You are on page 1of 2

απελευθέρωση της Ελλάδος από το

μακρόχρονο οθωμανικό ζυγό.

Ζυμώθηκε με τα εθνικά νάματα και


την πνευματικότητα, που απορρέουν από τη
μακραίωνη παράδοσή μας και την άνευ όρων
και ορίων προσήλωση της ελλαδικής
Εκκλησίας στην Μεγάλη Μητέρα Εκκλησία,
το Οικουμενικό Πατριαρχείο
Κωνσταντινουπόλεως. Έτσι, όταν οι Βαυαροί
και τα όργανά τους θέλησαν να αλλοιώσουν
το ελληνορθόδοξο πνεύμα με απαράδεκτες
και ύποπτες καινοτομίες, ο Χριστοφόρος
τέθηκε επικεφαλής στον αγώνα για την
αλήθεια και την ελευθερία, υπέρ της
προάσπισης της γνήσιας ρωμιοσύνης, της
ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΣ ΠΑΠΠΟΥΛΑΚΟΣ αυθεντικής παράδοσής μας και του
Ο ΣΥΓΧΡΟΝΟΣ ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΤΟΥ ορθοδόξου βιώματος. Μαζί του λόγιοι
ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ κληρικοί της εποχής του, όπως ο εκ
(περί 1770-1861) Κεφαλληνίας Κοσμάς Φλαμιάτος, ο
Ο Μοναχός Χριστοφόρος Παναγιωτόπουλος η Μεγαλοσπηλιώτης Ιγνάτιος Λαμπρόπουλος, ο
Παππουλάκος είναι ένας σύγχρονος Κωνσταντίνος ο εξ Οικονόμων, ο όσιος
απόστολος του Ελληνισμού και της Διονύσιος Επιφανιάδης, ο καθηγούμενος της
Ορθοδοξίας. Παρά ταύτα, η μορφή και η Μονής Γρηγορίου Αγίου Όρους Συμεών και
δράση του επί εκατόν πενήντα και πλέον άλλοι Κολλυβάδες και «Παπουλακίζοντες»
χρόνια τελούσε υπό αμφισβήτηση και πνευματικοί άνθρωποι από όλα τα κοινωνικά
παρεξήγηση μέσα στην τεχνητή ομίχλη, την και μορφωτικά στρώματα.
οποία είχαν δημιουργήσει η κακία και οι
αντινομίες τής εποχής του. Η μορφή του Ο Παππουλάκος περιοδεύει σε όλη την
μόλις στις μέρες μας αποκαθίσταται σε όλη Πελοπόννησο, στην Αττική και σε πολλά
της τη λαμπρότητα. νησιά, όπως στις Σπέτσες, στην Ύδρα, στον
Πόρο και στην Ελαφόνησο, διδάσκοντας το
Στην εποχή του ορισμένοι, από Λόγο του Θεού. Οι Διδαχές του είναι βάλσαμο
σύγχυση ή εμπάθεια, τον απεκάλεσαν και ελπίδα για τους ταλαίπωρους ανθρώπους
αγύρτη, το επίσημο κράτος τον συνέλαβε και των περιοχών αυτών. Παντού στηλιτεύει τις
η Ιερά Σύνοδος, υπό την πίεση της εξουσίας, προσπάθειες τής ξενόφερτης εξουσίας και
τον περιόρισε διά βίου σε Μονές της Θήρας των προστατών αυτής, που προσπαθούν να
και της Άνδρου. Όμως, ο λαός από γενιά σε αλλοιώσουν την παράδοσή μας. Με το λόγο
γενιά, σαν μέσα σε θρύλο, μας του μεταμορφώνει το λαό, ώστε να επικρατεί
μεταλαμπαδεύει με ευλάβεια και σεβασμό αγάπη, δικαιοσύνη και συγχώρηση. Ο Τύπος
την μνήμη, την φήμη και τα σημεία του. της εποχής γράφει: «ό,τι δεν κατάφεραν οι
Έτσι, τώρα που ο χρόνος τον απομάκρυνε νόμοι, το κατόρθωσε με το κήρυγμά του ο
από τις σύγχρονές του περιστάσεις, Χριστοφόρος». Η φιλανθρωπία και η
μπορούμε να τον δούμε και να τον κρίνουμε καλοσύνη εξαπλώνονται παντού, απ’ όπου
καλύτερα. περνά. Η Ιερά Σύνοδος μετά από τις
επανειλημμένες συλλήψεις του, προτείνει να
Ο Παππουλάκος/κης γεννήθηκε μετά τον αφήσουν ελεύθερο, διαπιστώνοντας:
το 1770 στον Άρμπουνα του δήμου «οτι όπου αν απήλθε, κηρύξας τον λόγον του
Κλειτορίας των Καλαβρύτων. Μετέρχονταν Θεού, ούτε αγυρτίαν, ούτε ιδιοτέλειάν τινα
το οικογενειακό επάγγελμα του κρεοπώλη. εφάνη μετελθών, αλλ’ αφιλοκερδής ων, και
Ήταν άνθρωπος φιλήσυχος και δίκαιος. Σε ακτήμων, και ως ο υπό απλούς απλούστατος
ώριμη ηλικία βλέπει ένα ουράνιο σημείο στην τον Λόγον του Θεού κηρύξας, συνέστειλε και
οικία του, που τον προστάζει να αφιερωθεί εξ παντελώς έπαυσε διά της διδασκαλίας του
ολοκλήρου στον Χριστό, ως κήρυκας την ζωοκλοπήν, την δενδροκοπίαν, την
μοναχός. Πιο ψηλά από το χωριό του χτίζει ψευδορκίαν κ.τ.λ. και … θεωρεί αυτόν της
τη σκήτη της «Κοιμήσεως της Θεοτόκου». κατ’ αυτού γενομένης κατηγορίας Αθώον».
Ήταν απλός και κατείχε στοιχειώδεις Ωστόσο, οι ισχυροί φοβούνται και πιέζουν
γραμματικές γνώσεις· ως εκ τούτου δεν θα την Ι. Σύνοδο να εκδώσει αργότερα
μπορούσε να κατακτήσει κάποια διοικητική απαγορευτική εγκύκλιο για τα κηρύγματά
θέση στον ανώτατο κλήρο. Είχε όμως την του. Ο Παππουλάκος επιστρέφει στον
τύχη να ζήσει στην πιο έντονη περίοδο του Άρμπουνα για περισυλλογή· αλλ’ όμως όχι για
Έθνους μας. Συμμετείχε στη μεγάλη πολύ.
προετοιμασία και στον αγώνα για την
Ο αγώνας έχει γίνει γι’ αυτόν σκοπός αγωνιστής–μοναχός. Με σεβασμό
της υπάρξεώς του. Όταν σε λίγο ξαναβγαίνει αναφέρονται όλοι στην πορεία της ζωής του,
στα χωριά και στην ύπαιθρο, η από το σπίτι του στον Άρμπουνα Κλειτορίας
Πελοπόννησος ολόκληρη και πολλά νησιά μέχρι τη Μονή Παναχράντου, «εδώ
δονούνται από ενθουσιασμό. Του γεννήθηκε ο Παππουλάκος» ή «από εδώ
επιφυλάσσουν πρωτοφανή για τα χρονικά πέρασε» ή «σε αυτή την πέτρα ανεβασμένος
υποδοχή. Μια μεγάλη πνευματική λιτανεία κήρυξε».
διασχίζει απ’ άκρου εις άκρον το Μοριά με
επικεφαλής τον Παππουλάκο. Παντού το Μετά από πολλά χρόνια έρχεται η
πλήθος μαζί με τον κλήρο τον αποθεώνει και αναγνώριση. Είναι και αυτό ένα από τα
τον ακολουθεί ψάλλοντας το «Τη Υπερμάχω χαρακτηριστικά της φυλής μας. Εδώ οι
Στρατηγώ τα νικητήρια…». ήρωες, οι Άγιοι και οι μεγάλες
προσωπικότητες δεν ανακηρύσσονται, ούτε
Η μεγάλη πορεία της πίστεως φθάνει επιβάλλονται με διατάγματα. Εδώ τους
μέχρι την Καλαμάτα. Τότε η Κυβέρνηση και η μεγάλους, τους αναδεικνύει ο λαός, αφού ο
Ι. Σύνοδος ανησυχούν και αποφασίζουν να χρόνος ξεκαθαρίσει τις ύποπτες
αντιδράσουν. Στρατός και στόλος αλληλεπιδράσεις της εποχής και των
αποστέλλονται εναντίον του άοπλου συνανθρώπων τους.
Γέροντος, για να καταστείλουν το «κίνημα».
Ο Παππουλάκος καταφεύγει στα απρόσιτα Έτσι, ο Παππουλάκος, ο φτωχός
βουνά της Μάνης, όπου τον προστατεύει μεν Μοναχός, περνά ήδη στη χορεία των Αγίων
η αγάπη των κατοίκων, θα τον καταδώσει δε της Ορθοδοξίας και τιμάται την ημέρα της
το πάθος της φιλαργυρίας τινών. Η αμοιβή κοίμησής του, την 18η Ιανουαρίου, καθώς και
της συλλήψεώς του είχε οριστεί σε έξι την 18η Αυγούστου σε ανάμνηση της
χιλιάδες δραχμές και ο προδότης, δυστυχώς, λιτάνευσης της εικόνος και της τιμίας κάρας
βρέθηκε μάλιστα ανάμεσα στον κλήρο. του, κατά το θέρος του 1973, στην Αχαΐα.

Ο αγωνιστής για ένα χρόνο εγκλείεται Προς τον σκοπόν της προβολής και
στις υγρές και ανήλιες φυλακές του Ρίου. αναδείξεως του βίου και του έργου του οσίου
Όταν μεταφέρεται στην Αθήνα, για να Χριστοφόρου, προέβημεν στην ίδρυση τού
δικασθεί, κλήρος και λαός, με κλάματα και φερωνύμου Ινστιτούτου, στην οργάνωση
δεήσεις, υποκλίνονται σε εκείνον, απ’ όπου επιστημονικών συνεδρίων και στην έκδοση
περνά. Το Κράτος δεν τολμά να τον δικάσει, βιβλίων σχετικών με τον Αγιοπατέρα και με
γιατί ο λαός είναι με το μέρος του και άλλες, άγνωστες έως τώρα, μορφές του
έτοιμος να αναιρέσει τις συκοφαντίες. Με Γένους και της Εκκλησίας.
πιέσεις της πολιτείας στην Ι. Συνόδο
περιορίζεται σωματικώς διά βίου, Για τον Παππουλάκο βλέπε
περιφρουρούμενος στη Μονή Προφήτου Ηλιού περισσότερα στην ιστοσελίδα:
Θήρας και αργότερα στη Μονή Παναχράντου
Άνδρου, αλλά ο λαός δεν τον λησμονεί. Απ’ www.papoulakos.info
όλα τα Βαλκάνια έρχονται προσκυνητές στα
σιδερόφρακτα κελλιά, όπου φυλάσσεται, για Ἀρχιμ. Νεκτάριος Ν. Πέττας,
να πάρουν την ευχή του ή κομμάτι από το Πρόεδρος τοῦ μή κερδοσκοπικοῦ:
ράσο του για αγιασμό. Κοιμήθηκε στην Άνδρο ΙΝΣΤΙΤΟΥΤΟΥ «ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΣ
στις 18 Ιανουαρίου 1861. Λίγο νωρίτερα ο ΠΑΠΠΟΥΛΑΚΟΣ».
φρουρός του ζήτησε συγγνώμη από τον
Γέροντα και την ευλογία του, για να γίνει
Μοναχός. Είχε την πεποίθηση ότι κάτω από
την κατάλευκη γενειάδα του εκπορεύονταν
φως και αλήθεια.

Ο Παππουλάκος κοιμήθηκε
αγνοημένος από τους ισχυρούς, που
προσπάθησαν και μετά το θάνατό του να
κηλιδώσουν τη μνήμη του, αλλά ο κλήρος και
ο λαός τον ήθελε πάντα κοντά του. Πολλοί
Ναοί χτίζονταν στο όνομά του, όσο ακόμα
ζούσε, προσωπικά του αντικείμενα
τοποθετούνται, μαζί με τη μορφή του σε
δαγκεροτυπία, στα εικονοστάσια ως λείψανα.
Από πατέρα σε παιδί με ευλάβεια
μεταφέρεται ο σπόρος, που έρριξε ο
φωτισμένος αυτός, αλλά και θαρραλέος,