Ποιός το γράφει

Ξεκίνησα το ταξίδι μου στο χώρο των γραμμάτων σε μεγάλη ηλικία πηγαίνοντας στη
σχολή εικόνας Focus .
Τότε ήταν που ξεκίνησα να πηγαίνω συνέχεια πίσω ψάχνοντας να τραβήξω την πρώτη
γραμμή στον χώρο.
Συνέχισα τις σπουδές μου σε τεχνικό λύκειο κατασκευών, ενώ ήθελα ελευθέρου σχεδίου
και συνέχισα με σπουδές σε τεχνικό λύκειο υπολογιστών, και έπειτα στο ανοικτό
πανεπιστήμιο ,το οποίο παράτησα γιατί αν και γινόταν υπέροχη δουλεία με την μόρφωση
είχαν βάλει μαθηματικά από φυσικές επιστήμες που μου έσπασαν την όρεξη για
μόρφωση στο χώρο τον υπολογιστών .
Με λύγισε η οικονομική κρίση στο πορτοφόλι μου και η απόσταση και το άφησα.
Μετά από πολύ ασχολία με τους υπολογιστές γνώρισα το ελεύθερο λογισμικό και
μετέπειτα τα Linux που είναι μια πλήρη σουίτα λογισμικών που μπορείς να κάνεις τα
πάντα πάνω στις τέχνες και τις επιστήμες, και ένα πολύ βασικό ,δωρεάν και ελεύθερο για
χρήση.

Τα χρησιμοποίησα για επεξεργασία εικόνας, δημιουργία διανυσματικής εικόνας, τεχνικό
σχέδιο, γεωμετρία, σελιδοποίηση, δημιουργία γραμματοσειρών, μουσικής,
προγραμματισμό, διαγράμματα, και όταν πολύ συγγραφείς άνοιξαν χώρους ελεύθερον
κείμενων είχα ποια όλα τα εφόδια να προχωρήσω και εγώ στον κόσμο της προσφοράς
κειμένων.
Υπάρχουν εικόνες να δείτε αναρτημένες στις διευθύνσεις https://500px.com/alexiskoun281
και βιβλία να διαβάσετε στην διεύθυνση https://www.scribd.com/cyberhippy/documents το
παρακάτω κείμενο είναι η πρώτη προσπάθεια να γράψω κάτι μη αφαιρετικό δικό μου και
η δεύτερη να κάνω και την εικονογράφηση, μετά την εικονογράφηση που έχω κάνει στο
εγωιστής γίγαντας του Όσκαρ Ουάιλντ η οποία είναι μια όχι επαγγελματική εργασία απλός
ένα ερέθισμα για το αν ακολουθήσει κάτι

Όταν Ο Ναργιλές
Συνάντησε
την Ηλεκτρική Σκούπα
Κάποια παλιά εποχή τότε που δεν υπήρχαν
πολλές ευκολίες όπως ηλεκτρισμός και
καράβια,
τουλάχιστον σε ένα μέρος στο κάπου, που οι
κάτοικοι δουλεύανε την γη ,με ένα ποτάμι που
πέρναγε δίπλα από της πέτρινες καλύβες, και
κρατώντας σπόρους από φυτά που βγαίνανε
στο διάβα τους ,και τα πρόσεχαν.

Τότε που και οι άλλοι πληθυσμοί
σέβονταν τους γνωστούς αγνώστους
φίλους τους και δεν τους ενοχλούσαν,
τότε ήταν ένα αγόρι ονειροπόλο, που
έφευγε από το χωριό και πήγαινε στην
πίσω πλευρά του νησιού, και καθόταν
με τις ώρες στη παραλία ,είχε και εκεί
νερό από ωραίους καταρράκτες και
φρούτα ,αλλά οι κάτοικοι του νησιού
δεν πηγαίναν γιατί ήταν η παραλία
προσφορά στους ξένους αυτό το κάναν
όλα σχεδόν τα μέρη για να μην
ανακατεύονται οι πληθυσμοί και
δημιουργούνται ζήλιες.
Σε αυτήν λοιπόν την παραλία
σταμάταγαν τα καράβια από ξένα μέρη
να πάρουν νερό και τρόφιμα αυτό
βέβαια δεν γινόταν και πολύ συχνά
πόσα καράβια να υπήρχαν τότε αφού ο
μικρός ήρωας μας ο Λούλης πήγαινε
εκεί τόσο καιρό και πάντα ήταν μόνος
σχεδόν πέρασε μόνος την εφηβεία του.

Μια μέρα που καθόταν στην
παραλία είδε να πλησιάζει κάτι
από τον άλλον κόσμο , εκείνον
που ζούσαν ένα άλλο είδος
ζωής για των Λουλη υπήρχαν
τρεις κόσμοι αυτός που η ζωή
ήταν στον αέρα, αυτός που
ζούσαν στο νερό, και δυο
κόσμοι στη γη τα ζώα και οι
άνθρωποι.
Αλλά η θάλασσα ήταν για
αυτόν κάτι απόμακρο ο
πληθυσμός της ποτέ δεν
επισκεπτόταν τον κόσμο του
εκτός από ιδιαίτερες
περιπτώσεις όπως οι
θαλάσσιες χελώνες και οι
φώκιες αλλά αυτό που έβλεπε
ήταν κάτι διαφορετικό από όσα
ήξερε κρύφτηκε και περίμενε.

Όταν το πλοίο έφτασε στην ακτή και βγήκαν οι ναυτικοί έξω γνώρισε τους γνωστούς αγνώστους
φίλους που λέγαν που και που οι παλαιότεροι στην παρέα στο χωρίο ,είχαν πολύχρωμα σώματα
που κρύβανε τα σώματα που γνώριζε ο Λουλης και δεν τρέχαν στην καυτή άμμο γιατί φορούσαν
και άλλα πόδια ,ο Λουλης σκέφτηκε ότι όλα αυτά θα είναι τεχνολογία είχαν και στο χωρίο τα τρικ
που έκαναν την ζωή τους ποιο εύκολη και ότι θα είναι παλιότερες και ποιο μορφωμένες και
πλούσιες φιλές ,και αφού τους είδε χαρούμενους και να μιλάνε την ίδια γλώσσα με αυτόν
ξεθάρρεψε και βγήκε από την κρυψώνα του για να τους μιλήσει.
Οι ναυτικοί ένιωσαν άβολα στην αρχή γιατί ήταν πολύ δύσκολη η θέση τους συνάντησαν έναν
άνθρωπο από άλλο πολιτισμό.
Πως έπρεπε να φερθούν πάλι;
Αλλά όταν είδαν ότι ο Λουλης ήταν έφχαρος μαζί τους πολύ προσεκτικά άρχισαν να του μιλάνε
ο Λουλης τους ρώτησε πως μπορούν και περπατάνε πάνω στην θάλασσα και αυτοί του
απάντησαν ότι αυτό που βλέπει ονομάζετε στα μέρη τους πλοίο και για να φτιαχτεί και να
επιπλέει η να περπατάει όπως έλεγε εκείνος είναι πολλή δύσκολο και υπάρχει εργασία για αυτό
που ονομάζετε ναυπηγική στα μέρη τους.
Ο Λουλης είχε ήδη πιεστεί πολλή και τους είπε να τον περιμένουν μια στιγμή γιατί ήθελε να πάει
να μπει κάτω από το νερό στον καταρράκτη για να επιστρέψει πάλι στο μέρος του γιατί το μυαλό
του ταξίδεψε πολύ και χάθηκε στα σκοτάδια.

Όσο ο Λουλης έκανε το μπάνιο του οι
ναυτικοί με μια ματιά που έριξαν ο ένας
στον άλλον συμφωνήσαν ότι δεν έπρεπε
να κρύψουν τίποτα από όσα ήξεραν και
αυτοί από τον Λουλη και να περάσουν
ένα ευχάριστο βράδυ μαζί του λέγοντας
ιστορίες και που αυτοί ήταν πολλή
περήφανοι που τις γνώρισαν

είχε ήδη αρχίσει να σκοτεινιάζει και ο Λουλης όλο ενέργεια γύρισε με
ένα χαμόγελο ζωγραφισμένο στα χείλη του και με ένα μυαλό γεμάτο
απορίες.
Οι ναυτικοί το κατάλαβαν αυτό και του είπαν να κάτσει λιγάκι για να
ανάψουνε φωτιά, και αν γνώριζε τη είναι η φωτιά, ο Λουλης τους
απάντησε όχι και αυτοί με χαμόγελο του είπαν ότι είναι κάτι πολύ
τρομακτικό, αλλά άμα το κρατάς σε ένα μέρος περιορισμένο βλέπεις
το βράδυ και σε κρατάει πιο ζεστό, αλλά του είπαν να απομακρυνθεί
πολύ θα ανάβανε την φωτιά που θα καθόντουσαν κάποιοι, και
κάποιοι άλλοι μαζί του θα πήγαιναν στην άλλη μεριά της παραλίας
να κάτσουν μακριά, αυτό το κάνανε να προστατέψουν τον Λουλη
στην επαφή με την φλόγα και τη πολύ ζέστη.
Και έτσι έγινε όταν απομακρύνθηκε η παρέα του Λουλη οι άλλοι
άναψαν μια φωτιά που ο Λουλης νόμιζε ότι πήγε στο μέρος που
έβλεπε κάθε μέρα στον ουρανό τον ήλιο, και τους το είπε, τότε και
αυτοί του είπαν πως όπως ο ήλιος ζεσταίνει την γη έτσι κάνει και η
φωτιά και να αρχίσει να πηγαίνει κοντά της αλλά τόσο ώστε δεν θα
τον ενοχλεί η ζέστη να μην την ακουμπήσει γιατί τότε θα χρειαστούν
έναν άλλον φίλο τους που κάνει το επάγγελμα που ονομάζετε
γιατρός.

Και αν γίνει ποτέ καλά μπορεί και να πεθάνει και ότι, όταν
αυτοί φύγουν από εκεί θα πρέπει να του μείνει σαν μια
εικόνα, γιατί δεν έχουν τον τρόπο να του δώσουν την
συνταγή που θα τον έκαναν να έχει πάντα φωτιά, γιατί σε
εκείνο το ταξίδι δεν είχαν πάρει μαζί το φίλο τους τον
επιστήμονα που ήξερε τον τρόπο να φτιάχνει φλόγα να
ανάβει η φωτιά, του ζήτησαν συγνώμη που τώρα θα
ένιωθε απελπισμένος ποια ,αλλά αν ήθελε να τους
ακολουθούσε στο ταξίδι τους στα μέρη τις ανατολής εκεί
όπου υπήρχαν επιστήμονες και τεχνολογία, και να μην
μπορούσε να τα μεταφέρει στον κόσμο του, θα γνώριζε
πολλά πράγματα.
Δεν χρειάστηκε πολλή σκέψη για να τους πει ναι αλλά θα
πήγαινε πρώτα να πει στο χωριό να μην τον ψάξουν ποτέ
και αν κάποτε μπορέσει θα γυρίσει να τους βρει ,και να
μην ρωτήσουν τίποτα τώρα, θα τους πει αν κάποτε
γυρίσει, και έτσι έκανε, έφυγε το βράδυ με το φεγγάρι και
γύρισε την ανατολή όταν και οι ναυτικοί είχαν φορτώσει το
πλοίο και ετοιμάζονταν να φύγουν.

Το πρωί τον ενημέρωσαν ότι το πλοίο ταξιδεύει με τον αέρα όταν έχει και ότι πολλοί λαοί
πιστεύουν ότι τον αέρα που είναι ένα βασικό συστατικό του κόσμου υπήρχε η φτιάχτηκε από
κάποιον και ότι με κάποιο τρόπο που δεν μπορούσαν να του εξηγήσουν φυσάει, βέβαια δεν του
είπαν και κάτι, αυτό το ήξερε, όπως του είπαν ότι όταν δεν έχει αέρα κάνουν κουπί για να
ταξιδέψουν και έπρεπε να βοηθάει ,ότι θα μοιραζόντουσαν τα πάντα μέσα στο πλοίο, σε ίσες
δόσεις εκτός και αν κάποιος ήθελε να χαρίσει τα δικά του τρόφιμα νερό η να τα πετάξει, η δουλειά
πάλι θα ήταν ίδια για όλους εκτός και αν κάποιος απλός ήθελε να δουλέψει περισσότερο, τότε θα
έπρεπε να βρει κάποιον να του δώσει τη θέση του, και ότι έπρεπε να μην ζαλίζετε και να μην
φοβάται τα κύματα γιατί οι ναυπηγοί είχαν προβλέψει το πλοίο να μπορεί να ταξιδεύει με
ασφάλεια.
Ο Λουλης τα βρήκε πολύ λογικά και ανέβηκε στο πλοίο μέρες και νύχτες ταξιδεύανε μέσα στην
σιωπή στον Λουλη του είχε γεννηθεί μια απορία, είχε γνωρίσει έναν άλλον πολιτισμό τον οποίο
δεν μπορούσε να τον πάρει στο χωριό μαζί του, αλλά θυμόταν ότι όλα αυτά του τα είχαν πει στην
φωτιά.
Και έτσι κοίταγε την θάλασσα και μετά τους ναυτικούς που ήταν οι επισκέπτες ποια για αυτόν στα
μέρη που πήγαιναν, καθώς στο ταξίδι σταμάταγαν από νησί σε νησί και παίρνανε νερό και φαγητά
από ερημικές παραλίες και φεύγαν.
Μια φορά που τους είχε ρωτήσει γιατί σε όλα τα νησιά αφήνουν μια ερημική παραλία γεμάτη
αγαθά για αυτούς, ενώ στο χωριό όλοι δούλευαν για να ζήσουν, η απάντηση ήταν γιατί στα χωριά
θέλουν να αναπτυχθούν και να ζήσουν καλύτερα, και επειδή τους γνωρίζουν που τους αρέσει να
ταξιδεύουν έχουν φτιάξει χάρτες που τους οδηγούν για να ταξιδεύουν.
Τότε τους ρώτησε γιατί στην ανατολή που θα πάνε θα συναντήσουν ανθρώπους και αυτοί του
απάντησαν γιατί εκεί τους αρέσει να μαθαίνουν γιατί με αυτόν τον τρόπο αναπτύσσονται ποιο
γρήγορα.

Πρώτη στάση ήταν το μέρος που είχαν βρει τον ναργιλέ ο ναργιλές ήταν ένας τρόπος να
καπνίζουν τον καπνό για να μην τους κάνει πολλή κακό στους πνεύμονες αν και δεν μπορούσε
να καταλάβει ο Λουλης γιατί κάπνιζαν τον καπνό ενώ στο χωριό του τον είχαν για να κλείνουν
τις μικρές πληγές που έτρεχε αίμα.
Και μετά από όλοι την ερασιτεχνική ανάλυση που του έκαναν για το κακό που κάνει ο καπνός
στην υγεία του ανθρώπου κράτησε ότι ο ναργιλές κρατάει κάποια συστατικά του καπνού όταν
καίγεται μέσα στο νερό και δεν τα αφήνει να περάσουν να πάνε να κάτσουν πάνω στα
πνευμόνια.

Δεύτερος προορισμός ήταν το μέρος που υπήρχε ηλεκτρισμός εκεί είχαν αναπτυχθεί
πολλοί οι άνθρωποι και είχαν φτιάξει πάρα πολλά αντικείμενα που έκαναν τις δουλειές που
έκανε και αυτός στο χωρίο του .
Αλλά με περίεργο τρόπο, είδε την λάμπα θυμήθηκε την φωτιά, είδε να μαγειρεύουν πάνω
σε φωτιά πάλι αλλά που δεν κουνιόταν ήταν σταθερή, και είδε και μια συσκευή με έναν
σωλήνα που καθάριζε την σκόνη χωρίς να την σπρωχνεις εσύ αλλά την ρουφούσε.
Ρώτησε κάποιους που τα χρησιμοποιούσαν να του πουν πως γινόταν αυτό, και του είπαν
να πάει να ρωτήσει των δάσκαλο αυτός είναι υπεύθυνος της βιβλιοθήκης και γνωρίζει
πολλά πράγματα, αλλά και πάλη δεν θα μάθει.
Το ότι δεν θα γνωρίσει ποτέ συνεπήρε τον Λουλη και έτρεξε στον δάσκαλο, αυτός του είπε
ότι αυτά τα πράγματα παίρνουν πολλά χρόνια να τα μάθει και ότι ίσος να μην τα
ξανασυναντήσει ποτέ, αλλά ότι αξίζει να ασχοληθεί, αν έχει χρόνο
Ο Λουλης του είπε ότι θέλει να μάθει, και ότι στο χωριό δούλευε στα χωράφια για να
βοηθάει και αυτός στην ανάπτυξη και στην τροφή, και ότι στο καράβι βοήθαγε όπως όλοι
στο ταξίδι, και του εξήγησε και πως βρίσκαν τρόφιμα.
Τότε τον ρώτησε αν μπορεί να κάτσει σε αυτό το μέρος να σπουδάσει και τη έπρεπε να
κάνει, τότε αυτός του είπε ότι για την τροφή του έπρεπε να δουλέψει σε κάποιο χωράφι
λίγες ώρες την ημέρα, για όλα τα άλλα που του φαίνονταν από άλλο κόσμο να βρει μια
δουλειά για να συμμετέχει και να μπορεί να τα χρησιμοποιεί, και για το σχολείο που τον
ενδιέφερε να διαβάζει και να προσφέρει και αυτός τις γνώσεις του.

Πέρασαν πολλά χρόνια πάνω στα βιβλία όπου μια μέρα λέει στον δάσκαλο, είναι πολλή
δύσκολη η μόρφωση αλλά το να λέω τις ιδέες μου είναι ποιο εύκολο, και ίσος αν
πάρουμε ένα κομματάκι από κάθε τι που γνωρίζουμε, να μπορούμε να φτιάξουμε κάτι.
Ο δάσκαλος τον ρώτησε τη έχει σκεφτεί, και αυτός του είπε, όποτε καθαρίζω το τζάκι στο
σπίτι μου γεμίζω σκόνη και μια φορά που χρησιμοποίησα την ηλεκτρική σκούπα τότε
ήταν που δεν έβλεπα τίποτα.
Λοιπόν του λέει ο δάσκαλος, να του λέει ο Λουλης στην ανατολή όταν κάπνιζαν
πέρναγαν τον καπνό μέσα από νερό, και εδώ έχετε μια ηλεκτρική σκούπα, ένωσα και
εγώ την ηλεκτρική σκούπα με τον ναργιλέ που μου είχαν κάνει δώρο στην ανατολή και
καθάρισα όλο το σπίτι χωρίς καμία κουκκίδα σκόνη να βγει στον χώρο, νομίζω ειναι μια
πολλή έξυπνη σκούπα.

Και έτσι κάθε φθινόπωρο ο ναργιλές συναντούσε την σκούπα και καθάριζαν όλοι τα
τζάκια τους και τις ξηλοσομπες τους χωρίς να λερώνετε το σπίτι και ο Λουλης αφού ποια
είχε μάθει ότι μπορούσε να μάθει και αφού ποια γνώριζε ότι τίποτα δεν μπορούσε να
μεταφέρει στο χωριό του γιατί θα άλλαζε την ροή της ιστορίας χαιρέτισε όλους τους
γνωστούς και μπήκε στο επόμενο πλοίο που θα πέρναγε από το μέρος του να συνεχίσει
την φτωχή ποια για αυτόν ζωή του αλλά πολύτιμη.

Η ιστορία γράφτηκε για μια πατέντα που έκανα με την ηλεκτρική σκούπα
ένα μπουκάλι με νερό και ένα κομμάτι λάστιχο πραγματικά τα αποτελέσματα
ήταν θαυματουργά.
Για το παρών κείμενο ευχαριστώ την ανοικτή κοινότητα που με παρότρυνε
στο να μπορέσω να το φτιάξω με τα προγράμματα που έχει προσφέρει.