You are on page 1of 1

CAIUS DIE GEEN GITAAR SPEELDE

Bubbelebim

Het was Caius, die niet zong. Alt-Hans, de oude Romeinse indiaan, die door zmoeder wel
Hans genaamd werde, maar ondanks des geen groepjes (dit zijn oude Indiaanse moppen)
aan Caius vertlan mochte, had toch aan Caius toen groepjes vertlant. (Alt-Hans dacht
dat tien toen was toen hij tien was, en uitgehoord hij tien was toen hij de tien groepjes aan
Caius vertlante, dacht hij dat hij toen groepjes aan Caius vertlantet had) De groepjes
waren niet aan Caius bijgeslagen uitgehoord groepjes altijd heel saai zijn en ze enkel in
dode talen verstaan mogen worden. Al niet te min des, was Caius gestopt met zingen en
was hij gaan swingen. Hij had zgitaar gepakt en was het land vertrokken door de berg
Pas. Pas, toen hij hem zag met zgitaar, verbood hem te vertrokken en gebood hem zgitaar
te vertokkelen. Caius vond dit een smerig plan en plantte een chippas (dit is een soort
gebakken aardappelschijf waarmee destijds te betalen viel) in de mond van Pas. Pas zei
dat de pas pas van pas zou komen als Caius er zgitaar mee zou vertokkelen.
Niet met je mond vol praten!, zei Caius lacherig. Hierop gaf Pas hem een harde stoot in
zmaag, waarop Caius begon te huilen en op het zelfde moment tot inzicht kwam dat Pas
gelijk had. Hij gaf Pas een poes en trok met gitaar plus pas het onbevlakte land van Rome
door om gehoor te nemen van luisterende oren. Al snel bleek was het gezicht van Caius
toen hij vernam dat de Bevol-King (de minister van Romeinse volkszaken) niet gediend
was van de vertokkelingen van Caius.

Doormiddel van Bleek (een slap aftreksel van bleekmiddel, dat verkregen wordt door het
te zeven met een natte krant (ook al werd dit pas duidelijk toen bleek dat Men
(verzamelnaam voor Jan met de Pet, die van achteren vaak Hir verzamelgenaamd werd
en door Obelix (uitvinder en naamgever van de hondenbrokjes van Xantippoes (de hond
van Xantippus)) de stad vaak door gedragen werd) dit verschil kon testen doormiddel van
Testen (een soort serieuze groepjes van oude mannen die naar het Oosten wijzen)))
maakte Caius zich onzichbaar. Dit was an sich niet zo zichtbaar, maar desalniettemin niet
al te Des. Nu we het toch over Des hebben gehad, nog maar eens: Het verleden van Des
bleek (weer doormiddel van Testen (en overigens werd het ook bleek omdat de Bevol-
King niet van het verleden gediend was (hij werd er na mijn lijk dr gediend)))
inmiddels duidelijk onherkenbaar. Des was de mythische plek waar men zichzelf
kwijtraakte. Het verhaal gaat dat ene Johannes (daar kan hij ook niets aan doen (net zoals
in de kleine ruimte waar zijn moeder hem voor straf wel eens naakt opsloot)) daar naartoe
ging om zichzelf te vinden, maar in plaats daarvan onzichtbaar werd en aldus in de
spiegel van Des keek. Hij zag zijn onzichtbare zelf en raakte zijn zich kwijt. Of dit goed
of slecht is laat ik aan de Goeddhisten over.

De Goeddhisten waren goede jongens (vaak oud krentebrood etend (dat wel (maar ja (wat
wil je)))) die eigenlijk alles wel goed vonden (op de vraag of het goed of slecht is dat
Johannes zijn zich kwijt was geraakt hadden de Goeddhisten dan ook in koor elkaars
schouders opgehaald en Best gezongen) behalve het feit dat er in verhalen die Caius
die geen gitaar speelde te weinig op gitaren in werd gegaan.
Toen de Goeddhisten dan ook hoorde dat dit verhaal zo zou verlopen als het nu verloopt
werden ze boos en sloegen ze Caius dood met zgitaar.