You are on page 1of 16

ျမက္ကေလးတပင္

စစ္ဗုိလ္ကေတာ္ခင္မမသည္ ကတုံးမကေလးကုိ ႏွာေခါင္းရႈံ႕၍ၾကည့္၏ ေငြငါးဆယ္မ်ားေန သလားဟု စိတ္ထဲက တြက္ခ်က္ၾကည့္လ်က္ ႏွာေျမာသလုိလုိတြန္႔တိုေနေလသည္။ ႏွေျမာ မည္ဆုိလည္း ႏွေျမာေပမည္၊ ဆယ္တန္ငါးခ်ပ္သည္ ပုိကာ၀ုိင္း၌ တေနကုန္တေန ခန္းခါးခ်ိေအာင္ ထိုင္ရုိက္ရေသာေငြျဖစ္သည္။ ဖဲ၀ုိင္း၌ တေန႔ခင္းလုံးရႈံးေနသည္။ ပါလာေသာ ေငြ (၁၀၀)က်ပ္ကုန္၍အတြင္း၀န္ကေတာ္တဦးထံက(၃၀)က်ပ္လွည့္ၿပီး ဆက္ရုိက္ေနစဥ္၊မင္း ကေတာ္မ်ားေရွ႕တြင္ဣေျႏၵမပ်က္ေအာင္ ဆဲမိေသးသည္။ ေဒါသေၾကာင့္လက္ထိပ္က ခ်ဖဲကုိမျမင္ဘလွ်မ္းေနသည္။ ရင္ထဲကလည္းတလွပ္လွပ္ျဖစ္ကာ ဲ မႊန္ေနသည္။ အသက္ရွဴရပင္က်ပ္လာ၏ ကံေကာင္းေထာက္မ၍တျဖည္းျဖည္းေငြ(၁၀၀)က်ပ္ အရင္းျပန္ေပၚကာ ေငြ(၃၀)က်ပ္ အေၾကြးကုိ ဆပ္ႏုိင္လုိက္ရုံမက ေငြ (၅၀)က်ပ္ အျမတ္ ထြက္လွ်က္ အႏုိင္ႏွင့္ၿပီးလုိက္ရ၏။ ခင္မမသည္ ဖဲ၀ုိင္းအၿပီးေျမႀကီးႏွင့္ေျခမထိဘဲ ၀ဲပ်ံသား ြ လွ်င္ရေတာ့မေလာက္ေပါ႔ပါးသြားသည္။ ဟန္ေဆာင္ၿပီး ရုိက္ေနရ၏ လက္ကုိင္အိတ္တဲ ရာတန္ထည့္ယူခဲ့ရပါ႔မလားဟု ေနာင္တရလုိ႔မဆုံးဘယ္သူမွမသိၾက၍သာ၊ သူ႔ကုိယ္သူလည္း

ရႊင္ျမဴးေန၍ အသံမွာ နဂုိအသံမဟုတ္ေတာ့ဘဲ အူထကအသံထြက္လာသည္။ “ခင္ေတာ့ ဲ အိမ္ေရာက္ရင္ အိပ္ရာထဲေခြရေတာ့မယ္ ေအာက္ေမ့တယ္...ေတာ္ပါေသးရဲ႕...ဟဲ-ဟဲ-ဟဲ” ရယ္ေမာသံမ်ား စည္စည္ ပြင့္လင္းစြာ အားရပါးရႀကီး ရယ္ေမာခ်လုိက္ေလသည္။“ခင္ေတာ့ပြတာပဲ...ကုိယ္ေတာ့ မီးယပ္ ခ်မ္းထေနၿပီ...”မင္းကေတာ္ စုိးကေတာ္၊သူေဌးကးေတာ္တုိ႔၏ ကားကား ထြက္ေပၚေနစဥ္ မီးကုိ ေရႏွင့္ျဖန္း သကဲ့သုိ႔ ရုတ္တရက္တိတ္သြားၾက၏။ ဖဲ၀ုိင္းလုပ္ ေနေသာ ထမင္းစားခန္းထဲသုိ႔ ခပ္၀၀မိန္းမႀကီး တေယာက္၀င္လာသည္။ သနပ္ခါးဘဲက်ားႏွင့္ သားမဲမ၀၀တုတ္တုတ္ႀကီး၊ ဲ မိန္းမ၀၀ႀကီး၏ ကိုယ္ကေလး ဗုိက္ႀကီးမွာေရွ႕သုိ႔ တေတာင္ေလာက္ခၽြန္ ကပ္ပါ ေနသည္။ လာေလသည္။ အရုိးပေဒသာ စက္စက္သည္ (၃)ေပေလာက္ျမင့္ေသာ ကတုံးေျပာင္ကေလးႏွင့္ခေလးမ ပိန္ပိန္ေသးေသး ကေလးသည္။ ေပါင္တဘက္ကထမီစကုိ တျခမ္းသာ ေပၚတြင္ ဆြဲကုိင္လ်က္ မင္းကေတာ္မ်ားမွာ မိန္းမႀကီး၏ ေပါင္လုံးကြယ္ေန၍တြယ္ကပ္ပါလာေသာကတုံးမကေလးကုိ ျမင္ၾကရသည္။အသားညဳိညဳိ၊ ပိတ္ရွင္မီး၊ မ်က္လုံးျပဴးျပဴး၊ အသစ္ ကုိယ္လုံးကေလး ေရမေလွ်ာ္ရေသးေသာ

ကုိယ္ေပၚ၌အဆမတန္ေခ်ာင္ေနကာ ရွင္မီးႀကဳိးမွာ လက္ေမာင္းအရုိးေပၚ က်ေန၏ ခါးက ထမီသည္ ထမီ ဆင္ႏွင့္မတ။ူ အသားရိေနေသာ အ၀တ္ပုိင္းေဟာင္းစ တခုကို ဂြင္းခ်ဳပ္၀တ္ ပက္ထားကာအဆင္းလည္းမရွိ၊ ႏွင့္ေတာ့ ျပဴးစုိက္၍ အေရာင္လည္းမရွိ၊ မဲညစ္ေနသျဖင့္ အထက္ကရွင္မီး ပါးနီ၊ အေရာင္ကဲြျခားေနသည္။တကုိယ္လုံးတြင္ ၾကည့္ေန၏ “ဒီဟာမေလးလား” ေမးလုိက္လွ်င္ ဟု မ်က္လုံးသာလွ်င္ေပၚေလ၏

ႏႈတ္ခမ္းနီဆုိးလွ်က္ ဆံပင္မ်ားဖြာလံတြန္႔ေကာက္ထားေသာ မင္းကေတာ္ေတြကုိ ခပ္ရုိင္းရုိင္း ခင္မမေဘးတြင္ရပ္ေနေသာ ခပ္၀၀ႀကီးသည္ အေရးပုိင္ ကေတာ္ကမ်က္ေမွာင္ၾကဳတ္၍ ေနေသာသြားမ်ားကုိေဖာ္ကာ မိန္းမ ရွားေရာင္ေပါက္

မ်က္ႏွာခ်ဳိအယင္ေသြးၿပီးမွ

အသံေသးေသးႏွင့္ေျပာသည္။

“မမဘုိ႔ေျပာထားတဲ့ခေလးမက ေတာ့လခနဲ႔မဟုတ္ပါဘူး။

တအိမ္ကဦးသြားလုိ႔

မရလုိက္ဘူး၊

ဒီဟာမေလးက တာ

အပုိင္ေရာင္းမွာမုိ္႔

မမလုိခ်င္လဲ

ယူရေအာင္ဆြဲလာ

ပါ...”“မလုိခ်င္ပါဘူေတာ္...”ဟု အေရးပုိင္ကေတာ္က ေခါင္ခါလွ်က္မဲ့ေျပာလုိက္သည္။ ကတုံး မေလးသည္ သူ႔အား၀ုိင္းၾကည့္ေနေသာ မ်က္လုံးမ်ားကို မခံရပ္ႏုိင္၍ထမီစကုိၿမဲၿမဲဆုပ္လ်က္ တင္ပါးႀကီး ေနာက္တင္ မ်က္ႏွာကပ္ကာ ကြယ္ဖြက္ထားလုိက္သည္။ “ဒီလက္မေလာက္ ြ ကေလး ဘာလုပ္ရမလဲ...”ဟု အတြင္း၀န္ကေတာ္ကဆုိ လုိက္ရာ “ႀကီးလာေအာင္ အႏြံအတာခံၿပီး ေမြးထားရအုံးမဲ့ တာ၀န္ကမေသးဘူး..”ဟု သစ္စက္သူေဌး ကေတာ္ေလး က ေထာက္ခံလုိက္သည္။သူတုိ႔အထဲတြင္ ဆံပင္ျဖဴေနေသာ လႊတ္ေတာ္ ေရွ႕ေနက ေတာ္ႀကီး သည္ တေယာက္တခြန္း စီးကရက္ ထင္ျမင္ခ်က္ တလိပ္ ေပးေနၾက သည့္အထဲ၌ ကုလား မပါ၀င္ဘဲၿငိမ္ ထုိက္ေနာက္ ေန မွီႏွင့္ သည္။အတန္ၾကာမွ ရုတ္သိမ္း၍ ေရွ႕ေနာက္ေျမွာ္ျမင္ ေတြးေတာစဥ္းစားေနေသာ အမူအယာမ်ားကုိ

ကုိဖြာလုိက္ၿပီးေနာက္

ေက်ာကုိျပန္ကပ္လုိက္ကာခပ္ေလးေလးေျပာျပသည္။

“ဒီလုိအပုိင္းရတာမ်ဳိးကရွားတယ္ေနာ္...

လခနဲ႔

ခုိင္းရတာက

မပုိင္၀က္ေမြးေတြ၊ဒါမ်ဳိးကမွ

တသက္လုံးခုိင္းဖုိ႔ပုိင္တာ၊ ငယ္လဲခဏေပါ႔။ ေစာင့္ရလွ(၁)ႏွစ္(၂)ႏွစ္ပါ၊ (၈)ႏွစ္(၉) ႏွစ္ေလာက္ ျဖစ္လာယင္ ပန္းကန္ေဆး၊ သနပ္ခါးေသြး၊ အ၀တ္ဖြတ္၊ ၾကမ္းတုိက္ရေရာေပါ႔၊ အန္တီကခ ေလးေျမးငယ္မရွိလုိ႔၊ ရွိရင္သူတုိ႔နဲ႔အေဖၚရေအာင္၀ယ္ထားလုိက္မွာဘဲ” ခင္မမသည္ ျဖတ္ကနဲ အိမ္က မုိက္ကယ္ႏွင့္လီလီကုိ သတိရလုိက္သည္။ မုိက္ကယ္မွာ(ရ)ႏွစ္သား ကေလးျဖစ္သည္။ လီလီမွာ(၁၀)ႏွစ္သမီးျဖစ္သည္။ မခင္ၾကေပ၊ ဆယ္ေလးငါးႏွစ္ ခေလးေတြမွာ အိမ္ကထမင္းခ်က္ေသာ အမယ္ႀကီးကုိ

ခပ္ရြယ္ရြယ္ကေလးမမ်ားကုိ

လခႏွင့္ငွားထားရေပါင္း

လည္းမ်ားလွၿပီ။ ခေလးေတြက ဆုိးလြန္းေသာေၾကာင့္ ဒဏ္မခံႏုိင္ၾကဘဲ တလႏွစ္လႏွင့္ထြက္

သြားၾကသည္။ ခုိင္းသြားႏုိင္မည္။

ဒီဟာမေလးဆုိရင္

အပုိင္လည္းရ၊

ဒုံးေပကပ္သတ္

ခုိင္းခ်င္တုိင္းလည္း

“ဘယ္ေလာက္လဲ”ခင္မမသည္ ေစ်းထဲ၌ ဘဲေကာင္ကုိ၀ယ္သည့္အခါ ရင္အုံႏွင့္ေပါင္တံတုိ႔တြင္ အသား မ်ားမမ်ား တုိ႔ဖိ ၾကည့္သလုိ တင္ပါးေနာက္က ကုိယ္တျခမ္း ထြက္ျပဴလာေသာ ကတုံးမေလး၏ ထုတ္ရေအာင္ လက္ေမာင္းႏွင့္ေပါင္တံတုိ႔ကုိ လက္တဘက္က ေနာက္ျပန္ မ်က္စိကစားရင္း ပစ္လ်က္ ေမးၾကည့္လုိက္သည္။ ပုေနေသာ “၅၀က်ပ္ ပါရွင္...” မိန္းမ၀၀ႀကီးသည္ အားတက္ကာ ေရာင္းမည့္ပစၥည္းကုိ ၀ယ္သူအား တင္ပါးေနာက္၌ ကတုံးမကေလး၏ ဂုတ္ကုိ ဆုတ္ကာ ကုိယ္ေရွ႕သုိ႔ ဆြဲထုတ္ လုိက္ေလ၏ ကတုံးမကေလး သည္ ရုန္းရင္းလိမ္ရင္းပါလာကာ ခၽြန္ထြက္ေနေသာ ဗုိက္ပူႀကီးကုိ ကပ္ဖဲ့ကပ္ဖဲ့ျဖင့္ပင္ အတင္း ကပ္မွီေနၿပီးေနာက္ မည္သူ႔ကိုမွ် မၾကည့္ေတာ့ဘဲ မ်က္ႏွာကိုငုံ႔ထားသည္မိန္းမ၀၀ႀကီး၏ ဗုိက္ကုိ မွီရပ္တယ္ကပ္ေနေသာ ရုပ္ပ်က္ဆင္းပ်က္ “ပစၥည္း”ကုိ၀ုိင္းၾကည့္ၾကရင္း အားလုံးလုိ ြ လိုပင္ စိတ္ပ်က္ၾကသည္။ ေငြ ၅၀ က်ပ္ႏွင့္တန္မတန္တြန္႔ေနေသာ ခင္မမပင္ ႏွာေခါင္းရႈံ႕၍ ေနေလသည္။

“ဖေအမေေအလည္းမရွိပါဘူး၊ ေဆြမ်ဳိးလည္းမရွိပါဘူး၊ မုးဒုံဘက္ကပါ၊ေမြးခါစက သနားလုိ႔ ယူၿပီးေမြးထားတဲ့ အဖုိးႀကီးလည္းေသသြားၿပီ၊ အမယ္ႀကီးမမာလုိ႔မေမြးႏုိင္တာေၾကာင့္ အိမ္ေကာင္းယာေကာင္း ပုိ႔ခုိင္းတာပါ...” လူအေရာင္းအ၀ယ္ကုိ က်င္လည္ပါးနပ္စြာ ကုန္ကူး ေနေသာ မိန္းမႀကီးသည္ ေခၚထားသည့္ေစ်းႏွင့္ တည့္ေအာင္္ ေရာင္းပန္း မလွေသာပစၥည္းကုိ တြန္းေရာင္းေနရေလ၏။ ေျခာက္ေျခာက္ ျဖစ္ေနသည္။ “မေလွ်ာ့ဘူးလားရွင္ ၃၀က်ပ္ ေလာက္နဲ႔ မရဘူးလား....”ခင္မမသည္ မိန္းမႀကီးကိုေျပာၿပီး အိမ္ရွင္အေရးပုိင္ကေတာ္ကုိ ဆစ္ေပးရန္မ်က္လုံးျဖင့္ စစ္ကူေတာင္းလုိက္သည္။ အေရးပုိင္က ေတာ္ကား လူေရာင္းလာေသာမိန္းမ၀၀ႀကီးထက္ အရည္အခ်င္းတပန္းသာျဖစ္၍ သြယ္၀ုိက္ ေသာနည္းျဖင့္ ဖိႏွိပ္ နင္းဆစ္ေပးလုိက္သည္။ ညီးဟကလည္း “ခင့္ႏွယ္...ဘာလုပ္ဖုိ႔မ်ား ၃၀က်ပ္ ေပးယင္ လုိခ်င္ရ တာလဲ...လက္မေလာက္ဟာကို မခုိင္းရ မစီးရ ဒုကၡသုကၡခံလုိ႔ ေမြးရမွာ၊ ကုိယ္သာ ဆုိရင္ အလကားေမြးပါဆုိေတာင္မယူဘူး၊ ေလာက္ရလွ်င္ေပးခဲ့မယ္ဟု ေစ်းကုိင္မေနနဲ႔၊ ေတာ္ေတာ့ ညီးဟာမ ေလးကုိ ဘယ္သူကမွ ယူမွာမဟုတ္ဘူး...သိရဲ႕လား” ၁၀ က်ပ္ မွန္းခဲ့ေသာ မိန္းမႀကီးသည္ ႏုံခ်ာေၾကာက္ရြံ႕ရုိေသလွေသာ ခင္မမသည္ အိတ္ထဲကေငြႏွင့္ သာဆုိလွ်င္ သည္လုိပိန္ပိန္ သုိ႔ေသာ္ (၃)ေပေလာက္ဟာကေလးမ်ဳိးကုိ ၀ယ္ျဖစ္ခ်င္မွ ၀ယ္ျဖစ္မည္။

အရႈံးထဲက အျမတ္ျပန္ထြက္ထားေသာ ေငြ၅၀ က်ပ္ ပင္ျဖစ္၍လဲယူရန္ ေအာင့္ သက္သက္

ဟန္ေပးလ်က္ မ်က္ႏွာထား ႀကီးႏွင့္ ေျပာလုိက္ေသာ အေရးပုိင္ကေတာ္ကုိ ရွိခုိးဦးတင္ျပန္ ေျပာလုိက္သည္။ “ေစ်းမကုိင္၀ံ့ပါဘူးမမရယ္...ေပးတဲ့အတုိင္း တုိးမေျပာပါဘူး...က်မက ၾကား ထဲကပါ... ဟုိအမယ္ႀကီး တဘက္သားလဲ ေဆးဘုိး ၀ါးဘုိးေလးဘဲရရ သက္သက္ ေဆာင္ ရြက္ေပးခ်င္လုိ႔ မေလးသည္ ဆြလာတာပါ၊ ဲ မဲ့ေနရာမွ မမကဒီေလာက္နဲ႔ေတာ္ဆုိ မွ...တုိးမေျပာရဲပါ မသိ ဘူး”ကတုံး စာပြဲေပၚသုိ႔ ဘယ္ကေပၚလာမွန္း ခုန္တက္လုိက္ေသာ

ေၾကာင္နက္ကေလးကို ေငးစုိက္ၾကည့္ေနကာ ဘာေတြကုိ ေျပာဆုိေနၾကမွန္းမသိေတာ့ေပ။ ေၾကာင္နက္ကေလးသည္ စာပြဲေပၚတြင္ေခြလ်က္ လည္ပင္းယား၍ လက္ကေလးတဘက္ႏွင့္ ကုပ္ေနသည္ကုိ စုိက္ၾကည့္ေနေလသည္။ အေရးပုိင္ကေတာ္သည္ ေၾကာင္နက္ကေလးကုိ ေပြ႔ယူခ်ီလုိက္ကာ ရင္ခြင္တြင္ေထြးပုိက္ ထားလိုက္သည္။ေၾကာင္နက္ကေလး အေရးပုိင္က ေတာ္ ရင္ခြင္ထဲ ေရာက္သြားမွ မ်က္ေစ့လႊဲသြားကာ ခင္မမအားတလွည့္ မိန္းမ၀၀ႀကီး လွမ္းယူ လုိက္ေသာေငြစကၠဴကုိတလွည့္ၾကည့္ေနျပန္၏ “ခင္ျပန္ေတာ့မယ္...ကလပ္ကုိ အခန္းထဲမွ ကားလႊတ္ရအုံးမွာ...အားလုံးဘဲျပန္မယ္ေနာ္...”ခင္မမသည္ ခင္မမေနာက္မွ မိန္းမ၀၀ႀကီးသည္ အိမ္ေရွ႕ ကတုံးမကေလး ဆင္၀င္ေအာက္ရွိ မ်က္ရိပ္ျပလုိက္

ေရွ႕ကထြက္ခဲ့သည္။

လက္ဆြလ်က္ လုိက္ခဲ့ ကာ ေၾကာင္နက္ကေလးကုိ ေပြ႕လာေသာ အေရးပုိင္ကေတာ္ႏွင့္ ဲ အျခားကေတာ္မ်ားက ကားထဲသုိ႔မ၀င္ခင္ ေနာက္ဆုံးက ထြက္လုိက္လာၾက၏ ခင္မမသည္ ကတုံးမကေလးကုိ အရင္တင္ေပးရန္

သည္။“တက္...ကားေပၚတက္ ကားႀကီးစီးၿပီး ဟုိေစ်းမွာ မုန္႔သား၀ယ္ေပးမွာ၊တက္ေလ...” ြ ကားႀကီးထဲ မ၀င္၀ံ့သျဖင့္ မ်က္လုံးမ်ားျပဴးကာ အသံမထြက္ဘဲ ရုတ္တရက္ အေၾကာက္အကန္ ရုန္းယင္း မန္းမႀကီး၏ ေပါင္တံအား တအားဖက္ထားပုံကုိ ၀ုိင္းၾကည့္ၾကလ်က္ ၀ါးကနဲ ရယ္ၾကေလသည္။ မိန္းမႀကီးက ပခုံးကေလးႏွစ္ဘက္ကေန၍လက္ႏွင့္ ဆုပ္မ လုိက္ၿပီးလ်င္ ကားထဲသုိ႔ ထုိးသြင္းထည့္လုိက္ကာ ဂ်ဳိင္း ကနဲ တံခါးႀကီးပိတ္ပစ္လုိက္မွ ၀ါးကနဲ ငုိသံ ထြက္ လာသည္။ ခင္မမသည္ ၿပဳံး၍ ေရွ႕မွဒရုိင္ဘာေဘးတြင္ ၀င္ထုိင္လုိက္ကာ ကားတံခါးကုိ ပိတ္လ်က္ ကားမထြက္ခင္အားလုံးလက္ျပ၍ ရႊငရႊင္ၿပဳံးၿပဳံး ္ ႏႈတ္ဆက္ခဲ့သည္။

“နင့္နာမည္ဘယ္သူလဲေျပာစမ္း...”ခင္မမသည္

အိမ္ခန္းထဲ၌

အ၀တ္အစားမ်ားလဲဖယ္ကာ

အေညာင္းဆန္႔ရန္ကုတင္ေပၚသုိ႔ ပစ္လွဲလုိက္ၿပီးလွ်င္ အျပင္ခန္း တြင္ တရႈံ႕ရႈံ႕ငုိေနေသာ က ေလးမကုိ အခန္းထဲသုိ႔ ေခၚသြင္းလ်က္ စစ္ေဆးၾကည့္၏ “ေျပာေလ...ေမးေန တာ““ငါ ဘယ္ေရာက္ေနပါလိမ့္... “ဟု အသိဥာဏ္ျဖင့္ မစဥ္းစားႏုိင္ေသးဘဲ၊ မွန္ကားႀကီးထဲထည့္ကာ တံခါးအလုံပိတ္ေမာင္း လာ၍ ေသလုေျမာပါးေၾကာက္လန္႔သြားသည့္အရွိန္မွာ ေကာင္းေကာင္း မေျပတတ္ေသးသျဖင့္ ရုတ္တရက္အေျဖမေပးႏိုင္ဘဲ ရႈိက္၍ ငုိေနေလ၏ “ဒီနားတုိးခဲ့စမ္း...” အမိန္႔ေပးေသာအသံသည္ ျပင္းထန္လွသျဖင့္ တကုိယ္လုံးတုန္သြားကာ ေၾကာက္ေၾကာက္ ရြံ႕ရြံ႕ ျဖင့္ ကုတင္နားသုိ႔ တုိးကပ္လာသည္။“ေမးေနတာေျပာေလ၊ နံမည္ေမးတာေျပာ၊

နင့္နံမည္က ဘယ္သူလဲ...” “ၫႇပ္စိ” ကေလးမေလးက ေနာက္တႀကိမ္ထပ္ေျပာမွ နားထဲတြင္ သဲကြသြားလ်က္ ဲ ခင္မမသည္ “ၫႇပ္စိ... အမယ္ေလးဟဲ့”ဟု အလန္႔တၾကားပင္ ေအာ္ လုိက္ကာ မ်က္ႏွာႀကီးရႈံ႕ေန၏ ေမြးေန႔ပါတီက ျပန္လာၾကေသာ မိုက္ကယ္ႏွင့္လီ လီတုိ႔ သည္ အခန္းထဲသုိ႔ေျပး၀င္လာၾကသည္။ “မာမီ...မာမီ”ဟု ေအာ္ေခၚလာေသာ အသံမ်ားကား ဆူညံသြားသည္။ မုိက္ကယ္သည္

ဖိနပ္မခြ်တ္ဘဲ ခုတင္တုိင္ေပၚသုိ႔ ခုန္တက္လာ၍ ခင္မမက ထလွမ္းဆြဲလုိက္သည္။ လီလီသည္ ခုတင္တုိင္ကုိကုိင္ကာ “ၫွပ္စိ”အား ေျခဆုံးေခါင္းဖ်ား ထူးထူးဆန္းဆန္းၾကည့္လုိက္၏ ၫွပ္စိ သည္ လီလီ၏ေခါင္းေပၚ၌ ေခြလိမ္ေနေသာဆံပင္ႏွင့္ႏႈတ္ခမ္းနီပါးနီျခယ္ထားေသာ မ်က္ႏွာ ကုိျပဴးစုိက္ ၾကည့္ေနသျဖင့္ မႏွစ္ၿမဳိ႕သလုိ ႏႈတ္ခမ္းစူျပလုိက္ကာ “မာမီ...သူကဘယ္သူလဲ”ဟု ေမးလုိက္သည္။ မုိက္ကယ္သည္ ခင္မမေက်ာကုိ ပုိးစီးထားလုိက္ကာ လည္ပင္းအစ္ေလာက္ ေအာင္ဖက္ထားသျဖင့္ လက္္ျပဳတ္ ေအာင္ ႀကဳိးစား၍ မနဲျဖဳတ္ေနရင္း “သမီးတုိ႔ခုိင္းခုိင္းဖုိ႔ ၀ယ္လာတာ”ဟုဆုိလုိက္၏ မုိက္ကယ္သည္ ၫွပ္စိအားၾကည့္လ်က္ မ်က္ႏွာရႈံ႕၍ “သားသား ခုိင္းဖုိ႔ေရာမ၀ယ္လာဘူးလား...ဟု ခင္မမေက်ာကို လက္သီးဆုပ္ႏွင့္ တဘုံးဘုံး ထု ေျပာ ေလ သည္ “အတူတူေပါ႔သားရယ္. ..အတူတူခုိင္းၾကေပါ႔”ဟု အထုခံရင္း ေခ်ာ့ေျပာရသည္။ “မာမီ... သူကဘယ္ကလဲ” လီလီသည္ အထပ္လုိက္ အထပ္လုိက္ၾကြေဖာင္းကားေနေသာ ေျခေထာက္ကေလးမ်ား ဂါ၀န္ ေအာက္ပုိင္းကုိပင့္လွန္၍ ခုတင္ေပၚထုိင္ခ်ကာ လႈပ္ရမ္းလ်က္

စိတ္၀င္စားစြာစစ္ေဆးေမးျမန္းေန၏ “ဘယ္ကမွန္း ဘယ္သိမလဲ၊ ဟဲ့...နင္ဘယ္မွာေမြးသလဲ”ခင္မမ ေမးေနလည္း ေမးေမးပင္၊ ညွပ္စိမွာ ေမးတာကုိ နားလည္သလုိရွိေသာ္လည္း၊ ဘယ္မွာေမြးမွန္း မသိသျဖင့္ ေၾကာင္ ေထာင္ႀကီးပင္ ၾကည့္ေန၏“နင့္ကုိေမြးတဲ့ေနရာ နင္မသိဘူးလား...”ညွပ္စိသည္ ခင္မမအား ၾကည္၍ ေခါင္းခါလုိက္သည္၊ လီလီႏွင့္မုိက္ကယ္လည္းၿပဳိင္တူရယ္လုိက္ၾကသည္၊ ညွပ္စိသည္ မ်က္ႏွာၫႈိးသြားကာ မုိက္ကယ္အား မ်က္ေစာင္းထုိး၍ ၾကည့္လွ်င္ မုိက္ကယ္၏ မ်က္ႏွာ ေပါက္ဆုိးဆုိးႏွင့္ လက္သီးကုိျမင္လုိက္ရ၍ ခ်ာကနဲ မ်က္လုံးကုိ ရုပ္သိမ္းပစ္လုိက္သည္။ “မာမီ...သူ႔အေဖေရာ အေမေရာ မရွိဘူးလား...” ခင္မမသည္ လီလီ၏ဂါ၀န္ေနာက္ေက်ာမွ ၾကယ္စိမ်ားကုိ လွမ္းျဖဳတ္ေပးေနရာမ “နင့္အေဖအေမ ေမးေနတယ္ ...ေျပာေလ” ဲ ဟုေငါက္ေျပာလုိက္သည္။ ညွပ္စိသည္ မုိက္ကယ္ကုိ မၾကည့္ေတာ့ဘ၊ လီလီႏွင့္ခင္မမကုိ သာတလွည့္စီၾကည့္လ်က္ေန၏ “ေမးတာေျပာေလ...” လီလီကေအာ္ေငါက္လုိက္သည္၊ ညွပ္စိ သည္ လီလီကုိမ်က္ေစာင္းထုိးလ်က္ ဆီမန္းမန္းသလုိ ႏႈတ္ခမ္းမ်ားက လႈပ္ေလ၏ မုိက္ ကယ္ႏွင့္လီလီသည္ မွထ၍ ညွပ္စိပုံပန္းကုိၾကည့္လ်က္ စိတ္ဆုိးေနမွန္းသိၾကသျဖင့္ ၫွပ္စိဘက္သုိ႔လွည့္ ပုိ၍စိတ္၀င္ ကာ“ ေမး စားကာ “မာမီ...ေမးတာမေျပာဘူး”ဟု ၿပိဳင္တူတုိင္တန္းၾကသည္။ ခင္မမသည္ခု တင္ေပၚ လီလီ၏ဂါ၀န္ကုိ အထက္သုိ႔လွန္ခၽြန္ယူလ်က္

တာေျပာ”ဟု ထပ္ေအာ္လုိက္၏ ညွပ္စိသည္မ်က္ႏွာပုပ္ပုပ္ျဖင့္ မည္သူ႔ကုိမွ်မၾကည့္ဘဲ ၾကမ္းကုိ စုိက္ၾကည့္ကာ မေျဖဘဲေန၏ ခင္မမသည္ “အာဂလာတဲ့ေကာင္မေလးပါလား...” ဟုေထာင္း ကနဲျဖစ္သားကာညွပ္စိေရွ႕၌ခါးေထာက္ၾကည့္လုိက္၏ ြ သည္။ ျဖန္းကနဲအသံထြက္လွ်င္ အသံထက္ေအာင္ ြ အရယ္ရပ္သားကာ ြ ေအာ္ငုိလုိက္သည္။ “ညွပ္စိ...” ညွပ္စိအား “ဘာတုန္း...”ျဖန္း... စုိက္ၾကည့္ေနၾကျပန္၏ ညွပ္စိ၏ နာမည္ကုိၾကား၍လီလီသည္ တခစ္ခစ္ရယ္ေနေလသည္။ မုိက္ကယ္လည္းလုိက္ရယ္ ညွပ္စိသည္ ျဖန္း...ျဖန္း...ျဖန္း...ဤအႀကိမ္တြင္

သုံးခ်က္ျဖစ္သြားသည္။ ထုိသုံးခ်က္သည္ ညွပ္စိအား ေနာက္ထပ္အသံ မထြက္၀ံ့ေတာ့ေခ်။ “တိတ္...ေကာင္းေကာင္းေျပာ...နင့္ အေဖအေမ ဘယ္သူလဲ...”ညွပ္စိသည္ ရွဳိက္လ်က္ရွဳိက္ လ်က္ “မသိဘူး”ဟုဆုိေလသည္။ အေဖ အေမ မသိဘူးဆုိေသာအေျဖမွာ လီလီႏွင့္မုိက္ကယ္ အဖုိ႔ ရယ္စရာေကာင္းလွ၍ သူမသိဘူး... အားရပါးရ ရယ္ၾကသည္။ “မာမီ...အရူးမေလး “ေနာက္တခါေမးလုိ႔မ်ား ေနာ္...သူ႔ မေျဖဘဲ အေဖအေမ အရူးမေလး..ဟုေျပာၾက၏

ကပ္ေနရင္္...ေဟာဒီမွာ ၾကည့္ထား”ခင္မမသည္ သူ၏ မုိ႔ေဖာင္းတုပ္ခုိင္ေသာ လက္၀ါးကုိ ေထာင္ျပသျဖင့္ ညွပ္စိသည္ မ်က္လုံးကေလး ေပကလပ္ျဖင့္ ၾကည့္လ်က္ရွဳိက္ေနေလသည္။ ညွပ္စိသည္ သူ၏ဇာတိကုိ ေျပာျပတတ္ဖုိ႔ေနေနသာသာ သူ႔မိဘမ်ားကုိပင္ မည္သူမည ္၀ါမသိရုိးအမွန္ျဖစ္၏ သိခ်င္ စိတ္လည္းမျဖစ္မိေပ။ လူမွန္းသိတတ္စအဖုိးႀကီးတေယာက္ႏွင့္ တူတူေနခဲ့ဖူးသည့္ ဘ၀ကုိလည္း ျပန္လည္၍ သတိရခ်င္သည့္ အခါမွသတိရေလသည္။ အဖုိးႀကီးရုပ္ကိုလည္း ေတာ့ ေကာင္းေကာင္းမမွတ္မိေတာ့ဇ၀ဇ၀ါမွတ္မိသည္။ထုိ႔ေနာက္အမယ္ႀကီး ေနာက္ဆုံး ထုိမိန္း ထုိမိန္းမႀကီး မႀကီးသည္ ႏွင့္ ေနခဲ့ရသည္ကုိသာ ေကာင္း

တေယာက္ႏွင့္ မိန္းမႀကီးတေယာကကုိသိသည္။ အမယ္ႀကီးမွာ ၀ါးျခမ္းျပားႏွင့္ အရွိဳးထေအာင္ အရုိက္မခံခဲ့ရေခ်။ ေတာ့သည္။ ေကာင္းမွတ္မိ မိမိအာ ေျခာက္လေလာက္ေမြးထာၿပီး

ေငြ၃၀က်ပ္ ႏွင့္ ေရာင္းစားလုိက္ပုံကုိ ဂဃဂဏ မသိလုိက္၊ မိမိကုိ ေခၚသြားသည္ ေငြစကၠဴ ယူလုိက္သည္။ ကားထဲထည့္လုိက္သည္၊ ဒါေလာက္သိေသာ အသိကေလး သည္လည္း ေနာင္ကာလ ၾကာျမင့္ခဲ့လွ်င္ သိခ်င္မွ သိေလေတာ့မည္။ ညွပ္စိမွာ လီလီႏွင့္ မုိက္ကယ္ကုိ မုန္းသြားေလသည္။ ခင္မမကုိ ေၾကာက္သြားသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ မည္သူႏွင့္မွ် မ်က္ႏွာခ်င္း မဆုိင္လိုေတာ့ဘဲ အိပ္ခန္းတြင္းရွိ ကုတင္၊ မွန္တင္ခုံ၊ အ၀တ္ဘီဒုိ၊ပန္ကာ စသည့္အရာ၀တၱဳ ပစၥည္းမ်ားကုိ က်ီးကန္းေတာင္းေမွာက္ ေရွာက္ၾကည့္ေနလ်က္ တခ်က္ တခ်က္သာ ရွဳိက္သံထက္ေန၏“လီလီ...သူ႔ကုိ ေဒၚေဒါင္းရင္ဆီေခၚသြား၊ မီးဖုိထဲမွာ ထား လုိက္၊ ပက္ ြ ဂီေရာ...ပက္ဂီ” မိုက္ကယ္သည္ ကုတင္ေပၚမွ ခုန္ခ်လုိက္ကာ၊ အခန္း၀သုိ႔ ေျပးသြားလ်က္ “ပက္ဂီ....ပက္ဂီ”ဟု သံကုန္ဟစ္၍ ေေခၚေလ၏ အေမႊးစုတ္ဖြားျဖင့္ ပုုပု လုံးလုံး ေခြးက ေလးသည္ အခန္းထဲသုိ႔ ေျပး၀င္လာသည္။ မုိက္ကယ္သည္ ဂုတ္ကၫွစ္၍ မ ယူလုိက္ၿပီး ကုတင္ေပၚသုိ႔လွမ္းပစ္တင္လုိက္သည္။

“ဟဲ့...ဟဲ့...ေသေတာ့မွာဘဲ” ခင္မမမွာ မ်က္လုံးမ်က္ဆန္ျပဴးကာ “ပက္ဂီဖုိ႔ႏုိ႔ထမင္း ေခြးကေလးကုိ ႀကဳိေပးဘုိ႔ ေမြ႔ရာေပၚမွသြားေကာက္ယူ၍ ေအာက္သုိ႔ခ်လ်က္” ေဒၚေဒါင္းရင္ကုိ...ေျပာလုိက္ေနာ္”ဟု

မွာလုိက္သည္။ လီလီသည္ ၫွပ္စိအား “လာခဲ့” ဟုဆုိကာ ေရွ႕က အရင္ထြက္သားေလသည္။ ြ ၫွပ္စိသည္ ေခြးကေလးကုိ မ်က္စိက်ေန ကာ ႏွစ္သသက္စြာျဖင့္လွည့္ၾကည့္လွည့္ၾကည့္ႏွင့္ လုိက္သြားေလ၏ ဟာမ်ား ေဒၚေဒါင္းရင္သည္ ခင္မမတုိ႔ျပန္ေရာက္၍ တခါးဖြင့္ေပးကတည္းက ေဟာက္လုိက္သည္။ ၫွပ္စိကုိ စပါးေမႊးစူးသြားေလ၏ လီလီႏွင့္ၫွပ္စိ တုိ႔ မီးဖုိထသုိ႔ ၀င္လာၾကလွ်င္ “ဒီေလာက္ ဲ ဘာျဖစ္လုိ႔ေခၚလာရလဲ မသိပါဘူးေတာ္...”ဟု ဆီး၍ ၫွပ္စိသည္ လူျဖစ္သည္ လူျဖစ္လာကတည္းက ဘယ္သူ႔မ်က္ႏွာသာေပးမွ မခံရဘူးခဲ့ေပ၊ မ်က္ေစာင္းဒဏ္ကုိ ယဥ္ပါးေနကာ ခံႏုိင္ ရည္ရွိၿပီးသား ျဖစ္သည္။ မီးဖုိထဲရွိ ထင္းပုံနားတြင္ ထုိင္ခ်ကာ ေဒၚေဒါင္းရင္ကုိသာ ေငးၾကည့္ေနေလ၏ ေဒၚေဒါင္းရင္မွာ လက္မအားေအာင္ အလုပ္မ်ားေနသည္။ ညစာအတြက္မွီေအာင္ ကတန္းကမန္း လုပ္ကုိင္ေနရသည္။ မီးဖုိေပၚမွ ဟင္းအုိးနံ႔သည္ ၫွပ္စိအားဒုကၡေပးေနသည္။ ၫွပ္စိသည္ ဟင္းနံ႔ျဖင့္ သေရယုိေနကာ ပါးစမ္တျပင္ျပင္ လုပ္လ်က္ငတ္မြတ္ဆာေလာင္ေနေလ၏ ခင္မမသည္ အလွျပင္ကာ သ ၿပီးသြားၿပီေမာင္ေတာ္လာခ်ိန္နီးၿပီမုိ႔ဆီးႀကဳိေတာ့မည္။ လီလီႏွင့္မုိက္ကယ္တုိ႔ကုိလည္းေရမုိးခ်ဳိးေပးထားၿပီးၿပီ။ ေမာင္ျပန္လာလွ်င္ တအိမ္လုံးရွင္းေနမွ လွေနမွ ႀကဳိက္သည္။ အလွျပင္ၿပီး အျမင္မေတာ္တာကေလးေတြ ေရွာက္သိမ္းေနရသည္။ အျပင္ဘက္တြင္ ေမွာင္က်၍ လာေခ်ၿပီ။ အိမ္နီးတ၀ုိက္ၿခံမ်ားမွ ထြန္းထားေသာ မီးလက္ကုိ လွမ္းျမင္ရသည္။ ခင္မမသည္ျပတင္းေပါက္တြင္ရပ္ကာလမ္းဘက္သုိ႔ေမွ်ာ္ေလ၏။ အုံး... ဗုိလ္မွဴးကေတာ္ရဲ႕” မီးဖိုထဲမွ ေျပးထြက္လာေသာ သုိ႔ေသာ္ၾကယ္ပြင့္မ်ားကား ေဒၚေဒါင္းရင္သည္ ခင္မမ

ျပာမိႈင္းနက္ေမွာင္ေသာ ေကာင္းကင္တခြင္ လုံးတြင္ တဖ်က္ဖ်က္ေတာက္ေနၾကသည္။ “လုပ္ပါ အနီးတ၀ုိက္သုိ႔ မေရာက္ခင္ အေ၀းႀကီးက ေအာ္ေျပာရင္း ေျပး ထြက္လာသည္။ ခင္မမလည္း တဒိတ္ဒိတ္ခုန္သြားေသာ ရင္ျဖင့္ ေဒၚေဒါင္းရင္ဘက္သုိ႔ လွည့္လုိက္ကာ “အုိ...ဘာျဖစ္ တာလဲ”ဟု ေမးလ်က္ ေခါင္းကုိႀကီးသြားေလသည္။ “ဟုိေကာင္မေလးရယ္...ေခၚလုိ႔မရဘူး တက္ေနတယ္...” ခင္မမသည္ မီးဖုိထဲသုိ႔ ၀င္ေျပးသြားေလသည္။ လီလီႏွင့္မုိက္ကယ္တုိ႔လည္း အေနာက္မွ ေျပးလုိက္ၾကသည္။ ၫွပ္စိမွာ ရင္ထဲမွ ထင္းပုံကုိ အားျပဳမွီကာ မ်က္လုံးမ်ား ျပဴးထြက္ေအာင္...ၾကပ္ေနလ်က္ အင့္...အင့္ဟုမခ်ိမဆန္႔ အသံထြက္ေန၏

“ဘယ္လုိျဖစ္တာလဲ ဟင္...ဘာျဖစ္တာလဲ” ခင္မမမွာ ဘာလုပ္ေပးရမွန္းမသိေေအာင္ စိတ္ရႈပ္ သြားသည္။ အနာအဆာ ႏွင့္ဟာကုိ အ၀ယ္မွားလာၿပီဟု အႀကီးအက်ယ္ စိတ္ပ်က္မိကာ

ျဖစ္ႏုိင္လွ်င္ ယခုပင္ျပန္ပုိ႔ လုိက္ခ်င္ေတာ့သည္။ ခင္မမသည္ ေတာက္တခ်က္ေခါက္လ်က္ “ဘယ္လုိလုပ္ရမွာလဲ” ဟု ေဒၚေဒါင္းရင္ ဘက္သုိ႔ လွည့္ေမးလုိက္သည္။“က်မ ခ်က္ေနတာ ေဘးကေနၿပီးဆာတယ္၊ ထမင္းၾကမ္းေတြ ထမင္းေပးစားပါနဲ႔ တပူပူေတာင္းေနလုိ႔ မနက္ကက်န္တဲ့ တဇလုံလုံ ဇလုံထဲထည့္ၿပီး ငါးပိေၾကာ္ေတြ ပုံေပးလုိက္တယ္၊

ေျပာင္ေနေအာင္စားၿပီး အဲသလုိ ေခၚမရ ျပဳမရ အင့္...အင့္နဲ႔ ျဖစ္ေနတာဘဲ...” ခင္မမသည္ ခါးေထာက္၍ ရပ္ၾကည့္ေနရာမွ ေဒၚေဒါင္းရင္ကုိ တလွည့္ေဒါသအေရာင္မ်ား ထြက္လာေသာ မ်က္လုံးျဖင့္ စိမ္းစိမ္းၾကည့္လုိက္ကာ မခ်ိမဆန္႔ ၫွပ္စိနားသုိ႔ သြားၿပီးေျခေထာက္ႏွင့္ေက်ာက္ကာ ၫွပ္စိသည္ မထူးႏုိင္ဘဲ အင့္. ေခၚလုိက္၏“ၫွပ္စိ” ေ၀ဒနာခံစားေနရေသာ

..အင့္ဟုသာေအာ္မည္ေန၏ “ရွင့္ႏွယ္ရွင္...ဇလုံထဲ တာမဟုတ္ဘူးရွင့္၊ ထမင္္းေတြဘယ္ေလာက္မ်ား သိရဲ႕လား” ေဒၚေဒါင္းရင္မွာ ထည့္ေပးလုိက္သလဲ... ဆုိးဆုိးျဖင့္ ေနစရာမရွိေအာင္ တက္ေန ေအာ္ေငါက္ ျဖစ္သြားကာ

စားပုိးနင့္ေနတာ

မ်က္ႏွာထား

ႀကိမ္းေမာင္းေျပာဆုိလုိက္ျခင္းေၾကာင့္

“ဗုိလ္မွဴးကေတာ္ရယ္...ဆာတယ္ဆုိလို႔ ေကြ်းမိတာပါ...”ဟု တုန္တုန္ယင္ယင္ေတာင္းပန္ရင္း “အငတ္မေလးေသတာ ေအးတယ္”ဟု စိတ္ထက က်ိန္ဆလိက္သည္။ “သူ႔ပါးစပ္ထဲ လက္ၫႈိး ဲ ဲ ု ထုိးသြင္းၿပီး ႏႈိက္အန္မွ ျဖစ္မွာ...” လီလီႏွင့္မုိက္ကယ္သည္ေဒၚေဒါင္းရင္၏လက္ကို မ်က္ ေတာင္မခတ္ၾကည့္ေနၾကသည္။ လက္ၫႈိးတေခ်ာင္းတည္း ထုတ္၍ မ်က္ႏွာနားကပ္သားေသာ ြ ေဒၚေဒါင္းရင္၏ လက္ၫႈိူးမွာ ေျခာက္လုံးျပဴးေသနတ္ကုိခ်ိန္လ်က္ အနားကပ္သြားသည့္ ပုံသ႑န္လုိ ကေလး ႏွစ္ေယာက္စလုံး ရင္ဖုိေနၾကသည္။ ေဒၚေဒါင္းရင္မွာ ေနာက္ေဖး အုိးကိုသြန္ေဆးေပးဖုိ႔ရာ ၀န္မေလး ေသာ္လည္း ၫွပ္စိပါးစပ္ထဲ လက္ထုိးႏႈက္ရန္ ႏွလုံး နာမိသည္။ “ဟ...ဟ ဆုိ...ဟ”လက္တဖက္က ၫွပ္စိပုခုံးကုိ ခပ္ၾကမ္းၾကမ္းလႈပ္ရမ္းကာ တဘက္လက္က လုပ္ေနလ်က္ အသဲခုိက္ေအာင္ လုိက္သည္။ ထုိးႏႈိက္ေပးေနစဥ္ ၫႈိးခ်ိန္လ်က္ မူးလာ၍ ပါးကို အတင္းဟခိုင္း၏။ ဟေပးလုိက္ရသည္။ ထဲက ၫွပ္စိသည္ ေရွ႕တုိးေနာက္ငင္ ကလိလ်က္ ခင္မမတုိ႔ ထုိးအန္ “ဗုိင္းဒါ အာေခါင္ထဲတြင္

ၫွပ္စိလည္ေခ်ာင္း ယားက်ိသြားေလ၏။

ထြက္လာေသာအသံမ်ားသည္ က်လာကာ ဗြက္ကနဲ

ၫွပ္စိ၏ေခါင္းသည္

ေဒၚေဒါင္းရင္၏လက္ထဲ၌

ဆန္႔ငင္ဆန္႔ငင္လန္႔ေနလ်က္ ြ

ေခြ်းသီးေခြ်းေပါက္မ်ား

ေဒၚေဒါင္းရင္သည္

အန္ဖတ္ေတြစဥ္လာ၍

ေနာက္သုိ႔ခုန္လုိက္ကာ

ြ မေလး..” ဟု အသံ ထြက္သားေလ၏ၫွပ္စိမွာ ဆာသေလာက္ စားရသည္ႏွင့္မွ် မကာမိေခ်။ သူ႔အားတေယာက္တခြန္း၀ုိင္း၍ က်ိန္ဆဲဆူပြက္ေနၾကေသာ အသံ မ်ားမွာ နားကို အူေနေတာ့ သည္။ ၫွပ္စိတကုိယ္လုံးတြင္ ၃လမွ်ေသာအခ်ိန္အေတာအတြင္းအမွတ္အမ်ုဳိးမ်ဳိးထင္ခဲ့၏။ ဖေနာင့္ရာ၊ လက္ရာ၊ လက္၀ါးရာ သနပ္ခါးတုံး၊တံျမက္စည္း အမ်ဳိးေပါင္း စုံလင္လွေပသည္။ ၎တုိ႔အနက္ ပန္းကန္ႏွင့္ ခုတထားသည့္ မုိက္ကယ္၏လက္ခ်က္မွာ နဖူးတြင္ လက္တ ္ ဆစ္ခန္႔ အမာရြက္ထင္ ေနသည္။ လီလီ ဆိတ္ထားေသာ လက္သရာတို႔ကား ဲ

တကုိယ္လုံးအႏွံအျပားျဖစ္သည္။ လီလီတုိ႔ေဆာ့ကစားေနၾကလွ်င္ ဖန္တရာေတေနၿပီ။ မသီ၀ံ့ေခ်။ အနားကပ္သြားလွ်င္ထုိးရုိက္ဆိတ္လႊတ္လုိက္ၾကသည္။ ရန္ျဖစ္၍ ကြဲသြားမွတဘက္ဘက္မွ အစား၀င္ ေမာင္ႏွမ ႏွစ္ေယာက္ကစားရင္း ထိုေၾကာင့္သူက ၫွပ္စိမွာ၀င္ပါခ်င္လာေတာ့သည္။ ခင္မမခိုင္းထားသည့္ ၫွပ္စိသည္အနားသုိ႔ပင္

ေတာက္တုိမယ္ရ အလုပ္မ်ားကုိ ထားပစ္ခဲ့ကာ၀င္ပါေဆာ့ေနသျဖင့္ ခင္မမရုိက္ေပါင္းလည္း ေမာင္ႏွစ္မႏွစ္ေယာက္သင့္ျမတ္ေနၾကလွ်င္

ကစားခြင့္ရေတာ့၏။

စားခ်င္လွ်င္ ေမာင္ႏွမႏွစ္ေယာက္ ရန္ျဖစ္ေအာင္ေစာင့္ေနရသည္။ ရန္မျဖစ္ႏုိင္ၾကေသးလွ်င္ ရန္ျဖစ္ေအာင္လုပ္ေပးခ်င္ေသာ စိတ္သည္ ေပၚလာေလသည္။ ၫွပ္စိ၏ အသိဥာဏ္မ်ားကား ခင္မမပင္ၾသခ်ရေလာက္ေအာင္ တုိးတက္လာခဲ့၏ ႏုိ႔ဆီဘူးကို ခုိးစားလွ်င္ရမွန္း သိတတ္ လာ၏။ မုန္႔ေသတၱာခိုးစားရမွန္းလည္း နားလည္ေန၏။ ေနာက္ဆုံးပက္ဂီ၏ခြက္ထဲမွ ေကာ္ဖီေရ ပင္ လစ္လွ်င္ယူေသာက္ လုိက္ေတာ့သည္။ ၫွပ္စိ၏အလုပ္ကား ဇလုံကေလးထဲတြင္ နံနက္အိပ္ရာထ ေရထည့္ကာ ဖုံသုတ္၊ မ်ားကုိ သူ႔အရပ္ႏွင့္မွီသည့္ ေတာ့ကာ ေနရာတုိင္းကို မေျပာမခ်င္း ဖုန္သုတ္ရ၏။ ေသြးေနရ၏။

အ၀တ္ပုိင္းစႏွင့္ ၾကမ္းကုိတေခ်ာင္းစီ တေခ်ာင္းစီတုိက္ပြတ္ရ၏ၿပီးလွ်င္ သနပ္ခါးတုံးကုိင္ရ ေတာ္ၿပီဟု သူႏွင့္ဆုိင္ေသာအလုပ္မွာ ေခၚခုိင္းသမွ် ၾကမ္းတုိက္၊ သနပ္ခါးေသြးဟု မယ္မယ္ရရ ဆုိျငားလည္း ဖုံသုတ္ေနစဥ္ “ၫွပ္စိဖိနပ္ေပး” “ၫွပ္စိေရတခြက္”ဟု ထလုပ္ေပးေနရ၏ ပိတ္ကန္ျခင္းကုိ လီလီႏွင့္မုိက္ကယ္တုိ႔ေက်ာင္းသြားခါးနီး ဘိနပ္စီးေနစဥ္“ၫွပ္စိ...ၫွပ္စိ”ဟု ခံလုိက္ကာေခၚသံၾကားရာသုိ႔ အျမန္ ခင္မမတေၾကာ္ေအာ္ေခၚေနျခင္းကို ေရာက္ေေအာင္ထ ေျပးသြားရ လုိ႔ပါ” ဟု

ေရွ႕ေမွာက္သုိ႔ေျပးသြားမွ သက္သာရာ ရေတာ့မည္ျဖစ္ေတာ့သျဖင့္ ဘိနပ္ကိုအၿပီးစီးမေပးခဲ့၍ သည္။“ေခၚေနတာမၾကားဘူးလား”ဟု ဆီးေငါက္၍ “ကုိ႔ကုိ႔ဖိနပ္ႀကဳိးခ်ည္ေန

ေလွ်ာက္လဲခ်က္ေပးသည့္တုိင္ “ေနာက္ ကုိငါေခၚရင္ ခ်က္ခ်င္းလာခဲ့......မွတ္” ေျပာကာ မွတ္မိေအာင္ ဗုိက္ေၾကာကုိ လိမ္စြဲထားသျဖင့္ “မွတ္ပါဘီ...မွတ္ပါဘီ” ဟုလက္မလႊတ္မခ်င္း တြန္႔လိမ္ ေကာက္ေကြးလ်က္ တခုခုယူစရာ ေျပာေနေတာ့၏ ေစလႊတ္လုိက္လွ်င္ ေရာက္စတြင္ ေနာက္ေဖးသုိ႔ လူႀကီးက မေရာက္ခင္ အိမ္ေရွ႕မွ လီလီတုိ႔ ေနာက္ေဖးသုိ႔

လမ္းကၾကားျဖတ္ခုိင္းသမွ်အလုပ္ကုိ သြားလုပ္ေပး ေန၏ မလုပ္ဘဲဆင္ေျခ ေပးေနလွ်င္ ရုိက္တတ္သည္ကုိ သိ၍ အနာမခံခ်င္သျဖင့္ သူတုိ႔ခုိင္းတာ လုပ္ေပးၿပီးမွ လူႀကီးခုိင္းေသာ အလုပ္ကုိ ၫွပ္စိသည္ ကခုိင္းလွ်င္ သြားလုပ္ရာတြင္ၾကာေန၍ ထုိအမွတ္သညာကုိ ၾကားက ဘယ္သူက ၾကာရမ ျဖတ္ခုိင္းခုိင္း လားဟု အေသအလဲအခ်ခံ အေသအလဲအခ်ခံရ ရျပန္၏။ မည္သူ ရရွိၿပီးသည့္ေနာက္ပုိင္း၌

လုပ္မေပးဘဲေနကာ

မလုပ္ေပးသျဖင့္

တေယာက္တခ်က္ ပုတ္ၾကရုိက္ၾကသည္ကုိ သက္သက္သာသာထား၍ ခံသားကာ အေသ ြ

အလဲခ်မည့္သူက ခုိင္းေသာအလုပ္ကုိ ဦးထိပ္ထား၍ လုပ္တတ္ေလသည္။ ၫွပ္စိမွာ တစ္ ေနရာတြင္ၾကာၾကာထုိင္ေနရသည္ဟုမရွိေပ။ အိမ္ထဲတင္ ြ ဟုိကၫွပ္စိသည္ကၫွပ္စိျဖင့္ တေခၚထဲ ေခၚ တခုိင္းထဲခုိင္းေနၾကသည္။

ေတာက္ေတာက္ ေတာက္ေတာက္ႏွင့္ ဖင္မခ် ေရွာက္သြားလုပ္ေပးေနရသည္။ နံနက္ေစာေစာ မီးဖုိေခ်ာင္ထတြင္ ထမင္းခ်က္မိန္းမႀကီးေပးေသာ သံပန္းကန္ျပားႏွင့္ထမင္းၾကမ္း ဆီဆမ္း ဲ စားရသည့္ အခ်ိန္၊ မနက္စာ၊ ညစာ စားေနသည့္အခ်ိန္ ထုိအခ်ိန္ေလာက္သာ စိတ္ခ်လက္ခ် ေကာင္းေကာင္း ထုိင္ခ်ရေသာ အခ်ိန္ျဖစ္၏ တေန႔လုံး ေမာဟုိက္ ႏြမ္းနယ္လွသျဖင့္ ညမီးထြန္း ေျခကုန္လက္ပန္းက်သြားေသာအခ်ိန္သည္ ငုိက္ေန၏။ မီးထြန္းခ်ိန္ျဖစ္သည္။ ၫွပ္စိသည္

တာႏွင့္ ငုိက္မ်ည္းလာ၍ အရုိက္ခံရေတာ့သည္။ အလုပ္ေပးထား၍ ထုိင္လုပ္ေနလွ်င္ လည္း ျမင္သူတုိင္း၏အရုိက္ခံရသည္၊ ဟုိနားသည္နားခုိင္း၍ ေလွ်ာက္သြားလွ်င္လည္း မတ္တတ္ငုိက္ေလ်ွာက္သြားတတ္သျဖင့္ ေတြ႔သူတုိင္းက ရုိက္ပစ္လုိက္သည္။ လီလီႏွင့္မုိက္ ကယ္တုိ႔ မအိပ္ခင္မအိပ္ရေပ။ တေယာက္စီထုိင္၍ ကုတ္ေပးေနရေလသည္။ ကုတ္ေနတုန္း ငုိက္ မိလွ်င္ ထႏွိပ္စက္ ၾကျပန္သည္။ ၫွပ္စိဆုိလွ်င္ တအိမ္လုံးရုိက္ခ်င္လြန္း၍ လက္ယား ေနၾကသည္။ ၫွပ္စိ အျပစ္အနာအဆာ ေျပာရမည္ဆုိလွ်င္ မရ မတြက္ႏုိင္ေအာင္ မ်ားျပားလြန္း၍ ၫွပ္စိကုိ

မေမာမခ်င္းေျပာလို႔ လွည့္ဖ်က္ၿပီး အမ်ဳိးမ်ဳိးအဖုံဖုံ အေျခအေန

အလြန္ေကာင္းသည္။ ၫွပ္စိကုိ

ခင္မမရွင္းထားတာ လႊဲခ်လုိက္သည္။

လီလီဖြမိလွ်င္

လႊဲခ်လုိက္သည္၊ ေဒၚေဒါင္းရင္ ပန္းကန္ခြဲမိလွ်င္ ၫွပ္စိကုိ လႊဲခ်လုိက္သည္။ ေရဒီယုိခလုတ္ မိုက္ကယ္သည္ ေခ်ာ့ေမာ့လ်က္ သုိ႔ေရာက္မွန္းမသိ ခင္မမသည္ လာလ်ွင္ ေမာင္ေတာ္အ ေစာေစာကမ်က္ ခင့္ကုိ ခ်ိန္ႏွင့္ျပန္မေရာက္ ၍ မ်က္ႏွာပုပ္သုိးကာ ေမာင္ကအလည္လန္၊ အမူးလြန္ရာမွ ျပန္လာၿပီး ြ မ်က္ႏွာရႊင္ျပၾကည္သာ ေရာက္လာၾကေနသည္။ ႏွာပုပ္သုိးရျခင္းသည္ပင္ ေမာင့္ေၾကာင့္မဟုတ္ဘဲ “ၫွပ္စိေၾကာင့္ပါ” ဟုလႊပုံခ်တတ္ေသာ

ဒီေကာင္အေလး

သိပ္စိတ္ဆင္းရဲရေအာင္ လုပ္တာဘဲ၊ ခင္လဲ ေမာလွပါၿပီေမာင္ရယ္၊ ေမာင့္ကုိစိတ္ဆုိးလုိ႔ မဟုတ္ပါဘူး...၊ ခင္စိတ္ညစ္လုိ႔ပါ...”ဟု ဆုိလုိက္သည္ႏွင့္တၿပဳိင္နက္ ေမာင္သည္ ေဒါသူ ြ ပုန္ထ လာေခ်၏။ “ခင္က အေမာမခံပါနဲ႔လုိ႔ ေမာင္ေျပာေနတာ၊ ေနမေကာင္းျဖစ္သားရင္ ဘယ့္ႏွယ္လုပ္ပါ႔မလဲ...”ဟု စုိးရိမ္ႀကီးစြာ ယုယႏွစ္သိမ့္ရင္းမွ သန္းေခါင္သန္းလြဲ ေက်ာ္အိပ္ ေပ်ာ္ေနေသာ ၫွပ္စိကုိႏႈိးကာ ခင့္အတြက္နာက်ည္းလ်က္ ျပာျပာသလဲ ခ်က္ခ်င္းအ ေရးယူျပလုိက္သည္။ သည္အခါမ်ဳိး တြင္ မူးမူးရူးရူးရုိက္ ေနေသာ စစ္ဗုိလ္၏ေရွ႕ေမွာက္၌ တေရးႏုိးေက်ာေကာ့ေနရေတာ့၏။ ၫွပ္စိသည္ အိမ္တြင္မရွိမျဖစ္ေသာ ပစၥည္းတစ္ခုကဲ့သုိ႔ အဘက္ဘက္က အသုံး၀င္္လာသည္။ စကၠဴစုတ္မ်ားပစ္ထည့္ရာအမႈိက္ျခင္းေတာင္း ကေလး ကဲ့သုိ႔ အားလုံး၏အျပစ္မ်ားကုိ စုပုံခ်ပစ္ရာ အမိႈက္ပုံးသဖြယ္အသုံးခ်ႏုိင္လာၾကသည္။

လူသာလွ်င္ၫွပ္စိျဖစ္ေနလ်က္ အိမ္ထဲ၌ သူမ်ားမထမ္း ႏုိင္ေသာတာ၀န္ေတြကုိ တဦးတည္း ေခါင္းႏွင့္ ရြက္ထမ္းထား၏ မင္းကေတာ္မ်ားအိမ္လည္လွ်င္ ၫွပ္စိမွာအေရးပါေသာ ဧရာမ ၫွပ္စိျဖစ္၏။ ၫွပ္စိအေၾကာင္းကုိ မင္းကေတာ္မ်ား ၿပီး၊ မပ်င္းေအာင္ တခမ္းတနားႀကီး တုန္လာ ေျပာျပဧည့္ခံႏုိင္သည္။ ဗီဇကုိေဖ်ာက္ လို႔မရဘူး... ဘယ္လုိရုိက္ရုိက္ ဘယ္ေလာက္ေတေတ သူ႔အက်င့္ဆုိးေတြ ဲစဥ္းစားၾကည့္ေတာ့၊ ေအာက္ေမ့မိတယ္” ေပတယ္”ဟု ္အလုိရွိလွ်င္ခုိင္းရေအာင္ သူ႔အေၾကာင္းကုိသူ အိပ္ခ်င္လာမိသည္။ ေတာင္ကေရာက္လာ လီလီ၀တ္ေသာ ထုိေန႔အဘုိ႔တြင္ တစ္ခုမွမပါေခ်။တခါတရံ မေဖ်ာက္ဘူး...ခင့္မွာသာေမာ ပစ္လုိက္ရမွာလဲအခက္၊ ခင္မုိ႔လို႔ ရင္ေတြဘာေတြကို တာဘဲ၊လက္အံသာေသပါေရာ၊ တာေလ...တခါတခါေတာ့ သူ႔မွာေတာ့သည္းေျခမရွိတဲ့အတုိင္းဘဲ ေမြးရမွာလည္းအခက္၊ မိတာ မင္းကေတာ္ဘ

အကုသုိလ္ျဖစ္လုိက္ စိတ္ရွည္ပါ ၫွပ္စိသည အေကာင္း

ဒီေကာင္မေလးေမြး

ေျမြေပြးခါးပုိက္ထားရတာဘဲလုိ႔ ခ်ီးက်ဴးလုိက္သည္။ သူၾကာရတုိင္း ကုိ

ဒီလက္ေတာက္ေလာက္ဟာကေလးေမြးဖုိ႔ မင္းကေတာ္မ်ားက

နားေထာင္ေနေသာ

ဧည့္သည္မ်ားအပါး၌

အသင့္ဒူးတုပ္ထုိင္ေစာင့္ေနရသျဖင့္ နားေထာင္ရင္း လိပ္ျပာေကာင္

နားေထာင္ေနရသည္။ တခါတေလလည္း

သူ႔အေၾကာင္းကုိ

သူ႔အေၾကာင္းမေကာင္းေျပာေနၾကျခင္း

သူ႔အေၾကာင္းကုိသူမၾကားမိဘဲ ေထြးလုံး ရစ္ပတ္

ကေလးမ်ား၊ ငွက္ကေလးမ်ား သုိ႔မဟုတ္ ေရဒီယုိထဲမွ သီခ်င္းစကားလုံးမ်ားသည္ ေခါင္းထဲသို႔ ေျမာက္က၀င္လာျဖင့္ ျဖစ္ေနတတ္သည္။ ေသာစိတ္၀င္လာလွ်င္ ကုိင္တၾကည့္ၾကည့္ျဖင့္ ဂါ၀န္အစုတ္အျပတ္ ၫွပ္စိသည္ ကေလးကုိ ၀တ္ၾကည့္ခ်င္

ဂါ၀န္အက်ႌအစုတ္ကေလးမ်ားကုိ

လူလစ္လွ်င္မွန္ေရွ႕၌ ကုိယ္ႏင့္ ကျပာကယာ ကပ္ၾကည့္ကာ အားရေက် နပ္ေနေတာ့သည္။ ွ ခင္မမသည္ ၫွပ္စိကုိ ရွင္မီးအကႌ်၊တလုိင္းေပါက္သရက္ထည္ အကႌ်ႏွင့္လုံခ်ည္ တထည ္ေပးထား၏ ကတုံးႏွင့္ဆံတုိသည္ လီလီႏွင့္ အေစခံမကေလး၏ အဂၤါတစ္ရပ္ျဖစ္၏ အေစခံ၏ ကတုံးဆံတုိ ႏွင့္ သရက္ထည္တလုိင္းေပါက္၊ ညီညြတ္ေပသည္။ ၫွပ္စိအဘုိ႔ အဆင္မရွိထမီတုိနံ႔န႔ံသည္ မုိက္ကယ္တုိ႔ ေန႔စဥ္ျမင္ေနရသျဖင့္ ရုပ္လကဏၡာ

စားတာေသာက္တာ၊

ထုိ႔အျပင္၀တ္ပုံစားပုံကုိ စိတ္သည္

တေထာင့္ကေန၍

အားက်လာသည့္

တခါတရံေပၚလာမိသည္။ လီလီတုိ႔ေကာ္ဖီေသာက္လည္းေသာက္ခ်င္သည္ ေခ်ာကလက္စားလည္း စားခ်င္လာသည္။ ဖဲႀကဳိးကေလးမ်ား ျမင္လွ်င္ လည္း သူဆံပင္ထားခ်င္လာသည္။ စားခ်င္မႈ ၊ေသာက္မႈ၊ လွခ်င္မႈေၾကာင့္ မစားရ၍ ခုိးစား၊ခုိးေသာက္ ခိုးလွခ်င္မိရာ၊ ထုိအျပစ္သည္ တကုိယ္လုံး၌ အပိန္းအဖုထေအာင္ အထုအရုိက္ အကန္ အေက်ာက္ခံရရုံသာမက အက်င့္မေကာင္းဘူး ဟူေသာ မွတ္ပုံတင္တံဆိပ္ေပးထားၾက၏။ ေဒၚေဒါင္းရင္က“ နင္ဒီမွာေပ်ာ္ရဲ႕လား”ဟု

တီးတုိးေမး၏

ၫွပ္စိသည္

ဧည့္ခန္းမွ

ေရဒီယုိသီခ်င္းသံကုိ

ဘ၀င္က်ေနခုိက္၌

“သိပ္ေပ်ာ္တာဘဲ”ဟုေျဖသည္။ တခါတြင္လည္း ၫွပ္စိသည္ အခ်ိန္မဟုတ္ေသာ ညေနေစာင္းတြင္ လူမရွိဘူးအထင္ႏွင့္ ေရဒီ ယုိခလုတ္ကုိ ဖြင့္လွည့္မိ၏ “ျဖန္း” ကနဲအသံ ႏွင့္အတူ လက္တဘက္သည္ အရွိန္ျပင္း စြာပါးေပၚသုိ႔က်လာကာ ဖဲ့ခ်လွ်င္ ပဲ့က်လုမတတ္ ရဲရဲနီေယာင္သြား ေလသည္။ ထုိဒဏ ္ရာ မ်ဳိး ကုိ ၫွပ္စိသည္ အမွတ္မရႏုိင္။ ေရဒီယုိမွ ျမန္မာႏုိင္ငံေတာ္အသံလႊဌာနမွ ၂၃ဒႆမ ၄၄ လႈိင္း လတ္ ၃၁၄ မီတာမ်ားမွဟူ၍ ေရဒီယုိအသံၾကား လုိက္ရလွ်င္ မ်က္ရည္ တိတ္လ်က္ ဖေယာင္းထိေသာမီးကဲ့သုိ႔အရည္ေပ်ာ္သားေလ၏ ြ “ဂြတ္ေမာနင္းဒယ္ဒီ...ဂြတ္ႏုိက္ဒယ္ဒီ” စသည္ျဖင့္ အိပ္ထအိပ္ရာ၀င္ လီလီတုိ႔ေျပာၾကေသာ အဂၤလိပ္စကား သံ ကုိသာ အလြန္တရာ နားၿငီးမိသည္။ ၫွပ္စိႏွင့္ ေသြးသားလုိခ်စ္ခင္ ေသာအေဖာ္ကား ပက္ဂီျဖစ္သည္။ မုိက္ကယ္၏ ၫွဥ္းပန္းႏွိပ္စက္ျခင္း ကုိ ခံရေသာ ပက္ဂီသည္ၫွပ္စိေပါင္ေပၚတြင္ တက္ေခြထုိင္ကာ ၿငိမ္၀ပ္လ်က္၊ဒဏ္ရာခံစားေနတတ္၏ ၫွပ္စိ ၏ လက္ကေလးျဖင့္ ေသာ္လည္း ေကာင္း ပါးကေလးျဖင့္ ေသာ္လည္း ေကာင္း ပြတ္သပ္ ယုယေပးျခင္းျဖင့္ အနာသက္သာရာရမႈကုိ နားလည္ထားေသာ ပက္ဂီသည္ မုိက္ကယ္ လက္ ခ်က္ျဖင့္ နာက်င္တုိင္း ၫွပ္စိဆီသုိ႔ ေျပးလာတတ္သည္။ ၫွပ္စိ ထမင္းစား ေနခုိက္ ပက္ဂီ သည္ မီးဖုိထဲသုိ႔ ေျပး၀င္လာသည္။ၫွပ္စိအား ထမင္းေကာင္းေကာင္းစားခြင့္ မေပးဘဲ ကုတ္ ဖဲ့ဆဲြကုိက္ကစားေနတတ္၏။ “ဖယ္ေလ...သြား....နင္စားၿပီးသားဘဲ သြား”ဟုေျပကာ တြန္းဖယ္၍ ပစ္ သည့္တုိင္ ပက္ဂီသည္ ၫွပ္စိအနားမွ လာကာ မခြာဘဲ ပြတ္သီးပြတ္သတ္လုပ္ အတင္းတြန္းဖယ္ ၫွပ္စိသည္ ေနေလ၏“သူမ်ားထက္ေကာင္းေကာင္း ပစ္သည္ ပက္ဂီသည္ တြန္းဖယ္ စားရၿပီးေတာ့ သူမ်ားစားရင္ လာရႈတာဘဲ...သြား” ၫွပ္စိသည္ ရႈပ္ရမလားဟု စိတ္မရွည္ျဖစ္ ႏႈတ္ကရန္ေတြ႔ရင္း လုိက္ေသာေနရာ၌ ၫွပ္စိႏွင့္ မ်က္ႏွာခ်င္းဆုိင္ထုိင္ေနကာ လွ်ာတန္းလန္းျဖင့္ ၫွပ္စိမ်က္ႏွာကုိ အငူသားၾကည့္ေနေပသည္။ သြင္းစားေနရင္း ၫွပ္စိသည္ ထမင္းကိုဆုပ္၍ ပက္ဂီေမွ်ာ္ ပက္ဂီေရွ႕၌ သံပန္းကန္ထဲမွထမင္းကုိ မ်ဳိမက်ျဖစ္လာကာ တခ်က္ၾကည့္လုိက္ၿပီးေနာက္ “ေရာ့...ျမန္ျမန္စား”ဟု သူ႔ေနာက္၌ ပလုတ္ပေလာင္း နင္လာေလသည္။ သံပန္းကန္ထဲမွ ဆုိလုိက္သည္။ ေျခဖ်ား ၾကည့္ေနပုံေၾကာင့္ ခ်ပုံေပးလုိက္ကာ ျပန္၀င္လာေလရာ

အေနာက္ဘက္သုိ႔လွည့္၍

မီးဖုိထဲသုိ႔ ေျခဖ်ားေထာက္၍ ၀င္လာေသာ လီလီသည္ ေျခဖ်ားေထာက္၍ ေျပးထြက္သား ြ သည္။တဖန္ေျခဖ်ားေထာက္၍ ေထာက္လ်က္ပါလာေလသည္။ ခင္မမလည္း

ခင္မမသည္ လုိက္သည့္

မည္သုိ႔လုပ္လုိက္မွန္း ဖေနာင့္ဒဏ္ျဖင့္

သူ႔ဟာသူေနာက္မွသိ၏ သံပန္းကန္ျပားေပၚသုိ႔

ၫွပ္စိသည္ေက်ာမွကန္ ေမွာက္ရက္က်သြားေလရာ ပက္ဂီကုိ ခ်ေကြ်းတယ္၊ ေကြ်းအုံးမလားဟဲ့

နားသယ္မွေသြးမ်ား ေငါက္ေတာက္ပန္း ထြက္လာေလသည္။ “သေပါက္မေလး.. .ၾကည စမ္း...ငါးပိေတြငရုတ္သီးေတြနဲ႔ ဒါေၾကာင့္ပက္ဂီ ....ေကြ်းအုံးမလား...” ဘ၀ျပႆနာကုိ လ်ွင္ နယ္ထားတဲ့ ထမင္းကုိ ဟာ၀မ္းပ်က္ေနတာ...ေနာက္တခါနင္စားတဲ့ ၫွပ္စိသည္ ဆက္လက္၍ အစာကုိ

အရွည္ႀကီး

ဆဲဆုိစစ္ေဆးေနမွာကုိ ရိပ္စားမိၿပီးသား

နားမေထာင္လုိေပ။ သည္လုိေကြ်းလွ်င္ ဘာျဖစ္မည္ကုိ တြက္ထားၿပီးသား ျဖစ္သည္။ သူ၏ ဘာမွန္းမသိေသာ္လည္း ၫွပ္စိသည္ ပက္ဂီ၏ဘ၀ကုိ ျဖစ္သည္။ ရရွိလုိက္ေသာ ဒဏ္ရာဒဏ္ခ်က္မ်ားသည္ ခါးတုိင္းလုိဒီေနရာရုိက္၊ ဟုိေနရာက် ေပ်ာက္ေသာ္လည္းယေန႔မူအနာက မရႏုိင္ေအာင္ နာက်ည္းသည္ထက္ ၫွပ္စိသည္ စိတ္ကနာက်ည္းခ်က္ကုိ ပက္ဂီကုိၾကည့္မရေအာင္ ေဖ်ာက္ဖ်က္၍ နာက်င္ေနသည္။

ျဖစ္သားေလသည္။ ြ ပက္ဂီႏွင့္အတူတူ ပလူးေနခ်င္ေသာစိတ္မ်ား ကုန္ခန္းသြားသည္။ သူ႔ဘ၀ႏွင့္မတူေသာ

ပက္ဂီကုိျမင္လွ်င္ အေ၀းက ေရွာင္ခ်င္ေလသည္။ ပက္ဂီအား ယုယုယယပုိက္ေထြးလ်က္ ခင္မမ သန္းရွာေပးေနပုံကုိ တေေထာင့္မွ လွမ္းၾကည့္ေနေသာ ၫွပ္စိ၏ရင္မွာ ခုန္ေန ကာ အသက္ရွဴလည္းမမွန္ေတာ့ေပ။ “ၾကားရဲ႕လား ငါေျပာတာ...ျပန္လာရင္အကုန္လုံးၿပီးပေစ၊ ပက္ဂီကုိလဲေရခ်ဳိးေပးလုိက္

နင့္နားသယ္က အနာက နႏြင္းလိမ္းထား...” ၫွပ္စိသည္ ၫႈိးငယ္စြာျဖင့္ ခင္မမမ်က္ႏွာကုိ ေတြေတြကေလးၾကည့္ေနေလ၏ တနဂၤေႏြေန႔တုိင္း ေရႊတိဂုံဘုရားသုိ႔ သားအမိသာအဖေလး ြ ေယာက္ ဘုရားဖူး သြားၾကသည္။ တနဂၤေႏြ ေန႔တုိင္းပင္ၫွပ္စိသည္ ပက္ဂီႏွင့္လတ္လပ္စြာ အားရပါးရ ျမဴးတူးခုန္ေပါက္ ကစားေနၾကၿမဲျဖစ္သည္။ ယခု တႀကိမ္၌ “ပက္ဂီ ကုိ မုန္းေန သျဖင့္ ပက္ဂီႏွင့္ေနရစ္ခဲ့ရန္ ၀မ္းမသာႏုိင္ဘဲသူတုိႏွင့္အတူ ေခၚသြား ေစခ်င္ေသာ စိတ္ျဖင့္ ပက္ဂီက်န္ရစ္ခဲ့တာစိတ္ရႈပ္သြားသည္။ ကားမထြက္ခင္ မ်က္ေမွာင္ၾကဳတ္၍ ေအာင္လုပ္ထား ေဒၚေဒါင္းရင္၏ ေဒၚေဒါင္းရင္ မုိက္ကယ္က ကားထဲမွ လက္သီးျပသြားသည္၊ “ဟဲ့...ၫွပ္စိ ကျမင္းမေနနဲ႔ လီလီကရွာထုတ္

ေျပာင္ျပသြားသည္။ ခါးတုိင္းရီ၍ ေငးၾကည့္က်န္ရစ္ခဲ့ၿမဲ ျဖစ္ေသာ္လည္း ယခုမူမၾကည္မသာ ရႈံ႕ၾကည့္ေနရစ္ခဲ့၏ ေနာ္၊ ငါသြားေခြးနဲ႔လဲ အမိန္သံသည္ မီးဖုိေခ်ာင္ထသုိ႔ ဲ အျပင္ကအလုပ္ေတြအကုန္ၿပီး ၾကားရဲ႕လား ေကာင္မ...” အိမ္၏ တစ္ခလုံးမွမ၀င္ေခ်။ ၫွပ္စိသည္

ၫွပ္စိနားထဲသုိ႔ ေရာက္သြားလွ်င္

ေရွ႕ေတာင္ဘက္ဆီက သဲ့သဲ့မွ်ၾကား လုိက္ေသာ ဆုိင္းသံဗုံသံကုိသာ နားစုိက္လုိက္သည္။ စိထားေသာတံခါးကုိ

အသာတြန္း၍ ဆုိင္းသံကုိ သည္။

ေျပးဆင္းလာသည္ ၿခံတခါးကုိ

ၿခံေထာင့္ေပတစ္ရာလမ္းမႀကီးဘက္မွ ေျပးဖြင့္ၿပီးေနာက္ အသံလာ

လြင့္လာေသာ

နားစြင့္ကာ

ၿခံေရွ႕ကရပ္၍လမ္းမႀကီးဘက္သုိ႔ ရာဆီသုိ႔ လွမ္းေမွ်ာ္ရင္းၿခံေရွ႕ရွိ တုိးသြားေန၏ တခ်က္လွည့္ သြားရပ္ႀကဳိေစာင့္္

ေမ်ွာ္ၾကည့္ေနေလသည္။ ဆုိင္းသံမွာနီးနီးကပ္ကပ္မၾကားရေသးဘဲ အေ၀းကသာ လာေနေသး ၫွပ္စိသည္ အားမလုိအာမရျဖင့္ ညာဘက္လမ္းခ်ဳိးကေလးအတုိင္း ဆုိင္းသံမ်ား တျဖည္းျဖည္း ပက္ဂီသည္ ၾကည့္ခ်င္လာျပန္သည္။ ၾကည့္လုိက္သည္။ လမ္းမႀကီးေပၚသုိ႔ တုိးကပ္လာသျဖင့္ မီ ၫွပ္စိအေနာက္မွ တလွမ္းၿပီးတလွမ္း လမ္းမႀကီးေပၚ၌ ထက္ခ်ပ္ အေနာက္သုိ႔

ေရွ႕တုိးမသြား

အမွတ္မထင္

ေျပးလုိက္လာေလသည္။

ၫွပ္စိသည္ လမ္းေပၚ၌ တုံ႔ရပ္လုိက္ကာ အံကုိႀကိတ္လ်က္ ပက္ဂီ အနားေရာက္ေအာင္ ေစာင့္ဆုိင္းေန၏ “သြားေလ...သြား...ျပန္ နင္ ငါ႔ေနာက္မလုိက္ခဲ့နဲ႔၊ ေျပာတာမရဘူးလား” ၫွပ္စိသည္ အိမ္သုိ႔ျပန္ရန္ ပက္ဂီကုိ ေမာင္းလႊတ္ေနသည္။ လမ္းမႀကီးေပၚက ဆုိင္းသံ ဗုံသံမ်ားလည္း ကပ္သည္ထက္ ကပ္လာ၍ မျမင္လုိက္ဘဲ လြတ္သားမွာစုိးသျဖင့္ ဘယ္လုိ ြ လုပ္ရမွန္း မသိေအာင္ျဖစ္ကာ ႀကံရာမရ အနားရွိ အုတ္ခဲႀကီးကုိကုန္း ေကာက္လုိ္က္၏ “သြားေနာ္...သြားဆုိသြား...ငါေပါက္လုိက္မယ္”ပက္ဂီသည္ အုတ္နီခဲရြယ္ထားေသာ ၫွပ္စိကုိ ၾကည့္ကာ မွိတ္လ်ွက္ ရဲရဲတင္းတင္းပင္တုိးကပ္လာေနသည္။ အုတ္နီခဲကုိရြယ္၍ အုတ္နီခဲႏွင့္ ၫွပ္စိသည္ သူ၏ မ်က္လုံးမ်ားကုိ နားသယ္က မေမ့ႏုိင္ နာလြန္း၍ တအားေျမွာက္လုိက္ရာ အရွိန္လြန္ၿပီး ၫွပ္စိသည္

အနာႏွင့္တုိက္မိသြားသည္။ ေလာက္ေအာင္

အနာကုိခုိက္မိသျဖင့္ ခံစားလုိက္ရသည္။

တသက္တြင္

စူးရွနာက်င္ေသာေ၀ဒနာကုိ

မ်က္ရည္မ်ားလည္လာသည္။ အုတ္နီခဲႀကီးလက္က မခ်ေသးဘဲ ပက္ဂီကုိ ႏွာေခါင္းရႈံ႕၍ၾကည့္ လုိက္၏ပက္ဂီသည္ ေနာက္ေနာင္က ပလူးေနက် မ်က္ႏွာခ်ဳိအတုိင္း လွ်ာကေလးတစ္တစ္ျဖင့္ ေမာ့ၾကည့္လ်က္ သူ႔ေခါင္းႏွင့္ၫွပ္စိ ေျခေထာက္ကို ၀င္ေခြ႔ေလသည္။ၫွပ္စိသည္ ငုံ၍ၾကည္ ့ရင္း အုတ္နီခဲႏွင့္ထုလုိက္လွ်င္ ပက္ဂီနာက်င္သြားမည့္ ေ၀ဒနာကို ေတြးသနားမိသည္။

ဘာစိတ္ဘာလက္ေပါက္သြားသည္မသိ၊ ပက္ဂီအားထုရန္ရည္ရြယ္ထားေသာ အုတ္နီခဲႀကီးကုိ လမ္းေပၚသုိ႔ ဖုံးကနဲ ျမည္ေအာင္ လြပစ္ခ်လုိက္သည္။ပက္ဂီသည္ ၀ုတ္ ၀ုတ္ႏွင့္ေဟာင္ကာ ဲ ဖုန္းကနဲအသံကုိ ေၾကာက္အားလန္႔အားျဖင့္ လွည့္ေျပးေလသည္။ ၫွပစိသည္ ပက္ဂီကုိၾကည့္ ္ မေနေတာ့ဘဲ လမ္းမႀကီးဘက္သုိ႔ ေျပးထြက္လာခဲ့သည္ ကုလားဘုိင္စကုပ္လွည့္ေသာ ေမာ္ေတာ္ကား၏ အေနာက္ပုိင္းကုိ သီသီကေလး မွီလုိက္၍ ကားေဘး၌ ခ်ိတ္ထားေသာ အရုပ္မ်ားကုိ ေကာင္းစြာမျမင္ လုိက္ရေခ်။ ၫွပ္စိသည္ ကားေနာက္ၿမီးကုိ ေငး၍ ၾကည့္ေန၏ နံနက္ေစာေစာ အင္းယားကန္ ေဘာင္ဘက္မွ ျမင့္တက္ေနေသာေန လုံးသည္ သူ၏ေရာင္ ျခည္္ကုိျဖန္႔လ်က္ ေျဖာ့ေျဖာ့ကေလး အလင္းေရာင္လက္ ေန၏ ျပာလင္းေသာ ေကာင္း ကင္ႀကီးသည္ အမုိးကဲ့သုိ႔ အရိပ္ေပးကာ အမုိးေအာက္၌ ေလသည္ တၫွင္းၫွင္းျပန္႔ေနသည္။

ၫွပ္စိသည္ ေမာ္ေတာ္ကားကြယ္သားလွ်င္၊ သူမ်က္ေစ့ႏွင့္တည္ရာေနလုံးႀကီးကုိ ေငးၾကည့္ ြ လ်က္ အားသစ္အင္သစ္မ်ား ျပည့္တင္းလာသည္။ အုံေႏြးေႏြးနယ္ကာအသည္း ႏွလုံးက ေလး ကုိ ေလၫွင္းသည္ တျဖဴးျဖဴး ေအးျမအားျဖည့္ေပး ေနသည္။ၫွပ္စိသည္ သဘာ၀ ၏ပုိက္ေထြးယုယမႈျဖင့္ ၾကည္လင္လန္းဆန္း သြားေလသည္။ လမ္းေပၚ၌ ေတာင္ေျမာက ္ေလးပါးကုိ လွည့္ေငးၾကည့္ကာ အိမ္ျပန္ရန္ေမ့သားေလသည္။ ဤအိမ္သုိ႔ေရာက္မွ အိမ္ျပင္ ြ လမ္းမႀကီး ေပၚသုိ႔ မတ္တတ္ထြက္ရပ္ရသည့္ ေရွးဦးစြာ အႀကိမ္ျဖစ္သျဖင့္ ေတာင္ဘက္က မႀကီးကုိလည္းမ်က္ေစ႔တဆုံးေမ်ွာ္ၾကည့္လုိက္၏ လမ္းေပၚ၌ လူသား ြ လူလာပါးေနသည္။ ေတာင္ဘက္၌ သာယာလွပေသာ ၿခံ ကေလးေတြႏွင့္ အိမ္ကေလးေတြ ရွိၾကသည္။ ေျမာက္ ဘက္၌ တဲကုပ္ကုပ္ကေလးေတြ တဲတြင္းမွ ခေလးငုိသံ။ သူသည္၀ုိးတုိး၀ါးတား ေပၚလာေသာ အေတြးဆျဖင့္ ငယ္ငယ္ကေနခဲ့ရေသာ တဲကေလးလုိလုိ ထင္ေယာင္ထင္မွား ေအာက္ေမ့ မိသည္။လမ္းေဘးရွိ သစ္ပင္ႀကီးငယ္တုိ႔ကား ၾကည့္ရႊေသာ အေရာင္အဆင္းျဖင့္ စုိေျပလန္း ဆန္းေနၾက၏ ေနေရာင္ျခည္ထဲတင္ သစ္ပင္ ေပၚမွ အရြက္ထြက္စ သစ္ရြက္ႏုႏုတုိ႔ သည္အ ြ ညြန္႔တေ၀ေ၀၀င္းပေနၾကေပသည္။ သူ႔ရင္ထဲတြင္ သူမသိႏုိင္ေသာ လြတ္လပ္ေရး၏ အရသာကုိ ပတ္၀န္းက်င္က သူသိေအာင္ ဖန္တီးေပးထား၏ ဘယ္အရာကို ၾကည့္ၾကည့္ေရႏွင့္ အသစ္ေဆးထားသကဲ့သုိ႔ ျဖဴလင္းသန္႔ စင္သည္။ စိမ္းစုိ၀င္းေတာက္ ေနသည္ က်ယ္ျပန႔္၍ မ်က္ေစ့ တဆုံးရွိၾကေသာ လမ္းႀကီးေတြကုိ သူသည္မ်က္ေစ့ အာရုံျဖင့္ လုိက္၍ က်ယ္က်ယ္ျပန္႔ုျပန္႔ဆုံး ေအာင္ ေမွ်ာ္ေငးစုိက္ ၾကည့္ေနေလသည္။ “ၫွပ္စိေရ...ၫွပ္စိ” ဆုိင္းသံမွာ နီးနီးကပ္ကပ္ မၾကားရေသးဘဲ အေ၀းကသာလာေနေသးသည္။ရုတ္တရက္နားကုိ မီးပူႏွင့္ ကပ္လုိက္သလုိ ပူသားကာ၊ ြ ထုိ႔ေနာက္ထူ သြားကာ အိမ္ဘက္သုိ႔ လွည့္ ေမွ်ာ္ၾကည့္လုိက္သည္။ ေဒၚေဒါင္းရင္သည္ ၿခံ၀တံခါးမွ မဟုတ္ဘဲ အိမ္၀တံခါးက ေခၚေနမွန္း သူသိသည္။ ၫွပ္စိသည္ အိမ္ကုိလည္း လွမ္းၾကည့္၏။ လမ္းမႀကီးကုိလည္း လွည့္ၾကည့္ျပန္၏ ။ဘာလုပ္ရမွန္း မသိျဖစ္ေနသည္။ အိမ္ ဘက္ျပန္လွ်င္ မုခ် အရုိက္အႏွက္ခံရေတာ့မည္။ ေစာေစာစီးစီးအသားနာမွာကုိ မခံခ်င္ေပ။ ေစာေစာစီးစီးလည္း မငုိခ်င္ေပ။ တစာစာေခၚ သံမ်ားသည္ အိမ္၀ကမဟုတ္ဘဲ ၿခံထဲက ထြက္လာျပန္သည္။ ေနာက္ဆုံးတစ္ခြန္း ေခၚသံ သည္ သူႏွင့္ကပ္သည္ထက္ ကပ္လာသလို ထင္ရသည္။ ၫွပ္စိသည္သူ႕ ကတုံး ကေလးကုိ လက္၀ါးႏွင့္အုပ္၍ မႀကံတတ္မစည္တတ္ျဖစ္ေနကာ တခုတည္းေသာ အသိျဖင့္ ဆုံးျဖတ္ ခ်က္ခ်ေလ၏။ ထုိအသိကား အတားအဆီးမရွိေသာ ေလကုိရွဴရႈိက္လ်က္ ပိတ္ဆုိ႔ မထားေသာ ေျဖာင့္တန္း ရွည္လ်ားသည့္ ေျမေပၚလမ္းမ ႀကီး၌ လြတ္လတ္ လပ္ လပ္ စိတ္ထင္သလုိ ြ ေလ်ွာက္သြားလုိေသာ ဆႏၵ၏ အသိျဖစ္သည္။ ၫွပ္စိသည္ ထုိလမ္းမ ႀကီးအတုိင္း

တအားႀကဳံး၍ကဆုန္ခ်ေျပးသြားေနေလသည္။ (ဂ်ာနယ္ေက်ာ္ မမေလး)