Մարմին , Ոգի, և

Հոգի

Բացատրություն Ըստ Գրաբար
Սուրբ Գրոց
Գործք՝ Աննա Անահիտ Փայտյանի
1

Հ

ասկանալու համար մարդու բնությունը ճշգրտորեն այնպես,

ինչպես բացատրում է Աստվածաշունչը, պահանջվում է Սուրբ
Գրոց բառաֆոնդի ուշադիր քննություն:
Բավական է ասել, որ Հայերենի աշխարհաբար տարբերակը
հնարող աթեիստ-մատերիալիստները անտեսել են, կամ դիտմամբ
նենգափեխել են Հայոց դասական լեզվի բառական էական
նշանակությունները:
Մարդը բաղկացած է երեք կոմպոնենտներից /զորություններից/ , և
բոլոր լեզուներում կա հստակ տարբերություն, ինչպես
Անգլերենում; ‘BODY,' “SOUL,’ ‘SPIRIT’ :
Կամ Ռուսերենում ՝ Тело, душа, дух,
Կամ՝ Հունարենում՝ σώµα, ψυχή ,πνεύµα
Կամ՝ Լատիներեն՝, corpus, anima, spiritum
Կամ՝ Եբրայերեն ՝ ‫רוח‬, ‫נשמת‬, ‫גוף‬, և այլն:
Իրականում՝ Հայերենում նույնպես կան սրանց ճշգրիտ
համարժեքները, որ գտնում ենք Սուրբ Գրոց մեջ, ինչպես՝ Մարմին,
Ոգի /կամ՝ շունչ/, և ՝ Հոգի:
Մարմինը դա մեր նյութական կառուցվածքն է, որը ունի հողի
բաղադրություն; այն ապականելի է և մահկանացու:

2

Մարմնի հետ անմիջական փոխկապակցության մեջ է ոգին
/շունչը/- որը նյութական չէ, այլ՝ տրանսենդենտալ , աբստրակտ,
գերբնական, մետֆիզիկական- և այն անմահ է:
Հոգին, սակայն , դա Աստվածային հատկանիշ է, որը փոխանցվում է
մարդուն՝ նրա ոգուն ու մարմնին, եթե մարդը հավատում է
Աստծուն որպես բացարձակ սկիզբ բարության ու ապրում է
նորոգված բնությամբ Ի Քրիստոս՝ սուրբ :
Սուրբ Գիրքը օգտագործում է ՛Հոգի՛ որպես աստվածային էություն,
՛Ոգի՛ որպես մարդկային էություն ; մինչդեռ երկուսն էլ
աշխարհաբառով անվանվում է ՛Հոգի՛- որ սխալ է:
«Եվ Հոգի Աստծո շրջեր ի վերա ջուրց» Ծննդոց, Ա
/խոսքը վերաբերվում է Հոգի Աստծոն/

3

Ինչպես տեսնում ենք Գրաբարը օգտագործում է ՛Հոգի՛ հաստակորեն
այն
ներկայացնելով
որպես
բացառապես
Աստվածային բնություն, իսկ ՛ոգի՛ օգտագործվում է՝ նշելու մարդու
մեջ բնակվող ՛հոգին՛/աշխարհաբարով/- ոգին ;

«Եվ կարդաց Հիսուս ի ձայն մեծ և ասէ, «Հայր, ի ձեռս
քո ավանդեմ զհոգի իմ: Այս իբրև ասաց՝ եհան
զոգի.՛Ղուկաս
, ԻԳ
զոգի.

4

Ի

նչպես տեսնում ենք Հայերենում նույնպես կատարյալ է և

ՃՇԳՐԻՏ Մաշտոցյան թարգմանիչների օրինակի մեջ, ուր ասում է«Եվ Հիսուս բարձրաձայնեց և ասաց, « Հայր քեզ եմ ավանդում իմ
Հոգին: Եվ երբ ասաց սասա- նրա ՈԳԻՆ դուրս եկավ»
եկավ»:
Պարզ տեսնում ենք, որ Հայրենում նույնպես կա մարմին , ՈԳԻ՝
կապված մարմնին, և ՀՈԳԻ, որն էլ հենց Աստծո Պատկերն է մեր
մեջ, մեղքից մթագնած- Սակայն՝ Քրիստոսի մեջ այն ԿԱՏԱՐՅԱԼ
Աստվածություն է:
Ումեն՝ մարմնի հետ կապվածը ոգի է, ոչ թե՝ Հոգի:

«Ասէ ցնա զԱստւած: անմիտ յասմ գիշերի զոգիդ ի քէն ի
բաց պահանջիցեն:
.....Զի ոգի առավել էքան զկերակուր « /Ղուկաս ժբ /

5

Բ

ոլոր Հայ բարի կամքի տեր քահանաները / ոչ ԿԳԲ-ի

քաղաքականացված դրածոները/ , ովքեր խոնարհաբար և
սրբությամբ ծառայում են ժողովրդին պետք է իմանան այս շատ
կարևոր լեզվական առանձնահատկությունը;
Ինչպես մարդու ոգին միացյալ է և առանձին , չխառնված մարմնի
հետ, նմանապես այս սպիրիտը, դուխը, Հոգին միացյալ է և
չխառնված մեր մարմնի և ոգու/շնչի/ հետ- այն Աստվածային
բնություն է և Շնորհք, Քրիստոսի քավության ձրի նվերը՝ մեզ / իր
յոթ շնորհքներով- իմաստություն, հասկացողություն, խորհելու
ունակություն, իմացություն, կամքի ուժ, սեր; սրանց միջոցով միայն
կարող ենք հասնել Աստծո ճշմարիտ հասկացողությանը/:

Քրիստոսաբանություն
Քրիստոսաբանություն ; Քաղքեդոնի Դոգմա
Քրիստոսի Մարմինը և Ոգին Մարդկային էին, սակայն՝ նրա Հոգին
կատարյալ Աստվածային էր: Իր այդ Սուրբ Հոգին մահվան պահին
Քրիստոս հանձնեց Հայր Աստծուն /Ղուկաս 23:46/ - ապա Նրա
մարմինը մահացավ- սիրտը կանգնեց, ուղեղը ԼՐԻՎ մահացավ, իսկ
մարդկային ոգին իջավ արդարների կացարան- Դժոխքի վերին
շերտ:
Քրիստոսի Հոգին /Դուխը, Սպիրիտը/ որ Սուրբ Հոգու և Հոր հետ էրՄԻԱՑՅԱԼ- երբեք չդադարեց լինելու Հոր և Սուրբ Հոգու հետ, երբեք
ՉՄԱՀԱՑԱՎ – որն էլ հետո մեռելներից հարություն տվեց
Քրիստոսին:
Հայ եկեղեցու որոշ տգետ կղեր հարում են Եփեսոսի Երկրորդ
«Գողական» հռչակած սուտ ժողովին, որը ժխտելու համար էլ
հրավիրվեց Սուրբ Քաղքեդոնը ու Քրիստոսաբանության Դոգման

6

հիմնվեց, որ ի տարբերություն միաբնակ աղանդի հաստատում է և
դոգմատիզացնում, որ Աստվածությունը Քրիստոսի մեջ ՉՄԵՌԱՎ:
Ճշմարիտ
Ճշմարիտ ուղղափառ վարդապետությունն
վարդապետությունն է;
Քրիստոս Կատարյալ Մարդ էր և Կատարյալ Աստված ՝ միավորյալ
ՄԵԿ ԲՆՈՒԹՅՈՒՆ, Հայր Աստծո և Սուրբ Հոգու հետ, ըստ Եփեսոսի
Առաջին Ժողովի, Սուրբ Կյուրեղ Ալեքսանդրացի –
ԵՐԵՔ ԱՆՁ- ՄԵԿ ԱՍՏՎԱԾՈՒԹՅՈՒՆ,
Քրիստոսի ԱՆՁը մեկն էր, ըստ Եփեսոսի Ա Ժողով,
բնությունը ՝ երկուսը-ըստ Քաղքեդոնի,
Քրիստոսի Հոգին Աստվածային էր, Ոգին ու Մարմինը՝ Մարդկային;
Քրիստոսի Հոգին, /դուխը, սպիրիտը/ միացյալ էր և ՉԽԱՌՆՎԱԾ,
անխառն Նրա Մարդկային Ոգու և Մարմնի հետ - որը մահվան
պահին լքեց Քրիստոսի մարդկային Մարմինը և Ոգին- /Մաթևոս
27:45-46/ :
Միաբնակ աղանդավորները ասում են Քրիստոսի Հոգին միացյալ
էր Նրա Ոգուն և խառնված , և այն նույնպես մեռավ : Սա սրբապիղծ
հայհոյանք
է,
Նիցշեական
գնոստիկ
հայտարարություն:
Իրականում՝ Աստված անմահ է: ԵՎ Քրիստոս ոչ մի պահ չի
դադարել լինելու Հոր և Սուրբ Հոգու հետ /ըստ սուրբ Աթանասի/ :
Քրիստոսի Մարդկային Մարմինը մեռավ, Ոգին ինքնին անմահ
լինելով՝ իջավ արդարների կացարան, Դժոխքի վերին շերտը և
դուրս բերեց արդարներին այնտեղից;
Սակայն՝ Քրիստոսի Հոգին մնաց Աստծո հետ, առանձնացած
Քրիստոսի Մարմնից և Ոգուց- և ապա՝ երեք օրից Նրա
աստվածային Հոգին հարություն տվեց Մարմնին:
Սա էլ հենց մարդու Փրկչագործական Խորհուրդն է:
Այսպես՝ Քրիստոսի Հոգին հարություն պիտի տա նաև
յուրաքանչուրիս, ով ոգին ավանդում է ի Քրիստոս:

7

Մարմին- ---- Ոգի----------Հոգի

Մեռած մարդու մարմին, և մարմինը լքող ոգին :
/Նրանց, ում ոգիները փրկվում են՝ միանում են Աստծո Հոգուն, որը
Սուրբ Մկրտությամբ մեր մեջ է, եթե սրբակյաց ենք ապրում մինչև
կյանքի վերջը- Շնորհքի մեջ՝ ապրելով գերբնական/:
/Նրանց, ում ոգիները դատապարտվում են Դժոխքի, չեն միանում
Աստծո Հոգուն- իրենց իսկ կամքով, քանզի նրանք ընտրում են
ապրելու իրենց շնչի համար ՝ որպես զուտ շնչավոր բանական:/

8