You are on page 1of 1

O

Op zo’n veertig meter hoogte ligt Nederlands oudste wijngaard. Met een opbrengst
van bijna honderd liter is het ook een van de kleinere wijngaarden. Maar dat maakt
niet uit, vindt wijngaardenier Nadine Pulles, want de locatie is prachtig.
Lichtgroene bladeren met donkere verkleuringen aan de randen wiegen zachtjes in
de wind. Trossen grote witte en blauwe druiven glimmen in de zwakke nazomerzon.
‘Deze wijngaard is aangelegd in 1967. Voor die tijd is er heel lang geen wijnbouw
geweest in Nederland vanwege een plaag van de druifuis. Frits Bos, de directeur
van een Amsterdams wijnhuis, wilde kijken of wijnbouw weer mogelijk was. En dus
plantte hij tweehonderd druivenstokken aan op de Sint-Pietersberg’, aldus Nadine
Pulles. Ze geef rondleidingen en organiseert proeverijen van streekwijnen, maar zorgt
ook voor het onderhoud van de bijna vijfig jaar oude wijngaard. Tegenwoordig staan
er 425 druivenstokken op het kleine stukje grond, de stammen variëren van dunne
lichtgroene tot dikke donkerbruine stammen. ‘De druiven Pinot Noir, Riesling en
Müller Turgau die bijna vijfig jaar geleden zijn aangeplant staan er nog steeds. Auxx-
errois is later aangeplant, omdat deze druif het ook goed doet op de kalkrijke bodem.’
Betere kwaliteit
De druiven worden met de hand geplukt, waarna ze in grote roestvrijstalen vaten
rijpen. Een wijn maken ze er van: de witte cuveéS lavante. De fessen worden, vanwege
de lage opbrengst, vooral verdeeld onder vrienden. Het liefst zou Pulles dan ook uit-
breiden. Niet op de Sint-Pietersberg vanwege de beperkte ruimte, maar ergens anders
in Limburg. ‘Ik hoef niet naar Zuid-Frankrijk of Argentinië voor een wijngaard. De
kwaliteit van Nederlandse wijn is echt aan het stijgen. Er zijn heel veel wijnboeren die
weten waar ze het over hebben. Er wordt ook heel veel geïnvesteerd in de wijngaarden.’
Pulles verwacht dat Nederlandse wijn over twintig jaar veel beter te vergelijken is met
wijnen uit echt wijnlanden. ‘Er zijn al een paar uitschieters, maar de meeste Neder-
landers gaan toch liever naar Zuid-Frankrijk voor hun wijn. En dat gaat zeker verand-
eren.’
Genieten van Limburg
Zo krijgt ze steeds meer aanmeldingen voor rondleidingen en proeverijen. ‘Er is een
groeiende interesse in streekproducten. Bij Limburgse asperges willen ze Limburgse
wijn. Ik begrijp dat tien tot vijfien euro relatief veel is voor een fes wijn, zeker als
je het vergelijkt met supermarktwijnen. Maar je moet wel bedenken dat het niet
alleen exclusiviteit is waarvoor je betaalt. De wijngaarden zijn veel kleiner en zijn
een stuk inefciënter dan bijvoorbeeld een wijngaard in Spanje. Maar, vanwege de
klimaatveranderingen, wordt er verwacht dit Limburg over twintig tot dertig jaar de
nieuwe Bordeaux kan worden.’ Maar tot die tijd houdt Pulles het bij het kleine stukje
wijngaard, op een kleine helling, waar de zon voldoende schijnt en het water van de
Maas voor nu rustig voorbij stroomt. ‘Ik wil dat mensen hier in de wijngaard aan een
gedekte tafel kunnen zitten, terwijl verderop wat mensen aan het jeu-de-boulen zijn.
Dan heb je echt het gevoel alsof je op vakantie bent in Frankrijk. Ik wil dat mensen op
een hele andere manier kunnen genieten van wat Limburg eigenlijk te bieden heef.’
Binnenlopen
‘Een wijngaard lijkt heel
idyllisch, maar het is gewoon
keihard werken. Op zond-
agochtend, wanneer het nog
heel rustig is, door de wijn-
gaard lopen en hier en daar
wat snoeien: dat is het toppunt
van ontspanning.’
M
i
j
n

f
a
v
o
r
i
e
t
‘Ik hoef niet naar Frankrijk
voor een wijngaard’
Wijngaardenier Nadine Pulles
T
e
k
s
t
:

M
e
l
i
s
s
a

S
m
i
n
k

F
o
t
o
:

M
e
l
i
s
s
a

S
m
i
n
k