You are on page 1of 3

Τίποτα δεν χαρίζεται…όλα κερδίζονται!

Λίγες μόνο μέρες μετά την έναρξη του νέου εξαμήνου τα προβλήματα μέσα στη σχολή μας εξακολουθούν να
μας απασχολούν. Η διοίκηση του τμήματος συνεχίζει να απαξιώνει τα ζητήματα αυτά, ενώ ταυτόχρονα η νέα
κυβέρνηση δείχνει ότι δεν έχει καμία διάθεση να έρθει σε ρήξη και να αμφισβητήσει τους μνημονιακούς
πυλώνες της νεοφιλελεύθερης πολιτικής αναγκαζόμενος να υπαναχωρήσει σε πολλές από τις προ εκλογών
δεσμεύσεις της.
Συγκεκριμένα παραδείγματα αποτελούν οι διαγραφές και η επιβολή διδάκτρων στα μεταπτυχιακά, όπου
η ηγεσία του υπουργείου δεν ακολουθεί αυτά που έλεγε πριν τις 25ης Ιανουαρίου. Πιο συγκεκριμένα, όσον αφορά
τις διαγραφές, η κατάργηση τους μετατράπηκε σε «συνέντευξη» των ενδιαφερόμενων και από κοινού συμφωνία
για το χρονικό όριο ολοκλήρωσης των σπουδών, ενώ καμία αναφορά δε γίνεται για τη κατάργηση κάθε ορίου
φοίτησης, πάγιου αιτήματος του φοιτητικού κινήματος. Συνεπώς, πρέπει να διεκδικήσει την απόσυρση αυτών
και κάθε άλλου περιορισμού στο όριο φοίτησης χωρίς καμία υποσημείωση και χωρίς κανέναν αστερίσκο.
Στο δεύτερο, περί κατάργησης των διδάκτρων στα μεταπτυχιακά ο υπουργός παιδείας, κ.Μπαλτάς πήρε
την αρνητική απάντηση της συνόδου των πρυτάνεων, η οποία μάλιστα δικαιολόγησε την στάση της αυτή,
υποδεικνύοντας ως υπαίτιο την όλο και χαμηλότερη κρατική χρηματοδότηση των ιδρυμάτων. Όταν το ερώτημα
ήρθε λοιπόν στον προϋπολογισμό που προβλέπεται για τις δαπάνες στην παιδεία δήλωσε ότι είναι αδύνατο να
αυξηθεί την συγκεκριμένη περίοδο! Σ’ αυτό το σημείο αξίζει να θυμηθούμε ότι πριν λίγους μήνες το Χημικό, η
Ιατρική αλλά και η δική μας σχολή είχαν βγάλει ανακοίνωση ότι αδυνατούν να λειτουργήσουν τα εργαστήρια
λόγω ΥΠΟΧΡΗΜΑΤΟΔΟΤΗΣΗΣ. Επομένως, οι φοιτητικοί σύλλογοι οφείλουμε να υπερασπιστούμε το αίτημα μας
για κρατική χρηματοδότηση με βάση τις ανάγκες των σχολών μας και την σωστή λειτουργία τους.
Αυτά τα 2 παραδείγματα επιδεικνύουν ακόμη περισσότερο την ανάγκη του φοιτητικού κινήματος να
επιβάλει την άμεση απόσυρση του νόμου-πλαισίου Διαμαντοπούλου-Αρβανιτόπουλου στο σύνολο του καθώς
αυτός αποτελεί αναίρεση των κεκτημένων του. Σημαντικό απότοκο αυτού είναι η απονομιμοποίηση του
ακαδημαϊκού ασύλου το οποίο με σκληρούς αγώνες κερδήθηκε και πρέπει πάλι να επαναφερθεί. Διακηρύχτηκα τ
η κυβέρνηση μιλάει για επαναφορά του ομως σε τελείως διαφορετικές συνθήκες αφου μιλάει για αποτροπή
«καταχρησης» του, αυτό χρήζει διαφόρων ερμηνειών.Αφου Η οποιαδήποτε παραβίαση αυτού πολλές φορές
υπήρξε στοχευμένη κίνηση της εξουσίας με σκοπό να χτυπήσει μια μερίδα πληθυσμού που ιστορικά αντιστεκόταν
στα κακόβουλα σχέδια της, τους φοιτητές. Το πανεπιστήμιο ανέκαθεν ήταν χώρος ελεύθερης διακίνησης ιδεών
και απόψεων αλλα και τόπος οργάνωσης του ευρύτερου λαικού κινήματος.Συνεπώς η υπόσταση του ασύλου για
κανένα λόγο δε θα έπρεπε να διακυβεύεται. Σημαίνοντα ρόλο στο αποδιαρθρωτικό σχέδιο κατέχουν φυσικά και οι
εσωτερικοί κανονισμοί οι οποίοι στην ουσία τους συμπυκνώνουν το νόμο Διαμαντοπούλου-Αρβανιτόπουλου
αποτελώντας σχεδιασμό της λειτουργίας των πανεπιστημιακών ιδρυμάτων.
Και οι ανάγκες για αγώνες επιβολής δεν τελειώνουν εδώ! Η επιστροφή των διοικητικών υπαλλήλων, που είχαν
απολυθεί με τη διαθεσιμότητα, σύμφωνα με τις νέες δηλώσεις είναι πιθανό να μην επιστρέψουν στις θέσεις τους,
αλλά μέσω της κινητικότητας να τοποθετηθούν σε άλλες θέσεις του δημοσίου. Την ίδια στιγμή, τα ιδρύματα
συνεχίζουν να υπολειτουργούν λόγω έλλειψης προσωπικού και οι ιδιωτικές εταιρείες κάνουν παρέλαση στις
σχολές (security, σίτιση, καθαρίστριες) επιβάλλοντας συνθήκες εργασιακού μεσαίωνα η κυβέρνηση βιάζεται απλά
να τακτοποιήσει όπως-όπως τους απολυμένους διοικητικούς. Εμείς απαιτούμε επαναπρόσληψη από το
πανεπιστήμιο όλων των εργαζομένων και ακόμα περισσότερων με συλλογική σύμβαση και πλήρη εργασιακά

δικαιώματα ώστε να καλύπτονται πλήρως οι ανάγκες των ιδρυμάτων χωρίς την ύπαρξη εργολαβιών που σκοπό
τους έχουν μόνο το κέρδος του εκάστοτε εργοδότη!
Όσο αφορά την φοιτητική μέριμνα ,που αποτελεί προσοδοφόρο έδαφος για την ανάπτυξη της ιδιωτικής
πρωτοβουλίας(εργολαβίες σε σίτιση, γραμματείες, εργολαβίες συντήρησης κοκ) , εξακολουθεί να είναι χαμηλά
στις προτεραιότητες πανεπιστήμιου και υπουργείου , καθώς οι εξαγγελίες του τελευταίου περιελάμβαναν
προτροπές στους μαθητές να δηλώσουν σχολές στην πόλη τους ή κοντά σε αυτή χωρίς να μας λέει τίποτα για το
πώς όλα αυτά τα παιδιά θα σπουδάσουν το αντικείμενο που επιθυμούν. Τη στιγμή που οι ανάγκες για στέγαση
πανελλαδικά είναι υψηλές (μόνο το 4% των φοιτητών μένει στις εστίες) η κυβέρνηση επιλέγει να υπακούσει τις
επιταγές της Ευρωπαϊκής Ένωσης και να μην καλύπτει τις ανάγκες των φοιτητών και των οικογενειών τους,
οξύνοντας τους ταξικούς φραγμούς. Παράλληλα, το ζήτημα των μεταγραφέντων παραμένει στο προσκήνιο,
καθώς κανείς δεν ξέρει τι συμβαίνει με τις ανάγκες τους για σίτιση και στέγαση ενώ σε σχολές όπως η δική μας, οι
συμφοιτητές μας μετρούν ήδη ένα χαμένο εξάμηνο, λόγω των εργαστηρίων.
Μένοντας σε ζητήματα σχολής θεωρούμε προς το επόμενο διάστημα πρέπει να εντατικοποιήσουμε τις δράσεις
μας επιβάλλοντας τις ανάγκες μας . Το προηγούμενο εξάμηνο είδαμε ότι παρ’ όλες τις αποφάσεις και τις δράσεις
μας η διοίκηση μας αγνόησε επιβάλλοντας μας 3 βδομάδες εξεταστική με πρόφαση την εύρυθμη λειτουργία της
σχολής. Αποτέλεσμα αυτής της επιλογής αλλά και των εξαιρετικά δύσκολων θεμάτων ήταν όπως είδαμε σε πολλά
μαθήματα μεγάλο ποσοστό φοιτητών να χαντακώνονται (οργανική, βοτανική κλπ).
Ταυτόχρονα, το ζήτημα των καθαριστριών μένει ανοιχτό με τους αρμόδιους να μην βγάζουν άχνα για το ζήτημα
που παραμένει άλυτο εδώ και μήνες. Την ίδια στιγμή, στη σχολή μας οι ΕΔΙΠ έχουν αναλάβει καθήκοντα ΔΕΠ, ως
υπεύθυνοι για κάποιες διαλέξεις με αποτέλεσμα, πρώτον να αυξάνουν τα ήδη επιβαρυμένα καθήκοντα τους
(λόγω έλλειψης προσωπικού) αλλά και καλύπτοντας τις θέσεις καθηγητών που το πανεπιστήμιο θα έπρεπε να
καλύψει με νέες προσλήψεις, δίνοντας μια εικόνα από το μέλλον που έρχεται να εδραιωθεί με μαθήματα να
κόβονται και θέσεις εργασίας να μένουν κενές.
Ιδιαίτερη προσοχή πρέπει να δοθεί στο κομμάτι της χρηματοδότησης, όπου στο τμήμα μας μετά την
ανακοίνωση της συνέλευσης τμήματος, προκειμένου να καλυφθούν οι ανάγκες των εργαστηρίων, χρήματα
στάλθηκαν όχι από το πανεπιστήμιο , αλλά από τον ΕΛΚΕ. Η ποιοτική διαφορά εδώ έγκειται στο γεγονός ότι το
κράτος αυτό κάθε αυτό αρνείται να αναλάβει την ευθύνη και να δώσει περισσότερα χρήματα για την εκπαίδευση,
όπως οφείλει και αντ’ αυτού τα χρήματα έρχονται από κωδικούς που αντιστοιχούν σε άλλες ανάγκες.
ΠΟΙΟΣ Ο ΔΙΚΟΣ ΜΑΣ ΡΟΛΟΣ ΛΟΙΠΟΝ ?
Ο ρόλος μας είναι με αγώνες επιβολής να διεκδικήσουμε με κοινό συντονισμό τόσο όλων των συλλόγων αλλά και
αυτών με τον κόσμο της εργασίας, ότι δικαιούμαστε .Δωρεάν και δημόσιο Πανεπιστήμιο, επαρκείς μισθούς,
συλλογικές συμβάσεις κλπ.
Η διεκδίκηση αυτή θα γίνει μέσα από τον οργανωμένο αγώνα μας, μέσα από τις συνελεύσεις μας και τις
συλλογικές αποφάσεις
Οποιεσδήποτε εξαγγελίες πάνε έστω και ένα βήμα πίσω τις διεκδικήσεις του φοιτητικού/εργατικού κινήματος,
πρέπει να μας βρουν απέναντι τους!

Τίποτα δεν θα μας χαριστεί ,όλα θα κερδιθούν μέσα απ τον αγώνα μας

ΟΛΟΙ ΣΤΗ Γενική Συνέλευση του συλλόγου την Τετάρτη 11/3 στις 10:00 στο ΦΜ1!