You are on page 1of 4

Informacja prasowa odpady elektryczne i elektroniczne

Odpady elektryczne i elektroniczne często dzieli się na 3 grupy:


• tzw. „produkty białe”, czyli sprzęt AGD: pralki, zmywarki, suszarki, kuchenki i
pozostałe urządzenia wyposażenia kuchennego, lodówki, zamrażalniki oraz
urządzenia chłodnicze gospodarstwa domowego.
• sprzęt RTV czyli tzw. „produkty brązowe”
• „produkty szare” obejmują w tej klasyfikacji urządzenia biurowe i inne
elektroniczne takie jak telefony komórkowe, faksy, komputery, kopiarki,
aparaty cyfrowe itp.
Przewiduje się różne sposoby zagospodarowania tych odpadów po zakończeniu
ich eksploatacji: naprawa i powtórna sprzedaż, demontaż i odzysk części,
całkowity demontaż z odzyskiem materiałowym z rozdrobnieniem niektórych
komponentów.
Poddanie odzyskowi: czy to termicznemu czy materiałowemu wymaga
uprzedniego przygotowania tych odpadów, jak również stworzenia operacyjnego
systemu selektywnej zbiórki, wykorzystania linii technologicznych do recyklingu
tworzyw sztucznych czy metali, zaś specyfikę tych odpadów tworzy wielość
użytych w produkcji materiałów. Unia Europejska zawarła swe wymagania w
odniesieniu do zagospodarowania odpadów elektrycznych i elektronicznych w
dwóch aktach prawnych: dyrektywie w sprawie zarządzania i gospodarki nr
2002/96/CE z 27 stycznia 2003 i drugą, mająca na celu zapobieganie
zanieczyszczeniom nr 2002/95/CE z 27 stycznia 2003. W myśl tych aktów
prawnych producenci sprzętu elektrycznego i elektronicznego są zobowiązani do
odbierania i zagospodarowania zużytego sprzętu swojej marki. Zgodnie z zawartą
w dyrektywach kategoryzacją, od 31 grudnia 2006, zakłada się osiągnięcie
odpowiednich poziomów odzysku: np. 75% dużego sprzętu AGD, 65% sprzętu
informatycznego, de 50% sprzętu hi-fi. Od 1 stycznia 2002, zamrażalki i lodówki
uznane są za odpad niebezpieczny, którego nie wolno składować, jeśli gazy
niszczące warstwę ozonową nie zostały uprzednio unieszkodliwione. Szacuje się,
że ilość sprzętu wprowadzanego na rynek unijny, objętego tą dyrektywą w ciągu
najbliższych lat będzie wzrastać o 3-4% rocznie. Wpływ prawodawstwa już dzisiaj
manifestuje się wzmożoną aktywnością badawczo-rozwojową producentów i
operatorów na rynku. Oceniają oni, że przedsięwzięcia inwestycyjne niezbędne dla
wybudowania i wyposażenia zakładów przetwarzających złom elektroniczny będą
rentowne jedynie przy zapewnieniu odpowiedniej ilości zbieranych urządzeń jak
również zapewnienia odbiorców surowców wtórnych i urządzeń przeznaczonych
do ponownej sprzedaży. Z tego punktu widzenia organizacja zbiórki jest
niezbędna dla postępu technologicznego. Sprawa jest tym bardziej
skomplikowana, że mamy do czynienia zarówno z użytkownikami zbiorowymi
jak i indywidualnymi.
Postęp technologiczny : Nowe technologie: w jaki sposób koncerny
przygotowują się do wdrożenia WEEE i RoHS w Europie i na świecie

Eko-koncepcja to kolejny nurt, który rozwija się pod wpływem wprowadzanego


prawodawstwa. Eko-koncepcja zakłada, że już w trakcie fazy projektowej można
zmniejszyć wpływ danego urządzenia na środowisko. W tym celu konieczne jest
wykonanie określonej ilości badań i analiz dotyczących samego procesu produkcji,
cyklu życia produktu i jego oddziaływania na środowisko np. określenie zużycia
surowców i energii, ilość zanieczyszczeń emitowanych z procesów
produkcyjnych, energooszczędność w trakcie eksploatacji. Innowacje dotyczą
również wdrażania nowych materiałów np. wprowadzania materiałów
biodegradowalnych.
Istnieją międzynarodowe normy jak np. eksperymentalna XP ISO/TR 14062 czy
ISO 14040 dzięki której możliwa jest całkowita integracja aspektów
środowiskowych w produkcji i cyklu życia produktu. Produkty spełniające
wymagania środowiskowe otrzymują odpowiednie certyfikaty np. niektóre
komputery osobiste mogą już otrzymywać europejskie Margerytki.

Możliwości technologiczne unieszkodliwiania i recyklingu odpadów


elektrycznych i elektronicznych na świecie.

Recykling tworzyw sztucznych

Odpady z tworzyw sztucznych poddaje się zagospodarowaniu wg trzech


sposobów: recyklingu mechanicznego np. produkcja granulatu,
recyklingu materiałowego, który ma na celu odzysk surowców użytych w
procesach przetwórczych ropy np. w postaci gazów syntezy, kwasu
chlorowodorowego, ciężkich olejów, parafin itp. Oraz recykling chemiczny
mający na celu odzyskanie monomerów, czyli elementów strukturalnych.
Otrzymuje się je w procesach depolimereryzacji termicznej, rozpuszczania,
formowania, wykorzystując własności cieczy w stanie krytycznym i inne.
Recykling mechaniczny i materiałowy jest najczęściej stosowaną metodą
recyklingu. Wg najprostszego schematu żywica poddana jest rozdrobnieniu i
uformowana na nowo, zaś cząsteczki nie ulegają modyfikacjom w trakcie obróbki:
w taki sposób utylizuje się PEHD, PEBD, PP, PS, PVC, ABS, PET, PA, POM,
PC, PMMA. Recykling chemiczny wymaga specjalistycznych instalacji i bardziej
zaawansowanych procesów w oparciu np. o pirolizę, gazyfikację, hydrokraking...
Surowce wtórne otrzymane w drodze recyklingu mechanicznego i materiałowego
nie mogą zostać zawrócone do procesów początkowych. Jedynie recykling
chemiczny pozwala na "odtworzenie" pełnowartościowego wsadu, czy też
surowca i to bez względu na mieszaniny, barwniki i dodatki, ale zarówno stopień
skomplikowania procesów, przemysłowa skala instalacji jak również większe
zapotrzebowania na energię sprawiają, że są to procesy droższe. Prawodawstwo
UE sprzyja eksportowi wtórnych tworzyw sztucznych, ale wiele krajów nie jest w
stanie sprostać wymaganiom: konieczne są nie tylko konkretne instalacje
recyklingu ale także np. linie sortujące z czynnikiem optycznym do
rozpoznawania określonych typów tworzyw, które stanowią duży wydatek dla
sortowni.

Nowe ciecze chłodnicze


Podstawowym ograniczeniem odzysku i recyklingu sprzętu AGD jest stosowanie
chłodziw: cieczy chłodzących używa się w urządzeniach i instalacjach w celu
absorpcji ciepła i jego schłodzenia w cyklu termodynamicznym. Dotychczas
najszerzej stosowany był CFC, HCFC i wreszcie HFC. W przyszłości będą one
mogły być zastępowane materiałami nowszej generacji takimi jak węglowodory,
dwutlenek węgla czy amoniak. Na razie jednak nie poradzono sobie z
przeszkodami technologicznymi: węglowodory są palne, amoniak jest toksyczny,
a CO2 wymaga kompresji by mógł zostać użyty.
Na razie jednym ze sposobów zapobiegania ulatnianiu się substancji chłodzących,
jest hermetyczna koncepcja instalacji, która redukuje do minimum złącza i spawy,
oraz systemy detekcji awarii.
1.Referat Amica
2. CECED ( do potwierdzenia)

Recykling metali:
Spośród wszystkich metali największemu recyklingowi poddaje się stal i
aluminium. Największy odzysk tych dwóch metali pochodzi z następujących
źródeł: jak chodzi o stal z recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji zaś
dobre efekty odzysku aluminium z odpadów komunalnych uzyskuje się
wykorzystując strumień Foucault.
Metale te odzyskuje się również z popiołów spalarniowych i procesów
unieszkodliwiania szlamów z oczyszczalni ścieków. Metale te, nawet zawierające
znaczne domieszki zanieczyszczeń są zawracane do hut. Dysponujemy już w tej
chwili technologiami pozwalającymi na odzysk miedzi, ołowiu i innych metali
szlachetnych jak srebro, złoto. Cynk odzyskuje się w procesach pyro i hydro-
metalurgicznych.
Recykling metali wymaga specjalistycznych instalacji zapobiegających
powstawaniu zanieczyszczeń: same metale, ich związki i dioksyny, które powstają
w procesach odzysku są szkodliwe dla człowieka i środowiska - jednak recykling
metali jest rekomendowany przez EU z racji oszczędzania surowców pierwotnych
jak również oszczędzania energii: np. do powtórnej fuzji aluminium potrzeba o
95% energii mniej niż do pierwotnej.
Recykling metali wynika również z dyrektywy dotyczącej odpadów elektrycznych
i elektronicznych jednak przeszkodą pozostaje mała ilość metali zawarta w
jednostkowych urządzeniach, co wpływa na rentowność instalacji odzysku.

Odpady niebezpieczne w sprzęcie elektrycznym i elektronicznym


Odpady niebezpieczne to takie, które stwarzają zagrożenie eksplozją, są
rakotwórcze lub toksyczne.
Takim zagrożeniem w urządzeniach elektrycznych i elektronicznych są metale
ciężkie przede wszystkim ołów, chrom sześciowartościowy i rtęć, ale także np. lit
w bateriach telefonów komórkowych. Zgodnie z prawodawstwem powinny one
zostać albo odzyskane albo unieszkodliwione. Najważniejsza metodą
unieszkodliwiania odpadów niebezpiecznych jest ich spalenie w specjalistycznych
instalacjach, dopuszcza się także współspalenie w piecach cementowych lub
składowanie na specjalistycznych składowiskach. Mamy także do dyspozycji
procesy spalania nowej generacji – w tym witryfikację oraz procesy przeróbki
fizyko-chemicznej.
Najważniejsze w procesie recyklingu urządzeń elektrycznych i elektronicznych
jest bezpieczne oddzielenie komponentów stwarzających zagrożenia od innych
materiałów i przekazanie do dalszej, kosztownej utylizacji.
Wbrew utartym stereotypom największe zagrożenie odpadami niebezpiecznymi
nie wynika z działalności dużych zakładów przemysłowych i produkcyjnych, ale z
działalności gospodarczej małych i średnich przedsiębiorstw, które stanowią
trudne do kontroli i bardzo rozproszone źródła zanieczyszczeń.