You are on page 1of 24

Verdades e mentiras sobre o plus de altos cargos.

 
CARLOS AMOEDO SOUTO 

Profesor titular de Dereito Administrativo da UDC 

Ex secretario xeral da Consellaría de Cultura e Deportes da Xunta de Galicia (2005‐2008). 

Militante do BNG e afiliado da CIG‐ensino. 

 
 

- (Colonel Trautman): “Think what you're


doing. The building is surrounded. There's no
way out. There are lots of men outside with
Machine guns! You helped cause this private
war. You've done enough damage! The mission
is over, understood? The mission is over!
Look at them outside. Look at them! End it,
or they'll kill you. Do you want that? It's
over, Johnny. lt's over!”

- (John Rambo): “Nothing is over! Nothing!


You can't just switch it off! lt wasn't my
war. You asked me, l didn't ask you! l did
everything to win, but someone didn't let us
win. And at home at the airport those maggots
were protesting. They spat at me, called me a
baby murderer and shit like that!”
First Blood (Acurralado) 1982. 

 
 
 
 
A  retribución  ou  salario  dos  políticos  está  protagonizando  nos  últimos  tempos 
un preocupante e xeralizada controversia.  
Quer pola campaña electoral permanente na que estamos instalados, quer pola 
crise  económica  na  que  vivemos  asulagados,  as  supostas  prebendas  e 
despilfarros da clase política está sendo sometidos a unha intensa campaña de 
demagoxia  populista,  que  provén  tanto  da  dereita  (eis  os  audis  oficiais  na 
campaña das autonómicas galegas) como da esquerda (eis a Iniciativa Lexislativa 
Popular impulsada pola CIG para suprimir o plus de altos cargos).  
Desde  ambos  sectores,  convenientemente  amplificados  polos  medios  de 
comunicación (ABC, Cope, La Razón, Intereconomía, e moi especialmente La Voz 
de Galicia), os políticos son suspeitos de velar apenas polos seus intereses, e ter 
soldos  de  escándalo.  Os  seus  soldos  –  como  a  suposta  imposición  da  lingua 
galega  –  situáronse  na  axenda  política  e  mediática  como  un  elemento  de 
cleavage  eleitoral,  de  tal  xeito  que,  por  vez  primeira  na  democracia  española, 
unha Comunidade Autónoma vai rebaixar o salario dos seus altos cargos un 3 %: 
e  esa  comunidade  é  a  nosa,  Galiza.  A  porcentaxe  de  rebaixa  defendida  pola 
oposición (PSdG‐PSOE e BNG) era do 5 %.  


 
Estas  campañas  abordan  problemas  complexos  con  solucións  aberrantemente 
simples.  Aliás,  erosionan  gravemente  a  credibilidade  social  da  clase  política 
democrática – en particular, da esquerda. E abonan en última instancia entre a 
cidadanía  a  busca  de  liderados  berlusconianos  (infinitamente  ricos)  e  neo‐
autoritarios.  
Por  estas  tres  razóns,  considerei  urxente  facer  un  esforzo  de  clarificación 
racional dun tema particular, o plus de altos cargos en Galiza, que non é máis 
que  testemuño  concreto  dos  aspectos  mais  xerais  e  máis  preocupantes  que 
veño  de  sinalar.  A  esquerda  –  e  menos  a  nacionalista;  e  moito  menos  a  que 
reivindica  a  vixencia  do  mellor  da  tradición  marxista  –,  non  pode  permitirse  a 
tentación  de  utilizar  a  demagoxia  populista  nen  como  clave  de  análise,  nen 
como clave de avanzo eleitoral, nen como clave de intervención pretensamente 
transformadora  nos  problemas  sociais,  que  son  inevitablemente  complexos.  O 
plus  de  altos  cargos  é  desde  logo  criticábel,  pero  esa  crítica  deberá  partir  dos 
instrumentos  da  razón  antes  de  adentrarse  nos  territorios  “morais”,  por  moi 
populistas que estes sexan.  
A  esquerda  ten  a  obriga  de  analisar  a  fondo  e  racionalmente  a  natureza  dos 
problemas,  pois  só  así  logrará  esculcar  as  solucións  técnicas  e  os 
posicionamentos políticos verdadeiramente transformadores. Pois na utilización 
oscurantista da demagoxia populista, a dereita sempre levará as de gañar, como 
demostra  o  (suposto)  amaño  do  concurso  eólico,  a  (suposta)  corrupción  de 
certas fotos náuticas, a (suposta) imposición do galego, o (suposto) despilfarro 
dos audis, a (suposta) ruína causada pola continuación da cidade da cultura, as 
(supostas) corruptelas do Consorcio da Igualdade e Benestar…etc.  
Tal  é  a  finalidade  deste  material  de  traballo,  no  que  se  pasa  o  plus  de  altos 
cargos pola peneira xurídico‐técnica, antes de facer unhas consideracións sobre 
os posicionamentos do BNG e a CIG.  
A estrutura da análise é a seguinte: 
1. Que é o plus de altos cargos? 
2. Que retribúe o plus? 
3. Cal é a contía exacta do plus de altos cargos? 
4. Quen ten dereito ao plus? 
5. Onde, cando e como se recoñeceu o plus de altos cargos? 
6. FAQ: preguntas frecuentes sobre o dereito ao plus. 
7. Cal foi o posicionamento político do BNG sobre o plus de altos cargos? 
8. A Iniciativa Lexislativa Popular defendida pola CIG para suprimir o plus. 
   


 
 

1. QUE É O PLUS DE ALTOS CARGOS? 

Unha  definición  tecnicamente  matizada  do  vulgarmente  coñecido  como  “plus 


de  altos  cargos”  podería  ser  esta:  trátase  do  recoñecemento  a  efectos 
económicos  do  complemento  de  destino  dos  Directores  Xerais  da 
Administración  Xeral  do  Estado  aos  funcionarios  de  carreira  que  ocupasen 
altos  cargos  na  Administración  autonómica  durante  dous  anos  consecutivos 
ou tres con interrupción.  

O plus é, pois, unha retribución complementaria do funcionario ou funcionaria 
de  carreira,  o  que  exclúe  ao  persoal  laboral  da  Administración,  ou  ao 
proveniente da empresa privada. Outorga un dereito económico, pero non un 
dereito preferente da carreira administrativa (non consolida o grao persoal do 
funcionario). 

E trátase dunha retribución ou dereito económico que o alto cargo só poderá 
cobrar  unha  vez  cesado  no  alto  cargo  e  reintegrado  ao  servizo  activo  na  súa 
Administración de orixe (que pode ser a autonómica, a local, a Xeral do Estado 
ou a Universitaria). 

Por  iso,  a escasa  doutrina  xurídica  que  o  ten  estudado  considera  que  estamos 
diante dun “complemento especial de destino” de natureza obxectiva1. 

O que non é o plus: o plus non é un sobresoldo dos políticos profesionais; non é 
un  roubo  á  clase  traballadora;  non  é  un  "aguinaldo  eterno"  da  casta  política; 
non  é  unha  "prebenda";  non  outorga  unha  vantaxe  ou  favoritismo  na  carreira 
administrativa fronte aos funcionarios que non acceden ao alto cargo. 

2. QUE RETRIBÚE O PLUS? 

Este  é  un  punto  esencial  para  entendermos  a  exacta  natureza,  finalidades  e 


sentido último do plus.  

Ao  noso  entender,  a  cabal  comprensión  deste  plus  obriga  a  distinguir  dúas 
grandes  finalidades:  a  retribución  da  experiencia  profisional  adquirida  no 
desempeño  dun  alto  cargo  (2.1);  a  compensación  dos  efectos  perversos  da 
“cesantía” (2.2.).  

                                                            
1
 Cfr. Carmen FERNÁNDEZ  RODRÍGUEZ, “El denominado complemento especial de destino y la problemática 
de  su  reconocimiento  para  el  funcionario  de  carrera  que  ha  desempeñado  un  puesto  de  alto  cargo”, 
Actualidad Administrativa nº 25, 17‐23 de xuño de 1996, pp. 489‐498. 


 
Estas  dúas  finalidades  axudan  a  entender  mellor  o  sentido  último  do  plus: 
incentivar  a  que  os  funcionarios  asuman  os  postos  político‐administrativos  da 
máxima responsabilidade (2.3). 

2.1. A retribución da experiencia profisional adquirida no desempeño dun 
alto cargo. 

A  contía  e  estrutura  xeral  do  complemento  de  destino  é  recoñecida  por  cada 
Administración  atendendo  a  dous  parámetros:  a)  a  progresión  alcanzada  polo 
funcionario  dentro  da  carreira  administrativa  b)  a  especial  dificultade  técnica, 
responsabilidade, dedicación, incompatibilidades exixidas ou condicións nas que 
se  desenvolve  o  traballo  (art.  24  Estatuto  Básico  do  Empregado  Público, 
doravante EBEP). 

O  plus  de  altos  cargos  non  retribúe  apenas  a  progresión  dentro  da  carreira 
administrativa  (o  que  se  realiza  en  termos  de  consolidación  de  grao  persoal), 
nen  tampouco  a  especial  dificultade  do  posto  directivo,  senón  unha  mistura 
de  ambas  circunstancias:  a  experiencia  profisional  adquirida  polos 
funcionarios no desempeño dun alto cargo. 

O  plus  supón  a  consolidación  económica  dunha  retribución  complementaria 


específica e persoal do funcionario polo feito de ter desempeñado os máximos 
postos  directivos  da  Administración,  baixo  a  premisa  de  que  ese  desempeño 
xerou un valor profisional, unha plusvalía que a Administración na que pase a 
situación  de  activo  debe  retribuir;  pero,  no  entanto,  o  plus  en  si  mesmo 
considerado non implica un mellor dereito á carreira administrativa, pois non 
consolida grao persoal.  

Dito con outras palabras: o desempeño destes postos da máxima dedicación e 
responsabilidade  posibilitan  a  adquisición  duns  coñecementos  específicos 
(destrezas  directivas,  programación  específica,  rede  de  contactos,  etc.)  e 
configuran  unha  experiencia  profisional  valiosa  para  a  Administración  no  que 
pase  a  desempeñar  os  seus  servizos  o  alto  cargo  cesante.  Daí  que  sexa  esa 
Administración a que teña que retribuir esa plusvalía profisional. 

Ainda  que  a  consolidación  desta  retribución  opera  nos  mesmos  termos  que  a 
consolidación  de  grao  que  con  carácter  básico  se  lle  recoñece  a  calquer 
funcionario  pola  ocupación  dun  posto  de  nivel  superior  ao  seu  grao  persoal 
durante  dous  anos  consecutivos  ou  tres  non  consecutivos  (a  denominada 
carreira  administrativa  horizontal,  art.  17  EBEP,  anteriormente  promoción 
profisional  do  artigo  21  Lei  30/1984),  non  debe  confundirse  coa  carreira 
horizontal  que  dá  lugar  a  consolidación  de  grao,  pois  se  trata  de  aspectos 
distintos, ainda que podan ser coincidentes por decisión explícita do lexislador. 


 
En  efecto,  debe  advertirse  inmediatamente  que,  se  ben,  con  carácter  xeral,  o 
feito  de  ocupar  posto  en  servizos  especiais  non  serve  para  consolidar  grao 
persoal (art.  21.2.c) Lei 30/1984 e 65.5 Decreto Lexislativo 1/2008: “O tempo de 
permanencia en situación de servizos especiais será computado, para efectos de 
consolidación do grao persoal, como prestado no último posto desempeñado en 
situación de servizo activo ou no que posteriormente se obtivese por concurso”), 
no  Dereito  autonómico  galego  a  ocupación  dun  alto  cargo  en  servizos 
especiais sí consolida per saltum o máximo grao persoal de nivel 30 a efectos 
da  carreira  administrativa.  Mais  isto  só  acontece  cando  se  trate  dun 
funcionario do grupo A2. Noutros casos (calquer outro grupo), a ocupación dun 
alto  cargo  só  consolida  o  nivel  30  a  efectos  retributivos:  non  a  efectos  de 
carreira administrativa, que seguirá o seu ritmo habitual (consolidación de dous 
graos superiores cada dous anos).  

Este rexime excepcional tivo en Galiza a súa orixe, xa hai case vinte anos, na Lei 
1/1991, de 15 de xaneiro de orzamentos xerais da Comunidade Autónoma para 
1991 (art. 13)3. Precepto posteriormente sustituido polo artigo 9 da Lei 2/1998, 
de 2 de abril, de medidas tributarias, de rexime orzamentario, función pública e 
xestión  (curiosamente  reiterado  no  artigo  9  da  posterior  Lei  7/1998,  de  30  de 
decembro).  Ambos  preceptos  permanecen  en  vigor  tras  o  Decreto  1/20084. 
Trascrebémolo a continuación: 

Artigo 9. Modificación do rexime do persoal funcionario e estatutario.

Un.- Os funcionarios de carreira e o persoal estatutario das diferentes


administracións públicas que dacordo co seu rexime retributivo teñan dereito á
percepción do complemento de destino correspondente ao nivel do posto de
traballo, que desempeñen ou teñan desempeñado postos na Administración da
Xunta de Galicia, salvo como persoal eventual, comprendidos no ámbito de
aplicación da Lei 9/1996, de 18 de outubro, de incompatibilidades dos membros
da Xunta de Galicia e altos cargos da Administración autonómica, consolidarán,
con efectos económicos desde a aprobación da presente Lei, o grao persoal
correspondente ao nivel de complemento de destino 30, sempre que pertenzan ao
grupo A; noutro caso terán dereito a percibir o importe equivalente ao devandito
nivel, no lugar do que pudese pertencerlles conforme ao grupo que corresponda.

Asi mesmo, nas condicións sinaladas no párrafo anterior, os funcionarios e o


persoal estatutario ao servizo da Administración de la Xunta de Galicia que,
consonte á normativa que lles é de aplicación, estean excluidos da posibilidade
de consolidar o grao persoal terán dereito a percibir o importe equivalente ao
nivel 30 de complemento de destino.
                                                            
2
 Loxicamente, pois o nivel 30 é o máximo do intervalo de nivel contemplado para o Grupo A (20 a 30). 
3
  “Os  funcionarios  que  desempeñen  o  teñan  desempeñado  postos  na  Administración  Central  e 
Institucional da Comunidade Autónoma comprendidos no ámbito de aplicación da Lei 25/1983, de 26 de 
decembro,  sobre  incompatibilidades  de  Altos  Cargos  consolidarán,  con  efectos  económicos  desde  a 
aprobación da presente Lei, o grao correspondente ao nivel de complemento de destino 30”. 
4
 Vid a disposición derrogatoria do Decreto 1/2008. 


 
Para obter esta consolidación ou o recoñecemento do dereito a perceber o
importe equivalente ao nivel 30 deberán terse desempeñado estes postos durante
máis de dous anos continuados o tres con interrupción, a partir do un de xaneiro
de 1982.

Dous.- A Administración da Comunidade Autónoma de Galicia acreditará aos


funcionarios de carreira e ao persoal estatutario das distintas administracións
públicas, a partir do seu ingreso na mesma e en tanto manteñan esta situación, os
dereitos establecidos na alínea anterior aos que, durante dous años continuados
ou tres con interrupción, acrediten ter desempeñado posto de alto cargo noutra
administración pública, sempre que ésta recoñeza dereitos análogos aos
funcionarios da Administración da Xunta de Galicia.

Tres.- A acreditación dos dereitos referidos nas alíneas precedentes levarase a


cabo por resolución da Dirección Xeral da Función Pública.

Hoxendia,  tras  o  establecemento  do  plus  de  altos  cargos,  en  boa  medida  o 
artigo 9 da Lei 2/1998 perdeu a súa relevancia a efectos de recoñecemento de 
dereitos  económicos,  pois  o  recoñecemento  económico  do  nivel  30  é 
subsumido polo recoñecemento económico do nivel supertrinta. Sí permanecen 
plenamente en vigor a súa regulación da consolidación per saltum do nivel 30 a 
efectos de carreira administrativa para os grupos A. 

2.2. A compensación dos efectos perversos da “cesantía”. 

A  segunda  xustificación  ou  razón  de  ser  do  plus  de  altos  cargos  (e  tamén  da 
consolidación  per  saltum  do  nivel  30)  é  a  compensación  do  “cesante”, 
nomeadamente cando era funcionario da propia Xunta e non tiña reservado un 
posto de traballo.  

O plus de altos cargos non opera durante o tempo que o alto cargo o é, senón 
precisamente cando deixa de selo, e se convirte en “cesante”. Nese momento, o 
cesante  aparece  desarmado  frente  á  Administración  non  tanto  en  termos 
económicos5, canto en termos de carreira administrativa, pois o cesante que se 
reintegra  ao  servizo  activo  poucas  veces ten  dereito  a  volver ao mesmo  posto 
que ocupaba. Daí que se convertirta nun ser “errante” con certo aire de xarrón 
chinés: ninguén sabe onde poñelo para que non moleste e, sobretodo, para que 
non se entere das “pomadas” e non informe “ao inimigo”.  

En efecto, cando un funcionario alto cargo cesa, e se reintegra ao servizo activo 
na propia Xunta sen ter unha reserva específica do posto de traballo, queda á 
disposición  do  Conselleiro,  que  deberá  darlle  un  posto  provisional  do  mesmo 
                                                            
5
 As retribucións mingüan obviamente, pois o funcionario pasa a cobrar o complemento de destino que 
teña  consolidado  como  grao  persoal,  e  o  específico  correspondente  ao  posto  de  traballo  ao  que  sexa 
adscrito, que será tanto máis baixo canto máis se achege ao posto base ou grao mínimo recoñecido do 
intervalo de nivéis que corresponde a cada Corpo. 


 
corpo  ou  escala,  na  mesma  localidade  (art.  65.4  primeiro  párrafo  do  Decreto 
Lexislativo  1/2008).  O  mesmo  lle  acontece  aos  funcionarios  que  ocupasen 
postos con carácter definitivo provistos mediante libre designación (secretarias 
e secretarios de altos cargos, subdirectores, xefaturas de servizo, etc.).  

O  segundo  párrafo  deste  artigo,  introducido  durante  a  época  do  bipartito, 


tratou de moderar a caída dos cesados e cesadas aos infernos do posto base con 
código  cero  precisando  que  ese  posto  deberá  ser “(...)  non  inferior  en máis  de 
dous  niveis  ao  do  seu  grao  persoal,  mentres  non  obteñan  outro  con  carácter 
definitivo,  con  efectos  do  día  seguinte  á  data  do  cesamento  e  de  acordo  co 
procedemento que fixe a consellería competente en materia de función pública”.  

Porén, esta disposición, que busca moderar o impacto económico e na carreira 
administrativa  dos  cesados  de  posto  directivo  (LD  ou  alto  cargo)  está  sendo 
aplicada  torticeiramente  pola  actual  Dirección  Xeral  de  Función  Pública: 
rectamente entendida, significaría darlles aos funcionarios cesantes con nivel 30 
consolidado  unha  xefatura  de  servizo  ou  unha  sección,  sempre  que  estivesen 
vacantes (e vacantes están, nótese, todas as cubertas en comisión de servizo ou 
por  interinos).  Mais  como  o  goberno  do  PP  non  está  disposto  a  traballar  con 
funcionarios  cesantes  do  anterior  goberno,  están  interpretando  (así  consta 
nunha  Instrución  do  Director  Xeral  de  Función  Pública6)  que  o  posto  de 
adscrición non inferior a dous graos respecto do grao persoal consolidado o será 
apenas  a  efectos  retributivos  (fundamentalmente,  ao  pagamento  do 
complemento  específico  correspondente),  non  a  efectos  de  ocupación  dun 
efectivo  posto  de  traballo  que  teña  ese  efectivo  nivel  de  complemento  de 
destino na correspondente RPT. 

Conclusións preliminares: 

O  plus  non  retribúe  ao  "político  profisional",  senón  ao  funcionario  que 
desempeñou  temporalmente  un  posto  político‐administrativo  da  máxima 
responsabilidade,  e  retoma  a  súa  carreira  administrativa  ao  servizo  dos 

                                                            
6
 Trátase da Resolución de 15 de xuño de 2009, do Director Xeral de Función Pública, pola que se ditan 
instrucións sobre o procedemento do artigo 65.4 do Decreto Lexislativo 1/2008, de 13 de marzo. No seu 
punto segundo, establece, literalmente, que “Esta adscrición poderase facer ben ou ben a un posto cuxo 
nivel  non  sexa  inferior  en  máis  de  dous  niveis  ao  do  grao  persoal  consolidado  ou  ben  a  calquer  outro 
posto  de  inferior  nivel,  garantíndolle  as  retribucións  que  lle  correspondan  polo  seu  grao  persoal 
consolidado  e  un  complemento  específico  non  inferior  en  máis  de  dous  niveis  ao  do  dito  grao”.  A 
ordenación  das  vacantes  e  adscrición  provisional  realízaa  a  propia  Dirección Xeral  de  Función  Pública. 
Conforme ao punto cuarto desta Instrución, a adscrición provisional farase a unha vacante pura [ha de 
entenderse,  non  ocupada  en  comisión  de  servizos];  no  caso  de  existiren  varios  postos  nestas 
circunstancias,  a  adscrición  farase  no  posto  que  leve  máis  tempo  vacante.  Caso  de  non  existiren 
vacantes puras, a adscrición efectuarase a un posto de traballo non vacante e non ocupado de forma 
temporal  ou  provisional  (o  que  exclúe  os  postos  ocupados  en  comisión  de  servizo  ou  adscrición 
provisional).  En  último  termo,  se  mesmo  así  non  hai  postos  vacantes,  a  adscrición  provisional  deberá 
efectuarse a un posto de traballo ocupado por interino. 


 
intereses xerais. E faino só mentres se manteña en activo (non, por exemplo, en 
caso de excedencia por interese particular). 

O  plus  non  retribúe  o  "mérito  político",  senón  a  experiencia  profisional 


adquirida no desempeño de postos directivos da Administración.   

2.3. O  sentido  último  do  plus:  fomentar  que  os  funcionarios  de  carreira 
accedan aos máximos postos directivos da Administración. 

Tanto a consolidación per saltum do nivel 30 como o propio plus de altos cargos 
non  poden  entenderse  senón  como  medidas  para  incentivar  que  os 
funcionarios  de  carreira  asuman  as  máximas  responsabilidades  directivas  da 
Administración  autonómica  (Secretarías  Xerais,  Direccións  Xerais,  etc.)  que 
levan aparelladas unha alta exixencia persoal e profisional, e un exixente rexime 
de responsabilidade (penal, contable, incompatibilidades, etc.).  

Trátase,  pois,  dunha  función  motivadora,  que  busca  compensar 


economicamente  aos  funcionarios  máis  capaces  pola  asunción  das  tarefas 
directivas máis importantes da Administración pública, da mesma maneira que 
fai  calquer  organización  do  sector  privado7,  para  superar  así  as  rixideces  que 
levan á baixa as retribucións deses postos directivos. 

Antes da introdución do plus, en efecto, na Administración autonómica galega 
os subdirectores co nivel 30 consolidado carecían de estímulos económicos para 
asumir  a  responsabilidade  dunha  dirección  ou  secretaría  xeral,  pois  non 
melloraban  economicamente  (co  cal  podía  haber  tendencia  a  utilizar 
desviadamente  en  beneficio  propio  as  potestades  que  o  ordenamento  lle  pon 
nas  súas  mans),  aumentaban  exponencialmente  as  súas  responsabilidades  e 
estaban  irrremisiblemente  abocados  á  cesantía  co  cambio  de  goberno.  Coa 
disposición  adicional  17  do  Decreto  Lexislativo  1/2008,  os  altos  funcionarios 
pasan a ter un incentivo económico legalmente recoñecido. 

En  último  termo,  o  devandito  incentivo  busca  responder  a  un  problema 


existente en toda a función pública española: a profisionalización “técnica” dos 
                                                            
7
  Segundo  Federico  CASTILLO  BLANCO,  “(…)  con  carácter  general  los  altos  funcionarios  que  gerencian  el 
sector público tienden a recibir una retribución sustancialmente menor o, al menos, y en lo que se refiere 
a los últimos años, las diferencias entre el sector público y el privado han crecido sustancialmente. De 
esta forma, y aún siendo comunmente admitido que los altos funcionarios en el Reino Unido estan bien 
retribuidos, el monto total retributivo de éstos ha decrecido sustancialmente respecto del sector privado 
en los últimos años. Puede verse, a este respecto la Review Body on Top Salaries, Report n.º 3, Cmnd. 
2015 (HSMO, Londres, 1992), donde se pone de manifiesto que los funcionarios públicos de primer nivel 
disminuyeron  sus  ingresos  reales  en  un  3%  (referido  a    periodo  1985‐1992)  mientras  los  gerentes  del 
sector privado aumentaron los mismos en un 41% en el mismo período. En el reverso contrario se sitúan 
los  funcionarios  de  escalas  inferiores  que,  con  carácter  general,  están  mejor  retribuidos  que  sus 
homólogos  del  sector  privado”.  Cfr.  “Un  acercamiento  a  las  tendencias  retributivas  en  el  derecho 
comparado y en el sector privado”, Revista Vasca de Administración Pública nº 60, 2001, pp.  


 
postos  directivos  da  Administración8,  evitando  que  eses  postos  caian  no  spoils 
system  puro,  ou  reparto  clientelar  de  “botín”  –  postos  de  confianza  política  – 
aos  axentes  dos  partidos  políticos  que  acceden  a  formar  goberno,  con 
independencia  da  súa  formación  ou  preparación  técnica.  Non  se  trata  de 
eliminar os postos de designación política e nomeamento discrecional, senón de 
dotalos  con  persoal  capacitado  profisionalmente  para  dirixir  a  maquinaria 
administrativa  ao  servizo  do  goberno.  Nese  sentido,  os  municipios  de  grande 
población  teñen  a  partir  da  Lei  57/2003  a  posibilidade  de  nomear  persoal 
directivo  (coordinadores  xerais)  para  dirixir  tecnicamente  as  áreas  funcionais 
(vid.  o  actual  art.  130  LBRL),  a  Lei  28/2006,  estatal  de  axencias  públicas, 
introduciu  tamén  a  categoría  de  persoal  directivo  (art.  23),  mentres  que  e  o 
propio  EBEP  creou  unha  nova  categoría  de  persoal,  recollida  no  artigo  13, 
denominada  personal  directivo  profisional,  que  é  o  que  “desenvolve  funcións 
directivas  profisionais  nas  Administracións  Públicas”,  e  cuxa  designación 
“atenderá  a  principios  de  mérito  e  capacidade  e  a  criterios  de  idoneidade  (…) 
mediante  procedementos  que  garantan  a  publicidade  e  concorrencia”.  Este 
personal  está  sometido  a  avaliación  e  control  de  resultados,  e  pode  ser 
funcionario  ou  mesmo  alleo  á  Administración  (en  cuxo  caso  se  contratará  por 
contrato laboral de alta dirección)9. 

Pois  ben,  a  Comunidade  Autónoma  galega  ven  optando  desde  sempre  polo 
sistema  de  botín  puro  dos  altos  cargos  político‐administrativos,  frente  á 
profisionalización directiva: por sorprendente que poda parecer, calquer persoa 
maior de idade, con independencia da súa condición e formación de orixe, pode 
ser  nomeado  Alto  Cargo  da  administración  autonómica,  con  funcións  e 
responsabilidades  técnicas,  orzamentarias,  directivas  e  xurídicas  da  máxima 
relevancia.  E  non  podemos  esquecer,  con  mestre  Alejandro  NIETO,  que  “La 
inflación  del  subsistema  político  y  la  ocupación  partidista  del  subsistema 
burocrático  son  dos  de  los  indicadores  más  fiables  de  desgobierno  de  lo 
público”10. 

                                                            
8
 Sobre o asunto, pode consultarse a Alberto PALOMAR OLMEDA, El sistema de carrera y su aplicación a los 
cuerpos superiores de la Administración, Madrid, Dykinson, 2002; e Miguel SÁNCHEZ  MORÓN (coord.) La 
función pública directiva en Francia, Italia y España, Madrid, INAP, 2007, en especial o traballo de Rafael 
JIMÉNEZ ASENSIO, “La función directiva en el sector público español: tendencias de futuro”, pp. 81‐106. 
9
 Láiase Alejandro NIETO de que o persoal directivo introducida no EBEP poda ser provisto por persoal 
alleo  á  Administración;  e  faino  nus  termos,  que  pola  súa  expresividade  reproducimos:  “En  resumidas 
cuentas – y salvo que cambien mucho las cosas – el legislador de 2007 ha desperdiciado la oportunidad 
de  profesionalizar  la  cabeza  de  las  Administraciones  Públicas  con  funcionarios  especialmente 
cualificados, capaces de estabilizarlas y de garantizar su funcionamiento ininterrumpido a despecho de 
los  vaivenes  electorales.  Una  posibilidad  que,  como  es  lógico,  han  frustrado  los  partidos  ya  que  bajo 
ningún concepto soportarían renunciar a una de las porciones más apetecibles del botín funcionarial. Y 
para conservarlo no han vacilado en sacrificar lo que la razón organizativa exige. Aquí se comprueba una 
vez más que los problemas profundos del empleo público n son problemas estrictos de personal, sino de 
estructura  administrativa  y,  más  todavía,  de  cultura  política”.  Cfr.  El  desgobierno  de  lo  público, 
Barcelona, Ariel, 2008, p. 192. 
10
 Cfr. El desgobierno de lo público, op. Cit. P. 196. 


 
A  isto  axuda,  sen  dúvida,  a  confusión  entre  postos  políticos  de  goberno  e 
postos  político‐administrativos  (sendo  así  que  a  distinción  entre  Goberno  e 
Administración  é  un  dos  rasgos  do  noso  modelo  constitucional  de  Poder 
Executivo).  Frente  ao  que  acontece  na  administración  xeral  do  Estado  ou  na 
administración  autonómica  asturiana,  no  Dereito  autonómico  galego  non  se 
distingue  claramente  entre  os  postos  puramente  políticos  ou  de  goberno 
(presidente,  vicepresidente  e  conselleiros;  gabinetes)  e  os  postos  político‐
administrativos  ou  directivos  da  maquinaria  administrativa  (subsecretarios, 
secretarios  xerais,  secretarios  xerais  técnicos  e  directores  xerais)  que  na 
Administración Xeral do Estado só poden ser ocupados por funcionarios grupo 
A (arts 6.10, 15.2, 17.3, 18.2 da Lei 6/1997, de organización e funcionamento da 
administración  xeral  do  Estado).  Todos  son  considerados  impropiamente 
“cargos políticos”. 

O  dereito  estatal  distingue  ambos  tipos  de  postos  perfectamente,  e  por  iso  o 
seu  personal  de  gabinete  non  consolida,  mesmo  sendo  funcionario,  o  plus  de 
altos cargos (art. 33.2 da Lei 31/1990, abaixo transcrito). Tamén no Real Decreto 
365/1995,  de  situacións  administrativas,  se  distingue  entre  altos  cargos 
administrativos  e  cargos  políticos  aos  efectos  de  outorgar  servizos  especiais 
(letras c) e j) do artigo 4). En cambio, o dereito autonómico só o distinguiu na Lei 
2/1998 (que exclue ao personal eventual) e no Decreto 92/1991, de situacións 
administrativas11, mais a disposición adicional 17ª do Decreto Lexislativo 1/2008 
non exclúe ao personal eventual de gabinete, o que leva á penosa consecuencia 
de que se lle poda recoñecer o plus retributivo a calquer funcionario que teña 
sido nomeado personal eventual de gabinete (por exemplo, a un secretario ou 
secretaria de tarde). 

No  entanto,  nos  “Documentos  para  a  reforma  da  Función  pública”,  editados 
pola  propia  Xunta  de  Galicia  en  2008,  aparecen  interesantes  propostas  para 
camiñar pola senda da profisionalización futura da función directiva no ámbito 
da  Xunta  de  Galicia:  entre  elas,  aconséllase  distinguir  entre  persoal  directivo 
cuxo nomeamento lle corresponden a Decreto da Xunta de Galicia, e o persoal 
directivo  executivo,  que  sería  cuberto  mediante  LD  (subdireccións).  E 
distinguir, dentro dos altos cargos, aqueles que deban ter perfis técnicos fronte 
aos que teñan unha función de asesoramento ou dirección política12. Dito sexa 
de  paso,  o  primeiro  órgano  coa  categoría  de  personal  directivo  da 
Administración autonómica é o Director de AGADIC, conforme á lei 4/2008, de 
                                                            
11
 Onde tamén se distingue, á maneira do Dereito estatal, o nomeamento para alto cargo administrativo 
e  cargo  político  (alíneas  5.a)  3  e  10,  respectivamente).  O  artigo  5  b)  do  Regulamento  de  Situacións 
Administrativas  do  persoal  ao  servizo  da  Comunidade  Autónoma  (Decreto  92/1991)  estipula  que 
“considérase de  carácter político  o  nomeamento  para  o desenvolvemento dun  cargo  de  confianza que 
non  implique  unha  relación  profesional  de  carácter  permanente  e  do  que  se  derive  incompatibilidade 
para exercer a función pública”. 
12
 Cfr. Op. Cit. P. 99. O devandito documento foi elabora pola “Comisión para o estudo e preparación da 
Lei da Función Pública de Galicia”, constituída por Orde de 27 de xullo de 2007. 

10 
 
creación  da  primeira  axencia  pública  autonómica,  a  Axencia  Galega  das 
Industrias Culturais. 

3. CAL É A CONTÍA EXACTA DO PLUS DE ALTOS CARGOS? 

O importe exacto equival á diferenza entre o complemento de destino que lle 
correspondería  ao  funcionario  conforme  ao  seu  grao  persoal  consolidado  e  o 
complemento  de  destino  recoñecido  anualmente  aos  Directores  Xerais  do 
Estado. 

Por iso, trátase dun importe preciso, pero variábel en función do grao persoal 
consolidado polo alto cargo: o importe do plus será mais cuantioso canto máis 
baixo  sexa  o  grao  consolidado  polo  cesante,  o  que  é  estatísticamente  máis 
infrecuente. 

No caso máis frecuente, é a diferenza entre o nivel 30, complemento de destino 
que consolida tanto un subdirector como un Director Xeral autonómico (sempre 
que  sexa,  neste  último  caso,  grupo  A),  e  o  denominado  "supertrinta", 
complemento  de  destino  que  cada  ano  lle  recoñece  aos  Directores  Xerais  da 
Administración Xeral do Estado a Lei dos Orzamentos Xerais do Estado. 

Así,  segundo  a  Orde  de  confección  de  nóminas  do  persoal  ao  servizo  da 
administración autonómica para 2009 (DOG nº 16, de 23 de xaneiro de 2009), o 
nivel 30 ten un importe mensual de 1.016,67 euros (Anexo III, p. 1.597). Este era 
o  nivel  que  consolidaban  os  funcionarios  da  Xunta  por  ocupar  os  postos  de 
subdirector  e  tamén  por  ocupar  postos  de  Director  Xeral  da  Administración 
autonómica.  A  contía  era  exactamente  a  mesma,  con  independencia  da 
experiencia directiva específica que adquire ese funcionario que ocupa un posto 
de Director Xeral. 

Pois  ben,  segundo  a  Orde  de  confección  de  nóminas  do  persoal  ao  servizo  da 
Administración  Xeral  do  Estado  (BOE  nº  3,  de  3  de  xaneiro  de  2009),  o 
complemento  de  destino  dos  Directores  Xerais  do  Estado  para  2009  é  de 
1.251,33 euros (anexo I, p. 238). 

Por  tanto,  na  maioría  dos  casos  o  plus  (a  diferenza  retributiva  entre  o  nivel 
supertrinta  e  o  trinta)  importa  a  cantidade  exacta  de  234,66  €  mensuais  en 
nómina13.  En  cómputo  anual  de  doce  mensualidades  máis  duas  pagas 

                                                            
13
  Fagamos  a  conta  agora  respecto  do  importe  máximo  teoricamente  posíbel  do  plus.  Ese  importe 
máximo, obviamente de laboratorio, sería cobrado por un funcionario grupo E (na vella nomenclatura 
da Lei 30/1984; actuais agrupacións profisionais do EBEP) de novo ingreso en nivel 10, que conforme á 
mesma Orde de confección de nóminas da Xunta para 2009, ten un complemento de destino de 255,83 

11 
 
extraordinarias íntegras, isto equival a un custo de 3.285,24 € por funcionario e 
ano. Moi moi lonxe, por tanto, dos 15.000 euros anuais per capita que tanto La 
Voz de Galicia como a CIG  e unha parte do BNG afirmaron. 

Se multiplicamos esa cifra polos 191 funcionarios que o cobran en outubro de 
2009  (segundo  fontes  da  Consellaría  de  Facenda,  LVG  de  29  de  outubro  de 
2009), veremos que o seu importe ascende a  627.480,84 € anuais para as arcas 
públicas.  Arcas  que  non  son  exclusivamente  as  da  Xunta  de  Galicia:  pois  o 
supertrinta  será  abonado  en  cada  caso  pola  Administración  de  orixe  do 
funcionario  que  teña  devengado  o  plus  (fundamentalmente,  na  lexislatura 
2005‐2009,  a  Administración  universitaria,  Administración  Xeral  do  Estado  e  a 
Administración local). Se temos presente que o gasto previsto no Capítulo I da 
Xunta  de  Galicia  para  o  exercicio  2010  é  de  3.772.739.763  €,  dun  total  de 
11.686.232.484  €  (o  32%,  unha  da  porcentaxes  autonómicas  máis  baixas),  e 
mesmo  na  hipótese  de  que  todos  os  niveis  trinta  fosen  abonados  pola 
Administración autonómica (que non é así), o plus suporía o 0,016 % do gasto 
público  autonómico  en  persoal,  e  o  0,005  %  do  total  do  gasto  público 
autonómico. 

4. QUEN TEN DEREITO AO PLUS? 

Coherentemente coa finalidade expostas no apartado segundo deste traballo, a 
Disposición Adicional 17 do Decreto Lexislativo 1/2008 limita o plus apenas aos 
funcionarios  que  ocupen  postos  directivos  na  Administración  Pública 
(excluíndo  así  os  postos  obtidos  en  servizos  especiais  no  Parlamento  ou  no 
Poder Xudicial, posibilidade contemplada polo artigo 87.3 EBEP).  

E non val o desempeño dun alto cargo en calquer Administración Pública (local, 
ou  universitaria):  só  se  concederá  o  plus  ao  funcionario  polo  desempeño  de 
postos  directivos  na Administración  pública  galega:  pois  o  ámbito  subxectivo 
dos beneficiarios do plus se delimita – como fai tamén o Dereito estatal – en 
función  do  sometemento  do  alto  cargo  á  Lei  de  Incompatibilidades.  Así, 
Conforme  á  redacción  dada  ao  artigo  2  da  Lei  9/1996  pola  Lei  4/2006,  de 
transparencia  e  boas  práticas  da  Administración  galega,  o  réxime  de 
incompatibilidades  establecido  na  lei  9/1996  será  de  aplicación  aos  seguintes 
cargos públicos:  

a) Aos membros do Goberno autonómico.


b) Ás secretarias e secretarios xerais, directoras e directores xerais e cargos
asimilados.
c) Ás delegadas e delegados e representantes do Goberno galego nos entes con
personalidade xurídica pública.

                                                                                                                                                                              
€.  Neste  caso,  o  plus  sería  de  995,5  €  mensuais  mais  na  nómina.  Se  o  multiplicamos  por  14  pagas, 
incluídas integramente as dúas extraordinarias, teremos un total de 13.930 € anuais. 

12 
 
d) Ás presidentas e presidentes, directoras e directores xerais e asimilados dos
organismos autónomos.
e) Ás delegadas e delegados provinciais e territoriais dos departamentos da Xunta
de Galicia.
f) Ao persoal eventual que, en virtude de nomeamento legal, exerza funcións de
carácter non-permanente, expresamente cualificadas de confianza e
asesoramento especial, nos gabinetes do presidente e dos demais membros do
Consello da Xunta de Galicia.
g) Ás presidentas e presidentes, directoras e directores xerais, directoras e
directores executivos, directoras e directores técnicos e titulares doutros postos
ou cargos asimilados, calquera que sexa a súa denominación, en entidades de
dereito público vinculadas ou dependentes da Administración autonómica, cuxo
nomeamento sexa efectuado por decisión do Consello da Xunta de Galicia ou
polos seus propios órganos de goberno.
h) Ás presidentas e presidentes, directoras e directores xerais e asimilados das
empresas públicas, sociedades ou fundacións en que a Xunta de Galicia, directa
ou indirectamente, participe ou achegue máis do 50% do capital ou do
patrimonio, cando tales cargos sexan designados logo de acordo do Consello da
Xunta de Galicia ou polos seus propios órganos de goberno.
i) Ao persoal eventual que, en virtude de nomeamento legal, exerza funcións de
carácter non-permanente, expresamente cualificadas de confianza e
asesoramento especial das presidentas e presidentes e directoras e directores
xerais das entidades relacionadas no artigo 1 da Lei de transparencia e de boas
prácticas na Administración pública galega.
j) Aos titulares de calquera outro posto de traballo da Administración autonómica,
calquera que sexa a súa denominación, cuxo nomeamento se efectúe por
decisión do Consello da Xunta de Galicia

5. ONDE, CANDO E COMO SE RECOÑECEU O PLUS DE ALTOS CARGOS? 

Un dos rasgos deste plus é a súa inseguridade xurídica: ainda que foi recoñecido 
para  os  funcionarios  da  Administración  Xeral  do  Estado  desde  1991,  a 
xurisprudencia  que  interpretou  e  aplicou  a  norma  de  recoñecemento  non  foi 
nada clara, e deu lugar a pronunciamentos contraditorios. Daí que, para evitar a 
inseguridade xurídica e a desigualdade, se tenda a recoñecer tamén o plus nas 
leis autonómicas de función pública. Iso foi o que fixo Galiza na Lei 13/2007. 

5.1. Na Administración Xeral do Estado. 

A  Administración  Xeral  do  Estado  recoñeceu  este  plus  na  Lei  31/1990,  de 
Orzamentos Xerais do Estado para 1991 (art. 33.2): 

"Los funcionarios de carrera que, durante más de dos años continuados o


tres con interrupción, desempeñen o hayan desempeñado a partir del 5 de
julio de 1977 puestos en la Administración del Estado o de la Seguridad
Social, comprendidos en el ámbito de aplicación de la Ley 25/1983, de 23

13 
 
de diciembre, sobre Incompatibilidades de Altos Cargos, exceptuados los
puestos de Gabinete con categoría inferior a la de Director General,
percibirán desde su reincorporación al servicio activo y mientras se
mantengan en esta situación el complemento de destino correspondiente a
su grado personal incrementado en la cantidad necesaria para igualarlo
al valor del complemento de destino que la Ley de Presupuestos del
Estado fije anualmente para los Directores Generales de la
Administración del Estado".

Na  actualidade,  o  dereito  ao  plus  dos  altos  cargos  foi  posibilitado  legalmente 
con carácter básico através do EBEP no seu artigo 87.3, que deixa, non obstante, 
unha marxe para que cada Administración poda precisar o alcance deste dereito 
retributivo  vinculado  á  carreira  profisional.  Máis  adiante  precisamos  o  iter 
parlamentar do artigo 87.3 EBEP.

5.2. Na Xurisprudencia. 

A Sentenzas do Tribunal Supremo de 24 de setembro de 1994 e 24 de novembro 
de  1997  (RJ  1997/8390;  relator:  Fernando  Martín  González)  corroboraron  – 
ainda que con argumentos escuros e mesmo tortuosos, que deron pé a dispares 
pronunciamentos  xudiciais  –  o  carácter  básico  deste  precepto.  Esta  última 
sentenza,  ditada  en  casación  frente  ao  recurso  interposto  pola  Abogacía  do 
Estado  en  interese  de  Lei  respecto  da  Sentenza  do  Tribunal  de  Xustiza  de 
Aragón, que lle recoñecía o plus a unha funcionaria estatal que desempeñou o 
cargo  de  Conselleira  autonómica  de  Sanidade,  conclúe  claramente  que  “es 
extensivo  el  derecho  reconocido  a  los  funcionarios  de  la  Administración  del 
Estado en el art. 33.2 de la Ley 31/1990 a los que hubieren prestado los mismos 
servicios en dichos Ejecutivos Autonómicos”14. 

Así,  na  medida  en  que  os  corpos  docentes  universitarios  se  consideran  corpos 
estatais, as  Universidades  véñenlle  recoñecendo  o  plus  aos  seus docentes que 
ocupen  altos  cargos  na  Administración  Xeral  ou  autonómica.  A  STS  de  25  de 
febreiro  de  2000  (RJ  2000/2020),  por  exemplo,  recoñeceulle  o  plus  a  un 
funcionario  de  corpo  estatal  que  se  reintegrou  ao  servizo  tras  ser  conselleiro 
nunha Comunidade Autónoma. En sentido contrario, a STSX de Castilla e León 
nº  38/2002,  de  4  de  febreiro  (JUR  2002/90486)  denegoulle  o  plus  a  un 
funcionario  de  corpo  estatal,  pero  que  fora  transferido  á  Comunidade 
Autónoma antes de pasar a servizos especiais como alto cargo. 

                                                            
14
 Vid. fundamento xurídico oitavo. No noveno, continúa afirmando: “procede la aplicación del art. 33.2 
de la Ley 31/1990 a los funcionarios de la Administración del Estado que hayan desempeñado Alto Cargo 
en  Comunidades  Autónomas,  tal  como,  además,  en  lo  que  corresponde  al  principio  de  igualdad 
retributiva  que  debe  imperar  en  cuanto  a  unos  y  a  otros  funcionarios  ‐que  impide  un  tratamiento 
retributivo desigual entre unos y otros‐ resulta de la Sentencia del Tribunal Supremo de 15 marzo 1991 
(RJ 1991\1768)” 

14 
 
A  STC  32/2000,  de  3  de  abril,  do  Pleno,  desestimou  as  cuestións  de 
inconstitucionalidade  suscitadas  pola  Sala  do  Contencioso‐Administrativo  do 
Tribunal  Superior  de  Xustiza  de  Madrid  e  de  Castilla‐La  Mancha  respecto  do 
artigo  33.2.  Frente  aos  argumentos  das  Salas  (o  precepto  era  alleo  ao  ámbito 
material  da  lei  de  orzamentos;  e  vulneraba  o  principio  de  igualdade  e 
proporcionalidade na retribución ao funcionario), o Alto Tribunal foi claro:  

“La idea de que el complemento en él establecido es irrazonable y


discriminatorio por contravenir los principios de mérito y capacidad y
desfigurar la carrera administrativa de los funcionarios tal y como se
deduce de la Constitución no puede ser atendida. En cuanto a la
discriminación, cabe observar en primer lugar que el término de comparación
aportado no es idóneo, toda vez que se contrapone el funcionario «ordinario»
(cuya retribución no puede exceder del abanico habitual de niveles y grados) al
funcionario al cual se le aplica el complemento controvertido (que puede ver su
retribución incrementada hasta el punto de exceder dicho abanico) por haber
sido alto cargo: ambas situaciones guardan ciertamente alguna similitud -por
ejemplo la de referirse a funcionarios públicos de carrera- pero no la suficiente
como para requerir un trato uniforme «ex» art. 14 CE (…) Finalmente, por lo
que se refiere a la razonabilidad o no de la medida, siendo los principios de
mérito y capacidad reglas de configuración legal según el art. 103.3 CE, no
pueden llevarse hasta el extremo de impedir al legislador premiar o
compensar desde el punto de vista retributivo al funcionario que ha sido
alto cargo (…) En este sentido, valorar, a efectos de consolidar un
determinado nivel retributivo en la función pública, el destino en cargos de
especial relevancia y responsabilidad no es una decisión irrazonable (como
afirma el órgano jurisdiccional proponente) ni arbitraria o carente de
justificación sino que, por el contrario, entra dentro del margen de
configuración política de que goza el legislador para conformar la carrera
administrativa (y en este caso concreto el sistema retributivo de ciertos
funcionarios) ” (FX 3; subliñados nosos)15.

5.3. Na Administración autonómica galega. 

Que aconteceu no caso galego? 

A  xurisprudencia  da  Sala  do  Contencioso‐Administrativo  do  noso  Tribunal 


Superior de Xustiza apuntouse tamén, desde o ano 2000, a unha interpretación 
moi estrita do artigo 33.2 devandito, para denegarlle o complemento aos altos 
cargos autonómicos que o solicitaron (e o gañaron en primeira instancia):  

                                                            
15
 Houbo máis sentenzas do Constitucional sobre o asunto; en concreto, a STC 202/2003, ditada noutra 
cuestión  de  inconstitucionalidade,  agora  presentada  frente  a  un  precepto  simétrico  ao  art.  33.2,  pero 
ditado por unha Comunidade Autónoma (Madrid) en 1991. O Constitucional tamén desestima o recurso. 
Pódese consultar o extenso comentario elaborado por Juan Manuel ALEGRE AVILA, ““Ley de presupuestos, 
complementos  retributivos  e  interpretación  constitucional”,  Repertorio  de  Jurisprudencia  del  Tribunal 
Constitucional, nº 4/2004. 

15 
 
“(…)  el  artículo  33.2  de  la  Ley  de  27  de  diciembre  de  1990,  de 
Presupuestos  Generales  del  Estado  para  1991,  sólo  ostenta  carácter 
básico en lo referente a la consolidación del grado personal, no así en lo 
que  atañe  al  complemento  de  destino  que  se  pretende  (…)”.  Citando  en 
tal sentido as SS.TS de 1994 e 1997 que vimos de ver16. 

Este  era  o  panorama  interpretativo  vixente  até  a  aprobación  da  famosa 


disposición adicional 17 do Decreto Lexislativo 1/2008. 

O  anteproxecto  de  lei  de  modificación  urxente  da  Lei  de  Función  Pública  foi 
aprobado polo Consello da Xunta de Galicia na súa reunión do 9 de novembro 
de 2006, e fixo entrada no Rexistro do Parlamento galego o 29 de novembro de 
2006,  antes  de  que  rematase  o  proceso  de  aprobación  do  EBEP.  Nel  non 
constaba  referencia  algunha  ao  plus  de  altos  cargos,  da  mesma  maneira  que 
non se contemplaban medidas que acabaron sendo incorporadas ao EBEP (que 
se aprobou o 12 de abril de 2007). 

Por iso, en Galiza toda a adaptación ao EBEP negociouse en sede parlamentar 
entre  os  Grupos  parlamentares  do  PPdeG,  PSdeG  e  BNG.  E  foi  aí,  no 
Parlamento,  onde  os  grupos  parlamentares  que  apoiaban  ao  Goberno 
decidiron, en desenvolvemento urxente do EBEP, aceptar a emenda proposta 
polo Grupo Parlamentario Popular, de introducir o que despois sería artigo 23 
da  Lei  13/2007,  do  parlamento  de  Galiza,  que  reproduciu  case  literalmente  o 
artigo 87.3 EBEP, con unhas interesantes variacións (que non son agora o caso 
explicar),  como  alínea  4  do  artigo  53  da  Lei  4/198817.  Esa  mesma  redacción 
aparece hoxe no artigo 55.4 do Decreto Lexislativo 1/2008,  que aproba o texto 
refundido  da  Lei  de  función  pública  de  Galiza,  en  execución  da  propia  Lei 
13/2007.  

Mais  o  Grupo  Parlamentario  Popular  propuxo  tamén  outra  emenda18,  a  que 


acabaría sendo na Lei 13/2007 o artigo 34, cunha nova adicional décimo sétima 
                                                            
16
  Vid.  Sentenza  do  TSXG  nº  2179/2000,  de  27  de  decembro  (JUR  2001\113037),  que  afirma  que  “el 
demandante [membro de corpo estatal, en situación de servizos na Comunidade Autónoma], en tanto en 
cuanto permanezca al servicio de la Xunta de Galicia, ha de someterse a la legislación autonómica que, 
como veíamos, no contempla la perseguida posibilidad de incremento del complemento de destino y sí 
sólo la consolidación del grado personal nivel 30 que el Sr. C. ya tiene reconocido”. No mesmo sentido se 
pronuncian as Sentenza do TSXG nº 2173/2000 de 27 decembro (JUR 2001\113042), 1004/2001 de 19 
de setembro (JUR 2002\3699) e 1129/2003 de 24 de decembro (JUR 2004\65046).  
 
 
17
 Cfr. 
http://www.parlamentodegalicia.es/sites/ParlamentoGalicia/BibliotecaBoletinsOficiais/B70293.PDF#sea
rch=%2207/PL‐0022%22, p. 14. 
 
18
 Cfr. O enlace da páxina anterior, na páxina 22. Con pequenos cambios, este foi o texto que aprobou a 
Ponencia  da  Lei,  e  acabou  sendo  o  texto  final.  A  ponencia  estaba  integrada  por  Antonio  Rodríguez 
Miranda (PpdeG), Pablo González Mariñas (BNG) e Beatriz Sestayo (PSdG). 

16 
 
da Lei  4/1988, coas que se introduciron as regras de concreción dese plus para 
os funcionarios galegos sometidos ao ámbito de aplicación da Lei: 

"O persoal funcionario de carreira que, a partir da entrada en vigor da


Lei orgánica 1/1981, do 6 de abril, pola que se aprobou o Estatuto de
autonomía para Galicia, desempeñe ou tivese desempeñado durante máis
de dous anos continuados ou tres con interrupción postos de traballo
como directora ou director xeral ou persoa xerarquicamente superior,
directora ou director xerente de órganos ou entidades públicas ou postos
na Administración pública incluídos no ámbito de aplicación da Lei de
incompatibilidades de altos cargos, percibirá desde a súa reincorporación
ao servizo activo e mentres se manteña esta situación, o complemento de
destino correspondente ao posto de traballo que desempeñen ou, se é o
caso, ao do seu grao persoal, incrementado na cantidade necesaria para
igualalo ao valor do complemento de destino, ou concepto equivalente
que a Lei de orzamentos xerais do Estado fixe para as directoras e os
directores xerais, e a suma de ambos os conceptos non poderá ser inferior
ao importe do complemento de destino que perciban as persoas
funcionarias que acrediten o nivel máximo establecido legalmente".

Esta  é  a  redacción,  que  con  un  par  de  mínimas  variacións  técnicas,  foi 
incorporada  ao  actualmente  vixente  Decreto  Lexislativo  1/2008,  polo  que  se 
aproba o texto refundido da Lei de Función Pública de Galicia, en execución do 
mandato de refundición outorgado pola disposición derradeira primeira da Lei 
13/2007. 

6. FAQ (PREGUNTAS PRÁTICAS FRECUENTES SOBRE O RECOÑECEMENTO DO 
PLUS). 

Para  afianzar  os  coñecementos  adquiridos,  imos  dar  resposta  a  unha  serie  de 
preguntas  frecuentes,  que  nos  axudarán  tamén  a  calibrar  como  opera  na 
realidade o plus. 

• Pode cobrar o plus un chófer que fose alto cargo da Xunta?  

Non, os chóferes son personal laboral na maioría das Administracións públicas. 

• Pode  cobrar  o  plus  un  funcionario  dos  corpos  docentes  da  comunidade 
autónoma por ter desempeñado o cargo de Alcalde? 

Non.  Só  hai  dereito  ao  plus  cando  se  desempeña  un  posto  dos  incluídos  no 
ámbito da Lei 9/1996, de incompatibilidades do personal da Xunta (art. 2), isto 
é, ao seu propio personal. Non aos postos da Administración local, como é o de 
alcalde. 
17 
 
• Pode cobrar o plus un funcionario municipal? 

Si,  se  ocupou  durante  o  tempo  previsto  un  posto  da  Xunta  que  estexa  na 
situación de incompatibilidade (artigo 2 da Lei 9/1996). Mais non consolidará o 
nivel 30 per saltum, salvo que sexa grupo A na súa administración municipal de 
orixe (por exemplo, sí o consolidarán os secretarios e interventores de concello 
ou Deputación). 

• Pode  cobrar  o  plus  un  celador  do  SERGAS  que  ocupou  o  posto  de 
Delegado Provincial? 

Si,  os  Delegados  Provinciais  están  expresamente  sometidos  ao  rexime  de 
incompatibilidades  do  artigo  2  da  Lei  9/1996.  Non  obstante,  este  celador  non 
consolidaría per saltum o nivel 30 a efectos de carreira administrativa, por non 
ser grupo A. 

• Pode cobrar o plus un funcionario de calquer Administración que tivese 
sido nomeado como personal eventual de gabinete? 

Si, están expresamente sometidos ao rexime de incompatibilidades no artigo 2 
da Lei 9/1996, e estes postos (á diferenza do dereito estatal) non son excluídos 
da adicional 17 da nosa Lei. Porén, non consolida per saltum o nivel 30 a efectos 
de carreira administrativa (pois sí están excluídos do artigo 9 da Lei 2/1996). 

• Pode  cobrar  o  plus  unha  persoa  contratada  como  persoal  eventual  de 
gabinete que non sexa funcionaria? 

Non, en ningún caso. 

• Pode cobrar o plus o PDI das Universidades Públicas? 

Si,  se  pertencen  aos  corpos  docentes  universitarios  funcionarios,  que  son  de 
ámbito  estatal  (art.  56  da  Lei  Orgánica  de  Universidades).  De  feito,  as 
Universidades recoñecíanlles o plus, por ser corpos docentes estatais, aos seus 
docentes  funcionarios  con  anterioridade  á  Disposición  adicional  17ª,  con  base 
na xurisprudencia do Tribunal Supremo (SS.TS de 1994 e 1997). 

• Pode cobrar o plus o PAS das Universidades públicas? 

Sí, se ocuparon altos cargos da Xunta incluídos no artigo 2 da Lei 9/1996. Se son 
grupo  A,  consolidan  tamén  per  saltum  o  nivel  30  a  efectos  administrativos. 
Noutro caso, non. 

• Pode cobrar o plus o Xerente dunha Universidade do SUG?  

18 
 
Non, pois este posto non está no ámbito da Lei 9/199619. 

• Pode cobrar o plus un vicerreitor dunha Universidade do SUG? 

Non, non está no ámbito da Lei 9/199620. 

En  todos  os  casos,  o  dereito  ao  plus  debe  ser  recoñecido  pola  propia 
Administración que recebe ao cesante en servizo activo, ben por acto expreso 
ou ben por silencio desestimatorio, que debe interpretarse como positivo, ao 
abeiro do art. 43.2 LPAC.  

7. CAL FOI O POSICIONAMENTO POLÍTICO DO BNG SOBRE O PLUS DE ALTOS 
CARGOS? 

7.1. Na tramitación e aprobación do EBEP. 

Asesorados  pola  CIG,  os  deputados  galegos  no  Congreso  dos  Deputados 
(Francisco Rodríguez Sánchez e Olaia Fernández Davila) votaron favorabelmente 
o  EBEP  o  21  de  decembro  de  2006,  que  incorpora  o  artigo  87.3,  do  que  xa 
falamos.  Dase  tamén  a  circunstancia  de  que  no  proxecto  de  Lei  inicial 
presentado  polo  Goberno  do  Estado,  a  alínea  3  do  artigo  87  non  recoñecía 
nengún dereito económico, e limitábase a sinalar que as Administracións debían 
velar  para  que  non  se  menoscabase  o  dereito  á  carreira  profisional  dos 
políticos‐funcionarios (alcaldes e presidentes de Deputación, deputados). 

En  efecto,  o  artigo  87.3  figuraba  no  proxecto  inicial  do  goberno  de  8  de 
setembro de 2006 con este texto: 

“3. Quienes se encuentren en situación de servicios especiales tendrán


derecho, al menos, a reingresar al servicio activo en la misma localidad,
en las condiciones y con las retribuciones correspondientes a la
categoría, nivel o escalón de la carrera consolidados, de acuerdo con el
sistema de carrera administrativa vigente en la Administración Pública a
la que pertenezcan. Tendrán, asimismo, los derechos que cada
Administración Pública pueda establecer en función del cargo que haya
originado el pase a la mencionada situación. En este sentido, las
Administraciones Públicas velarán para que no haya menoscabo en el
                                                            
19
 Desestimando a solicitude de equiparación dun xerente de Universidade a alto cargo aos efectos do 
artigo 33.2 da Lei 31/1990, vid. as Sentenzas do Tribunal Superior de Xustiza de Madrid de 30 novembro 
de 2002 (JUR 2003\144968) e do Tribunal Superior de Xustiza de Asturias de 8 de outubro de 2002 (RJCA 
2002/1106).  
20
 Desestimando a solicitude de equiparación dun vicerreitor da UNED a alto cargo aos efectos do artigo 
33.2 da Lei 31/1990,  vid. a Sentenza do Tribunal Superior de Xustiza de Madrid nº 568/2004, de 16 de 
abril (JUR 2004/228957). 

19 
 
derecho a la carrera profesional de los funcionarios públicos que hayan
sido elegidos Alcaldes, retribuidos y con dedicación exclusiva,
Presidentes de Diputaciones o de Cabildos o Consejos Insulares,
Diputados o Senadores de las Cortes Generales y miembros de las
Asambleas Legislativas de las Comunidades Autónomas”

O  Deputado  do  BNG  participante  na  ponencia,  Francisco  Rodríguez,  non  lle 
presentou  ningunha  emenda  ao  artigo  orixinal  (BOCG  serie  A  de  24  de 
novembro de 2006, p. 115). 

Porén,  na  tramitación  do  proxecto  de  lei,  esta  disposición  sufriu  dúas 
engádegas: 

a) Antes  dos  Alcaldes,  inclúense  aos  funcionarios  que  fosen  nomeados 


“altos  cargos,  membros  do  Poder  Xudicial  ou  de  outros  órganos 
constitucionais  ou  estatutarios”.  Este  inciso  débeselle  á  emenda  493  de 
CIU. 
b) Ademáis,  engadiuse  a  parte  final  da  alínea,  que  é  o  verdadeiramente 
novidoso e concreto, pois o resto do artigo só garante o dereito á carreira 
profisional  en  abstracto:  “Como  mínimo,  estes  funcionarios  recibirán  o 
mesmo  tratamento  na  consolidación  de  grao  e  conxunto  de 
complementos  que  o  que  se  estableza  para  quen  teñan  sido  Directores 
Xerais  e  outros  cargos  superiores  da  correspondente  administración 
pública”.  Este  inciso  é  debido  á  emenda  411  do  GP  Popular;  unha 
emenda  que  non  foi  aceptada  pola  ponencia,  pero  que  a  Comisión  de 
Administracións  Públicas  aceptou  finalmente,  e  incluíu  no  texto 
definitivamente aprobado polo Pleno o 21 de decembro de 2006. 

Malia iso, os dous deputados do BNG deron o seu voto favorable ao EBEP na 
súa aprobación polo Pleno do Congreso de 21 de decembro de 2006.  

7.2. Na tramitación e aprobación da Lei 13/2007. 

En  ponencia  parlamentar,  o  BNG  e  o  PSdG  aceptaron  a  emenda  nº  51, 


presentada  polo  Grupo  Parlamentar  Popular,  que  introducía  a  adicional 
décimosétima. 

O  Grupo  Parlamentar  do  BNG  votou  favorablemente  a  Lei  13/2007  no  pleno 
extraordinario de 17 de xullo de 2007, igual que o PSdG e o Partido Popular. 

O  Decreto  Lexislativo  polo  que  se  refunde  o  novo  texto  da  Lei  de  Función 
Pública foi elaborado pola Dirección Xeral de Función Pública, e aprobado polo 
Consello da Xunta de 13 de marzo de 2008.  

20 
 
E folga sinalar que, obviamente e con independencia de valoracións políticas, o 
Goberno  non  podía  por  estritas  razóns  legais  modificar  as  disposicións 
aprobadas con rango de Lei polo Parlamento, incluído o plus de altos cargos. 

7.3. Na lexislatura 2009‐2013. 

O cambio de postura formal do BNG sobre este asunto produciuse na executiva 
do  luns  día  13  de  abril  de  2009,  segundo  informaron  diversos  medios  de 
comunicación  o  dia  15  de  abril.  Presionado  pola  CIG,  o  BNG  cambiou  a  súa 
postura  durante  a  lexislatura  2005‐2009.  Posicionouse  en  contra  do  plus  e 
recomendou  aos  seus  altos  cargos  cesantes  que  non  solicitasen  o 
recoñecemento do devandito plus. 

Malia iso, o Grupo Parlamentar do BNG deixou escapar a primeira oportunidade 
que se lle presentou para suprimir o plus: pois, en efecto, o segundo proxecto 
de Lei que Feijóo levou ao Parlamento nesta lexislatura era unha modificación 
do  Decreto  Lexislativo  1/2008,  en  concreto  o  artigo  35,  para  derrogar  a 
realización  obrigatoria  en  galego  dalgúnha  das  probas  selectivas  de  acceso  á 
función  pública  (que  deu  lugar  á  Lei  2/2009,  de  23  de  xuño).  Bieito  Lobeira 
asinou unha emenda á totalidade, e presentou un texto alternativo ao proxecto 
de  Lei,  mais  non  presentou  nengunha  emenda  particular  para  introducir  unha 
derrogación da disposición adicional décimo sétima. 

A segunda oportunidade foi a emenda presentada polo BNG ao texto articulado 
do  proxecto  de  Lei  de  Orzamentos  da  Comunidade  Autónoma  para  2010.  A 
emenda  defendía  non  só  a  supresión  do  artigo  9  da  Lei  2/1998  e  da  adicional 
décimo  sétima  do  Decreto  Lexislativo  1/2008,  senón  tamén  a  eliminación  da 
percepción do plus para todas as persoas que o tivesen consolidado desde 1998, 
con  efectos  de  1  de  xaneiro  de  2010.  Unha  medida  probablemente 
inconstitucional,  porque  descoñece  a  intanxibilidade  das  retribucións 
legalmente consolidadas – ainda que non devengadas – do funcionario21. 

                                                            
21
 O Tribunal Supremo ten sinalado reiteradamente (SS.ST de 17 de febreiro de 1988, RJ 1425/1988; de 
12  de  xullo  de  1991,  RJ  5662/1991;  14  de  abril  de  1992,  RJ  3831/1991;  29  de  maio  de  1995,  RJ  
6152/1995,  que  é  a  que  transcrebemos  a  continuación)  que  "dentro  del  amplio  campo  que  la  noción 
estatutaria  del  régimen  jurídico  de  los  funcionarios  ofrece  a  los  poderes  públicos  para  introducir 
innovaciones  en  dicho  régimen,  sin  que  frente  a  las  mismas  sea  eficaz  invocar  la  intangibilidad 
característica  de  los  derechos  adquiridos,  la  jurisprudencia,  acompañada  en  su  doctrina  por  una  usual 
práctica  normativa,  ha  delimitado  aquel  campo  al  sostener  que  aunque  no  pueda  incluirse  entre  los 
derechos adquiridos el mantenimiento de una determinada estructura de las retribuciones, sin embargo, 
sí  merece  aquella  calificación  el  montante  consolidado  de  las  mismas,  al  que  normalmente  suele  
atenerse,  en  caso  de  que  el  nuevo  régimen  lo  disminuya,  mediante  la  técnica  de  los  complementos 
personales y transitorios absorbibles por futuros aumentos". Como afirma Federico CASTILLO BLANCO, “el 
concepto  “complemento  personal  transitorio”  responde  al  deseo  del  legislador  de  respetar  las 
situaciones jurídicas nacidas bajo unrégimen funcionarial y retributivo cuando éste, como consecuencia 
de  cambios  en  el  contenido  del  mismo,  pudiese  ocasionar  una  reducción  de  la  cuantía  de  las 

21 
 
A emenda foi rexeitada na Comisión 3ª do Parlamento o día 2 de decembro de 
2009. 

A terceira oportunidade foi a que tivo lugar con ocasión da defensa perante o 
pleno da toma en consideración da ILP da CIG. Alfredo Suárez Canal defendeu, 
no nome do BNG, aceptar a tramite a ILP no Pleno do 9 de decembro de 2009, 
cos  argumentos  de  que  cumpría  ser  sensíbeis  ás  reivindicacións  populares,  e 
debía ser suprimido un plus percibido como un privilexio da caste política e, en 
concreto, dos políticos funcionarios. Tratábase de prestixiar a clase política. 

Paradoxicamente,  o  Grupo  Parlamentar  Popular  introduciu  unha  emenda  no 


texto articulado do Proxecto de Lei de Orzamentos para reducir as retribucións 
dos altos cargos un 3%. E o PSdG e o BNG introduciron cadansua emendas para 
reducir ese salario un 5%. 

8. A  INICIATIVA  LEXISLATIVA  POPULAR  DEFENDIDA  POLA  CIG  PARA 


SUPRIMIR O PLUS DE ALTOS CARGOS. 

A ILP impulsada pola CIG fixo entrada no Rexistro do Parlamento galego o 30 de 
outubro de 2007. 

Nela,  afírmase  que  se  pretende  “depurar  o  ordenamento  de  sucesivas 


modificacións  lexislativas  que  subverteron  o  principio  de  que  o  desempeño  de 
cargos  públicos  ou  de  designación  política  non  pode  converterse  nun  atranco, 
pero tampouco nunha vantaxe para a carreira administrativa dos funcionarios. 
Trátase, en definitiva, de reintegrar estes servidores públicos no rexime ordinario 
de  carreira  profesional  aplicábel  a  todo  funcionario,  conforme  ao  cal  o  grao 
persoal se adquire polo desempeño dun ou máis postos de nivel correspondente 
durante dous anos continuados ou tres con interrupción, coa salvidade de que, 
se o posto obtido é superior en dous niveis ao do seu grao persoal, consolidan 
cada dous anos o grao superior en dous niveis o que posuísen sen que en ningún 
caso poidan superar o correspondente ao do posto desempeñado”. 

Segundo a exposición de motivos da ILP, o plus de altos cargos “ten en conta o 
mérito  político  como  criterio  para  outorgar  aos  devanditos  funcionario  unha 
retribución,  en  concepto  de  complemento  de  destino  e  unha  vez  que  se 
reincorporaron ao servizo activo, que é superior ao do máximo nivel da carreira 
administrativa,  obedecendo  a  circunstancias  xa  pasadas  polas  que  foron 
compensados no seu momento con unha maior retribución”. 

                                                                                                                                                                              
retribuciones  respecto  de  las  establecidas  anteriormente”  (cfr.  El  sistema  retributivo  en  la  función 
pública española, Madrid, Marcial Pons, 2002, p. 278). 
 

22 
 
Aliás,  a  ILP  considera  discriminatorio  o  feito  de  que  se  retribúa  por  mérito 
político  aos  funcionarios  cesantes,  e  non  ao  personal  laboral  ou  pensionista, 
pois considera que vulnera o artigo 9.3 da Constitución22. 

Ao  longo  deste escrito,  xa  pudémos  analisar  con  todo  detalle  as  falacias  desta 
argumentación,  que  acabou  convertendo  este  complemento  – 
convenientemente axitado por certos medios de comunicación como La Voz de 
Galicia23 – nada máis e nada menos que en emblema ou símbolo da corrupción 
legalizada da clase política galega: dunha clase política, na que xa se incluiría o 
BNG, que só se ocuparía de “encher os seus petos” á costa dos cartos de todos. 

Unha tal argumentación, tan tosca como tóxica, só pode entenderse, en termos 
sindicais,  como  testemuño  da  abrumadora  presenza  de  grupos  inferiores  na 
CIG‐Administración frente aos grupos A, e dunha evidente desconfianza fronte 
aos  estratos  superiores  da  carreira  administrativa  (que  son  observados, 
conforme  ao  principio  de  Peter24,  como  uns  trepas  incompetentes,  pelotas  e 
ventaxistas,  frente  aos  supostamente  virtuosos  funcionarios  dos  corpos 
inferiores). Os desincentivos existentes na Administración autonómica para que 
os  funcionarios  máis  competentes  ocupen  os  postos  directivos  da 
Administración son neglixenciados, pura e simplesmente. Non importa que con 
iso se contribúa a que os máis incompetentes ocupen sen límite os altos cargos 
da Administración.  

Pero tamén, este posicionamento sindical non podería entenderse senón como 
o resultado dunha lectura distorsionada, chea de demagoxia, da oportunidade 
política da Iniciativa Lexislativa Popular. Polo menos a dous niveis: 

• A nivel sindical, nun contexto de forte crise económica, a CIG amplifica a 
idea  de  que  os  funcionarios  altos  cargos  son  uns  “jetas”  vividores  que 
cobran  demasiado.  Quizá  por  iso,  a  clase  política  galega  in  integrum  se 
apunta  felizmente  ao  recorte  do  3  %  de  todos  os  salarios  da  clase 
político‐administrativa,  baixo  a  idea  exemplarizante  de  que  a  clase 
política  está  disposta  a  apretarse  o  cinturón25.  Hai  que  dar  exemplo  de 
austeridade. Mais para quen? Evidentemente, para preparar o terreo da 
conxelación, ou mesmo redución, do salario dos empregados públicos, co 
obxectivo  último  de  lograr  a  rebaixa  voluntaria  dos  salarios  dos 
traballadores  do  sector  privado.  Pasma  observar  que,  diante  da  crise 
                                                            
22
 Dito sexa de paso, a cita do artigo 9.3 é incorrecta, refírese ao artigo 9.2, a cláusula de estado social 
23
 Pódese consultar a cobertura mediática do asunto na seguinte páxina web: 
 http://firgoa.usc.es/drupal/node/36740 
24
 Principio enunciado por Laurence Peter en 1969 conforme ao cal “Nunha xerarquía, todo empregado 
tende a ascender até o seu nivel de incompetencia”.  
25
  O  valor  orientativo  e  exemplificador  das  retribucións  dos  políticos  é  posta  de  manifesto  por  Javier 
CORRAL VILLALBA, Manual de Gestión de Personal de la Administración Local, Madrid, Civitas, 2000, p. 419. 
 

23 
 
económica  causada  polo  capital  financieiro  especulativo,  a  resposta 
sindical  da CIG  sexa  unha  ILP  dirixida  contra  un  plus,  e  a  aprobación  da 
fusión das caixas galegas, coa consecuente supresión de centos de postos 
de traballo. 
• A  nivel  político,  iniciar  en  2008,  a  menos  de  un  ano  para  as  eleccións 
autonómicas,  unha  campaña  de  recollida  de  sinaturas  porta  a  porta  na 
base  electoral  do  nacionalismo  político  foi  dunha  irresponsabilidade 
manifesta, pois se acabou por transmitir a eses sectores propios a idea de 
que  o  BNG  no  goberno  era  non  só  o  responsábel  dunha  medida  inicua, 
senón o responsábel de traizoar ás “camadas populares”, e non escoitar 
o clamor popular, convenientemente amplificado pola CIG. Constatábase 
coa  aprobación  do  plus  que  “todos  eran  iguais”.  19.000  sinaturas 
presentadas  pola  CIG  contra  o  plus,  e  41.000  votos  perdidos  polo  BNG 
nas autonómicas de 2009 quizá axuden a entender mellor a natureza da 
derrota eleitoral en 2009. 

Cautivo  e  desarmado  o  goberno  bipartito,  a  ILP  foi  rexeitada  polo  Pleno  do 
Parlamento de 9 de decembro de 2009, coa maioría absoluta do Partido Popular 
que a propia CIG axudou a colleitar. 

Elviña, 23 de decembro de 2009. 

24