟوان‬
‫ﭜﺎء ﺳﺞ ﺑﻪ ھن‬
‫ﺟﻲ وﻳس ۾ ھو ۽ اﮀﻲ رﻧگ ﺟﻲ وﮘﻲ ۾ ﺳﮫﭨو ﻟﮘﻲ رھﻳو ھو‪ .‬ﭼﻧڊ ﺟﻲ وڏي ُ‬
‫ﮀوڪﺮيء ﺟون آزﻳون ﻧﻳﺰارﻳون ﭔڌي ورﺗﻳون ھﻳون ۽ ھو ﺑﻪ ﻣﺮداﭨﻲ ﺷڪل ۾ﺳوﻧﮫﺮي رﻧگ‬
‫َ‬
‫ﺟﺎ ڪﭘڙا اوڍي زﻣﻳن ﺗﻲ ﻟﮫﻲ آﻳو‪.‬‬
‫ﺳﺞ ﭼﻧڊ ﮐﻲ ﭼﻳو‪” :‬آﺋون ھن ڏﮐوﻳل ﮀوڪﺮيَء ﮐﻲ وﭠڻ آﻳو آھﻳﺎن‪ .‬ھن ﮐﻲ ﻣﻧﮫﻧﺟﻲ‬
‫ﺣواﻟﻲ ڪﺮي ﮀڏ‪ .‬ان ڪﺮي ﺟو آﺋون ﺗوﮐﺎن وڏو آھﻳﺎن‪“.‬‬
‫ﭼﻧڊ ورﻧدي ڏﻧس‪” :‬اھو ﺻﺣﻳﺢ آھﻲ ﺗﻪ ﺗون ﻣون ﮐﺎن وڏو آھﻳن ادا ﺳﺞ‪ ،‬ﭘﺮ ھن وﻗت‬
‫ﻧﻳﻧﮔﺮيء ﻣون ﮐﺎن ﻣدد ﮔﮫﺮي ۽ ﭘﮫﺮﻳن آﺋون‬
‫رات آھﻲ‪ ،‬۽ آﺋون رات ﺟوﺑﺎدﺷﺎھﻪ آھﻳﺎن‪ .‬ھن‬
‫َ‬
‫ھﻳٺ آﻳس‪ .‬ان ڪﺮي ھن ﮐﻲ آﺋون وﭠﻲ وﻳﻧدس‪.‬‬

‫ڏاھﻲ ﺟﮫﺮڪﻲ‬

‫‪98‬‬

‫ﮀوڪﺮيء ﮐﻲ ﭘﻧﮫﻧﺟن ﭔﺎﻧﮫن ﺗﻲ ﮐﭨﻲ آﺳﻣﺎن ڏي اڏاﻣﻲ وﻳو‪ .‬ان وﻗت‬
‫ﭼﻧڊ ھن ﻏﺮﻳب‬
‫َ‬
‫ھﻲء ﻧﻧڍڙي ﮀوڪﺮي ﭼﻧڊ ۾ رھﻲ ﭤﻲ‪ .‬ﺟڏھن ﺗوھﺎن ﭼوڏھﻳن ﺟﻲ ﺳﭴﻲ ﭼﻧڊ ﮐﻲ ﻏور‬
‫ﮐﺎن وﭠﻲ‬
‫َ‬
‫ھﻲء ﮐﻠﻧدي ﮘﺎﺋﻳﻧدي ﻧظﺮ اﻳﻧدو‪.‬‬
‫ﺳﺎن ڏﺳﻧداﺋو ﺗﮫﺎن ۾‬
‫َ‬

‫ڏاھﻲ ﺟﮫﺮڪﻲ‬

‫‪99‬‬

‫آﺋون ﻣﺮڻ ﭼﺎھﻳﺎن ﭤو‬
‫اﺟﻧﺑﻲء ﭘﮀﻳو‪.‬‬
‫”ھﻳڏاﻧﮫن! او ﮀوڪﺮ! ﺗون ھن ﺷﮫﺮ ۾ رھﻳن ﭤو‪“.‬‬
‫َ‬
‫ﮀوڪﺮيء ﭘﮀﻳو‪.‬‬
‫”ھﺎﺋو‪ .‬۽ ﺗون ڪﻳﺮ آھﻳن ۽ ﮀﺎ ﭤو ﭼﺎھﻳن؟“‬
‫َ‬
‫”ﻣﻧﮫﻧﺟو ﻧﺎﻟو ڪﺎرﻟو آھﻲ‪ .‬آﺋون ﺑﺎر ﺳﻠوﻧﺎ )اﺳﭘﻳن( ﮐﺎن آﻳو آھﻳﺎن‪ “.‬اﺟﻧﺑﻲ وراﭨﻳو‪.‬‬
‫”ﺑﺎر ﺳﻠوﻧﺎ؟ اھو ﺗﻪ ﺗﻣﺎم ﭘﺮي آھﻲ‪ .‬ﺗﻣﺎم ﭘﺮي‪“.‬‬
‫”ھﺎ‪ .‬ﺑﻠڪل ﺻﺣﻳﺢ ﭤو ﭼوﻳن‪ .‬آﺋون ھڪ ھﻣﺮاھﻪ ﺟﻲ ﮘوﻻ ۾ ھﺗﻲ آﻳو آھﻳﺎن‪ .‬ھو ﺟﮫور‬
‫ﭘوڙھو آھﻲ‪ “.‬ڪﺎرﻟو ﭼﻳو‪.‬‬
‫”ھن ﮘوٺ ۾ ﺗﻪ ڪﻳﺗﺮاﺋﻲ ﭘوڙھﺎ آھن‪ “.‬ﮀوڪﺮي ﭼﻳو‪.‬‬
‫”ھﻲ ﭘوڙھو ﺳﭜﻧﻲ ﮐﺎن وڌﻳڪ ﭘوڙھو آھﻲ‪ .‬ﻣﺎﭨﮫو ﭔڌاﺋﻳن ﭤﺎ ﺗﻪ ھﻲ ھﺮﮔﺰ ﻧﭤو ﻣﺮي‪ .‬ھو‬
‫ﻣﺮي ﻧﭤو ﺳﮔﮫﻲ‪“....‬‬
‫ﭼوٽﻲء ﺗﻲ رھﻲ ﭤو‪.‬‬
‫ٽڪﺮيء ﺟﻲ‬
‫”اھﺎ ﮘﺎﻟﮫﻪ ڪﺮ‪ .‬ھﺎڻ ھن ﮐﻲ ﻣون ﺳﭸﺎﺗو‪ .‬ھو ھن‬
‫َ‬
‫َ‬
‫ھو ﺳﺎﻣﮫون ھڪ ﻧﻧڍڙو ﮔﮫﺮ ڏﺳﻳن ﭘﻳو؟ ھﺎﺋو‪ ....‬اھوﺋﻲ‪ .‬ڏس‪ .‬ھڪ ﻣﺎﺋﻲ ان ﮔﮫﺮ ۾ ﮔﮫڙي رھﻲ‬
‫آھﻲ‪.‬‬
‫”اھﺎ ڪﻳﺮ آھﻲ؟“ ڪﺎرﻟو ﭘﮀﻳو‪.‬‬
‫ﻻء روزاﻧو ﻣﺎﻧﻲ ﮐﭨﻲ وﻳﻧدي آھﻲ‪ .‬ھو‬
‫”اھﺎ ھن ﮘوٺ ۾ ﺋﻲ رھﻲ ﭤﻲ‪.‬‬
‫َ‬
‫ھوء ان ﭘوڙھﻲ ِ‬
‫ﺗﻣﺎم ﮔﮫﭨو ﭘوڙھو ۽ ﺑﻳﻣﺎر آھﻲ‪ .‬ھن ﺟﻲ ڪﺎﺑﻪ زال‪ ،‬ﭔﺎر ﻳﺎ دوﺳت ﻧﻪ آھن‪ .‬اھﻲ ﺳڀ ڪڏھوڪو‬
‫ﻣﺮي وﻳﺎ‪ .‬ﺳڀ ﺟﺎ ﺳڀ ھﺎڻ ڪﻳﺮ ﻧﻪ رھﻳو آھﻲ‪ “.‬ﮘوٺ ﺟﻲ ﮀوڪﺮ ﭔڌاﻳو‪.‬‬
‫”ﻣون ﮐﻲ ھن وٽ ﺿﺮور وﭸڻ ﮐﭘﻲ‪ “.‬ڪﺎرﻟو ﭼﻳو‪.‬‬
‫”ﻧﻪ‪ .‬ﺑﮫﺗﺮ آھﻲ ﺗﻪ ھن وٽ ﻧﻪ وڃ‪ ،‬اﺟﻧﺑﻲ!“ ﮀوڪﺮ ﮀﻳو‪.‬‬
‫ڪﺎرﻟو ﭘﭠﻳﺎن ﻣڙي ﮀوڪﺮ ﮐﻲ ڏﭠو‪.‬‬
‫”ﮀو ﭜﻼ؟“‬
‫ﻻء ﺟو ھﻲ ﭘوڙھو ﻣﺎﭨﮫو اﺳﺎن واﻧﮔﺮ ﻧﺎھﻲ‪ .‬ھو ﻧﻪ ﺗﻪ اﺳﺎن واﻧﮔﺮ ﮘﺎﻟﮫﺎﺋﻲ ﺳﮔﮫﻲ‬
‫”ان ِ‬
‫ﭤو ۽ ﻧﻪ ھن ﮐﻲ اﺳﺎن ﺟﻲ ﭔوﻟﻲ ﺳﻣﺟﮫﻪ ۾ اﭼﻲ ﭤﻲ‪ .‬ھو اﺳﺎن ﮐﻲ ھﺮ وﻗت ڪﺟﮫﻪ ﭔڌاﺋڻ ﺟﻲ‬
‫ڪوﺷش ڪﺮي ﭤو ﭘﺮ اﺳﺎن ﮐﻲ ﺳﻧدس اﮐﺮ ﺑﻪ ﺳﻣﺟﮫﻪ ۾ ﻧﭤو اﭼﻲ‪ .‬ھو اھﺎ ﺳﺎﮘﻲ ﮘﺎﻟﮫﻪ ذري‬
‫ذري ورﺟﺎﺋﻳﻧدو رھﻲ ﭤو‪“.‬‬
‫”ﻣون ﮐﻲ ھن ﺳﺎن ﺿﺮور ﻣﻠڻ ﮐﭘﻲ‪ ،‬ﻧوﺟوان ﮀوڪﺮا‪ “.‬ڪﺎرﻟو ﭘڪﻲ ارادي ﺳﺎن‬
‫ﭼﻳو‪.‬‬
‫ﻣﺎﭨﮫوء ﺟو ﮔﮫﺮ ھو‪ .‬ھن وٽ‬
‫ٽڪﺮيء ڏي رواﻧو ﭤﻲ وﻳو ﺟﺗﻲ ھن ﭘوڙھﻲ‬
‫ڪﺎرﻟو ان‬
‫َ‬
‫َ‬

‫ڏاھﻲ ﺟﮫﺮڪﻲ‬

‫‪100‬‬

‫ﭘﮫﭼڻ ﺗﻲ ھن ڏﭠو ﺗﻪ ان ﺟو اﮘﻳون در ﮐﻠﻳل ھو ﺳو ھﻲ اﻧدر ﮔﮫڙي وﻳو‪ .‬اﻧدر ﮔﮫڙڻ ﺳﺎن‬
‫ﺳﺎﻣﮫون ﮐﻳس ھڪ ﻣﺎﭨﮫو ﻧظﺮ آﻳو‪ .‬ھﻲ ﺑﻳﺣد ﭘوڙھو‪ ،‬ڏﭔﺮو ۽ ﺑﻳﻣﺎر ﻧظﺮ اﭼﻲ رھﻳو ھو‪.‬‬
‫”آﺋون ﺗوﺳﺎن ﮘﺎﻟﮫﺎﺋڻ ﭼﺎھﻳﺎن ﭤو‪ “،‬ڪﺎرﻟو ﭼﻳس‪” ،‬آﺋون اﻧدر اﭼﻲ ﺳﮔﮫﺎن ﭤو؟“‬
‫ﻣﺎﭨﮫوء ڪﺟﮫﻪ ﮘﺎﻟﮫﺎﻳو ﭘﺮ اھﻲ ﻟﻔظ ان اﺳﭘﻳﻧﻲ زﺑﺎن ﺟﺎ ﻧﻪ ھﺋﺎ ﺟﻳڪﺎ ﺑﺎرﺳﻠوﻧﺎ‬
‫ﭘوڙھﻲ‬
‫َ‬
‫۾ ﮘﺎﻟﮫﺎﺋﻲ وﭸﻲ ﭤﻲ‪ .‬اھﻲ ھڪ ﺗﻣﺎم ﻗدﻳﻣﻲ زﺑﺎن ﺟﺎ ھﺋﺎ‪.‬‬
‫ﭔوﻟﻲء ۾ ’ھﻳﻠو‘ ﭼﺋﻲ ﮐﻳڪﺎر‬
‫ﭘوء ھن ﺳﺎﮘﻲ ﭘﺮاﭨﻲ‬
‫َ‬
‫ڪﺎرﻟو ھن ﺟﻲ ﺳﺎﻣﮫون ﭤﻲ ﺑﻳﭠو ۽ ِ‬
‫ڪﻳس‪.‬‬
‫ﺧوﺷﻲء وﭼﺎن ﮘوڙھﺎ ﮘڙي آﻳﺎ‪.‬‬
‫ﻣﺎﭨﮫوء ﺟﻲ اﮐﻳن ﻣﺎن‬
‫اھو ﭔڌي ﭘوڙھﻲ‬
‫َ‬
‫َ‬
‫”ﺗون ﻣﻧﮫﻧﺟﻲ زﺑﺎن ﮘﺎﻟﮫﺎﺋﻲ ﺳﮔﮫﻳن ﭤو! ﺗون ﻣﻧﮫﻧﺟﻲ ﮘﺎﻟﮫﻪ ﺳﻣﺟﮫﻲ ﺳﮔﮫﻳن ﭤو!“ ﭘوڙھﻲ‬
‫ﭘﮀﻳو‪.‬‬
‫”ھﺎﺋو‪ “،‬ڪﺎرﻟوس وراﭨﻳس‪” ،‬آﺋون ﺗوﮐﻲ ﺳﻣﺟﮫﻲ ﺳﮔﮫﺎن ﭤو‪ ،‬ﮀو ﺟو ﺗﻌﻠﻳم دوران آﺋون‬
‫ﭔڌاء ﺗوﮐﻲ اھﺎ زﺑﺎن ڪﻳﺋن اﭼﻲ ﭤﻲ‪ .‬اھﺎ‬
‫ﺟﮫوﻧﻳن زﺑﺎﻧن ﺟو ﺷﺎﮔﺮد ھوس‪ ،‬ﭘﺮ ﻣون ﮐﻲ اھو ﺗﻪ ِ‬
‫زﺑﺎن ﺗﻪ اﻳڏي ﭘﺮاﭨﻲ آھﻲ ﺟو اﭴڪﻠﮫﻪ ان ﮐﻲ ڪﻳﺮ ﺑﻪ ﻧﭤو ﮘﺎﻟﮫﺎﺋﻲ‪“.‬‬
‫ﻣﺎﭨﮫوء ﺟﮫﻳﭨﻲ آواز ۾ ﭼﻳو‪.‬‬
‫ﻻء ﺗوﮐﻲ ﻣﻧﮫﻧﺟﻲ ڪﮫﺎﭨﻲ ﭔڌﭨﻲ ﭘوﻧدي‪ “.‬ﭘوڙھﻲ‬
‫َ‬
‫”ان ِ‬
‫زﻧدﮔﻲء ﺳﺎن ۽ دوﻟت‬
‫”آﺋون ﭘﻧﮫﻧﺟﻲ وﻗت ﺟو وڏو اﻣﻳﺮ ﻣﺎﭨﮫو ھوس‪ .‬ﻣون ﮐﻲ ﭘﻧﮫﻧﺟﻲ‬
‫َ‬
‫ﺳﺎن ﭘﻳﺎر ھو‪ .‬ھڪ ڏﻳﻧﮫن ﻣﻧﮫﻧﺟﻲ ﮔﮫﺮ ۾ ھڪ ﻣﺎﭨﮫو آﻳو‪.‬‬
‫’ﭔﺎھﺮ ﻣﻳﻧﮫن ﭘﻳو ﭘوي‪ ‘،‬ھن ﭼﻳو‪’ ،‬آﺋون ﺳﭴو ﭘﺳﻲ وﻳو آھﻳﺎن ﭤڌ ڪﺮي ڏڪﻲ ﺑﻪ رھﻳو‬
‫آھﻳﺎن‪ .‬آﺋون اﻧدر اﭼﻲ ﺳﮔﮫﺎن ﭤو؟‘‬
‫’ھﺎﺋو‪ ‘،‬ﻣون وراﭨﻳوﻣﺎﻧس ۽ ﻣﺎﭨﮫو اﻧدر ﮔﮫڙي آﻳو‪.‬‬
‫ﺷﻲء ﮐﻲ ھن ﻏور ﺳﺎن ﺟﺎﻧﭼﻳو‪.‬‬
‫اﻧدر اﭼﻲ ﮔﮫﺮ ﺟﻲ ھﺮ ھڪ ﺧوﺑﺻورت‬
‫ِ‬
‫ﺷﻲء آھﻲ‪‘.‬‬
‫’ﺗون ﺷﺎھوڪﺎر ﻣﺎﭨﮫو آھﻳن‪‘،‬ھن ﭼﻳو‪’ ،‬ﺗو وٽ دﻧﻳﺎ ﺟﻲ ھﺮ‬
‫ِ‬
‫ﺷﻲء ﻧﻪ اﭤم‪‘.‬‬
‫’ﻧﻪ‪ .‬ﻧﻪ‘ ﻣون ھن ﮐﻲ ﭼﻳو‪’ .‬ﺗون ﻏﻠط آھﻳن‪ .‬ھﺮ‬
‫ِ‬
‫’ﮀﺎ ﭜﻼ ﺗو وٽ ﻧﻪ آھﻲ؟’ ھن ﭘﮀﻳو‪.‬‬
‫ﻻء ﺟﻳﺋڻ ﮔﮫﺮان ﭤو‪ .‬آﺋون ﻣﺮڻ ﻧﭤو ﭼﺎھﻳﺎن‪‘.‬‬
‫’ﻣون ﮐﻲ وڏي ﭴﻣﺎر ﮐﭘﻲ‪ .‬آﺋون ھﻣﻳﺷﻪ ِ‬
‫’آﺋون ﺗوﮐﻲ وڏي ﭴﻣﺎر ڏﺋﻲ ﺳﮔﮫﺎن ﭤو‪ .‬ﭘﺮ ﮀﺎ ﺗوﮐﻲ ﭘڪ آھﻲ ﺗﻪ ﺣﻳﺎﺗﻲ ﻣﻠڻ ﺗﻲ ﺗون‬
‫ﺧوش رھﻲ ﺳﮔﮫﻧدﻳن؟ ﮀﺎ ﺗوﮐﻲ واﻗﻌﻲ ڊﮔﮫﻲ ﺣﻳﺎﺗﻲ ﮐﭘﻲ؟‘‬
‫’ھﺎ‪ ،‬ﻣون ﮐﻲ ﺑﻠڪل ﮐﭘﻲ‘‪ ،‬ﻣون ھن ﮐﻲ ﺟواب ڏﻧو‪.‬‬
‫ﺷﻲء ﻓﻧﺎ ﭤﻳﭨﻲ آھﻲ‪ .‬ﭘﺮ ﺗون ﺗﻳﺳﺗﺎﺋﻳن‬
‫’آﺋون ھن ڪﺗﺎب ﺗﻲ ڪﺟﮫﻪ ﻟﻔظ ﻟﮐﺎن ﭤو‪ .‬ھﺮ‬
‫ِ‬
‫ھﻲء ﻣﻧﮫﻧﺟﻲ ﻟﮐﭨﻲ ۽ ڪﺗﺎب ﺳﻼﻣت ھوﻧدو‪ .‬ان ﮐﺎن اڳ ﺗون ﻣﺮي ﻧﻪ‬
‫ﺟﻳﺋﺮو ھوﻧدﻳن ﺟﻳﺳﻳن‬
‫َ‬
‫ﺳﮔﮫﻧدﻳن‪ .‬ھﺎڻ ھﻲ ڪﺗﺎب ڪﭤﻲ ﭘﺮي ﺳوﮔﮫو ڪﺮي رک‪ .‬اھو ﺗﻧﮫﻧﺟﻲ زﻧدﮔﻲ آھﻲ‪‘.‬‬
‫ﻻء ﺟﻳﺋڻ ﭼﺎھﻳو ﭤﻲ‪ .‬ﺳو ان ڪﺗﺎب ﮐﻲ‬
‫آﺋون ﻧوﺟوان ھوس ۽ ﻣون ان وﻗت ﺳداﺋﻳن ِ‬
‫ﭘوء آﺋون ﺟﻳﺋﺮو رھﻳس‪ ....‬ﺳﺎﻟن ﺟﺎ ﺳﺎل‪ ....‬۽ ﺳﺎل‪ .‬۽ ھﻳﻧﺋﺮ‬
‫ﭘﺮي ﺣﻔﺎظت ﺳﺎن ڪﺮي رﮐﻳم‪ .‬۽ ِ‬

‫ڏاھﻲ ﺟﮫﺮڪﻲ‬

‫‪101‬‬

‫ﺗﻧﮫﻧﺟﻲ ﺳﺎﻣﮫون آھﻳﺎن‪ -‬اﭸﺎ ﺗﺎﺋﻳن ﺟﻳﺋﺮو ﺟﺎﮘﻧدو‪ .‬ﻣﻧﮫﻧﺟﺎ ﺳڀ ﻣٽ ﻣﺎﺋٽ ۽ دوﺳت ﻳﺎر ﻣﺮي‬
‫ڪﺮﺳﻲء‬
‫ﭼڪﺎ آھن‪ .‬آﺋون اﻳڏو ﺗﻪ ﭘوڙھو ﭤﻲ ﭼڪو آھﻳﺎن ﺟو ھﺎڻ ﻧﻪ ﺗﻪ ھﻠﻲ ﺳﮔﮫﺎن ﭤو ۽ ﻧﻪ‬
‫َ‬
‫ﺗﺎن اﭤﻲ ﺳﮔﮫﺎن ﭤو‪ .‬آﺋون ھﺎڻ ﻣﺮڻ ﭼﺎھﻳﺎن ﭤو ﭘﺮ ﻣﺮي ﺑﻪ ﻧﭤو ﺳﮔﮫﺎن‪ .‬آﺋون ﮘﺎﻟﮫﺎﺋڻ ﭼﺎھﻳﺎن ﭤو‬
‫ﭘﺮ ﺟﮫوﻧﻲ ﺟڳ ﺟﻲ ﻣﺎﭨﮫن ﻣﺎن اڄ ڪوﺑﻪ ﺟﻳﺋﺮو ﻧﺎھﻲ ﺟﻳڪو ﻣﻧﮫﻧﺟﻲ زﺑﺎن ﺳﻣﺟﮫﻲ‪ .‬ڪوﺑﻪ‬
‫ﻣوﻧﺳﺎن ﮘﺎﻟﮫﻪ ﻧﭤو ڪﺮي ﺳﮔﮫﻲ‪ ،‬اڄ ﺗو اﭼﻲ ﮘﺎﻟﮫﺎﻳو آھﻲ‪ .‬ڪوﺑﻪ ﻣﺎﭨﮫو ﻣﻧﮫﻧﺟﻲ ﻣدد ﻧﭤو ڪﺮي‬
‫ﺳﮔﮫﻲ‪ .‬آﺋون ﻣﺮڻ ﭼﺎھﻳﺎن ﭤو‪ .‬ﻣﮫﺮﺑﺎﻧﻲ ڪﺮي ﻣﻧﮫﻧﺟﻲ ﻣدد ڪﺮ!“‬
‫ڪﮫڙيء طﺮح؟“ ڪﺎرﻟو ﭼﻳو‪.‬‬
‫”ﭘﺮ‬
‫َ‬
‫”اھو ﺟﮫوﻧو ڪﺗﺎب ﻣون ﮐﻲ ھڪدم آﭨﻲ ڏي‪ .‬اھو ڪﺗﺎب ﺑﺎﻏﻳﭼﻲ ﺟﻲ ڪﻧڊ واري‬
‫ڪﻣﺮي ۾ آھﻲ‪ .‬ﻣﮫﺮﺑﺎﻧﻲ ڪﺮي اھو ڪﺗﺎب ان ڪﻣﺮي ﺟﻲ ڪﭔٽ ﻣﺎن ﮐﭨﻲ اچ ۽ ھﻳﻧﺋﺮ ﺟو‬
‫ھﻳﻧﺋﺮ ان ﮐﻲ ﺑﺎھﻪ ۾ وﺟﮫﻲ ﭔﺎري ﺳﺎڙي ﮀڏ‪“.‬‬
‫ﻣﺎﭨﮫوء‬
‫ڪﺎرﻟو ان ڪﻣﺮي ڏي ھﻠﻳو وﻳو ۽ ﭤوري دﻳﺮ ﺑﻌد اھو ڪﺗﺎب ﮐﭨﻲ آﻳو‪ .‬ﭘوڙھﻲ‬
‫َ‬
‫ھن ﮐﺎن ڪﺗﺎب وﭠﻲ ﺑﺎھﻪ ۾ اﮀﻼﻳو‪.‬‬
‫۽ ﭘوِء ﭔﺋﻲ ﭴﭨﺎ ان ڪﺗﺎب ﮐﻲ ﺑﺎھﻪ ۾ ﺳڙﻧدو ڏﺳڻ ﻟﮘﺎ‪.‬‬
‫”ڏس ڪﺗﺎب ﺳڙي رھﻳو آھﻲ!“ ڪﺎرﻟو ﭼﻳو‪.‬‬
‫ﻣﺎﭨﮫوء ﭼﻳو‪.‬‬
‫”ھﺎﺋو‪ ،‬ھﺎڻ آﺋون ﺑﻳﺣد ﺧوش آھﻳﺎن‪ “.‬ﭘوڙھﻲ‬
‫َ‬
‫”ﻣﮫﺮﺑﺎﻧﻲ ﺗﻧﮫﻧﺟﻲ‪ “،‬ﭘوڙھﻲ ﻣﺎﭨﮫوَء ڊﮔﮫو ﺳﺎھﻪ ﮐﭨﻲ ڪﺎرﻟو ﮐﺎن ﻣوڪﻼﻳو‪” ،‬ﻣﻧﮫﻧﺟﻲ‬
‫زﻧدﮔﻲء ﺟﻲ ﭘﭴﺎﭨﻲ ﭤﻲ رھﻲ آھﻲ ۽ آﺋون ﺑﻳﺣد ﺧوش آھﻳﺎن‪“.‬‬
‫ڊﮔﮫﻲ‬
‫َ‬

‫ڏاھﻲ ﺟﮫﺮڪﻲ‬

‫‪102‬‬

‫ﮔڏھﻪ ﺟﻲ ڪﻧن وارو ﺷﮫﺰادو‬
‫ﮔﮫﭨو ﮔﮫﭨو اڳ ﺟﻲ ﮘﺎﻟﮫﻪ آھﻲ ﺗﻪ ڪﻧﮫن وﻻﻳت ۾ ھڪ ﺑﺎدﺷﺎھﻪ رھﻧدو ھو‪ .‬ھن ﮐﻲ ﻣﺎل‬
‫ﻣﻠڪﻳت ﺗﻪ اڻ ﻣﻳو ھو ﭘﺮ ڪوﺑﻪ اوﻻد ﻧﻪ ھوس‪ .‬ھن ﮐﻲ ﭔﺎرن ﺳﺎن ﺑﻳﺣد ﮔﮫﭨو ﭘﻳﺎر ھو ۽ ھن‬
‫ﭼﺎھﻳو ﭤﻲ ﺗﻪ ھن ﮐﻲ ﺑﻪ ڪو ﭔﺎر ھﺟﻲ ﺟﻳڪو ﺳﭴﻲ ﻣﺣﻼت ۾ ﮐﻳڏﻧدو رھﻲ‪ .‬آﺧﺮ ﭔﻳو ڪو‬
‫ﭼﺎرو ﻧﻪ ڏﺳﻲ ھن ﭘﺮﻳن ﮐﺎن ﻣدد وﭠڻ ﭼﺎھﻲ‪ .‬ھن ﮐﻲ ڪﻧﮫن ﭔڌاﻳو ﺗﻪ ان ڏس ۾ ﺗﻧﮫﻧﺟﻲ ﻣدد‬
‫ﭘﺮﻳون ﺋﻲ ڪﺮي ﺳﮔﮫن ﭤﻳون‪ ،‬ﺟﻳڪﻲ ﺟﮫﻧﮔل ۾ رھن ﭤﻳون‪.‬‬
‫ﻻء ﺟﮫﻧﮔل ۾ ﭘﮫﺗو‪ .‬اﺗﻲ ﺟﮫﻧﮔل ۾ رھﻧدڙ‬
‫آﺧﺮ ھڪ ڏﻳﻧﮫن ھو ﺗﻳﺎر ﭤﻲ ﭘﺮﻳن ﺳﺎن ﻣﻠڻ ِ‬
‫ٽﺋﻲ ﭘﺮﻳون ھن ﺳﺎن ﻣﻠﻳون ۽ ھن ﺳﺎﭨن ﭘﻧﮫﻧﺟﻲ دل ﺟو ﺣﺎل اورﻳو‪ .‬ﭘﺮﻳن ھن ﺟﻲ ﺳﭴﻲ ﮘﺎﻟﮫﻪ‬
‫ﭘوء اھﺎ ﺧوﺷﺧﺑﺮي ﭔڌاﺋﻲ ﺗﻪ ﮐﻳس ﺳﺎل ﺟﻲ اﻧدر اﻧدر ھڪ ﺷﮫﺰادو ﭴﻣﻧدو‪.‬‬
‫ﻏور ﺳﺎن ﭔڌي‪ِ ،‬‬
‫ﺑﺎدﺷﺎھﻪ اھو ﭔڌي ڏاڍو ﺧوش ﭤﻳو‪ .‬ﭘﻧﮫﻧﺟﻲ ﻣﺣﻼت ۾ ﭘﮫﭼڻ ﺳﺎن ﭘﻧﮫﻧﺟﻲ راﭨﻲَء ﮐﻲ‬
‫ﭘوء ﭘوري ھڪ ﺳﺎل‬
‫ﭘﮫﺮﻳن اھﺎ ﮘﺎﻟﮫﻪ ﭔڌاﺋﻲ ان ﺑﻌد ﺳﭴﻲ ﻣﻠڪ ۾ ﺧوﺷﻳون ﻣﻠﮫﺎﻳون وﻳون‪ِ .‬‬
‫ھڪ ڏﻳﻧﮫن ﺑﻌد ﺑﺎدﺷﺎھﻪ ﺳﻼﻣت ﺟﻲ ﮔﮫﺮ ۾ ھڪ ﭘٽ ﭴﺎﺋو‪ .‬رات ﺟو ٽﺋﻲ ﭘﺮﻳون ﻣﺑﺎرڪ ڏﻳڻ‬
‫ﻻء ﺗﺣﻔو ڏﻧو‪.‬‬
‫آﻳون ۽ ھﺮ ھڪ‬
‫َ‬
‫ﭘﺮيء ﺷﮫﺰادي ِ‬
‫ﭘﺮيء ﭼﻳو‪” :‬ﺗون دﻧﻳﺎ ﺟو ﺳڀ ﮐﺎن ﺳﮫﭨو ﺷﮫﺰادو ﭤﻳﻧدﻳن‪“.‬‬
‫ﭘﮫﺮﻳن‬
‫َ‬
‫ﭘﺮيء ﭼﻳو‪” :‬ﺗون دﻧﻳﺎ ﺟو ﺳڀ ﮐﺎن ﮔﮫﭨو ﻋﻘﻠﻣﻧد ۽ ﻧﻳڪدل ﺷﮫﺰادو ﭤﻳﻧدﻳن‪“.‬‬
‫ﭔﻲ‬
‫َ‬
‫ﭘﺮيء دﻧﻳﺎ ﺟون ﺗﻣﺎم ﺧوﺑﻳون ھن ﺷﮫﺰادي ﮐﻲ ڏﺋﻲ‬
‫ٽﻳن ﭘﺮيَء ﺳوﭼﻳو ﺗﻪ ﭘﮫﺮﻳن ۽ ﭔﻲ‬
‫َ‬
‫ﭘوء‬
‫ﮀڏﻳون آھن‪ .‬اﺋﻳن ﻧﻪ ﭤﺋﻲ ﺗﻪ ھﻲ وڏو ﭤﻲ ﻣﻐﺮور ﭤﺋﻲ‪ .‬ﺳو ھن ڪﺟﮫﻪ دﻳﺮ ﺳوﭼﻲ ﺳوﭼﻲ ِ‬
‫دﻋﺎ ﺑدران ﺑددﻋﺎ ڏﻧﻲ‪” :‬ﺷﮫﺰادا ﺗﻧﮫﻧﺟﺎ ڪن ﮔڏھﻪ ﺟﻲ ڪﻧن ﺟﮫڙا وڏا ﭤﻳﻧدا‪ .‬ﺟﻳﺋن ﺗون ﻣﻐﺮور‬
‫ﻧﻪ ﭤﻲ وﭸﻳن‪ “.‬ان ﺑﻌد ٽﺋﻲ ﭘﺮﻳون ﻏﺎﺋب ﭤﻲ وﻳون‪.‬‬
‫ﺷﮫﺰادو وڏو ﭤﻲ واﻗﻌﻲ ﮔﮫﭨو ﺧوﺑﺻورت‪ ،‬ﻋﻘﻠﻣﻧد ۽ ﻧﻳڪدل ﭤﻳو‪ .‬ﭘﺮ اﻧﮫن ﻣڙﻧﻲ ﮘﺎﻟﮫﻳن‬
‫ﺳﺎن ﮔڏ ﮔڏ ھن ۾ ھڪ ﻋﺟﻳب ﮘﺎﻟﮫﻪ ﺑﻪ ﭤﻲ‪ .‬ھن ﺟﺎ ڪن ﮔڏھﻪ ﺟﻲ ڪﻧن ﺟﮫڙا ڊﮔﮫﺎ ۽ ﺑﻲ ڊوﻻ‬
‫ﭤﻲ ﭘﻳﺎ‪ .‬ﺑﺎدﺷﺎھﻪ ان ڊپ ﮐﺎن ﺗﻪ ڪﭤﻲ ﻣﺎﭨﮫن ﮐﻲ ﻣﻌﻠوم ﻧﻪ ﭤﻲ وﭸﻲ ﺗﻪ ھن ﺟﻲ ﭘٽ ﺟﺎ ﮔڏھﻪ ﺟﻲ‬
‫ڪﻧن ﺟﮫڙا ڪن آھن‪ ،‬ڪﻳﺗﺮن ڏﻳﻧﮫن ﺗﺎﺋﻳن ﺷﮫﺰادي ﺟﻲ ﺣﺟﺎﻣت ﺋﻲ ﻧﻪ ڪﺮاﺋﻲ‪ .‬ﭘﺮ ھڪ ﻧﻪ‬
‫ھڪ ڏﻳﻧﮫن ﺗﻪ ھن ﺟﻲ ﺣﺟﺎﻣت ﭤﻳﭨﻲ ھﺋﻲ‪.‬‬
‫ﭘوء ﺑﺎدﺷﺎھﻪ ھڪ ﺣﺟﺎم ﮔﮫﺮاﻳو ۽ ھن ﮐﻲ ﻣﺣﻼت ۾ ٽڪڻ‬
‫آﺧﺮ وڏي ﺳوچ وﻳﭼﺎر ﮐﺎن ِ‬
‫ﻻء ڪﻣﺮو ڏﺋﻲ ﮀڏﻳو‪ .‬ھن ﺟو ڪم ﻓﻘط اھو ھو ﺗﻪ ھو ﺷﮫﺰادي ﺟﺎ وار ڪﺗﺮي ۽ ان ﺟﻲ ھو‬
‫ِ‬
‫ڪﻧﮫن ﺳﺎن ﺑﻪ ﮘﺎﻟﮫﻪ ﻧﻪ ڪﺮي ﺗﻪ ﺷﮫﺰادي ﺟﺎڪن ﺑﻳڊوﻻ ۽ ڊﮔﮫﺎ آھن‪.‬‬
‫ﺣﺟﺎم ﻣﺣﻼت ۾ ﻣﻔت ﺟﻲ رھﺎﺋش ۽ﮐﺎڌو ﭘﻳﺗو ﺣﺎﺻل ڪﺮي ڏاڍو ﺧوش ﭤﻳو‪ .‬ھن‬

‫ڏاھﻲ ﺟﮫﺮڪﻲ‬

‫‪103‬‬

‫ﺑﺎدﺷﺎھﻪ ﺳﻼﻣت ﺳﺎن واﻋدو ڪﻳو ﺗﻪ اھﺎ راز ﺟﻲ ﮘﺎﻟﮫﻪ ھو دل ۾ ﺋﻲ رﮐﻧدو ۽ ھو ڪﻧﮫن ﺑﻪ‬
‫ﺑﻧﻲ ﺑﺷﺮ ﺳﺎن ﺷﮫﺰادي ﺟﻲ ڪﻧن ﺟﻲ ﮘﺎﻟﮫﻪ ﻧﻪ ڪﻧدو‪.‬‬
‫ﻻء ﺗﻪ ﻣﺎٺ ﻣﺎٺ ۾ ﮔذر ڪﻧدو رھﻳو ﭘﺮ دل ۾ ﺳﺎﻧڍﻳل اھو راز‬
‫ﺣﺟﺎم ڪﺟﮫﻪ ﻋﺮﺻﻲ ِ‬
‫ھن ﺟﻲ ﺳﻳﻧﻲ ﺗﻲ ﭘﭤﺮ واﻧﮔﺮ ﮘﺮو ﭤﻳڻ ﻟﮘو‪ .‬ھن ﮐﻲ ھﺮ وﻗت ﻋﺟﻳب ﻣوﻧﺟﮫﻪ ۽ ﺑﺎر ﻣﺣﺳوس ﭤﻳڻ‬
‫ﻟﮘو‪ .‬ھن ﭼﺎھﻳو ﭤﻲ ﺗﻪ ڪﻧﮫن ﺳﺎن ا ھو راز ﮐوﻟﻲ ﭘﻧﮫﻧﺟﻲ دل ﺟو ﺑﺎر ھﻠڪو ڪﺮي‪.‬‬
‫آﺧﺮ ھڪ ڏﻳﻧﮫن ﺗﻣﺎم ﮔﮫﭨو ﺗﻧگ ﭤﻲ ھو ھڪ ﻓﻘﻳﺮ وٽ وﻳو ۽ ھن ﺳﺎن ﺳﭴﻲ ﮘﺎﻟﮫﻪ‬
‫ڪﺋﻲ‪ .‬ﻓﻘﻳﺮ ﮐﻳس ﭼﻳو ﺗﻪ ھﻳﻧﺋن ڪﺮ ﺟو ﺟﮫﻧﮔل ۾ ھﻠﻳو وڃ اﺗﻲ ھڪ وڏو ﮐڏو ﮐوٽﻲ ان ﮐﻲ‬
‫ﺳﭴﻲ ﮘﺎﻟﮫﻪ ﭔڌاﺋﻲ ﮀڏ‪ .‬اھڙي طﺮح ﺗﻧﮫﻧﺟﻲ دل ﺟو ﺑﺎر ھﻠڪو ﭤﻲ وﻳﻧدو‪.‬‬
‫ﭘوء ان ۾ ﻣﻧﮫن وﺟﮫﻲ‬
‫ﺣﺟﺎم ﺟﮫﻧﮔل ۾ ﭘﮫﭼﻲ ﻓﻘﻳﺮ ﺟﻲ ﭼوڻ ﻣطﺎﺑق ھڪ وڏو ﮐڏ ﮐوٽﻳو ِ‬
‫ﮐﺎﻧﭘوء ھن ﺟﻲ دل ﺟو ﺑﺎر واﻗﻌﻲ ھﻠڪو ﭤﻲ وﻳو ۽ ھو ﺧوش ﭘﺎش ﻣﺣﻼت ۾‬
‫ﺳﭴو راز ﭔڌاﻳو‪ .‬ان‬
‫ِ‬
‫واﭘس ﭘﮫﺗو‪.‬‬
‫ھﺎڻ ھڪ ﻋﺟﻳب ﮘﺎﻟﮫﻪ روﻧﻣﺎ ﭤﻲ‪ .‬ﺟﺗﻲ ﺣﺟﺎم ﮐڏو ﮐوٽﻳو ھو اﺗﻲ ھڪ ڪﺎﻧڍﻳﺮي ﺟو‬
‫وڻ ﭰٽﻲ ﭘﻳو ۽ اھو وڻ ڏﻳﻧﮫون ڏﻳﻧﮫن وﻳو وڏو ﭤﻳﻧدو‪ .‬ھڪ ڏﻳﻧﮫن ھڪ ﺟوﮘﻲ ﻓﻘﻳﺮ اﺗﺎن اﭼﻲ‬
‫ﻟﻧﮔﮫﻳو‪ .‬ھن ھﻳڏو وڻ ﺟو ڏﭠو ﺳو ان ﮐﻲ وڍي ان ﻣﺎن ھڪ ﺑﺎﻧﺳﺮي ﭠﺎھﻲ ﺟڏھن ھن اﻧﮐﻲ‬
‫وﭸﺎﻳو ﺗﻪ ھن ﻣﺎن آواز ﻧڪﺗو‪.‬‬
‫ﭔڌو ھڪ ﮘﺎﻟﮫﻪ ﺳڀ اﻧﺳﺎﻧو ۽ ﺟن‬
‫اﭤﺎﻧو ﮔڏھﻪ ﺟﺎ ڪن‪.‬‬
‫ﺷﮫﺰادي ﮐﻲ‬
‫َ‬
‫ان ﺑﻌد ﺟوﮘﻲ ﻓﻘﻳﺮ ﺟﺗﻲ ﺑﻪ ۽ ﺟڏھن ﺑﻪ ﺑﺎﻧﺳﺮي وﭴﺎﺋڻ ﻟﮘو ﺗﻪ ﻣﻧﺟﮫﺎﻧﺋس ﺳﺎﮘﻳو آواز‬
‫ﻧڪﺮڻ ﻟﮘو‪:‬‬
‫”ﭔڌو ھڪ ﮘﺎﻟﮫﻪ ﺳڀ اﻧﺳﺎﻧو ۽ ﺟن‬
‫اﭤﺎﻧو ﮔڏھﻪ ﺟﺎ ڪن‪“.‬‬
‫ﺷﮫﺰادي ﮐﻲ‬
‫َ‬
‫ﺳواء‬
‫ﺑﺎدﺷﺎھﻪ ﮐﻲ اھو ﭔڌي ڏاڍي ڪﺎوڙ ﻟﮘﻲ‪ .‬ھن ﺳوﭼﻳو ﺗﻪ ﺟوﮘﻲ ﻓﻘﻳﺮ ﮐﻲ اھﺎ ﮘﺎﻟﮫﻪ‬
‫ِ‬
‫ﺣﺟﺎم ﺟﻲ ڪو ﭔﻳو ﭔڌاﺋﻲ ﻧﭤو ﺳﮔﮫﻲ‪ .‬ﺑﺎدﺷﺎھﻪ ھڪدم ﭘﻧﮫﻧﺟن ﺳﭘﺎھﻳن ﮐﻲ ﺣڪم ڪﻳو ﺗﻪ‬
‫ﻣﺣﻼت ۾رھﻧدڙ ﺣﺟﺎم ﺟو ھڪدم ڪﻧڌ ڪﭘﻳو وﭸﻲ‪.‬‬
‫ﭘﻲء‬
‫ﺑﺎدﺷﺎھﻪ ﺟﻲ اھﺎ ﮘﺎﻟﮫﻪ ﭔڌي ﺷﮫﺰادو اﮘﻳﺎن وڌﻳو ۽ ھٿ ادب ﺟﺎ ﭔڌي ﭘﻧﮫﻧﺟﻲ‬
‫ُ‬
‫ﺑﺎدﺷﺎھﻪ ﺳﻼﻣت ﮐﻲ ﻋﺮض ڪﻳو‪” :‬ﺳﺎﺋﻳن ﻣﻧﮫﻧﺟﺎ‪ ،‬ﺗوھﺎن وﻳﭼﺎري ﻏﺮﻳب ﺣﺟﺎم ﮐﻲ ﺳﺰا ﮀو‬
‫ڏﻳﺋﻲ رھﻳﺎ آھﻳو؟ ھن ﺟﻲ ﮘﺎﻟﮫﻪ ڪﺋﻲ ﺑﻪ آھﻲ ﺗﻪ اھﺎ ﺳﭼﻲ ﮘﺎﻟﮫﻪ ڪﺋﻲ آھﻲ‪ .‬ھڪ ﺣﻘﻳﻘت ﮐﻲ‬
‫ﺷﻲء ﺗوھﺎن ﻣﺎﭨﮫن ﮐﺎن ھﻳﺗﺮو وﻗت ﻟڪﺎﺋﻲ رﮐﻲ‪ ،‬اھﺎ ھﺎڻ ﻋوام‬
‫ﻟڪﺎﺋڻ ﻣﺎن ﮀﺎ ﻓﺎﺋدو‪ .‬ﺟﻳڪﺎ‬
‫ِ‬
‫ﮐﻲ ڏﻳﮐﺎرڻ ﺋﻲ ﺑﮫﺗﺮ آھﻲ‪ .‬ﺧدا ﺟﻲ ﮔﮫﺮﻳو ﺗﻪ ﻣون ۾ ان ﻋﻳب ھﺟڻ ﺟﻲ ﺑﺎوﺟود ﺑﻪ آﺋون ﭘﻧﮫﻧﺟﻲ‬
‫رﻋﻳت ﺟو ﭘﻳﺎرو ﺑﺎدﺷﺎھﻪ ﺛﺎﺑت ﭤﻳﻧدس‪ “.‬اھو ﭼﺋﻲ ﺷﮫﺰادي ﭘﻧﮫﻧﺟﻲ ٽوﭘﻲ ﻻھﻲ ﮀڏي‪.‬‬
‫ﺑﺎدﺷﺎھﻪ ﺟﻲ اﮐﻳن۾ ﮘوڙھﺎ ﺗﺮي آﻳﺎ ۽ ھن ﺣﺟﺎم ﮐﻲ ان ﺋﻲ وﻗت ﻣﻌﺎف ڪﺮي ﮀڏﻳو‪ .‬ان‬
‫ﺋﻲ وﻗت ھڪ ﻋﺟﻳب ﮘﺎﻟﮫﻪ ﭤﻲ‪ .‬ﺷﮫﺰادي ﺟﺎ ﮔڏھﻪ ﺟﻲ ڪﻧن ﺟﮫڙا ڪن ھڪدم ﻏﺎﺋب ﭤﻲ وﻳﺎ‬

‫ڏاھﻲ ﺟﮫﺮڪﻲ‬

‫‪104‬‬

‫ﺟﺎء ﺗﻲ اﻧﺳﺎﻧن ﺟﻲ ڪﻧن ﺟﮫڙا ڪن اﭼﻲ وﻳﺎ‪.‬‬
‫۽ ھن ﺟﻲ ِ‬
‫ھﻲء ﭤﻲ ﺗﻪ ﺷﮫﺰادي ﺟﻲ ﺳﭼﺎﺋﻲ ۽ ﻧﻳڪﻲَء ﺟﻲ ٽﻳن ﭘﺮﻳن ﮐﻲ ﺧﺑﺮ ﭘﺋﺟﻲ‬
‫اﺻل ۾ ﮘﺎﻟﮫﻪ‬
‫َ‬
‫وﺋﻲ ﺗﻪ ھﻲ ﺷﮫﺰادو ﻣﻐﺮور ﻧﻪ ﭤﻳﻧدو‪ .‬اﻧڪﺮي ھن ﭘﻧﮫﻧﺟﻲ ﺑددﻋﺎ واﭘس وﭠﻲ ﮀڏي‪.‬‬

‫ڏاھﻲ ﺟﮫﺮڪﻲ‬

‫‪105‬‬

‫ﺷﻳﻧﮫن ۽ ﭔڪﺮي‬
‫ھڪ دﻓﻌﻲ ﺟﻲ ﮘﺎﻟﮫﻪ آھﻲ ﺗﻪ ھڪ ﭘوڙھﻲ ﭔڪﺮي ﭘﻧﮫﻧﺟﻲ ڌڻ ﮐﺎن ﺟدا ﭤﻲ وﺋﻲ‪ .‬ﺷﺎم‬
‫ﭔڪﺮيء ﮐﻲ ﺗﻣﺎم‬
‫ﭤﻲ ﭼڪﻲ ھﺋﻲ ۽ ھﺎڻ آھﺳﺗﻲ آھﺳﺗﻲ رات ﺟﻲ اوﻧداھﻲ ﮀﺎﺋﻧﺟﻲ رھﻲ ھﺋﻲ‪.‬‬
‫َ‬
‫ھوء اڪﻳﻠﻲ ﺳﺮ وﭸﻲ ﻧﭤﻲ‬
‫ﭘﺮي ھڪ ڏوراﻧﮫﻳن ﮘوٺ ڏي وﭸﭨو ھو ﭘﺮ ھﺎڻ ھﮫڙي اوﻧداھﻪ ۾‬
‫َ‬
‫ﺳﮔﮫﻲ‪ .‬ھن ڪﭤﻲ وﻳﺟﮫڙاﺋﻲَء ۾ ﺋﻲ رات ﮔذارڻ ﺟو ﻓﻳﺻﻠو ڪﻳو‪.‬‬
‫يء ان ﻏﺎر ۾ ﻟڪﻲ رات‬
‫ھوء ﭤورو اﮘﺗﻲ ھﻠﻲ ﺗﻪ ھن ﮐﻲ ھڪ ﻏﺎر ﻧظﺮ آﺋﻲ‪ .‬ﭔڪﺮ َ‬
‫َ‬
‫ھوء ان ﻏﺎر ۾ اﻧدر ھﻠﻲ وﺋﻲ‪.‬‬
‫ﮔذارڻ ﭼﺎھﻲ ﭤﻲ‪َ .‬‬
‫ﭔڪﺮيء ﺟو ﺗﻪ ﺳﺎھﻪ‬
‫ان ﻏﺎر ۾ ھڪ ﺧوﻓﻧﺎڪ ﺷﻳﻧﮫن ﭘڻ رھﻳو ﭤﻲ‪ .‬ﺷﻳﻧﮫن ﮐﻲ ڏﺳﻲ‬
‫َ‬
‫ھوء ﻧﻪ ﺗﻪ ﭜﭴﻲ ﺳﮔﮫﻲ ﭤﻲ ۽ ﻧﻪ وري ﺷﻳﻧﮫن ﺳﺎن وڙھﻲ ﺳﮔﮫﻲ ﭤﻲ‪ .‬اﻳﺗﺮي ۾‬
‫ﺋﻲ ﺳڪﻲ وﻳو‪.‬‬
‫َ‬
‫ھن ﺟﻲ دﻣﺎغ ۾ ھڪ اٽڪل اﭼﻲ وﺋﻲ‪ .‬ھن وڏي آڪڙ ﻣﺎن ﭘﻧﮫﻧﺟو ڪﻧڌ اﭜو ڪﺮي‪ ،‬ﺷﻳﻧﮫن‬
‫ﺟﻲ اﮐﻳن ۾ اﮐﻳون ﻣﻼﺋﻲ ھن ﮐﻲ ڪﺎوڙ ﻣﺎن ﮔﮫورڻ ﻟﮘﻲ‪.‬‬
‫ﻟﻘﺎء ڏﭠو ﺗﻪ ھن ﮐﻲ ﭘﻧﮫﻧﺟﻳن اﮐﻳن ﺗﻲ ﻳﻘﻳن ﺋﻲ ﻧﻪ آﻳو‪ .‬اڄ ڏﻳﻧﮫن ﺗﺎﺋﻳن‬
‫ﺷﻳﻧﮫن ﺟو اھو ُ‬
‫ڪﻧﮫن ﺑﻪ ﺟﺎﻧور ﮐﻲ اھﺎ ھﻣت ﻧﻪ ﭤﻲ ﺟو ھن ﺟﻲ ﻏﺎر ﺟﻲ ﭔﺎھﺮان ﺑﻪ ﻟﻧﮔﮫﻲ ﺳﮔﮫﻲ ﺳو اڄ‬
‫ﭔڪﺮيء ﺟﮫڙي ﺟﺎﻧور رات ﺟﻲ وﻗت اﻧدر ﻏﺎر ۾ ﮔﮫڙي اﭼڻ ﺟﻲ ھﻣت ڪﻳﺋن ڪﺋﻲ ۽ ﺳو ﺑﻪ‬
‫َ‬
‫ﭘوء ﭼﻳو‪:‬‬
‫وڏي رﻋب ﺗﺎب ﺳﺎن‪ .‬ﺷﻳﻧﮫن ڪﺎ دﻳﺮ ﺗﻪ ھن‬
‫َ‬
‫ﭔڪﺮيء ﮐﻲ واﺋڙن واﻧﮔﺮ ڏﺳﻧدو رھﻳو‪ِ .‬‬
‫”ﺗون ڪﻳﺮ آھﻳن ۽ ھﺗﻲ ڪﻳﺋن آﺋﻲ آھﻳن؟“‬
‫”آﺋون ﭔڪﺮﻳن ﺟﻲ راﭨﻲ آھﻳﺎن‪ .‬ﻣون ﻗﺳم ﮐﺎڌو آھﻲ ﺗﻪ ھڪ ﺳؤ ﭼﻳﺗﺎ‪ ،‬ﭘﻧﺟوﻳﮫﻪ ھﺎﭤﻲ ۽‬
‫ڏھﻪ ﺷﻳﻧﮫن ﺟﻳﺋﺮا ﭼﭔﺎڙي ﮐﺎﺋﻳﻧدﻳس‪ .‬اﭸﺎ ﺗﺎﺋﻳن ﻣون ﺳؤ ﭼﻳﺗﺎ۽ ﭘﻧﺟوﻳﮫﻪ ھﺎﭤﻲ ﺗﻪ ﮐﺎﺋﻲ ورﺗﺎ آھن‪.‬‬
‫ھﺎڻ ڏھﻪ ﺷﻳﻧﮫن ﺟﻲ ﮘوﻻ ۾ آھﻳﺎن‪“.‬‬
‫ھﻲء ﭔڪﺮي واﻗﻌﻲ ﺳﭻ‬
‫ﺷﻳﻧﮫن اھو ﭔڌي ڊﭴﻲ وﻳو‪ .‬ھن ﺳوﭼﻳو ﺗﻪ ﭤﻲ ﺳﮔﮫﻲ ﭤو ﺗﻪ‬
‫َ‬
‫ﭼﺋﻲ رھﻲ ھﺟﻲ‪ .‬ﺷﻳﻧﮫن ڏڪﻧدي ﻧﺋڙت ﻣﺎن ﭼﻳو‪” :‬آﺋون ﻣﺮڻ ﮐﺎن اڳ درﻳﺎھﻪ ۾ وھﻧﺟڻ ﭼﺎھﻳﺎن‬
‫ﭤو‪“.‬‬
‫ﭔڪﺮيء وڏي رﻋب ﺳﺎن ھن ﮐﻲ ﻣوڪل ڏﻳﻧدي ﭼﻳو‪” :‬ﭼﮜو وڃ‪ .‬ﺟﻠدي وھﻧﺟﻲ ﺻﺎف‬
‫َ‬
‫ﮔوﻟﻲء واﻧﮔﺮ ﻏﺎر ﻣﺎن ﭔﺎھﺮ ﻧڪﺮي وﻳو‪ .‬رﺳﺗﻲ ﺗﻲ ھن‬
‫ﺳﭤﺮو ﭤﻲ اچ‪ “.‬اھو ﭔڌڻ ﺳﺎن ﺷﻳﻧﮫن‬
‫َ‬
‫ﮐﻲ ﮔدڙ ﻣﻠﻳو‪ .‬ﮔدڙ ﺷﻳﻧﮫن ﺟﺎ ھﻲ ﺣﺎل ڏﺳﻲ ﭘﮀﻳس‪” :‬اي ﺟﮫﻧﮔل ﺟﺎ راﺟﺎ‪ ،‬ﺗون ڪﻳڏاﻧﮫن ﭘﻳو‬
‫وﭸﻳن؟“‬
‫ﺷﻳﻧﮫن وراﭨﻳس؛ ”اڄ رات ﻏﺎر ۾ ھڪ اھڙو ﺟﺎﻧور اﭼﻲ ﻧڪﺗو آھﻲ ﺟﻳڪو ﻟﮘﻲ ﺗﻪ‬
‫ﭔڪﺮيء ﺟﮫڙو ﭤو ﭘﺮ ھو ﺷﻳﻧﮫن ﮐﻲ ﺑﻪ ﮐﺎﻳو وﭸﻲ‪ .‬آﺋون ھن ﮐﺎن ﺟﺎن ﺑﭼﺎﺋﻲ ﭜﮘو آھﻳﺎن‪“.‬‬
‫َ‬

‫ڏاھﻲ ﺟﮫﺮڪﻲ‬

‫‪106‬‬

‫ڏاھو ﮔدڙ ﺷﻧﻳﮫن ﺟﻲ ﮘﺎﻟﮫﻪ ﻣﺎن ﺻﺣﻳﺢ ﺻورت ﺟو اﻧدازو ﻟﮘﺎﺋﻲ ورﺗو ۽ ﮐﻠﻧدي‬
‫ﺷﻳﻧﮫن ﮐﻲ ﭼﻳو‪” :‬اي ﺟﮫﻧﮔل ﺟﺎ ﺑﺎدﺷﺎھﻪ ﺗوھﺎن ﺳﺎن ﻧﺳوروﺋﻲ دوﮐو ﭤﻳو آھﻲ‪ .‬آﺋون ﺳﻣﺟﮫﻲ‬
‫وﻳو آھﻳﺎن ﺗﻪ ﺗوﮐﻲ ﺑﻳوﻗوف ﺑﻧﺎﻳو وﻳو آھﻲ‪ .‬ھﺎڻ ھل ﺗﻪ واﭘس ھﻠون ۽ ﺷﺎﻧدار دﻋوت ﺟو ﻣﺰو‬
‫ﻣﺎﭨﻳون‪“.‬‬
‫ھوء ﮔﮫﭔﺮاﺋﺟﻲ وﺋﻲ‬
‫ﻏﺎر ۾ ﭘﮫﭼڻ ﺗﻲ‬
‫ﭔڪﺮيء ﺟﮫڙو ﺋﻲ ﺷﻳﻧﮫن ۽ ﮔدڙ ﮐﻲ اﻳﻧدو ڏﭠو ﺗﻪ َ‬
‫َ‬
‫ﭔڪﺮيء‬
‫ﺗﻪ ھﺎڻ ھن ﺟو ﺧﻳﺮ ﻧﺎھﻲ ۽ ﺳﻧدس اٽڪل ﺟﺎ ﭘول ﭘڌرا ﭤﻲ وﻳﺎ آھن‪ .‬ﭘﺮ ان ھوﻧدي ﺑﻪ‬
‫َ‬
‫ھﻣت ﻧﻪ ھﺎري‪ .‬ھن ڪﺎوڙ واري ﻣﻧﮫن ﺳﺎن ﮔدڙ ﮐﻲ ﺳﺧت ﻧﻔﺮت ﻣﺎن ﮔﮫوري ڪڙڪ آواز‬
‫۾ﭼﻳو‪” :‬اي ﻧﺎدان ﮔدڙ‪ ،‬ﻣون ﺗوﮐﻲ ڏھﻪ ﺷﻳﻧﮫن آﭨڻ ﻻ ﭼﻳو ھو ۽ ﺗو ﻓﻘط ھڪ ﺋﻲ آﻧدو آھﻲ‪ .‬آﺋون‬
‫ﺗوﮐﻲ ان ﻧﺎﻓﺮﻣﺎﻧﻲ ﺟﻲ ﺗﻣﺎم وڏي ﺳﺰا ڏﻳﻧدس‪“.‬‬
‫ﮔدڙ ھن ﺳﺎن دوﮐو ڪﻳو آھﻲ ۽ ﮔدڙ ھن ﺟو‬
‫اھو ﭔڌي ﺷﻳﻧﮫن ﮐﻲ اھو ﺧﻳﺎل آﻳو ﺗﻪ ِ‬
‫ﭔڪﺮيء ﺳﺎن ﻣﻠﻳل آھﻲ‪ .‬اھو ﺳوﭼﻲ ﺷﻳﻧﮫن ﮐﻲ ﺳﺧت ڪﺎوڙ ﻟﮘﻲ ۽‬
‫ھﻣدرد ھﺟڻ ﺑدران ھن‬
‫َ‬
‫ﭘوء اھڙو وﭠﻲ ﭜﮘو ﺟو ﭘﭠﻳﺎن ﻣڙي ﺑﻪ ﻧﻪ‬
‫ھڪ ﺋﻲ ﮀﻼﻧگ ۾ ﮔدڙ ﺟﺎ ﭔﻪ ٽڪﺮ ڪﺮي ورﺗﺎ ۽ ِ‬
‫ڏﭠﺎﺋﻳن‪.‬‬
‫ﭔڪﺮيء آرام ﺳﺎن ﻏﺎر ۾ ﺳﻣﮫﻲ ﻧﻧڊ ڪﺋﻲ‪ .‬ھن ﺟﻲ دﻟﻳﺮي ۽‬
‫ﭘوء‬
‫َ‬
‫ﺷﻳﻧﮫن ﺟﻲ ٽﺮڻ ﮐﺎن ِ‬
‫ھوء ﺷﻳﻧﮫن ﺟﻲ ﭘﻳٽ ۾ ھﺟﻲ ھﺎ‪ .‬ﺷﻳﻧﮫن وﻳﭼﺎرو‬
‫ھﻣت ﺳﻧدس ﺟﺎن ﺑﭼﺎﺋﻲ ورﺗﻲ ﻧﻪ ﺗﻪ ان رات‬
‫َ‬
‫ﺑﻳوﻗوﻓﻲء ۽ ڊﭴﭨﭘﭨﻲ ڪﺮي ﺳﭴﻲ رات ﺟﮫﻧﮔل ۾ ﭜٽڪﻧدو رھﻳو‪.‬‬
‫ﭘﻧﮫﻧﺟﻲ‬
‫َ‬

‫ڏاھﻲ ﺟﮫﺮڪﻲ‬

‫‪107‬‬

‫ﺳﮫو ۽ ﻟوﻣڙي‬
‫ھﻲء اﻧﮫن ڏﻳﻧﮫن ﺟﻲ ﮘﺎﻟﮫﻪ آھﻲ ﺟڏھن ﻟوﻣڙي ۽ ﺳﮫو ﺗﻣﺎم ﮔﮫﺎٽﺎ دوﺳت ھﺋﺎ‪ .‬ان زﻣﺎﻧﻲ‬
‫َ‬
‫۾ ﺳﮫﻲ ﺟﺎ ڪن ﻧﻧڍا ۽ ﭘﭿ ڊﮔﮫو ھوﻧدو ھو‪ .‬ھڪ ڏﻳﻧﮫن اﻧﮫن ﭔﻧﮫﻲ ﻣﮀﻲ ﭰﺎﺳﺎﺋڻ ﺟو ﭘﮫﻪ ڪﻳو‪.‬‬
‫ﻟوﻣڙيء ﭼﻳو‪” :‬ﻣﻳﺎن ﺳﮫﺎ‪،‬‬
‫ﻻء ﻧﻪ ڪﻧڍو ھو ۽ ﻧﻪ وري ڪﺎ ﭴﺎر‪.‬‬
‫ﭘﺮ ھﻧن وٽ‬
‫َ‬
‫َ‬
‫ﻣﮀﻲء ﮐﻲ ﭰﺎﺳﺎﺋڻ ِ‬
‫ﺗﻧﮫﻧﺟو اﻳڏوڊﮔﮫو ﭘﭿ آﺧﺮ ڪﮫڙي ڪم اﻳﻧدو؟ ھل ﺗﻪ ھﻠﻲ ان ﺳﺎن ﻣﮀﻳون ﭰﺎﺳﺎﻳون‪“.‬‬
‫ﭔﺋﻲ ﭴﭨﺎ درﻳﺎھﻪ ﺗﻲ ﭘﮫﺗﺎ‪ .‬ﺳﮫو درﻳﺎھﻪ ﺟﻲ ڪﻧﺎري ﺗﻲ اﺋﻳن ﭤﻲ وﻳﭠو ﺟو ﺳﻧدس ﭘﭿ‬
‫ﭘﺎﭨﻲء اﻧدر ھﻠﻳو وﻳو‪ .‬ھﺎڻ ھو ان ﮘﺎﻟﮫﻪ ﺟو اﻧﺗظﺎر ڪﺮڻ ﻟﮘو ﺗﻪ ﺟﻳﺋن ﺋﻲ ڪﺎ ﻣﮀﻲ ھن ﺟﻲ ﭘﭿ‬
‫َ‬
‫ﮐﻲ ﺟﮫﻠﻲ ﺗﻪ ھو ھن ﮐﻲ ﭔﺎھﺮ ﮀڪﻲ وﭠﻲ‪.‬‬
‫ﭼﺎﻻڪ ﻟوﻣڙي ڪﻧﺎري ﮐﺎن ﭤورو ﭘﺮﺗﻲ آرام ﺳﺎن وﻳﭠﻲ ھﺋﻲ‪.‬‬
‫ﮐﺎﻧﭘوء ﺳﮫﻲ ﮐﻲ ڪﺟﮫﻪ اﺋﻳن ﻣﻌﻠوم ﭤﻳو ﺟﻳﺋن ڪﻧﮫن ھن ﺟﻲ ﭘﭿ ﮐﻲ ﺟﮫﻠﻲ‬
‫ﭤوري دﻳﺮ‬
‫ِ‬
‫ورﺗو آھﻲ‪ .‬ھن ﻟوﻣڙي ﮐﻲ رڙ ڪﺮي ﭼﻳو‪” :‬ﻣﺎﺳﻲ ﻟوﻣڙي‪ ،‬ﻟﮘﻲ ﭤو ﺗﻪ ھڪ ﺗﻣﺎم وڏي ﻣﮀﻲ‬
‫ﻣﻧﮫﻧﺟﻲ ﭘﭿ ﮐﻲ ﭼﮫٽﻲ وﺋﻲ آھﻲ‪“.‬‬
‫ھﻲء ﺗﻪ ﻣﮀﻲ ﻧﻪ ﭘﺮ ھڪ ﺗﻣﺎم وڏي‬
‫ﻟوﻣڙي ڊوڙي آﺋﻲ ۽ درﻳﺎھﻪ ۾ ﻟﻳﺋو ﭘﺎﺋﻲ ﭼﻳو‪” :‬ﻣﺎر!‬
‫َ‬
‫ڪﻣﻲ آھﻲ‪ .‬ﻣﺎﮘﮫﻳن اھﺎ ﺗوﮐﻲ درﻳﺎھﻪ ۾ ﻧﻪ ﮀڪﻲ وﭸﻲ‪.‬‬
‫ﺑﭼﺎء ﻧﻪ ﺗﻪ آﺋون ﻣﺮي وﻳﻧدس‪ .‬ﻣﻧﮫﻧﺟﺎ ﭘﻳﺮ ﭘﻳﺎ ﺗﺮڪن‪ .‬اﺟﮫو ﺗﻪ‬
‫”ھﺎڻ ﮀﺎ ﭤﻳﻧدو؟ ﻣوﻧﮐﻲ‬
‫ِ‬
‫ﭘﺎﭨﻲء ۾ ڪﺮﻳس“‪ .‬ﺳﮫﻲ داﻧﮫون ڪﻳون‪.‬‬
‫َ‬
‫ﻟوﻣڙي ﺑل ڏﺋﻲ ﺳﮫﻲ ﺟﻲ ڪﻧن ﮐﻲ ﮐﭨﻲ ﺟﮫﻠﻳو ۽ ﭘﺎڻ ڏي ﮀڪڻ ﻟﮘس‪ .‬ھوڏاﻧﮫن ﭘوري‬
‫زور ﺳﺎن ڪﻣﻲ ﺳﮫﻲ ﺟو ﭘﭿ ﭘﺎڻ ڏي ﮀڪڻ ﻟﮘﻲ ۽ ھﻳڏاﻧﮫن ﻟوﻣڙيَء ڪﻧن ﮐﺎن ﺟﮫﻠﻲ ﺳﮫﻲ‬
‫ﮐﻲ ﭘﺎڻ ڏي ﮀڪڻ ﻟﮘﻲ‪ .‬آﺧﺮ ﻟوﻣڙيَء ﺳﮫﻲ ﮐﻲ ﭘﺎﭨﻲَء ﮐﺎن ﭔﺎھﺮ ڪڍي ورﺗو ﭘﺮ ھﻲ ﮀﺎ ﭤﻲ‬
‫وﻳو؟ ﺳﮫﻲ ﺟﺎ ڪن‪ ،‬ﮀڪڻ ﺳﺎن‪ ،‬ﺗﻣﺎم ڊﮔﮫﺎ ﭤﻲ وﻳﺎھﺋﺎ ۽ ھوڏاﻧﮫن ڪﻣﻲ ﺳﻧدس اڌ ﮐﺎن وڏو ﭘﭿ‬
‫ﭼڪ ھﭨﻲ ﮐﭨﻲ وﺋﻲ‪.‬‬
‫ﭘوء ﺗﻪ ان ڏﻳﻧﮫن ﮐﺎن ﺳﮫﻲ ﺟﺎڪن ڊﮔﮫﺎ ۽ ﭘﭿ ﻧﻧڍو ﭤﻲ وﻳو‪ .‬ﭘﺮ ان ﻣﺎن ﺳﮫﻲ ﮐﻲ اھو‬
‫ِ‬
‫ﻓﺎﺋدو ﺿﺮور ﭤﻳو ﺗﻪ ھو ﭘﻧﮫﻧﺟن ڊﮔﮫن ڪﻧن ذرﻳﻌﻲ ڪک ﭘن ﺟﻲ ﭼﺮﭘﺮ ﺟو ھﻠڪو آواز ﺑﻪ ﭔڌي‬
‫ﻟوﻣڙيء ﮐﺎن ﺑﻪ ﺗﮐو ڊوڙي ﺳﮔﮫﻲ ﭤو‪.‬‬
‫ھوء‬
‫َ‬
‫ﺳﮔﮫﻳو ﭤﻲ ۽ ﭘﭿ ﻧﻧڍو ﭤﻳڻ ڪﺮي ھﺎڻ َ‬

‫ڏاھﻲ ﺟﮫﺮڪﻲ‬

‫‪108‬‬

‫ﭔﺎرھن ﻣﮫﻳﻧﺎ‬
‫ﻻء ﻧڪﺗﻲ‪ .‬رﺳﺗﻲ ﺗﻲ‬
‫ھڪ ڏﻳﻧﮫن ھڪ ﭘوڙھﻲ ﻋورت ﭘﻧﮫﻧﺟﻲ‬
‫َ‬
‫ﭔﻧﻲء ﻣﺎن ﮔوﺑﻲ ﭘٽڻ ِ‬
‫ﻣﺎﺋﻲء ﮐﻲ ﺳڏي‬
‫ھڪ ﻏﺎر آﺋﻲ ﭤﻲ ﺟﻧﮫن ۾ ﭔﺎرھن ﻣﺎﭨﮫو رھﻳﺎ ﭤﻲ‪ .‬اﻧﮫن ھن ﭘوڙھﻲ‬
‫َ‬
‫ﭔڌاء ﺗﻪ ﺳڀ ﮐﺎن ﺳﭠو ﻣﮫﻳﻧو ڪﮫڙو آھﻲ؟“‬
‫ﭼﻳو‪” :‬ﻣﺎﺳﻲ‪ ،‬اھو ﺗﻪ ِ‬
‫ﺟﻧوريء ۾ اﮀﻲ اﮀﻲ ﮐﻳﺮ ﺟﮫڙي‬
‫ﭘوڙھﻲء ﭼﻳو‪ .‬ڏس ﻧﻪ‬
‫”ﺳﭜﻳﺋﻲ ﻣﮫﻳﻧﺎ ﺳﭠﺎ آھن‪ ،‬ﭘٽ‪“.‬‬
‫َ‬
‫َ‬
‫ﺑﺮف وﺳﻲ ﭤﻲ‪ ،‬ﻓﻳﺑﺮوري ۾ ﻣﻳﻧﮫوﮘﻲ رھﻲ ﭤﻲ ۽ ﻣﺎرچ ۾ ﭼوڌاري ﮔل ﮔﻠڪﺎري ﭤﻳووﭸﻲ‪ .‬ﺑﺎﻗﻲ‬
‫ﺳﺎل ﺟﺎ ﻣﮫﻳﻧﺎ ﺑﻪ ﺗﻣﺎم ﺳﭠﺎ آھن‪“.‬‬
‫”ﻣﺎﺳﻲ‪ ،‬ﺗو اﺳﺎن ﺳﭜﻧﻲ ﺟﻲ ﺗﻌﺮﻳف ڪﺋﻲ‪ .‬ان ڪﺮي اﺳﺎن ﺗوﮐﻲ اﻧﻌﺎم ڏﻳڻ ﭼﺎھﻳون ﭤﺎ‪.‬‬
‫ﺗوﮐﻲ ﺧﺑﺮ آھﻲ ﺗﻪ اھﻲ ﭔﺎرھن ﻣﮫﻳﻧﺎ اﺳﻳن آھﻳون‪“.‬‬
‫ﭘوڙھﻲء ھﻧن ﺟﺎ ﭤورا ﻣﭸﻳﺎ‬
‫ﭘوڙھﻲء ﺟﻲ ﮀﭔڙي ۾ ﺳوﻧﻳن ﮔﻧﻳن ﺟو ڍﻳﺮ وﺟﮫﻲ ڏﻧو‪.‬‬
‫ھﻧن‬
‫َ‬
‫َ‬
‫۽ ﭘﻧﮫﻧﺟﻲ ﮔﮫﺮ ڏي رواﻧﻲ ﭤﻲ‪ .‬ﮔﮫﺮ ﭘﮫﭼﻲ ھن ﭘﻧﮫﻧﺟن ﭔﺎرن ﮐﻲ ﺳوﻧﻳون ﮔﻧﻳون ڏﻳﮐﺎرﻳون۽ ھﻧن‬
‫ﮐﻲ ﭼﻳو‪” :‬ھﺎڻ ﭘﺎڻ ﺗﻣﺎم ﮔﮫﭨو ﺷﺎھوڪﺎر ﭤﻲ وﻳﻧداﺳﻳن‪ .‬ڏﺳو ﺗﻪ ﻣون ڪﻳﺗﺮو ﺳون آﻧدو آھﻲ‪“.‬‬
‫ﭘوڙھﻲء ﺟﻲ ھڪ ﭘﺎڙﻳﺳﺮي اﺗﻲ اﭼﻲ ﻧڪﺗﻲ‪ .‬ھن ﺟو ﺳون ﺟون اﻳﺗﺮﻳون‬
‫ان وﻗت‬
‫َ‬
‫ﻣﺎﺋﻲء ھن ﮐﻲ ﭔﺎرﻧﮫن ﻣﮫﻳﻧن ﺟﻲ ﻣﭤﺎن ﮐﺎن وﭠﻲ‬
‫ﮔﻧﻳون ڏﭠﻳون ﺗﻪ ھن ﺟون اﮐﻳون ﺋﻲ ﭰﺎٽﻲ وﻳون‪.‬‬
‫َ‬
‫ﮘﺎﻟﮫﻪ ﭔڌاﺋﻲ‪.‬‬
‫ﭘوڙھﻲء ﺟﻲ ﭘﺎڙﻳﺳﺮﻳﺎﭨﻲ ﺗﻣﺎم ﻻﻟﭼﻲ ھﺋﻲ‪.‬ھو ان ﺋﻲ وﻗت ڊوڙﻧدي ڊوڙﻧدي ﻏﺎر ﺟﻲ‬
‫َ‬
‫ﻣﻧﮫن وٽ ﭘﮫﺗﻲ ﺟﺗﻲ اھﻲ ﭔﺎﻧﮫن ﻣﺎﭨﮫو رھﻳﺎ ﭤﻲ‪ .‬ھﻧن ھن ﮐﻲ ﺑﻪ اﻧدر ﺳڏﻳو ۽ ﮐﺎﻧﺋس ﭘڻ ﺳﺎﮘﻳو‬
‫ﺳوال ﭘﮀﻳو‪ :‬ﻣﺎﺳﻲ ﺳﭜﻧﻲ ۾ ڪﮫڙو ﻣﮫﻳﻧو ﺳﭠو آھﻲ؟“‬
‫ﭘﺎڙﻳﺳﺮﻳﺎﭨﻲء ﭼﻳو‪” :‬ﺳﭻ ﺟﻲ ﭘﮀو ﺗﻪ ﺣﻘﻳﻘت ۾ ڪوﺑﻪ ﻣﮫﻳﻧو ﺳﭠو ﻧﺎھﻲ‪ .‬ڏﺳو ﻧﻪ‪،‬‬
‫َ‬
‫ﺟﻧوريَء ۾ ﺑﺮف ﭘوي ﭤﻲ‪ ،‬ﻓﻳﺑﺮوري ۾ ﻣﻳﻧﮫن وﺳﻲ ﭤو ۽ اھڙيَء طﺮح ھﺮ ﻣﮫﻳﻧﻲ ۾ ڪﺎﻧﻪ ڪﺎ‬
‫ﻣﺻﻳﺑت ﻧﺎزل ﭤﺋﻲ ﭤﻲ‪“.‬‬
‫”ﺗﻧﮫﻧﺟﻲ وڏي ﻣﮫﺮﺑﺎﻧﻲ‪ ،‬ﻣﺎﺳﻲ‪ .‬ﭘﻧﮫﻧﺟﻲ ﭤﻳﻠﮫﻲ ڏي ﺗﻪ ان ۾ ﺗوﮐﻲ اﻧﻌﺎم طور ڪﺟﮫﻪ‬
‫وﺟﮫﻲ ڏﻳون‪.‬‬
‫ﭘوء‬
‫ﭘﺎڙﻳﺳﺮﻳﺎﭨﻲء ﺟﻲ ﭤﻳﻠﮫﻲ ﭜﺮي ﻣﭤﺎن ﭘﻧن ﺳﺎن ڍڪﻲ ڏﻧﻲ‪.‬‬
‫ﭔﺎرھن ﻣﮫﻳﻧن ھن‬
‫َ‬
‫َ‬
‫ھوء ِ‬
‫ﭘﻧﮫﻧﺟﻲ ﭤﻳﻠﮫﻲ ﮐﭨﻲ ﮔﮫﺮ ڏي رواﻧﻲ ﭤﻲ‪ .‬ﺳﭴﻲ واٽ ﺳوﭼﻳﻧدي آﺋﻲ ﺗﻪ ﮔﮫﺮ ﭘﮫﭼﻲ ڏﺳﻲ ﺗﻪ ﭔﺎرھن‬
‫ﻣﮫﻳﻧن ھن ﮐﻲ ﮀﺎ ڏﻧو آھﻲ‪.‬‬
‫ھوء ﮔﮫﺮ ﭘﮫﺗﻲ ﺗﻪ ﭔﺎرن ﮐﻲ ﭼﻳو‪” :‬ھﺎڻ ﭘﺎڻ ﺑﻪ ھن ﭘوڙھﻲ واﻧﮔﺮ ﺷﺎھوڪﺎر ﭤﻲ‬
‫ﺟڏھن‬
‫َ‬
‫ﭤﻳﻠﮫﻲء ﻣﺎن ﺳوﻧﻳون ﮔﻧﻳون‬
‫وﻳﻧداﺳﻳن‪ “.‬اھو ﭼﺋﻲ ھن ﭘﻧﮫﻧﺟﻲ ﭤﻳﻠﮫﻲ ﻣﻳﺰ ﺗﻲ اوﻧڌي ڪﺋﻲ ﭘﺮ‬
‫َ‬

‫ڏاھﻲ ﺟﮫﺮڪﻲ‬

‫‪109‬‬

‫ﻧڪﺮڻ ﺑدران رﮘو ﭜﺗﺮ ۽ ﭘﭤﺮﻳون ﻧڪﺗﻳون‪ .‬ﭘﺎڙﻳﺳﺮﻳﺎﭨﻲَء ﮐﻲ ﺗﻣﺎم ﮔﮫﭨﻲ ڪﺎوڙ ﻟﮘﻲ ۽ ڊوڙﻧدي‬
‫ڊوڙﻧدي ﭘوڙھﻲ وٽ ﭘﮫﺗﻲ‪.‬‬
‫ﭘوڙھﻲء ﭘﮀﻳس‪” :‬ﺟڏھن ھﻧن ﭔﺎرھن ﻣﺎﭨﮫن ﺗوﮐﺎن اھو ﭘﮀﻳو ﺗﻪ ﺳڀ ۾ ﺳﭠو ﻣﮫﻳﻧو ڪﮫڙو‬
‫َ‬
‫آھﻲ ﺗﻪ ﺗو ﮀﺎ ﺟواب ڏﻧو؟“‬
‫ﭘﺎڙﻳﺳﺮﻳﺎﭨﻲء‬
‫”ﻣون ﺗﻪ ﺻﺎف ﺻﺎف ﭼﻳو ﻣﺎن ﺗﻪ ﻣﺋﺎ ڪوﺑﻪ ﻣﮫﻳﻧو ﺳﭠو ﻧﻪ ﭤﻳﻧدو آھﻲ‪“.‬‬
‫َ‬
‫ﭼڙ ﻣﺎن ﭔڌاﻳو‪.‬‬
‫ﭘوء ﺗﻪ ﺑﻠڪل ﺻﺣﻳﺢ آھﻲ‪ .‬ﺗوﺳﺎن اﺋﻳن ﺋﻲ ﭤﻳڻ ﮐﭘﻧدو ھو‪ .‬ﭜﻼ ڪﻳﺮ ﭘﻧﮫﻧﺟﻲ ﮔﻼ ﭔڌي‬
‫” ِ‬
‫اﻧﻌﺎم ڏﻳﻧدو‪“.‬‬

‫ڏاھﻲ ﺟﮫﺮڪﻲ‬

‫‪110‬‬

‫ﻣﺎڪ ﺟﻲ ُﭰڙن ﺟو ﺗﺎج‬
‫ڌيء ھﺋﻲ‪ .‬ھو ﺗﻣﺎم‬
‫ﻓﻠﭘﻳن ﺟﻲ ڪﻧﮫن ﭔﻳٽ ﺟﻲ ڪﻧﮫن ﺑﺎدﺷﺎھﻪ ﮐﻲ اوﻻد ۾ ﻓﻘط ھڪ ﺋﻲ‬
‫َ‬
‫ﻻء ﻧڪﺗﻲ ﺗﻪ ھن ﮐﻲ‬
‫ﮔﮫﭨو ﺿدي ھﺋﻲ‪ .‬ھڪ ڏﻳﻧﮫن‬
‫َ‬
‫ھوء ﺻﺑﺢ ﺟو ﺳوﻳﺮ ﺑﺎغ ۾ ﭘﺳﺎر ڪﺮڻ ِ‬
‫ﮔﻠن ۽ ﭘﻧن ﺗﻲ ﻣﺎڪ ﺟﺎ ﭰڙا ﭼﻣڪﻧدي ﻧظﺮ آﻳﺎ‪ .‬ﻣﺎڪ ﺟﺎ ھﻲ ﭰڙا اﻧﮫن ھﻳﺮن ﮐﺎن وڌﻳڪ‬
‫ﺷﮫﺰاديء وٽ ھﺋﺎ‪.‬‬
‫ﭼﻣڪﻧدڙ ۽ ﺳﮫﭨﺎ ﻟﮘﻲ رھﻳﺎ ھﺋﺎ‪ ،‬ﺟﻳڪﻲ‬
‫َ‬
‫ﺷﮫﺰادي ﺳڌي ﻣﺣل ڏي ﻣوٽﻲ ۽ ﺑﺎدﺷﺎھﻪ ﮐﻲ ﭼﻳو‪” :‬ﻣون ﮐﻲ ﻣﺎڪ ﺟﻲ ﭰڙڻ ﺟو ھڪ‬
‫ﺗﺎج ﭠﮫﺮاﺋﻲ ڏي‪ .‬ﺟﻳﺳﺗﺎﺋﻳن ﻣون ﮐﻲ ﺗﺎج ﻧﻪ ﻣﻠﻧدو‪ ،‬آﺋون ﻧﻪ ﮐﺎﺋﻳﻧدﻳس ﻧﻪ ﭘﻳﺋﻧدﻳس‪ “.‬اھو ﭼﺋﻲ‬
‫ﺷﮫﺰادي ڪﻣﺮي ﺟو دروازو ﺑﻧدڪﺮي ﮀڏﻳو ۽ ﭼﺎدر ڍڪﻲ ﭘﻠﻧگ ﺗﻲ ﺳﻣﮫﻲ رھﻲ‪.‬‬
‫ﺑﺎدﺷﺎھﻪ ﺳﻣﺟﮫﻳو ﭤﻲ ﺗﻪ ﻣﺎڪ ﺟﻲ ﭰڙن ﻣﺎن ﺗﺎج ﭠﮫﻲ ﻧﭤو ﺳﮔﮫﻲ‪ .‬ﺗﻧﮫن ھوﻧدي ﺑﻪ ھن‬
‫ڌيء ﺟو ﺿد ﭘورو ڪﺮڻ ﻻء ﺷﮫﺮ ﺟﻲ ﺳﭜﻧﻲ ﺳوﻧﺎرن ﮐﻲ ﭘﺎڻ وٽ ﮔﮫﺮاﻳو ۽‬
‫ﭘﻧﮫﻧﺟﻲ ﻻڏﻟﻲ‬
‫َ‬
‫اﻧﮫن ﮐﻲ ﭼﻳو ﺗﻪ ٽن ڏﻳﻧﮫن اﻧدر ﻣﺎڪ ﺟﻲ ﭰڙن ﺟو ﺗﺎج ﭠﺎھﻲ ﻣﻧﮫﻧﺟﻲ اﮘﻳﺎن ﺣﺎﺿﺮ ڪﺮﻳو ﻧﻪ ﺗﻪ‬
‫ﺗوھﺎن ﮐﻲ ﺳﺧت ﺳﺰا ڏﻧﻲ وﻳﻧدي‪ .‬وﻳﭼﺎرا ﺳوﻧﺎرا ﻣﻧﺟﮫﻲ ﭘﻳﺎ ﺗﻪ ﻣﺎڪ ﺟﻲ ﭰڙڻ ﺟو ﺗﺎج ڪﻳﺋن‬
‫ﭠﺎھﺟﻲ‪.‬‬
‫اﻧﮫن ﺳوﻧﺎرن ۾ ھڪ ﭘوڙو ﺳوﻧﺎرو ﺗﻣﺎم ﮔﮫﭨو ﻋﻘﻠﻣﻧد ھو‪ .‬ﺳوﭼﻲ ﺳوﭼﻲ ھن ﺟﻲ دﻣﺎغ‬
‫۾ ھڪ اٽڪل آﺋﻲ‪ .‬ھو ﭔﺋﻲ ڏﻳﻧﮫن ﺻﺑﺢ ﺟو ﺑﺎدﺷﺎھﻪ ﺟﻲ ﻣﺣل ﺟﻲ دروازي ﺗﻲ آﻳو ۽ ﺳﭘﺎھﻳن‬
‫ﮐﻲ ﭼﻳو ﺗﻪ ھو ﺷﮫﺰاديَء ﺟو ﺗﺎج ﭠﺎھڻ آﻳو آھﻲ‪ .‬ﺳﭘﺎھﻲ ھن ﮐﻲ ﺷﮫﺰاديَء وٽ وﭠﻲ وﻳﺎ‪ .‬ﭘوڙھﻲ‬
‫ﺳوﻧﺎري ﺷﮫﺰاديَء ﮐﻲ ﺟﮫڪﻲ ﺳﻼم ڪﻳو ۽ ﭼﻳو‪” :‬ﺷﮫﺰادي ﺻﺎﺣﺑﺎ‪ ،‬آﺋون ﺗوھﺎن ﺟو ﺗﺎج‬
‫ﭠﺎھڻ آﻳو آھﻳﺎن ﭘﺮ ﻣﻧﮫﻧﺟو ھڪ ﻧﻧڍڙو ﻋﺮض آھﻲ‪“.‬‬
‫ﺷﮫﺰاديء ﭼﻳو‪.‬‬
‫”ﭘوڙھﺎ ﺳوﻧﺎرا وڏي دل ڪﺮي ﭔڌا ﺗﻪ ﺗون ﮀﺎ ﭤو ﭼوڻ ﭼﺎھﻳن؟“‬
‫َ‬
‫ﺳوﻧﺎري ﭼﻳو‪” :‬ﺗوھﺎن ﺑﺎغ ۾ ھﻠﻲ ﻣون ﮐﻲ ﻣﺎڪ ﺟﺎ اھﻲ ﭰڙا ﮐﭨﻲ ڏﻳو ﺟن ﺟو ﺗوھﻳن‬
‫ﺗﺎج ﭠﮫﺮاﺋڻ ﭼﺎھﻳو ﭤﻳون‪ .‬ﺟﻳڪﻲ ﺟﻳڪﻲ ﭰڙا ﺗوھﻳن ﭘﺳﻧد ڪﺮي ﻣون ﮐﻲ ڏﻳﻧدﻳون اﻧﮫن ﺟو ان‬
‫ﺋﻲ وﻗت ﺗوھﺎن ﮐﻲ ﺗﺎج ﭠﺎھﻲ ڏﻳﻧدس‪“.‬‬
‫ﺷﮫﺰادي ﺳوﻧﺎري ﺳﺎن ﮔڏ ﺑﺎغ ۾ وﺋﻲ‪ .‬ﮔﻠن ۽ ﭘﻧن ﺗﻲ ﻣﺎڪ ﺟﺎ ھﻳﺮن ﺟﮫڙا ﭰڙا ﭼﻣڪﻲ‬
‫ﭘﺎﭨﻲء واﻧﮔﺮ وھﻲ ﭤﻲ‬
‫ﺷﮫﺰاديء ﺟﻧﮫن ﭰڙي ﮐﻲ ﺑﻪ ھٿ ﭤﻲ ﻻﭤو ﺗﻪ ھن ﺟﻲ آﮜﺮ ﺗﺎن‬
‫رھﻳﺎ ھﺋﺎ ﭘﺮ‬
‫َ‬
‫َ‬
‫وﻳو‪.‬‬
‫ﺷﮫﺰاديء ﮐﻲ ﭘﻧﮫﻧﺟﻲ ﻏﻠطﻲ ﺟو اﺣﺳﺎس ﭤﻳو ۽ ﭘوڙھﻲ ﺳوﻧﺎري ﮐﺎن‬
‫ﻟﻘﺎء ڏﺳﻲ‬
‫َ‬
‫اھو َ‬
‫ﻣﻌﺎﻓﻲ وﭠﻲ‪ -‬دل ﺋﻲ دل ۾ ﭘڪو ﭘﮫﻪ ڪﻳو ﺗﻪ ھوَء ھﺎڻ آﺋﻳﻧدي ڪڏھن ﺑﻪ اھڙو ﺿد ﻧﻪ ڪﻧدي‪.‬‬

‫ڏاھﻲ ﺟﮫﺮڪﻲ‬

‫‪111‬‬

‫ﭘﮐﻳن ﺟو ﺑﺎدﺷﺎھﻪ‬
‫ھڪ ﺣﺑﺷﻲ ھﺎري ﭘﻧﮫﻧﺟﻲ ﭔﻧﻲ ﮐﻲ ھﺮ ڏﺋﻲ رھﻳو ھو ﺗﻪ اﻳﺗﺮي ۾ ﭘﮐﻳن ﺟو ﺑﺎدﺷﺎھﻪ ھن‬
‫ﺟﻲ وﻳﺟﮫو آﻳو ۽ ﭼوڻ ﻟﮘس‪” :‬آﺋون ﺗو ڏي ﺳؤ ﭘﮐﻲ ﻣوڪﻠﻳﻧدس‪ .‬ھو ﺗﻧﮫﻧﺟﻲ ڪم ۾ ﻣدد ڪﻧدا‪.‬‬
‫اھڙي طﺮح ﺗﻧﮫﻧﺟو ڪم ﺟﻠد ﺋﻲ ﺧﺗم ﭤﻲ وﻳﻧدو‪“.‬‬
‫ﭘﮐﻳن واھﻪ ﺟو ڪم ڪﻳو ڏﺳﻧدي ﺋﻲ ڏﺳﻧدي ھن ﺟﻲ ﺳﭴﻲ زﻣﻳن ﭠوﻧﮔن ۽ ﭘﻳﺮن ﺳﺎن‬
‫ڌرﺗﻲء ﺗﻲ ڪﭨڪ ﺟو ﭔﺞ ﮀٽڻ ﭤﻲ‬
‫ﮐﻳڙي ﮀڏي ۽ ھﺮ ھﻼﺋڻ ﮐﺎن ﺑﭼﻲ وﻳو‪ .‬ﭔﺋﻲ ڏﻳﻧﮫن ھﺎريَء‬
‫َ‬
‫ﻻء ﭘورا ٽﻲ ﺳؤ ﭘﮐﻲ ﻣوڪﻠﻲ ڏﻧﺎ‪ .‬ھﺎري ﺟو‬
‫ﭼﺎھﻳو‪ .‬ھن دﻓﻌﻲ ﭘﮐﻳن ﺟﻲ ﺑﺎدﺷﺎھﻪ ھن ﺟﻲ ﻣدد ِ‬
‫ھﻔﺗﻲ ﺟو ڪم ڪﺟﮫﻪ ڪﻼڪن ۾ ﭤﻲ وﻳو‪.‬‬
‫ﺟڏھن ﻓﺻل ﭘﭸﻲ راس ﭤﻳو ﺗﻪ ھﺎري ھن ﮐﻲ ڪﭘڻ ﺟﻲ ﺗﻳﺎري ڪﺮڻ ﻟﮘو‪.‬‬
‫ھﺎريء ﮐﺎن ﭘﮀﻳو‪.‬‬
‫”ھﺎڻ ﺗون ﮀﺎ ﭘﻳو ڪﺮﻳن؟“ ﭘﮐﻳن ﺟﻲ ﺑﺎدﺷﺎھﻪ‬
‫َ‬
‫ھﺎريء ﭼﻳو‪.‬‬
‫”آﺋون ﻓﺿل ڪٽﻲ رھﻳو آھﻲ‪“.‬‬
‫َ‬
‫ﺑس ﺗون ﺗڪﻠﻳف ﻧﻪ ڪﺮ‪ .‬اھو ڪم ﺑﻪ اﺳﺎن ﭘﮐﻳن ﺣواﻟﻲ ڪﺮي ﮀڏ‪ .‬اﺳﻳن ﺗﻧﮫﻧﺟﻲ ﻣدد‬
‫ڪﻧداﺳﻳن‪ .‬اھو ﭼﺋﻲ ﭘﮐﻳن ﺟﻲ ﺑﺎدﺷﺎھﻪ ھن ڏي ﭘورو ھڪ ﻟک ﭘﮐﻳن ﺟو ﻣوڪﻠﻲ ڏﻧو‪.‬‬
‫ﻟﻘﺎء‬
‫ﭘوء ﺳﻧﮔن ﻣﺎن داﭨﺎ ڪڍي‪ ،‬ﮐﺎﺋﻲ ﮀڏﻳﺎ‪ .‬اھو َ‬
‫ﭘﮐﻳن ﻣﻧٽن ۾ ﺳﭠو ﻓﺻل ڪٽﻲ ﮀڏﻳو ۽ ِ‬
‫ڏﺳﻲ ھﺎري ﻣﻧﮫن ﻣﭤو ﭘٽڻ ﻟﮘو‪.‬‬

‫ڏاھﻲ ﺟﮫﺮڪﻲ‬

‫‪112‬‬

‫ڪوﺋو‪ ،‬ﮐﻳﮐڙو ۽ ﭜوﻧﺋﺮ‬
‫ﻲء وٽ ﻧوڪﺮ ھوس‪ .‬ﺟڏھن ﻧوڪﺮي ڪﻧدي ﺳﺎل ﮔذرﻳو ﺗﻪ ﺑﺎﻏﺎﺋﻲ‬
‫آﺋون ھڪ ﺑﺎﻏﺎﺋ َ‬
‫ﻣون ﮐﻲ ھڪ ﺳوﻧﻲ ﮔﻧﻲ ڏﻧﻲ‪ .‬آﺋون اھﺎ ﮔﻧﻲ ﮐﭨﻲ ﮐوھﻪ ﺗﻲ وﻳس ۽ ان ﮐﻲ ﮐوھﻪ ۾ اﮀﻠﻲ ﭼﻳم‪:‬‬
‫”ﻣون ﭘﻧﮫﻧﺟﻲ ﻣﺎﻟڪ ﺟﻲ دل ﻟﮘﺎﺋﻲ ﺧدﻣت ڪﺋﻲ آھﻲ‪ .‬ﺟﻳڪڏھن آﺋون ﺳﭼو ھوﻧدس ﺗﻪ‬
‫ھﻲء ﺳوﻧﻲ ﮔﻧﻲ ﻣﭤﻲ ﺗﺮﻧدي‪ .‬ﺟﻳڪڏھن ڪوڙو ھوﻧدس ﺗﻪ اھﺎ ﭔڏي وﻳﻧدي‪“.‬‬
‫َ‬
‫ﭘﺎﭨﻲء ۾ ﭔڌي وﺋﻲ‪.‬‬
‫ﮔﻧﻲ‬
‫َ‬
‫ﻻء ھن ﮐﻲ ﭼﻳم‪.‬‬
‫آﺋون ان ﺑﺎﻏﺎﺋﻲ وٽ ﻣوٽﻲ آﻳس ۽ ھڪ ﺳﺎل وڌﻳڪ ڪم ڪﺮڻ ِ‬
‫ﺑﺎﻏﺎﺋﻲء ﻣون ﮐﻲ وري ھڪ ﺳوﻧﻲ ﮔﻧﻲ ڏﻧﻲ‪ .‬ﻣون اھﺎ ﺳوﻧﻲ‬
‫ﺟڏھن ھڪ ﺳﺎل ﭘورو ﭤﻳو ﺗﻪ‬
‫َ‬
‫ﮔﻧﻲ ﮐوھﻪ ۾ اﮀﻼﺋﻲ ﭼﻳو‪:‬‬
‫ھﻲء‬
‫”ﻣون ﭘﻧﮫﻧﺟﻲ ﻣﺎﻟڪ ﺟﻲ ڏاڍي ﺧذﻣت ڪﺋﻲ آھﻲ‪ .‬ﺟﻳڪڏھن آﺋون ﺳﭼو آھﻳﺎن ﺗﻪ‬
‫َ‬
‫ﭘﺎﭨﻲء ۾ ﭔڏي وﻳﻧدي‪.‬اھﺎ ﮔﻧﻲ ﺑﻪ ﭘﺎﭨﻲَء ۾ ﭔڏي وﺋﻲ‪.‬‬
‫ﮔﻧﻲ ﭘﺎﭨﻲَء ۾ ﺗﺮﻧدي‪ .‬ﺟﻲ ڪوڙو ھوﻧدس ﺗﻪ‬
‫َ‬
‫ﻻء ﻋﺮض ڪﻳو‬
‫آﺋون وري‬
‫َ‬
‫ﺑﺎﻏﻲء وٽ وﻳس ۽ ھن وٽ ھڪ ﺳﺎل وڌﻳڪ ڪم ڪﺮڻ ِ‬
‫ﺑﺎﻏﺎﺋﻲء ﻣون ﮐﻲ ﭘﮫﺮﻳن واﻧﮔﺮ ھڪ ﺳوﻧﻲ ﮔﻧﻲ ڏﻧﻲ‪.‬‬
‫ﻣﺎﻧس‪ .‬ﺟڏھن اھو ٽﻳو ﺳﺎل ﺑﻪ ﭘورو ﭤﻳو ﺗﻪ‬
‫َ‬
‫ﻣون اھﺎ ﮔﻧﻲ ﺑﻪ ﭘﮫﺮﻳن واﻧﮔﺮ ﮐوھﻪ ۾ ﮐﭨﻲ اﮀﻼﺋﻲ ۽ ﭼﻳو‪:‬‬
‫”ﻣون ﭘﻧﮫﻧﺟﻲ ﻣﺎﻟڪ ﺟﻲ وڏي ﺧذﻣت ڪﺋﻲ آھﻲ‪ .‬ﺟﻳڪڏھن آﺋون ﺳﭼو ھوﻧدس ﺗﻪ اھﺎ‬
‫ﭘﺎﭨﻲء ﺟﻲ ﻣﭤﺎن ﺗﺮي اﻳﻧدي‪ .‬ﭘﺮ ﺟﻲ ڪوڙو ھوﻧدس ﺗﻪ اھﺎ ﭔڏي وﻳﻧدي‪“.‬‬
‫ﮔﻧﻲ‬
‫َ‬
‫ﭘﺎﭨﻲء ﺟﻲ ﻣﭤﺎن اﭜﺮي آﻳون ۽ ﺗﺮڻ ﻟﮘﻳون‪ .‬ﻣون ٽﺋﻲ ﮔﻧﻳون ﮐﭨﻲ‬
‫ھن دﻓﻌﻲ ٽﺋﻲ ﮔﻧﻳون‬
‫َ‬
‫ﮐﻳﺳﻲ ۾ رﮐﻳون ۽ ﮔﮫﺮ ڏي رواﻧو ﭤﻳس‪.‬‬
‫ﮔﻧﻲء ﺟو ﮔوﺷت ۽ ﭜﺎﭴﻲ‬
‫ﮔﻧﻲء ﺟو ان وﭠﻧدس‪ .‬ھڪ‬
‫رﺳﺗﻲ ﺗﻲ ﻣون ﺳوﭼﻳو‪ ،‬ھڪ‬
‫َ‬
‫َ‬
‫ﮔﻧﻲء ﺟﺎ ڪﭘڙا ﻟٽﺎ وﭠﻧدس‪.‬‬
‫ﺧﺮﻳد ڪﻧدس ۽ ﺑﺎﻗﻲ ھڪ‬
‫َ‬
‫ﭤورو اﮘﻳﺎن ھﻠﻳس ﺗﻪ رﺳﺗﻲ ﺗﻲ ھڪ ڪوﺋو ﻣﻠﻳو‪ .‬ﺳﻼم دﻋﺎ ڪﺮڻ ﺑﻌد ھو ﭼوڻ‬
‫ﮔﻧﻲء ﺟﻲ ﺿﺮورت آھﻲ ھڪ ﮔﻧﻲ ﻣون ﮐﻲ ڏﺋﻲ ﮀڏ‪ .‬ان ﺟﻲ‬
‫ﻟﮘو‪”:‬دوﺳت‪ ،‬ﻣون ﮐﻲ ھڪ‬
‫َ‬
‫ﻻء ﺗﻳﺎر آھﻳﺎن“‪.‬‬
‫ﻋﻳوض ﺟﻳڪﻲ ﭼوﻧدﻳن اھو ڪﺮڻ ِ‬
‫ﻣون ﭘﻧﮫﻧﺟﻲ دل ۾ ﭼﻳو‪ :‬ﻣڙﻳﺋﻲ ﺧﻳﺮ آھﻲ‪ ،‬ﻣﻧﮫﻧﺟو ﺗﻪ ﭔن ﮔﻧﻳن ﻣﺎن ﺑﻪ ڪم ﭤﻲ وﻳﻧدو‪ ،‬ھن‬
‫وﻳﭼﺎري ڪوﺋﻲ ﺟﻲ ﺑﻪ ﺿﺮورت ﭘوري ﭤﻲ وﭸﻲ ﺗﻪ ﺳﭠو‪.‬‬
‫ﻣون ھڪ ﮔﻧﻲ ڪوﺋﻲ ﮐﻲ ڏﺋﻲ ﮀڏي ۽ ﺑﺎﻗﻲ ﭔﻪ ﻗﺎﺑو ﺟﮫﻠﻲ اﮘﺗﻲ وڌﻳس‪ .‬ﭤورو اﮘﻳﺎن‬
‫ﻣس ھﻠﻳس ﺗﻪ ھڪ ﮐﻳﮐڙو ﻣﻠﻳو‪ .‬ھن ﺟﻲ ﺣﺎﻟت ﺧﺮاب ھﺋﻲ‪ .‬ھن روﺋﻧدي ﭼﻳو‪” :‬ﺧدا ﺟﻲ واﺳطﻲ‬
‫ﻣﻧﮫﻧﺟﻲ ﻣدد ڪﺮ‪ .‬ﻣون ﮐﻲ دڪﺎﻧدار ﮐﻲ ھڪ ﮔﻧﻲ ﻣوٽﺎﺋﭨﻲ آھﻲ‪ .‬ﺟﻧﮫن ﺟو ﺳﻳڌو ﻣوﻧن ﮐﺎﻧﺋس‬

‫ڏاھﻲ ﺟﮫﺮڪﻲ‬

‫‪113‬‬

‫ﮔﮫﭨو اڳ اوڌر ﺗﻲ ورﺗو ھو‪ .‬ﺟﻳڪڏھن آﺋون ھن ﮐﻲ اڄ ﺟﻲ ﺗﺎرﻳﺦ ۾ ﻗﺮض واﭘس ﻧﻪ ڪﻧدس ﺗﻪ‬
‫ھو ﻣون ﮐﻲ ﺟﻳل ۾ وﺟﮫﺮاﺋﻲ ﮀڏﻳﻧدو‪“.‬‬
‫ﻣون ﮐﻲ ﮐﻳﮐڙي ﺗﻲ ڪﮫل اﭼﻲ وﺋﻲ‪ .‬ﻣون ھن ﮐﻲ ﻳڪدم ھڪ ﮔﻧﻲ ڏﺋﻲ ﮀڏي‪ .‬ھن‬
‫ﺷﻲء ﺟﻲ ﺿﺮورت ﭘوي ﺗﻪ ﻣون‬
‫ﻣﻧﮫﻧﺟﺎ ﺗﻣﺎم ﮔﮫﭨﺎ ﭤورا ﻣﭸﻳﺎ ۽ ﭼﻳو‪” :‬ﺗوﮐﻲ ﺟڏھن ﺑﻪ ڪﻧﮫن‬
‫ِ‬
‫ﭔڌاﺋﺟﺎنء‪“.‬‬
‫ﮐﻲ‬
‫ِ‬
‫ھﺎڻ ﻣون وٽ ﻓﻘط ھڪ ﮔﻧﻲ وﭸﻲ ﺑﭼﻲ‪ .‬آﺋون ان ﮐﻲ ھٿ ﺟﻲ ﺗﺮي ﺗﻲ رﮐﻲ وﭸﻲ‬
‫رھﻳو ھوس ﺗﻪ ھڪ ﭜوﻧﺋﺮ ﻣﻧﮫﻧﺟو رﺳﺗو ﮐﭨﻲ روڪﻳو‪” .‬ﺧدا ﺟﻲ واﺳطﻲ ﻣون ﺗﻲ رﺣم ڪﺮ‪.‬‬
‫ﮔﻧﻲء ﺟﻲ ﺳﺧت ﺿﺮورت آھﻲ‪“.‬‬
‫ﻣون ﮐﻲ ھڪ‬
‫َ‬
‫ﻣون ﺳوﭼﻳو ﺗﻪ ﺟﻳڪڏھن اھﺎ ﺑﺎﻗﻲ ﺑﭼﻳل ﮔﻧﻲ ﺑﻪ ﺟﻳڪڏھن ھن ﮐﻲ ڏﺋﻲ ﮀڏﻳﻧدس ﺗﻪ ﭘوِء‬
‫ﭘوء ﺧﻳﺎل آﻳم ﺗﻪ اھڙي ﺑﻪ ﮀﺎ ﺧود ﻏﺮﺿﻲ‪ .‬ﻣون ﮐﻲ ﺟڏھن ﺑک‬
‫ﻻء ﺑﭼﻧدوﺋﻲ ﮀﺎ؟ ِ‬
‫ﻣون وٽ ﭘﺎڻ ِ‬
‫ﻟﮘﻧدي ﺗﻪ ڪوﻧﻪ ڪو ﺧدا ﺟو ﺑﻧدو ﻣﺎﻧﻲ ﮐﺎراﺋﻲ ﮀڏﻳﻧدو‪ .‬اھو ﺳوﭼﻲ ﻣون ﺑﺎﻗﻲ ﺑﭼﻳل ﮔﻧﻲ ﺑﻪ‬
‫ﭜوﻧﺋﺮ ﮐﻲ ڏﺋﻲ ﮀڏي‪.‬‬
‫ھﺎڻ آﺋون ﺑﻠڪل ﺧﺎﻟﻲ ھﭤﻳن ﭤﻲ وﻳس‪ .‬اﮘﻳﺎن وڌﻳس ﺗﻪ ﺳﺎﻣﮫون ھڪ ﻋﺎﻟﻳﺷﺎن ﻣﺣﻼت‬
‫ڌيء ھﺋﻲ‪ .‬ھن ﻧﻪ ڪﻧﮫن‬
‫ﻧظﺮ آﻳو‪ .‬ان ﻣﺣﻼت ۾ ھڪ ﺑﺎدﺷﺎھﻪ رھﻳو ﭤﻲ‪ ،‬ﺟﻧﮫن ﮐﻲ ھڪ ﺋﻲ‬
‫َ‬
‫ﮘﺎﻟﮫﻪ ﺗﻲ ﮐﻠﻳو ﭤﻲ ۽ ﻧﻪ زﺑﺎن ﺳﺎن ﮘﺎﻟﮫﺎﻳو‪ .‬ﺑس ﻣﺎٺ ﺋﻲ ﻣﺎٺ ۾ وﻳﭠﻲ رھﻲ ﭤﻲ‪ .‬ﺑﺎدﺷﺎھﻪ ﮐﻲ ان‬
‫ڌيء ﮐﻲ ﮐﻼﺋﻲ‬
‫ﺟو ﺗﻣﺎم ﮔﮫﭨو ﻓڪﺮ ھو‪ .‬آﺧﺮ ھن اﻋﻼن ڪﺮاﻳو ﺗﻪ ﺟﻳڪو ﻣﺎﭨﮫو ﻣﻧﮫﻧﺟﻲ‬
‫َ‬
‫ڌيء ﺟﻲ ﺷﺎدي ڪﺮاﺋﻳﻧدس‪.‬‬
‫ڏﻳﮐﺎرﻳﻧدو ان ﺳﺎن ﭘﻧﮫﻧﺟﻲ‬
‫َ‬
‫ﻣون اھو ﭔڌو ﺗﻪ ﻣون ﮐﻲ ﭘﻧﮫﻧﺟﺎ ٽﺋﻲ دوﺳت‪ :‬ڪوﺋو‪ ،‬ﮐﻳﮐڙو ۽ ﭜوﻧﺋﺮ ﻳﺎد اﭼﻲ وﻳﺎ‪ .‬اﻧﮫن‬
‫ﻻء ﻣون ﺳﺎن واﻋدو ڪﻳو ھو‪.‬‬
‫ٽﻧﮫﻲ ﻣدد ِ‬
‫آﺋون واﭘس ﺟﮫﻧﮔل ۾ آﻳس ۽ ٽﻧﮫﻲ دوﺳﺗن ﮐﻲ ﭘﺎڻ ﺳﺎن ﮐﭨﻲ ﻣﺣﻼت ڏي وڌﻳس‪ .‬ﻣﺣﻼت‬
‫ﭘوء‬
‫ﻻء ﭼﻳو ۽ ِ‬
‫ﻻء ۽ ﮐﻳﮐڙي ۽ ڪوﺋﻲ ﮐﻲ ﻧﭼڻ ِ‬
‫ﺟﻲ در وٽ ﭘﮫﭼﻲ ﻣون ﭜوﻧﺋﺮ ﮐﻲ ﮔﺎﻧو ﮘﺎﺋڻ ِ‬
‫ﺷﮫﺰاديء ﮐﻲ ﮐﻠﻲ ﮐﻠﻲ ﭘﻳٽ ۾ ﺳور‬
‫ﺟڏھن ھﻧن ﺷﮫﺰادي اﮘﻳﺎن ﮘﺎﺋڻ ۽ ﻧﭼڻ ﺷﺮوع ڪﻳو ﺗﻪ‬
‫َ‬
‫ﭘﺋﺟﻲ وﻳو‪.‬‬
‫ﭘوء ڪﺟﮫﻪ ڏﻳﻧﮫن‬
‫ﺑﺎدﺷﺎھﻪ ۽ ان ﺟﺎ وزﻳﺮ‬
‫َ‬
‫ﺷﮫﺰاديء ﮐﻲ ﮐﻠﻧدو ڏﺳﻲ ڏاڍو ﺧوش ﭤﻳﺎ ۽ ِ‬
‫ڌيء ﺟﻲ ﺷﺎدي ﻣون ﺳﺎن ڪﺮاﺋﻲ ﮀڏي ۽ آﺋون ﺑﺎدﺷﺎھﻪ ﺟو‬
‫ﺑﻌد ﺑﺎدﺷﺎھﻪ ﺳﻼﻣت ﭘﻧﮫﻧﺟﻲ‬
‫َ‬
‫ﺟﺎﻧﺷﻳن ﭤﻲ وﻳس‪.‬‬

‫ڏاھﻲ ﺟﮫﺮڪﻲ‬

‫‪114‬‬

‫ھﻳﺮن ﺟو ﺻوف‬
‫ھڪ ھو ﺑﺎدﺷﺎھﻪ ﺟﻳڪو ﻧﻳڪ دل ۽ رﺣﻣدل ھو‪ .‬ھن ﺟﻲ رﻋﻳت ھن ﻣﺎن ﺑﻳﺣد ﺧوش‬
‫ھﺋﻲ‪ .‬ھﺮ ﻣﺎﭨﮫو ھن ﮐﻲ دﻋﺎﺋون ڏﻳﻧدو ھو‪ ،‬ﭘﺮ ھڪ ﮘﺎﻟﮫﻪ ڪﺮي ﻣﺎﭨﮫو ﺳﺧت ﭘﺮﻳﺷﺎن ھﺋﺎ‪ .‬اھﺎ‬
‫ھﻲء ھﺋﻲ ﺗﻪ ھﻧن ﺟﻲ دﻟﻌﺰﻳﺰ ﺑﺎدﺷﺎھﻪ ﺷﺎدي ﻧﭤﻲ ڪﺋﻲ‪ .‬ھو وڏي ﻋﻣﺮ ﺟو ﭤﻲ وﭸڻ ﺟﻲ‬
‫ﮘﺎﻟﮫﻪ‬
‫َ‬
‫ﺑﺎوﺟود اﭸﺎ ڪﻧوارو ھو‪.‬‬
‫ھڪ ڏﻳﻧﮫن ھن ﺟﻲ وزﻳﺮن ﺗﻧگ ﭤﻲ ھن ﮐﻲ ﭼﻳو‪” :‬ﺳﺎﺋﻳن ﻣﻧﮫﻧﺟﺎ‪ ،‬ﺟﻳڪڏھن ﺗوھﺎن‬
‫ﭘوء ﺗوھﺎن ﮐﻲ ھﺮ ﺻورت ۾ ﺷﺎدي ڪﺮﭨﻲ ﭘوﻧدي‪“.‬‬
‫اﺳﺎن ﺟﺎ ﺑﺎدﺷﺎھﻪ ﭤﻲ رھڻ ﭼﺎھﻳو ﭤﺎ ﺗﻪ ِ‬
‫ﭘوء ﻣون ﮐﻲ ﻗﺑول آھﻲ‪.‬‬
‫ﺑﺎدﺷﺎھﻪ وراﭨﻳو‪” :‬ﺟﻳڪڏھن ﺗوھﺎن ﺟﻲ اھﺎﺋﻲ ﺧوﺷﻲ آھﻲ ﺗﻪ ِ‬
‫ﭘﺮ ﺷﺎدي آﺋون اھڙي ﮀوڪﺮيَء ﺳﺎن ڪﻧدس ﺟﻳڪﺎ ھڪ ﺳؤ ﻓوٽن ﺟﻲ ﻓﺎﺻﻠﻲ ﺗﺎن ﺻوف‬
‫ھﭨﻲ ﻣﻧﮫﻧﺟو ﺗﺎج ڪﻳﺮاﺋﻲ ڏﻳﮐﺎري‪“.‬‬
‫ڪﺟﮫﻪ ڏﻳﻧﮫن ﺑﻌد وزﻳﺮن ﺷﮫﺮ ﺟﻲ ﺗﻣﺎم ﺳﮫﭨﻳن ﮀوڪﺮﻳن ﮐﻲ ﻣﺣل ۾ ﮔڏ ڪﻳو‪ .‬ھﺮ‬
‫ﭘوء ﺟڏھن ﻣﻘﺎﺑﻠو ﺷﺮوع ﭤﻳو ﺗﻪ ڪﺎﺑﻪ ﮀوڪﺮي ﺻوف‬
‫َ‬
‫ﮀوڪﺮيء ﺟﻲ ھٿ ۾ ﺻوف ھو‪ِ .‬‬
‫اﮀﻠﻲ ﺑﺎدﺷﺎھﻪ ﺟو ﺗﺧت ڪﻳﺮاﺋﻲ ﻧﻪ ﺳﮔﮫﻲ‪ .‬ھﻧن ﮐﻲ اھوﺋﻲ ﭜؤ ﭤﻳو ﭤﻲ ﺗﻪ ڪﭤﻲ اھو ﺻوف‬
‫ﮔﺳﻲ ﻧﻪ وﭸﻲ ۽ ﺑﺎدﺷﺎھﻪ ﺳﻼﻣت ﺟﻲ ﻣﻧﮫن ﮐﻲ ﻧﻪ وﭸﻲ ﻟﮘﻲ‪ .‬ان ڪﺮي ھو ﺻوف ﮐﻲ ﺻﺣﻳﺢ‬
‫ﻧﺷﺎﻧﻲ ﺗﻲ اﮀﻠﻲ ﻧﻪ ﭘﺋﻲ ﺳﮔﮫﻳون‪.‬‬
‫ﺟڏھن ﺳڀ ﮀوڪﺮﻳون ﺑﺎزي ﮐٽﻲ ﻧﻪ ﺳﮔﮫﻳون ﺗﻪ اﺗﻲ ھڪ ڊﮔﮫﻲ ﺳﻧﮫﻲ ﭼﺳت‬
‫ﮀوڪﺮي اﮘﻳﺎن وڌي‪ .‬ھن ﺟﻲ ﻣﭤﻲ ﺗﻲ ﭤﻠﮫﻲ ﭼﺎدر ھﺋﻲ ۽ ھٿ ۾ ﺟﻳڪو ﺻوف ھو ان ﺗﻲ ھﻳﺮا‬
‫ﭘوء ﻧﺷﺎﻧﻲ ڏي ﭼﮜﻲ طﺮح ﻧﮫﺎري ﺻوف‬
‫ﭼڙھﻳل ھﺋﺎ‪.‬‬
‫َ‬
‫ھوء ﺳؤ ﻓوٽن ﺟﻲ ﻓﺎﺻﻠﻲ ﺗﻲ ﭤﻲ ﺑﻳﭠﻲ ۽ ِ‬
‫ﺧوﺷﻲء وﭼﺎن‬
‫اﮀﻼﻳو‪ .‬ﭔﻲ ﻟﻣﺣﻲ ﺑﺎدﺷﺎھﻪ ﺟﻲ ﻣﭤﻲ ﺗﺎن ﺗﺎج اڏاﻣﻲ وﭸﻲ ﭘﺮي ﭘﻳو‪ .‬ﺳﭜﻧﻲ ﻣﺎﭨﮫن‬
‫َ‬
‫ﻻء اﮘﻳﺎن وڌﻳو ﭘﺮ اھﺎ ﮀوڪﺮي‬
‫ﺗﺎڙﻳون وﭴﺎﻳون ۽ ھﺮ ﺷﺧص ان ﮀوڪﺮيَء ﮐﻲ ﺷﺎﺑﺎس ڏﻳڻ ِ‬
‫ﮀوڪﺮيء ﺟﻲ ﻳڪدم ﮘوﻻ ڪﺋﻲ وﭸﻲ‪.‬‬
‫ھڪدم ﻏﺎﺋب ﭤﻲ وﻳﺋﻲ‪ .‬ﺑﺎدﺷﺎھﻪ ﺣڪم ڏﻧوﺗﻪ ان‬
‫َ‬
‫ھﻲء ﺧﺑﺮ ﻧﻪ‬
‫ﮀوڪﺮيء ﺟﻲ ﻧﻪ‬
‫وزﻳﺮن ﮘوٺ ﮘوٺ‪ ،‬ﺷﮫﺮ ﺷﮫﺮ ڏي ﺳﭘﺎھﻲ ۽ ﺟﺎﺳوس ﭜﭴﺎﻳﺎ ﭘﺮ‬
‫َ‬
‫َ‬
‫ھوء ﺧﺑﺮ‪.‬‬
‫َ‬
‫ﭔن ٽن ﻣﮫﻳﻧن ﺑﻌد ﺑﺎدﺷﺎھﻪ وري ﻣﻠڪ ﺟﻲ ﺳﮫﭨﻳن ﮀوڪﺮﻳن ﮐﻲ ﮔﮫﺮاﻳوﭘﺮ ڪﺎﺑﻪ‬
‫ﮀوڪﺮي ھن ﺟو ﺗﺎج ڪﻳﺮاﺋڻ ۾ ڪﺎﻣﻳﺎب ﻧﻪ ﭤﻲ‪ .‬اﻳﺗﺮي ۾ وري ﺳﺎﮘﻲ ڊﮔﮫﻲ ﮀوڪﺮي ظﺎھﺮ‬
‫ﭤﻲ‪ .‬ھن ھﻳﺮن ﺳﺎن ﺟڙﻳل ﺻوف اﮀﻼﻳو‪ ،‬ﺑﺎدﺷﺎھﻪ ﺟو ﺗﺎج ڪﺮي ﭘﻳو ۽ ﭘﺎڻ ﻏﺎﺋب ﭤﻲ وﻳﺋﻲ‪.‬‬
‫ھﺮﭨﻲء واﻧﮔﺮ‬
‫ھوء‬
‫ﺑﺎدﺷﺎھﻪ ﺟﻲ ﺳﭘﺎھﻳن ھن ﮐﻲ ﺟﮫﻠڻ ۽ ﮘوﻟڻ ﺟﻲ ڏاڍي ڪوﺷش ڪﺋﻲ ﭘﺮ‬
‫َ‬
‫َ‬
‫ﮀﺎل ھﭨﻲ ﻧظﺮن ﮐﺎن ﻏﺎﺋب ﭤﻲ وﺋﻲ‪.‬‬

‫ڏاھﻲ ﺟﮫﺮڪﻲ‬

‫‪115‬‬

‫ھﺎڻ ﺑﺎدﺷﺎھﻪ اداس رھڻ ﻟﮘو‪ .‬ھو روز ﺻﺑﺢ ﺟو اڪﻳﻠﻲ اڪﻳﻠﻲ ﺷڪﺎر ﺗﻲ ﻧڪﺮي‬
‫وﻳو ﭤﻲ ۽ ﺷﺎم ﺟو ﻣﺎٺ ﻣﭠوڙي ۾ ﻣوٽﻲ آﻳو ﭤﻲ‪.‬‬
‫ھڪ دﻓﻌﻲ ھو ﺟﮫﻧﮔل ۾ ﺷڪﺎر ﭘﭠﻳﺎن ﺗﻣﺎم ﭘﺮي ﻧڪﺮي وﻳو‪ ،‬اﺗﻲ ھن ﮐﻲ ﺷﺎم ﭤﻲ وﺋﻲ‪.‬‬
‫ﺳﺞ ﻏﺮوب ﭤﻲ ﭼڪو ھو ۽ ھﺎڻ ﭼوڌاري اوﻧداھﻪ ھﺋﻲ‪ .‬اﻳﺗﺮي ۾ ھن ﮐﻲ ﭘﺮي ﮐﺎن ھڪ ھﻧڌ‬
‫ﻻﻟٽﻳن ﭔﺮڻ ﺟﻲ روﺷﻧﻲ ﻧظﺮ آﺋﻲ‪ .‬ھو اوڏاﻧﮫن وڌڻ ﻟﮘو‪ .‬وﻳﺟﮫو اﭼﻲ ﻣﻌﻠوم ﭤﻳس ﺗﻪ اھو ھڪ‬
‫ﭘوڙھﻲ ﻋورت ﺟو ﮔﮫﺮ آھﻲ‪ .‬ان ﻋورت ﮐﻲ ﭔﻪ ڌﻳﺋون ھﻳون ۽ اھﻲ ﭔﺋﻲ ڪوﺟﮫﻳون ھﻳون‪.‬‬
‫ﻻء ﮀوڪﺮﻳن ﮐﺎن اﺟﺎزت ورﺗﻲ ﭘﺮ ﮀوڪﺮﻳن ﺻﺎف‬
‫ﺑﺎدﺷﺎھﻪ ﺳﻼﻣت ﮔﮫﺮ ۾ اﻧدر ﮔﮫڙڻ ِ‬
‫ﻣﺎء اﭼﻲ وﺋﻲ‪ .‬ھن ﺑﺎدﺷﺎھﻪ ﮐﻲ ﺳﭸﺎﭨﻲ ورﺗو‪.‬‬
‫ﺻﺎف اﻧڪﺎر ڪﺮي ﮀڏﻳو‪ .‬اﻳﺗﺮي ۾ ھﻧن ﺟﻲ ُ‬
‫ﻻء ﺻﺎف ﺳﭤﺮي ﭼﺎدر وﮀﺎﺋﻲ‪.‬‬
‫َ‬
‫ھوء ھن ﮐﻲ اﻧدر وﭠﻲ آﺋﻲ ۽ ھن ِ‬
‫رات ﺟو ﺑﺎدﺷﺎھﻪ ﺳﻣﮫڻ ﻟﮘو ﺗﻪ ھن ﮐﻲ ﭜﺮ واري ڪﻣﺮي ﻣﺎن ھن ﭘوڙھﻲ ﻋورت ﺟو‬
‫ھوء ڪﻧﮫن ﮀوڪﺮيَء ﺗﻲ ﭼڙ ڪﺮي رھﻲ ھﺋﻲ‪.‬‬
‫زور زور ﺳﺎن ﮘﺎﻟﮫﺎﺋڻ ﺟو آواز ﭔڌڻ ۾ آﻳو‪َ .‬‬
‫ﺻﺑﺢ ﺟو ﺟڏھن وﭸڻ ﻟﮘو ﺗﻪ ھن ﭘوڙھﻲ ﻋورت ﮐﺎن ﭘﮀﻳو‪” :‬رات ﺗوھﺎن ڪﻧﮫن ﺗﻲ‬
‫ڪﺎوڙﻳل ھﻳون؟“‬
‫ڌيء آھﻲ‪ .‬ھو ﺑﻳﺣد ﺳﺳت ۽ ڪﺎھل آھﻲ‪ .‬ﭘﻧﮫﻧﺟو‬
‫ﭘوڙھﻲء ﭼﻳو‪” :‬ﻣﻧﮫﻧﺟﻲ ھڪ وﻳﮘﻲ‬
‫َ‬
‫َ‬
‫ﭘﺎڻ ﮐﻲ ﺗﻣﺎم ﮔﮫﭨو ﺳﮫﭨﻲ ﺳﻣﺟﮫﻲ ﭤﻲ‪ .‬رات ھن ﻣﺎﻧﻳن ﺟﺎ ﭜور ﭜورڪﺮي ﮀڏﻳﺎ‪ .‬ﭘﮀﻳوﻣﺎﻧس ﺗﻪ‬
‫اﺋﻳن ﮀو ڪﻳﺋﻲ ﺗﻪ ﭼوي ﭤﻲ ﺗﻪ ﭘﻧﮫﻧﺟﻲ ﭘﺎﻟﻳل ﭘوڙھﻲ ﭔﺮي ﮐﻲ ﮐﺎراﺋﻳﻧدﻳس ﮀو ﺟو ان ﭼﭔﺮي ھن‬
‫ﮐﻲ ٽﻲ اھڙا ﺻوف ڏﻧﺎ آھن ﺟن ﺗﻲ ھﻳڙا ﻣڙھﻳل آھن‪.‬‬
‫ﭘوڙھﻲء ﮐﻲ ﭼﻳو ”ﻣﮫﺮﺑﺎﻧﻲ ڪﺮي‬
‫ﺑﺎدﺷﺎھﻪ اھو ﭔڌو ﺗﻪ ھن ﺟﻲ دل ٽپ ﮐﺎﺋڻ ﻟﮘﻲ‪ .‬ھن‬
‫َ‬
‫ﮔﮫﺮاء آﺋون ھن ﮐﻲ ڏﺳڻ ﭼﺎھﻳﺎن ﭤو‪“.‬‬
‫ڌيء ﮐﻲ‬
‫ﺗﻧﮫﻧﺟﻲ ان وﻳﮘﻲ‬
‫َ‬
‫ِ‬
‫ﭘوڙھﻲء ھن ﮐﻲ ﺳڏ ڪﻳو‪” :‬او ڏاﺋڻ‪ ،‬ھﻳڏاﻧﮫن اچ‪“.‬‬
‫َ‬
‫ھوء ﭼﻧڊ‬
‫اوﭼﺗودر ﮐﻠﻳو ۽ ھڪ ﮀوڪﺮي ﭰﺎٽل ۽ ﭼﺗﻳون ﻟﮘل ڪﭘڙن ۾ ﭔﺎھﺮ ﻧڪﺗﻲ‪.‬‬
‫َ‬
‫ﮐﺎن ﺑﻪ وڌﻳڪ ﺳﮫﭨﻲ ﻟﮘﻲ رھﻲ ھﺋﻲ‪ .‬ﺑﺎدﺷﺎھﻪ ھن ﮐﻲ ڏﭠو ﺗﻪ رڙ ﻧڪﺮي وﻳس‪ “.‬اڙي ﺗون ﺗﻪ‬
‫اھﺎﺋﻲ ﮀوڪﺮي آھﻲ‪ .‬اچ‪ ،‬ﻣون ﺳﺎن ﮔڏ ھل‪ ،‬آﺋون ﺗوﮐﻲ ﭘﻧﮫﻧﺟﻲ راﭨﻲ ﺑﭨﺎﺋﻳﻧدس‪“.‬‬
‫ﺑﺎدﺷﺎھﻪ ھن ﮀوڪﺮيَء ﮐﻲ ﭘﺎڻ ﺳﺎن ﮔڏ ﮔﮫوڙي ﺗﻲ ﺳوار ڪﻳو ۽ ﻣﺣﻼت ۾ وﭠﻲ آﻳو‪.‬‬
‫ڪﺟﮫﻪ ڏﻳﻧﮫن ﺑﻌد ﭔﻧﮫﻲ ﺟﻲ ﺷﺎدي ﭤﻲ وﺋﻲ ۽ ھو ﺧوﺷﻳن ﺟﻲ زﻧدﮔﻲ ﮔذارڻ ﻟﮘﺎ‪.‬‬

‫ڏاھﻲ ﺟﮫﺮڪﻲ‬

‫‪116‬‬

‫ﺷﮫﺰادي ﺳورج ﻣﮐﻲ‬
‫ھوء وڏي ﭤﻲ ﺗﻪ اوﺳﻲ ﭘﺎﺳﻲ‬
‫ڌيء ﻧﮫﺎﻳت ﺧوﺑﺻورت ھﺋﻲ‪ .‬ﺟڏھن‬
‫ھڪ ﺑﺎدﺷﺎھﻪ ﺟﻲ‬
‫َ‬
‫َ‬
‫ﺷﮫﺰاديء ڪﻧﮫن ﮐﻲ ﺑﻪ ﭘﺳﻧد ﻧﻪ‬
‫ﺷﺎديء ﺟو ﻧﻳﺎﭘو ڪﻳو ﭘﺮ‬
‫ﻻء‬
‫َ‬
‫َ‬
‫ﺟﻲ ڪﻳﺗﺮن ‪.‬ﺋﻲ ﺷﮫﺰادن ھن ِ‬
‫ﺷﮫﺰاديء ھن ﺟﻲ ﮘﺎﻟﮫﻪ ﻧﻪ ﻣﭸﻲ‪ .‬ھن ﺟو اھوﺋﻲ ﺿد ھو‬
‫ﭘﻲء ﺗﻣﺎم ﮔﮫﭨو ﺳﻣﺟﮫﺎﻳو ﭘﺮ‬
‫َ‬
‫ﻣﺎء َ‬
‫ڪﻳو‪ُ .‬‬
‫ﺗﻪ ﺷﺎدي ڪﻧدﻳس ﺗﻪ ﺳﺞ ﺳﺎن ڪﻧدﻳس‪ .‬ﭔﺋﻲ ڪﻧﮫن ﺳﺎن ھﺮﮔﺰ ﻧﻪ‪.‬‬
‫آﺧﺮ ھڪ ڏﻳﻧﮫن ﺑﺎدﺷﺎھﻪ ﺑﻳﺰار ﭤﻲ ﭼﻳو‪” :‬وڃ‪ ،‬وﭸﻲ ﺳﺞ ﺳﺎن ﺷﺎدي ڪﺮ‪ .‬ھﺎڻ ﻣون‬
‫ﺷﮫﺰاديء ﮐﻲ ﭘﻧﮫﻧﺟﻲ ﻣﺣﻼت ﻣﺎن‬
‫ڏﻳﮐﺎرﺟﺎنء‪ “.‬اھو ﭼﺋﻲ‬
‫ﮐﻲ ڪڏھن ﺑﻪ ﭘﻧﮫﻧﺟﻲ ﺷڪل ﻧﻪ‬
‫َ‬
‫ِ‬
‫ڪڍي ﮀڏي‪.‬‬
‫ﭘوء ﺟﻧﮔﻠن‪ ،‬ﺑﻳﺎﺑﺎﻧن‬
‫ﺷﮫﺰادي ﺳﺞ ﺟﻲ ﮘوﻻ ۾ ﻧڪﺮي ﭘﻳﺋﻲ‪.‬‬
‫َ‬
‫ھوء اوﭜﺮ ۾ ﺟﺑﻠن ڏي وﺋﻲ‪ِ .‬‬
‫ھوء ﻣﺣﻼت اﻧدر‬
‫ﻣﺎن ﭤﻳﻧدي ھڪ اھڙي ﺟﺑل ﺗﻲ ﭘﮫﺗﻲ ﺟﻧﮫن ﺟﻲ ﻣﭤﺎن ﺳﺞ ﺟو ﻣﺣﻼت ھو‪.‬‬
‫َ‬
‫ﻣﺎء ﻣﻠﻲ‪.‬‬
‫ﮔﮫڙي وﺋﻲ‪ .‬اﺗﻲ ھن ﮐﻲ ﺳﺞ ﺟﻲ ﭘوڙھﻲ ُ‬
‫”اي ﮀوڪﺮي‪ ،‬ﺗوﮐﻲ ڪﻧﮫن ﺟﻲ ﮘوﻻ آھﻲ؟“ ﭘوڙھﻲ ﻋورت ﭘﮀﻳو‪.‬‬
‫ﺷﮫﺰاديء‬
‫آﺋون ﺳﺞ ﮐﻲ ﮘوﻟﻲ رھﻲ آھﻳﺎن‪ .‬ﻣون ﮐﻲ ﺳﺞ ﺳﺎن ﺷﺎدي ڪﺮﭨﻲ آھﻲ‪” .‬‬
‫َ‬
‫ﭼﻳو‪.‬‬
‫”ﺳﺞ ﻣﻧﮫﻧﺟو ﭘٽ آھﻲ‪ ،‬آﺋون ﺗوﮐﻲ ھن ﺟﻲ ڪﻧوار ﺑﻧﺎﺋﻳﻧدس‪ .‬ﭘﺮ ھڪ ﮘﺎﻟﮫﻪ ﻳﺎد‬
‫ﺷﮫﺰاديء ﮐﻲ ﭔڌاﻳو‪.‬‬
‫ڏﺳﺟﺎنء‪ “.‬ﭘوڙھﻲ ﻋورت‬
‫رﮐﺟﺎنء‪ .‬ھن ﺟﻲ اﮐﻳن ۾ اﮐﻳون وﺟﮫﻲ ھﺮﮔﺰ ﻧﻪ‬
‫َ‬
‫ِ‬
‫ِ‬
‫ﺷﮫﺰاديء واﻋدو ڪﻳو ۽ ﭼﮜﻲ ﻋﺮﺻﻲ ﺗﺎﺋﻳن ﭘﻧﮫﻧﺟﻲ واﻋدي ﺗﻲ ﻗﺎﺋم رھﻲ‪ .‬ﭘﺮ ھن ﮐﻲ‬
‫َ‬
‫ھوء ﭘﻧﮫﻧﺟﻲ ﻣڙس ﺟﻲ اﮐﻳن ﺳﺎن اﮐﻳون ﮀوﻧﻪ ﻣﻼﺋﻲ؟ آﺧﺮ ھڪ ڏﻳﻧﮫن‬
‫اھﺎ آﻧڌ ﻣﺎﻧڌ ھﺋﻲ ﺗﻪ‬
‫َ‬
‫ﭘوڙھﻲ ﻋورت ﮐﺎن ھن ﭘﮀﻳو‪” :‬ﺗو ﻣون ﮐﻲ ﺳﺞ ڏي ﻣﻧﮫن ڪﺮي ڏﺳڻ ﮐﺎن ﮀو ﺟﮫﻠﻳو آھﻲ‪“.‬‬
‫”ﭘٽ‪ ،‬آﺋون ﺗﻧﮫﻧﺟﻲ ﺑﻳﭼﻳﻧﻲ ﺳﻣﺟﮫﺎن ﭤﻲ‪ .‬ﺗون ھن ﮐﻲ ﺟﻳڪڏھن ڏﺳڻ ﺑﻪ ﭼﺎھﻳن ﭤﻲ ﺗﻪ‬
‫ﭘﺎﭨﻲء ﺟو ﭘﻧﮫﻧﺟﻲ ﻣڙس ﺟﻲ ﺳﺎﻣﮫون رک ۽ ان ﭘﺎﭨﻲَء ۾ ھن ﺟو اوﻟڙو ڏﺳﻲ وٺ‪.‬‬
‫ھڪ ﮔﻼس‬
‫َ‬
‫ڏﺳﻧدﻳنء ﺗﻪ ﺗوﮐﻲ ﻧﻘﺻﺎن رﺳڻ ﺟو‬
‫رﮐﺟﺎنء‪ ،‬ﺳﺞ ﺟﻲ اوﻟڙي ﮐﻲ ﺟﻲ ﮔﮫﭨﻲ دﻳﺮ‬
‫ﭘﺮ اھو ﻳﺎد‬
‫َ‬
‫ِ‬
‫ﺧطﺮو آھﻲ‪“.‬‬
‫ﺷﮫﺰاديء ﭘﺎﭨﻲَء ﺟو ﮔﻼس ھن ﺟﻲ ﺳﺎﻣﮫون رﮐﻳو ۽‬
‫ان ﺷﺎم ﺟو ﺟڏھن ﺳﺞ ﻣوٽﻳو ﺗﻪ‬
‫َ‬
‫ﺷﮫﺰاديء ﮐﺎن ﺳﺞ‬
‫ھن ﺟﻲ ﻣﻧﮫن ﺟو اوﻟڙو ڏﺳڻ ﻟﮘﻲ‪ .‬ھﻲ اوﻟڙو اﻳﺗﺮو ﺗﻪ ﺧوﺑﺻورت ھو ﺟو‬
‫َ‬
‫ﻣﺎء ﺟﻲ ﻧﺻﻳﺣت وﺳﺮي وﺋﻲ ۽ دﻳﺮ ﺗﺎﺋﻳن ھن ﮐﻲ ڏﺳﻧدي رھﻲ‪ .‬ان ﺗﻲ ﺳﺞ ﮐﻲ ڪﺎوڙ‬
‫ﺟﻲ ُ‬
‫اﭼﻲ وﺋﻲ ۽ ھن ﭼﻳو‪:‬‬
‫”ﺟﻳڪڏھن ﺗون ﻣﻧﮫﻧﺟو ﭼوڻ ﻧﭤﻲ ﻣﭸﻳن ﺗﻪ ﻣﻧﮫﻧﺟﻲ ﻣﺣﻼت ﻣﺎن ھڪدم ھﻠﻲ وڃ‪ “.‬۽‬

‫ڏاھﻲ ﺟﮫﺮڪﻲ‬

‫‪117‬‬

‫ﺷﮫﺰاديء ﮐﻲ ھٿ ﮐﺎن ﺟﮫﻠﻲ ﭘﻧﮫﻧﺟﻲ ﻣﺣﻼت ﮐﺎن ﭔﺎھﺮ ڪڍي ﮀڏﻳو‪.‬‬
‫ھن‬
‫َ‬
‫ﻣﺎﭤﺮيء ۾ ﭘﮫﺗﻲ ﺗﻪ ﺳﺞ‬
‫ھوء‬
‫َ‬
‫ﺷﮫﺰادي روﺋﻧدي رڙﻧدي ﺟﺑل ﺟﻲ ﻗدﻣن ۾ﻟﮫﻲ وﺋﻲ‪ .‬ﺟڏھن َ‬
‫ﻣﮐﻲء ﺟو ﮔل ﺑﭨﺎﺋﻲ ﮀڏﻳو‪.‬‬
‫ﭼﻣڪڻ ﻟﮘو ۽ ﺳﺞ ﺟﻲ روﺷﻧﻲَء ھن ﮐﻲ ھڪ ﺧوﺑﺻورت ﺳورج‬
‫َ‬
‫ھﺎڻ ھﻲ ﮔل ھﻣﻳﺷﻪ ان طﺮف ﻣﻧﮫن رﮐﻲ ﭤو‪ ،‬ﺟﻧﮫن طﺮف ﺳﺞ آھﻲ‪ .‬ان ڪﺮي ھن ﮔل ﮐﻲ‬
‫ﺳورج ﻣﮐﻲ ﺳڏﻳن ﭤﺎ‪.‬‬

‫ڏاھﻲ ﺟﮫﺮڪﻲ‬

‫‪118‬‬

‫ﮔﺎھﻪ ﺟﻲ ﮔڏي‬
‫ھڪ ﺑﺎدﺷﺎھﻪ ﮐﻲ ﭔﺎرھن ﭘٽ ھﺋﺎ‪ .‬ﺟڏھن ھو ﺟوان ﭤﻳﺎ ﺗﻪ ﺑﺎدﺷﺎھﻪ اﻧﮫن ﮐﻲ ﭼﻳو‪” :‬ﺟﻧﮫن‬
‫ﮀوڪﺮيَء ﮐﻲ ﺗوھﺎن ﭘﺳﻧد ڪﻧداؤان ﺳﺎن ﺋﻲ ﺗوھﺎن ﺟﻲ ﺷﺎدي ڪﺮاﺋﻲ وﻳﻧدي‪ .‬ﭘﺮ ھڪ‬
‫ﭘوء ان ﻣﺎن‬
‫ﺷﺮط آھﻲ‪ .‬ان‬
‫َ‬
‫ﮀوڪﺮيء ﮐﻲ ھڪ ڏﻳﻧﮫن ۾ ﺳٽ ڪﺗﻲ ڪﭘڙو اﭨﭨو ﭘوﻧدو ۽ ِ‬
‫ﻗﻣﻳص ﺳﺑﭨﻲ ﭘوﻧدي‪“.‬‬
‫ﭔﺎرھن ﺷﮫﺰادن ﭼﻳو‪” :‬ﺑﺎﺑﺎ ﺳﺎﺋﻳن ھﻲ ﺗﻣﺎم ڏﮐﻳو ڪم آھﻲ‪ .‬دﻧﻳﺎ ۾ ﭜﻼ اھﺎ ڪﮫڙي‬
‫ﮀوڪﺮي ھوﻧدي ﺟﻳڪﺎ ھڪ ڏﻳﻧﮫن ۾ ڪﭘڙو ُاﭨﻲ ﻗﻣﻳص ﺳﺑﻲ ﺳﮔﮫﻲ ﭤﻲ‪“.‬‬
‫ﭘﺮ ﻧﻧڍي ﺷﮫﺰادي ﭼﻳو‪” :‬اﺑﺎ ﺣﺿور‪ ،‬آﺋون ڪوﺷش ڪﺮﻳﺎن ﭤو‪ ،‬ﭤﻲ ﺳﮔﮫﻲ ﭤو ڪﺎ‬
‫اھڙي ﮀوڪﺮي ﻣﻠﻲ وﭸﻲ‪“.‬‬
‫ﺑﺎدﺷﺎھﻪ ﻧﻧڍي ﺷﮫﺰادي ﮐﻲ ھڪ ﮔﮫوڙو ۽ ﮔﻧﻳن ﺟﻲ ﭤﻳﻠﮫﻲ ڏﻧﻲ ۽ ھو اھڙي ﮀوڪﺮي‬
‫ﻻء ﺳﻔﺮ ﺗﻲ رواﻧو ﭤﻳو‪.‬‬
‫ﺟﻲ ﮘوﻻ ِ‬
‫ﺷﮫﺰادو ھڪ ھڪ ڪﺮي ﮘوٺ ۾ رﻟﻳو ﭘﺮ ھن ﮐﻲ ڪﺎﺑﻪ اھڙي ﮀوڪﺮي ﻧﻪ ﻣﻠﻲ‬
‫ﺳﮔﮫﻲ‪ .‬ﺟﻳڪﺎ ھڪ ڏﻳﻧﮫن ۾ ڪﭘڙو ُاﭨﻲ ان ﻣﺎن ﻗﻣﻳص ﺳﺑﻲ ﺳﮔﮫﻲ‪ .‬ھو ﺳﺧت ﺣﻳﺮان ۽‬
‫ﭘﺮﻳﺷﺎن ﭤﻲ ھڪ ﺟﮫﻧﮔل ﻣﺎن ﮔذري رھﻳو ھو ﺗﻪ ﮐﻳس ھڪ ﻧﻧڍڙي ﭘﺮي ﻧظﺮ آﺋﻲ‪ .‬ﭘﺮي‬
‫ﭘﮀﻳو‪” :‬ﺷﮫﺰادا ﺗون ڪﻳڏاﻧﮫن ﭘﻳو وﭸﻳن؟“‬
‫ﭘﺮيء ﭼﻳو‪” :‬ﻣون وٽ ھڪ ﮔڏي آھﻲ‪ .‬اھﺎ ﮔڏي‬
‫ﺷﮫﺰاديء ھن ﮐﻲ ﺳﭴﻲ ﮘﺎﻟﮫﻪ ﭔڌاﺋﻲ‪،‬‬
‫َ‬
‫َ‬
‫ھوء ھڪ ڏﻳﻧﮫن ۾ ﺿﺮور ڪﭘڙو ُاﭨﻲ‬
‫ﺗﻣﺎم ﺳﮔﮫڙ ۽ ﮔﭨن واري آھﻲ‪ .‬ﻣوﻧﮐﻲ ﭘڪ آھﻲ ﺗﻪ‬
‫َ‬
‫ﻗﻣﻳص ﺳﺑﻲ ﺳﮔﮫﻧدي‪“.‬‬
‫ﭘﺮيء ﺳﺎن ﮔڏ ھن ﺟﻲ ﮔﮫﺮ وﻳو‪ .‬اﺗﻲ ھڪڙي ﻧﻧڍڙي‬
‫ﺷﮫﺰادو ﺗﻣﺎم ﮔﮫﭨو ﺧوش ﭤﻳو ۽‬
‫َ‬
‫ڪﺮﺳﻲء ﺗﻲ ھڪ ﻧﻧڍڙي ﮔڏي وﻳﭠﻲ ھﺋﻲ‪ .‬ﺷﮫﺰادي ھن ﮐﻲ ﭼﻳو‪” :‬ﻣﺎﺋﻲ ﮔڏي‪ ،‬ﺟﻳڪڏھن ﺗون‬
‫َ‬
‫ھڪ ڏﻳﻧﮫن اﻧدر ڪﭘڙو ُاﭨﻲ ان ﻣﺎن ﻗﻣﻳص ﭠﺎھﻲ‬
‫ڏﻳﻧدﻳنء ﺗﻪ آﺋون ﺗوﺳﺎن ﺷﺎدي ڪﻧدس‪“.‬‬
‫َ‬
‫ﮔڏيء ان ﺋﻲ وﻗت‬
‫ﮔڏيء وراﭨﻳو‪” :‬آﺋون اھو ڪم ﺑﻠڪل ڪﺮي ﺳﮔﮫﺎن ﭤﻲ‪ “.‬اھو ﭼﺋﻲ‬
‫َ‬
‫َ‬
‫ﭘوء ڌاﮘﻲ ﻣﺎن ڪﭘڙو ُاﭨﻲ ان ﻣﺎن ﻗﻣﻳص ﭠﺎھﻲ ڏﻳﮐﺎري‪ .‬ﭘﺮ اھﺎ ﻗﻳﻣص‬
‫ڪﭘﮫﻪ ﻣﺎن ﺳٽ ڪﺗﻳو ۽ ِ‬
‫ھوء ﭘﺎڻ ﮔڏي ﺋﻲ ﭘﺎﺋﻲ ﺳﮔﮫﻲ ﭤﻲ‪ .‬ﺷﮫﺰادو ﻗﻣﻳص ڏﺳﻲ ڏاڍو ﺧوش ﭤﻳو ۽‬
‫اﻳﺗﺮي ﻧﻧڍڙي ھﺋﻲ ﺟو َ‬
‫ھﻲء ﻗﻣﻳص ﺑﺎدﺷﺎھﻪ ﺳﻼﻣت ﮐﻲ ڏﻳﮐﺎري اﭼﺎن‪“.‬‬
‫ﭼﻳو‪” :‬ﺗون ھﺗﻲ ﺗﺮس ﺗﻪ آﺋون‬
‫َ‬
‫ﺷﮫﺰادو ﻗﻣﻳص ﮐﭨﻲ ﻣﺣﻼت ۾ وﻳو ۽ ﺑﺎدﺷﺎھﻪ ﮐﻲ ﭼﻳو‪” :‬ﻣون ﭘﻧﮫﻧﺟﻲ ڪﻧوار ﮘوﻟﻲ‬
‫ورﺗﻲ آھﻲ‪“.‬‬
‫ﺑﺎدﺷﺎھﻪ ﭼﻳو‪” :‬ھن ﮐﻲ ھڪدم ﻣﺣﻼت ۾وﭠﻲ اچ‪“.‬‬

‫ڏاھﻲ ﺟﮫﺮڪﻲ‬

‫‪119‬‬

‫ﮔﺎڏيء ۾ وﻳﭠﻲ ھﺋﻲ‪ .‬ﮔﺎڏيَء ۾ ﭔﻪ‬
‫ﻻء واﭘس وﻳو‪ .‬ﮔڏي ﭼﺎﻧدي ﺟﻲ‬
‫ُ‬
‫ﺷﮫﺰادو ﮔڏي ﮐﻲ آﭨڻ ِ‬
‫ﮔڏيء ﮐﻲ وﭠﻲ ﻣﺣﻼت ڏي رواﻧو ﭤﻳو‪.‬‬
‫ﺳﻔﻳد ڪوﺋﺎ ﺟوٽﻳل ھﺋﺎ‪ .‬ﺷﮫﺰادو‬
‫َ‬
‫ﮔﺎڏيء‬
‫ﮔڏيء ﺟﻲ ﻧﻧڍڙي‬
‫ﺟڏھن ھودرﻳﺎھﻪ وٽ ﭘﮫﺗﺎ ﺗﻪ ﺷﮫﺰادي ﺟﻲ ﮔﮫوڙي ﺟو ُﮐﺮ‬
‫َ‬
‫َ‬
‫ﻣﭤﺎن اﭼﻲ وﻳو‪ .‬ﮔڏي ﮔﺎڏيَء ﻣﺎن اﮀﻠﺟﻲ وﭸﻲ درﻳﺎھﻪ ۾ ﭘﻳﺋﻲ‪ .‬ﺷﮫﺰادو ﭘﺮﻳﺷﺎن ﭤﻲ داﻧﮫون‬
‫ڪﺮڻ ﻟﮘو‪ .‬اﻳﺗﺮي ۾ﮀﺎ ڏﺳﻲ ﺗﻪ درﻳﺎھﻪ ﻣﺎن ھڪ ﺟن ﻧڪﺮي رھﻳو آھﻲ‪ .‬ھن ﺟﻲ ھﭤن ۾ اھﺎ‬
‫ﮔڏي ھﺋﻲ ﭘﺮ ھﺎڻ اھﺎ ﻧﻧڍڙي ﮔڏي ﻧﻪ ﭘﺮ ھڪ ﺟوان ﮀوڪﺮي ﭤﻲ وﺋﻲ ھﺋﻲ‪ .‬ﺷﮫﺰادو ڏاڍو‬
‫ﺧوش ﭤﻳو ۽ ھن ﮐﻲ ﭘﻧﮫﻧﺟﻲ ﮔﮫوڙي ﺗﻲ وﻳﮫﺎري ﻣﺣﻼت ڏي رواﻧو ﭤﻳو‪.‬‬
‫ﺟڏھن ﺷﮫﺰادو ھن ﮀوڪﺮي ﮐﻲ وﭠﻲ ﻣﺣﻼت اﻧدر داﺧل ﭤﻳو ﺗﻪ ﺑﺎدﺷﺎھﻪ ھن ﮐﻲ ڏﺳﻲ‬
‫ﺣﻳﺮان ﭤﻲ وﻳو‪ .‬اھڙي ﺧوﺑﺻورت ﮀوڪﺮي ھن ﭘﮫﺮﻳن ڪڏھن ﺑﻪ ﻧﻪ ڏﭠﻲ ھﺋﻲ‪ .‬۽ ﺟڏھن ھن‬
‫ﮀوڪﺮيء ھڪ ڏﻳﻧﮫن اﻧدر ڪﭘڙو ُاﭨﻲ ان ﻣﺎن ﻗﻣﻳص ﭠﺎھﻲ ڏﻳﮐﺎري ﺗﻪ ﺑﺎدﺷﺎھﻪ ھﻳڪﺎﻧدو‬
‫َ‬
‫ﮔﮫﭨو ﺧوش ﭤﻳو ۽ ھن وڏي ڌام ڌوم ﺳﺎن ﭔﻧﮫﻲ ﺟﻲ ﺷﺎدي ڪﺮاﺋﻲ‪.‬‬

‫ڏاھﻲ ﺟﮫﺮڪﻲ‬

‫‪120‬‬

‫ٽﻲ ڪوڙا ۽ ﺳڪو‬
‫ﮔﮫﭨن ڏﻳﻧﮫن ﺟﻲ ﮘﺎﻟﮫﻪ آھﻲ ﺗﻪ ﻣﻼﺋﻳﺷﻳﺎ ﺟﻲ ھڪ ﮘوٺ ﺗﺟﻧگ ﺑدارا ۾ ٽﻲ ﭴﭨﺎ ڪﻳڏاﻧﮫن‬
‫وﭸﻲ رھﻳﺎ ھﺋﺎ‪ .‬ھﻠﻧدي ھﻠﻧدي ھو ھڪ ﻣوڙ وٽ ﭘﮫﺗﺎ ﺟﺗﻲ ھﻧن ﮐﻲ ھڪ ﺳڪو ﻧظﺮ آﻳو‪ .‬ﻣﺰي‬
‫ﺟﻲ ﮘﺎﻟﮫﻪ اھﺎ ﺗﻪ ٽﻧﮫﻲ ﮐﻲ اھو ﺳڪو ھڪ ﺋﻲ وﻗت ﻧظﺮ آﻳو‪ .‬ﭘﮫﺮﻳن ھﻧن اھو ﻓﻳﺻﻠو ڪﻳو ﺗﻪ‬
‫اھو ﺳڪو ﭘﻧﮫﻧﺟو ﭘﺎڻ ۾ ورھﺎﺋﻲ ﮐﭨﻧدا‪ .‬ﻳﻌﻧﻲ ان ﺟون ٽﻲ ﭘﺗﻳون ڪﺮي ھﺮ ھڪ ﮐﻲ ھڪ‬
‫ﭘوء ھﻧن ﮐﻲ ﺧﻳﺎل آﻳو ﺗﻪ اﺋﻳن ڪﺮڻ ﺳﺎن ڪﻧﮫن ﺟو ﺑﻪ ڪو ﺧﺎص‬
‫ﺟﻳﺗﺮي ﭘﺗﻲ ڏﻧﻲ وﻳﻧدي ﭘﺮ ِ‬
‫ﭜﻠو ﻧﻪ ﭤﻳﻧدو‪ .‬ان ڪﺮي ھﻧن اھو ﻓﻳﺻﻠو ڪﻳو ﺗﻪ اﺳﺎن ۾ ﺟﻳڪو وڏو ڪوڙ ﮘﺎﻟﮫﺎﺋﻳﻧدو‪ ،‬ھن ﮐﻲ‬
‫اھو ﺳڪو ڏﺑو‪.‬‬
‫ﭘﺮﻳن ھﻣﺮاه ﭼﻳو؛ ”ﻣﻧﮫﻧﺟو ﭼﺎﭼو ﻣﺳﺟد ۾ اﻣﺎم آھﻲ‪ .‬آﺋون رات ھن ﺳﺎن ﻣﻠڻ وﻳو ھوس‪.‬‬
‫ﻻء ﻟﻳٽﻳﺎﺳﻳن ﺗﻪ اھڙي زﺑﺮدﺳت ﺟﮫڪ ۽ طوﻓﺎن ﻟﮘو ﺟو ﭤوري دﻳﺮ ۾ ﺷﮫﺮ‬
‫ﺟڏھن اﺳﺎن ﺳﻣﮫڻ ِ‬
‫ﺟون ﻣڙﻳﺋﻲ ﻣﺳﺟدون‪ ،‬ﮔﮫﺮ‪ ،‬دڪﺎن‪ ،‬وڻ ٽڻ‪ ،‬ﮐوھﻪ ﺟﺎﻧور اڏاﻣڻ ﻟﮘﺎ ۽ طوﻓﺎن ﮐﻳن اڏاﺋﻲ ٽﻲ‬
‫ﺳؤ ﻣﻳل ﭘﺮي ڪﺋﺎﻻ ڪﻧﮔﺳﺎر ﺷﮫﺮ ۾ ﮐﭨﻲ وﻳو‪ .‬ﭘﺮ ڪﻣﺎل ﺟﻲ ﮘﺎﻟﮫﻪ اھﺎ ﭤﻲ ﺗﻪ ﺟڏھن اﺳﺎن‬
‫ﺟﺎء ﺗﺎن‬
‫ﺻﺑﺢ ﺟو ﻧﻧڊ ﻣﺎن اﭤﻳﺎﺳﻳن ﺗﻪ ﭘﻧﮫﻧﺟن ﭘﻧﮫﻧﺟن ھﻧڌن ۾ ﺋﻲ ھﺋﺎﺳﻳن ۽ ڪﺎﺑﻪ‬
‫ﺷﻲء ﭘﻧﮫﻧﺟﻲ ِ‬
‫ِ‬
‫ﭼﺮي ﭘﺮي ﻧﻪ ھﺋﻲ‪ .‬ﮐٽ ﺗﺎن اﭤﻲ آﺋون ﻣﺳﺟد ﺟﻲ ﻣﻳﻧﺎر ﺗﻲ ﭼڙھﻳس ۽ ھﻳڏاﻧﮫن ھوڏاﻧﮫن ڏﺳڻ‬
‫ﻟﮘس‪ .‬اوﭼﺗو ﻣﻧﮫﻧﺟﻲ ﻧظﺮ ان ﻣوڙ ﺗﻲ ﭘﻳﺋﻲ ۽ اﺗﻲ ھن ﺳڪﻲ ﮐﻲ ڏﺳﻲ ورﺗم‪ .‬ان ڪﺮي ھﺎڻ‬
‫اھو ﺳڪو ﻣﻧﮫﻧﺟو ﭤﻳو‪“.‬‬
‫”ھﺎڻ ﭜﺎﺋﺮو ﭔڌو ﻣﻧﮫﻧﺟﻲ ﺑﻪ ﭔڌو‪ “.‬ﭔﺋﻲ ھﻣﺮاھﻪ ﭼﻳو‪” ،‬ﻣﻧﮫﻧﺟو ڏاڏو ڪﺋﺎﻻ ﻟﻧﮔﻲ ﮘوٺ ۾‬
‫ﻣﮫﺎﭨو آھﻲ‪ .‬آﺋون ڪﺎﻟﮫﻪ ھن ﺳﺎن ﻣﻠڻ وﻳس‪ .‬اﺗﻲ ﻣون ھڪ وڏي ﻣﮀﻲ ڏﭠﻲ ﺟﻧﮫن ﮐﻲ ﻣﻧﮫﻧﺟﻲ‬
‫ﻣﮀﻲء ﮐﻲ ڪﻳﺗﺮاﺋﻲ ڪم‬
‫ڏاڏي اڄ ﮐﺎن ڏھﻪ ڏﻳﻧﮫن اڳ ﭰﺎﺳﺎﻳو ھو ۽ اﻧﮫن ڏھن ڏﻳﻧﮫن ۾ ھن ان‬
‫َ‬
‫ﺳﻳﮐﺎري ورﺗﺎ ﺟﮫڙوڪ‪ :‬ﻣﺎﻧﻲ ﭘﭼﺎﺋڻ‪ ،‬ﺻﻔﺎﺋﻲ ڪﺮڻ‪ ،‬ڪﭘڙا ڌوﺋڻ‪ ،‬ﺷﮫﺮ ﻣﺎن وﭸﻲ ﺳودو ﺳﻠف‬
‫ﺧﺮﻳد ڪﺮي اﭼڻ ۽ ڪﻣﺎل ﺗﻪ اھو ﺗﻪ ھن ﮐﻲ راڳ ﮘﺎﺋڻ ﺑﻪ ﺳﻳﮐﺎري ﮀڏﻳو‪.‬‬
‫ﺟﺎء ڏﺳﻲ‬
‫ﭘوء ﺟڏھن ﻣﮀﻲ ﻣﭤﻲ ﮀت ﭤﻲ وﻳﺋﻲ ﺗﻪ ھن اﺗﺎن‬
‫”ﻣﻧﺟﮫﻧد ﺟﻲ‬
‫َ‬
‫َ‬
‫ھﻲء ِ‬
‫ﻣﺎﻧﻲء ﮐﺎن ِ‬
‫ورﺗﻲ ۽ ان ﺳﺎن ﮔڏ اھو ﺳڪو ﭘڻ‪ .‬ھن ﻣوﻧﮐﻲ اﺷﺎرن ﺳﺎن ﺳﭠو رﺳﺗو ﺳﻣﺟﮫﺎﻳو ۽ ﭼﻳو ﺗﻪ‬
‫ﺟﻠدي اھو ﺳڪو وﭸﻲ ﮐڻ‪ .‬ان ڪﺮي ﺳﺎﺋﻳن‪ ،‬ھﻲ ﺳڪو ﻣﻧﮫﻧﺟو آھﻲ‪“.‬‬
‫”ﻧﻪ‪ .‬ﻧﻪ اھو ﺳڪو ﺗﻧﮫﻧﺟو ﭤﻲ ﻧﭤو ﺳﮔﮫﻲ‪ “.‬ٽﺋﻲ ھﻣﺮاھﻪ ﭼﻳو‪” ،‬ﺗو ﺗﻣﺎم وڏو ڪوڙ‬
‫ﭘﻲء ﺳوداﮔﺮ آھﻲ‪ .‬ھڪ ڏﻳﻧﮫن ھو ھڪ‬
‫ﮘﺎﻟﮫﺎﻳو آھﻲ ﭘﺮ ڪﺟﮫﻪ ﻣﻧﮫﻧﺟو ﺑﻪ اﺣوال ﭔڌو‪ .‬ﻣﻧﮫﻧﺟو َ‬
‫ﮐﺎﻧﭘوء ﺑﻳﺿﻲ ﻣﺎن ھڪ‬
‫ﺑﻳﺿو ﺧﺮﻳد ڪﺮي آﻳو ۽ ان ﮐﻲ ﮀﭔڙيَء ۾ رﮐﻳو‪ .‬ڪﺟﮫﻪ ڏﻳﻧﮫن‬
‫ِ‬
‫ﭘﻲء ﭘﻧﮫﻧﺟو ﺳﺎﻣﺎن ان ﺗﻲ ڍوﺋﻲ ھڪ ھﻧڌ‬
‫ڪڪڙ ﻧڪﺗو‪ .‬اھو ڪڪڙ اﻳڏو وڏو ﭤﻳو ﺟو ﻣﻧﮫﻧﺟو ُ‬

‫ڏاھﻲ ﺟﮫﺮڪﻲ‬

‫‪121‬‬

‫ﮐﺎن ﭔﺋﻲ ھﻧڌ ﺳﻔﺮ ڪﻧدو ھو‪.‬‬
‫”ھڪ ڏﻳﻧﮫن ڪڪڙ ﺟﻲ ﭼﻳﻠﮫﻪ ﭼﭔﻲ ﭤﻲ ﭘﻳﺋﻲ‪ .‬ﺣڪﻳﻣن ﺑﺎﺑﻲ ﮐﻲ اھﺎ ﺻﻼح ڏﻧﻲ ﺗﻪ ھن‬
‫ﮐﺟﻲء ﺟﻲ وڻ ﺟو ﻣﻠم ﻟﮘﺎﻳو وﭸﻲ‪ .‬ﺑﺎﺑﺎ اﺋﻳن ﺋﻲ ڪﻳو‪ .‬ﭘﺮ ھڪ ڏﻳﻧﮫن اﺋﻳن ﭤﻳو‬
‫ﺟﻲ ﭼﻳﻠﮫﻪ ﺗﻲ‬
‫َ‬
‫ﭘوء ﭔﺋﻲ ڏﻳﻧﮫن‬
‫ﺟو ﻣﻠم ﺳﺎن ﮔڏ ﺟﺎرﮐن ﺟﻲ ھڪ ﮐﮐڙي ﺑﻪ ھن ﺟﻲ ﭼﻳﻠﮫﻪ ﺳﺎن ﭔڌﺟﻲ وﺋﻲ‪ِ .‬‬
‫ﮐﺟﻲء ﺟو وڻ ﭰٽﻲ ﭘﻳو ھو‪ .‬ڪﺟﮫﻪ ڏﻳﻧﮫن ﺑﻌد ان وڻ‬
‫ﺟڏھن ھن ﭘٽﻲ ﮐوﻟﻲ ﺗﻪ ھن ﺟﻲ ﭼﻳﻠﮫﻪ ﺗﻲ‬
‫َ‬
‫ﻻء‬
‫ﭘوء ﺟڏھن وڻ ﻣﻳوي ﺳﺎن ﭜﺮﺟﻲ ٽٻ ﭤﻲ وﻳو ﺗﻪ ﭘﺎڙي وارن ﮐﺟﻲ ﭘٽڻ ِ‬
‫۾ ﮐﺟور ﺑﻪ ﭤﻳڻ ﻟﮘﻲ ۽ ِ‬
‫ﮐﺟﻲء ﺟﻲ ﮐﮐڙي وڻ ﺗﻲ ﺋﻲ رھﺟﻲ وﺋﻲ ﭤﻲ ۽ ﮘﺮ‬
‫ﭘﭤﺮن ﺟو وﺳڪﺎرو ﻻﺋﻲ ڏﻧو‪ .‬ﭘﭤﺮ ﻟﮘڻ ﺳﺎن‬
‫َ‬
‫ھﻳٺ ڪﺮي ﭘﺋﻲ ﭤﻲ‪ .‬اھڙي طﺮح وڻ ﺗﻲ ﮐﮐڙﻳن ﺟو اﻳڏو وڏو ڍﻳﺮ ﭤﻲ وﻳو ﺟو ھڪ ﺟﺑل ﺑﻧﺟﻲ‬
‫وﻳو‪.‬‬
‫ڪدوء ﺟﺎ‬
‫ﭘوء ان ﺗﻲ ھﺮ ھﻼﺋﻲ‬
‫َ‬
‫ﻣﻧﮫﻧﺟﻲ ُ‬
‫ﭘﻲء ان ﺟﺑل ﺟﻲ ﮐوٽﺎﺋﻲ ڪﺮي ﻟﻳول ڪﺋﻲ‪ِ .‬‬
‫ﭔﺞ ﭘوﮐﻳﺎ‪ .‬ﺟڏھن ڪدو ﭰٽﻳﺎ ﺗﻪ ﻣون ھڪ ڪدو ﮐﻧﻳو ۽ ان ﮐﻲ وڍڻ ﻟﮘس‪ .‬اﭸﺎ ھن ﮐﻲ ﮀﺮي ﺳﺎن‬
‫ڪدوء اﻧدر ھﻠﻲ وﺋﻲ‪ .‬ﻣون ﺟﻠدي ﺟﻠدي‬
‫ﭼﻳﮫڪ ﻣس ڏﻧم ﺗﻪ ﮀﺮي ﻣﻧﮫﻧﺟﻲ ھٿ ﻣﺎن ﮀڏاﺋﺟﻲ‬
‫َ‬
‫ڪدوء اﻧدر ﻟﮫﻲ وﻳس ﺟﻳﺋن ان ۾ ڪﺮﻳل ﮀﺮي ڪڍي ﺳﮔﮫﺎن‪ .‬ﺟڏھن‬
‫ﭼﻳﻠﮫﻪ ﺳﺎن رﺳو ﭔڌي‬
‫َ‬
‫آﺋون اﻧدر ﮔﮫڙﻳس ﺗﻪ اﺗﻲ ﻣون ﮐﻲ ٽﻲ ﻣﺎﭨﮫو ﻣﻠﻳﺎ‪ .‬ھﻧن ﺟﺎ اٺ ﮔم ﭤﻲ وﻳﺎ ھﺋﺎ ۽ ھو اھﻲ ﮘوﻟﻲ‬
‫ڪدوء ۾ڪﺮي ﭘﺋﻲ آھﻲ ۽ آﺋون ان‬
‫رھﻳﺎ ھﺋﺎ‪ .‬ﻣون ھﻧن ﮐﻲ ﭔڌاﻳو ﺗﻪ ﻣﻧﮫﻧﺟﻲ ھن رﻳت ﮀﺮي ھن‬
‫َ‬
‫ﭘوء ﺗوﮐﻲ ﮀﺮي‬
‫ﺟﻲ ﮘوﻻ ۾ آھﻳﺎن‪ .‬ھﻧن وراﭨﻳو ﺗﻪ ﺧدا ﺟﺎ ﺑﻧدا ﺟڏھن اﺳﺎن ﮐﻲ اٺ ﻧﭤﺎ ﻣﻠن ﺗﻪ ِ‬
‫ﺟﺎء ﺗﻲ ھڪ‬
‫ڪﭤﺎن ﻣﻠﻲ ﺳﮔﮫﻧدي‪ .‬ھﺎ ھڪ ﮘﺎﻟﮫﻪ آھﻲ ﺗﻪ ھﺗﺎن ﮐﺎن ڪﺟﮫﻪ ﻓﺎﺻﻠﻲ ﺗﻲ‪ ،‬ھڪ ِ‬
‫ﺳڪو ﭘﻳو آھﻲ‪ .‬اھو وﭸﻲ ﺗون ﮐڻ ۽ ان ﺟﻲ ﻧﺋﻳن ﮀﺮي ﺧﺮﻳد ڪﺮ‪ .‬ﺳو ﺳﺎﺋﻳن‪ ،‬ھﺎڻ آﺋون‬
‫ﭘﻧﮫﻧﺟو ﺳڪو ﮐﭨڻ آﻳو آھﻳﺎن‪ .‬اﻣﻳد آھﻲ ﺗﻪ ﺗوھﺎن ﻣون ﮐﻲ ھن ﺳڪﻲ ﻣﺎن ﻧﺋﻳن ﮀﺮي وﭠڻ ﺟﻲ‬
‫اﺟﺎزت ڏﻳﻧداؤ‪” .‬ھﻲ ﺳڪو ﮐﭨﻲ ﺳﮔﮫﻳن ﭤو‪ .‬ﺗوﺟﮫڙو ڪوڙن ﺟو ﺑﺎدﺷﺎھﻪ ﭔﻳو ڪوﻧﻪ ﭤﻲ‬
‫ﺳﮔﮫﻧدو‪ .‬ﺗو واﻗﻌﻲ ﮐٽﻳو ۽ اﺳﺎن ھﺎراﻳو‪ “.‬ھن ﺟﻲ ﺳﺎﭤﻳن ھڪ ﺋﻲ زﺑﺎن ۾ ﭼﻳو‪.‬‬

‫ڏاھﻲ ﺟﮫﺮڪﻲ‬

‫‪122‬‬

‫ﻣﻐﺮور ﺑﺎدﺷﺎھﻪ‬
‫ﭼﻳن ھو ھڪ ﺑﺎدﺷﺎھﻪ ﺗﻣﺎم ﻣﻐﺮور ھو‪ .‬ھن ﺟﺎ دوﺳت ﺑﻪ ان ﺟﻲ ڪﺮي ھن ﺳﺎن‬
‫ﭘوء ھڪ ڏﻳﻧﮫن اھڙو آﻳو ﺟﻧﮫن ﺗﻲ ﺑﺎدﺷﺎھﻪ ﮐﻲ ﺳﺑق ﺣﺎﺻل ﭤﻲ وﻳو‪.‬‬
‫ﻧﺎراض رھﻧدا ھﺋﺎ‪ِ .‬‬
‫ھڪ دﻓﻌﻲ ﺑﺎدﺷﺎھﻪ اڪﻳﻠو ﺳﻔﺮ ڪﻧدي ڪﻧدي ﺗﻣﺎم ﭘﺮي ھﻠﻳو وﻳو‪ .‬ﺳﺎﻣﮫون ﮀﺎﻧﮫﻳن‬
‫)ھﻧداﭨن( ﺟﻲ ﭘوک ھﺋﻲ‪ .‬ﺑﺎدﺷﺎھﻪ ﮐﻲ ﺳﺧت ُاڃ ﻟﮘﻲ‪ .‬ھو ﭘوڙھﻲ ھﺎري وٽ ﭘﮫﺗو ۽ آڪڙ ﻣﺎن‬
‫ﻻء ﮀﺎﻧﮫﻳون آڻ‪“.‬‬
‫ﭼﻳو‪” :‬ﻣون ِ‬
‫ھﺎري ﺑﺎدﺷﺎھﻪ ﮐﻲ ﺳﭸﺎﭨﻲ ورﺗو‪ .‬ھن ادب ﺳﺎن ﭼﻳو‪” :‬ﺣﺿور‪ ،‬آﺋون ھﻳﻧﺋﺮ ﺋﻲ ﮀﺎﻧﮫﻳون ﭘٽﻲ ﭤو‬
‫اﭼﺎن‪“.‬‬
‫ﮐﺎﻧﭘوء ھﺎري ٽﻲ ﮀﺎﻧﮫﻳون ﭘٽﻲ آﻳو ۽ﭼﻳو‪” :‬ﺣﺿور‪ ،‬ھﻧن ﮐﻲ ﭼﮐﻲ ڏﺳو‪،‬‬
‫ڪﺟﮫﻪ دﻳﺮ‬
‫ِ‬
‫ﺟﻳڪڏھن اھﻲ ﺳﭠﻳون ﻧﻪ ھﺟن ﺗﻪ آﺋون ﭔﻳون ﭘٽﻲ اﭼﺎن‪“.‬‬
‫ھﺎري ﺑﺎدﺷﺎھﻪ اﮘﻳﺎن ﮀﺎﻧﮫﻳون رﮐﻲ ھڪ طﺮف ﭤﻲ وﻳﭠو ۽ ﺑﺎدﺷﺎھﻪ ھڪ ھڪ ڪﺮي‬
‫ھﺎريء ﮐﻲ ﭼﻳو‪:‬‬
‫ٽﺋﻲ ﮀﺎﻧﮫﻳون ﮐﺎﺋﻲ ورﺗﻳون‪ .‬ﮀﺎﻧﮫﻳون ﮐﺎﺋﻲ ھن‬
‫َ‬
‫”ﻣون ٽﻲ ﮀﺎﻧﮫﻳون ﮐﺎڌﻳون آھن‪ .‬اﻧﮫن ﺟﺎ ڪﻳﺗﺮا ﭘﺋﺳﺎ ﭤﻳﻧدا‪“.‬‬
‫ھﺎريء وراﭨﻳو‪” :‬ﺳﺮڪﺎرﺗوھﺎن ﺗﻪ اﺳﺎن ﺟﺎ ﺣﺎڪم آھﻳون‪ .‬ﺗوھﺎن ﮐﺎن ﭘﺋﺳﺎ ڪﻳﺋن‬
‫َ‬
‫وﭠﺎن‪“.‬‬
‫ٽﻳڙيء ﻣﺎن ﭼﻳو‪” :‬ﻣﻔت ۾ ﮀﺎﻧﮫﻳون ﮐﺎﺋڻ ﻣﻧﮫﻧﺟﻲ ﺷﺎن ﺟﻲ ﺧﻼف آھﻲ‪.‬‬
‫ﺑﺎدﺷﺎھﻪ وڏي‬
‫َ‬
‫ﭔڌاء ﺗﻪ ڪﻳﺗﺮا ﭘﺋﺳﺎ ﭤﻳﻧدا؟“‬
‫ِ‬
‫اﭼﺎﻧو ڏﺋﻲ ﮀڏﻳو‪ .‬آﺋون‬
‫ھﺎريء ﭼﻳو؛ ”ﺟﻳڪڏھن ﺗوھﺎن ﺿد ﭤﺎڪﺮﻳو ﺗﻪ ﺟﻳڪﻲ دل ۾‬
‫َ‬
‫َ‬
‫ﻣﺎٺ ﻣﭠوڙي ۾ وﭠﻲ ﮀڏﻳﻧدس‪“.‬‬
‫ﺑﺎدﺷﺎھﻪ ﮐﻳﺳﻲ ۾ ھٿ وﺟﮫﻲ ڏﭠو ﺗﻪ ان ۾ ھڪ ﭘﺎﺋﻲ ﺑﻪ ﻧﻪ ھﺋﻲ‪ .‬ھن ﭔﺋﻲ ﮐﻳﺳﻲ ۾ ھٿ‬
‫ھﺎريء ﮐﻲ ڏﺋﻲ ﭘﻧﮫﻧﺟو‬
‫وڌو ﺗﻪ اھو ﺑﻪ ﺧﺎﻟﻲ ﺧﺎﻟﻲ ھو‪ .‬ھن وٽ ھڪ رﭘﻳو ﺑﻪ ﻧﻪ ھو ﺟو ﮐﭨﻲ‬
‫َ‬
‫ﭘوء آھﺳﺗﻲ ﭼﻳو‪” :‬آﺋون ﭘﺋﺳﺎ ﮔﮫﺮ ﮀڏي آﻳو آھﻳﺎن‪.‬‬
‫رﻋب وﻳﮫﺎري‪ .‬ھن ﮐﻲ ڏاڍو ﺷﺮم آﻳو‪ِ .‬‬
‫ﺗﻧﮫﻧﺟﻳن ﮀﺎﻧﮫﻳن ﺟﻲ ﻗﻳﻣت ﻓﻲ اﻟﺣﺎل ادا ﻧﭤو ڪﺮي ﺳﮔﮫﺎن‪ .‬ان ﺟﻲ ﺑدﻟﻲ ۾ ﺗون ﻣون ﮐﺎن ڪو‬
‫ﺧوﺷﻲء ﺳﺎن ڪﻧدس‪“.‬‬
‫ﭘورھﻳو وﭠﻲ ﺳﮔﮫﻳن ﭤو‪ .‬آﺋون‬
‫َ‬
‫ﭘوء ﭼوﭘڻ ﻟﮘو‪” :‬ﻣون ﺳڀ ڪم ڪﺮي ورﺗو آھﻲ‪ .‬اڄ ﺗﻪ ﻣون‬
‫ھﺎري ﺳوچ ۾ﭘﺋﺟﻲ وﻳو ِ‬
‫وٽ ڪوﺑﻪ ڪم ﻧﻪ آھﻲ‪ .‬ﺟﻳڪڏھن ﺗون ﮀﺎﻧﮫﻳن ﺟو ﻣﻠﮫﻪ ڏﻳڻ ﭼﺎھﻳن ﭤو ﺗﻪ زﻣﻳن ﺗﻲ ﺑﺎزوﻟﻲ‬
‫ﭘﺎﺋﻲ ڏﻳﮐﺎر ﺗﻪ اھوﺋﻲ ڪﺎﻓﻲ رھﻧدو‪“.‬‬
‫ﮐﺎﻧﺳواء ﭔﻳو ڪوﺑﻪ ﻣوﺟود ﻧﻪ ھو‪.‬‬
‫ﺑﺎدﺷﺎھﻪ ھﻳڏاﻧﮫن ھوڏاﻧﮫن ڏﺳڻ ﻟﮘو‪ .‬اﺗﻲ ھﺎري‬
‫ِ‬

‫ڏاھﻲ ﺟﮫﺮڪﻲ‬

‫‪123‬‬

‫ﺑﺎدﺷﺎھﻪ اھو ﺳوﭼﻲ ﺳک ﺟو ﺳﺎھﻪ ﮐﻧﻳو ﺗﻪ ھن وﻗت ﮐﻳس ڪﻳﺮ ﺑﻪ ڏﺳڻ وارو ڪوﻧﮫﻲ ۽ ھن‬
‫ھﺎريء اﮘﻳﺎن ﺑﺎزوﻟﻲ ﭘﺎﺋڻ ۾ ﮀﺎھﻲ‪.‬‬
‫ﭘوڙھﻲ‬
‫َ‬
‫ھﺎريء‬
‫اھو ﺳوﭼﻲ ﺑﺎدﺷﺎھﻪ ﭘﻧﮫﻧﺟو ﻣﭤو زﻣﻳن ﺗﻲ ﺟﮫڪﺎﻳو ۽ ﺑﺎزوﻟﻲ ﭘﺎﺋڻ وارو ھو ﺗﻪ‬
‫َ‬
‫ھن ﮐﻲ ﺟﮫﻠﻲ ورﺗو ۽ ادب ﺳﺎن ﭼﻳو‪” :‬ﺳﺮڪﺎر‪ ،‬ﺑس اﻳﺗﺮو ﺋﻲ ڪﺎﻓﻲ آھﻲ‪“.‬‬
‫ﺑﺎدﺷﺎھﻪ اﭤﻲ ﺑﻳﭠو ۽ ھﺎري ڏي ڪﺎوڙ ﻣﺎن ڏﺳڻ ﻟﮘو‪.‬‬
‫ھﺎريء ﭼﻳو‪” :‬ﺳﺎﺋﻳن ﺟن ﺟڏھن ﻣون ﮐﻲ ﭘﮫﺮﻳون دﻓﻌو ڏﭠو ﺗﻪ ﺗوھﺎن ﺟﻲ ﻧﮔﺎھن ﻣﺎن‬
‫َ‬
‫ﻣون اﻧدازو ﻟﮘﺎﺋﻲ ورﺗو ﺗوھﺎن ڪڏھن ﺑﻪ ڪﻧﮫن ﺟﻲ اﮘﻳﺎن ﻧﻪ ﺟﮫڪﻳﺎ آھﻳو‪ ،‬ﭘﺮ ھﺎڻ ﺳﺎﺋﻳن ﺟن‬
‫ﻣﺎﭨﮫوء اﮘﻳﺎن ﻣﭤو ٽﻳڪﻳو آھﻲ‪“.‬‬
‫ﻣون ﺟﮫڙي ﻏﺮﻳب‬
‫َ‬
‫اھو ﭔڌي ﺑﺎدﺷﺎھﻪ ڏاڍو ﺷﺮﻣﻧدو ﭤﻳو‪ .‬ھن ﭘوڙھﻲ ھﺎري ﮐﻲ ﺳﻼم ڪﻳو ۽ ﻣﺎٺ ﻣﭠوڙي‬
‫۾ﭘﻧﮫﻧﺟﻲ ﻣﺣﻼت ڏي رواﻧو ﭤﻲ وﻳو‪.‬‬

‫ڏاھﻲ ﺟﮫﺮڪﻲ‬

‫‪124‬‬

‫ﺟﺎدوء ﺟﻲ دﻳﮘڙي‬
‫َ‬
‫ڪﻣﺑوڊﻳﺎ ﺟﻲ ڪﻧﮫن ﮘوٺ ۾ ھڪ ﻏﺮﻳب ﻋورت رھﻧدي ھﺋﻲ‪ .‬ھن ﮐﻲ ھڪڙو ﭘٽ ھو‪.‬‬
‫ھو وﻳﭼﺎرا ﺗﻣﺎم ﻏﺮﻳب ھﺋﺎ‪ .‬ڏﺋﻲ وﭠﻲ ھﻧن وٽ ﺑس ھڪ ڍﮘﻲ ھﺋﻲ ﺟﻳڪﺎ اﻳﺗﺮو ﺗﻪ ﮔﮫٽ ﮐﻳﺮ‬
‫ﭘﺎء ﺑﻪ ﻧﻪ ﺑﭼﻧدو ھو ﺟو‬
‫ﻻء ﺋﻲ ﻣس ﭘورو ﭤﻳﻧدو ھو‪ .‬وڌﻳڪ ھڪ ُ‬
‫ڏﻳﻧدي ھﺋﻲ ﺟو ﺳﻧدن ﭘﻳﺋڻ ِ‬
‫ﻣﺎء ﭘٽ ﺷﮫﺮ ﺟﻲ ھڪ دڪﺎﻧدار‬
‫ﻻء ڪو ﺳﻳدو ﺳﺎﻣﺎن وﭠﻲ ﺳﮔﮫن‪ .‬ﭔﺋﻲ ُ‬
‫ﮐﭨﻲ وڪﭨﻲ ﮔﮫﺮ ﺟﻲ ِ‬
‫ﺷﻲء ﺟﻲ ﻗﻳﻣت‬
‫ﮐﺎن ﺿﺮورت ﺟو ﺳﺎﻣﺎن اوڌر ﺗﻲ وﭠﻲ ﮔذر ڪﻧدا ھﺋﺎ‪ .‬ھن دڪﺎﻧدار ﺟﻲ ھﺮ‬
‫ِ‬
‫ﺟﻳﺗوﭨﻳڪ ﺗﻣﺎم ﮔﮫﭨﻲ ھﺋﻲ ﭘﺮ ھﻲ ﻣﺟﺑور ھﺋﺎ ﺟو ھﻧن وٽ ﭘﺋﺳو ڪوﻧﻪ ھو ﺟو ﭔﺋﻲ ڪﻧﮫن‬
‫دڪﺎن ﺗﺎن وﭠن ۽ اوڌر ﻓﻘط ھن ڏﻧﻲ ﭤﻲ‪.‬‬
‫ھڪ ڏﻳﻧﮫن دڪﺎﻧدار ﻋورت وٽ آﻳو ۽ ﭼﻳو‪” :‬ﺳﭜﺎﭨﻲ ﺷﺎم ﺗﺎﺋﻳن ﻣﻧﮫﻧﺟو ﺳﭴو ﻗﺮض‬
‫واﭘس ڪﺮ ﻧﻪ ﺗﻪ ﻣون ﮐﺎن وڌﻳڪ ﺧﺮاب ڪﻳﺮ ﻧﻪ ھوﻧدو‪“.‬‬
‫ھوء دڪﺎﻧدار ﺟو اﻳﺗﺮو ﺟﻠد ﻗﺮض‬
‫وﻳﭼﺎري ﻋورت وٽ ھڪ ٽڪو ﭘﺋﺳو ﺑﻪ ﻧﻪ ھو‪.‬‬
‫َ‬
‫ﭘڙيء ﺗﻲ وﭸﻲ ڍﮘﻲ وڪﭨﻲ اچ‪ .‬ان ﻣﺎن‬
‫ﻻھﻲ ﺗﻪ ڪﻳﺋن ﻻھﻲ‪ .‬ھن ﭘﻧﮫﻧﺟﻲ ﭘٽ ﮐﻲ ﭼﻳوﺗﻪ‬
‫َ‬
‫ﺟﻳڪﻲ ﭘﺋﺳﺎ ﻣﻠﻧدا اھﻲ دڪﺎﻧدار ﮐﻲ ڏﺋﻲ ﮀڏﻳﻧداﺳﻳن‪.‬‬
‫ڍﮘﻲء ﮐﻲ وﭠﻲ ﻣﺎل ﺟﻲ ﭘڙي ڏي وﭸﻲ رھﻳو ھو ﺗﻪ رﺳﺗﻲ ﺗﻲ ھڪ ﭘوڙھو ﻣﺎﭨﮫو‬
‫ﻧﻳﻧﮔﺮ‬
‫َ‬
‫ﻣﻠﻳس‪ .‬ﭘوڙھﻲ ﺟﻲ ھﭤن ۾ ھڪ دﻳﮘڙي ھﺋﻲ‪ .‬ھن ﮀوڪﺮي ﮐﺎن ﭘﮀﻳو‪” :‬ﭘٽ‪ ،‬ڪﻳڏاﻧﮫن ﭘﻳو‬
‫وﭸﻲ؟“‬
‫”ﮀوڪﺮي ﭘوڙھﻲ ﮐﻲ ﺳﭴو اﺣوال ﭔڌاﻳو‪ .‬ﭘوڙھﻲ ﮘﺎﻟﮫﻪ ﭔڌي ھن ﮐﻲ ﭼﻳو؛ ”ﻓڪﺮ ﻧﻪ‬
‫ھﻲء دﻳﮘڙي ڏﺋﻲ ﮀڏﻳﻧدس‪“.‬‬
‫ڪﺮ‪ .‬ﺗون ﻣون ﮐﻲ ﭘﻧﮫﻧﺟﻲ ڍﮘﻲ ڏي ﺟﻧﮫن ﺟﻲ ﺑدﻟﻲ ۾ آﺋون ﺗوﮐﻲ‬
‫َ‬
‫ﻣﺎء ﮐﻲ ﺗﻪ ﭘﺋﺳﺎ ﮐﭘن‪ .‬ھن ﮐﻲ دڪﺎﻧدارن ﮐﺎن ورﺗل اوڌر ﻣوٽﺎﺋٽﻲ‬
‫”ﭘﺮ ﻣﻧﮫﻧﺟﻲ ُ‬
‫آھﻲ‪ “.‬ﮀوڪﺮي ﭼﻳو‪.‬‬
‫ﭘوء ﺟﻳڪﺎ‬
‫ھﻲء‬
‫َ‬
‫ﭘوڙھﻲ ﭼﻳو‪َ ” :‬‬
‫دﻳﮘڙيء وڏي ڪم ﺟﻲ آھﻲ‪ .‬ان ﮐﻲ ﭼﻠﮫﻪ ﺗﻲ رﮐﻲ ِ‬
‫ھوء آﭨﻲ ﺗو وٽ ﺣﺎﺿﺮ ﭤﻳﻧدي‪“.‬‬
‫ﺷﻲء ﮔﮫﺮﻧدﻳن ﺗﻪ َ‬
‫ِ‬
‫ﻣﺎء ھن ﺟﻲ‬
‫ﮀوڪﺮي ﺟﻧﮫن ﮐﻲ ڍﮘﻲ ڏﺋﻲ ﮀڏي ۽ ﭘﺎڻ دﻳﮘڙي وﭠﻲ ﮔﮫﺮ ڏي ﻣوٽﻳو‪ُ .‬‬
‫ﺳﭴﻲ ﮘﺎﻟﮫﻪ ﭔڌي ڪﺎوڙﺟﻲ ﭘﺋﻲ‪ .‬ظﺎھﺮ آھﻲ ڪﭤﻲ ھﻳڏي ﻣﮫﻧﮔﻲ ڍﮘﻲ ۽ ڪﭤﻲ ھﻲَء ﻣﻌﻣوﻟﻲ‬
‫اﺳﺗﻌﻣﺎل ﭤﻳل دﻳﮘڙي‪ .‬ﭘٽ ﮐﻲ دڙڪﺎ ڏﻳﻧدي ﭼﻳو‪” :‬ﺗون ﺑﻪ ڪﻳڏو ﺗﻪ ﺑﻳوﻗوف آھﻳن‪ .‬ھن ڪﺎري‬
‫ﭘوء ھن ﮀوڪﺮي‬
‫ﭼﭔﻲ دﻳﮘڙي ﺟﻲ ﺑدﻟﻲ ۾ ﺗون ھن ﭘوڙھﻲ ﮐﻲ ڍﮘﻲ ڏﺋﻲ آﻳو آھﻳن‪ “.‬اھو ﭼﺋﻲ ِ‬
‫ﮐﻲ ڏاڍي ﻣﺎر ڏﻧﻲ‪.‬‬
‫ﭘﺮ ﮀوڪﺮي ﮐﻲ ﭘوڙھﻲ ﺟﻲ ﮘﺎﻟﮫﻪ ﺗﻲ ﻳﻘﻳن ھو ﺗﻪ ھن ﺟﻳڪﻲ ﭼﻳو آھﻲ اھو ﺳﭻ ﭼﻳو‬

‫ڏاھﻲ ﺟﮫﺮڪﻲ‬

‫‪125‬‬

‫آھﻲ‪ .‬ھن دﻳﮘڙيَء ﮐﻲ ﭼﻠﮫﻪ ﺗﻲ رﮐﻳو ۽ ﺟﻳﺋن ﺋﻲ ﺑﺎھﻪ ﺟو ﺳﻳڪ دﻳﮘڙيَء ﺟﻲ ﺗﺮي ﺗﻲ ﻟﮘو ﺗﻪ‬
‫ھﺎء‪ .‬آﺋون ھﺎڻ وﭸﺎن ﭤﻲ‪“.‬‬
‫ھﺎء‪ِ ،‬‬
‫ھن ﮘﺎﻟﮫﺎﺋڻ ﺷﺮوع ڪﻳو‪ِ ”.‬‬
‫دﻳﮘﺮيء ﮐﺎن ﭘﮀﻳو‪.‬‬
‫”ڪﻳڏاﻧﮫن وﭸﻳن ﭤﻲ؟“ ﮀوڪﺮي‬
‫َ‬
‫”آﺋون دڪﺎﻧدار ﺟﻲ رڌﭨﻲ ۾ وﭸﺎن ﭤﻲ‪ “.‬اھو ﭼﺋﻲ دﻳﮘڙي ﻧظﺮن ﮐﺎن ﻏﺎﺋب ﭤﻲ وﺋﻲ‪.‬‬
‫ﭤوري دﻳﺮ ﺑﻌد ھﻲ ﮐﭨﻲ ڏﺳن ﺗﻪ دﻳﮘڙي وري ﭼﻠﮫﻪ ﺗﻲ رﮐﻲ آھﻲ‪ .‬ﭘﺮ ھﺎڻ اھﺎ ﭘﮫﺮﻳن واﻧﮔﻲ‬
‫ﭘﻼء ﭘﻳو ھو‪.‬‬
‫ﺧﺎﻟﻲ ﻧﻪ ھﺋﻲ‪ .‬ھن ۾ ﻣﺰﻳدار ُ‬
‫ﭘوء ﭤوري‬
‫ﻣﺎءء ﭘٽ ﭘﻠﻳٽون ﭜﺮي ﭜﺮي‬
‫ُ‬
‫ُ‬
‫ﻻء ﺳﻣﮫﻲ رھﻳﺎ‪ .‬ﭘﺮ ِ‬
‫ﭘوء ﻧﻧڊ ڪﺮڻ ِ‬
‫ﭘﻼء ﮐﺎڌو ۽ ِ‬
‫دﻳﺮ‬
‫ﻣﺎء وري رڙﻳون ڪﺮڻ ﺷﺮوع ڪﻳو‪.‬‬
‫ﮐﺎﻧﭘوء ٌ‬
‫ِ‬
‫”اڄ ﺟﻲ ﻣﺎﻧﻲ ﺗﻪ اﺳﺎن ﮐﻲ ھن دﻳﮘڙيَء آﭨﻲ ڏﻧﻲ ﺳﭜﺎڻ ﺟو ﮀﺎ ﭤﻳﻧدو؟‬
‫دﻳﮘڙيء وري ﮘﺎﻟﮫﺎﺋڻ ﺷﺮوع ڪﻳو‪” .‬آﺋون ھﻳﻧﺋﺮ ﺟو ھﻳﻧﺋﺮ وﭸﺎن ﭤﻲ‪“.‬‬
‫اھو ﭔڌي‬
‫َ‬
‫ڪﻳڏاﻧﮫن وﭸﻳن ﭤﻲ؟“ ﮀوڪﺮي ﮐﺎﺋﻧس ﭘﮀﻳو‪.‬‬
‫ھوء اﮐﻳن ﮐﺎن ﻏﺎﺋب‬
‫دﻳﮘڙيء وراﭨﻳو ڏﺳﻧدي ﺋﻲ ڏﺳﻧدي‬
‫”دڪﺎﻧدار ﺟﻲ ٽﺟوڙيَء ۾‪“.‬‬
‫َ‬
‫َ‬
‫ﭤﻲ وﺋﻲ‪.‬ڪﺟﮫﻪ ﻣﻧٽن ﺑﻌد ھو ﺟڏھن واﭘس آﺋﻲ ﺗﻪ ڪﻧن ﺗﺎﺋﻳن ﻧوٽن ۽ ﺳڪن ﺳﺎن ﭜﺮﻳل ھﺋﻲ‪.‬‬
‫ﭼﻣﻧﻲء( ﻣﺎن ڪﻧﮫن ﺟﻲ‬
‫ﻣﺎء ﻧوٽ ﮘﭨڻ ﻟﮘﺎ‪ .‬اﻳﺗﺮي ۾ ﭼﻠﮫﻪ ﺟﻲ ﺑﺧﺎري )‬
‫َ‬
‫ﮀوڪﺮو ۽ ھن ﺟﻲ ٌ‬
‫ﻻء‬
‫داﻧﮫن ڪوڪن ﺟوآواز ڪﻧن ﺗﻲ ﭘﻳو‪ .‬اھﻲ آواز دڪﺎﻧدار ﺟﺎ ھﺋﺎ‪ .‬ھو رڙﻳون ڪﺮي‬
‫َ‬
‫ﺑﭼﺎء ِ‬
‫ﺳڏ ڪﺮي رھﻳو ھو‪.‬‬
‫”ﺑﭼﺎﻳو‪ ،‬ﺑﭼﺎﻳو‪ .‬ﻣوﻧﮐﻲ ﺑﭼﺎﻳو‪ .‬آﺋون ﻣﺮان ﭤو‪“.‬‬
‫اﺻل ۾ ﭤﻳو ھﻳﺋن ھو ﺗﻪ ﺟڏھن دﻳﮘڙي دڪﺎﻧدار ﺟﻲ ٽﺟوڙي ۾ ﮔﮫڙي ﺗﻪ دڪﺎﻧدار ان‬
‫دريء ﻣﻧﺟﮫﺎن اڏاﻣﻲ ﻧڪﺮڻ ﻟﮘﻲ ﺗﻪ دڪﺎﻧدار‬
‫ﮐﻲ ﭘﺋﺳﺎ ﭼوراﺋﻳﻧدي ڏﺳﻲ ورﺗو‪ .‬ﺟڏھن دﻳﮘڙي‬
‫َ‬
‫ڊوڙي ان ﮐﻲ ﮐﭨﻲ ﺳوﮔﮫو ﺟﮫﻠﻳو ۽ دﻳﮘڙي ﺳﺎن ﮔڏ ﮔڏ اڏاﻣﻧدو اﭼﻲ ﻋورت ﺟﻲ ﮔﮫﺮ ﺗﺎﺋﻳن‬
‫ﺑﺧﺎريء ۾ ﮔﮫڙي اﭼﻲ ھﻳﭠﺎن ﻧڪﺗﻲ ﭘﺮ دڪﺎﻧدار ھﻳڪﺎﻧدو ﭤﻠﮫو ھﺟڻ‬
‫ﻧڪﺗو‪ .‬دﻳﮘڙي ﭼﻠﮫﻪ ﺟﻲ‬
‫َ‬
‫ڪﺮي ان۾ ﭰﺎﺳﻲ ﭘﻳو‪.‬‬
‫ﺑﺧﺎريء( ۾ ﭰﺎﭤل ڏﺳﻲ ﺑﺎھﻪ ۾ ﭔﻳﺎ ﺑﻪ ﮀوڏا ۽ ﮀﻳﭨﺎ وڌا‬
‫ﭼﻣﻧﻲء )‬
‫ﮀوڪﺮي دڪﺎﻧدار ﮐﻲ‬
‫َ‬
‫َ‬
‫ﺟﻧﮫن ﻣﺎن ﻧڪﺗل دوﻧﮫﻳن ۾ دڪﺎﻧدار ﺟو ﺳﺎھﻪ ﮔﮫٽﺟڻ ﻟﮘو‪ .‬ھو زور زور ﺳﺎن رڙﻳون ڪﺮڻ‬
‫ﻟﮘو‪” :‬ﺧدا ﺟﻲ واﺳطﻲ ﻣون ﮐﻲ ﺑﭼﺎﻳو‪ .‬آﺋون ﺗوھﺎن ﺟو ﺳﭴو ﻗﺮض ﻣﻌﺎف ڪﺮي ﮀڏﻳﻧدس‪“.‬‬
‫ﻻء ڊوڙي ﭘﺮ ﮀوڪﺮي ﮐﻳس ﺟﮫﻠﻳﻧدي ﭼﻳو ”اﻣﺎن‪ ،‬ھن ﮐﻲ‬
‫ﻋورت دڪﺎﻧدار ﺟﻲ ﻣدد ِ‬
‫ﻣﺗﺎن ڪڍﻳو اﭤﺋﻲ‪“.‬‬
‫دڪﺎﻧدار وري رڙﻳون ڪﺮڻ ﻟﮘو؛ ”ﺧدا ﺟﻲ واﺳطﻲ ﻣون ﮐﻲ ﭔﺎھﺮ ڪڍو‪ .‬آﺋون ﺳﭴو‬
‫ﻗﺮض ﺗﻪ ﻣﻌﺎف ڪﻧدس ﭘﺮ ﺳﭴﻲ ﻣﻠڪﻳت ﺗوﮐﻲ ڏﺋﻲ ﮀڏﻳﻧدس‪“.‬‬
‫ﺑﺧﺎريء ﻣﺎن ﮀڪﻲ ﭔﺎھﺮ‬
‫اھو ﭔڌي ﮀوڪﺮو ﻣﭤﻲ ﮐڏ ﺗﻲ ﭼڙھﻳو ۽ دڪﺎﻧدار ﮐﻲ‬
‫َ‬
‫ڪڍﻳو‪.‬‬
‫ڌيء ﺟﻲ ﺷﺎدي ان ﻋورت ﺟﻲ ﭘٽ ﺳﺎن ڪﺮاﺋﻲ‬
‫ﮐﺎﻧﭘوء دڪﺎﻧدار ﭘﻧﮫﻧﺟﻲ‬
‫ھڪ ھﻔﺗﻲ‬
‫َ‬
‫ِ‬

‫ڏاھﻲ ﺟﮫﺮڪﻲ‬

‫‪126‬‬

‫ڌيء ﮐﻲ ڏاج ۾ ڏﺋﻲ ﮀڏي‪.‬‬
‫۽ ﭘﻧﮫﻧﺟﻲ ﺳﭴﻲ دوﻟت‬
‫َ‬
‫يء ﺟو ﮀﺎ ﭤﻳو؟‬
‫ﭘﺮ ھن دﻳﮘڙ َ‬
‫دﻳﮘڙيء ﺷﺎدي وارو ڏﻳﻧﮫن ﺑﻳﺣد ﻋﻣدا ﻋﻣدا ﮐﺎڌا ﭠﺎھﻳﺎن ان ﺑﻌد ﻏﺎﺋب ﭤﻲ وﺋﻲ‪.‬‬
‫َ‬

‫ڏاھﻲ ﺟﮫﺮڪﻲ‬

‫‪127‬‬

‫واﮘون ۽ ﻋورت‬
‫ﮘﺎﻟﮫﻪ ﭤﺎ ڪن ﺗﻪ ﭘﺮاﭨﻲ زﻣﺎﻧﻲ ۾ درﻳﺎھﻪ ﺗوڙي ﺳﻣﻧڊ ﺟﺎ واﮘون اﻧﺳﺎﻧذات ﺳﺎن ﺗﻣﺎم ﺳﭠو‬
‫ﻣﺎﭨﮫوء‬
‫ھﻠﻳﺎ ﭤﻲ ھﻧن ﺟﻲ ﺳڀ ﮐﺎن ﮔﮫﭨﻲ دوﺳﺗﻲ ﻣﺎﭨﮫن ﺳﺎن ھﺋﻲ‪ .‬ڪﻧﺎري ﺗﻲ ﺑﻳﮫﻲ ڪﻧﮫن ﺑﻪ‬
‫َ‬
‫ﻻء ھڪ‬
‫َ‬
‫ﭘوء درﻳﺎھﻪ ﭘﺎر ڪﺮڻ ِ‬
‫واﮘوء ﮐﻲ ﺳڏ ڪﻳو ﭤﻲ ﺗﻪ ھو ھڪدم ھن وٽ ھﻠﻳو آﻳو ﭤﻲ‪ .‬۽ ِ‬
‫ﭘوء‬
‫ھڪ ﭔﻪ ﭔﻪ ﭴﭨﺎ ﭤﻲ ﻣﺮدن ﺗوڙي ﻋورﺗن‬
‫َ‬
‫واﮘونء ﺟﻲ ﭘﭠﻲَء ﺗﻲ وﻳﮫﻲ ﺳﻳﺮ ﺳﻔﺮ ڪﻳو ﭤﻲ‪ِ .‬‬
‫واﮘوء اﺗﻲ ﺟﻲ ھڪ‬
‫ﭼون ﭤﺎ ﺗﻪ آﺳٽﺮﻳﻠﻳﺎ ﺟﻲ ﭜﺮﺳﺎن ھڪ وڏي ﭔﻳٽ ﭘﺎﭘﺎ ﻧﻳوﮔﻧﻲ ﺗﻲ ھڪ‬
‫َ‬
‫واﮘونء ﮐﻲ ﭘﻧﮫﻧﺟﻲ زال ۽ ﭔﺎرن ﺳﺎن‬
‫ﻋورت ﺳﺎن ﺷﺎدي ڪﺋﻲ‪ .‬ھن ﻣﺎن ان ﮐﻲ ﭔﺎر ﺑﻪ ﭤﻳﺎ‪.‬‬
‫َ‬
‫ﺑﻳﺣد ﮔﮫﭨو ﭘﻳﺎر ھو‪.‬‬
‫ﭘﭠﻲء ﺗﻲ وﻳﮫﺎري درﻳﺎھﻪ‬
‫واﮘوء ﭘﻧﮫﻧﺟﻲ زال ۽ ﭔﺎرن ﮐﻲ ﭘﻧﮫﻧﺟﻲ‬
‫ھڪ ڏﻳﻧﮫن ﮀﺎ ﭤﻳو ﺟو‬
‫َ‬
‫َ‬
‫ﺟﻲ ﭔﺋﻲ ﭘﺎر ڏي وﻳﻧدي زال ﮐﻲ ﭼﻳو‪” :‬ﺗون ﭜﻠﻲ ﭘﻧﮫﻧﺟن ﻣﺎﺋٽن ﺳﺎن ﻣﻠﻲ اچ‪ .‬ﭔﺎرن ﮐﻲ ﺑﻪ ﭜﻠﻲ‬
‫ﮐﺎﻧﭘوء ﻣوٽﻲ اﭼﺟﺎنِء ۽ ڪﻧﺎري ﺗﻲ‬
‫ڪﺟﺎنء ﺗﻪ ﭔن ڏﻳﻧﮫن‬
‫ﻧﺎﻧﺎﭨن ﺳﺎن ﻣﻼﺋﻲ اچ‪ .‬ﭘﺮ اھو ﺿﺮور‬
‫ِ‬
‫ِ‬
‫ﺑﻳﮫﻲ ﻣون ﮐﻲ ﺳڏﺟﺎنِء ﺗﻪ ﺗوﮐﻲ واﭘس وﭠﻲ ھﻠﻧدس‪ .‬ﭘﺮ ﭔن ڏﻳﻧﮫن ﮐﺎن وڌﻳڪ ھﺮﮔﺰ ﻧﻪ‬
‫ٽڪﺟﺎنء‪“.‬‬
‫ِ‬
‫ﻣﺎء‬
‫ﻣﺎء‬
‫َ‬
‫ﭘﻲء ﺟﻲ ﮔﮫﺮ رواﻧﻲ ﭤﻲ‪ .‬اﺗﻲ ﭘﮫﭼﻲ ٌ‬
‫زال ﺳﺎﻣﺎن ﺟﻲ ھڙ ۽ ﭔﺎر ﮐﭨﻲ ﭘﻧﮫﻧﺟﻲ ُ‬
‫ﭘﻲء‪ ،‬ﭜﺎﺋﺮن ﭜﻳﻧﺮن ۽ ﭔﻳن ﻣﺎﺋٽن ﺳﺎن ﻣﻠڻ ۽ دﻋوﺗون ﮐﺎﺋڻ ۾ اھڙو ﺗﻪ ﻣﺷﻐول ﭤﻲ وﺋﻲ ﺟو ﭔﻪ‬
‫َ‬
‫ڏﻳﻧﮫن ﺗﻪ ﺧواب واﻧﮔﺮ ﺟﮫٽ ﮔذري وﻳﺎ ﭘﺮ ٽﻳون ڏﻳﻧﮫن ﺑﻪ اﭼﻲ ﺧﺗم ﭤﻳو‪ .‬ھوڏاﻧﮫن واﮘون ﭘﻧﮫﻧﺟﻲ‬
‫زال ۽ ﭔﺎرن ﺟﻲ اﻧﺗظﺎر ۾ ﭘﺮﻳﺷﺎن ﭤﻳﻧدو رھﻳو‪.‬‬
‫آﺧﺮڪﺎر ﺟڏھن ﭼوﭤﻳن ڏﻳﻧﮫن ﺳﻧدس زال ۽ ﭔﺎر درﻳﺎھﻪ ﺟﻲ ڪﻧﺎري ﺗﻲ ﭘﮫﭼﻲ ﭘﻧﮫﻧﺟﻲ‬
‫ﺧوﺷﻲء وﭼﺎن ﺗڪڙو ﺗڪڙواﭼڻ ﺑدران آھﺳﺗﻲ آھﺳﺗﻲ‬
‫واﮘوء ﮐﻲ ﺳڏ ڪﻳو ﺗﻪ ھو‬
‫ﻣڙس‬
‫َ‬
‫َ‬
‫ﭘوء ﭘﺎڻ ﺑﻪ‬
‫ﺳﺮﻧدو ھن اﮘﻳﺎن اﭼﻲ ﺑﻳﭠو‪ .‬ھن ﭘﻧﮫﻧﺟو ﺳﺎﻣﺎن ۽ ﭔﺎر‬
‫َ‬
‫واﮘونء ﺟﻲ ﭘٺ ﺗﻲ وﻳﮫﺎرﻳﺎ ۽ ِ‬
‫ﻻء رڙھڻ ﻟﮘو‪.‬‬
‫ھن ﺟﻲ‬
‫َ‬
‫ﭘﭠﻲء ﺗﻲ ﺳوار ﭤﻲ وﻳﭠﻲ‪ .‬واﮘو ان ﺑﻌد درﻳﺎھﻪ اڪﺮڻ ِ‬
‫واﮘوء ﺗﺮڻ ﺑﻧد ڪﺮي ﻋورت ﮐﻲ‬
‫درﻳﺎھﻪ ﺟﻲ وچ ۾‪ ،‬ﺟﺗﻲ ﭘﺎﭨﻲ ﺗﻣﺎم اوﻧﮫو ھو‪،‬‬
‫َ‬
‫ﻻء ﭼﻳو ھو ان ﮐﺎن وڌﻳڪ رھﻲ ﺗو ﻣﻧﮫﻧﺟو ﭼوڻ ﻧﻪ ﻣﭸﻳو‬
‫ﭼﻳو‪” .‬ﺗوﻧﮐﻲ ﻣون ﺟﻳﺗﺮا ڏﻳﻧﮫن رھڻ ِ‬
‫آھﻲ ۽ ﺟﻳﺋن ﺗﻪ ﺗون ’ﺑﻲ ﭼﺋﻲ‘ ﺛﺎﺑت ﭤﻲ آھﻳن اﻧڪﺮي ﺗوﮐﻲ ھﺎڻ ﺟﻳﺋﺮو ﻧﻪ ﮀڏﻳﻧدس ۽ ھﺗﻲ ﺋﻲ‬
‫ﻣﺎرﻳﻧدوﺳﺎنء‪“.‬‬
‫ﭔوڙي‬
‫ِ‬
‫واﮘوء ﭘﻧﮫﻧﺟﻲ زال ۽ ﭔﺎرن ﮐﻲ ﭔوڙي ﻣﺎري ﮀڏﻳو‪ .‬ان ﺣﺎدﺛﻲ‪ -‬ﻳﺎ ﮐﭨﻲ ﭼﺋﺟﻲ ﺗﻪ‬
‫ان ﺑﻌد‬
‫َ‬
‫ﮐﺎﻧﭘوء واﮘن ﻣﺎﭨﮫن ﺳﺎن دوﺳﺗﻲ رﮐڻ ﮀڏي ڏﻧﻲ ھﺎڻ ان ڏﻳﻧﮫن ﮐﺎن ﻣﺎﭨﮫو واﮘن ﮐﺎن ڊﭴن‬
‫واﻗﻌﻲ‬
‫ِ‬
‫ﭤﺎ ۽ واﮘو اﻧﺳﺎﻧذات ﺟﺎ دﺷﻣن ﭤﻲ ﭘﻳﺎ آھن‪.‬‬

‫ڏاھﻲ ﺟﮫﺮڪﻲ‬

‫‪128‬‬

‫ڏﻧﭜﺮو ﻣﮀﻲ ﺳﻣﻧڊ ۾ ڪﻳﺋن آﺋﻲ‬
‫ﮘﺎﻟﮫﻪ ﭤﺎ ڪن ﺗﻪ ﭘﺎﭘﺎﻧﻳوﮔﻧﻲ ﭔﻳٽ ﺟﻲ ﻣورﺑﻲ ﻋﻼﺋﻘﻲ ۾ ھڪ ﻋورت ﭘﻧﮫﻧﺟن ﭔن ﭘٽن ﺳﺎن‬
‫رھﻧدي ھﺋﻲ‪ .‬ھو ﺗﻣﺎم ﻏﺮﻳب ھﺋﺎ ۽ ھڪ ﭔﺮﻧدڙ ﺟﺑل ﺟﻲ ھﻳﭠﺎن ﻏﺎر ۾ رھﻳﺎ ﭤﻲ‪ .‬ھﻧن وٽ ﮐﺎﺋڻ‬
‫ﻻء ﻓﻘط ﺳوﺋﺮ ﺟو ﮔوﺷت ھو‪ .‬ان ﮐﺎن ﻋﻼوه ھﻧن ڪڏھن ﺑﻪ ﭔڪﺮي‪ ،‬ڍﮘﻲ‪ ،‬ڪڪڙ ﻳﺎ ﻣﮀﻲ ﻧﻪ‬
‫ِ‬
‫ﮐﺎڌي ھﺋﻲ‪.‬‬
‫ﻻء ﻓﻘط ﺳوﺋﺮ‬
‫ھڪ ڏﻳﻧﮫن ﭘٽن ﭘﻧﮫﻧﺟﻲ ُ‬
‫ﻣﺎء ﮐﺎن ﭘﮀﻳو ﭜﻼ اﺋﻳن ﮀو آھﻲ ﺟو ﭘﺎڻ وٽ ﮐﺎﺋڻ ِ‬
‫ﻣﺎء ورﻧدي ڏﻧن‪” :‬ﭘٽ ان‬
‫ﺟو ﮔوﺷت آھﻲ‪ .‬ﺳﺎﮘﻲ ﺳﺎﮘﻲ‬
‫ﺷﻲء ﮐﺎﺋﻲ اﺳﻳن ڪڪ ﭤﻲ ﭘﻳﺎ آھﻳون‪ُ .‬‬
‫ِ‬
‫۾ ﻣﻧﮫﻧﺟو ڪﮫڙو ڏوھﻪ‪ .‬آﺋون ﭜﻼ ﮀﺎ ﭤﻲ ڪﺮي ﺳﮔﮫﺎن‪ .‬ﺟڏھن ھن ﭔﻳٽ ﺗﻲ‪ ،‬ﺟﻧﮫن ﺗﻲ ﭘﺎڻ‬
‫ﺗﻼء ﺑﻪ ﻣﮀﻲ ﮐﺎن ﺧﺎﻟﻲ آھن‪“.‬‬
‫رھون ﭤﺎ ان ﺗﻲ ﭔﻳو ڪوﺑﻪ ﺟﺎﻧور ﻳﺎ ﭘﮐﻲ ﻧﭤو رھﻲ‪ .‬ﺳڀ ڍﻧڍون ۽ ُ‬
‫ﻻء رواﻧﺎ ﭤﻳﺎ‪ .‬ﺟﮫڙو‬
‫ﭔﺋﻲ ڏﻳﻧﮫن ﺻﺑﺢ ﺳﺎڻ ﻋورت ۽ ﺳﻧدس ﭔﺋﻲ ﭘٽ ﭔﻧﻲ ﭔﺎرو ڪﺮڻ ِ‬
‫ﭔﻧﻲء ﺟﻲ وﻳﺟﮫو ﭘﮫﺗﺎ ﺗﻪ ھڪ ﺟﮫﻧﮔﻠﻲ ﺳوﺋﺮ ھﻧن ڏي ڌوڪﻳﻧدو آﻳو ۽ ﺑﻠڪل وﻳﺟﮫو ﭘﮫﭼﻲ‬
‫َ‬
‫ﻻء‬
‫ﭼﻳو؛ ”ﻣون ﮐﺎن ڊﭴو ﻧﻪ‪ .‬آﺋون ﺗوھﺎن ﮐﻲ ڪﺟﮫﻪ ﭔڌاﺋڻ ﭼﺎھﻳﺎن ﭤو‪ .‬ﺗوھﺎن ﮐﺎڌي ﺧوراڪ ِ‬
‫ھﻣﻳﺷﻪ اﺳﺎن ﺳوﺋﺮن ﮐﻲ ﻣﺎرﻳﻧدا رھو ﭤﺎ‪ .‬ﺟﻳڪڏھن ﺗوھﺎن ﻣﻧﮫﻧﺟو ﭼﻳو ﻣﭸﻲ اﺳﺎن ﮐﻲ ﻣﺎرڻ‬
‫ﺷﻲء ﻣﻠﻲ‬
‫ﺑﻧد ڪﻧداﺋو ﺗﻪ آﺋون ﺗوھﺎن ﺳﺎن واﻋدو ﭤو ڪﺮﻳﺎن ﺗﻪ ﺗوھﺎن ﮐﻲ ان ﮐﺎن ﺿﺮور ﺑﮫﺗﺮ‬
‫ِ‬
‫ﮐﺎﻧﭘوء ﭔﺋﻲ طﺮف ﭜﭴﻲ وﻳو‪.‬‬
‫وﻳﻧدي‪ “.‬ﺟﮫﻧﮔﻠﻲ ﻣﺮون ان‬
‫ِ‬
‫ﭔﻧﻲء ﺗﻲ ڪم ڪﺮڻ وﻗت ھﺮ وﻗت ان ﺑﺎﺑت ﺳوﭼﻳﻧدا رھﻳﺎ ۽‬
‫ﻣﺎء ﭘٽ‬
‫َ‬
‫اھﺎ ﮘﺎﻟﮫﻪ ﭔڌڻ ﺑﻌد ٌ‬
‫ﮔﮫﺮ ﻣوٽڻ ﻣﮫل ﭘڻ ھﻧن ﺟﻲ ڌﻳﺎن ۾ اھﺎ ﮘﺎﻟﮫﻪ ھﺋﻲ ﺗﻪ واﻗﻌﻲ ڪﺟﮫﻪ ﭤﻳﻧدو ﻳﺎ ﻧﻪ‪ .‬ﺳﺞ ﻟﭤﻲ ﮐﺎن‬
‫ھوء اڪﻳﻠﻲ اڪﻳﻠﻲ‬
‫ﭤورو اڳ ۾ ﻋورت ﻏﺎر ﻣﺎن ﻧڪﺮي ھﻳڏاﻧﮫن ھوڏاﻧﮫن ﭼڪﺮ ﺗﻲ ﻧڪﺗﻲ‪.‬‬
‫َ‬
‫ٽڪﺮيء ﺗﻲ ﭼڙھﻲ وﺋﻲ‪ .‬اﺗﻲ ھن ﮐﻲ ھڪ ڍﻧڍ ﻧظﺮ آﺋﻲ‪.‬‬
‫ھﻳڏاﻧﮫن ھوڏاﻧﮫن ﭰﺮﻧدي ﭜﺮ واري‬
‫َ‬
‫ﺟﻳڪﺎ ھن ﭘﮫﺮﻳن ڪڏھن ﺑﻪ ﻧﻪ ڏﭠﻲ ھﺋﻲ‪ .‬اھﺎ ڍﻧڍ ڏﻧﭜﺮي ﻣﮀﻲ ﺳﺎن ﭜﺮي ﭘﺋﻲ ھﺋﻲ‪ .‬ڍﻧڍ ﺟﻲ‬
‫ﭘﺎﭨﻲء ۾ ﻣﮀﻳون ٽپ ڏﺋﻲ رھﻳون ھﻳون‪.‬‬
‫ﺻﺎف ۽ ﺷﻔﺎف‬
‫َ‬
‫ﻋورت ﭼﻧد وﮐون اﮘﺗﻲ ﮐﭨﻲ ڍﻧڍ ۾ ﮔﮫڙي‪ .‬ھن ڏﭠو ﺗﻪ ﻣﮀﻳون اﻳڏﻳون ﺗﻪ ﭘﺎﻟﺗو ﻧﻣوﻧﻲ‬
‫ﺟون ھﻳون ﺟو ھن ﺟﮫڙو ﺳﻧدن ﭘﭿ ۾ ھٿ وڌو ﭤﻲ ﺗﻪ ھن وٽ ھﻠﻳون آﻳون ﭤﻲ‪ .‬ﻋورت ﮐﻲ ڏاڍو‬
‫ﻻء ﮔﮫﺮ آﺋﻲ‪ .‬ھن دل ﺋﻲ دل ۾‬
‫ﺗﻌﺟب ﻟﮘو ۽ ﺧوﺷﻲ ﭘڻ ﭤﻲ‪ .‬ھن ٽﻲ ﭼﺎر ﻣﮀﻳون ﺟﮫﻠﻳون ۽ رڌڻ ِ‬
‫ھوء ان ﮐﻲ راز ڪﺮي رﮐﻧدي ۽ ڪﻧﮫن ﺳﺎن ﺑﻪ ان ڍﻧڍ ﺟﻲ ﮘﺎﻟﮫﻪ ﻧﻪ‬
‫ﭘڪو ﭘﮫﻪ ڪﻳو ﺗﻪ‬
‫َ‬
‫ڪﻧدي‪.‬‬
‫ﺗﺑدﻳﻠﻲء ﮐﻲ ڏﺳﻲ واﺋڙا ﭤﻲ‬
‫ﻣﺎﻧﻲء ﺗﻲ ھن ﭘٽن ﮐﻲ ﻣﮀﻳون ﮐﺎراﻳو ن ﺟﻳڪﻲ ان‬
‫ان رات‬
‫َ‬
‫َ‬
‫ﻣﺎء ان ﺑﺎﺑت ﭔڌاﺋڻ ﮐﺎن ﺻﺎف‬
‫ﻣﺎء ﮐﺎن ﭘﮀﻳو ﺗﻪ ھن ﮐﻲ اھﻲ ڪﭤﺎن ﻣﻠﻳون ﭘﺮ ُ‬
‫وﻳﺎ‪ .‬ھﻧن ﮔﮫﭨو ﺋﻲ ُ‬

‫ڏاھﻲ ﺟﮫﺮڪﻲ‬

‫‪129‬‬

‫ﻻء ﻋورت ان ڍﻧڍ ﺗﺎن ﻣﮀﻳون آﭨﻳﻧدي رھﻲ‪.‬‬
‫ﺻﺎف اﻧڪﺎر ڪﻳو‪ .‬ان ﺑﻌد ڪﻳﺗﺮن ھﻔﺗن ِ‬
‫ھوء ﻣﮀﻳون ڪﭤﺎن ﭤﻲ آﭨﻲ ﭘﺮ ﻋورت ھﻧن ﮐﻲ ھﺮﮔﺰ‬
‫ﺟﻳﺗوﭨﻳڪ ھن ﺟﺎ ﭘٽ روز ﭘﮀﻧدا رھﻳﺎ ﺗﻪ َ‬
‫ﻧﻪ ﭔڌاﻳو ﺗﻪ ھوَء ﻣﮀﻳون ڪﭤﺎن ﭤﻲ آﭨﻲ ۽ اھﺎ ﻣﮀﻳن واري ڍﻧڍ ڪﭤﻲ آھﻲ‪.‬‬
‫ﻣﺎء ﺟﻲ ﻧڪﺮڻ ﺑﻌد ھن ﺟﻲ ﭘوﻳﺎن‬
‫آﺧﺮڪﺎر ھڪ ڏﻳﻧﮫن ﮀﺎ ﭤﻳو ﺟو ھﻲ ﭔﺋﻲ ﮀوڪﺮا ُ‬
‫ﭘوﻳﺎن ﻟڪﻧدا اﺗﻲ وﭸﻲ ﭘﮫﺗﺎ ﺟﺗﺎن اھﺎ ڍﻧڍ ﺻﺎف ﻧظﺮ آﺋﻲ ﭤﻲ‪ .‬ھو ﭔﺋﻲ ﭴﭨﺎ وڏن ﭘﭤﺮن ﭘوﻳﺎن‬
‫ﻣﺎء ﮐﻲ ﻣﮀﻳون ﭰﺎﺳﺎﺋﻳﻧدو ڏﺳﻧدا رھﻳﺎ‪ .‬اﻳﺗﺮﻳون ﺳﺎرﻳون ﻣﮀﻳون‬
‫ﻟڪﻲ وﻳﭠﺎ ﺟﺗﺎن ھو ﭘﻧﮫﻧﺟﻲ ُ‬
‫ﻣﺎء ﺟﻲ ﻣوٽڻ ﺑﻌد ھو ﭔﺋﻲ ڍﻧڍ ۾ ﻟﭤﺎ ۽ ھﻧن ﭘﺎﻟﺗو ﻣﮀﻳن ﮐﻲ ﭰﺎﺳﺎﺋڻ‬
‫ڏﺳﻲ ﭔﺋﻲ ﺣﻳﺮان ﭤﻲ وﻳﺎ‪ُ .‬‬
‫ﺷﺮوع ڪﻳو‪ .‬ھﻧن ھﭔﭿ وﭼﺎن ھڪ ﭔن ﺑدران ڪﻳﺗﺮﻳون ﺋﻲ ﻣﮀﻳون ﺟﮫﻠﻳون ﺟن ﻣﺎن ڪﻳﺗﺮﻳون‬
‫ﻣﺎء ﺳﺎن ان ﺑﺎﺑت‬
‫ﺗﻪ ڪﻧﺎري ﺗﻲ ﺋﻲ ﭰﭤڪﻲ ﭰﭤڪﻲ ﻣﺮي وﻳون‪ .‬ﮔﮫﺮ ﻣوٽڻ ﺗﻲ ھﻧن ﭘﻧﮫﻧﺟﻲ ُ‬
‫ﮘﺎﻟﮫﻪ ڪﺋﻲ ﺗﻪ ھو ﮀﺎ ڪﺮي آﻳﺎ آھن‪.‬‬
‫ھوء اھو ﻣﻌﻠوم ڪﺮي ﭘﺮﻳﺷﺎن ﭤﻲ وﺋﻲ ﺗﻪ‬
‫ﭔﺋﻲ ڏﻳﻧﮫن ﻋورت ﺟڏھن ڍﻧڍ ﺗﻲ ﭘﮫﺗﻲ ﺗﻪ‬
‫َ‬
‫ﺳﭜﺋﻲ ﻣﮀﻳون ڍﻧڍ ﮀڏي ھﻠﻳون وﻳون آھن‪ .‬ھﻧن ﮐﻲ ڪﻧﮫن طﺮﻳﻘﻲ ﺳﺎن ﺳﻣﻧڊ ڏي وﭸڻ ﺟﻲ‬
‫ﻻء ﻣﺎﭨﮫن‬
‫راھﻪ ﻣﻠﻲ وﺋﻲ ۽ ھڪ ھڪ ﭤﻲ ﺳڀ ھﻠﻳون وﻳون‪ .‬ان ڏﻳﻧﮫن‬
‫ﮐﺎﻧﭘوء اھﺎ ﻣﮀﻲ ﭰﺎﺳﺎﺋڻ ِ‬
‫ِ‬
‫ﮐﻲ ﺳﻣﻧڊ ﺗﻲ وﭸﭨو ﭘوي ﭤو‪.‬‬

Sign up to vote on this title
UsefulNot useful