You are on page 1of 209

Πορεία Τοῦ Λόγου ἀπό

πρό ἕξ ἡμερῶν…

μέχρι μεθ’ἡμέρας ὀκτώ…


1
Πορεία Τοῦ Λόγου ἀπό,
πρό ἕξ ἡμερῶν… μέχρι μεθ’ἡμέρας ὀκτώ.
(Συνοδοιπορία τοῦ ὑπό ἀνάστασιν λόγου ἀνθρώπου ἀπό προ-
τυπώσεως Ἀναστάσεως ἕως ψηλαφήσεως τῶν τύπων Αὐτῆς.)

© Κ. Μυστακίδης
Ἰανουάριος 2019

Ἰστοσελίδα: http://users.otenet.gr/~mystakid
Blog: http://hellasorthodoxy-kmyst.blogspot.gr/
Ἠλεκτρονική διεύθυνση τοῦ συγγραφέα:
mystakid@otenet.gr
ISBN:

2
ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ

Εἰσαγωγή καί προλεγόμενα ............................................................ 6


Ἀνάσταση τοῦ Λαζάρου ................................................................. 22
Ἀνάσταση τοῦ Λαζάρου Γέροντος Ἰωσήφ Βατοπαιδινοῦ .............. 24
Κυριακή Βαΐων.................................................................................. 29
Εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου… ............................. 30
Μεγάλη Δευτέρα .............................................................................. 36
Για την ξηρανθείσα συκή (αγ.Μαξίμου ομολογητου) .................... 38
Γιά τήν ξηρανθεῖσα συκῆ, Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Δαμασκηνοῦ ....... 42
Μεγάλη Τρίτη ................................................................................... 45
Ἡ παραβολή τῶν τριῶν φίλων ............................................................ 46
Νηστεία + προσευχή – καθαρότητα + ἐλεημοσύνη ......................... 49
Μεγάλη Τετάρτη .............................................................................. 53
Θεωρία του αγ.Νήφωνος για τη Θεία Λειτουργία ........................... 54
Περί νηστείας Τετάρτης καί Παρασκευῆς (καθ’ ὅλη τή διάρκεια
τοῦ ἔτους) .................................................................................................. 57
Μεγάλη Πέμπτη ............................................................................... 59
(λίγα τινά) γιά τήν ἄρνηση τοῦ ἄπ.Πέτρου....................................... 61
Μεγάλη Παρασκευή ........................................................................ 65
ἐσχίσθη τό καταπέτασμα τοῦ ναοῦ... ................................................. 66
κληρονόμοι τῆς βασιλείας ................................................................... 70
Πρόκρισις και Κρίσις .............................................................................. 73
Μεγάλο Σάββατο ............................................................................. 75

3
Οἱ ἐπιστημονικές μετρήσεις γιά τό Ἅγιο Φῶς τοῦ Ρώσου φυσικοῦ
Ἀντρέι Βολκόβ τό Μεγάλο Σάββατο τοῦ 2008 .................................. 76
Ὁ Σταυρός τοῦ Ἁγίου Φωτός ................................................................ 82
Κυριακή της Αναστάσεως .............................................................. 84
Λόγος κατηχητικός (τοῦ ἐν Ἁγίοις Πατρὸς ἡμῶν ἁγίου Ἰωάννου
Χρυσοστόμου) .......................................................................................... 85
Ὁ Ἰησοῦς Χριστός, τό ἱερώτατον Πάσχα............................................ 87
Διακαινίσιμος Εβδομάς .................................................................. 91
Αντιπάσχα, Κυριακή του απ.Θωμά και ψηλαφήσεως ............. 92
Ἡ Κλίμαξ, ὡς δρόμος ἀπό τό κατ’εἰκόνα στό καθ’ὠμοίωσιν. ....... 93
ΚΕΙΜΕΝΑ ΥΠΟΣΤΗΡΙΚΤΙΚΑ ....................................................... 97
ΠΕΡΙ ΠΡΟΣΕΥΧΗΣ Ἀρχιμ. Σωφρονίου .............................................. 97
Πνευματικές Δοκιμασίες - Θεοεγκατάλειψη .................................. 100
Πῶς δικαιολογοῦνται οἱ πέντε ἄνδρες τῆς Σαμαρείτιδας καί ὁ
ἕκτος ποῦ δέν ἦταν ἄνδρας της; 5 ...................................................... 103
Ἰακώβ, Θεοτόκος/κλίμαξ, Ἁγία Φωτεινή καί τά προτεινόμενα
βιώματα ἐξ αὐτοῦ του ‘’χώρου’’ ......................................................... 106
ΜΗ ΜΟΥ ΑΠΤΟΥ και ΦΕΡΕ ΤΟΝ ΔΑΚΤΥΛΟΝ ΣΟΥ ΩΔΕ…
αντίφασις ή καθορισμός ‘’ορίων’’ ΧΩΡΟΥ; ..................................... 111
Αὐτός (ὁ σταυρός) μᾶς δόθηκε σάν σημάδι πάνω στό μέτωπό μας,
ὅπως στόν Ἰσραήλ δόθηκε ἡ περιτομή· ............................................ 117
γενεαί δεκατέσσερας... ........................................................................ 124
Μεταβολισμός φυσικός καί πνευματικός........................................ 130
Μάρθα και Μαρία (σκέψεις) ............................................................... 137
Ἡ Μάρθα καί ἡ Μαρία, ‘’παροῦσες’’ στό μυστήριον τῆς
Βαπτίσεως… ........................................................................................... 150

4
Προσανατολισμός και συνέχεια ................................................. 157
Μεσοπεντηκοστή .................................................................................. 157
Ἀπόδοσις Πάσχα ................................................................................... 159
Ἀπόδοσις Πάσχα - Οὐράνια ἁρμονία καί κλίμακες ...................... 159
Ἐπί τοῦ πρακτέου ἡ ἀπόδοσις τοῦ Πάσχα καί τό ἴδιο τό Πάσχα 162
Ἀνάληψις ................................................................................................ 166
Περί Ἀναλήψεως ................................................................................... 167
Πεντηκοστὴ ............................................................................................ 170
Εὐχή ἑσπερινοῦ γονυκλισίας Ἁγίου Πνεύματος............................ 170
Πεντηκοστή σκηνοπηγία, Παναγία Τριάς καί πρόσωπα............. 180
ἄρση τῶν πέπλων ἤ ἀκολουθώντας τά ἴχνη τῶν ἁγίων… .......... 186
ΕΠΙΛΟΓΟΣ ...................................................................................... 192
Βιβλιογραφία .................................................................................. 199
Σύνολο συγγραμάτων .................................................................. 200

5
Εἰσαγωγή καί προλεγόμενα

Οἱ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας, μέ τήν καθοδήγησι τοῦ Ἁγίου


Πνεύματος ἀνεκάλυψαν στήν Γραφή1 καί θησαυρούς σοφίας.
Ὁ Ἱερός Χρυσόστομος, μεγάλος μεταλλωρύχος τῆς Βίβλου
ἔχει πεῖ: «Οὐδέ γάρ συλλαβή οὐδέ κεραία μία ἔστιν ἐγκειμένη
παρά τή Γραφή, ἡ μή πολύς ἐναπόκειται θησαυρός ἐν τῷ βά-
θει» (21η ὁμιλία εἰς Γένεσιν). Καί σέ μία συλλαβή καί σ' ἕνα
μικρό γράμμα τῆς Γραφῆς, ἄν σκαλίσης θά βρῆς κρυμμένους
στό βάθος θησαυρούς.

Ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ μᾶς συνιστᾶ νά μη χρησιμοποιοῦμε μάταια


καί ἄσκοπα λόγια. Μᾶς παραγγέλλει μέ ἔντονο ὕφος νά
ἀποφεύγουμε τούς «ἀργούς λόγους». Ἀφοῦ ὁ Θεός δίνει σ'
ἐμᾶς τέτοια ἐντολή, θά πρέπει κατ' ἀρχήν νά τήν ἐφαρμόζη
καί ὁ Ἴδιος. «Ὄχι μάταιοι λόγοι στήν Γραφή». Αὐτό εἶναι
ἀνάγκη νά ἀληθεύη. Ὡστόσο συναντοῦμε κάποιες περικοπές
στή Βίβλο πού νομίζουμε ὅτι δέν λένε τίποτε, καί θά ἦταν κα-
λό νά μή γράφονταν. Καί ὅμως ἐκεῖ πού συναντοῦμε λόγια ἐκ
πρώτης ὄψεως χαμένα καί ἄσκοπα, ἐκεῖ ὑπάρχει οὐσιώδης καί
χυμώδης λόγος, ἀλλά δέν μποροῦμε ἐμεῖς νά τόν
ἀντιληφθοῦμε. Ἔτσι συμβαίνει καί μέ κάποιες περικοπές τῆς
Ἁγίας Γραφῆς. Δέν εἶναι αὐτές ἀσήμαντες, ἀλλά τό μυαλό
μας εἶναι ἀσθενικό καί ἀδυνατεῖ νά συλλάβη τό νόημά τους.
(+ ἀρχιμ. Δανιήλ Γούβαλης...).

Ἀπό τόν ἅγιο Μάξιμο ὁμολογητή καί τήν θεωρία τῆς Μετα-
μορφώσεως2 γνωρίζουμε ὅτι ὁ φυσικός Νόμος καί ὁ Γραπτός,
εἶναι ἰσότιμοι καί ταυτοδιδάσκαλοι καί ἀπό αὐτούς, κανένας
δέν ὑστερεῖ τοῦ ἄλλου ἤ ὑπερέχει.
6
Οἱ δέ παραστάτες τῆς Θείας Μεταμορφώσεως προφ. Ἠλίας
καί προφ. Μωϋσῆς ‘’ἐνεργοῦν’’ καί στήν δική μας μεταμόρ-
φωση, μέ τήν πνευματική γνώση τῶν λόγων τῆς φύσης καί
πνευματική γνώση τῶν λόγων τῶν Γραφῶν, ἀντίστοιχα.

Ἡ ὅλη θεία οἰκονομία, ἀκριβής μέ λεπτομέρειες στόν Γραπτό


λόγο καί ἑρμηνευμένη (μέ πνευματική ἀσφάλεια) ἀπό τούς
ἁγίους Πατέρες, ἄν ἔμενε ἐκεῖ (στά γραπτά) καί δέν ‘’προ-
σαρμοζόταν’’ στήν καθημερινή μας φυσική ζωή μέ λόγους
(ἀναλογίες) ἡ χρονική παρουσία Τοῦ Κυρίου, θά ἑξαντλεῖτο
σέ ἱστορικό ἤ θρησκευτικό ‘’σύστημα’’ μέ συνέπεια ἡ
‘’ἱστορία’’ νά νικοῦσε, ἄλλο ἕνα ‘’φιλοσοφικό’’ πρόσωπο, κα-
τάσταση πού δέν ἰσχύει, καθώς ἡ Ὀρθοδοξία (ὡς Ἀλήθεια)
‘’τέμνει’’ βιωματικῶς τήν ἱστορία.

Στό ἐξώφυλλο, τά γράμματα, σχηματίζουν το γράμμα Ξ, οἱ δέ


εἰκόνες παρεμβαίνουν ὡς ‘’τομή’’ , κάθετη σέ αὐτό. Τό
πνεῦμα, πού ζωογονεῖ τό νεκρό γράμμα τοῦ νόμου…

Τά θεία γεγονότα, παρότι συνέβησαν ἅπαξ, παρατείνονται


στούς αἰῶνες. Μᾶς ἀκουμποῦν καί μᾶς νοιάζουν. Μᾶς κάνουν
μετόχους του θησαυροφυλακίου Του. Ἕνας πλουτισμός ὄχι
φιλοσοφικός καί ἐξ ἀποστάσεως, ἀλλά ἰδίως φιλοκαλίας. Μί-
ας ἐξόδου ἀπό τό κράτος τοῦ 6 καί κοσμοκράτορος, χάριτι τοῦ
Παντοκράτορος.

Ἀφοῦ ὅμως θέλει τούς πάντας σωθῆναι καί εἰς ἐπίγνωσιν


Ἀληθείας ἐλθεῖν, αὐτήν τήν θέληση νά μᾶς σώσει (ἐκ τοῦ
σῶος - ὁλοκληρώσει ἀπό ἀτελεῖς) θά προσπαθήσουμε ἀμυδρά
7
να διακρίνουμε συμπυκνωμένα σέ αὐτό τό δεκατετραήμερο.
Ἀπό πρό ἕξ ἡμερῶν μέχρι μεθ’ ἡμέρας ὀκτώ.

Σέ μᾶς ἐναπόκειται ἡ ἀνταπόκριση σέ αὐτήν τήν θεία θέλη-


ση.

Στήν ἁγιογραφία τῆς Ἀναστάσεως, ἁπλώνει τό χέρι Ὁ νέος


ΑΔΑΜ καί ἕλκει τόν παλαιό. Καί συνολικά ὅλην τήν
ἀνθρωπότητα στό πρόσωπο τοῦ Ἀδάμ καί κατ’ ἄτομο,
ἐνταγμένο μέσα σέ αὐτήν, μέ προϋποθέσεις ὅμως ἐξόδου καί
ἀνέλκυσης… ‘’σωτηρία’’ πού δέν ἐπιτυγχάνεται κατά μόνας,
ἀλλά μόνο ἄν ἐνσωματωθεῖ στό Ἀναστημένο Σῶμα XC τήν
ΜΙΑ ΑΓΙΑ ΚΑΘΟΛΙΚΗ καί ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ. Τήν
Ὀρθοδοξία.

Τό σχέδιο ἐπανεισόδου, ἤδη ἀπό ἐξορίας τοῦ ΑΔΑΜ, εἶχε


προνοηθεῖ. Ὅτι θά ἔστηνε ἔχθρα μεταξύ του ἕρποντος ὄφεως

8
καί τῆς γυναικός καί τοῦ ὀρθίου κρεμασθέντος, (μέ προτύπω-
ση ἐπί τῆς ράβδου τοῦ Μωυσέως στήν ἔρημο), XC, πού συ-
ντρίβει τήν κεφαλή τοῦ ἕρποντος.

Ὅταν ἦλθε τό πλήρωμα τοῦ χρόνου, ὑλοποιεῖται ‘’ἱστορικά’’


διά προσώπων. Τό θεῖο σχέδιο, δέν ἔχει περατωθεῖ καί ‘’κλεί-
σει’’ μέ τήν τότε χρονική παρουσία, μέ ἐμᾶς κατά τάξη καί
ἑτοιμότητα, νά μετέχουμε ἀναλόγως.

Ὅσα εἶναι συμπυκνωμένα ὡς σχέδιο, στό ‘’νῦν’’ καί κεφαλή,


ἁπλώνονται καί διαδραματίζονται καί ὑλοποιούντια στό
‘’ἀεί’’ (καί χρόνο) καί κοιλία (τοῦ ὅλου ἀνθρωπίνου σώματος,
τοῦ συνόλου, ἑνός ΑΔΑΜ, τή παρεμβολή τοῦ νέου). Μεταξύ
κεφαλῆς καί κοιλίας παρεμβάλλεται (καί ἑνώνει ὡς κλίμαξ)
ἡ ὄρθια ὀφιοειδοῦς μορφῆς σπονδυλική στήλη, τῶν 33 σπον-
δύλων.

Ἡ ὅλη πορεία ἀπό τό κατ’ εἰκόνα στό καθ’ ὠμοίωσιν, ‘’περνᾶ’’


μέσα ἀπό αὐτήν τήν κλίμακα καί Ὁδό καί Ζωή.
Κι ἐνῶ στήν κορυφή Ὁ Κύριος εὐλογεῖ, στόν ὅλον δρόμο (τοῦ
συνανυψῶ ὑμᾶς), συνοδοιπορεῖ, συμπλέει, θεραπεύει ὡς
Ἰατρός ψυχῶν καί σωμάτων…

Στήν βάση (σάν ἐξώφυλλο) καί κάτω ὅριο, ψηλαφεῖ ὁ καθένας


ἄν θέλει τήν ἀνάσταση, ὡς ἄλλος Θωμάς (δίδυμος καί βιολο-
γικά περιορισμένος), ὥστε χάριτι νά ζήσει τήν προτύπωση τῆς
κοινῆς ἀναστάσεως τοῦ Λαζάρου. Τήν ἀνάσταση τῆς ἴδιας
μας νενεκρωμένης ψυχῆς (ὅπως θά φανεῖ καί ἀπό τούς
ἐρμηνευτκούς λόγους ἁγίων) ποῦ ἐπιθυμεῖ Ζωή.

9
Προσχεδιάστηκε ὁ ἐρχομός Τῆς γυναικός, κι ἄρχισαν νά
ὑλοποιοῦνται τά ‘’ἐργαλεῖα’’ αὐτῆς τῆς ἐπιχειρίσεως (καί
ἐγχειρίσεως) σωτηρίας τοῦ πλανηθέντος.

Ἐκάθισεν Ἀδάμ, ἀπέναντι τοῦ Παραδείσου, καὶ τὴν ἰδίαν


γύμνωσιν θρηνῶν ὠδύρετο. Οἴμοι, τὸν ἀπάτῃ πονηρᾷ πεισθέντα
καὶ κλαπέντα, καὶ δόξης μακρυνθέντα! οἴμοι, τὸν ἁπλότητι
γυμνόν, νῦν δὲ ἠπορημένον! Ἀλλ' ὦ Παράδεισε, τρυφῆς
ἀπολαύσω, οὐκέτι ὄψομαι οὐκέτι σου τῆς τὸν Κύριον καὶ Θεόν
μου καὶ Πλάστην· εἰς γῆν γάρ ἀπελεύσομαι, ἐξ ἧς καὶ
προσελήφθην. Ἐλεῆμον Οἰκτίρμον βοῶ σοι· Ἐλέησόν με τὸν
παραπεσόντα.

Νά μέναμε στό ἀπέναντι του Φωτός, ‘’καλά’’ θά ἦταν. Ἡ


πτῶσις εἶχε/ἔχει καί συνέχεια. Ἐκπέσαμε στό κατέναντι,
ὅπου ἀπό ἄμεση θεώρηση πέσαμε στήν ἔμμεση κι αὐτή μέ
προϋποθέσεις.

Ἔτσι, ἡ πορεία ξεκινᾶ, ἀπό πολύ μακρυά καί χαμηλά. Ἀπό τό


κατέναντι καί τό σκότος, στό ἀπέναντι καί ἀπό ἐκεῖ, ἀμήν μέ-
σα Στόν Λόγο, λόγοι.

Γεν.γ’24 και εξέβαλε τον Αδὰμ και κατώκισεν αυτόν απέναντι


του παραδείσου της τρυφής και έταξε τα Χερουβίμ και την
φλογίνην ρομφαίαν την στρεφομένην φυλάσσειν την οδόν του
ξύλου της ζωής.

Γεν.δ’16 εξήλθε δε Καϊν από προσώπου του Θεού και ώκησεν εν


γη Ναιδ κατέναντι Εδέμ.

10
Ἡ πρώτη μετάστασις / μετάβασις ἀπό τό κατέναντι καί σκό-
τος καί πολυθεΐα καί φωτισμό ἀπό ἀστέρας ἔγινε ( ; ) (Κύριος
οἶδε κατά συνείδηση) μέ τά Χριστούγεννα, ἀμήν βιωματικά κι
ὄχι ἁπλά ἡμερολογιακά καί κοσμικῶς ἑορταστικά.

Ἡ γέννησίς σου Χριστέ ὁ Θεός ἠμῶν, ἀνέτειλε τῷ κόσμω, τό


φῶς τό τῆς γνώσεως· ἐν αὐτή γάρ οἱ τοῖς ἄστροις λατρεύοντες,
ὑπό ἀστέρος ἐδιδάσκοντο· σέ προσκυνεῖν, τόν Ἥλιον τῆς δι-
καιοσύνης, καί σέ γινώσκειν ἐξ ὕψους ἀνατολήν, Κύριε δόξα
σοι.

(σχήματα πού κάπως ἐνδεικνύουν ψηλαφητά τους ὅρους ‘’μέσα,


ἀπέναντι κατέναντι’’… προ και χωρίς XC, μετά και με…).

Ἐμβαθύνοντες στίς Γραφές, διαβάζουμε: [Γεν.δ’25 Ἐγνω δέ


Ἀδάμ Εὔαν τήν γυναίκα αὐτοῦ, καί συλλαβοῦσα ἔτεκεν υἱόν, καί
ἐπωνόμασε τό ὄνομα αὐτοῦ Σήθ, λέγουσα· ἑξανέστησε γάρ μοί ὁ
Θεός σπέρμα ἕτερον ἀντί Ἄβελ, ὄν ἀπέκτεινε Κάϊν.]
Ἐντοπίζουμε τά ‘’ἐργαλεῖα’’ , τά ὁποία εἶναι ἡ κυκλική κίνησις
τοῦ νοός – Ἄβελ - καί ὁ ΣΗΘ (εὐθεία κίνησις), πού διακονεῖ τό

11
θεῖο σχέδιο. Ἕναν ‘’ἐμφυτευμένο’’ ὑπαρκτό πυρήνα καί ἕναν
δεύτερο ὁμόκεντρο κύκλο πρός τά ἔξω.
Ἡ ἰδιότητα τῆς εὐθείας κίνησης εἶναι νά διαπερνᾶ τά δημι-
ουργήματα καί νά ἀντιλαμβάνεται πίσω ἀπό αὐτά καί τήν
παχυλότητά τους, Τόν Δημιουργό. Η έμμεσος ‘’θεωρία’’.
Κατελθών Ὁ Κύριος στά τρίσβαθα τοῦ Ἅδη, ἀνέστησε πρό ἕξ
ἡμερῶν τόν φίλο Του Λάζαρο.
Ἀπό ἐκεῖ θά ξεκινήσει καί ἡ δική μας θεωρητική συνοδοιπορί-
α, ἀπό τήν προτύπωση τῆς κοινῆς Ἀναστάσεως ἕως τῆς ψη-
λαφήσεως τῶν τύπων Της, μεθ’ ἡμέρας ὀκτώ.
Ἔξι + ὀκτώ, μία δεκατετράδα χειραγωγίας πρακτικῆς, (ψυχῆς
καί σώματος συνόλου ἀνθρώπου) ἑπόμενης ὁμοούσιας, τῶν
γενεῶν δεκατεσσάρων (τρίς) (στή βίβλο γενέσεως…) ὅσες καί
οἱ φάλαγγες τοῦ χεριοῦ μας.
Ἐνεργεῖ Ὁ Κύριος, βάζει τό ‘’χέρι’’ Του στόν κόσμο γιά νά τό
ψηλαφήσουμε κι ἐμεῖς, νά γαντζωθοῦμε ἀπό Αὐτόν, νά μᾶς
ἕλξει καί σώσει διά τῆς χειρός Τοῦ Παντοκράτορος (ὅπως
φαίνεται νά ἐνεργεῖ στήν εἰκόνα τῆς Ἀναστάσεως ἤ τῆς εἰς
Ἅδου κάθοδον) ἀπό τό κράτος τοῦ ἔξι (6) καί κοσμοκράτορος
καί ἕξεις (συνήθειες) κακές καί ψυχοβλαβεῖς καί φυγοκέ-
ντρου.
Μέ, μία ἐνέργεια θεοεπεμβάσεως ἡ χαρά και Ζωή, ἡ δέ
ἄρνησις, ἀρά, θάνατος καί ταραχή…
ἀνοίξαντός σου τήν χείρα, τά σύμπαντα πλησθήσονται χρηστό-
τητος. 29 ἀποστρέψαντος δέ σού τό πρόσωπον ταραχθήσονται·
(ψάλμ.ργ’)

12
Οἱ ἕξεις μας, καθορίζουν ποιό ‘’χέρι’’ θά πιάσουμε καί ἐπί τῆς
Ὁδοῦ, πού θά ὁδηγηθοῦμε (ἀνάλογα μέ τόν προσανατολισμό
τοῦ προσώπου). Εἰς ἐγγύτητα ἤ ἀπομάκρυνση.

Μεταξύ γής καί οὐρανοῦ, ἁπλώνεται ἕνα (Ι) μέ ἐμᾶς,


ἐλεύθερους νά ἀποφασίσουμε γιά τή ζωή καί αἰωνιότητα. Φυ-
σικά καί μᾶς συμφέρει ἀντί τῆς φυγοκέντρου ἡ κεντρομόλος,
ἀλλά ἐλεύθεροι εἴμαστε.
Ἀντί τοῦ Ι, Ἰ’ τάγματος δαιμόνων, τοῦ σωτήριου καί Σωτήρα Ἰ,
κεντρομόλου καί Μεσσία Ἰησοῦ.

Γιά αὐτό καί ‘’ἐξέρχεται’’ καί γινώσκεται σέ ἐμᾶς ὁ Τριαδικός


Θεός… δι’ Ἀβραάμ, Ἰσαάκ καί Ἰακώβ

Α
Ι
Ι

Ὥστε, δι’ αὐτῶν νά ἐπιστρέψουμε (ὅπως γράφτηκε σέ ἄλλο


βιβλίο διά τεκνίων/χαρισμάτων – ὑπακοής καί μετά ἡ φιλοξε-
νία). Κατέρχεται νά μᾶς γνωρισθεῖ Ὁ Κύριος δι’ Ἀβραάμ,
Ἰσαάκ, Ἰακώβ, ἀνερχόμαστε κι ἐμεῖς (ἐμβαθύνοντας), πρός
συνάντησή Του.

Τ
Υ
Φ

Ἡ ἁγιογραφική ἐπίσκεψη Τοῦ Κυρίου στήν κεφαλή ὡς Ἀγάπη


καί Ἀλήθεια (ἡ πρόσθεση τοῦ ‘’ά’’ ἀπό Ἄβραμ σέ Ἀβραάμ)
13
καί τῆς δικαιοσύνης στό σῶμα (τό Ρ καί ἀπό Σάρα σέ Σάρρα)
εἶναι προϋπόθεση σέ κάθε ἄνθρωπο. Σέ κάθε (πραγματικά
φιλόθεη) κεφαλή καί σῶμα…

Ὁ Κύριος, ὡς Ἐγώ εἰμί Φῶς, Ἀλήθεια, Ζωή, Ἀνάσταση, Ὁδός,


Θύρα, Ἄμπελος… ἦλθε νά μᾶς ἐξάγει ἐκ τοῦ σκότους καί
σκιῶν. Νά ἑλκύσει ὅσα ‘’ἐγώ εἰμί’’ ἀντιληφθοῦν ὅτι γέμουν
σκιές, γνῶμες ἀληθοφανείας καί ἐγωπαθοῦς ἀχνοῦ ‘’φωτός’’
, ζωῆς βιολογικῆς μᾶλλον στάσεως (παραφυσικῆς) κι ὄχι
ἀνατάσεως (φυσικῆς) πολλῶ δέ μᾶλλον Ἀναστάσεως
(ὑπερφυσικῆς), γιά ὅσα ‘’ἐγώ’’ θελήσουν πραγματική ἔξοδο
ἀπό τή γῆ ποῦ κινεῖται γύρω ἀπό ἕναν λοξό ἄξονα, γύρω ἀπό
τόν ἑαυτό της – ὡς ἐγωπάθεια - ) στόν οὐρανό καί σέ ἄλλο
‘’σύστημα’’ φαινομενικῆς μωρίας καί σκανδάλου. Σταυρικῶν
βιωμάτων καί θυσίας.

Ἦλθε ὡς …(48) ἐγώ εἰμι ὁ ἄρτος τῆς ζωῆς. (στόν οἶκο τοῦ
ἄρτου – Βηθλεέμ - ) 49 οἱ πατέρες ὑμῶν ἔφαγον τό μάννα ἐν τή
ἐρήμω καί ἀπέθανον· 50 οὗτος ἐστιν ὁ ἄρτος ὁ ἐκ τοῦ οὐρανοῦ
καταβαίνων, ἴνα τίς ἐξ αὐτοῦ φάγη καί μή ἀποθάνη. 51 ἐγώ εἰμι
ὁ ἄρτος ὁ ζῶν ὁ ἐκ τοῦ οὐρανοῦ καταβάς· ἐάν τίς φάγη ἐκ τού-
του τοῦ ἄρτου, ζήσεται εἰς τόν αἰώνα. καί ὁ ἄρτος δέ ὄν ἐγώ δώ-
σω, ἡ σάρξ μου ἐστιν, ἤν ἐγώ δώσω ὑπέρ τῆς τοῦ κόσμου ζωῆς.

Ἐπειδή τό ἐγώ καί ὁ ἐαυτός ἀναφέρονται στό ἴδιο ὑποκείμενο,


αὐτό δημιουργεῖ μία συχνή ἀδιακρισία, ποιό νά καταργηθεῖ
καί ποιό νά δυναμώσει. Ποιό νά πολεμηθεῖ καί γιά ποιό νά
μεριμνήσουμε ὥστε νά πληρωθεῖ ἐν (XC) καί δί Αὐτοῦ (XC),
μέ τό ἐλθέ καί σκήνωσον ἐν ἠμίν….

14
Τό ἕνα ἀφορᾶ τήν σκιά τῆς εἰκόνος, ἐπί γής (ἐ-γῶ) καί τό ἄλλο
τήν εἰκόνα Αὐτοῦ (ἐ-αὐτός). Ὅλοι εἴμαστε εἰκόνες Του ὡς
ἄνθρωποι (ἔχοντες τοῦ ἀνδρός (Σοφοῦ) ἀνθρ- τήν ὄψη, ὠπος
μέ σκοπό τό καθ’ὠμοίωση. Μᾶλλον θά πρέπει νά θεωρεῖται
‘’φυσική’’ αὐτή ἡ ἀδιακρισία, μέ ἑπόμενο καί τήν ἀδυναμία
πρῶτον θεωρητικῆς καί ἔπειτα πρακτικῆς στά καθημερινά
λειτουργικότητάς μας,σέ χώρους συνειδησιακούς ὅπου φῶς
καί σκιές ἐναλλάσσονται καί μπερδεύουν τί εἶναι τί.

Ἀφοῦ τό ἐγώ εἶναι σκιά, αὐτή δέν μετέχει τῶν θείων δωρεῶν.
Κάπου τόχα ξαναγράψει, ὅτι τόν ἑαυτόν μας, μπορεῖ νά τόν
βροῦμε στόν Θεό (λόγοι Στόν Λόγο) τό ἐγώ μας ὄχι, κι αὐτό
γιατί στόν πάμφωτο Λόγο, σκιές δέν χωρᾶνε. Ἴσα – ἴσα,
ἐρχόμενο τό ἕνα, ἀναιρεῖται τό ἄλλο…

Μοῦ θύμισε αὐτό, ἕνα κείμενο τῶν σούφι:


…μία φορά ἕνας χτύπησε τήν πόρτα τοῦ Ἀγαπημένου. Μία
φωνή ἀπό μέσα, τόν ρώτησε
- ποιός εἶναι;
- ἐγώ εἶμαι (νομίζοντας, πώς ἡ ἀγάπη του ἦταν γνωστή Στόν
Κύριο) μά ἡ ἀπάντηση ἦταν ‘’σκληρή’’
- δέν ὑπάρχει θέση γιά μένα καί γιά σένα κι ἡ πόρτα ἔμεινε
κλειστή.
Ἀσκήθηκε 2 χρόνια καί ξαναπῆγε καί χτύπησε τήν πόρτα.
Πάλι ἡ ἴδια στιχομυθία.
- ποιός εἶναι;
- ἐγώ εἶμαι (νομίζοντας, πώς ἡ ἀγάπη του, μαζί μέ τήν
ἄσκηση θά ἦταν πλέον γνωστή Στόν Κύριο) μά ἡ ἀπάντηση ἡ
ἴδια:

15
- δέν ὑπάρχει θέση γιά μένα καί γιά σένα κι ἡ πόρτα ξαναέ-
μεινε κλειστή.
Ἀσκήθηκε ἄλλα 5 χρόνια καί ξαναπῆγε καί χτύπησε τήν πόρ-
τα. Τώρα ἦταν κάπως διαφορετικά.
- ποιός εἶναι;
- Ἐσύ Κύριε.
Μόνο τότε ἡ πόρτα ἄνοιξε…

Φυσικά στό παραπάνω εὔστοχο θεωρητικά ‘’τύπο’’ ,


ἐλλείποντας στούς σούφι τό μυστήριο τῆς Θείας Κοινωνίας,
ὡς μή ἐνσωματωμένοι στήν Μία Ἐκκλησία, ἔχει μερική ἀξία,
ὅση γιά νά τήν ἐκμεταλλευτοῦμε, ἀφοῦ τῆς συμπληρώσουμε
τήν ἔλλειψη.

Κι ἄν ἀνοίξει ἡ Θύρα, ἀρχίζει νά ἐνεργεῖ Ὁ Κύριος ἐν ἠμίν,


στόν ἐ-αὐτό (ἀπό ἀπέναντι ψηλαφητά ἕως μέσα ἀναστημένο)
καταργώντας τίς σκιές τοῦ ἐ-γῶ (καί τοῦ παραμένοντος στό
κατέναντι). Κι ἄν ἐνεργεῖ ὁ Κύριος κάθε καλό, δέν ἔχουμε γιά
τίποτα καλό ‘’δικό μας’’ νά ὑπερηφανευθοῦμε…

Ἁγιογραφικά, Οὐκέτι ἐμαυτῶ ζῶ, ζεῖ ἐν ἐμοί Χριστός. … χωρίς


Ἐμοῦ, οὐ δύνασθε ποιεῖν οὐδέν…

(ὡς μυστική καί μυστηριακή Θεία Κοινωνία) :


Κελεύεις, ἀναπετάσω τάς πύλας, ἄς σύ μόνος
ἐδημιούργησας, καί εἰσέρχη μετά φιλανθρωπίας, ὡς πέφυκας·
εἰσέρχη καί φωτίζεις τόν ἐσκοτισμένον μου λογισμόν. …
ἀλλά τούς ὑπό τῆς μετανοίας προσαχθέντας, ἅπαντας ἐν τῷ
χορῶ τῶν σῶν φίλων κατέταξας, ὁ μόνος ὑπάρχων

16
εὐλογημένος πάντοτε, νῦν καί εἰς τούς ἀπεράντους αἰώνας.
Ἀμήν.

Μια εὐλογημένη (ἐφεξῆς) συνοδοιπορία τοῦ ὑπό ἀνάστασιν


λόγου ἀνθρώπου ἀπό προτυπώσεως Ἀναστάσεως (Λαζάρου)
ἕως ψηλαφήσεως τῶν τύπων Αὐτῆς (Θωμά).

Πορεία Τοῦ Λόγου ἀπό, πρό ἕξ ἡμερῶν… μέχρι μεθ’ἡμέρας


ὀκτώ.

Τὴν κοινὴν Ἀνάστασιν πρὸ τοῦ σοῦ Πάθους πιστούμενος, ἐκ


νεκρῶν ἤγειρας τὸν Λάζαρον, Χριστὲ ὁ Θεός· ὅθεν καὶ ἡμεῖς ὡς
οἱ Παῖδες, τὰ τῆς νίκης σύμβολα φέροντες, σοὶ τῷ Νικητῇ τοῦ
θανάτου βοῶμεν· Ὡσαννὰ ἐν τοῖς ὑψίστοις, εὐλογημένος ὁ
ἐρχόμενος, ἐν ὀνόματι Κυρίου.

Πρὸ ἓξ ἡμερῶν τοῦ Πάσχα, ἦλθεν Ἰησοῦς εἰς Βηθανίαν, καὶ


προσῆλθον αὐτῷ οἱ Μαθηταὶ αὐτοῦ, λέγοντες αὐτῷ· Κύριε, ποῦ
θέλεις, ἑτοιμάσωμέν σοι φαγεῖν τὸ Πάσχα; ὁ δὲ ἀπέστειλεν
αὐτούς· Ἀπέλθετε εἰς τὴν ἀπέναντι κώμην, καὶ εὑρήσετε
ἄνθρωπον, κεράμιον ὕδατος βαστάζοντα· ἀκολουθήσατε αὐτῷ,
καὶ τῷ οἰκοδεσπότῃ εἴπατε· ὁ Διδάσκαλος λέγει· Πρὸς σὲ ποιῶ
τὸ Πάσχα, μετὰ τῶν Μαθητῶν μου.

17
Ἐρχόμενος ὁ Κύριος, πρὸς τὸ ἑκούσιον Πάθος, τοῖς Ἀποστόλοις
ἔλεγεν ἐν τῇ ὁδῷ. Ἰδοὺ ἀναβαίνομεν εἰς Ἱεροσόλυμα, καὶ
παραδοθήσεται ὁ Υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου, καθώς γέγραπται περὶ
αὐτοῦ. Δεῦτε οὖν καὶ ἡμεῖς, κεκαθαρμέναις διανοίαις,
συμπορευθῶμεν αὐτῷ, καὶ συσταυρωθῶμεν, καὶ νεκρωθῶμεν
δι' αὐτόν, ταῖς τοῦ βίου
ἡδοναῖς, ἵνα καὶ συζήσωμεν
αὐτῷ, καὶ ἀκούσωμεν
βοῶντος αὐτοῦ, οὐκέτι εἰς
τὴν ἐπίγειον Ἱερουσαλήμ,
διὰ τὸ παθεῖν· ἀλλὰ
ἀναβαίνω πρὸς τὸν Πατέρά
μου, καὶ Πατέρα ὑμῶν, καὶ
Θεόν μου, καὶ Θεὸν ὑμῶν,
καὶ συνανυψῶ ὑμᾶς εἰς τὴν ἄνω Ἱερουσαλήμ, ἐν τῇ Βασιλείᾳ
τῶν οὐρανῶν.

Αὐτό τό: …συνανυψῶ ὑμᾶς εἰς τήν ἄνω Ἱερουσαλήμ… φάνη-


κε στό παραπάτω παρατεθέν σχῆμα.

Ἐνσωματούμενοι οἱ λόγοι μέσα Στόν Λόγο, μέσα Στό


Ἀναστημένο Σῶμα Τοῦ Λόγου, Στην Ἐκκλησία, μᾶς ἀναγάγει
ἐκ γής πρός οὐρανόν. Ὄχι κατά μόνας ἀλλά ὡς μέτοχοι, συ-
νοδοιπόροι, μέλη Τοῦ Σώματός Του.

Κι ἡ ἐνσωμάτωση ἐπιτυγχάνεται χάριτι μετά ἀπό προαίρεση


(καί ὑπό πνευματικές προϋποθέσεις) μέ τό: Ὁ τρώγων μου
τήν Σάρκα καί πίνων μου τό Αἷμα ἐν ἐμοί μένει, καγῶ ἐν
αὐτῶ.

18
Ὁ ἀναστηθεῖς φίλος, εἶναι ὁ Λάζαρος. Αὐτήν τήν θέση κα-
λούμαστε νά κατακτήσουμε… ἀπό αὐτό τό ἱστορικό πρόσωπο
καί νόημα ξεκινᾶ καί ἡ δική μας πορεία, ΑΝ θέλουμε νά
ἀναστηθοῦμε.

(Ἁγίου Μαξίμου ὁμολογητοῦ2). Στήν πραγματικότητα, πρέπει


κανείς νά βλέπη μέσα σ’ ὅλα τά φαινόμενα τῆς φύσης καί τῆς
ἱστορίας ὄχι μόνο τόν παράγοντα φύση καί τόν παράγοντα
ἄνθρωπος, ἀλλά ἐπίσης καί τόν ὑπέρτατο Λόγο, πού ὁδηγεῖ καί
κρίνει λογικοποιώντας καί μιλώντας στούς ἀνθρώπους μ’ αὐτό
τόν συγκεκριμμένο ἐμπράγματο τρόπο. Πρέπει νά βλέπη κα-
νείς μέσα σ’ ὅλα τά πράγματα καί τά φαινόμενα τοῦ κόσμου τήν
ἔκφραση τοῦ ὑπέρτατου Προσώπου, πού χρησιμοποιεῖ τούς λό-
γους τοῦ κόσμου προσαρμόζοντάς τους διαφορετικά πάντοτε,
σύμφωνα μέ τίς πνευματικές ἀνάγκες τῶν ἀνθρώπων καί σύμ-
φωνα μέ τό σχέδιο πού ἐκτυλίσσεται μέ σκοπό τήν θέωση. Εἶναι
μία παντοδυναμία προσωπική καί λογική συνάμα, πού ὁδηγεῖ τά
πάντα πρός ἕνα σκοπό στό πλαίσιο ἑνός διαλόγου, πού ἐξηγεῖ
ὅλη τήν ὕπαρξη. Τά πάντα ἀπορρέουν ἀπό τήν θέληση τῶν
προσώπων καί ὁδηγοῦνται ἀπό τήν θέληση τῶν λογικῶν προ-
σώπων. Παντοῦ εἶναι τό πρόσωπο ἤ ἡ διαπροσωπική σχέση ἤ τό
σῆμα αὐτῆς τῆς σχέσης καί γι’ αὐτό παντοῦ εἶναι ὁ λόγος. Ὅλα
σημαδεύονται ἀπό μία λογική προσωποκρατία ἤ ἀπό ἕναν προ-
σωπικό λόγο. Μόνο ἡ διαρκής καινότητα τοῦ προσώπου μπορεῖ
νά ἐξηγήση τόν πάντα νέο δυναμισμό τοῦ λόγου καί τῆς κίνησης
τοῦ κόσμου.

Αὐτόν τόν προσωπικό διάλογο τολμῶ νά ψηλαφή-


σω/καταγράψω, ποῦ μετατρέπει τά ἱστορικά καί θρησκευτικά
ἐπιφανειακά ὡς γνώσεις, στήν βαθύτερη διάσταση ποῦ
19
ἐνέχουν. Τό σωτήριο προσωπικό ἐν Ἐκκλησία, βίωμα καί
ἀληθινή θεολογία.

Ἀναρτήθηκε ἡ φωτογραφία/εἰκόνες τοῦ ἐξωφύλλου τοῦ ἕκτου


(παρόντος) βιβλίου, στό φβ τήν 25 Ἀπρ καί ὥρα 9.06 …

…ἀμήν πέρασμα, ἀπό 6 στό 9 (διά τοῦ 8) καί ἀπό ἀπέναντι (5)
στό μέσα... (2) λόγοι ἐν Λόγω.

ΦΥΣΙΚΑ καί ἔγινε ''τυχαία'' ἡ ἀνάρτηση τοῦ ἐξωφύλλου, ἀλλά


πρό (ἄμεσου, ὅπως συμβαίνει μέ ἁγίους ) διαλόγου προσώπου
πρός πρόσωπον, ὑπάρχει διάλογος (ἔμμεσος) μέ σημεῖα καί
λόγους, ὅπως προαποστέλλει ἄγγελον πρό προσώπου ἴνα
ἑτοιμάση τήν ὁδόν σου... ὅλα πρός μετάννοιαν ποῦ καταφέρ-
νει νά μᾶς κάνει φίλους Του Κυρίου.

ἕξις καί ἕλξις... ἡ καλή ἕξις (συνήθεια), ἀρετή. Ἡ κακή ἕξις,


πάθος. Ἀμήν ἡ ὀλκᾶς τῶν θελόντων σωθῆναι, Κυρία Κεχαρι-
τωμένη, νά μᾶς ἕλκει, προσφέροντας ψυχία ἀπό τίς δικές Της
ἀρετές...

Δι’ εὐχῶν τῶν ἁγίων καί ἑξαιρέτως τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου,


Κύριε ἐλέησον.

Εὐλογημένη συνέχεια μέ στόχο καί σκοπό νά ὁμολογήσουμε


καί ζήσουμε …ὅτι τὸ ἔλεός σου μέγα ἐπ' ἐμὲ καὶ ἐρρύσω τὴν
ψυχήν μου ἐξ ᾅδου κατωτάτου.

Πορεία ἀνοδική (συνανύψωσις χάριτι) μέ παραμέτρους


σταυροῦ. Τήν φιλοθεΐα κάθετη διάσταση ἤ τό Ἰ τῆς ΜΑΡΙΑΣ
20
ὡς ἀκινησία θεωρίας (παρά τούς πόδας Τοῦ Κυρίου καί κυκλι-
κή κίνηση νοός) καί τήν φιλανθρωπία καί διακονία σέ πράξη,
τό Θ τῆς ΜΑΡΘΑΣ (ἀδελφές του φίλου Χριστοῦ, Λαζάρου).

‘’Παράλληλες’’ καί ὁμόρροπες βοηθητικές ἐνέργειες


ἐξαγωγῆς μας καί σάν βάπτιση ἐκ τῶν κάτω ὑδάτων καί σάν
μεγάλη ἑβδομάδα, τήν μόνη κλιμακωτά ἀνοδική, ἀνά ἡμέρα,
σέ σχέση μέ ὅλες τίς ἑβδομάδες τοῦ χρόνου, πού ‘’ἕρπουν’’ ἐπί
γής, ἐνῶ Αὐτή μας ξεκολλᾶ. Μᾶς συνανασταίνει ἀλλά καί
κρίνει, μέ τά δεδομένα Της.

Ἀμήν μέτοχοι πληρότητος ἀναστάσεως… κάθε κύκλο


ἐνιαυτοῦ καί ἐκτυπώτερον… ἀμήν γένοιτο…

21
Ἀνάσταση τοῦ Λαζάρου

Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, Σαββάτῳ πρὸ τῶν Βαΐων, ἑορτάζομεν τὴν


Ἔγερσιν τοῦ ἁγίου καὶ δικαίου, φίλου τοῦ Χριστοῦ, Λαζάρου
τοῦ τετραημέρου.

Θρηνεῖς Ἰησοῦ, τοῦτο θνητῆς οὐσίας. Ζωοῖς φίλον σου, τοῦτο


θείας Ἰσχύος.

Ταῖς τοῦ σοῦ φίλου Λαζάρου πρεσβείαις, Χριστὲ ὁ Θεός,


ἐλέησον ἡμᾶς, Ἀμήν.

---

Θά ἦταν πιό φαντασμαγορικό, Ὁ καθυστερήσας Κύριος, μέ


ἕναν Του λόγο, νά διαλύσει τόν λίθο πού ἔφραζε τό μνῆμα
τοῦ Λαζάρου. Εἶχε τή δύναμη νά ἀναστήσει τόν ἄνθρωπο, δέν
θά εἶχε τή δύναμη νά ἀποκυλήσει τόν λίθο;

Κι ὅμως, ἀφενός σεβόμενος τήν ἐλευθερία μας καί ἀφετέρου


γιά νά μᾶς κάνει συμμετόχους καί μήν μᾶς καταντήσει
ἀνενεργούς, αὐτό ποῦ μᾶς ἀναλογεῖ, ἐμεῖς οἱ ἴδιοι πρέπει νά
τό κάνουμε. Ὅσα δέ, δέν μποροῦμε (καί πάλι μᾶς ἀναλογοῦν),
ὁ Θεός θά τό κάνει. Ὁ Κύριος προτείνει προσευχή ΚΑΙ δρά-
ση, οὔτε μόνο προσευχή οὔτε μόνο δράση, μέ μεταίχμιο κυ-
μαινόμενο, ἀλλά ἀθροισματικά τέλειο, κατά τήν
ἰδιαιτερότητα καί πνευματικότητα ἤ ὑλοκρατία τοῦ καθενός.
(1+99% - 20+80%, 30+ 70% , …. 99+1%...)

22
Φυσικά καί δέν πρέπει ἀδιάκριτα νά ἐμμένουμε στό 50 – 50%
(τάχα ἰσοδύναμα καί ἀπαρέγκλιτη ἡ ‘’ἰσορροπία’’’ τῆς
ὑποτιμητικῆς της πίστεως κακόγουστης καραμέλας, τοῦ σύν
ἀθηνᾶ καί χείρα κίνει) ἀλλά νά διακρίνουμε τό ἱεραρχικότερο
χωρίς νά ὑποτιμήσουμε τό δευτερεῦον ὡς ἀνάξιο. Πάνω σέ
αὐτό τό πρωτεῦον (τήν προσευχή) νά ἀσκούμαστε καί πλουτί-
ζουμε, μειώνοντας τόν τυρβασμό καί τίς πολλές μέριμνες, οἱ
ὁποῖες διακονοῦν τό ὅλο ἔργο.
Διακονεῖ ἡ Μάρθα, ἡ δέ Μαρία (ἀδελφές κι οἱ δύο του Λαζά-
ρου) τήν ἀγαθή μερίδα ἐξελέξατο, ἤτις οὐκ ἀφαιρεθήσεται
στούς αἰῶνες.
Πρόσωπα καί νοήματα γραμμένα στήν ἱστορία, ἀλλά πολύ
πιό βαθειά, ξεπερνώντας αὐτήν.
Μᾶς ἀναλογεῖ νά ἀποκυλήσουμε τόν βαρύ λίθο, κι αὐτό ποῦ δέν
μποροῦμε νά κάνουμε σάν ἄνθρωποι, τήν ἀνάσταση, τήν κάνει ὁ καλός
Θεός.

Ἤ μέ ἄλλο παράδειγμα, καθόμαστε ἀναπαυτικά στό καναπέ μας καί


ζητᾶμε τήν βοήθεια τοῦ Θεοῦ. Ἔρχεται σάν ἑλικόπτερο καί παρκάρει στήν
ταράτσα. Σέ μᾶς μένει νά κάνουμε μία ὁμόρροπη μέ τό θεῖο σχέδιο κίνη-
ση, νά ἀνεβοῦμε ἀπό ὅποιον ὄροφο εἶναι τό διαμέρισμά μας, στήν ταρά-
τσα. Κάποιοι, μπορεῖ νά κάνουν πῶς κινοῦνται ἀλλά ἡ πορεία τους νά μήν
εἶναι ἀπό τήν σκαλωσιά πρός τήν ταράτσα, ἀλλά πρός τό ὑπόγειο. Αὐτή ἡ
ἀντίρροπη κίνηση παρά τήν προσευχή, σάν ἀντίθεη καί ἀντίθετη δράση,
φυσικά καί δέν θάχει τό ἀποτέλεσμα ποῦ θάθελαν Θεός καί ἄνθρωπος…

Στό, σύν ἀθηνᾶ καί χείρα κίνει, τά πράματα δέν εἶναι ἰδανικά. Σάν νάναι
κάποιος μπρούμυτα καί νά ‘’κουνᾶ’’ τά χέρια του σάν σέ ὕπτιο ἤ
ἀνάσκελα καί νά κινεῖται μέ κινήσεις πρόσθιου. Ἔτσι, ἐνῶ εἶναι δεδομένο
καί φιλάνθρωπο τό θεῖο θέλημα, ἀπό τήν ὁμόρροπο ἤ μή δράση μας
ἐξαρτᾶται ἄν θά μᾶς βοηθήσει ὁ Θεός στήν σωτηρία, ἤ θά φουντάρουμε
μόνοι μας εἰς ἀπώλειαν… καί δέν θά φταίει ἡ ‘’ἀθηνᾶ’’ γιά τό
ἀποτέλεσμα…
23
Ἀνάσταση τοῦ Λαζάρου Γέροντος Ἰωσήφ Βατοπαιδινοῦ

Θά σᾶς ἐνθυμίσω ἕνα ὡραῖο ρητό του μεγάλου μας πατρός


Ἐπιφανίου Ἐπισκόπου Κύπρου, τό ὁποῖον ἐξεφώνησε κάποτε
στήν ἀρχή ἑνός λόγου του. «Πρό ἕξ ἥμερών του πάσχα, διά
τῶν πέντε αἰσθήσεων, τόν τετραήμερον ὁ τριήμερος, ταῖς δυσί
τόν ἕναν χαρίζεται».

Ὁ Κύριός μας Ἰησοῦς Χριστός, ὁ ὁποῖος ἀποτελείωσε τήν


ἀποστολή Του καί θεράπευσε τό πανανθρώπινο τραῦμα καί
σέ ἔξι ἡμέρες θά παρεδίδετο στά πανάχραντά Του πάθη, ὅπου
θά ἔσφραγιζε τήν ἐπιτυχία τῆς σωτηρίας μας, ἔδειξε, σάν
προοίμιο σέ μᾶς τούς μαθητές Του καί γενικά σέ ὅλον τόν κό-
σμο, ὅτι ὑπάρχει ἀνάσταση νεκρῶν καί ὅτι Αὐτός εἶναι ὄντως
«ἡ Ἀνάστασις καί ἡ Ζωή».

Ἀκριβῶς πρίν ἀπό τά συνταρακτικά τοῦτα γεγονότα, τῆς


ἀναστάσεως δηλαδή τοῦ Κυρίου, προηγήθηκεν κατά ἔξι μέρες
ἡ ἀνάσταση τοῦ Λαζάρου, ὁ ὁποῖος, ὅπως ξέρετε, ἦταν φίλος
του Χριστοῦ. Καί ὁ Σίμων ὁ λεπρός, ὁ Φαρισαῖος, ὁ πατέρας
τοῦ Λαζάρου, ἐπειδή ἦταν πιστός, ἀρεσκόταν ὁ Κύριος νά συ-
χνάζη στήν οἰκία του καί νά ἔχη φιλικές σχέσεις μέ αὐτήν τήν
οἰκογένεια.

Ἀνέστησε φυσικά τόν Λάζαρο, ὄχι τόσο γιά νά δείξη τήν δύ-
ναμη τῆς θεοπρεπούς Τοῦ μεγαλωσύνης, ἄλλωστε τό εἶχε κά-
νει καί ἐνωρίτερα αὐτό σέ ἄλλες περιπτώσεις, ἀλλά γιά νά
δείξη ὅτι πλησιάζει τό προοίμιο τῆς συντριβῆς τοῦ θανάτου
καί τῆς γενικῆς ἀναστάσεως τῆς ἀνθρωπίνης φύσεως καί τῆς
24
ἀποκαταστάσεως συμπάσης της κτίσεως «τῆς ὑποταγείσης
εἰς τήν φθοράν» ἕξ αἰτίας τῆς πτώσεως τοῦ ἀνθρώπου.

Τό ἱστορικό γεγονός τῆς ἀναστάσεως τοῦ Λαζάρου τό φέρομε


στήν ἀναγωγή, καθώς πολλές φορές κάνουν οἱ Πατέρες μᾶς
ἑρμηνεύοντας τήν Γραφή, γιά νά ὀρθάσωμεν ἔτσι σ’ ἕνα πό-
ρισμα πνευματικό, τό ὁποῖο πολύ θά μᾶς ὠφελήση. Κάθε τί τό
ὁποῖο περιέχεται στήν Γραφή, ἔχει πολλαπλές ἑρμηνεῖες.

….Ἡ ἀνάσταση τοῦ ἱστορικοῦ Λαζάρου ἔγινε τότε, ἀλλά αὐτό,


μεταφερόμενο στήν ἀλληγορία, ἐνεργεῖται κάθε μέρα στίς
ψυχές τῶν ἀνθρώπων. Ἡ ἀναγωγή λοιπόν εἶναι ἡ ἑξῆς. Ὁ Κύ-
ριός μας Ἰησοῦς Χριστός, ὁ ὁποῖος εἶναι πάντοτε μαζί μας,
ὅπως ὁ ἴδιος ὁμολογεῖ, «ἰδού ἐγώ μεθ’ ὑμῶν εἰμί πάσας τάς
ἡμέρας, ἕως τῆς συντέλειας τοῦ αἰῶνος», περιστρέφεται
και ανασκοπεῖ τοῦ καθενός τήν κατασταση καί μυστικῶς
ἐκφράζει στίς οὐράνιές Του δυνάμεις καί στούς σεσωσμέ-
νους· «Λάζαρος ὁ φίλος ἠμῶν κεκοίμηται».

Κάθε ἕνας ἀπό μᾶς εἶναι νεκρός Λάζαρος καί φίλος του
Ἰησοῦ μας, χάριν τοῦ ὅτι γιά μᾶς ἐθυσιάσθη, γιά ὅλους
ἐνδιαφέρεται. Ὁ Κύριός μας Ἰησοῦς Χριστός, ὁ παντογνώστης
Θεός, ὁ πανάγαθος Δεσπότης καί ὁ ἀληθινός μας πατέρας,
βλέποντας τήν νέκρωσή μας, συνεχῶς φωνάζει πρός τίς
οὐράνιες δυνάμεις Του. «Λάζαρος ὁ φίλος ἠμῶν κεκοίμηται».

Τώρα ποιός ἀπό μᾶς τούς κεκοιμημένους θά εἶναι ἱκανός νά


προκαλέση τήν συμπάθειά Του, οὕτως ὥστε νά ἐπέμβη καί νά
τόν ἀναστήση; Γιατί αὐτός μόνος Του ὁμολόγησε ὅτι, «ἐγώ
εἰμί ἡ ἀνάστασις καί ἡ ζωή». Ὅπως ἀναφέρεται, ὅταν ἡ
25
ἀδελφή του Λαζάρου ἡ μεγαλύτερη, ἡ Μάρθα, ἄν καί πίστευε
στόν Ἰησοῦ Χριστό, ἐν τούτοις, ἀπό τό βόγγο τοῦ πόνου πού
ἔχασε τόν μονάκριβό της ἀδελφό, ξεχνώντας τήν δύναμη τῆς
ἀναστάσεως πού βρισκόταν σ’ Αὐτόν, ἄρχισε νά τοῦ λέη μέ
παράπονο: «Κύριε, εἰ ἤς ὧδε, οὐκ ἄν ἀπέθανέ μου ὁ ἀδελφός».

Καί ὁ Ἰησοῦς ἀπαντᾶ: «Ἀναστήσεται ὁ ἀδελφός σου». Πάλιν


αὐτή δέν καταλαβαίνει τό νόημα καί ἐπιμένει: «Ναί, Κύριε,
ξέρω ὅτι στήν ἔσχατη ἡμέρα τῆς παλιγγενεσίας καί αὐτός θά
ἀναστηθῆ». Τότε ὁ Ἰησοῦς διακηρύττει: «Ἐγώ εἰμί ἡ
ἀνάστασις καί ἡ ζωή.

Λοιπόν αὐτός εἶναι ὁ Ἰησοῦς μας ὁ ὁποῖος μένει μαζί μας σάν
ἡ αἰωνία καί μόνιμος ἀνάσταση καί προσδοκᾶ τοῦ καθενός
μας τήν ἀνάσταση. Πότε θά στραφοῦμε πρός Αὐτόν νά
ἐκφράσωμε τόν πόνο τῆς νεκρώσεώς μας, γιά νά φωνάξη καί
σέ μας: «Λάζαρε, δεῦρο ἔξω»;

Γιά νά γίνη αὐτό χρειαζόμαστε συμπαραστάτες, ὅπως εἶχε


καί ὁ Λάζαρος τίς δύο ἀδελφές, τήν Μάρθα καί τήν Μαρί-
α.

Ἡ μεν Μάρθα συμβολίζει κατά τους Πατέρες


την πρακτική εργασια, τήν πρακτική μετάνοια καί τά σωμα-
τικά ἔργα. Ἡ δε Μαρία συμβολίζει τήν θεωρία, τήν πνευμα-
τική ἐσωστρέφεια μέσω τῆς ὁποίας ἐπικοινωνεῖ κάθε λογική
ψυχή μέ τόν Θεό.

Ἡ πρακτική μετάνοια συνίσταται στόν πόνο, στό πένθος καί


στό κλάμα «ὑπέρ τῶν προτέρων ἁμαρτημάτων» καί στό πέν-
26
θος ὑπέρ τῆς ἀνακτήσεως τῶν ἀρετῶν καί τῶν χαρισμάτων,
τά ὁποία κληρονομικά μας παρέδωσε ὁ Ἰησοῦς μας καί
ἀνήκουν στόν καθένα ἀπό μας. Ούπω γάρ ἐφανερώθη – λέγει
ὁ ἅγιος Ἰωάννης – τί ἐσόμεθα, ἄδαμεν δέ, ὅταν φανερωθῆ,
ὅμοιοι αὐτῶ ἐσόμεθα». Δηλαδή θά δοῦμε τόν Κύριό μας στήν
ἡμέρα ἐκείνη τῆς παλιγγενεσίας καί θά εἴμεθα ὅμοιοι μέ
αὐτόν. «Ὁ Θεός ἐν μέσω Θεῶν» ἐκμαγεῖα τοῦ ἀρχετύπου.

Γιά νά φθάσωμε σ' αὐτήν τήν ἀξία, πρέπει, ὅπως εἶπα, νά


ἀποκτήσωμε πρωτίστως τήν συνεχῆ εἰλικρινῆ πρακτική με-
τάνοια, πού αὐτή θά μᾶς ὁδηγήση στήν θεωρία. Ἐπειδή πρα-
κτικά ἁμαρτήσαμε, πρακτικά ἀρνηθήκαμε τόν Ἰησοῦ μας,
πρακτικά τόν προσβάλαμε καί τόν προδώσαμε, πρακτικά τώ-
ρα νά ἐπιστρέψωμε πίσω καί ν’ ἀποδείξωμεν ὅτι πλέον δέν θά
ξανακάμψωμε τά γόνατά μας μπροστά σέ κάθε εἴδωλο τῆς
ἁμαρτίας.

Εἴμεθα ὑπόχρεοι τώρα, ὁ καθ’ ἕνας ἀπό ἐμᾶς, ν’


ἀποκτήσωμε τίς δύο ἀδελφές, τήν πραγματική πράξη τῆς
μετανοίας πού μᾶς ὁδηγεῖ μακριά ἀπό κάθε παράβαση τῆς
ἐντολῆς. Ἄρνηση στόν Θεό δέν ὑπάρχει ἀπό κανένα λογικό
ὄν, καί ἀπό αὐτούς ἀκόμα τούς ἄθεους, τούς ὑλιστές, τούς
ἀναρχικούς. Ἄς κομπάζουν μέ τά χείλη.

Δέν μποροῦν ν’ ἀρνηθοῦν τόν Θεό, διότι, γιά νά μπορέσωμε


νά ἀρνηθοῦμε ἕνα πράγμα, πρέπει νά εἴμαστε δυνατοί νά τό
καταργήσωμε. Τότε θά καυχηθοῦμε πάνω στήν ἀπιστία μας
ὅτι ὄντως αὐτό δέν ὑπάρχει, τό καταστρέψαμε.

27
Ἄν ἐμεῖς ἀρνηθοῦμε Αὐτόν, λέει ὁ Παῦλος, αὐτός πιστός μέ-
νει. Ποία λοιπόν εἶναι ἡ ἄρνηση ἀφοῦ τά πράγματα εἶναι ἔτσι;
Ἡ ἄρνηση εἶναι στήν παράβαση τῆς ἐντολῆς.(…)

Ἀπό ἐκεῖ πού πλανηθήκαμε καί παρασυρθήκαμε καί


ἀρχίσαμε νά παραβαίνουμε τίς ἐντολές τοῦ Χριστοῦ μας καί
καταρρακώσαμε τήν προσωπικότητά μας, ἀπό τήν Ἴδια θύρα
θά ἐπιστρέψωμε. Νά παύσωμε νά ἁμαρτάνωμε, νά τόν
ἀρνούμεθα καί νά τόν προδίδουμε. Ἀφοῦ φθάσωμε σ' αὐτήν
τήν κατάσταση διά τῆς Χάριτός Του, τότε βαθύτερα μέσα στό
εἶναι μας θά ριζώση ἡ αἴσθηση αὐτή τῆς μετανοίας πού θά
μᾶς προκαλέση τό πένθος καί τόν πόνο καί τό δάκρυ.

Τότε ὁ νοῦς ἐλεύθερος ἀπό τήν ἐπίδραση καί τήν αἰχμαλωσία


τῶν ἐξωτερικῶν σφαλμάτων, τῆς ἐξωτερικῆς χρεωκοπίας, γυ-
ρίζει πρός τόν Θεό καί συνεχῶς πενθῶν ζητεῖ τό ἔλεός Του καί
αὐτή εἶναι ἡ θέση τῆς Μαρίας. Ὅταν οἱ δύο ἀδελφές
ἀποκτηθοῦν, νά εἶστε βέβαιοι ὅτι τότε ὁ Λάζαρος νοῦς, τό
ψυχικό μας εἶναι, θά ἀναστηθῆ, ὅπως τότε στόν ἱστορικό
Λάζαρο.(…) Ἀμήν.

(Πηγή: Γέροντος Ἰωσήφ, Ἀθωνικά μηνύματα, Ψυχωφελῆ Βα-


τοπεδινά, Ἔκδοσις Ἱερᾶς Μεγίστης Μονῆς Βατοπεδίου, Ἅγιον
Ὅρος 1999)

Σκέψεις γιά τήν Μάρθα καί Μαρία, πλήν πράξης καί θεωρίας,
ἀλλά καί ὡς προσευχή (εὐθεία καί κυκλική κίνηση τοῦ νοός),
παρατίθενται στά ὑποστηρικτικά κείμενα.

28
Κυριακή Βαΐων

Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, Κυριακῇ τῶν Βαΐων, τὴν λαμπρὰν καὶ ἔνδοξον


πανήγυριν τῆς εἰς Ἱερουσαλὴμ εἰσόδου τοῦ Κυρίου ἡμῶν
Ἰησοῦ Χριστοῦ ἑορτάζομεν.

Πώλῳ καθίσας, ὁ λόγῳ τείνας πόλον, Βροτοὺς ἐκζητεῖ λῦσαι


τῆς ἀλογίας.

Τῇ ἀφάτῳ σου εὐσπλαγχνίᾳ, Χριστὲ ὁ Θεὸς ἡμῶν, νικητὰς


ἡμᾶς τῶν παραλόγων παθῶν ποίησον, καὶ τὴν σὴν ἐναργῆ
κατὰ θανάτου νίκην, τὴν φαιδράν σου καὶ ζωηφόρον
Ἀνάστασιν ἰδεῖν καταξίωσον, καὶ ἐλέησον ἡμᾶς.

Σήμερον (ὡς μία πρώτη ὑπέρβαση τοῦ χρόνου, ὡς διαχρονικό


‘’σήμερον’’ ) προτείνεται ἡ σταθερότητα τοῦ αἴνου Τοῦ Κυρί-
ου, παρά τό ἑσπέρας καί τῆς παρελθούσης ἡμέρας. Οἱ δόλιοι
ἐκζητοῦν νά θανατώσουν Τόν Κύριο, καί ἐπισκιάζει σκότος
πλήν ἐπί τῶν σωμάτων ‘’λογικῶς’’ ἀφοῦ πέφτει νύχτα, καί
παραλόγως στίς ψυχές. Βαθμίς πρώτη. Ἡ παραμονή τοῦ
λόγου στήν λογική, καί μή ἔκπτωσίς του στό παράλογον,
ἀκολουθοῦντος Τοῦ Λόγου στό ἰδού ἀναβαίνομεν…

29
Εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου…

Διά τοῦ σταυροῦ, χαρά ἐν ὄλω τῷ κόσμω…


…ὁ λόγος γάρ ὁ τοῦ σταυροῦ τοῖς μέν ἀπολλυμένοις μωρία
ἐστίν τοῖς δέ σωζομένοις ἠμίν δύναμις Θεοῦ ἐστίν (Κόρ.Ἅ’ ἅ’ 18)
Ἔχοντας ἀφήσει πίσω μας τήν γέννηση καί βαδίζοντες πρός
τόν βιολογικό θάνατο, ὁ ὁλος χρόνος σκιαγραφειται ὡς ἕνα
ὁριζόντιο εὐθύγραμμο τμῆμα. Ἔχοντας τόν μακρόκοσμο
ἐπάνω μας (ἄσχετα ἄν στεκόμαστε στό βόρειο ἤ στό νότιο
ἠμισφαίριο, καί ἔχοντας κάτω ὑπό τούς πόδας μας τόν μικρό-
μικρόκοσμο, ὁ ὁλος χώρος σκιαγραφειται, πάλι ὡς ἕνα μικρό
εὐθύγραμμο τμῆμα, αὐτή τήν φορά, κάθετο. Ἔτσι, στό σύνολό
του ὁ βιούμενος τετραδιάστατος χωροχρόνος, δέν εἶναι ἄλλο
ἀπό ἕνα συνεχές ἤ ἀσυνεχές (ἀνάλογα μέ τήν συνειδητοποί-
ηση) βίωμα σταυροῦ, ἄσχετα μέ τήν οἰκειότητα πού μπορεῖ νά
τρέφουμε πρός αὐτό τό ‘’σημεῖο’’ τήν ἀντιπάθεια, τήν
ἀδιαφορία, τόν πόλεμο, ἤ τήν χρησιμοποίησή του, ὡς ὅπλο
εἰρήνης καί χαρᾶς.

30
Ὁ ἄνθρωπος, ἀνάλογα μέ τήν συνειδητοποιημένη τοῦ κατά-
σταση ἀπό πλευρᾶς πνευματικότητας, θάθελε νά καλύψει τά
κενά πού δημιουργοῦνται, ὥστε νά εἶναι ὁλοκληρωμένος. Κι ἡ
ὁλοκλήρωση μέ διαφορετικό ὄρο, εἶναι ἡ σωτηρία ἐκ τοῦ σῶος.

Κενά στή ζωή, δημιουργοῦνται διαρκῶς, κι ἐκεῖ ἐρχόμενος ὁ


Σταυρός Τοῦ Κυρίου, πρίν μᾶς ἀποδείξει πού ὑστεροῦμε, μᾶς
συμβουλεύει τόν τόπο καί τόν τρόπο, πῶς νά τά καλύψουμε.

Ὅταν ἁμαρτάνουμε, δέν ‘’ζεῖ’’ ἡ Ζωή μέσα μας, καθώς πχ δέν


κλέβει, δέν βρίζει, δέν… ἀσχημονεῖ ὁ Θεός μέσα ἀπό ἐμᾶς,
ἄρα ἐντοπίζεται στό συγκεκριμμένο σημεῖο/σημεῖα, κενό. Κε-
νά ὅμως παρατηροῦνται μέ εἰλικρινῆ διάθεση αὐτοκριτικῆς,
ὄχι μόνο στό παρελθόν, ἀλλά καί στό μέλλον (πού εἶναι πα-

31
γίδες) καί στό ἐπάνω εὐθύγραμμο τμῆμα καί στό κάτω, ὅπως
φαίνεται στό παραπάνω σχῆμα. Παρακάτω, μέ λίγα λόγια,
πού συμπυκνώνονται σέ 2 ὁμάδες ἐνεργειῶν, παρατίθεται ὁ
τρόπος κάλυψης τῶν κενῶν.
Λεπτομέρειες στή σελίδα 96 τοῦ βιβλίου ‘’Μύηση καί
Ὀρθοδοξία’’ πού κυκλοφορεῖ ἀπό τίς ἐκδόσεις ΕΠΤΑΛΟΦΟΣ
καί διακίνηση ΠΕΡΙΒΟΛΙ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ, (ἀλλά καί
στο scribd, χωρίς τό ὀπισθόφυλλο).
Καί τά 2 ζεύγη ἐνεργειῶν δέν εἶναι ἄλλα, ἀπό τα μυστικά καί
τά μυστηριακά βιώματα στην ὀρθόδοξη ἀκρίβειά τους. Ε-
ξομολόγηση για τά πρίν (παρελθόν). Ελπίδα Θεού για τά
μετά (μέλλον). Υπομονή στον αἰρόμενο προσωπικό σταυρό
ἐπάνω και Θεία Κοινωνία στα μέλη μας.
Φτάνοντας στό εὐλογημένο σημεῖο ὅτι ὁ τρώγων μου τήν
Σάρκα καί πίνων μου τό Αἷμα, ἐν ἐμοί μένει καγῶ ἐν αὐτῶ,
συναντᾶμε μία σχετική προτύπωση στήν Π. Διαθήκη. Στόν
Μωυσῆ, πού ἀνοίγει τά χέρια του (στόν τύπο τοῦ Σταυροῦ)
γιά νά βοηθήσει μυστικά τόν ἀγωνιζόμενο Ἰησοῦ τοῦ Ναυῆ,
κατά τοῦ Ἀμαλήκ. Ἕναν ἀγώνα διαχρονικό κατά τῆς ψευδε-
πίγραφης εἰρήνης. Ποῦ ‘’φυσικά’’ ἔρχεται, ἄν μετά ἀπό
ὁλοκληρωτική ἥττα ἀπό τόν Ἀμαλήκ. Εἰρήνη μέν, ἀλλά! Χω-
ρίς ἐλευθερία. Θυμηθεῖτε τό χίπικο σύμβολο τῆς εἰρήνης, πώς
δείχνει σχηματικά τά πεσμένα χέρια τοῦ Μωυσῆ.

Κι ἔρχεται ὀ Ααρῶν καί ὀ Ωρ καί


στηρίζουν τά χέρια τοῦ Μωυσῆ

…καί ἐγίνετο ὅταν ἐπῆρεν

32
Μωυσῆς τάς χείρας κατίσχυεν Ἰσραήλ ὅταν δέ καθῆκεν τάς
χείρας κατίσχυεν Ἀμαλήκ. αἵ δέ χεῖρες Μωυσῆ βαρεῖαι καί λα-
βόντες λίθον ὑπέθηκαν ὕπ αὐτόν καί ἐκάθητο ἔπ αὐτοῦ καί
Ἀαρῶν καί Ὤρ ἐστήριζον τάς χείρας αὐτοῦ ἐντεῦθεν εἰς καί
ἐντεῦθεν εἰς καί ἐγένοντο αἵ χεῖρες Μωυσῆ ἐστηριγμέναι ἕως
δυσμῶν ἡλίου (Ἐξοδ. Ἰζ’ 11)… καί ὠκοδόμησεν Μωυσῆς θυσια-
στήριον Κυρίω καί ἐπωνόμασεν τό ὄνομα αὐτοῦ Κύριός μου κα-
ταφυγή ὅτι ἐν χειρί κρυφαία πολεμεῖ Κύριος ἐπί Ἀμαλήκ ἀπό
γενεῶν εἰς γενεᾶς…

Ἔρχεται διαχρονικά, ὁ ὑπεράνω χώρου καί χρόνου Χριστός,


ὡς Α καί Ὤ [ἐγώ εἰμί τό ἄλφα καί τό ὠμέγα (Ἀποκ. ἅ’8)] καί
μᾶς στηρίζει στόν ἀγώνα μας. Μυστικά καί μυστηριακά. Καί
τό μυστηριακά ἐκδηλώνεται μυστικά, μέσα στήν καθημερινό-
τητά μας.

Πῶς, μέσω τῶν καταστάσεων/λόγων


πού ΔΕΝ ἔχουν ἀσυνέχεια καί τῶν συ-
ναθρώπων πού μᾶς φέρνει σέ
ἐπικοινωνία, ὥστε ΑΝ διακρίνουμε τόν
συνάνθρωπο ὡς εἰκόνα Θεοῦ,
ἐμβαθύνουμε στήν Κοινωνία τοῦ Θεοῦ,
ἀπό τώρα καί στούς αἰῶνες.

Πέραν ταπεινολογιῶν, καί Κυρίου ἡ


κρίσις, οἱ ἐρχόμενοι κοντά μᾶς
(ἀναλογικά ἤ ψηφιακά) πάντα ὡς πρό-
σωπα, ἔρχονται ἀπό 4 πνευματικές διευθύνσεις. Ἀπό πάνω,
ἀπό κάτω, ἀπό δεξιά καί ἀπό ἀριστερά.

33
Κι ἐνῶ συνήθως στήν Ὀρθοδοξία ἀκοῦμε τό τρίς… ἅγιος ὁ
Θεός (τρίς) Κύριε ἐλέησον (τρίς) ἀλληλούια (τρίς) καί τόσα
ἄλλα… κι ὅμως! Ὑπάρχει ἕνα σημεῖο, πού ἐπαναλαμβάνεται,
τετράκις. Καί ποιό εἶναι αὐτό; Ποιό ἄλλο ἀπό τό
: εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου. Και ὁ λόγος
ἀναφέρθηκε λίγο πιό πάνω. Εἶναι οἱ 4 πνευματικές διευθύν-
σεις πού πλησιάζει Ὁ Κύριος τόν ἄνθρωπο, μέσω τῶν εἰκόνων
Του, ὥστε ΑΝ ἐκμεταλλευτοῦμε ταπεινά καί μέ ἀγάπη τήν
κάθε ἐπικοινωνία, νά ἔλθουμε εἰς κοινωνίαν Χριστοῦ, καί νά
ἐξέλθουμε ἀπό τό κατ’ εἰκόνα στό καθ’ ὠμοίωσιν. Ἀπό τόν
κοσμοκράτορα στόν Παντοκράτορα Ἰησοῦ Χριστό, Υἱό καί
Λόγο τοῦ Θεοῦ.

Κι ἄν εἶναι ἀνώτερός μας, Κύριος οἶδε, ἔρχεται νά μᾶς βοηθή-


σει. Νάναι εὐλογημένο, ἄσχετα ἄν δέν τό ἀναγνωρίζω, ἀπό
τήν ἀδιακρισία μου.

Κι ἄν εἶναι κατώτερος, Κύριος οἶδε, ἔρχεται νά ἀποδείξω τήν


ἀγάπη μου, ἄσχετα ἄν δέν τό ἀναγνωρίζω, ἀπό τήν
ἀδιακρισία μου. Νάναι εὐλογημένο.

Κι ἄν εἶναι πειρασμός ἀπό δεξιά, ἴσως ἔχω ἐκκλίνει πρός τά


ἐκεῖ, καί ἔρχεται νά μέ στηρίξει, ἄσχετα ἄν δέν τό
ἀναγνωρίζω, ἀπό τήν ἀδιακρισία μου. Νάναι εὐλογημένο.

Κι ἄν εἶναι πειρασμός ἐξ εὐωνύμων, ἴσως ἔχω ἐκκλίνει πρός


τά ἐκεῖ, καί ἔρχεται νά μέ ἐπαναφέρει στήν τάξη, ἄσχετα ἄν
δέν τό ἀναγνωρίζω, ἀπό τήν ἀδιακρισία μου. Νάναι
εὐλογημένο.

34
ΟΛΕΣ μοῦ οἱ ἐπαφές, (ἀναλογικές καί ψηφιακές) σέ
ὁποιαδήποτε μορφή ἐπικοινωνίας, πέραν σχημάτων καί
ἐνεργουμένων αἰσθητηρίων πού κατά περίπτωση
λειτουργοῦν, στήνουν ἕναν σκηνικό της ἀγάπης καί τῆς Πρό-
νοιας τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ, τοῦ παντεπόπτου Κυρίου, πού
μεριμνᾶ γιά τήν σωτηρία μου.

Εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου! Κύριε δόξα


Σοί! Τί ἀνταποδώσω τῷ Κυρίω περί πάντων ὧν ἀνταπέδωκε
μοί;! (Ψάλμ.ριε’12)

Ζεῖ Κύριος ὁ Θεός, ἐν μέσω ἠμῶν, ἕως τῆς Συντελείας! [ὅπως


ἀναπτύσσεται διά λόγων στήν καθημερινότητά μας, ὁ σταυ-
ρός τοῦ Ἁγίου Φωτός (ὑποκεφάλαιο στό Μ.Σάββατο) ἀλλά καί
ἐνεικνύεται ἡ μέχρι συντελείας παρουσία Κυρίου καί Παρα-
κλήτου, στό γενεαί δεκατέσσερις]…

Μόνο, δώσμας Κύριε διάκριση, ταπεινότητα κι ἀγάπη. Φώτι-


σόν μου τό σκότος. Καθοδήγησε Κύριε τή θέλησή μου καί δί-
δαξε μέ νά προσεύχομαι, νά πιστεύω, νά ὑπομένω, νά
συγχωρῶ καί ν' ἀγαπῶ. ΑΜΗΝ. (ἐκ τῆς προσευχῆς τῶν πατέ-
ρων τῆς Ὄπτινα) http://users.otenet.gr/~mystakid/eyxh.htm

---

- Μύηση καί Ὀρθοδοξία

35
Μεγάλη Δευτέρα

Τῇ ἁγίᾳ καὶ μεγάλῃ Δευτέρᾳ, μνείαν ποιούμεθα τοῦ μακαρίου


Ἰωσὴφ τοῦ Παγκάλου, καὶ τῆς ὑπὸ τοῦ Κυρίου καταραθείσης
καὶ ξηρανθείσης Συκῆς.

Σώφρων Ἰωσήφ, δίκαιος κράτωρ ὤφθη,


Καὶ σιτοδότης, ὧ καλῶν θημωνία!
Ἕτεροι, εἰς τὴν ξηρανθεῖσαν Συκῆν
Τὴν Συναγωγήν, συκῆν Χριστός, Ἑβραίων,
Καρπῶν ἄμοιρον πνευματικῶν εἰκάζων,
Ἀρᾷ ξηραίνει, ἧς φύγωμεν τὸ πάθος.

Ταὶς τοῦ Παγκάλου Ἰωσὴφ πρεσβείαις, Χριστὲ ὁ Θεός,


ἐλέησον ἡμᾶς.

Σήμερον (ὡς διαχρονικό ἤ καλύτερα ὑπέρχρονο ‘’σήμερον’’ )


προτείνονται καί ἐπαινοῦνται οἱ ἀρετές. Βαθμίς δευτέρα. Οἱ
ἀρετές τοῦ προσώπου τοῦ παγκάλου Ἰωσήφ ἀλλά καί ὅλων
τῶν ἑπομένων προσώπων μας, διά τῆς καρποφορίας τῆς
συκῆς. Φύλλα συκῆς ἐνεδυθήκαμε, τό αἰώνιο (καί ὑπό
ἀθανασίαν ‘’καταδικασθέν’’) πρόσωπο ντύνεται μέ δερματί-
νους χιτώνας φθαρτούς, τοῦ προσωπείου. Αὐτούς τούς καρ-
πούς, αὐτές τίς ἀρετές ζητᾶ ὡς Κριτής Ὁ Κύριος, ἀπό τόν κα-
θένα μας.

Καλούμαστε κι ἐμεῖς νά προσφέρουμε τή γῆ (μας, τήν ὅλη


μας ζωή) ποῦ εἶναι δική Του γιά νά καρπίσει. Ὁ Ἰακώβ, στόν
τύπο (σκιά ἐν ΠΔ) τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, μετά τόν ὑπάκουο
υἱό ἕως θυσίας Ἰσαάκ καί τοῦ Ἀβραάμ τοῦ πατρός τῶν δύο
36
διαθηκῶν, ‘’γεννᾶ’’ τεκνία ἀπό Λεία καί Ραχήλ, καί τίς δοῦλες
αὐτῶν. Γεννᾶ τό ἐπισκεπτόμενο τόν ἄνθρωπο, Ἅγιο Πνεῦμα
χαρίσματα πράξης καί θεωρίας (Λείας καί Ραχήλ ἀντίστοιχα
– μέ ὀρθή τήν τύπωση τοῦ σταυροῦ ἐπάνω μας, πρῶτα στόν
δεξί ὦμο/πράξη/Λεία καί μετά ἀριστερά, κι ὄχι ἄστοχα καί
ἀπροσανατόλιστα δυτικοτρόπως). Σῶμα (κυρία) καί σάρκα
(δούλη), διάνοια (δούλη) καί νοῦς (κυρία). 6 ἀπό Λεία καί 2
ἀπό τήν δούλη της. 2 ἀπό τήν δούλη τῆς Ραχήλ καί τέλος 2
ἀπό τήν ἴδια τήν Ραχήλ.

Ἡ δέ Ραχήλ, ὡς σκιά τῆς θεωρίας, γεννᾶ τόν Βενιαμίν (12ο τε-


κνίο) καί πεθαίνει πάνω στήν γέννα. Θάπτεται στήν Βηθλεέμ
ἡ σκιά τῆς θεωρίας, ὅπου γεννᾶται ἡ θεία θεωρία Χριστός.

Προτύπωση (πάλι ἐν σκιά) Τοῦ Κυρίου ὁ Ἰωσήφ, κι αὐτός


πωλεῖται ἀπό τούς ἀδελφούς του ἔναντι ἀργυρίων. Ἐξέρχεται
(ὁ Ἰωσήφ) γυμνός μή δουλεύσας ταῖς ἠδοναῖς τῆς αἰγυπτίας.
Ἐξέρχεται καί Ὁ Κύριος μέ τόν ἀντίδικο νά μήν ἔχει νά τόν
κατηγορήσει γιά κάτι…

Δεῦτε οὖν καὶ ἡμεῖς, κεκαθαρμέναις διανοίαις, συμπορευθῶμεν


αὐτῷ, καὶ συσταυρωθῶμεν, καὶ νεκρωθῶμεν δι' αὐτόν, ταῖς τοῦ
βίου ἡδοναῖς, ἵνα καὶ συζήσωμεν αὐτῷ,

37
Για την ξηρανθείσα συκή (αγ.Μαξίμου ομολογητου)

Ποιά εἶναι ἡ συκιά τοῦ Εὐαγγελίου ποῦ ξεράθηκε φαινομενι-


κά παράλογα;
Καί ποιά εἶναι ἡ ἀκρότατη πείνα ποῦ ζητοῦσε καρπό πρίν ἀπό
τήν ὥρα;
Καί τί σημαίνει ἡ κατάρα γιά ἕνα ἀναίσθητο πράγμα. (Μάρκ.
11,12-14.,Μάτθ. 21,18)

ΑΠΟΚΡΙΣΗ

Ὁ Θεός Λόγος πού οἰκονομεῖ τά πάντα


γιά χάρη τῆς σωτηρίας τῶν ἀνθρώπων,
ἀφοῦ παιδαγώγησε πρῶτα τή φύση μας
μέ τό νόμο πού περιέχει σωματικότερη
λατρεία -γιατί δέν μποροῦσε νά δεχτεῖ
τήν ἀλήθεια γυμνή ἀπό τυπικά προκα-
λύμματα ἐξαιτίας τῆς ἄγνοιας καί τῆς
ἀλλοτρίωσης πού τῆς προκλήθηκε πρός
τά ἀρχέτυπα θεία πράγματα- ὕστερα,
ἐρχόμενος στόν κόσμο ἀφοῦ ἔγινε φανε-
ρά ἀπό τόν ἑαυτό τοῦ ἄνθρωπος παίρνοντας σάρκα πού εἶχε
νοερή, καί λογική ψυχή, κι ἀφοῦ ὡς Λόγος μετέφερε τή φύση
μας στήν ἄυλη, γνωστική, πνευματική λατρεία, δέν ἤθελε,
ἀφοῦ πιά φάνηκε στή ζωή ἡ ἀλήθεια, νά ἐξουσιάζει ἡ σκιά,
πού τύπος τῆς ἦταν ἡ συκιά.

Γι' αὐτό λέει· ἐπιστρέφοντας ἀπό τή Βηθανία στά


Ἱεροσόλυμα, [Μάτθ. 21,18· Μάρκ. 11,11ε.] δηλαδή μετά τήν
τυπική καί σκιώδη καί πού ἦταν κρυμμένη μέσα στό νόμο πα-
38
ρουσία του, ἐρχόμενος ξανά στούς ἀνθρώπους μέ τή σάρκα -
γιατί ἔτσι πρέπει νά ἐκληφθεῖ τό ἐπιστρέφοντας- εἶδε στό
δρόμο μία συκιά πού εἶχε μόνο φύλλα, [Μάτθ. 21,18· Μάρκ
11,13] πού ὑπῆρχε στή σκιά καί στούς τύπους, δηλαδή τή σω-
ματική λατρεία τοῦ νόμου κατά τήν ἄστατη καί παροδική -
ἐπειδή ἦταν δίπλα στό δρόμο- παράδοση, τή λατρεία τῶν τύ-
πων μόνο καί τῶν θεσμῶν πού περνοῦν.

Ὅταν ὁ Λόγος τήν εἶδε σάν συκιά ὡραία καί μεγαλοπρεπῆ καί
στολισμένη, ὡσάν μέ φύλλα, μέ τά ἐξωτερικά περιβλήματα
τῶν σωματικῶν παραγγελμάτων τοῦ νόμου καί μή βρίσκο-
ντας καρπό, δηλαδή δικαιοσύνη, τήν καταράστηκε ἐπειδή δέν
ἔδινε τροφή στό Λόγο, ἡ καλύτερα πρόσταξε νά μή καλύπτει
πιά δυναστεύοντας τήν ἀλήθεια μέ τούς νομικούς τύπους,
πράγμα πού ἀποδείχτηκε στή συνέχεια μέ τά ἔργα, ἀφοῦ κα-
ταξεράθηκε ἐντελῶς ἡ νομική ὡραιότητα πού εἶχε τήν
ὕπαρξή της στά σχήματα μόνο καί ἔσβησε ἡ ἔπαρση τῶν
Ἰουδαίων γι' αὐτή.

Γιατί δέν ἦταν εὔλογο ἀλλά οὔτε κι ἐπίκαιρο, ἀφοῦ πιά εἶχε
φανεῖ λαμπρή ἡ ἀλήθεια τῶν καρπῶν τῆς δικαιοσύνης νά πα-
ρασύρεται καί νά ξεγελιέται ἀπό τά φύλλα ἡ ὄρεξη ὅσων πα-
ράτρεχαν σάν δρόμο τήν παροῦσα ζωή καί νά ἀφήνουν τούς
πλούσιους φαγώσιμους καρπούς τοῦ Λόγου. Γι' αὐτό λέει δέν
ἦταν ὁ καιρός τῶν σύκων·[Μάρκ. 11,13] ὁ χρόνος δηλαδή κατά
τόν ὁποῖο κυριαρχοῦσε στήν ἀνθρώπινη φύση ὁ νόμος, δέν
ἦταν καιρός καρπῶν τῆς δικαιοσύνης, ἀλλά εἰκόνιζε τούς
καρπούς τῆς δικαιοσύνης καί μυοῦσε κατά κάποιο τρόπο τή
μέλλουσα θεία κι ἀπόρρητη καί σωτήρια ὅλων χάρη, στήν

39
ὁποία δέν εἶχε φτάσει ἀπό τήν ἀπιστία τοῦ ὁ παλαιός λαός
καί γι' αὐτό χάθηκε.

Γιατί ὁ Ἰσραήλ, λέει ὁ θεῖος ἀπόστολος, μέ τό νά ἐπιδιώκει τό


νόμο τῆς δικαιοσύνης, δηλαδή τό νόμο τῆς σκιᾶς καί τῶν τύ-
πων, δέν ἔφτασε στό νόμο τῆς δικαιοσύνης,[Ρώμ. 9,31] δηλαδή
τό νόμο πού ὁλοκληρώνεται μέ τό Πνεῦμα τοῦ Χριστοῦ.

Ἤ πάλι? ἐπειδή τό πλῆθος τῶν ἱερέων καί γραμματέων καί


νομικῶν καί Φαρισαίων, ἄρρωστοι ἀπό τήν κενή δόξα μέ τήν
ἐπίδειξη τῆς πλαστῆς εὐλάβειας τῶν ἠθῶν, φαινόμενοι ὅτι
ἀσκοῦσαν δικαιοσύνη, ἔτρεφαν τήν ἔπαρση τῆς οἴησης, ὁ Λό-
γος λέει ὅτι ἡ οἴηση αὐτῶν πού ἀναφέρθηκαν εἶναι συκιά
ἄκαρπη πλούσια μόνο σέ φύλλα, τήν ὁποία, αὐτός πού
ἐπιθυμεῖ τή σωτηρία ὅλων τῶν ἀνθρώπων καί πεινᾶ τή θέωσή
τους, τήν καταριέται ὡς ἄκαρπη καί τήν ξεραίνει, ὥστε, προ-
κρίνοντας ἀπό τό νά φαίνονται τό νά εἶναι δίκαιοι, ἀφοῦ
ξεντυθοῦν τό χιτώνα τῆς ἠθικῆς ὑπόκρισης καί φορέσουν τό
γνήσιο χιτώνα τῆς ἀρετῆς, ὅπως θέλει ὁ θεῖος Λόγος, νά πε-
ράσουν μ' εὐσέβεια τή ζωή τούς παρουσιάζοντας στό Θεό τῆς
ψυχῆς μᾶλλον τή διάθεση, παρά τήν πλαστότητα τῶν ἠθῶν
στούς ἀνθρώπους.

Ἄν τώρα καί μερικοί ἀπό τούς Χριστιανούς εἴμαστε τέτοιοι,


πλάθοντας τήν εὐλάβειά μας μέ τούς τρόπους χωρίς ἔργα δι-
καιοσύνης, ἄν δεχτοῦμε τό Λόγο ὡς φιλάνθρωπο πού πεινᾶ
τή σωτηρία μας, ἀποξηραίνει τό σπέρμα τῆς κακίας μέσα
στήν ψυχή, τήν οἴηση, γιά νά μή μᾶς δίνει πιά τήν
ἀνθρωπαρέσκεια, καρπό τῆς φθορᾶς.

40
Ἔχετε, σύμφωνα μέ τίς δικές μου πενιχρές δυνάμεις, τό νόημα
τοῦ λόγου, πού κατά τήν ἀφήγηση πού ἔκανα ἔδειξε τόν Κύ-
ριο νά πεινᾶ ὀρθά καί χρήσιμα νά καταριέται τή συκιά καί νά
τήν ξεραίνει σέ κατάλληλη ὥρα, γιατί ἦταν ἐμπόδιο στήν
ἀλήθεια, καί πού ἦταν εἴτε ἡ σύμφωνη μέ τό νόμο παλαιά
παράδοση τῶν σωματικῶν τύπων εἴτε καί ἡ ἐπαρμένη συμπε-
ριφορά τῶν Φαρισαίων καί ἡ δική μας.

ΦΙΛΟΚΑΛΙΑ ΤΩΝ ΝΗΠΤΙΚΩΝ ΚΑΙ ΑΣΚΗΤΙΚΩΝ


ΠΡΟΣ ΘΑΛΑΣΣΙΟΝ, ΠΕΡΙ ΑΠΟΡΩΝ-(ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ Α' - ΝΓ')
ΠΑΤΕΡΙΚΑΙ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ Ο ΠΑΛΑΜΑΣ

γιά τήν ξηρανθεῖσα συκῆ ἁγίου Ἰωάννου Δαμασκηνοῦ


γιά τήν ξηρανθεῖσα συκῆ καί τούς δερμάτινους χιτῶνες...

41
Γιά τήν ξηρανθεῖσα συκῆ, Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ
Δαμασκηνοῦ

Ἡ Ἡμέρα τῆς Κρίσεως. Βυζαντινό ψηφι-


δωτό του 12ου αἰώνα στό Torcello τῆς
Ἰταλίας. Τό γεγονός ὅτι ὁ Χριστός ξήρανε
τήν συκιά τήν ὁποία βρῆκε χωρίς καρ-
πούς, μᾶς δείχνει ὅτι ἔτσι θά
καταδικαστεῖ ὅποιος δέν ἔχει ἀρετές νά
Τοῦ παρουσιάσει.

Ἐπείγεται λοιπόν πρός τό πάθος καί βιάζεται νά πιεῖ τό πο-


τήρι τοῦ θανάτου, τό σωτήριο γιά ὅλο τόν κόσμο. Ἔρχεται
πεινασμένος γιά τή σωτηρία τῆς ἀνθρωπότητας, καί δέ βρί-
σκει σ? αὐτήν καρπό. Γιατί αὐτήν ὑπαινίσσεται μεταφορικά ἡ
συκιά. Ποιός δηλαδή τρώει τό πρωί; Ὁ βασιλιάς, ὁ Κύριος, ὁ
Δάσκαλος. Νιώθοντας πείνα πρωί-πρωί, δέν ἐμποδίζει τήν
ἐπιθυμία τοῦ φαγητοῦ. Δέν συγκρατεῖ τή φύση Του, ἀλλά,
σάν κάποιος ἀκρατής κι ἀκόλαστος, ὁρμᾶ ἀνόητα στό φαγη-
τό, σέ ἀκατάλληλη ὥρα. Πῶς τότε παιδαγωγεῖ τούς μαθητές
Του νά μήν τούς νικᾶ τό πάθος τῆς ἐπιθυμίας;

Δέν εἶναι ἔτσι τό πράγμα. Ἀλλά ὅπως μιλοῦσε διδάσκοντας


μέ παραβολικούς λόγους, ἔτσι ἐκτελεῖ καί τίς παραβολές μέ
ἔργο. Πλησίασε στή συκιά πεινώντας (Μάτθ. 11, 19). Ἡ συκιά
ὑποδήλωνε τή φύση τῆς ἀνθρωπότητας. Ὁ καρπός τῆς συκιᾶς
εἶναι γλυκός, τά φύλλα τῆς τραχιά κι ἄχρηστα κι ἕτοιμα γιά
τή φωτιά. Ἀλλά καί ἡ φύση τῆς ἀνθρωπότητας εἶχε γλυκύτα-
το τόν καρπό τῆς ἀρετῆς, ἔχοντας ἀπό τόν Θεό τήν ἐντολή νά

42
τήν καρποφορεῖ, ἐξαιτίας ὅμως τῆς ἀκαρπίας της στήν ἀρετή
ἔβγαλε τά τραχιά φύλλα.

Πράγματι τί ὑπάρχει τραχύτερο ἀπό τίς βιοτικές μέριμνες


(Γέν. 2, 25); Ἦταν κάποτε γυμνοί ὁ Ἀδάμ καί ἡ Εὕα καί δέν
ἐνίωθαν ντροπή. Γυμνοί στήν ἁπλότητα καί τήν ἀπέριττη ζωή
τους. Οὔτε τέχνη εἶχαν οὔτε βιοτικές μέριμνες. Δέν
ἐπινοοῦσαν τρόπους πώς νά σκεπάσουν τή γύμνια τοῦ σώμα-
τός τους. Δέν ντρέπονταν γιά τήν ἀκτημοσύνη τους οὔτε γιά
τή λιτότητα τῆς ζωῆς τους, ἀλλά, ἄν καί ἦταν γυμνοί στό
σῶμα, τούς σκέπαζε ἡ Θεία Χάρη. Δέν εἶχαν σωματικό φόρε-
μα, ἀλλά φοροῦσαν ἔνδυμα ἀφθαρσίας. Ὅταν ὅμως παρά-
κουσαν, βρέθηκαν μακριά ἀπό τή Χάρη πού τούς σκέπαζε.

Ἀπογυμνώθηκαν ἀπό τήν ἔκστασή τους πρός τόν Θεό καί τή


θεωρία Του. Εἶδαν τή γύμνωση τοῦ σώματός τους (Γέν. 3, 7).
Πόθησαν τά εὐχάριστά της ζωῆς. Βρέθηκαν μέσα στή φτωχι-
κή καί στερημένη ζωή. Ἔρραψαν φόρεμα ἀπό φύλλα συκιᾶς
κι ἔκαναν περιζώματα, ἔκαναν πολλούς λογισμούς καί
βρῆκαν τήν τραχιά καί γεμάτη μέριμνες καί πόνους ζωή. «Μέ
τόν ἱδρώτα τοῦ προσώπου σου θά φᾶς τό ψωμί σου. Καταρα-
μένη θά εἶναι γιά τά ἔργα σου ἡ γῆ, θά βγάλει γιά σένα
ἀγκάθια καί τριβόλια καί θά καταλήξεις στή γῆ» (Γέν. 3, 17,
19).

Ἀπόχτησες γήινα φρονήματα, γί? αὐτό ἡ στροφή σου θά γίνει


πρός τή γῆ. Ἔγινες ἕνα μέ τά ἄλογα ζῶα, ἀφοῦ δέν κατάλα-
βες ὅτι εἶχες τιμητική θέση (Ψάλμ. 48, 13). Ἤσουν στούς κόλ-
πους τοῦ Θεοῦ καί δέν κατάλαβες τήν καρποφόρο ἀρετή.
Προτίμησες τήν ἀπόλαυση τῶν γήινων κι ἀγάπησες τή ζωή
43
τῶν ἀλόγων ζώων. Εἶσαι γῆ καί θά καταλήξεις στή γῆ. Θά
κληρονομήσεις τό θάνατο, ὅπως τά ἄλογα ζῶα.

Αὐτός εἶναι ὁ λόγος πού φοράει καί τούς δερμάτινους χιτῶνες


(Γέν. 3, 21). Ὄντας μέ τό σῶμα τοῦ ἀνάμεσα στή ζωή καί στό
θάνατο – ἐνῶ πρῶτα ζοῦσε στόν παράδεισο τῆς τρυφῆς καί
κατοικοῦσε σέ βασιλικά διαμερίσματα – ἀπόκτησε ἔπειτα
θνητό καί παχύ σῶμα, ἱκανό νά ἀντέχει στούς κόπους. Εἶναι
ἀληθινά τραχιά τά φύλλα τῆς συκιᾶς τῆς φύσης μας, τῆς
ἀπειθάρχητης κακίας τῆς φύσεώς μας.

Σ’ αὐτή τή συκιά, τή φύση δηλαδή τῆς ἀνθρωπότητας, πῆγε ὁ


Σωτήρας πεινώντας καί ζητώντας ἀπό αὐτήν τό γλυκύτατο
καρπό, δηλαδή τή γλυκύτατη γιά τό Θεό ἀρετή, μέ τήν ὁποία
πραγματοποιεῖ τή σωτηρία μας.

Καί δέν βρῆκε καρπό, παρά φύλλα μονάχα, τήν τραχιά καί
πικρή ἁμαρτία καί ὅ,τι κακό φυτρώνει ἀπό αὐτήν. Γί? αὐτό καί
τῆς λέει ἐπιτιμητικά: «Ποτέ πιά δέν θά δώσεις καρπούς»
(Μάτθ. 11, 19). Γιατί ἡ σωτηρία δέν προέρχεται ἀπό τούς
ἀνθρώπους. Ἡ ἀρετή δέν προέρχεται ἀπό ἀνθρώπινη δύναμη.
Ἐγώ θά φέρω τή σωτηρία σας καί μέ τό πάθος μου θά σᾶς χα-
ρίσω τήν ἀνάσταση. Θά σᾶς χαρίσω ἐπιπλέον καί τήν
ἀπαλλαγή ἀπό τήν πολύ σκληρή αὐτή ζωή πού τώρα ζεῖτε.
Αὐτά εἶπε καί βέβαια ὅπως τά εἶπε, τά πραγματοποίησε.

Γιά τήν ξηρανθεῖσα συκῆ, τούς δερμάτινους χιτῶνες σέ συνά-


φεια μέ τόν Ἰούδα πού κρέμασε τήν ζωή του (ὄχι τυχαία) στήν
συκῆ, σκέψεις στά τελευταῖα κείμενα…

44
Μεγάλη Τρίτη

Τῇ ἁγίᾳ καὶ μεγάλῃ Τρίτῃ, τῆς τῶν δέκα Παρθένων


παραβολῆς, τῆς ἐκ τοῦ ἱεροῦ Εὐαγγελίου, μνείαν ποιούμεθα.

Τρίτη μεγίστη Παρθένους δέκα φέρει,


Νίκην φερούσας ἀδεκάστου Δεσπότου.

Ἀλλ' ὦ Νυμφίε Χριστέ, μετὰ τῶν φρονίμων ἡμᾶς


συναρίθμησον Παρθένων, καὶ τῇ ἐκλεκτῇ σου σύνταξον
ποίμνῃ, καὶ ἐλέησον ἡμᾶς. Ἀμήν.

Σήμερον (τό ὑπέρχρονο ‘’σήμερον’’ , τοῦ καιρός ἁρμόδιος…)


προτείνεται καί ἐπαινοῦνται πέραν τῶν ἀρετῶν καί
ἁγνότητος σωματικῆς, ἡ ἐλεημοσύνη. Τό ἔλαιον πού δέν
μπορεῖ (δυστυχῶς) νά μεταγγισθεῖ ἀπό τό δοχεῖο τῶν φρονί-
μων στό δοχεῖο τῶν μωρῶν. Βαθμίς τρίτη. Καί οἱ ἐλεήμονες
ἐλεηθήσονται…

45
Ἡ παραβολή τῶν τριῶν φίλων
(λόγος τοῦ Ὁσίου Βαρλαάμ στον Ιωάσαφ)
Άνθρωπος τίς εἶχε τρεῖς φίλους, ἐξ ών τους δύ-
ο ηγαπα και εξετιμα, τόν δέ τρίτον κατεφρονει μη δεικνύον
πρός αὐτονφιλανθρωπίαν, ὡς ἔπρεπε.
Ἐλθόντες δε μίαν ημέραν φοβεροί τινες στρατιώται οδήγη-
σαν βιαίως ἐκεῖνον τον άνθρωπον προς τόν Βασιλέα, διότιε-
χρεωστει μυρια ταλαντα.
Στενοχωρούμενος λοιπον ὁ ὀφειλέτης, ἐζήτει τινα
να ομιληση εις τόν Βασιλέα και δώση εις αὐτόν μι-
κράν προθεσμιαν, ἴναεξοφληση το χρέος του. Μεταβάς τότε
εἰς τόν πρῶτον του φίλον, εἶπε εἰς αὐτόν: ‘’γινώσκεις, φίλτατε,
ὅτι πολλάκις εκινδυνευσαπρος χάριν σου. Τώρα και ἐγώ σέ
χρειάζομαι εἰς τήν ἀνάγκην μου. Λοιπόν βοηθησον με ὅσον
δύνασαι’’. Ὁ δέ φίλος τουαπεκρίθη: ‘’ἐγώ δέν εἶμαι φίλος σου
οὔτε σέ γνωρίζω. Ὅμως δύο παλαιά ἱμάτια σου δίδω
και άλλην βοηθεια μήν ἐλπίζεις’’.
Τότε μετέβη εἰς τόν ἄλλον ‘’ἐνθυμεῖσαι, εἴπεν εις
αὐτόν, πόσην αγαπην σου ἔδειξα; τώρα ἔχω καί
ἐγώ συμφοράν μεγίστην, καί ζητῶ την βοήθειαν σου’’. Καί ὁ
δεύτερος φίλος του ἀπάντησε: ‘’δέν ἔχω σήμερον καιρόν, διότι
μεγάλη κακοτυχία μου συνέβη καί ἔχω θλίψιν πολλήν, ἀλλά
θά σέ συνοδεύσω ὀλίγον καί κατόπιν θά ἐπιστρέψω εἰς
την οικίαν μου’’.
Ὅταν λοιπόν ἐκεῖνος ὁ ἄθλιος εἶδε την απανθρωπίαν των
δύο φίλων, ἔδραμε προς τόν τρίτον τόν ὁποῖον ποτέ δενε-
σπλαγχνίσθη, οὔτε εἰς χαράν του τινα τον εκαλεσε, καί λέ-
γει εἰς αὐτόν με κατησχυμένον προσωπον: ‘’δέν ἔχω στόμα
46
νά σού μιλήσω, ἐπειδή οὐδέποτε καλωσυνη τινα σου ἔκαμα.
Πλήν σέ παρακαλῶ, μή ἐνθυμηθεῖς την αφροσύνην μου,
ἀλλά δόσμοι εις ταύτην μου τήν ἀνάγκη ολίγην βοήθειαν’’.
Οὗτος τότε εἶπε εἰς αὐτόν μέ ἱλαρό καί χαρούμενο πρόσωπο:
‘’ναί, φίλε μου γνήσιε, ἐνθυμοῦμαι τήν μικράν καλωσυνη,
τήν ὁποίαν μου ἔκαμες, καί ὅσα σου χρεωστῶ, θά σού
ἀνταποδώσω μέ πολύ κέρδος σήμερον. Καί μη φοβού, διότι
ἐγώ θά παρακαλέσω εὐθύς τόν Βασιλέα, νά σού χαρίσει ὅλον
τό χρέος καί θέλει μου εἰσακούσει, ὡς φίλος μου’’. Ταύτα
ἀκούσας ο χρεώστης κατενύχθη καί ἔλεγε: - οἶμοι!
Τί νά θρηνήσω πρῶτον ὁ ἀνόητος; Νά κατηγορήσω
την φιλίαν, τήν ὁποίαν ειχον πρός τους ψευδεῖς καί
ἀχάριστους ἐκείνους ἤ νά κατακρίνω τήν φρενοβλα-
βή αγνωμοσυνην, τήν ὁποίαν ἔδειξα εἰς τοῦτον τόν ἀληθῆ
και γνήσιον φιλον μου;
Ο Ιωάσαφ τότε, ἀφού ηκουσε την παραβολην ταυτην,
ἐζήτει απο τόν ὅσιο γέροντα νά του εξηγήση την εννοιαν. Ὁ
δέ γέρωναπεκριθει: ‘’ὁ πρῶτος φίλος εἶναι ὁ πλοῦτος καί ἡ
ἐπιθυμία των προσκαίρων πραγματων, διά τά ὁποία ὁ
ἄνθρωπος πίπτει εἰςμυρίους κινδυνους καί ὅταν ἔλθει ὁ θά-
νατος δέν λαμβάνει τίποτε ἐξ ὅλων ὅσα μέ κόπους καί κινδύ-
νους απεκτησεν, εἰμί μόνον τά ἱμάτια μέ τά ὁποῖα
τον ενδύουσιν.
Ὁ δεύτερος φίλος εἶναι ἡ γυνή, τά τέκνα καί οἱ λοιποί
συγγενεῖς καί φίλοι του, τούς ὁποίους ἀγαπᾶ πολύ, καί πονεῖ
ἡ ψυχή τοῦ εἰς τον χωρισμόν των, ὅμως δέν λαμβάνει ἐξ
αὐτῶν, την ώραν του θανάτου, ἄλλην βοηθειαν ειμι

47
την συνοδείαν των μέχρι τοῦ τάφου του, μετά τήν ὁποίαν
ἐπιστρέφοντες λησμονοῦν τον φίλον των.
Τρίτος φίλος, ὁ καταφρονηθεῖς, εἶναι ἡ ἐλεημοσύνη, ἡ φιλαν-
θρωπία, και αι λοιπαί αρεταί, αἴτινες μεταβαινουν ἐνώπιόν
του Θεού μεθ’ ἠμῶν μετά τόν θάνατόν μας,
και παρακαλούσιν Αυτον νά μας λυτρώση από τους δαίμο-
νας’’.
Νυχθείς τοτε την καρδίαν ο Ιωάσαφ ειπεν: Ὁ Θεός νά πληρώ-
σει τον κόπον σου, διότι ηύφρανας την ψυχην μου μέ τούς
σοφούς καί ἀρίστους λόγους σου, πλήν, σέ
παρακαλῶ, εἰπέ μοι, και άλλην παραβολήν δια
τον μάταιον κόσμον καί πῶς νά διέλθω τούτον αταράχως.
---
Μέχρι Μ.Τρίτη, μέ τά μυστικά βιώματα ὁ καθένας (καί ἐκτός
Ὀρθοδοξίας) κρίνεται. Μέ τόν ἀγώνα του, τίς ἀρετές, τήν
ἐλεημοσύνη… (στήν οἰκία τοῦ Πατρός μου, πολλαί μοναί
εἰσίν… καί ἄλλα πρόβατα ἔχω, ἅ οὐκ ἐστίν ἐκ τῆς αὐλῆς ταύ-
της, κακείνα τῆς φωνῆς μου ἀκούσουσι καί γενήσεται μία
ποίμνη, εἰς ποιμήν…)
Ἀπό ‘’αὔριο’’ χωρίς νά κλείνει τό κεφάλαιο ‘’μυστικά’’ βιώμα-
τα, συμπληρώνεται μέ τά μυστηριακά, πού ἐκτός Ὀρθοδοξίας,
δέν ὑπάρχουν/ἰσχύουν.

48
Νηστεία + προσευχή – καθαρότητα + ἐλεημοσύνη

Τά δύο ἄκρα τῆς προτροπῆς τῶν ἁγίων: …νηστεύσωμεν ἴνα


ἐλεήσωμεν.
Ὅπως ὁ ἥλιος ἔχει ‘’σῶμα’’ καί
ἐκπέμποντας τίς ἀκτίνες του, θερμαίνει,
ἀγκαλιάζει, λούζει μέ φῶς ὅσοι ἐκτίθενται
σέ αὐτόν, ἔτσι καί Ὁ χρυσοπλοκώτατος
πύργος καί Ἡ δωδεκάτειχος πόλις****
ἔχει ὅρια σωματικά.

Κι ὅπως στό φωτόνιο διακρίνουμε τήν κυματοειδῆ φύση καί τό


σωματίδιο, ἡ Ἐκκλησία, στόν τύπο τῆς Θεοτόκου, τό ἴδιο τό
(ἀναστημένο) Σῶμα Τοῦ Κυρίου ἔχει καί ὅρια* καί διά τῶν
ἀκτίνων Του (ὡς νοητός ἥλιος ἀνεσπέρου Φωτός ἄδυτος
ἀστήρ) ζωογονεῖ καί γνωρίζεται ὡς ἡ ὀλκᾶς τῶν θελόντων
σωθῆναι, ἐνσωματώνων ὑπό προϋποθέσεις στό Σῶμα Τοῦ
ὅσους ἀνθρώπους θελήσουν.
Ἁγιογραφικά, …ἄνθρωπος τίς ἤν οἰκοδεσπότης, ὅστις
ἐφύτευσεν ἀμπελώνα καί φραγμόν αὐτῶ περιέθηκε καί
ὤρυξεν ἐν αὐτῶ ληνόν καί ὠκοδόμησε πύργον, καί ἐξέδοτο
αὐτόν γεωργοῖς καί ἀπεδήμησεν. (Μάτθ.κγ’33)

Τό ἐπί πώλου ὄνου εἶναι ὁ χριστοφό-


ρος νοῦς, πού ΚΑΙ ἐξ αἰγύπτου (ἡ
φυγή ἐν σκιά) ΚΑΙ ἐκ τῆς νοητῆς
αἰγύπτου ἐξάγει τόν ἄνθρωπο (Κυ-
ριακή Βαΐων … ἐρχόμενος Ὁ Κύριος
συνανυψεῖ… ἐν ἐνεργεία, πρός
49
ὕψος). ΚΑΙ ἀπό τό παράλογο στό λογικό ΚΑΙ ἀπό τό λογικό
στό Ὑπερλόγο**.
Ἀπό τήν Κυριακή Βαΐων ἀκοῦμε: … δεσμεύων πρός ἄμπελον
τόν πῶλον αὐτοῦ, καί τή ἔλικι τόν πῶλον τῆς ὄνου αὐτοῦ,
πλυνεῖ ἐν οἴνω τήν στολήν αὐτοῦ, καί ἐν αἵματι σταφυλῆς τήν
περιβολήν αὐτοῦ, χαροποιοί οἱ ὀφθαλμοί αὐτοῦ ἀπό οἴνου, καί
λευκοί οἱ ὀδόντες αὐτοῦ, ἤ γάλα.
Παρακαλοῦμε τόν καλό Θεό νά μᾶς ἐλευθερώνει, ‘’δεσμεύο-
ντας’’ τόν νοῦ στήν Ἄμπελο καί ἑλικοειδῶς (σπειροειδῶς) ὡς
ἄθροισμα εὐθείας καί κυκλικῆς κίνησης νοός, αὐτός νά
ἐξέρχεται καί ἀνασταίνεται (ἔξοδος – πάσχα – ἀνάταση καί
ἀνάσταση)… μέ δέ τό Αἷμα νά μᾶς καθαρίζει τήν στολή καί
περιβολή, ἴνα εἰσέλθωμεν καί χαροῦν οἱ ὀφθαλμοί στήν θέα
τοῦ ἀρρήτου κάλλους Τοῦ Ἀναστάντος καί Νυμφίου τῆς
Ἐκκλησίας.
Ἡ ἀναγωγή ‘’ὑλοποιεῖται’’ ἐπί τῆς κλίμακος ἀπό τήν κοιλία
καί χρόνο (ὅπου τυποῦται τό ‘’ἀεί’’), στήν κεφαλή καί ‘’νῦν’’
καί ἄχρονο Πατέρα, μέ τόν Σταυρό, διά τῆς περιτομῆς*** τῶν
παθῶν, χάριτι ὅπως προτυπώθηκε ἐν σκιά, τοῦ ἐπί τῆς ρά-
βδου Μωσέως κρεμασμένου ὄφεως, πού ἄρει τήν ἰσχύ τοῦ δη-
λητηρίου καί θανάτου τῶν ἑρπόντων ὄφεων, λυτρώνοντας,
ἐλευθερώνοντας, ζωοποιώντας.
Ἡ βάση τῶν ἀρετῶν καί κοινός παρονομαστής εἶναι ἡ νη-
στεία πού ἐπιτελεῖ τήν καθαρότητα. Ἀπό μόνη της ἡ ‘’παρθε-
νία’’ δέν ἀρκεῖ γιατί ἄν ἀρκοῦσε κι οἱ δέκα παρθένες θά
μετεῖχαν τοῦ γάμου καί δείπνου.

50
Ἄν ὁ νηστεύων καί παρθενεύων δέν ἐλεεῖ, δέν ἀρκεῖ τό ἔλαιον
στίς λαμπάδες τῶν φανῶν τους ὡς ἐστολισμένες γιά νά προ-
ϋπαντήσουν τόν ἀργοποροῦντα Νυμφίο.
Νηστεία ΚΑΙ ἐλεημοσύνη. Καθαρότητα ΚΑΙ προσευχή.
Καί ἡ ἐλεημοσύνη, εἶναι τό φυσικό ὄχημα πού ἀνεβαίνει ἡ
προσευχή. Χρησιμοποιώντας αὐτά τά σχήματα/ὀχήματα, ὡς
ζεῦγος πτερῶν, ἀλληλοβοηθοῦνται καί ἀνεβάζουν τόν
ἀνθρώπινο νοῦ καί χού σέ λεπτότητα, καθαρότητα καί ἔλεος
πού ἐπιβραβεύεται μέ τόν ἁγιασμό, ἀφοῦ οἱ ἐλεήμονες,
ἐλεηθήσονται.
...21 τοῦτο δέ τό γένος οὐκ ἐκπορεύεται εἰ μή ἐν προσευχή καί
νηστεία. (Μάτθ.Ἰζ’)
Ἡ νηστεία (καθαρότητα) ὡς βάση - κοιλία - καί ἡ προσευχή
(ἐλεημοσύνη/διακονία), ὡς κορωνίδα - κεφαλή - . αὐτές μόνες
ἐν ταπεινότητι οἰκειώνουν τόν ἄνθρωπο μέ Τόν Φιλάνθρωπο
καί μόνο Καθαρό Ἄνθρωπο...
Μέ αὐτές ὁ ἄνθρωπος ἀπαλλάσσεται ἀπό τά ''παράσιτα'' πού
τόν κάνουν ἀπάνθρωπο καί ἀνελεήμονα (παρότι πιθανόν νά
προσπαθεῖ νά νηστέψει, μέ κατάληξη τήν ἀπευφκτέα τῶν πέ-
ντε μωρῶν παρθένων).
Τό δέ παράσιτον ''ἰ'' δέκατο τάγμα τῶν δαιμόνων (γιώτα) ὅταν
ἐκπορευτεῖ ἀπό τήν ὀντότητά μας, μεταμορφώνει τό ἄμορφο
(ἅ = ὀ+ι) σέ ὄμορφο καί ἐπαναφέρει στό πρότερον κάλλος...
Ἀμήν νά περάσουμε δί αὐτῶν τῶν μυστικῶν βιωμάτων καί
ἐφοδίων πού παρουσιάστηκαν τίς 3 πρῶτες μέρες τῆς Μεγά-
λης Ἑβδομάδος (μέ ἀρχή τήν συνανύψωση Κυριακῆς Βαΐων,
παγκάλου Ἰωσήφ μή δουλεύσας ταῖς ἠδοναῖς τῆς αἰγυπτίας,
51
τῆς ξηρανθείσης συκῆς, τῶν 10 παρθένων...) στις ἑπόμενες
μυστηριακές καί ἄμεσης (θετικῆς καί θεϊκῆς) μετοχῆς.
Οὐ φίλημα σοί δώσω, καθάπερ ὁ Ἰούδας. Ὄχι ὡς ὁ ἀγνώμων
ληστής, ὄντας ὅλοι μας συμπυκνωμένοι στίς δύο μοναδικές
θέσεις ἑκατέρωθεν Τοῦ Ἐσταυρωμένου, ὡς συσταυρωμένοι….
Ἐν μέσω δύο ληστῶν, ζυγός δικαιοσύνης εὑρέθη ὁ σταυρός
σου· τοῦ μέν καταγομένου εἰς ἄδην τῷ βάρει τῆς βλασφημίας,
τοῦ δέ κουφιζομένου πταισμάτων πρός γνῶσιν θεολογί-
ας· Χριστέ ὁ Θεός, δόξα σοί….
---
ΜΗ ΜΟΥ ΑΠΤΟΥ καί ΦΕΡΕ ΤΟΝ ΔΑΚΤΥΛΟΝ ΣΟΥ ΩΔΕ…
ἀντίφασις ἤ καθορισμός ‘’ὁρίων’’ ΧΩΡΟΥ; (παρά τήν φιλολογική
ἐρώτηση, ἔτσι εἶναι.).

Ἡ Ἐκκλησία εἶναι μία, οἱ αἱρέσεις εἶναι πολλές! (Ἄγ. Ἰουστίνος Πό-


ποβιτς)

** ἐξ Αἰγύπτου ἐκάλεσα τόν υἱόν μου…

Ὁ Δυσμᾶς καί ὁ Γεστᾶς! (Ἄγ. Νικολάου Βελιμίροβιτς)...

*** Αὐτός (ὁ σταυρός) μᾶς δόθηκε σάν σημάδι πάνω στό μέτωπό
μας, ὅπως στόν Ἰσραήλ δόθηκε ἡ περιτομή·

**** Συνέχεια στίς Ἰσορροπίες καί ἄκρα στήν Ὀρθοδοξία (ἐντός τῶν
τειχῶν…) στό σύνολο σταυρός, (καί κριτής) ἐπάνω προσευχή, κάτω
νηστεία, δεξιά καί ἀριστερά ἐντός τῶν τειχῶν ἡ ἀκρόασις καί τήρη-
σις τῶν ἐντολῶν (οὗτοι μικροί καί μεγάλοι κληθήσονται)

52
Μεγάλη Τετάρτη

Τῇ ἁγίᾳ καὶ μεγάλῃ Τετάρτῃ, τῆς ἀλειψάσης τὸν Κύριον μύρῳ


Πόρνης γυναικός, μνείαν ποιεῖσθαι οἱ θειότατοι Πατέρες
ἐθέσπισαν, ὅτι πρὸ τοῦ σωτηρίου Πάθους μικρὸν τοῦτο
γέγονε.

Γυνή, βαλοῦσα σώματι Χριστοῦ μύρον,


Τὴν Νικοδήμου προὔλαβε σμυρναλόην.

Ἀλλ' ὁ τῷ, νοητῷ μύρῳ χρισθείς, Χριστὲ ὁ Θεός, τῶν


ἐπιρρύτων παθῶν ἐλευθέρωσον, καὶ ἐλέησον ἡμᾶς, ὡς μόνος
ἅγιος, καὶ φιλάνθρωπος. Ἀμήν.

…Χριστὲ ὁ Θεός, τῶν ἐπιρρύτων παθῶν ἐλευθέρωσον, καὶ


ἐλέησον ἡμᾶς, ὡς μόνος ἅγιος, καὶ φιλάνθρωπος. Ἀμήν.

Τὸν νυμφῶνά σου βλέπω, Σωτήρ μου κεκοσμημένον, καὶ


ἔνδυμα οὐκ ἔχω, ἵνα εἰσέλθω ἐν αὐτῷ, λάμπρυνόν μου τὴν
στολὴν τῆς ψυχῆς, Φωτοδότα καὶ σῶσόν με.

53
Θεωρία του αγ.Νήφωνος για τη Θεία Λειτουργία

O ἅγιος Νήφων, ἐπίσκοπος Κωνσταντιανής (4ος αἵ.) ἀξιώθηκε


νά δεῖ πολλά θεϊκά ὁράματα μέ τά φωτισμένα ἀπό τό Ἅγιο
Πνεῦμα μάτια τῆς ψυχῆς του. Κάποτε, σέ μία θεία Λειτουργί-
α, μόλις ὁ λειτουργός ἐκφώνησε: «Εὐλογημένη ἡ βασιλεία...»,
ὁ ἅγιος εἶδε φωτιά νά κατεβαίνει ἀπό τόν οὐρανό καί νά κα-
λύπτει τό ἅγιο θυσιαστήριο καί τόν ἱερέα, χωρίς ἐκεῖνος νά τό
ἀντιληφθεῖ. Ἀργότερα, ὅταν ἄρχισε νά ψάλλεται ὁ τρισάγιος
ὕμνος ἀπό τόν λαό, τέσσερις ἄγγελοι κατέβηκαν κι ἔψαλλαν
μαζί τους. Στόν «Ἀπόστολο», φανερώθηκε ὁ μακάριος
Παῦλος νά καθοδηγεῖ τόν ἀναγνώστη.
Στό «Ἀλληλούια», μετά τόν «Ἀπόστολο», οἱ φωνές τοῦ λαοῦ
ἀνέβηκαν ἑνωμένες στόν οὐρανό σάν πύρινο σφιχτοπλεγμέ-
νο σχοινί. Καί στήν ἀνάγνωση τοῦ Εὐαγγελίου κάθε λέξη
ἔβγαινε σάν φλόγα ἀπό τό στόμα τοῦ ἱερέα καί ὑψωνόταν στά
ἐπουράνια.
Λίγο πρίν ἀπό τήν εἴσοδο τῶν τιμίων Δώρων, βλέπει ξαφνικά
ὁ ἅγιος νά ἀνοίγει ὁ οὐρανός καί νά ξεχύνεται μία ἄρρητη καί
ὑπερκόσμια εὐωδία. Ἄγγελοι κατέβαιναν ἀπό ψηλά, ψάλλο-
ντας ὕμνους καί δοξολογίες στόν Ἀμνό, τόν Χριστό καί Υἱό
τοῦ Θεοῦ καί νά! Παρουσιάζεται ἕνα πεντακάθαρο καί τρι-
σχαριτωμένο Βρέφος! Τό κρατοῦσαν στά χέρια τούς ἄγγελοι,
οἱ ὁποῖοι τό ἐνααπόθεσαν στό ἅγιο δισκάριο, ὅπου βρίσκο-
νταν τά τίμια Δῶρα. Γύρω Του μαζεύτηκαν πλῆθος
ὁλόλαμπροι καί λευκοφόροι νέοι, οἱ ὁποῖο ἀτένιζαν μέ θαυ-
μασμό καί δέος τή θεϊκή Του ὀμορφιά. Ἦρθε ἡ στιγμή τῆς με-
γάλης εἰσόδου!

54
Ὁ λειτουργός πλησίασε γιά νά πάρει στά χέρια τοῦ τό ἅγιο
δισκάριο καί τό ἅγιο Ποτήριο. Τά ὕψωσε καί τά ἔβαλε πάνω
στό κεφάλι του, σηκώνοντας μαζί τους καί τό Βρέφος. 'Ὅταν
βγῆκαν τά Ἅγια, κι ἐνῶ ὁ λαός ἔψαλλε κατανυκτικά, εἶδε
ἀγγέλους νά φτερουγίζουν κυκλικά πάνω ἀπό τόν λειτουργό.
Δύο Χερουβείμ καί δύο Σεραφείμ προχωροῦσαν μπροστά του
καί πλῆθος ἀγγέλων τόν συνόδευαν, ψάλλοντας μέ
ἀγαλλίαση ἄρρητους ὕμνους. Ὅταν ὁ ἱερέας ἔφτασε στήν
ἁγία Τράπεζα κι ἀκούμπησε τά τίμια Δῶρα, οἱ ἄγγελοι τή
σκέπασαν μέ τίς φτεροῦγες τους. Τά δύο Χερουβείμ στάθηκαν
στά δεξιά τοῦ λειτουργοῦ καί τά δύο Σεραφείμ στά ἀριστερά
του, χωρίς ὅμως ἐκεῖνος νά τά βλέπει. Ἡ θεία μυσταγωγία
συνεχίστηκε. Εἶπαν τό «Πιστεύω» κι ἔφτασαν στόν καθαγια-
σμό τῶν τιμίων Δώρων. Ὁ λειτουργός τά εὐλόγησε καί εἶπε τό
«...μεταβαλῶν τῷ Πνεύματί σου τῷ Ἁγίω. Ἀμήν, Ἀμήν, Ἀμήν!»
Τότε βλέπει πάλι ὁ δίκαιος ἕναν ἄγγελο νά παίρνει μαχαίρι
καί νά σφάζει τό Βρέφος. Ἔχυσε τό αἷμα Του στό ἅγιο Ποτή-
ριο, ἐνῶ τό σῶμα Τοῦ τό τεμάχισε καί τό τοποθέτησε στό δι-
σκάριο.
«Ὅταν ὁ ἱερέας λέει τά ἅγια τοῖς ἁγίοις, γιά μᾶς ὅλους τό λέει,
παιδί μου. Σημαίνει: στά ἅγια μέλη τοῦ Χριστοῦ νά προσέλθει
ὅποιος εἶναι ἅγιος!» -«Καί τί εἶναι ἁγιοσύνη, πάτερ;» -«Ἄν
εἶσαι ἀκόλαστος, μήν τολμήσεις νά γίνεις μέτοχος σέ τόσο
μεγάλο μυστήριο. Ἄν ἔχεις ἔχθρα μέ κάποιον, μήν πλησιά-
σεις. Ἄν περιγελᾶς ἤ κατακρίνεις τόν συνάνθρωπό σου, στά-
σου μακριά ἀπό τή θεία Κοινωνία. Πρῶτα ἐξέτασε τόν ἑαυτό
σου, κι ἄν εἶσαι ἐνάρετος πλησίασε. Ἄν ὅμως δέν εἶσαι, φύ-
γε…». Στό μεταξύ ὁ λειτουργός ἐκφώνησε: «Μετά φόβου
Θεοῦ, πίστεως καί ἀγάπης προσέλθετε». Ὁ ἅγιος

55
παρατηροῦσε τώρα ὅσους κοινωνοῦσαν. Ἄλλων τά πρόσωπα
μαύριζαν μόλις ἐλάμβαναν τά θεία Δῶρα, ἐνῶ ἄλλα ἔλαμπαν
σάν τόν ἥλιο. Οἱ ἄγγελοι στέκονταν ἐκεῖ κοντά καί
παρακολουθοῦσαν μέ σεβασμό τή Μετάληψη. 'Ὅταν
κοινωνοῦσε κάποιος εὐσεβής, τοῦ ἔβαζαν στό κεφάλι ἕνα
στεφάνι. Ὅταν, ἀντίθετα, πλησίαζε κάποιος ἁμαρτωλός, γύ-
ριζαν ἀλλοῦ τό πρόσωπό τους μέ φανερή ἀποστροφή.
Τότε τά ἄχραντα Μυστήρια σάν νά ἐξαφανίζονταν ἀπό τήν
ἁγία λαβίδα, ἔτσι ποῦ ὁ ἁμαρτωλός φαινόταν νά μήν παίρνει
μέσα τοῦ τό Σῶμα καί τό Αἷμα τοῦ Χριστοῦ. Κι ἔφευγε κατά-
μαυρος σάν ἀράπης μέ τήν ἀποδοκιμασία τοῦ Κυρίου διάχυτη
στήν ὄψη του. Ὅταν τελείωσε ἡ Λειτουργία καί ὁ ἱερέας ἔκανε
τήν κατάλυση, παρουσιάστηκε καί πάλι τό Βρέφος σῶο πάνω
στά χέρια τῶν ἁγίων ἀγγέλων!
Ξαφνικά ἡ στέγη τοῦ ναοῦ σάν νά σχίστηκε στά δύο.
Ἀπό κεῖ οἱ ἄγγελοι ἀνέβασαν τό Παιδίον στούς οὐρανούς μέ
ὕμνους καί δοξολογίες, ὅπως τό εἶχαν κατεβάσει, ἐνῶ μία
ὑπέροχη εὐωδία διαχύθηκε καί πάλι ὁλόγυρα.
(Ἀπό τό βιβλίο Θαύματα καί Ἀποκαλύψεις ἀπό τή Θεία Λει-
τουργία7, ἔκδ.Ι.Μ. Παρακλήτου)
Ἡ Μυσταγωγία8 τοῦ αγίου Μαξίμου ὁμολογητοῦ καί ἡ
ἑρμηνεία τῆς Θείας Λειτουργίας9 τοῦ ἄγ.Νικολάου Καβάσιλα*
ἀναλύουν μέ λεπτομέρεια ὅλα τά δεδομένα, πλουτίζοντάς
μας, ἀφοῦ μᾶς ἀφαιροῦν τόν ψυχοφθόρο μετεωρισμό προση-
λώνοντάς μας στά ἐπαναλαμβανόμενα θεία γεγονότα.
*Ὅπως ἡ μεγάλη εἴσοδος (κατά τούς ἁγίους) ἀντιστοιχεῖ μέ
τήν Κυριακή τῶν Βαΐων καί εἴσοδο Τοῦ Κυρίου πρός θυσία.

56
Περί νηστείας Τετάρτης καί Παρασκευῆς (καθ’ ὅλη
τή διάρκεια τοῦ ἔτους)

Μία φορά κάποιος νεαρός μοναχός, βλέποντας τόν πνευματι-


κό του πατέρα νά νηστεύει καί νά μήν τρώει μέχρις ὅτου νύ-
χτωνε, παρά τήν μεγάλη του ἡλικία, τόν ρώτησε συμπαθητι-
κά:

- Γιατί Γέροντα δέν τρῶς μετά τήν ἐνάτη (τρεῖς τό μεσημέρι)


πού εἶσαι καί ἄρρωστος καί μεγάλος, ἀλλά πολύ πιό ἀργά,
μόνο ὅταν νυχτώσει; Αὐτός δέ, τοῦ ἀπάντησε:
- Ὅταν ἤμουν μικρός, σέ μία κηδεία ἑνός μοναχοῦ, εἶδα νά
ἀκολουθοῦν τήν πομπή πλήν τῶν ἄλλων καί δύο ὡραῖοι νέοι.
Ὁ ἕνας μπροστά καί ὁ ἄλλος πίσω. Τούς ρώτησα νά μοῦ ποῦν
ποιοί ἦταν, γιατί πρώτη φορά τούς ἔβλεπα. Ὁ πρῶτος πού
προηγεῖτο μου ἀπάντησε, ἐμένα μέ λένε Τετάρτη καί ὁ
ἀκολουθῶν, ἐμένα Παρασκευή. Ἐπειδή ὁ μοναχός πού κοιμή-
θηκε, τηροῦσε στή ζωή τοῦ τίς νηστεῖες τῆς Τετάρτης καί
Παρασκευῆς, πᾶμε νά παρασταθοῦμε στό Δεσπότη Χριστό
γιά νά τόν βοηθήσουμε στήν κρίση.

Μετά ἀπό αὐτήν τήν θεόσταλτη ὅραση παιδί μου, τηρῶ ὅσο
μπορῶ τίς νηστεῖες γιά νά τούς ἔχω κι ἐγώ παραστάτες καί
βοηθούς στή δύσκολη ἐκείνη ὥρα τῆς κρίσεως.

Προέχει βέβαια ἡ ἀποφυγή τῆς ἁμαρτίας καί κάθε κακίας,


ἀλλά μή νηστεύοντας τίς Τετάρτες καί τίς Παρασκευές στήν
κυριολεξία δυσκολευόμαστε νά συμμετέχουμε στήν
ἀνάπλαση τῆς Φύσης καί τῆς φύσης μας. Αὐτό συνειρμικά

57
ἰσχύει ἀπό τή συσχέτιση τῶν 6 ἡμερῶν πλάσης μέ ἕβδομη τήν
στάση (πρό Χριστοῦ Δημιουργία) καί τῶν 6 ἡμερῶν τῆς
Ἑβδομάδας τῶν Παθῶν ὡς ἀνά-πλάση μέ ἕβδομη τήν Ἀνά-
στάση (μετά Χριστόν καί διά Χριστοῦ, Ἀναδημιουργία).

Ἐπειδή τήν Μ. Τετάρτη ἔγινε ἡ προδοσία καί τήν Μ. Παρα-


σκευή ἡ Σταύρωση Τοῦ Κυρίου, ἀπό τόν κόσμο,
ἀποφεύγοντας τά τοῦ κόσμου (νηστεύοντας) τίς Τετάρτες καί
Παρασκευές, σταυρώνουμε τό θέλημά μας, ἀντιτασσόμαστε
καί προσπαθοῦμε κατά τήν παραίνεση Τοῦ Κυρίου, νά νική-
σουμε τόν κόσμο.

Ἄνθρωποι (συνήθως καλῆς διάθεσης) πού θά θέλανε νά ‘’ζή-


σουν’’ τήν Μεγάλη Ἑβδομάδα, ἀλλά μή νηστεύοντας καθ’
ὅλη τή διάρκεια τοῦ ἔτους, μοιάζουν μέ παιδιά, πού θάθελαν
νά πηδήξουν μονομιᾶς 52 σκαλοπάτια (ὅσες καί οἱ ἑβδομάδες
τοῦ ἔτους).

Στό ὑποκεφάλαιο μέ τήν κλίμακα ἀπό τό κατ’εἰκόνα στό


καθ’ὠμοίωση, περιγράφεται ἕνα βίωμα ἀδελφοῦ, πού ἀφορᾶ
τήν κοινωνική ἀλλά καί ὑπαρξιακή διάσταση αὐτῶν τῶν
ἐπιλογῶν.

58
Μεγάλη Πέμπτη

Τῇ ἁγίᾳ καὶ μεγάλῃ Πέμπτῃ, οἱ τὰ πάντα καλῶς διαταξάμενοι


θεῖοι Πατέρες, ἀλληλοδιαδόχως ἔκ τε τῶν θείων Ἀποστόλων,
καὶ τῶν ἱερῶν Εὐαγγελίων, παραδεδώκασιν ἡμῖν τέσσαρά τι-
να ἑορτάζειν, τὸν ἱερὸν Νιπτῆρα, τὸν μυστικὸν Δεῖπνον
(δηλαδὴ τὴν παράδοσιν τῶν καθ' ἡμᾶς φρικτῶν Μυστηρίων),
τὴν ὑπερφυᾶ Προσευχήν, καὶ τὴν Προδοσίαν αὐτήν.
Στίχοι εἰς τὸν Ἱερὸν Νιπτήρα
Νίπτει Μαθητῶν ἑσπέρας Θεὸς πόδας,
Οὗ ποῦς πατῶν ἦν εἰς Ἐδὲμ δείλης πάλαι.
Εἰς τὸν Μυστικον Δεῖπνον
Διπλοῦς ὁ Δεῖπνος· Πάσχα γὰρ νόμου φέρει,
Καὶ Πάσχα καινόν, Αἷμα. Σῶμα Δεσπότου.
Εἰς τὴν ὑπερφυᾶ Προσευχὴν
Προσεύχῃ· καὶ φόβητρα, θρόμβοι αἱμάτων,
Χριστέ, προσώπου, παραιτούμενος δῆθεν
Θάνατον, ἐχθρὸν ἐν τούτοις φενακίζων.
Εἰς τὴν Προδοσίαν
Τί δεῖ μαχαιρῶν, τί ξύλων λαοπλάνοι,
Πρὸς τὸ θανεῖν πρόθυμον εἰς Κόσμου λύτρον.
Τῇ ἀφάτῳ σου εὐσπλαγχνίᾳ, Χριστὲ ὁ Θεὸς ἡμῶν, ἐλέησον
ἡμᾶς. Ἀμήν.
«Οἱ Παῖδες ἐν Βαβυλῶνι, καμίνου φλόγα οὐκ ἔπτηξαν ἀλλ' ἐν
μέσῳ φλογὸς ἐμβληθέντες, δροσιζόμενοι ἔψαλλον· Εὐλογητὸς
εἶ Κύριε, ὁ Θεὸς τῶν Πατέρων ἡμῶν».
Σήμερον παραδίδονται ἡ ὑψοποιός ταπείνωσις, μέ ἐμᾶς κά-
θε φορᾶ ποῦ ὑψηλοφρονοῦμε καί δέν διακονοῦμε ὅπως
59
ὁρίσθη, κατερχόμαστε ἀπό τό ἕνα ἔθνος (τῷ μείζονι) στό
ἑλλάσσονι ἔθνος. Αὐτά τά ἴδια ποῦ διασταλλήσονται στή μή-
τρα ποῦ φιλοξενεῖ ΚΑΙ τόν Ἠσαύ ΚΑΙ τόν Ἰακώβ. Καί ὁ δεύτε-
ρος, ποῦ συνελήφθη πρῶτος (Ἰακώβ) ἐξέρχεται μέ
ἐπειλημμένην τήν χείραν ἐπί τῆς πτέρνας τοῦ Ἠσαύ.
Στόν χῶρο τοῦ νῦν (κεφαλή) καί στό ἀεί (χρόνο - κοιλία) , διά
τῆς σπονδυλικῆς στήλης, παρατείνεται στούς αἰῶνες. Ὁ Κάιν,
κυνηγᾶ τόν Ἄβελ, ὁ Ἰσμαήλ τόν Ἰσαάκ, ὁ Ἠσαύ τόν Ἰακώβ …
καί ἔστε μισούμενοι ἕνεκεν τοῦ Ὀνόματός μου, ἀλλά
πληροῦται τό… ἐμίσησαν μέ δωρεάν.
Αὐτήν τήν ἡμέρα, διαλέγουμε ἄν θά εἴμαστε οἱ προδιδόμενοι
καί κυνηγούμενοι (ἕνεκεν τοῦ Ὀνόματος Τοῦ Κυρίου) ἤ θά
προδίδουμε ‘’κρεμώντας’’ τήν ζωή μας στή συκῆ καί δερμάτι-
νους χιτῶνες. Σήμερον διά τῆς Θείας Κοινωνίας, σήμερον
διά τῆς προσευχῆς ὁ Τριαδικός Θεός προτυπώνει τούς
ὁμόκεντρους κύκλους σέ παρελθόν μέ τούς τρεῖς παίδας ἐν
καμίνω καί μέλλον, τηρῶν τούς δικούς Του διά τοῦ θείου πυ-
ρός, ἀπό τό ἄλλο πῦρ.

Σήμερον ἐπιλέγουμε πῦρ δροσισμοῦ


ἀντί πυρός κατακαίοντος.
ο ἅγιος Συμεών ό νέος θεολόγος,
παρατηρεῖ: Ὅτι καί πάντες οἱ Ἅγιοι
τόν Λόγον τοῦ Θεοῦ ἐν ἐαυτοῖς συλ-
λαμβάνουσι τή Θεοτόκω παραπλησί-
ως καί γεννῶσιν αὐτόν καί γεννᾶται ἐν αὐτοῖς καί γεννῶνται
ὑπ’ αὐτοῦ καί πώς υἱοί καί ἀδελφοί καί μητέρες αὐτοῦ χρημα-
τίζουσιν....

60
(λίγα τινά) γιά τήν ἄρνηση τοῦ ἄπ.Πέτρου

Ἀπό τόν συναξαριστή

61
62
…καί ἡ τρισσή ἄρνηση ἀπεκατεστάθη μέ τό τρίς ... Σίμων
Ἰωνά φιλεῖς με;

63
ἐπιτράπηκε, γιά νά ὑπάρχει σύμφωνη γνώμη Τοῦ
εὔσπλαγχνου Κριτοῦ καί τοῦ ἱσταμένου στήν Θύρα τοῦ παρα-
δείσου, ἀφοῦ τοῦ ἔδωσε τά κλειδιά ὁ Κύριος...
Ἡ πέραν τῶν φαινομένων οὐσία τῶν γεγονότων, ἦταν γιά νά
κάνει τόν Ἄπ.Πέτρο πιό εὐσπλαγχνικό στόν ἄνθρωπο πού
πέφτει... ἄν δέ δέν ''ἔπεφτε'' σέ αὐτήν τήν ἄρνηση, θά ἦταν
σκληρόκαρδος καί αὐστηρός. Ἐνθυμούμενος ὅμως τήν δική
του ἄρνηση, δικαιολογεῖ τήν ἀδυναμία τῶν ἀρνητῶν (τῶν
τριῶν νόμων. ΑΔΑΜ, πρό Χριστοῦ καί μετά).
Ἀναφέρεται μάλιστα, πώς παρότι γνώριζε πώς εἶχε σύγ-
χωρεθεῖ, ἀπό τήν πρώτη κιόλας στιγμή (εἴπατε τοῖς μαθηταῖς
καί τῷ Πέτρω...) καί ἐθαυματουργοῦσε ἀκόμη καί ἡ σκιά τοῦ
ὅπου διερχόμενος ἀναστοῦσε νεκρό, ὅποτε μέχρι τέλους ζωῆς
ἄκουγε κόκκορα νά λαλεῖ, ἔκλαιγε...
Ἀναγόμενα τά ἐξωτερικά συμβάντα (ποῦ παρατείνονται στούς
αἰῶνες) σέ ἐσωτερικά καί βιωματικά, αὐτά πρέπει νά
‘’ἀκουμπήσουν’’ καί συντονίσουν καί συγκινήσουν τά τοῦ ἑαυτοῦ.
Ἀναλογικά μέ τήν θεωρία (ἄγ.Ἰωάννης) καί πράξη (Ἄπ.Πέτρος) κα-
λούμαστε νά τρέξουμε τόν ἴδιο δρόμο μετανοίας μετά τήν πρακτική
μας χιλιαπλάσια τοῦ ἁγίου Του, ἄρνηση… ἀπό τόν ἀντίποδα
(ἀνάποδο σταυρό ἐν Ρώμη καί τυπούμενο ἐφ'ἠμῶν ἀνάστροφα
παπικῶς) ἕως τοῦ εὐθέως (ὀρθοδόξου). Σέ θεωρία καί πράξη. Ἐκεῖ
καί ἔτσι ἡ συνέχεια μετοχῆς στό Φῶς. Μή μείνουμε στάσιμοι πρό
Μ.Παρασκευῆς καί πρό Ἀναστάσεως… ὡς αὐτόχειρες μεταμελού-
μενοι σάν τόν Ἰούδα κι ὄχι μετανοοῦντες καί κλαίοντες πικρῶς σάν
τόν Ἄπ.Πέτρο. Μυριάκις ἑπταίσαμεν καί συνεχίζουμε νά πταίουμε.

Ἀμήν δι’ εὐχῶν τοῦ πρωτοκορυφαίου, νά βάλουμε ἀρχή εἰλικρινοῦς


μετανοίας.

64
Μεγάλη Παρασκευή

Τῇ ἁγίᾳ καὶ μεγάλῃ Παρασκευῇ, τὰ ἅγια καὶ σωτήρια καὶ


φρικτὰ Πάθη τοῦ Κυρίου καὶ Θεοῦ καὶ Σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ
Χριστοῦ ἐπιτελοῦμεν, τοὺς ἐμπτυσμούς, τὰ ῥαπίσματα, τὰ
κολαφίσματα, τὰς ὕβρεις, τοὺς γέλωτας, τὴν πορφυρᾶν
χλαίναν, τὸν κάλαμον, τὸν σπόγγον, τὸ ὄξος, τοὺς ἥλους, τὴν
λόγχην, καὶ πρὸ πάντων, τὸν σταυρόν, καὶ τὸν θάνατον, ἃ δι'
ἡμᾶς ἑκὼν κατεδέξατο, ἔτι δὲ καὶ τὴν τοῦ εὐγνώμονος
Λῃστοῦ, τοῦ συσταυρωθέντος αὐτῷ, σωτήριον ἐν τῷ Σταυρῷ
ὁμολογίαν.

Στίχοι εἰς τὴν Σταύρωσιν


Ζῶν εἶ Θεὸς σύ, καὶ νεκρωθεὶς ἐν ξύλῳ,
Ὦ νεκρὲ γυμνέ, καὶ Θεοῦ ζῶντος Λόγε.
Ἕτεροι εἰς τὸν εὐγνώμονα Λῃστὴν
Κεκλεισμένας ἤνοιξε τῆς Ἐδὲμ πύλας,
Βαλὼν ὁ Λῃστὴς κλεῖδα τό, Μνήσθητί μου.

Τῇ ὑπερφυεῖ καὶ περὶ ἡμᾶς παναπείρῳ σου εὐσπλαγχνίᾳ,


Χριστὲ ὁ Θεός, ἐλέησον ἡμᾶς.
Ἀμήν.

65
ἐσχίσθη τό καταπέτασμα τοῦ ναοῦ...

…Ἐσεῖς θά γκρεμίσετε τό ναό τοῦ Σολομώντα καί ἐγώ θά τόν


ἀνεγείρω σέ τρεῖς ἡμέρες.

Ὁ κόσμος νόμιζε ὅτι μιλοῦσε γιά τόν ἐξωτερικά γνωριζόμενο


ναό, καί ὑπερασπίζοντας αὐτό πού κατάλαβαν (λάθος) τό
θεώρησαν ὡς μεγίστη βλασφημία καί μάλιστα, μία ἀπό τίς
αἰτίες σταύρωσης, ἐνῶ Ὁ Κύριος ἀναφερόταν γιά τό Σῶμα
Του, πού ἔμελλε νά ταφεῖ καί σέ τρεῖς ἡμέρες νά ἀναστηθεῖ.

Ὁ κόσμος συνηθίζει νά κοιτάζει ἀκόμη καί αὐτά τά θεία,


ἐξωστρεφῶς, συναισθηματικῶς, παρά ἐσωτερικά καί πνευμα-
τικά, τήν στιγμή πού ἡ Ὀρθοδοξία, ἀναφέρει πώς, ἡ Βασιλεία
τοῦ Θεοῦ, εἶναι μέσα μας. Τό σῶμα μας, εἶναι ἐν δυνάμει (καί
ὑπό προϋποθέσεις) ναός, οἰκητήριο τῆς Ἁγίας Τριάδος (μονή
παρ’αὐτῶ ποιήσωμεν…).

Καί ἔρχεται ἡ ὥρα, πού θυμόμαστε, πώς τό καταπέτασμα τοῦ


ναοῦ… ἐσχίσθη. Ἐνῶ ὅμως αὐτό συνέβη ἅπαξ, ὅπως ὅλα τά
θεία γεγονότα, παρατείνονται στούς αἰῶνες…

Ἕνα ἀναλογικό παράδειγμα, πού ἐνδεικνύει τήν παραπάνω


θέση τῆς διαχρονικότητος, εἶναι αὐτό μέ τήν πέτρα πού πέ-
φτοντας στή λίμνη, κάνει ὁμόκεντρους κύκλους μέχρι τά ὅρια
της. Ἔτσι θά μπορούσαμε νά ποῦμε, πώς ΚΑΙ σήμερα (κατά
τήν ἑτοιμότητά μας καί διάκριση) μέσα σέ αὐτήν τήν ‘’χωρο-
χρονική λίμνη’’ τό καταπέτασμα τοῦ ναοῦ σχίζεται….

66
Διαχωρίζεται τό γράμμα τοῦ Νόμου, ἀπό τό Πνεῦμα. Διίστα-
νται οἱ ἔννοιες ναός (κατά θρησκευτική προσέγγιση καί Νό-
μο) καί ναός (κατά τήν Ὀρθοδοξία καί Χάρι).

Κι ὅλα αὐτά, ἐκτιμῶ πώς συμπυκνώνονται σέ δύο βιούμενες


προτάσεις, πού ἡ διαφορά τους, εἶναι ἕνα καί μόνο ἕνα, γράμ-
μα. Τό Ν. Τό Ν τοῦ Νόμου καί τό Ν τοῦ Ναοῦ.

Τί σου ἔκαναν Χριστέ μου…. και τί σού ἔκανα Χριστέ μου…

Ἱστορικά, ἐξωστρεφῶς, συναισθηματικά, ἀκοῦμε καί βλέπου-


με νοερά, τί Τοῦ ἔκαναν οἱ ἄλλοι. Οἱ φαρισσαῖοι, οἱ ρωμαῖοι...
Τά τότε ὑπαρκτά πρόσωπα. Ἡ σπείρα, ὁ Πιλάτος πού δίκαζε
τήν Ἀλήθεια, ἔνιπτε τά χέρια του... Μπορεῖ νά δακρύζουμε,
μπορεῖ νά συμπονᾶμε… κατάσταση πού φυσικά δέν
ἀπαγορεύεται, ἀλλά ὅταν τούς τό χρεώνουμε, ἐμεῖς, οἱ ἐκ τοῦ
ἀσφαλοῦς, (οἱ ἐκτός σταυροῦ), μᾶλλον φαίνεται νά ἀπέχουμε
ἀπό τήν ἀντίδραση Τοῦ ἀνεξίκακου Κυρίου, πού ἀναφέρει επί
του σταυροῦ, ἅφες αὐτοῖς… οὐ γάρ οἴδασι τί ποιούσι…

Ἀπέχουμε, ὅσο αἰσθανόμαστε ὅτι ὁ Κύριος, ὁ ‘’αἴρων τίς


ἁμαρτίες τοῦ κόσμου’’ πού σταυρώθηκε τότε… δέν ἔχει δια-
χρονική ἰσχύ, ζωντανά καί δέν ἀναφέρεται σέ μᾶς προσωπι-
κά, ἀλλά γιά τούς ἄλλους. Ἐκεῖ ἀκριβῶς ἔγκειται ἡ διαφορά
μέ τό … τί σου ἔκαναν Χριστέ μου, (συναισθηματικό
ἐπίχρισμα στα τοιχεία τοῦ νοῦ καί τῆς καρδιᾶς), συναισθημα-
τικό επιχρισμα που γρήγορα θά ξεφτίσει, σέ σχέση μέ τό
ἀνεξίτηλο πνευματικό βίωμα τοῦ …τί σου ἔκανα Χριστέ μου
(λαμβάνοντας μέ τήν μετάνοια τήν ἐξουσιοδότηση,

67
το χρίσμα της ἀληθινῆς σοφίας, κατά τό μεταννοεῖτε, ἤγγικεν
γάρ ἡ Βασιλεία).

Ἔτσι περνᾶμε ἀπό τή μία θέση τοῦ συσταυρούμενου ληστῆ


τοῦ ὑβριστῆ, στήν θέση τοῦ εὐγνώμονα, πού ψελλίζει … μνή-
σθητί μου Κύριε, ὅταν ἔλθεις ἐν τή Βασιλεία Σου, ἀνοίγοντας
τήν θύρα τοῦ παραδείσου…

Κι ὁ δρόμος εἶναι, ὅλο καί περισσότερο εὐκρινής. Μετά τήν


ἀδιαφορία, γιά τά πάθη τοῦ Θεανθρώπου, στήνεται μέσα
στόν ἄνθρωπο, ἕνας ναός εὐσεβισμοῦ. Αὐτός, τοῦ
ἐξωστρεφοῦς καί συναισθηματικοῦ πιστοῦ, σάν πρῶτο
οἰκοδόμημα. Αὐτό τό καταπέτασμα σπάει. Αὐτός ὁ ναός
γκρεμίζεται. Φεύγει τό (ν) τοῦ ἔκαναν… καί ἀνοίγεται ἕνας
δρόμος προσωπικῆς μετοχῆς. Ζωντανῆς σχέσης προσώπου
πρός πρόσωπο. Στην ἀρχή, διά τῆς μετανοίας με τήν
ἐνθύμηση τῶν δικῶν μᾶς ὕβρεων, τῶν δικῶν μᾶς
κολλαφισμῶν στό πρόσωπό Του, μαστιγώσεων, ἥλων,
ἀκάνθινου στεφάνου στήν Τιμία Του Κεφαλή… πού ἀπό
ἀστοχία (ἁμαρτία) καί ἔλλειψη πραγματικῆς υἱκῆς ἀγάπης
τελέσαμε καί τελοῦμε. Και στήν συνέχεια διά τῆς
εὐχαριστίας.Μέ τήν δωρεά τῆς χάριτός Του.

(…μπορεῖτε νά διαβάσετε τήν ἱστορία μέ τόν βασιληά καί


τούς 3 γιούς, πού ἐπειδή ἀποχώρησε ἀπότομα, τήν λύση
της κληρονομίας, ἔδωσε ὁ φίλος του πατέρα, ὁ σκύθης
βασιληᾶς/ περίλυπος ἐστίν ἡ ψυχή μου ἕως θανάτου, που
ἀπευθύνθηκαν οἱ 3 γιοί, γιά νά μήν γίνουν ἀδελφοκτόνοι….
ἤ εδω - τό ἀκριβές σημεῖο...)

68
Σχέση ἀδελφῶν, συνανθρώπων καί ΑΓΑΠΗΣ,
που αντανακλά κάθε πράξη καί σκέψη Στόν Κύριο. Ἄστοχη ἤ
εὔστοχη, πρός προβληματισμό μας, αὐτογνωσίας καί θεο-
γνωσίας. Τά πάντα, πάνω στήν κλίμακα.

Ἕκαστον μέλος τῆς ἁγίας σου σαρκός


ἀτιμίαν δί ἠμᾶς ὑπέμεινε. τάς ἀκάνθας ἡ
κεφαλή, ἡ ὄψις τά ἐμπτύσματα, αἵ σιαγό-
νες τά ραπίσματα, τό στόμα τήν ἐν ὄξει
κερασθείσαν χολήν τή γεύσει. τά ὦτα τάς
δυσσεβεῖς βλασφημίας, ὁ νῶτος τήν φραγ-
γέλωσιν καί ἡ χείρ τόν κάλαμον. αἵ τοῦ
ὅλου σώματος ἐκτάσεις ἐν τῷ Σταυρῶ. τά
ἄρθρα τούς ἥλους καί ἡ πλευρά τήν λόγ-
χην. Ὁ παθῶν ὑπέρ ἠμῶν καί παθῶν ἐλευθερώσας ἠμᾶς, ὁ
συγκαταβᾶς ἠμίν φιλανθρωπία καί ἀνυψώσας ἠμᾶς, Παντοδύ-
ναμε Σωτήρ, ἐλέησον ἠμᾶς.

Κι ὅλη ἡ θεία οἰκονομία, γιά νά φτάσουμε πάλι σέ ἐκεῖνο τό


σημεῖο τοῦ ἐτήσιου κύκλου, τῆς Μ. Παρασκευῆς... καί τῶν 33
ὡρῶν κάτω ἀπό τή γῆ, ὡς φυσική συνέχεια τῶν 33 χρόνων ἐπί
τῆς γής, συλλογιζόμενοι τήν ὑπέργεια συνέχεια...

…Ὤ τῶν θαυμάτων τῶν καινῶν! ὤ ἀγαθότητος! ὤ ἀφράστου


ἀνοχῆς! ἐκῶν γάρ ὑπό γῆν σφραγίζεται ὁ ἐν ὑψίστοις οἰκῶν καί
πλάνος Θεός συκοφαντεῖται…

Ἀνάστα Κύριε! Ἀνάστα προσωπικά. Γκρέμισε τόν ἕναν ναό


καί δόμησε τόν ἄλλον μέσα μας! προσκυνοῦμεν Σου τά Πάθη
Χριστέ, δεῖξον ἠμίν καί τήν ἔνδοξόν Σου Ἀνάστασιν…
69
κληρονόμοι τῆς βασιλείας

Ἀπέθανεν ὁ βασιλεύς τῆς Σκυθίας, Περισαΐδης τό ὄνομα,


ἀφήσας τρεῖς υἱούς κληρονόμους τῆς βασιλείας· ἀλλά θέλων
ἕκαστος ἀπο τους ἀδελφούς νά βασιλεύσει μόνος, ἦλθον εἰς
μάχην θανάσιμον. Βάλλουν κριτήν ἄλλον βασιλέα τῆς Θρά-
κης, φίλον του πατρός τῶν, ὁ ὁποῖος τεχνεύεται νά τούς συμ-
βιβάσει μέ τρόπον ἀληθῶς ἐπιτήδειον, ἀλλ' ὅλως παράδοξον.
Προστάζει νά ἐκβάλωσιν ἀπό τόν τάφον τό λείψανον του πα-
τρός τῶν καί νά τό κρεμάσωσιν εἰς ἕνα δένδρον' ἔπειτα κα-
λεί τους τρεῖς ἀδελφούς καί τούς λέγει: «Ἕκαστος ἀπό σᾶς ἄς
ρίψη τό βέλος τοῦ εἰς τό νεκρόν τοῦτο σῶμα καί ὅποιος τό
κτυπήση καλλίτερα, ἐκεῖνος νά εἶναι βασιλεύς».

Παίρνει τό τόξον ὁ πρῶτος υἱός, τό ἐκτείνει, βάζει τό βέλος,


σημαδεύει, ρίπτει’ τό ὅμοιον κάμει καί ὁ δεύτερος. Πώς σας
φαίνεται ἡ ἀχαριστία, ἡ ἀπανθρωπία, ἡ σκληροκαρδία τοιού-
των υιων;

Ἔρχεται καί ὁ τρίτος, παίρνει καί ἑτοιμάζει καί αὐτός τό βέ-


λος του, ἀλλά βλέπων πού πρόκειται νά τό ρίψει, τρομάζει,
ἀφήνει νά πέση το τόξον ἀπό τάς χείρας του καί λέγει: «Ἐγώ
δέν ἐπιθυμῶ νά γίνω μέ τοιοῦτον τρόπον βασιλεύς.
Παραιτοῦμαι καλύτερόν της βασιλείας, παρά νά τοξεύσω τό
λείψανον τοῦ ἀποθαμμένου πατρός μου».

Τί ἔκαμεν τοτε ὁ κριτής; Τοῦτον τόν τρίτον υἱόν ἀπεφάσισε


διά βασιλέα.

70
Τοῦτο τό ἴδιον κάμνω καί ἐγώ σήμερον εἰς τούτους τούς
ἀχαρίστους, τούς ἀπανθρώπους, τούς σκληροκαρδίους υἱούς.
Τοῦτο τό ὁποίον βλεπετε εἶναι τό νεκρόν λείψανον τοῦ Πα-
τρός σας, ὅστις ἀπέθανε κρεμάμενος ἐπί τοῦ ξύλου τοῦ
Σταυροῦ

Λάβετε τά βέλη, ρίψατε, κτυπήσατε, πληγώσατε, δέν ὑπάρχει


τόπος καί δί’ ἄλλας πληγᾶς. Ἀλλοίμονον ὅμως! Δέν εἶναι δύο,
εἶναι πολλοί ἐκεῖνοι οἱ ὁποῖοι ρίπτουν. Τίνος εἴναι τουτο τό
πρῶτον βέλος τό ὁποῖον τοῦ πληγώνει τήν κεφαλήν; Εἶναι τῆς
ἑωσφορικῆς ὑπερηφάνειας, τῆς ἀνυπότακτου καί ἀπαίδευτου
κενοδοξίας, τήν ὁποίαν ἔχουν οἱ Ἱερωμένοι.

Τίνος εἶναι τοῦτο τό δεύτερον βέλος, τό ὁποῖον τοῦ ἀνοίγει


τήν πλευράν; Εἶναι τῆς μνησικακίας, τήν ὁποίαν τρέφουν οἱ
μισάδελφοι.

Καί ἐκεῖνο τό τρίτον βέλος, τό ὁποῖον τοῦ πλήττει τάς χείρας;


Ἐκεῖνο εἶναι τῆς ἀδικίας καί ἁρπαγῆς, τήν ὁποίαν κάνουν οἱ
ἄρχοντες καί οἱ πλούσιοι. Ἀλλ’ ἐκεῖνα τά πολλά βέλη, τά
ὁποῖα, ἔρχονται, τόσον πυκνά καί κατακεντοῦν ὄλας τάς κα-
θαρωτάτας σάρκας Του, τί εἶναι; Αὐτά εἶναι, τά βέλη τῶν
σαρκικῶν ἁμαρτιῶν, τά ὁποία πράττουν ἄνδρες καί γυναῖκες,
παιδία καί γέροντες.

Ἀλλά ποιος ἠμπορεῖ νά μετρήσει ἄλλα ἀναρίθμητα βέλη, τά


ὁποῖα πίπτουν ὡς χάλαζα, καί τά ὁποία ρίπτουν αἵ κατακρί-
σεις, τά ψεύματα, αἵ ἐπιορκίαι αι βλασφημίαι τῶν Χριστιανῶν;
Ἐλᾶτε, ἐλᾶτε, τοξεύετε, χορτάσετε την ορεξίν σᾶς εἰς τό νε-
κρόν σῶμα τοῦ ἀποθαμμένου Πατρός σας, ἐλᾶτε, τέκνα, ἀπό
71
τά θηρία πλέον ἀνήμερα. Ἀλλ’ ὑπάρχει ἄραγε καί κανείς,
ὅστις νά ἔχει καρδίαν ἀνθρώπου; Νά ἔχει ἀγάπην υἱοῦ;

Ὑπάρχει ἄραγε κανείς, ὅστις νά λυπῆται, μήπως τόν τραυμα-


τίσει; Ποῖος εἶναι οὗτος; Φοβοῦμαι, φοβοῦμαι, ὅτι δέν ὑπάρχει,
ἕως ἑνός. Καί ποῦ ἠκούσθη τοιαυτη ἀχαριστία; Ὁ υἱός νά
τραυματίζει τόν πατέρα καί μάλιστα τοιουτον Πατέρα νε-
κρόν; Τοῦτο εἶναι, αὐτό ὡσάν αἵ Χριστιανοί
να ξανασταυρώνουν τόν Ἐσταυρωμένον!

Ψυχή τοῦ καλοῦ μας Πατρός, τοῦ θείου Ἐσταυρωμένου μᾶς


Ἰησοῦ, τί λέγεις; «Ἅφες αὐτοῖς' οὐ γάρ οἴδασι τί ποιούσι»
(Λούκ. κγ' 34)" Πῶς; "Ἁφές αὐτοῖς! Ναί, γλυκύτατέ μου Ἰησοῦ,
ἅφες αὐτοῖς διά τήν παροῦσαν ὥραν, "Ἄς δοθῆ εἰς ὅλους συγ-
χώρησις, Ἴσως ἐννοήσουν ποτέ το σφάλμα τῶν καί
διορθωθῶσιν. «Ἁφές αὐτοῖς». Ἄς εἶναι συγχώρησις λοιπόν,
συγχώρησις’ ἄλλ’ ὡς τόσον, ἄς παύσωσι νά τόν πληγώ-
νουν τα βέλη, ἄς τελειώσωσιν αἵ ἁμαρτίαι, ἄς φανεῖ ἕνα
σημεῖον τῆς μετανοίας, εἰς ἀναστεναγμός, ἕνα δάκρυον. Καρ-
δία τοῦ Ἰησοῦ μου, τί λεγεις; "Ἁφές αὐτοῖς, Πάτερ. Καρδία τοῦ
ἁμαρτωλοῦ, τί ἀποκρίνεσαι:

«Μνήσθητί μου Κύριε, ὅταν ἔλθεις ἐν τή Βασιλεία σου» (Λούκ.


κγ' 42). Ἀμήν.

Τή ὑπερφυεῖ καί περί ἠμᾶς παναπείρω Σου εὐσπλαγχνία,


Χριστέ ὁ Θεός ἐλέησον ἠμᾶς. Ἀμήν.

ἀπό τόν συναξαριστή τῆς Μ.Παρασκευῆς (καί τό τμῆμα) περίλυπος


ἐστίν ἡ ψυχή μου ἕως θανάτου
72
Πρόκρισις και Κρίσις
…ἰδοὺ οὗτος κεῖται εἰς πτῶσιν καὶ ἀνάστασιν πολλῶν ἐν τῷ
᾿Ισραὴλ καὶ εἰς σημεῖον ἀντιλεγόμενον. 35 καὶ σοῦ δὲ αὐτῆς τὴν
ψυχὴν διελεύσεται ρομφαία, ὅπως ἂν ἀποκαλυφθῶσιν ἐκ
πολλῶν καρδιῶν διαλογισμοί. Λουκ.β’)
Αὐτή εἶναι καί ἡ πρό τῆς Κρίσεως, κρίση. Ὅλοι οἱ ἄνθρωποι,
ἀνεξαρτήτως ἄν συμπαθοῦν, ἀντιπαθοῦν, ἀδιαφοροῦν,
πολεμοῦν τόν Σταυρό, βρίσκεται ὁ καθένας μας, ἐκῶν, ἄκων
σέ μία ἀπό τίς δύο ΜΟΝΑΔΙΚΕΣ θέσεις (μέ δυνατότητα με-
ταπήδησης ἀπό τή μία στήν ἄλλη, μέ ἕναν ἐνδιάθετο καρδια-
κό λόγο, μία καλή προαίρεση (ἐκ τῆς ὁποίας θά σωθοῦμε), μέ
ὅλα τά ὑπόλοιπα, ἔργο Κυρίου καί Θεοῦ. Ἕνα ‘’μνήσθητι’’ ὡς
κλειδί καί ἐφεξῆς γιά ὅσο καιρό μᾶς χαρίσει Ὁ Ζωοδότης ἐπί
Σταυροῦ, χρόνο ζωῆς. Μέ μία πρός-ἠλωμένη στάση ζωῆς).
Συσταυρωμένοι, σέ 2 καί μόνο θέσεις, ἑκατέρωθεν τοῦ
Ἐσταυρωμένου.

Ἐν μέσῳ δύο λῃστῶν,


ζυγὸς δικαιοσύνης
εὑρέθη ὁ σταυρός
σου· τοῦ μὲν καταγο-
μένου εἰς ᾅδην, τῷ
βάρει τῆς βλασφημίας, τοῦ δὲ κουφιζομένου πταισμάτων, πρὸς
γνῶσιν θεολογίας, Χριστὲ ὁ Θεός, δόξα σοι.
Μακάρι ὁ καλός Θεός νά μᾶς δίνει δύναμη πρόσ-ἥλωσης στόν
Ζωοποιό Σταυρό, μέ προσανατολισμό βέβαιο πρός τήν
Ἀλήθεια καί Ἀγάπη ἐν Πνεύματι Ἁγίω (ὀρθοδόξως) καί μέ
ἐφόδιο τό "μνήσθητί μου Κύριε, ἐν τή Βασιλεία σου",
73
"μνήσθητί μου Δέσποτα, ἐν τή Βασιλεία σου", "μνήσθητί μου
Ἅγιε, ὅταν ἔλθης ἐν τή Βασιλεία
σου"…
Χαῖρε Ξύλον μακάριον καί ποιός θά
ἦταν ὁ εὔστοχος προσανατολισμός
τοῦ ἀνθρώπου ΑΔΑΜ, ὥστε
ἐπ'αὐτόν νά προσηλωθοῦμε καί νά
μήν ἀλλάξουμε πορεία; ποιός ἄλλος ἀπό εὔστοχη, δλδ σταυ-
ρική/σταυροειδή αγαπη καί ἔρωτα. Πρακτικά καί θεωρητικά,
ἀφοῦ ὁ σταυρός εἶναι ἡ νοητή ρομφαία καί δί αὐτῆς θά περά-
σουμε (ἅμα θέλουμε) διά Αὐτῆς (Τῆς Ἀλήθειας) καί μέσα Σέ
Αὐτήν καί ὑπ'Αὐτής (εὔσπλαγχνα ἀλλά καί ἀπροσωπόληπτα
καί ἀδέκαστα) θά κριθοῦμε.
Δεῦρο παναθλία μου ψυχή, πρὸς τὸν Ὑπεράγαθον, θερμοῖς τοῖς
δάκρυσι πρόσελθε, τὰ πεπραγμένα σοι, πρὸ τῆς κρίσεώς σου,
πάντα ἐξαγόρευσον, καὶ ἵλεων τὸν Κτίστην ταλαίπωρε, σαυτῇ
ἀπέργασαι, καὶ συγχώρησιν ἐξαίτησαι, πρὶν τὴν θύραν κλείσῃ
σοι ὁ Κύριος.
…21 εἶπεν οὖν αὐτοῖς ὁ ᾿Ιησοῦς πάλιν· εἰρήνη ὑμῖν. καθὼς
ἀπέσταλκέ με ὁ πατήρ, κἀγὼ πέμπω ὑμᾶς. 22 καὶ τοῦτο εἰπὼν
ἐνεφύσησε καὶ λέγει αὐτοῖς· λάβετε Πνεῦμα ῞Αγιον· 23 ἄν τι-
νων ἀφῆτε τὰς ἁμαρτίας, ἀφίενται αὐτοῖς, ἄν τινων κρατῆτε,
κεκράτηνται. (Ιωαν.κ’)
Ἀλλιῶς, χωρίς ἄφεση ἁμαρτιῶν ἐκ τῆς Ἱερᾶς
Ἐξομολογήσεως, πῶς θά ὑπάρξει Θεία Κοινωνία; συστολή
πυρίνης ρομφαίας; Ἀληθής βρῶσις καί ἀληθής πόσις; Ἀληθής
μετοχή, …ἀμήν λέγω σοί, σήμερον μέτ ἐμοῦ ἔση ἐν τῷ παρα-
δείσω;
74
Μεγάλο Σάββατο

Τῷ ἁγίῳ καὶ μεγάλῳ Σαββάτῳ, τὴν θεόσωμον Ταφήν, καὶ τὴν


εἰς ᾍδου Κάθοδον τοῦ Κυρίου καὶ Σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ
Χριστοῦ ἑορτάζομεν δι' ὧν τῆς φθορᾶς τὸ ἡμέτερον γένος
ἀνακληθέν, πρὸς αἰωνίαν ζωὴν μεταβέβηκε.

Στίχοι
Μάτην φυλάττεις τὸν τάφον, κουστωδία.
Οὐ γὰρ καθέξει τύμβος αὐτοζωΐαν.

Τῇ ἀνεκφράστῳ σου συγκαταβάσει, Χριστὲ ὁ Θεὸς ἡμῶν,


ἐλέησον ἡμᾶς. Ἀμήν.

75
Οἱ ἐπιστημονικές μετρήσεις γιά τό Ἅγιο Φῶς τοῦ Ρώ-
σου φυσικοῦ Ἀντρέι Βολκόβ τό Μεγάλο Σάββατο τοῦ
2008

To Πάσχα τοῦ 2008, ὁ Ρῶσος φυσικός Ἀντρέι Ἀλεξάντροβιτς


Βολκόβ,1του Ἐθνικοῦ Κέντρου Ἐρευνῶν τῆς Ρωσίας
«Ἰνστιτοῦτο Κουρτσιάτοβ»,2 τέθηκε ἐπικεφαλῆς μίας
ἐπιστημονικῆς ἀποστολῆς πού εἶχε ὡς σκοπό νά διερευνήσει
τό θαῦμα τοῦ Ἁγίου Φωτός. Τό ἐγχείρημα διοργανώθηκε ἀπό
τόν καθηγητή Ἀλεξάντερ Μοσκόφσκι,3 για τίς ἀνάγκες ἑνός
ντοκιμαντέρ πού ἦταν ἀφιερωμένο στόν ρόλο τῶν θαυμάτων
στή θρησκεία.

Τό Μεγάλο Σάββατο τοῦ 2008, περί τίς 09.00 τό πρωί, ὁ Ἀντρέι


Βολκόβ εἰσῆλθε στόν Ναό τῆς Ἀναστάσεως, μαζί μέ τόν κα-
τάλληλο ἐξοπλισμό. Τό βασικό ὄργανο πού χρησιμοποίησε
γιά τίς μετρήσεις τοῦ ἦταν ἕνα ψηφιακό
ὀσιλοσκόπιο4 (oscilloscope), συνδεδεμένο μέ ἕνα laptop πού
ἦταν ἐφοδιασμένο μέ τό κατάλληλο λειτουργικό πρόγραμμα.
Βρισκόταν σέ ἀπόσταση δέκα περίπου μέτρων ἀπό τόν Πανά-
γιο Τάφο καί βασική προτεραιότητά του ἦταν νά καταγράψει
τό φάσμα τῆς ἠλεκτρομαγνητικῆς ἀκτινοβολίας σέ συγκεκρι-
μένες συχνότητες.

Τά ἀποτελέσματα τῶν μετρήσεών του καί τά συμπεράσματα


πού ἐξήχθησαν ἀπό αὐτές, τά περιγράφει ἕνα χρόνο
ἀργότερα, στίς 21 Ἀπριλίου 2009, στήν ἀκόλουθη συνέντευξή
του στή ρωσική ἐφημερίδα Βέρα:

76
– Ἀντρέϊ Ἀλεξάντροβιτς, γιατί ἐσεῖς εἰδικά πήγατε νά
ἐξερευνήσετε τή φύση τοῦ Ἁγίου Φωτός; Συμπίπτει αὐτό μέ τό
ἐπιστημονικό σας ἀντικείμενο;

– Τά τελευταία 12 χρόνια ἀσχολοῦμαι μέ τό ὀνομαζόμενο


πλάσμα χαμηλῆς θερμότητας.
– Τί εἶναι αὐτό;
– Σέ κατάσταση πλάσματος βρίσκεται τό μεγαλύτερο μέρος
τῆς ὕλης τοῦ σύμπαντος: τά ἄστρα, τά γαλαξιακά νέφη, τό
διαστρικό περιβάλλον. Εἶναι ἕνα πολύ ἰονισμένο ἀέριο… Πά-
νω στήν ἴδια τή Γῆ, ὡστόσο, αὐτό εἶναι ἕνα σπάνιο φαινόμενο,
τό ὁποῖο μάθαμε νά δημιουργοῦμε σχετικά πρόσφατα. Γιά
παράδειγμα, στή χειρουργική ἄρχισαν νά χρησιμοποιοῦν
«νυστέρια» ἀπό μία λεπτότατη ροή πλάσματος, πού θερμαί-
νεται μέχρι 5000-7000 βαθμούς. Αὐτό εἶναι ἕνα ὑψηλῆς θερμό-
τητας πλάσμα, μέ τό ὁποῖο μποροῦμε μόνο νά κόβουμε τήν
ὕλη. Ἀλλά ὑπάρχει καί τό πλάσμα χαμηλῆς θερμότητας, πε-
ρίπου 40-80 βαθμῶν, πού μπορεῖ νά ἐπουλώνει τά τραύματα.
Μέ τή δημιουργία τέτοιων ἰατρικῶν «ἐπουλωτικῶν» μηχανη-
μάτων ἀσχολοῦμαι κι ἐγώ, καί ἤδη ἀρχίζουμε τήν παραγωγή
τους.
– Καί ποιά εἶναι ἡ σχέση μέ τό Ἅγιο Φῶς;
– Κρίνοντας ἀπό τίς πολυάριθμες περιγραφές, ἡ ἐμφάνιση
τοῦ Ἁγίου Φωτός συνοδεύεται ἀπό τήν ἐμφάνιση πλάσματος,
πού ἐξωτερικά θυμίζει πολύ τό πλάσμα χαμηλῆς θερμότητας.
Γιά παράδειγμα, εἶναι γνωστό, ὅτι γιά κάποιο διάστημα τό
Φῶς αὐτό δέν καίει καθόλου τά χέρια καί τό πρόσωπο.
Ἐπίσης, σχεδόν ἐπί χίλια χρόνια οἱ αὐτόπτες μάρτυρες μιλᾶνε
γιά κάποιες λάμψεις, πού διατρέχουν τά τείχη τοῦ ναοῦ καί
πρίν καί μετά τήν ἔλευση τοῦ Φωτός.
77
– Τέτοια φαινόμενα πλάσματος εἶναι μοναδικά;
– Βεβαίως. Στό ἐργαστήριο ἐρευνοῦμε τό πλάσμα χαμηλῆς
θερμότητας μόνο στό κενό. Στόν ἀέρα μπορεῖ ἐξίσου νά
ὑπάρχει, ἀλλά μόνο ὑπό αὐστηρά καθορισμένες συνθῆκες…
καί ὑπό πολύ ὑψηλή ὑγρασία. Ἀλλά, πάνω ἀπό τόν Τάφο τοῦ
Κυρίου τό Πάσχα κάνει ζέστη καί ἡ ἀτμόσφαιρα εἶναι ξηρή,
δέν ὑπάρχει καμία ὑγρασία πού νά ἄγει τόν ἠλεκτρισμό, καί
δέν ὑπάρχει πηγή δυνατῆς διαφορᾶς καί δυναμικοῦ. Ἐν τῷ
μεταξύ, ἐμφανίζονται ἐκεῖ λάμψεις, φωτεινές δέσμες, πού,
κατά τή γνώμη μου, μεταμορφώνονται ὕστερα σέ σπίθα καί
γεννοῦν τό Φῶς».

Σύμφωνα μέ τόν Ρῶσο φυσικό, τό φαινόμενο πλάσματος, πού


ἐκτιμᾶται ὅτι λαμβάνει χώρα στό ἐσωτερικό του ναοῦ, ἀπό
ἐπιστημονικῆς ἀπόψεως εἶναι ἀνεξήγητο καί ἀδικαιολόγητο.
Ἡ κορυφαία στιγμή ὅμως, γιά τίς μετρήσεις του, ἐπῆλθε τήν
ὥρα τῆς ἐμφάνισης τοῦ Ἁγίου Φωτός, ὅταν ὁ πατριάρχης βρι-
σκόταν κλεισμένος στό ἐσωτερικό του Τάφου. Ἡ ἀπρόσμενη
μέτρηση καταγράφηκε στίς 14:04 τό μεσημέρι ὥρα
Ἱερουσαλήμ (15:04 ὥρα Ρωσίας). Δύο περίπου λεπτά ἀργότερα
ὁ πατριάρχης ἐξῆλθε μέ τό Ἅγιο Φῶς. Συνεχίζει ὁ Βολκόβ στή
συνέντευξή του:

– Εἶχε ὥρα πού ὁ Πατριάρχης Ἱεροσολύμων εἰσῆλθε στό Κου-


βούκλιο , ἡ τελετή ἄρχισε ... Και ξάφνου – νάτο! Καταγράφηκε
ἀλλαγή φάσματος ἀκτινοβολίας ἐξαιτίας ἀγνώστου σήματος.
Αὐτό συνέβη στίς 15:04. Μία διακύμανση – καί τίποτε ἄλλο
παρόμοιο. Καί σύντομα ἐμφανίστηκε ὁ Πατριάρχης
Ἱεροσολύμων μέ ἀναμμένο κερί.
– Καί τί διακύμανση ἦταν αὐτή;
78
– Ἠλεκτρικό φορτίο. Τό τί εἶναι, ἀπό ποῦ προῆλθε, δέν γνωρί-
ζω. Ἀργότερα, ἔχοντας ἤδη ἐπιστρέψει στή Ρωσία,
ἀσχολήθηκα μέ τήν ἀποκωδικοποίηση τῶν καταγραμμένων
ραδιοφωνικῶν σημάτων. Ἡ διαδικασία (τῶν μετρήσεων) κρά-
τησε ἔξι ὧρες καί τριάντα λεπτά. Μία μέτρηση περιλαμβάνει
γύρω στά χίλια «καρέ». Ἀρκετά κουραστική δουλειά.Ἀλλά
ἐπιβεβαιώθηκε τό ἑξῆς: πρίν τήν ἐμφάνιση τοῦ Φωτός ὑπῆρξε
ἠλεκτρική ἐκκένωση… Δέν μπορῶ τώρα νά σᾶς πῶ λεπτομέ-
ρειες, γιατί ἔχω δεσμευτεῖ ἀπέναντι στόν δημιουργό του ντο-
κιμαντέρ. Τό χαρτογράφημα τῶν μετρήσεων θά εἶναι
ἀναλυτικά παρατεθειμένο ἐκεῖ. Ἀλλά, τό πιό σημαντικό τό
ἔχω ἤδη ἀναφέρει: ἦταν μία ἠλεκτρική ἐκκένωση….Γιατί εἶναι
σημαντικό αὐτό;Βλέπετε, ἐδῶ δημιουργεῖται μία πλήρης
εἰκόνα. Σᾶς ἔχω ἤδη πεῖ γιά τά φαινόμενα πλάσματος – τά
ὁποία ἀπό μόνα τους εἶναι ἕνα θαῦμα, ἀφοῦ στόν ναό δέν
ὑπάρχουν οἱ παραμικρές συνθῆκες γιά τή δημιουργία τους. Τό
δεύτερο ἀνεξήγητο γεγονός εἶναι: ἡ ἠλεκτρική φόρτιση τοῦ
ἀέρα πού εἶναι ἐμφανής ἀκόμη καί χωρίς τίς συσκευές– πολ-
λοί νοιώθουν ὅτι κατά τήν ἔλευση τοῦ Ἁγίου Φωτός τούς ση-
κώνονται ὄρθιες οἱ τρίχες στά χέρια. Αὐτό εἶναι δυνατό μόνον
ὑπό πολύ μεγάλη διαφορά ἠλεκτρικῶν δυναμικῶν, ἄς ποῦμε,
μεταξύ της στέγης τοῦ σπιτιοῦ καί τοῦ πατώματος τοῦ
ἰσογείου. Καί αὐτό, ἐάν τό σπίτι εἶναι ἀπό καθαρό χαλαζία
καί ἔξω ἔχει καταιγίδα. Ἀλλά τό Πάσχα στά Ἱεροσόλυμα, κα-
τά κανόνα, δέν συμβαίνει καμία καταιγίδα, κάνει αἴθριο και-
ρό. Καί ὁ ἴδιος ὁ Ναός τοῦ Κυρίου εἶναι χτισμένος ἀπό διάφο-
ρα ὑλικά – μάρμαρο, ἀσβεστιογενή πετρώματα, ξύλο. Τό
ἔχουν χτίσει χωρίς ἑνιαῖο σχέδιο καί ἔχει ἕνα πλῆθος ἀπό
διάφορους βοηθητικούς χώρους. Γι’ αὐτό, ἡ ὑποψία, ὅτι ἐξ
ἀρχῆς εἶχε τοποθετηθεῖ μέσα τοῦ ἕνας τεράστιος μετασχημα-
79
τιστής, ἀπαραίτητος γιά τή συσσώρευση ἠλεκτρικοῦ φορτίου
καί τῆς μετέπειτα ἐκκένωσης, εἶναι ἁπλά ἐξωπραγματική.
Ἀλλά ἡ διαφορά τῶν ἠλεκτρικῶν δυναμικῶν παρόλα ταῦτα
δημιουργεῖται! Καί σημειωτέον, σέ συγκεκριμένη ἡμέρα, τό
Πάσχα, μετά τίς προσευχές στό Κουβούκλιο. Και ἐδῶ
ἐμφανίζεται ἐνώπιόν μας ἡ τελευταία πτυχή πού
ἀνακαλύψαμε – ἡ ἐμφάνιση τοῦ Φωτός συνοδεύεται ἀπό
ἠλεκτρική ἐκκένωση. Δηλαδή, αὐτό σημαίνει, ὅτι ἡ ἐμφάνιση
τοῦ Φωτός εἶναι ἀναπόσπαστο κομμάτι ὅλων αὐτῶν τῶν
ἀπίστευτων, πλήρως ἀνεξήγητων φαινομένων, πού ἔχουν μία
ἠλεκτρική φύση. Δέν εἶναι αὐτό μία ἐπιβεβαίωση τῆς
θαυματουργικῆς φύσης του;»

Ὁ Ἀντρέι Βολκόβ ἀναφέρει ὅτι, λίγο πρίν τήν ἐμφάνιση τοῦ


Ἁγίου Φωτός, ἔλαβαν χώρα καί καταγράφηκαν ἐπιστημονικά
τρία ἀνεξήγητα γεγονότα:

Τό πρῶτο εἶναι ἡ ἀδικαιολόγητη παρουσία τοῦ φαινομένου


πλάσματος, τό ὁποῖο, ὅπως ἀναφέρει, εἶναι ἀπό μόνο τοῦ ἕνα
«θαῦμα».
Τό δεύτερο εἶναι ἡ ἐπίσης ἀδικαιολόγητη καί ἀνεξήγητη
ἠλεκτρική φόρτιση τοῦ ἀέρα σέ συνδυασμό μέ τήν
ἐξακρίβωση μεγάλης διαφορᾶς ἠλεκτρικοῦ δυναμικοῦ.
Τό τρίτο εἶναι ἡ παρουσία ἠλεκτρικῆς ἐκκένωσης τήν ὥρα τῆς
ἐμφάνισης τοῦ Ἁγίου Φωτός.

Τά τρία αὐτά γεγονότα, πού καταγράφηκαν ταυτόχρονα, τά


χαρακτηρίσει «ἀπίστευτα καί πλήρως ἀνεξήγητα».

80
Ἡ ἔρευνα τοῦ Ἀντρέι Βολκόβ παρουσιάζει πολύ μεγάλο
ἐνδιαφέρον καί ἀποτελεῖ μία τελείως διαφορετική προσέγγι-
ση στό θαῦμα τοῦ Ἁγίου Φωτός, καθαρά ἐπιστημονική. Τα
ἀποτελέσματα τῶν μετρήσεών του, σύμφωνα μέ τόν ἴδιο,
ἀποτελοῦν «μία ἐπιβεβαίωση τῆς θαυματουργικῆς φύσης τοῦ
φαινομένου».

Καί αὐτό ἀπό μόνο τοῦ σημαίνει πολλά.


Ἄς περάσουμε, ὅμως, τώρα στή δεύτερη ἑνότητα τῶν διηγή-
σεών μας, ἐπιστρέφοντας καί πάλι στό ταξίδι μας στόν χρόνο.
Βρισκόμαστε στίς ἀρχές τοῦ 12ου αἰώνα καί τό ὁδοιπορικό μας
συνεχίζεται μέ τόν Γερμανό ἱστορικό Ἀλβέρτο τοῦ Ἄαχεν.

...Σήμερον συνέχει τάφος, τόν συνέχοντα παλάμη τήν Κτίσιν,


καλύπτει λίθος, τόν καλύψαντα ἀρετή τούς οὐρανούς, ὑπνοί ἡ
ζωή, καί Ἅδης τρέμει, καί Ἀδάμ τῶν δεσμῶν ἀπολύεται. Δόξα τή
σή οἰκονομία, δί' ἤς τελέσας πάντα σαββατισμόν αἰώνιον,
ἐδωρήσω ἠμίν, τήν παναγίαν ἐκ νεκρῶν σου Ἀνάστασιν.

81
Ὁ Σταυρός τοῦ Ἁγίου Φωτός
Μπορεῖ τό μετρούμενο (προαναφερθέν) νά προκαλεῖ σέ
ὠρισμένους μία κάποια αἴσθηση καί ἕλξη, ἀλλά σκοπός γιά
ὅλους, εἶναι τό βίωμα Αὐτοῦ. Ὄχι τοπικά καί χρονικά τό
Μ.Σάββατο ΜΟΝΟ, ἀλλά καθημερινά καί ἀμήν γιά πάντα
καί ἐν παντί τόπω. Ἀφοῦ ἡ ὅλη θεία οἰκονομία ἔγκειται γιά
τόν ἁγιασμό, γιά τήν ἀντίληψη, μετοχή καί ἀνάπαυση Τοῦ
Παρακλήτου.

…τό Ἅγιο Φῶς, ἀναβλύζει /


κατεβαίνει (τυπώνοντας την
κάθετη διάσταση) ἀπό τόν
Πανάγιο Τάφο... καθ'ὅλην
τήν διάρκεια τοῦ ἔτους,
ἐπισκέπτεται τόν δεξί καί
ἀριστερό ὦμο (ὁριζόντια διά-
σταση) ὅπως τυποῦται μετά
τοῦ Πατρός (κεφαλή) καί Υἱοῦ (κοιλία) στό ... καί τοῦ Ἁγίου
Πνεύματος (ὁριζόντια) προσθέτοντας τεκνία (χαρίσματα) κα-
τά τάξη καί ἑτοιμότητα στούς ἀνθρώπους, ὅπως χάριζε τεκνία
στόν Ἰακώβ (στόν τύπο τοῦ Ἁγίου Πνεύματος - σκιά ΠΔ - )
ἀπό Λεία καί ἀπό Ραχήλ. Πράξη καί θεωρία... ὅλα πρός δόξα
Θεοῦ!!!

Βιοῦται* μαζί μέ τόν μεταβολισμό, (σέ ξεχωριστό


ὑποκεφάλαιο ἀναλύεται ἀργότερα) ποῦ ὁ φυσικός μέ τόν
πνευματικό στόν ζῶντα ἄθρωπο, σχηματίζουν πάλι τόν
σταυρό, προτείνοντας τό ἀναστάσιμο πολίτευμα τοῦ σταυροῦ.
Τρόπο ζωῆς ‘’παραμονῆς στόν Ἅδη, χωρίς ἀπελπισία’’ …

82
Ἅγιο Πνεῦμα εἶναι Πνεῦμα Θεοῦ, Πνεῦμα Χριστοῦ, νοῦς
Χριστοῦ, Πνεῦμα Κυρίου, Κύριος, Πνεῦμα Υἱοθεσίας,
ἀληθείας, ἐλευθερίας, Πνεῦμα σοφίας, συνέσεως, βουλῆς,
ἰσχύος, γνώσεως, εὐσεβείας, φόβος Θεοῦ.
Τό Ἅγιο Πνεῦμα εἶναι Πνεῦμα δημιουργό πού ἀναγεννᾶ διά
τοῦ βαπτίσματος καί διά τῆς Ἀναστάσεως. Εἶναι Πνεῦμα πού
γνωρίζει τά πάντα, διδάσκει, πνέει ὅπου καί ὅσο θέλει, ὁδηγεῖ,
λαλεῖ καί ἀποστέλλει.
Τό Ἅγιο Πνεῦμα ἀποκαλύπτει, φωτίζει, ζωοποιεῖ, μᾶλλον δέ
εἶναι τό ἴδιο φῶς καί ζωή. Καθιστά τους ἀνθρώπους ναούς,
τούς θεοποιεῖ καί τούς τελειοποιεῖ.
Τό Ἅγιο Πνεῦμα εἶναι ἡ πηγή τῆς σοφίας καί μπορεῖ νά ἐξηγεῖ
καί νά διασαφηνίζει τά πάντα, εἶναι αὐτεξούσιο καί
ἀναλλοίωτο, εἶναι παντοδύναμο, ἐπιβλέπει τά πάντα καί δι-
εισδύει σ'ὅλα τά πνεύματα. Τό Ἅγιο Πνεῦμα εἶναι αὐτό πού
μοιράζει τά χαρίσματα, εἶναι νοερό, πολυμερές, σαφές,
εὐκρινές, ἀνεμπόδιστο καί ἀμόλυντο ".
Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος
---
* γενεαί δεκατέσσερις (14+14+12)
Ἐνεργοῦν Ὁ Κύριος καί Ὁ Παράκλητος ἕως τῆς συντελεί-
ας…γιά τήν ἀνάπλαση, ἀνάσταση καί σωτηρία μας

83
Κυριακή της Αναστάσεως

Τῇ ἁγίᾳ καὶ μεγάλῃ Κυριακῇ τοῦ Πάσχα, αὐτὴν τὴν


ζωηφόρον Ἀνάστασιν ἑορτάζομεν τοῦ Κυρίου, καὶ Θεοῦ καὶ
Σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ.

Στίχοι
Χριστὸς κατελθὼν πρὸς πύλην ᾍδου μόνος
Λαβὼν ἀνῆλθε πολλὰ τῆς νίκης σκῦλα.

Αὐτῷ ἡ δόξα καὶ τὸ κράτος εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων,


Ἀμήν.

Ἀνάστασιν Χριστοῦ θεασάμενοι, προσκυνήσωμεν Ἅγιον, Κύριον,


Ἰησοῦν τὸν μόνον ἀναμάρτητον. Τὸν Σταυρόν σου, Χριστέ,
προσκυνοῦμεν, καὶ τὴν ἁγίαν σου Ἀνάστασιν ὑμνοῦμεν καὶ
δοξάζομεν. Σὺ γὰρ εἶ Θεὸς ἡμῶν, ἐκτός σου ἄλλον οὐκ οἴδαμεν,
τὸ ὄνομά σου ὀνομάζομεν. Δεῦτε πάντες οἱ πιστοί,
προσκυνήσωμεν τὴν τοῦ Χριστοῦ ἁγίαν Ἀνάστασιν· ἰδοὺ γὰρ
ἦλθε διὰ τοῦ Σταυροῦ, χαρὰ ἐν ὅλῳ τῷ κόσμῳ. Διὰ παντὸς
εὐλογοῦντες τὸν Κύριον, ὑμνοῦμεν τὴν Ἀνάστασιν αὐτοῦ·
Σταυρὸν γὰρ ὑπομείνας δι' ἡμᾶς, θανάτῳ θάνατον ὤλεσεν.

Ἀναστὰς ὁ Ἰησοῦς ἀπὸ τοῦ τάφου καθὼς προεῖπεν, ἔδωκεν


ἡμῖν τὴν αἰώνιον ζωὴν καὶ μέγα ἔλεος.

84
Λόγος κατηχητικός (τοῦ ἐν Ἁγίοις Πατρὸς ἡμῶν
ἁγίου Ἰωάννου Χρυσοστόμου)

Εἰς τὴν ἁγίαν καὶ λαμπροφόρον ἡμέραν τῆς ἐνδόξου καὶ


σωτηριώδους Χριστοῦ τοῦ Θεοῦ ἡμῶν, Ἀναστασεως.

Εἴ τις εὐσεβὴς καὶ φιλόθεος ἀπολαυέτω τῆς καλῆς ταύτης καὶ


λαμπρᾶς πανηγύρεως, Εἴ τις δοῦλος εὐγνώμων, εἰσελθέτω
χαίρων εἰς τὴν χαρὰν τοῦ Κυρίου αὐτοῦ. Εἴ τις ἔκαμε
νηστεύων, ἀπολαυέτω νῦν τὸ δηνάριον. Εἴ τις ἀπὸ τῆς πρώτης
ὥρας εἰργάσατο, δεχέσθω σήμερον τὸ δίκαιον ὄφλημα. Εἴ τις
μετὰ τὴν τρίτην ἦλθεν, εὐχαρίστως ἑορτασάτω. Εἴ τις μετὰ
τὴν ἕκτην ἔφθασε, μηδὲν ἀμφιβαλλέτω· καὶ γὰρ οὐδὲν
ζημιοῦται. Εἴ τις ὑστέρησεν εἰς τὴν ἐννάτην, προσελθέτω,
μηδὲν ἐνδοιάζων. Εἴ τις εἰς μόνην ἔφθασε τὴν ἑνδεκάτην, μὴ
φοβηθῇ τὴν βραδύτητα· φιλότιμος γὰρ ὢν ὁ Δεσπότης,
δέχεται τὸν ἔσχατον, καθάπερ καὶ τὸν πρῶτον. Ἀναπαύει τὸν
τῆς ἑνδεκάτης, ὡς τὸν ἐργασάμενον ἀπὸ τῆς πρώτης. Καὶ τὸν
ὕστερον ἐλεεῖ, καὶ τὸν πρῶτον θεραπεύει, κᾀκείνῳ δίδωσι, καὶ
τούτῳ χαρίζεται. Καὶ τὰ ἔργα δέχεται, καὶ τὴν γνώμην
ἀσπάζεται. Καὶ τὴν πρᾶξιν τιμᾷ, καὶ τὴν πρόθεσιν ἐπαινεῖ·
οὐκοῦν εἰσέλθετε πάντες εἰς τὴν χαρὰν τοῦ Κυρίου ἡμῶν, καὶ
πρῶτοι καὶ δεύτεροι τὸν μισθὸν ἀπολαύετε. Πλούσιοι καὶ
πένητες μετ' ἀλλήλων χορεύσατε. Ἐγκρατεῖς καὶ ῥάθυμοι τὴν
ἡμέραν τιμήσατε. Νηστεύσαντες καὶ μὴ νηστεύσαντες,
εὐφράνθητε σήμερον. Ἡ τράπεζα γέμει τρυφήσατε πάντες, ὁ
μόσχος πολὺς μηδεὶς ἐξέλθῃ πεινῶν. Πάντες ἀπολαύετε τοῦ
συμποσίου τῆς πίστεως. Πάντες ἀπολαύσατε τοῦ πλούτου τῆς
χρηστότητος. Μηδείς θρηνείτω πενίαν· ἐφάνη γὰρ ἡ κοινὴ

85
βασιλεία. Μηδεὶς ὀδυρέσθω πταίσματα· συγγνώμη γὰρ ἐκ τοῦ
τάφου ἀνέτειλε. Μηδεὶς φοβείσθω θάνατον· ἠλευθέρωσε γὰρ
ἡμᾶς τοῦ Σωτῆρος ὁ θάνατος. Ἔσβεσεν αὐτόν, ὑπ' αὐτοῦ
κατεχόμενος. Ἐσκύλευσε τὸν ᾍδην, ὁ κατελθὼν εἰς τὸν
ᾍδην. Ἐπίκρανεν αὐτόν, γευσάμενον τῆς σαρκὸς αὐτοῦ, καὶ
τοῦτο προλαβὼν Ἡσαΐας, ἐβόησεν· ὁ ᾍδης, φησίν, ἐπικράνθη
συναντήσας σοι κάτω. Ἐπικράνθη, καὶ γὰρ κατηργήθη.
Ἐπικράνθη, καὶ γὰρ ἐνεπαίχθη. Ἐπικράνθη, καὶ γὰρ
ἐνεκρώθη. Ἐπικράνθη, καὶ γὰρ καθῃρέθη. Ἐπικράνθη, καὶ
γὰρ ἐδεσμεύθη. Ἔλαβε σῶμα, καὶ Θεῷ περιέτυχεν. Ἔλαβε
γῆν, καὶ συνήντησεν οὐρανῷ. Ἔλαβεν, ὅπερ ἔβλεπε, καὶ
πέπτωκεν, ὅθεν οὐκ ἔβλεπε. Ποῦ σου θάνατε τὸ κέντρον; ποῦ
σου ᾍδη τὸ νῖκος; Ἀνέστη Χριστός, καὶ σὺ καταβέβλησαι.
Ἀνέστη Χριστὸς καὶ πεπτώκασι δαίμονες. Ἀνέστη Χριστός, καὶ
χαίρουσιν Ἄγγελοι. Ἀνέστη Χριστός, καὶ ζωὴ πολιτεύεται.
Ἀνέστη Χριστός, καὶ νεκρὸς οὐδεὶς ἐπὶ μνήματος. Χριστὸς γὰρ
ἐγερθείς ἐκ νεκρῶν ἀπαρχὴ τῶν κεκοιμημένων ἐγένετο. Αὐτῷ
ἡ δόξα καὶ τὸ κράτος εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων, Ἀμήν.

86
Ὁ Ἰησοῦς Χριστός, τό ἱερώτατον Πάσχα

+π.Γεωργίου Καψάνη (προηγούμενου Ι.Μ.Ὁσίου Γρηγορίου)

Ἡ λέξις «Πάσχα» σημαίνει διάβασις(*). Ἑόρταζαν οἱ Ἑβραῖοι


τό Πάσχα, δηλαδή τήν διάβασί τους ἀπό τήν δουλείαν τῆς Αἰ-
γύπτου στήν γῆν τῆς ἐπαγγελίας. Ἀλλά αὐτό τό πάσχα ἦταν
προεικόνισις τοῦ αἰωνίου Πάσχα, τοῦ ἀληθινοῦ Πάσχα, τό
ὁποῖον λαχταροῦσε ὅλη ἡ ἀνθρωπότης. Πῶς, ὄχι ἁπλῶς θά
ἐλευθερώνονταν οἱ ἄνθρωποι ἀπό μιά δουλεία ἀνθρώπινη,
ἀλλά πῶς θά ἐλευθερώνονταν ἀπό τήν σκλαβιά τοῦ θανάτου.
Καί αὐτή τήν διάβασι ἐκ τοῦ θανάτου εἰς τήν ζωήν, τήν ἔκανε
ὁ νέος Μωυσῆς. Ὁ παλαιός Μωυσῆς πέρασε τόν λαό ἀπό τήν
Αἴγυπτο στήν ἐλευθερία. Ὁ νέος Μωυσῆς, ὁ Κύριος Ἰησοῦς
Χριστός, μᾶς πέρασε ἐκ τοῦ θανάτου εἰς τήν ζωήν· εἶναι τό
Πάσχα μας, ὅπως λένε καί οἱ ἱεροί ὕμνοι πού ἐψάλαμε ἀπόψε:
«Πάσχα … ἱερώτατον Χριστέ»[1].

Ὁ Χριστός εἶναι τό ἱερώτατον Πάσχα, ἡ μετάβασίς μας ἐκ τοῦ


θανάτου εἰς την ζωήν. Ὅμως, γιά νά μπορέσῃ ὁ Κύριος νά
μᾶς ἐξαγάγῃ ἐμᾶς, τούς ἀδελφούς Του, τά παιδιά Του, ἐκ τοῦ
θανάτου εἰς τήν ζωήν, ἔπρεπε ὁ Ἴδιος νά μπῇ στήν διαδικασία
τοῦ θανάτου καί νά νικήσῃ τόν θάνατον προσωπικά. Καί
αὐτό ἔκανε μέ ἄπειρη ἀγάπη καί ταπείνωσι γιά μᾶς. Ὄ Ἰδιος
ἀνεδέχθη τόν θάνατό μας, ὥστε διά τοῦ θανάτου Του νά τόν
νικήσῃ καί νά μᾶς χαρίσῃ τήν αἰώνιον ζωήν.

Τώρα ξέρουμε, ὅτι ὅποιος θέλει νά μετάσχῃ στήν Ἀνάστασι


τοῦ Χριστοῦ, πρέπει νά ἑνωθῇ μέ τόν Χριστό. Δέν μπορεῖ κα-
νείς μόνος του νά περάσῃ ἐκ τοῦ θανάτου εἰς τήν ζωήν. Ἐάν
87
τότε, στήν Παλαιά Διαθήκη, χρειαζόταν ἕνας ἄνθρωπος, ὁ
Μωυσῆς, νά ὁδηγήσῃ τόν λαόν ἀπό τήν δουλεία στήν
ἐλευθερία, πόσο μᾶλλον τώρα χρειάζεται ὄχι ἕνας ἄνθρωπος,
δέν φτάνει ἕνας ἄνθρωπος, ἀλλά χρειάστηκε ἕνας Θεάνθρω-
πος, γιά νά μπορέσῃ νά μᾶς περάσῃ ἐκ τῆς δουλείας τοῦ θα-
νάτου, τῶν παθῶν, τῆς ἁμαρτίας, τοῦ διαβόλου, «εἰς τήν
ἐλευθερίαν τῶν τέκνων τοῦ Θεοῦ»[2], διά τοῦ θανάτου Του
καί τῆς Ἀναστάσεώς Του.

Αὐτό τό μεγάλο γεγονός, αὐτό τό Πάσχα ἑορτάζομε οἱ


Ὀρθόδοξοι Χριστιανοί σήμερα σέ ὅλο τόν κόσμο, καί μᾶς δίδε-
ται ἡ εὐκαιρία γιά μιά ἀκόμα φορά νά ἐκφράσωμε τήν μεγά-
λη μας εὐγνωμοσύνη πρός τόν Κύριο, γιά τό μεγάλο Του δῶρο
πού εἶναι ἡ Ἀνάστασίς Του καί ἡ ἀνάστασίς μας. Ἀλλά, ὅπως
ὅλα τά δῶρα τοῦ Θεοῦ εἶναι μέν δῶρα δικά Του, ἀλλά πρέπει,
χρειάζεται, γιά νά τά ἀξιοποιήσωμε, ἐμεῖς νά τά ἀποδεχθοῦ-
με καί νά τά καλλιεργήσωμε, ἔτσι καί αὐτό τό δῶρο τῆς
Ἀναστάσεως δέν θά μᾶς ὠφελήσῃ, ἐάν ἐμεῖς οἱ ἴδιοι δέν ζητή-
σωμε τό δῶρο καί δέν γίνωμε ἄξιοι τοῦ δώρου.

Καί [γιά] τό πῶς θά γίνουμε ἄξιοι τοῦ δώρου, ἀκούσαμε ἀπό


ἕνα Γέροντα τῆς Ὀρθοδοξίας, τόν π. Ἰουστῖνο Πόποβιτς, θεο-
λόγον μεγάλον, ἀλλά καί ἅγιον ἄνθρωπον, Σέρβον στήν κα-
ταγωγή, ὁ ὁποῖος μᾶς εἶπε, πῶς ἐμεῖς θά γίνουμε ἄξιοι τοῦ
δώρου τῆς Ἀναστάσεως: μέ τόν ἀγῶνα μας κατά τῆς
ἁμαρτίας[3]. Κάθε ἁμαρτία μᾶς φέρνει στόν θάνατο. Κάθε νί-
κη κατά τῆς ἁμαρτίας μᾶς φέρνει στήν αἰώνια ζωή. Καί ὁ π.
Ἰουστῖνος ἦταν ἄνθρωπος τῆς Ἀναστάσεως, ἦταν μεταξύ τῶν
ἀναστημένων ἀνθρώπων, αὐτῶν, οἱ ὁποῖοι ἀπό τώρα ἔλαβαν
τά σπέρματα τῆς Ἀναστάσεως καί γι’ αὐτό ἔχουν ἤδη μεταβεῖ
88
ἐκ τοῦ θανάτου εἰς τήν ζωήν. Ἡ Ἐκκλησία μας εἶναι γεμάτη
ἀπό ἀναστημένους ἀνθρώπους, παλαιούς καί νέους, οἱ ὁποῖοι
εἶναι καί γιά μᾶς καί φῶς, καί ἐλπίδα καί δύναμις.

Εὐχαριστοῦμε τόν Ἀναστάντα Κύριον καί παρακαλοῦμε τήν


ἀγαθότητά Του νά μᾶς φωτίσῃ κι ἐμᾶς καί νά
συμπεριληφθοῦμε στήν συνοδεία τῶν ἀναστημένων
ἀνθρώπων, οἱ ὁποῖοι διαμέσου τῶν αἰώνων Τόν ἀκολουθοῦν.
Μιά μεγάλη πορεία. Μπροστά πηγαίνει ὁ Σταυρωθείς καί
Ἀναστάς Κύριος καί ἀπό πίσω οἱ ἐσταυρωμένοι καί
ἀναστημένοι Χριστιανοί. Διότι κι ὁ Χριστιανός δέν μπορεῖ νά
εἶναι ἀναστημένος, ἐάν προηγουμένως δέν εἶναι σταυρωμέ-
νος, δέν ἐσταύρωσε τά πάθη του καί τόν παλαιόν ἄνθρωπον.
Σ’ αὐτή τήν λιτανεία μᾶς καλεῖ ὁ Κύριος. Καί ἐμεῖς θέλουμε
νά Τόν ἀκολουθήσουμε. Ἡ ἀδυναμία, ἡ ἀκηδία μας, τά πάθη
μας μᾶς ἐμποδίζουν. Ἀλλά παρόλα αὐτά, πρέπει νά
ἀγωνιστοῦμε ἀπό ἀγάπη γιά τόν Θεό, ἀπό ἀγάπη γιά τόν
Χριστό, καί ἀπό ἀγάπη γιά τήν δική μας σωτηρία.
Εὔχομαι, ὁ Ἀναστάς Κύριος νά εἶναι πάντοτε μαζί μας καί
στίς διάφορες δυσκολίες τῆς ζωῆς μας. Ἀλλά, καί κυρίως, ὁ
Κύριος νά εἶναι μαζί μας τήν ὥρα πού θά φεύγουμε ἀπό
αὐτόν τόν κόσμο καί θά ἀντιμετωπίσωμε προσωπικά τόν θά-
νατό μας, πού εἶναι ἡ πιό κρίσιμη στιγμή τῆς ζωῆς μας. Εἶναι
οἱ πιό δύσκολες ἐξετάσεις πού θά δώσωμε. Πολλές φορές κα-
λούμεθα νά δώσωμε ἐξετάσεις σ’ αὐτή τήν ζωή, πνευματικές
ἐξετάσεις ἐννοῶ, ἀλλά οἱ τελικές ἐξετάσεις καί οἱ πιό δύσκο-
λες εἶναι ἐκεῖνες τίς ὁποῖες θά δώσωμε τήν ὥρα τοῦ θανάτου
μας. Μακάρι, ἐκείνη τήν ὥρα νά εἴμαστε γεμᾶτοι ἀπό τήν Χά-
ρι καί τό Φῶς τοῦ Ἀναστάντος Κυρίου μας, ὥστε καί ἡ ἔξοδός

89
μας ἐκ τοῦ κόσμου τούτου νά εἶναι ἐν τῷ Φωτί τοῦ Ἀνα-
στάντος Χριστοῦ.

Χριστός Ἀνέστη! Ἀληθῶς Ἀνέστη!

Σημειώσεις:
(*) Ὁμιλία στήν Τράπεζα τῆς Μονῆς, τό Πάσχα τοῦ 2007.

[1] Πρβλ. «Ὦ Πάσχα τό μέγα, καί ἱερώτατον, Χριστέ» (τροπάριον θ’


ᾠδῆς τοῦ Κανόνος τῆς Ἀναστάσεως).
[2] Ρωμ. 8,21.
[3] Ὁσίου Ἰουστίνου Πόποβιτς, Καταδικασμένοι νά εἶναι ἀθάνατοι,
«Φιλοσοφικοί Κρημνοί», ἔκδ. Ἱ. Μ. Χιλανδαρίου, σελ. 160, παρ. 3.

90
Διακαινίσιμος Εβδομάς

Ἡ Ἀνάστασίς σου Χριστὲ Σωτὴρ ἅπασαν ἐφώτισε τὴν


οἰκουμένην, καὶ ἀνεκαλέσω τὸ ἴδιον πλάσμα, Παντοδύναμε
Κύριε, δόξα σοι.

Ἡ οἰκουμένη μέ τήν θεολο-


γική ἔννοια, φωτίζεται ἀπό
τόν νοητό ἥλιο.

Ἡ πρώτη κλῆσις ἔγινε τά


Χριστούγεννα, ὅταν
καλεῖται ὁ ἄνθρωπος νά
φωτιστεῖ ἀπό τό ἀληθινό φῶς, σέ σχέση μέ τά ἄστρα (οἱ τοῖς
ἄστροις λατρεύοντες…). Ἡ ἀνάκλησις ὅμως τώρα τοῦ πλά-
σματός Του, τό Πάσχα, δέν ἐξαντλεῖται στό νά μείνουμε
ἀπέναντι, φωτιζόμενοι καί θερμαινόμενοι ἀπ’ ἔξω καί ἀπό
μακρυά νά θεωροῦμε, ἀλλά νά μετέχουμε αὐτοῦ του πυρός.

Εἶναι ἡ διαφορά του μή μοῦ ἄπτω καί τοῦ ἐλθέ βάλε … κα-
θορίζοντας τόν χῶρο τῆς θεωρίας ἀπό τόν χῶρο τῆς ἀληθοῦς
βρώσης καί πόσεως… (ἀνάλυση λεπτομερειῶν, στό ὁμότιτλο
κείμενο).

91
Αντιπάσχα, Κυριακή του απ.Θωμά και ψηλαφήσεως

"Μεθ’ ἡμέρας ὀκτὼ τῆς Ἐγέρσεώς σου Ἰησοῦ βασιλεῦ,


μονογενὲς Λόγε τοῦ Πατρός, ὤφθης τοῖς Μαθηταῖς σου,
κεκλεισμένων τῶν θυρῶν, τὴν εἰρήνην σου παρεχόμενος, καὶ τῷ
ἀπιστοῦντι Μαθητῇ τοὺς τύπους ἔδειξας. Δεῦρο ψηλάφησον
τὰς χεῖρας, καὶ τοὺς πόδας, καὶ τὴν ἀκήρατόν μου πλευράν, ὁ
δὲ πεισθεὶς ἐβόα σοι· ὁ Κύριός μου καὶ ὁ Θεός μου, δόξα σοι"

92
Ἡ Κλίμαξ, ὡς δρόμος ἀπό τό κατ’εἰκόνα στό
καθ’ὠμοίωσιν.

Ὅλα μας ἐπιτρέπονται, ἀλλά δέν


μᾶς συμφέρουν τά πάντα. Κάθε
μᾶς πράξη καί σκέψη, ἀντανακλᾶ
καί ὁρίζει τήν θέση μας πάνω σέ
αὐτήν τήν κλίμακα, (ἄν ἔχουμε ξε-
κινήσει τόν καλό ἀγώνα). Δρόμος
καί ‘’στάδιο’’ ἀπό τή γῆ στόν
οὐρανό, ἀπό τό ἐ-γῶ (εἰκών σκιώ-
δης ἐπί γής, πού δέον ὅπως
καταργηθεῖ) Σέ Αὐτόν (Κύριο) διά
ἐ-αὐτοῦ (εἰκών Αὐτοῦ, πού πρέπει
νά καθαρισθεῖ καί πληρωθεῖ, κατά τό ἐλθέ καί σκήνωσον ἐν
ἠμίν καί καθάρισον…).

Ο Απόστολος Θωμάς μεθερμηνεύεται ὡς δίδυμος. Ἄν τό


δοῦμε ἀπό θεολογικῆς ἀπόψεως, κάθε ἄνθρωπος εἶναι δίδυ-
μος. Ὁ ἔνας ἀδελφός εἶναι ὁ βιολογικά περιορισμένος καί ὁ
ἄλλος ἐλεύθερος. Ὁ ἕνας εἰκόνα καί ὄ ἄλλος ἐν δυνάμει
ὁμοίωμα, δια XC εν XC. Μπροστά στήν ἕνωση, ὅπου ἤ γνώση
δέν εἶναι κατοπτρική καί σπασμένη, αὐτοί οἱ δύο εἶναι ἕνας, ὁ
Θωμάς.

Ἡ βιολογική συνέπεια κάθε γεννητού ὄντος, εἶναι ὁ θάνατος.


Ἔτσι ὁ Θωμάς, συντονιζόμενος ὡς δίδυμος μέ τόν βιολογικά
περιορισμένο ἑαυτό, ζητᾶ ἀποδείξεις τῆς Ἀνάστασης, ἡ ὁποία
δέν εἶναι σύμφωνη μέ τή βιολογική νομοτέλεια. Αμέσως διά
τῆς πίστεως, ἀποστολικά, καί μέ τό αἰώνιο τίμημα νά τόν
93
ἀποκαλοῦν οἱ κακοτροποι άπιστο Θωμά, περνάει τίς συνει-
δήσεις τῶν ἀνθρώπων ἀπό τήν πίστη μέ ἀποδείξεις στή μα-
καρία πίστη. Κατά τόν ἴδιο Τόν Χριστό: "μακάριοι οι πιστεύ-
σαντες καί μη ειδότες".
Ἐκ πίστεως θά κριθοῦμε, ἡ ὁποία σώζει, ὁλοκληρώνει…
Κάποιος ἀδελφός εἶχε μία ἀξιοσημείωτη ἐμπειρία: Ἦταν ἐπί
μία βδομάδα σέ ἕνα νοσοκομεῖο γιά κάποιες ἐξετάσεις ζάχα-
ρου. Τόν εἶχαν πείσει οἱ παρακείμενοί του, πώς ἀσθενεῖς δέν
ἔχουν ἁμαρτία ἄν καταλύσουν μία ἡμέρα νηστείας. Τήν Τε-
τάρτη ἐκείνης τῆς ἑβδομάδας χωρίς μεγάλη ἀντίσταση, ἀφοῦ
πιεζόταν καί ἀπό ὅλο τό νοσηλευτικό προσωπικό, γιά χάριν
μετρήσεων καί ἀντικειμενικῆς διάγνωσης, ἔφαγε κρέας.
Φέρνοντας βαρέως αὐτήν τήν κατάλυση, τήν Παρασκευή τῆς
ἴδιας ἑβδομάδος, δέν κατάλυσε.
Τό Σάββατο τό πρωί πῆρε τό ἐξιτήριο καί πῆγε σπίτι του. Τό
βραδάκι ὁ πεθερός του, κάνοντάς του πλάκα, τοῦ πρότεινε
ἀστειευόμενος νά πιουν coca cola, (ἐγνωσμένη ἡ ἕξις τοῦ
ἀσθενοῦς, ὅποτε καί ἡ ἔλλειψη μιᾶς ἑβδομάδος) γνωστό γιά
τήν περιεκτικότητά του σέ ζάχαρη.
Ἀντέδρασε τόσο ἄσχημα, πού μετά ἀπό λίγο, μεταννοιωμέ-
νος γιατί ἦταν πραγματικά ἐκτός ἑαυτοῦ, ζήτησε συγγνώμη,
προσευχήθηκε λίγο καί κοιμήθηκε. Ξημέρωνε ‘’συμπτωματι-
κά’’ ἁγίου Θωμά… (Ὀκτ).
Στόν ὕπνο τοῦ εἶδε πώς ἦταν μόνος του μέσα σέ ἕνα δωμάτιο
μέ διαφανῆ τζάμια καί ἔξω ἀπό αὐτά κάποιοι μέ ἄσπρες
μπλοῦζες σά γιατροί.

94
(Ἁγίου Μαξίμου ὁμολογητοῦ)

Ἔτσι καί πάνω σέ αὐτόν πού ἦταν (βιολογικά) περιορισμένος,


μπορούσαν νά ἐπέμβουν ἐπάνω του ἐπειδή εἶχε μέσα στό
σῶμα τοῦ κάτι, πού τούς ἔδινε δυνατότητα ἐπιρροῆς. (Ὅπως
τό σίδηρο ἐπηρεάζεται ἀπό τό μαγνήτη).
Ἀμέσως κατάλαβε πώς ἐπειδή εἶχε φάει τήν Τετάρτη, ἔδινε
τήν ἐξουσία στούς ἔξω ἀπό δῶ νά τόν πειράξουν. Σέ δεύτερη
φάση, βλέπει τόν πραγματικό τού ἑαυτό, τόν πάνω ἀπό τους
βιολογικούς περιορισμούς, νά τόν κολλᾶνε πάνω στό βιολο-
γικά περιορισμένο (κάτω δίδυμό) του διαφανοῦς δωματίου.
Ἡ χιαστί κόλληση τοῦ ἐλεύθερου διδύμου πάνω στό βιολογι-
κά περιορισμένο τόν ἀπομάκρυνε ἀπό τήν Ἀλήθεια, τόν
ἔφερε στή λήθη καί τόν ἔβγαλε ἐκτός ἑαυτοῦ.
Ὅσο ἁμαρτάνουμε, (μέ ἁμαρτία νοούμενη σάν τό σίδερο γιά
τό μαγνήτη) τόσο δίνουμε λαβές προσβολῆς στόν μυρμηγκο-
λέοντα, μέ ἑπόμενο τήν ἀπομάκρυνσή μας ἀπό τήν Ἀλήθεια,
τό βιολογικό μας ἑαυτό πού συνήθως συνειδητοποιοῦμε, ἀπό

95
τόν πραγματικό, τήν εἰκόνα ἀπό τήν ὁμοίωση, τό λόγο μας
ἀπό τό Λόγο - Χριστό.
Μή συμμετέχοντες στή νηστεία τῆς Τετάρτης καί τῆς
Παρασκευῆς στήν κυριολεξία δέ συμμετέχουμε στήν
ἀνάπλαση τῆς Φύσης καί τῆς φύσης μας. Αὐτό βγαίνει ἀπό
τή συστοιχία τῶν 6 ἡμερῶν πλάσης μέ τήν ἐπόμενη ἕβδομη
στάση καί τῶν 6 ἡμερῶν της Ἑβδομάδας τῶν Παθῶν ὡς ἀνά-
πλάση μέ ἕβδομη τήν Ἀνά-στάση.
Ὁ ἀμιγής πανκάθαρος ἑνωμένος ἀρρήκτως Ἀπόστολος Θω-
μάς ὡς δίδυμος (πάνω καί κάτω) στό χῶρο τοῦ Λόγου, μέσα
στήν Ἐκκλησία σάν κολώνα, μᾶς βοηθᾶ μυστικά σέ αὐτήν τήν
ἕνωση (κατασκευή τῆς προσωπικῆς μας ἐκκλησίας) μέ τήν
ἀποφυγή τῆς ἁμαρτίας ὥστε μή ἐνεργώντας οἱ δαίμονες κα-
τεπάνω μας νά βιώσουμε τό Ἀναστάσιμο Εὐαγγέλιο ὅπου ὁ
διαβολος κατήργηται, ὁ θάνατος τεθανάτωται,... ὄχι ὡς δεδο-
μένο μετά ΧC, ἀλλά ὡς ἀγώνα ζωῆς, βιωματικῆς πορείας
ἀνόδου τῆς περιγραφείσης κλίμακος μέ ἀρχή τήν ἀποταγή
καί τέλος τήν Ἀγάπη.
Μία πορεία εἰσόδου Τοῦ Κυρίου στή ζωή μας, μετά ἁγίων καί
ἀγγέλων καί συγχρόνως ἐξόδου μας ἀπό τόν κόσμο (κοσμικό
φρόνημα) μέ σύγχρονη ‘’ἔξοδο’’ ἰσχύος καταδυναστευτικῆς
ἐπάνω μας, ψυχῆς τέ καί σώματος, ὡς προτύπωση ἀμήν
ἀνάληψης…
(Μάρκ.ἰθ’29) … καί εἶπεν αὐτοῖς· τοῦτο τό γένος ἐν οὐδενί δύ-
ναται ἐξελθεῖν εἰ μή ἐν προσευχή καί νηστεία

96
ΚΕΙΜΕΝΑ ΥΠΟΣΤΗΡΙΚΤΙΚΑ

ΠΕΡΙ ΠΡΟΣΕΥΧΗΣ Ἀρχιμ. Σωφρονίου

Ἡ προσευχή εἶναι ἀτελεύτητος δημιουργία, ἀνωτέρα πάσης


τέχνης καί ἐπιστήμης. Δία τῆς προσευχῆς εἰσερχόμεθα εἰς
κοινωνίαν μετά τοῦ' Ἀνάρχου Ὄντος. Ἡ ἄλλως: Ἡ ζωή τοῦ
ὄντως Ὀντος Θεοῦ εἰσχωρεῖ ἐν ἠμίν διά τοῦ ἀγωγοῦ της
προσευχῆς. Αὐτή εἶναι πράξις ὕψίστης σοφίας, ὑπερέχουσα
παντός κάλλους καί πάσης ἀξίας.

Ἐν τή προσευχή ἐγκρύπτεται ἡ ἅγία ἀγαλλίασις τοῦ πνεύμα-


τος ἠμῶν. Αἵ ὁδοί ὅμως τῆς δημιουργίας ταύτης εἶναι περί-
πλοκοι.

Μυριάκις θά βιώσωμεν καί τήν φλογεράν ἀνάτασιν πρός τόν


Θεόν καί τάς ἐπαναλαμβανομένας ἐκπτώσεις ἀπό τοῦ Φωτός
Αὐτοῦ. Συχνάκις καί πολυτρόπως θά αἴσθανθώμεν τήν
ἀνικανότητα τοῦ νοός ἠμῶν νά ὕψωθή πρός Αὐτόν. ἐνίοτε
θά ἱστάμεθα ἐπί τῶν ὁρίων, τρόπον τινα, τῆς ἀφροσύνης καί
ἐν ὀδύνη καρδίας θά ὅμολογώμεν εἰς Αὐτόν τήν οἰκτρᾶν
ἠμῶν κατάστασιν:

«Σύ ἔδωκας τήν ἔντολήν Σου νά ἀγαπῶ, καί ἀποδέχομαι


αὔτην μεθ' ὅλης της ὑπάρξεώς μου. ἀλλ' ἰδού, ἐν ἔμοί τῷ ἴδίω
δέν εὑρίσκω τήν δύναμιν τῆς ἀγάπης ταύτης... Σύ εἰ η Ἀγάπη.
ἔλθέ τοίνυν Σύ Αυτός καί σκήνωσον ἕν ἔμοί καί ποίησον ἕν
ἔμοί πᾶν ὅτι Σύ ἔνετείλω ἤμίν, ὅτι ἤ ἔντολή Σου ἀμετρήτως
ὑπερβαίνει ἔμέ... Ἀποκάμνει ὅ νοῦς μου, δέν δύναται νά Σέ
97
ἐννοήση. 'Ἀδυνατεῖ τό πνεῦμα μου νά διεισδύση εἷς τά μυστή-
ρια τῆς ζωῆς Σου... Θέλω ἐν πάσι νά ποιῶ τό θέλημά Σου,
ἄλλ' αἵ ημέραι μου παρέρχονται ἐν αδιεξόδοις ἀντιφάσεων...
Τρέμω μή ἀπολέσω Σε ἔνεκα τῶν πονηρῶν ἐκείνων
λογισμῶν, οἵτινες ἐμφωλεύουν ἐν τή καρδία μου' καί ο φόβος
οὗτος καθηλοί ἐμέ ἐπί σταυροῦ... 'Ἐλθέ οὔν καί σῶσον με τόν
καταποντιζόμενον, ὡς ἔσωσας τόν Πέτρον, τόν τολμήσαντα
νά πορευθῆ πρός συνάντησίν Σου ἐπί τῶν υδάτων της θα-
λάσσης» (βλ. Μάτθ. 14,28-31).

...Κοπιώδης εἶναι ο ἀγών διά τήν προσευχήν. Ἐναλλάσσονται


αἵ καταστάσεις τοῦ πνεύματος ημών: Ἐνίοτε η προσευχή ρέει
ἐν ημίν ὡς ἰσχυρός ποταμός, ἄλλοτε δέ η καρδία ἀποβαίνει
ἀπεξηραμμένη. Ἄς εἶναι ὅμως πάσα ὕφεσις τῆς ευχητικής δυ-
νάμεως κατά τό δυνατόν βραχεία.

Προσευχή σημαίνει πολλάκις νά ομολογώμεν εἰς τόν Θεόν


τήν ἀθλίαν ημών κατάστασιν: ἀδυναμίαν, ἀκηδίαν,
ἀμφιβολίας, φόβους, λύπην, ἀπόγνωσιν, ἐν ἔνί λόγω, πᾶν ὅτι
συνδέεται μετά τῶν συνθήκων τῆς ὑπάρξεως ἠμῶν.

Νά ὁμολογῶμεν μή ἐπιζητοῦντες καλλιεπεῖς ἐκφράσεις οὐδέ


εἰσέτι λογικόν ειρμόν... Συχνάκις ο τρόπος οὗτος στροφῆς
πρός τόν Θεόν ἀποβαίνει ἤ ἀρχή τῆς προσευχῆς-διαλόγου.

...Ὅταν προσευχώμεθα ἕν ἠσύχω καί ἐρήμω τόπω, τότε συ-


χνάκις ὅλοι οἵ μάταιοι λογισμοί συγκεντροῦνται ἐπιμόνως
πέριξ του νοός, ἀποσπῶντες τήν προσοχήν ἠμών από της
καρδίας. Ἡ προσευχή φαίνεται ἄκαρπος, διότι ὁ νοῦς δέν με-
τέχει εἰς τήν ἐπίκλησιν τοῦ 'Ὀνόματος τοῦ Ἰησοῦ, καί μόνον
98
τά χείλη προφέρουν μηχανικῶς τούς λόγους. Ὀταν
ταν δέ λαμ-
βάνη πέρας ἡ προσευχή, τότε συνήθως οἵ λογισμοί
ἀπομακρύνονται καί ἠμεῖς ἐπανευρίσκομεν
πανευρίσκομεν τήν γαλήνην
ἠμῶν. Ἐν τῷ ἀνιαρῶ τούτω φαινομένω ὑπάρχει ἕνἕ τούτοις
νόημα:

Διά τῆς ἐπικλήσεως τοῦ Θείου'Ὀνόματος


νόματος θέτομεν εἰς ε κίνη-
σιν παν τό κεκρυμμένον ἐντός ἠμῶν. Ἡ προσευχή ὁμοιάζει
πρός δέσμην ἀκτίνων Φωτός, ἠτις πίπτει εἰςς τόν σκοτεινόν
τόπον τῆς ἐσωτερικῆς ἠμῶν ζωής καί ἀποκαλύπτει
ποκαλύπτει ὅποια
πάθη καί προσκολλήσεις ἐμφωλεύουν ἐντός ἠμῶ ῶν. Εἰς τοιαύ-
τας περιπτώσεις ὀφείλομεν ἐντόνως
ντόνως νά προφέρωμεν τό Ἅγιον
Ὄνομα, ὅπως τό αἴσθημα τῆς μετανοίας αὐξηθῆ ῆ ἔν τη ψυχή.

«Κύριε 'Ἰησοῦ Χριστέ, Υἱέ τοῦ Θεοῦ, ἐλέησον


λέησον μέ τόν
ἁμαρτωλόν».

Ἀπό τό βιβλίο Περί Προσευχῆς. Ἀρχιμ. Σωφρονίου (Σαχάρωφ)


Ἱερᾶς Μονῆς Τιμίου Προδρόμου. Ἔσσεξ Ἀγγλίας
γγλίας 1994.

99
Πνευματικές Δοκιμασίες - Θεοεγκατάλειψη

Ἀρχιμανδρίτου Σωφρονίου (Σαχάρωφ)

Ὁ Ἅγιος Σιλουανός ὁ Ἀθωνίτης

ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΕΣ ΔΟΚΙΜΑΣΙΕΣ ΘΕΟΕ-


ΓΚΑΤΑΛΕΙΨΗ
(σελ. 259, ἀποσπάσματα)

Η οδός τοῦ χριστιανοῦ σέ γενικές


γραμμές εἶναι τέτοιας λογῆς.

Στήν ἀρχή ο ἄνθρωπος προσελκύεται ἀπό τό Θεό μέ τή δω-


ρεά τῆς χάρης, κι ὅταν ἔχει πιά προσελκυσθεῖ, τότε ἀρχίζει
μακρά περίοδος δοκιμασίας. Δοκιμάζεται ἡ ἐλευθερία τοῦ
ἀνθρώπου καί ἡ ἐμπιστοσύνη του στό Θεό, καί δοκιμάζεται
«σκληρά».

Στήν ἀρχή οι αἰτήσεις πρός τό Θεό, μικρές καί μεγάλες,


ἀκόμη καί οἱ παρακλήσεις ποῦ μόλις ἐκφράζονται,
ἐκπληρώνονται συνήθως μέ γρήγορο καί θαυμαστό τρόπο
ἀπό τό Θεό.

Ὅταν ὄμως ελθει ἡ περίοδος τῆς δοκιμασίας, τότε ὅλα


ἀλλάζουν καί σάν νά κλείνεται ὁ οὐρανός καί νά γίνεται
κουφός σ' ὅλες τίς δεήσεις.

Γιά τό θερμό χριστιανό ὄλα στη ζωή τοῦ γίνονται δύσκολα.


Η συμπεριφορά των ἀνθρώπων ἀπέναντι του χειροτερεύει,
100
παύουν νά τόν ἐκτιμοῦν αὐτό ποῦ ἀνέχονται σ' ἄλλους, σ'
αὐτον δεν το συγχωροῦν, ἡ ἐργασία τοῦ πληρώνεται, σχεδόν
πάντοτε, κατω από τό νόμιμο, τό σῶμα τοῦ εὔκολα προσβάλ-
λεται ἀπο ασθένειες. Ἡ φύση, οἱ ἄνθρωποι, ὄλα στρεφονται
ἐναντίον του.

Παρότι τά φυσικά του χαρίσματα δέν εἶναι κατώτερα ἀπό τά


χαρίσματα τῶν ἄλλων, δέν βρίσκει εὐνοϊκές συνθῆκες νά τά
χρησιμοποίηση. Ἐπί πλέον ὑπομένει πολλές επιθεσεις απο τίς
δαιμονικές δυνάμεις καί τό ἀποκορύφωμα εἶναι ἡ
ἀνυπόφορη θλιψη απο τή θεία ἐγκατάλειψη.

Τότε κορυφωνεται τό πάθος του, γιατί πλήττεται ὁ ὅλος


ἄνθρωπος σ' ὅλα τά ἐπίπεδά της ὑπάρξεώς του.

Ὁ Θεός ἐγκαταλείπει τόν ἄνθρωπο;... Εἶναι δυνατό αὐτό;...

Κι ἐν τούτοις στή θέση τοῦ βιώματος τῆς ἐγγύτητας τοῦ


Θεοῦ ἔρχεται στήν ψυχή τό αἴσθημα πῶς Ἐκεῖνος εἶναι
ἀπείρως, ἀπροσιτως μακριά, πέρα ἀπό τούς ἀστρικούς κό-
σμους κι ὅλες οἱ ἐπικλήσεις πρός Αὐτόν χάνονται ἀβοήθητες
στό ἀχανές του κοσμικοῦ διαστήματος. H ψυχή ἐντείνει
ἐσωτερικά τήν κραυγή της πρός Αὐτόν, ἀλλά δέν βλέπει
ἀκόμα οὔτε βοήθεια ΟΥΤΕ προσοχη.Ὅλα τότε γίνονται φορ-
τικά.

Ὅλα κατορθώνονται μέ δυσανάλογα μεγάλο κόπο. H ζωή


γεμίζει ἀπό μόχθους κι ἀναδεύει μέσα στόν ἄνθρωπο τό
αἴσθημα πῶς βαραίνει πάνω του ἡ κατάρα καί ἡ ὀργή τοῦ
Θεοῦ.
101
Ὅταν ὅμως περάσουν αὐτές οἱ δοκιμασίες, τότε θά δεῖ πῶς ἡ
θαυμαστή πρόνοια τοῦ Θεοῦ τόν φύλαγε προσεκτικά σ'
ὅλες τίς πτυχές τῆς ζωῆς του.

Χιλιόχρονη πείρα, ποῦ παραδίνεται ἀπό γενιά σέ γενιά, λέει


πῶς, ὅταν ὁ Θεός δεῖ τήν πίστη τῆς ψυχῆς τοῦ ἀγωνιστῆ γι'
Αὐτόν, ὅπως εἶδε τήν πίστη τοῦ Ἰώβ, τότε τόν ὁδηγεῖ σέ
ἀβύσσους καί ὕψη ποῦ εἶναι ἀπρόσιτα σ' ἄλλους.

Ὅσο πληρέστερη καί ἰσχυρότερη εἶναι ἡ πίστη καί ἡ


ἐμπιστοσύνη τοῦ ἀνθρώπου στό Θεό, τόσο μεγαλύτερο θά
εἶναι καί τό μέτρο τῆς δοκιμασίας καί ἡ πληρότητα τῆς πεί-
ρας, ποῦ μπορεῖ νά φτάσει σε μεγάλο βαθμό.

Τότε γίνεται ὁλοφάνερο πῶς ἔφτασε στά ὅρια, ποῦ δέν


μπορεῖ νά ξεπεράσει ὁ ἄνθρωπος.

102
Πῶς δικαιολογοῦνται οἱ πέντε ἄνδρες τῆς Σαμαρείτι-
δας καί ὁ ἕκτος ποῦ δέν ἦταν ἄνδρας της; 5

«Καί ἡ γυναίκα ἡ Σαμαρείτιδα καί ἐκείνη που πῆρε τούς


ἐφτά ἀδελφούς ὡς ἄνδρες της, συμφωνα μέ τούς Σαδδουκαί-
ους, καί ἤ αἱμορροοῦσα, καί ἐκείνη που ἔσκυβε στή γῆ, καί ἡ
κόρη του Ἰαείρου, καί ἡ Συροφοινίκισσα δηλώνουν και την
ἀνθρώπινη φύση στό σύνολο της και την ψυχή τοῦ κάθε
ἐπί μέρους ἀνθρώπου καί κάθε μια σημαίνει, σύμφωνα μέ
τη διάθεση πού ὑπόκειται στο πάθος, τόσο τη φύση ὅσο
και την ψυχή.

Γιά παράδειγμα· ἡ γυναίκα των Σαδδουκαῖων είναι ἡ φύ-


ση ἤ ἤ ψυχή, πού συνοίκησε βέβαια άγονα μέ ὅλους τους
Θείους νόμους ποῦ δόθηκαν ἀπό τους αιῶνες,
δεν αποδέχεται ὅμως την προσδοκία των μελλοντικῶν.

Ἡ αἱμορροοῦσα ἐπισης εῖναι ἡ φύση καί ἡ ψυχή, πού μέ τά


πάθη ἀφήνει να τῆς γλιστρήσει πρός τήν ὕλη ἡ δύναμη πού
τῆς δόθηκε γιά τη δημιουργία ἔργων καί λόγων δικαιοσύνης.

Ἡ Συροφοινίκισσα ειναι ἡ ἴδια φύση καί ψυχή τοῦ κάθε


ἀνθρώπου, που έχει κόρη της τή διάνοια αιμορρα-
γεί ασταμάτητα ἐξαιτίας της αγάπης προς την ὕλη. Ἡ κόρη
τοῦ Ἰαείρου εἶναι ἐπίσης ἡ σύμφωνα με το νόμο φύση
και ψυχή, πού ἔχει τέλεια νενεκρωθεί ἀπό τό νά μην πράττει
τίς νομικές εντολες καί νά μήν ἐκτελεῖ τά Θεία προσταγμα-
τα. Ἡ συγκύπτουσα γυναῖκα ειναι ἡ φύση καί ἤ ψυχή που

103
μέ τήν ἀπάτη τοῦ διαβόλου ἔστρεψε προς την ὕλη ὄλη τή σχε-
τική με την πράξη νοερή δύναμη.

Ἡ Σαμαρείτιδα, ὅμοια μέ τίς προηγούμενες γυναῖκες, ση-


μαίνει τη φυση ή τήν ψυχή τοῦ καθενός, πού χωρίς τό προ-
φητικό χάρισμα συμβιωσε, σάν μέ ἄνδρες, μέ ὅλους τους νό-
μους πού δόθηκαν στη φύση μας, ἀπο τους ὁποίους οἱ πέντε
εἶχαν προηγηθεῖ, ἐνῶ ὁ ἕκτος, ἄν καί ἦταν παρών, ἀλλά ὅμως
αὐτός δέν ἦταν ἀνδρας τῆς φύσης ἤ της ψυχῆς, μέ τό τό νά
μή γεννα ἀπό αὐτήν τή δικαιοσύνη που σώζει στόν αἰώνα.

Ἔλαβε λοιπόν ἡ φύση ὡς ἀνδρα τον πρῶτο νόμο, τό νόμο


στον παράδεισο· δεύτερο νόμο τόν νόμο μετα τον παρά-
δεισο· τρίτο τό νόμο κατα τον κατακλυσμό τοῦ Νῶε· τέ-
ταρτο τό νόμο της περιτομῆς ἐπί του Ἀβραάμ· πέμπτο
τό νόμο της προσφοράς τοῦ Ἰσαάκ.

Αὐτούς ὅλους τους ἔλαβε ἠ φύση καί τους ἀπέρριψε εξαιτίας


της ακαρπίας της στα ἔργα της αρετής.

Ἕκτο εἶχε τό νόμο μεσω του Μωϋσῆ πού ἦταν σάν νά μην τόν
εἰχε ή ἐπειδή δέν ἐκτελούσε τις πράξεις δικαιοσύνης
πού ἐκεῖνος ὅριζε ἤ ἐπειδή επροκειτο αὐτή να μεταβεῖ σέ ἄλλο
νόμο ὡς ἄνδρα, δηλαδή το ευαγγέλιο, γιατί ὀ νόμος δέν εἶχε
δοθεί στούς ἀνθρώπους αἰώνια, ἀλλά κατα οἰκονομία που
παιδαγωγοῦσε πρός τό μεγαλύτερο και μυστικότερο.

Μ'αὐτή τήν ἔννοια νομίζω εἶπε ὁ Κύριος στή Σαμαρείτιδα


«και νυν ον έχεις οὐκ ἔστι σός». Γιατί γνώριζε οτι ὁ
ἄνθρωπος θά μεταφερόταν στο Εὐαγγέλιο. Γι'αὐτό καί γύρω
104
στήν ἕκτη ὥρα, ὄταν κατ' εξοχή περιλαμπεται ἡ ψυχή ἀπό
παντοῦ ἀπό τίς ἀκτίνες της γνώσης ἑξαιτίας της παρουσίας
σ'αὐτήν τοῦ Λόγου, κι ἐνώ είχε φύγει ἡ σκιά τοῦ νόμου,
συνομιλοῦσε τήν ὥρα αὐτή μαζί της, καί κοντά στό πηγάδι
τοῦ Ἰακώβ, στέκοντας δηλαδή κοντά στην πηγή μαζί μέ τό
Λόγο τῶν θεωρημάτων της Γραφῆς. Αὐτά ἀς λεχθούν προς τό
παρόν καί γιά τό θέμα αὐτό».

Ἅγιος Μάξιμος ὁ Ὁμολογητής5, ΕΠΕ Φ 14Β, 263-267


---

προτεινόμενος δεσμός μια προσέγγιση στό Εὐαγγέλιο τοῦ μι-


κρού παρακλητικου που ''δείχνει'' κάπως (στό μέτρο τοῦ
δυνατοῦ), την διαχρονική ἀναλογία Λόγου (Ἀνθρώπου) μέ
λόγους (ἀνθρώπους) ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΕΠΟΧΩΝ, διά τῶν ζωηφό-
ρων αἰωνίων λόγων Του! για να μας ὡριμάσουν καί φτά-
σουν (κατά τάξη καί ἑτοιμότητα και πόσο μᾶς
ἀναλογεί χάριτι) στο μέτρο τῆς τοῦ Χριστοῦ ἡλικίας... …καί,
πώς θά θεωρηθεῖ ὅτι προοδεύουμε στήν χάρι καί παρουσία
Χριστοῦ, ἄν ἡ κεφαλή (Ζαχαρίας) δέν μιλᾶ; δέν
ἐξομολογεῖται; παρότι τό σῶμα (ἡ Ἐλισσάβετ) κυοφορεῖ
τήν μετάνοια (πρόφ.Ἰωάννη).

Ἀληθῶς, χωρίς τήν ἀναγνώριση τῆς Κυρίας Θεοτόκου ὡς μα-


καριωτέρας καί χωρίς μυστήρια, παρότι ‘’χριστιανοί’’ εἴμαστε
πρό καί χωρίς Χριστό…

105
Ἰακώβ, Θεοτόκος/κλίμαξ, Ἁγία Φωτεινή καί τά προ-
τεινόμενα βιώματα ἐξ αὐτοῦ του ‘’χώρου’’

10 Καί ἐξῆλθεν Ἰακώβ ἀπό τοῦ φρέατος


τοῦ ὅρκου καί ἐπορεύθη εις Χαρρᾶν. 11
καί ἀπήντησε τόπω καί ἐκοιμήθη ἐκεῖ·
ἔδυ γάρ ὁ ἥλιος· καί ἔλαβεν ἀπό τῶν λί-
θων τοῦ τόπου, καί ἔθηκε πρός κεφαλῆς
αὐτοῦ καί ἐκοιμήθη ἐν τῷ τόπω ἐκείνω.
12 καί ἐνυπνιάσθη, καί ἰδού κλίμαξ
ἐστηριγμένη ἐν τή γῆ, ἤς ἡ κεφαλή
ἀφικνεῖτο εἰς τόν οὐρανόν, καί οἱ
ἄγγελοι τοῦ Θεοῦ ἀνέβαινον καί κα-
τέβαινον ἔπ αὐτῆς. 13 ὁ δέ Κύριος ἐπεστήρικτο ἔπ αὐτῆς καί
εἶπεν· ἐγώ εἰμι ὁ Θεός… (Γέν.κή’)

…ὡς φοβερός ὁ τόπος οὗτος· οὐκ ἔστι τοῦτο ἄλλ ἤ οἶκος Θεοῦ,
καί αὔτη ἡ πύλη τοῦ οὐρανοῦ. 18 καί ἀνέστη Ἰακώβ τό πρωΐ
καί ἔλαβε τόν λίθον, ὄν ὑπέθηκεν ἐκεῖ πρός κεφαλῆς αὐτοῦ, καί
ἔστησεν αὐτόν στήλην καί ἐπέχεεν ἔλαιον ἐπί τό ἄκρον αὐτῆς.
19 καί ἐκάλεσε τό ὄνομα τοῦ τόπου ἐκείνου Οἴκος Θεοῦ·

Ὁ Κύριος ενχρονισθη καί ἐχωρήθη στον πανάξιο Οἶκο τῆς


Θεοτόκου. Ἡ τιμιωτέρα των χερουβείμ καί ἐνδοξοτέρα
ἀσυγκρίτως τῶν σεραφείμ εγινε καί εἶναι διαχρονικά ἡ
ἐπουράνιος κλίμαξ δί ἤς κατέβη ὁ Θεός καί ἡ γέφυρα ἡ μετά-
γουσα τούς ἐκ γής πρός οὐρανόν.

106
Ἀπό ἀπρόσωπη καί ἐν σκιά (ὅπως ὅλη ἡ ΠΔ) πρίν, σέ Πρόσω-
πο κεχαριτωμένο καί μετοχή (μέ προϋποθέσεις) αὐτῆς τῆς
μακαριότητος, στούς αἰῶνες.

Ἐπειδή ὅμως ὁ ἅγιος Συμεών ὁ νέος θεολόγος,


παρατηρεῖ: Ὅτι καί πάντες οἱ Ἅγιοι τόν Λόγον τοῦ Θεοῦ ἐν
ἐαυτοῖς συλλαμβάνουσι τή Θεοτόκω παραπλησίως καί
γεννῶσιν αὐτόν καί γεννᾶται ἐν αὐτοῖς καί γεννῶνται ὑπ’
αὐτοῦ καί πώς υἱοί καί ἀδελφοί καί μητέρες αὐτοῦ χρηματί-
ζουσιν, οἱ προϋποθέσεις εἴναι η καθαρότητα τοῦ οἴκου μας
καί ἡ λειτουργικότητα τοῦ ὀχήματός μας…

Ὁ ἄνθρωπος, σκιαγραφήθηκε ὡς πυραμίδα. Αν ὅμως αὐτή ἡ


θεώρηση ἐξαντλεῖται ὡς ‘’τάφος’’ κι ὄχι ὡς ζωή καί ἔνδειξή
της, ἀπό τόν καθένα μᾶς ἐξαρτᾶται ἄν θά ἰσχύει τό: γεννη-
θήκαμε γιά νά πεθάνουμε ἤ γεννηθήκαμε γιά νά ζήσουμε.

Ὁ καλός Θεός, μακάρι νά μᾶς φωτίζει ὥστε νά γίνουμε


ἀποδέκτες του: τάς ἐννοίας κάθαρον, τούς λογισμούς διόρθω-
σον… καί δίνει διάκριση ζωῆς καί ὕπαρξης, ὅπως τό ἐντόπισε
ὁ κυρΦώτης Κόντογλου: καλό εἶναι νά ὑπάρχεις, ἀλλά νά
ζεῖς, εἶναι ἄλλο πράμα!!

Στό ὅρος ὅπου ὁ Ἰακώβ προεῖδε τήν Θεοτόκο καί εἶναι τό φρέ-
αρ του, ἐκεῖ ἔθαψε ἡ Ραχήλ τά εἴδωλα πού ἔκλεψε ἀπό τό σπί-
τι της*. Ἐκεῖ συνωμίλησε καί ἡ ἄγ.Φωτεινή μέ Τόν Κύριο.

Ἡ Ραχήλ τέλος, στόν τύπο τῆς θεωρίας, μέ τή γέννηση τοῦ


Βενιαμίν, πεθαίνει καί θάπτεται στήν Βηθλεέμ. Θάπτεται ἡ
σκιά τῆς θεωρίας, ὅπου γεννᾶται ἡ θεία θεωρία Χριστός.
107
Ἀπό τόν ἀββᾶ Δωρόθεο καί τά ἀσκητικά ἔργα, τόν ἀκοῦμε νά
ὁρίζει κάπως μαθηματικά, ὅτι τό ἄριστά της ὕλης εἶναι 10, τῆς
ψυχῆς 100 καί τοῦ πνεύματος 1000.

Ἀνεβαίνοντες κι ἐμεῖς ἀπό τή γῆ πρός τόν οὐρανό, παράλλη-


λά του κατεβαίνοντες στήν βαθεία καρδία, ‘’ξεκολλᾶμε’’ ἀπό
τή γῆ (καί σάρκα) ὁδεύοντες στήν κορυφή τοῦ, τέλειοι γίνετε
ὅτι τέλειος εἰμί.

Ἀπό τά εἴδωλα πού ‘’πρέπει’’ νά θαφτοῦν (ἀπό τή δική μας


θεώρηση), ὥστε νά συνομιλήσουμε (πρόσωπο πρός πρόσωπο)
μέ Τόν Κύριο, λαμβάνοντας τήν θέση τῆς ἁγίας παρά τῷ φρέ-
αρ, ἡ ψυχή μας. ΑΝ ΔΙΨΑ. ΑΝ περάσει (ὅσο πιό γρήγορα γί-
νεται) ἡ ἀστοχία τῆς ἀνευρέσεως Τοῦ Νυμφίου κατά το πῶς
δικαιολογοῦνται οἱ πέντε ἄνδρες τῆς Σαμαρείτιδας καί ὁ
ἕκτος ποῦ δέν ἦταν ἄνδρας της;

…23 ἀλλ' ἔρχεται ὥρα, καί νῦν ἐστιν, ὄτε οἱ ἀληθινοί προσκυ-
νηταί προσκυνήσουσι τῷ πατρί ἐν πνεύματι καί ἀληθεία· καί
γάρ ὁ πατήρ τοιούτους ζητεῖ τούς προσκυνοῦντας αὐτόν. 24
πνεῦμα ὁ Θεός, καί τούς προσκυνοῦντας αὐτον εν πνεύματι καί
ἀληθεία δεῖ προσκυνεῖν. 25 λέγει αὐτῶ ἡ γυνή· οἶδα ὅτι Μεσσί-
ας ἔρχεται ὁ λεγόμενος Χριστός· ὅταν ἔλθη ἐκεῖνος, ἀναγγελεῖ
ἠμίν πάντα. 26 λέγει αὐτή ὁ Ἰησοῦς· ἐγώ εἰμι ὁ λαλῶν
σοί. (Ἰωάν.δ’)

Μία φωνή ὡς αὔρα λεπτή.

108
(Γ'Βάσ.ἰθ')... 11καί εἶπεν· ἐξελεύση αὔριον καί στήση ἐνώπιον
Κυρίου ἐν τῷ ὄρει· ἰδού παρελεύσεται Κύριος, καί ἰδού πνεῦμα
μέγα κραταιόν διαλῦον ὅρη καί συντρῖβον πέτρας ἐνώπιον Κυ-
ρίου, οὐκ ἐν τῷ πνεύματι Κύριος· καί μετά τό πνεῦμα συσσει-
σμός, οὐκ ἐν τῷ συσσεισμῶ Κύριος· 12 καί μετά τόν συσσειμόν
πῦρ, οὐκ ἐν τῷ πυρί Κύριος· καί μετά τό πῦρ φωνή αὔρας
λεπτῆς, κακεῖ Κύριος.

Ἡ Κυρία Θεοτόκος (ἄξιον ἐστίν) πού


ἁγιογραφήθηκε μέ τόν Ἰακώβ στήν
βάση, μέ προσκεφάλι τήν πέτρα, Πέ-
τρα ἤν Χριστός, δέν ἔχει μόνο τόν ἄνω
στόχο, ἀλλά καί ἀπό τήν ἀφετηρία,
βοηθό. Χωρίς ἐμοῦ, οὐ δύνασθε ποιεῖν
οὐδέν. Συνοδοιπόρο, συμπλέοντα,
Ἰατρό τῶν ψυχῶν καί τῶν σωμάτων
ἠμῶν. Δόξα Σοί!!

Ἕνας ‘’Ἰσραήλ**’’ ὄχι ὡς ἱστορικό


πρόσωπο (πολύ περισσότερο ὄχι ὡς ἐθνότητα), ἀλλά βιωμα-
τικό. Ὄχι δλδ ἐθνικιστικό, ἀλλά τόν ἕναν ἐκ τῶν δύο ἐθνῶν
πού διαστέλλονται. Τόν μείζονα πού δουλεύει τῷ ἐλάσσονι.***
Τόν νοῦ μας. Μία ‘’διάσταση’’ πού ἀνευρίσκεται ΑΝ ξεκολλή-
σουμε ἀπό τόν χού καί ΑΝ διαλυθεῖ κι ὁ χνούς**** πού θολώ-
νει (καί σκοτίζει) τήν θεωρία αὐτοῦ.

Ἰσραήλ ἐπίσης σημαίνει, νοῦς ὀρώμενος τῷ Θεῶ. Χαμένοι


πολλοί στήν μή μετάφραση, στήν μή πνευματική γνώση τῶν
λόγων τῶν Γραφῶν, μισοῦν καί ἐχθρεύονται τόν ἴδιο τόν
ἑαυτό τους, τόν σκοπό τους, τήν νοερά τούς φύση.
109
Δί εὐχῶν τῶν παραπάνω ὑπουργούντων θείων προσώπων
ἐκείνου τοῦ εὐλογημένου ‘’χώρου’’ (καί Ἁγίων Τόπων), ἀμήν
αὐτή ἡ σαρακοστή νά μήν μείνει μονοδιάστατη ὡς πέρασμα
χρονικό, ἀλλά ἰδίως ὡς πέρασμα ἀπό χῶρο στάσεως σέ χώρα
Ἀναστάσεως.

Ἀμήν γένοιτο γένοιτο!!

---

* 34 Ραχήλ δέ ἔλαβε τά εἴδωλα καί ἐνέβαλεν αὐτά εἰς τά σάγ-


ματα τῆς καμήλου καί ἐπεκάθισεν αὐτοῖς. (Γέν.λά’)

** 28 καί εἶπεν αὐτῶ· οὐ κληθήσεται ἔτι τό ὄνομά σου Ἰακώβ,


ἄλλ Ἰσραήλ ἔσται τό ὄνομά σου, ὅτι ἐνίσχυσας μετά Θεοῦ, καί
μέτ ἀνθρώπων δυνατός ἔση. (Γέν.λβ’)

*** δυο ἔθνη ἐν τή γαστρί σου εἰσίν καί δύο λαοί ἐκ τῆς κοιλίας
σου διασταλήσονται καί λαός λαοῦ ὑπερέξει και ο μείζων δου-
λεύσει τῷ ἐλάσσονι (Γέν. κέ’ 23) στό: Η ΔΙΑΚΡΙΣΗ ΤΟΥ ΚΑ-
ΛΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΚΑΚΟΥ κάπως ἀναλύονται τά στοιχεῖα…

**** νους – χνούς – χούς (πορεία ἕνωσης εἰς ἕνα καί ἄρση τοῦ
μεσοτοιχείου παραπετάσματος)

110
ΜΗ ΜΟΥ ΑΠΤΟΥ και ΦΕΡΕ ΤΟΝ ΔΑΚΤΥΛΟΝ ΣΟΥ
ΩΔΕ… αντίφασις ή καθορισμός ‘’ορίων’’ ΧΩΡΟΥ;

Στο κατά Ιωάννην ευαγγέλιο διαβάζουμε


ότι ο αναστάς Χριστός δεν επέτρεψε στη
Μαρία τη Μαγδαληνή να τον αγγίξει («μη
μου άπτου», Ιω. 20,17). Μια εβδομάδα ό-
μως αργότερα, καλεί ο ίδιος τον
Θωμά να βάλει το δάκτυλό του στον τύπο
των ήλων (Ιω. 20,24-29). Πώς συμβιβάζο-
νται τα δύο αυτά γεγονότα;

Η φράση του Αναστάντος «μη μου άπτου· ούπω γαρ αναβέ-


βηκα προς τον Πατέρα μου», αποτελεί μία από τις πλέον αμ-
φιλεγόμενες και δυσερμήνευτες φράσεις της Καινής Διαθή-
κης. Όπως σωστά επισημαίνεται στην ερώτηση που δίνει α-
φορμή για την εξέταση αυτού του χωρίου, φαίνεται να απο-
τελεί αντίφαση το ότι ο Χριστός από τη μία πλευρά δεν επι-
τρέπει στη Μαρία τη Μαγδαληνή να τον ακουμπήσει, διότι
ακόμη δεν έχει ανέβει προς τον Πατέρα του, και από την άλ-
λη, στο τέλος του ιδίου κεφαλαίου του κατά Ιωάννην ευαγγε-
λίου, και πάλι πριν ακόμη αναληφθεί
προς τον Πατέρα του, λέγει στο Θωμά:
«Φέρε τον δάκτυλόν σου ώδε και ίδε τας
τας χείρας μου, και φέρε την χείρα σου
και βάλε εις την πλευράν μου, και μη γί-
νου άπιστος, αλλά πιστός».

Συνέχεια δεσμού και αναλύσεων

111
Επιτρέψτε μου μια γνώμη, που το ''δυστυχώς'' που αναφέρω
στο τέλος, διαφοροποιεί την θεολογία της Ανατολής με την
Δύση... η οποία ακόμη νομίζει πως έχει μυστήρια και κοινωνεί
Χριστό... με τους δυτικούς ευχαριστηριακούς της, καρπούς.

ΑΝ έχει καρπούς, παραδέχεται ο δογματίζων θετικά, ότι τα


κλήματα ΔΕΝ αποκόπηκαν από Την Άμπελο. Με αυτήν όμως
την θεώρηση, είναι ασύμβατη η ορθόδοξη πατερική θεολογία,
αιώνων τώρα, που μορφές άγιες οριοθέτησαν και μας παρέ-
δωσαν Αλήθεια, με Αγάπη, κι όχι Αγάπη που υποτιμά την
Αλήθεια.

Επί του θέματος: ...Ο Κύριος κοινωνείται ΣΩΜΑΤΙΚΩΣ μέσα


στην Εκκλησία η οποία ορίζεται ως φυσικό όριο που διαχωρί-
ζει το μέσα με το έξω, τις 12 κολώνες / αποστόλους, εν μέσω
των οποίων επιζητεί την ψαύση. Αυτό συμβαίνει ΜΕΣΑ
ΣΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ - το ΑΝΑΣΤΗΜΕΝΟ ΣΩΜΑ ΚΥΡΙΟΥ – ό-
που κοινωνούμε ΣΩΜΑ και ΑΙΜΑ, δλδ Ουσία, ενώ εκτός Εκ-
κλησίας (Ορθοδοξίας) Ο Κύριος ''κοινωνείται'' / οράται, ΜΟ-
ΝΟ θεωρητικώς, δλδ σαν ενέργεια... κι όποιος κατανοεί την
διαφορά της μυστηριακής με την μυστική κοινωνία με τα α-
νάλογα εφόδια προσέγγισης και οικείωσης και μετοχής, έχει
καλώς. Κάποιοι άλλοι, αναμενόμενα όχι. Δυστυχώς.

Φυσικά και δεν υποτιμάται το πρόσωπο της ΑΓΙΑΣ ΜΑΡΙΑΣ


ΜΑΓΔΑΛΗΝΗΣ, αλλά δηλώνεται δια της διαφορετικής αντι-
μετωπίσεως (μη - έξω, φέρε - μέσα), ότι οι δυτικοί, ποιούν την
‘’θείαν’’ (τους) κοινωνίαν εις ανάμνησιν και είναι τύπος. Είναι
ενέργεια όμως, χωρίς Ουσία, ενώ στην Ορθοδοξία, το Σώμα
και Αίμα Χριστού κοινωνάται αληθώς, καθώς αληθής είναι η
112
βρώσις και αληθής η πόσις. Κατάσταση μετοχής, που ισχύει
ΜΟΝΟ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΑΝΑΣΤΗΜΕΝΟ ΣΩΜΑ που είναι ΕΝΑ με
ΜΙΑ ΚΕΦΑΛΗ (Τον Χριστό) το δε ένα Σώμα, είναι η Ορθόδοξη
Εκκλησία, της αποστολικής διαδοχής. Της Αμπέλου με τα μη
αποκομμένα κλήματα, που φέρει καρπούς.

Οι πρώην 12 άψυχες κολώνες του ναού του Σολομώντα, με


την Ανάσταση αντικαθιστούνται (όπως προείπε ότι εγώ θα
τον κτίσω σε τρεις ημέρες εννοώντας την Ανάσταση) με τις 12
έμψυχες. Τους αποστόλους. Και εν μέσω αυτών, όχι μόνο αγ-
γίζεται Ο Κύριος, αλλά μας τρέφει αληθώς, κατάσταση που
εκτός Εκκλησίας, εκτός των 12, ισχύει το μη μου άπτου.... Μια
πρόταση Ζωής, έκκληση Ζωής και μετοχής, που οι δυτικοί αρ-
νούνται να καταλάβουν την διαφορά Ουσίας και ενέργειας...
Ομοούσια και ομοιούσια ''μετοχή'' και Κοινωνία.

Η μία είναι, η άλλη μοιάζει... (όσον αφορά την Θεία Κοινωνία)


...η μία είναι αποτέλεσμα ευσεβοφάνειας (δύση) κι η άλλη,
ευλάβειας (ανατολή). Δεν υποτιμούνται αδιάκριτα οι ευλαβείς
δυτικοί και υπερτιμούνται πάλι αδιάκριτα οι ευσεβοφανείς
‘’ορθόδοξοι’’. Αναφέρομαι σε Εκκλησία και εκ-κλησία.

Η τύπωσις του Σταυρού, πάλι ενδεικνύει την διαφορά. Εμείς,


φτάνοντας στην Πεντηκοστή χρόνος δόμησης Εκκλησίας, τον
τυπώνουμε με τρία δάχτυλα ενωμένα, ως Τριάδα ομοούσιο
και αχώριστο. Οι καθολικοί, ΔΕΝ έχουν φτάσει ακόμη σε ε-
κείνη την πνευματική κατάσταση... έχοντας άξονα (ακόμη)
τον Σταυρό (τον κάνουν με πέντε δάχτυλα... με ''κέντρο το
μέσον της παλάμης)

113
Η διαφορά λοιπόν έγκειται στη μετοχή του Αναστάντος Κυρί-
ου, εντός και εκτός Εκκλησίας, χωρίς φυσικά να ''φταίει'' η α-
γία. Ο ''χώρος'' είναι που κάνει την διαφορά.

Η Εκκλησία ορίστηκε με την Ανάσταση αφού είπε εσείς θα


τον γκρεμίσετε τον ναό και εγώ θα τον αναγείρω σε 3 ημέρες,
εννοώντας την Ανάστασή Του. Άλλωστε, η Εκκλησία, είναι το
ΑΝΑΣΤΗΜΕΝΟ ΣΩΜΑ Του Κυρίου. Δομήθηκε όμως την Πε-
ντηκοστή, με την έλευση του Παρακλήτου... αρχής γενομένης
της πρόνοιας του Θεού στην καρδιά του καθενός (και εξωτε-
ρικά) όσο σχίζεται το καταπέτασμα, που αν δεν σχιστεί και
‘’γκρεμιστεί’’ ο ένας, δεν θα δομηθεί ο άλλος.

ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ Εκκλησία (την Μία, την Ορθόδοξη) που ορίζουν


οι 12 έμψυχες κολώνες, (σε αναλογία των 12 Αποστόλων, εν
μέσω των οποίων είπε ''άγγιξέ με'') Ο Κύριος μετέχεται ουσι-
αστικώς. Εκτός της Εκκλησίας μόνο θεωρητικά και σαν ενέρ-
γεια... κι όχι ΣΩΜΑΤΙΚΩΣ γιαυτό είπε και ''μη μου άπτου''...
ορίζοντας σαφώς και με ακρίβεια, ότι εμείς έχουμε αληθή
βρώσι και αληθή πόσι, σε σχέση με τους δυτικούς, που εκτός
Εκκλησίας και Σώματος, ποιούν εις ανάμνησιν...

Κατάσταση, όχι προς ματαία καύχηση, γιατί το βάρος και η


ευθύνη, πολλαπλασιάζεται εις βάρος μας, ως ανάξιοι. Εκτός
Εκκλησίας, θεωρούν ενέργεια, ακόμη και μπορούν να Τον
δουν... αλλά δεν γεύονται Ουσία... Θεία μυστηριακή Κοινωνία.

Με τα παραπάνω, εκτιμώ ότι ευνόητα, οι άγιοι (Μαρία η Μα-


γδαληνή και Απ.Θωμάς) χρησιμοποιούνται ως οδοδείκτες και
δεν προσφέρονται για την κρίση μας, ότι αυτός ήταν εκείνη
114
δεν ήταν ... αλλά ΔΕΙΧΝΟΥΝ, ότι εν μέσω των 12 (που ορίζε-
ται η ΜΙΑ ΑΓΙΑ ΚΑΘΟΛΙΚΗ και ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗ ΟΡΘΟΔΟΞΗ
ΕΚΚΛΗΣΙΑ), Ο Κύριος κοινωνάται μυστηριακά και σωματι-
κώς σε ΤΕΛΕΙΑ και ΠΛΗΡΗ ΜΟΡΦΗ, ενώ εκτός των 12, μόνο
μυστικά, θεωρητικά και ΑΤΕΛΩΣ...

Επί μιας διαφοροποιημένης γνώμης, ότι ...Εκείνος δεν θα επέ-


τρεπε σε κανένα να τον αγγίξει (και ότι) είναι θέμα του κα-
τάλληλου χρόνου, θεωρώ πως: Αν ο κατάλληλος χρόνος, είναι
το όριο της Αναλήψεως ( «ούπω γαρ αναβέβηκα προς τον Πα-
τέρα μου» ) φυσικά είναι και θέμα ομολογίας πίστεως και
Αλήθειας ότι εν μέσω των μαθητών (12) κοινωνάται, αφού η
προτροπή ψηλάφησέ με, έγινε ΠΡΟ της Αναλήψεως, ΚΑΙ
ΣΤΙΣ ΔΥΟ ΠΕΡΙΠΤΩΣΕΙΣ.

Κατά τα άλλα, περί δισεπίλυτων θεολογικών θεμάτων, (που


δικαιολογεί το πρώτο ‘’δυστυχώς’’), τα αφήνω στον σχολαστι-
κισμό να διακρίνει την διαφορά του ηλίου/προσώπου και του
φωτός/ιματίων στο: ... καὶ μετεμορφώθη ἔμπροσθεν αὐτῶν, καὶ
ἔλαμψε τὸ πρόσωπον αὐτοῦ ὡς ὁ ἥλιος, τὰ δὲ ἱμάτια αὐτοῦ
ἐγένετο λευκὰ ὡς τὸ φῶς... (Ματθ.ιζ’2) ελπίζοντας ότι η χωρη-
τικότητα και δεκτικότητα μας με την χάρη Του, θα αυξηθεί,
καθώς ‘’έδειξας τοις μαθηταίς, την δόξαν Σου, καθώς ηδύνα-
ντο’’, μεταμορφώνοντας τα χοϊκά μας μάτια και νου, σε
πνευματικά.

(Η όλη διάσταση απόψεων εκτιμώ πως είναι ότι οι προτά-


σεις έχουν κέντρο άξονα αναφοράς όχι τον χρόνο, αλλά
τον χώρο...).

115
Από εκεί και πέρα, ο καλός Θεός, να μας δίνει ΔΙΑΚΡΙΣΗ.

----

σχόλια από συζήτηση, γιαυτό και ίσως φανούν επαναλαμβανόμενα


και βαρετά. Συγγνώμη.

Τέλος, είναι απαραίτητη μια θεολογική διευκρίνηση στην μετοχή


Ουσίας.

Εννοώ την διαφορά, μεταξύ Προσώπου και ιματίων. Στην κοινωνία


του Σώματος και Αίματος (θεανδρική) κι όχι στην Ουσία του Ακτί-
στου θεϊκού.

116
Αὐτός (ὁ σταυρός) μᾶς δόθηκε σάν σημάδι πάνω στό
μέτωπό μας, ὅπως στόν Ἰσραήλ δόθηκε ἡ περιτομή·

Ὁ ἅγιος Ἰωάννης Δαμασκηνός, ἀναφέρει γιά τόν σταυρό: Αὐ-


τός (ὁ σταυρός) μᾶς δόθηκε σάν σημάδι πάνω στό μέτωπό
μας, ὅπως στόν Ἰσραήλ δόθηκε ἡ περιτομή·

Τό ἱστορικό του Τιμίου Ξύλου ἔχει ξαναγραφεῖ. Εἶναι ἄγνωστο


στούς πολλούς, ἀλλά τόσο ἀπαραίτητα λειτουργικό, ὅσο ἡ
ἐμβάθυνση στά τῆς πίστεώς μας, γιά νά περάσουμε ἀπό
ἁπλά ἐνημερωμένοι, στό σωτήριο βίωμα. Τό (φυσικοπνευμα-
τικό) ἀνέβασμα πάνω Σέ Αὐτόν (κι ὄχι βιολογικό) εἶναι πρό-
ταση Τοῦ Κυρίου γιά τόν καθένα, ΑΝ ΘΕΛΕΙ νά τόν
ἀκολουθήσει, γιά νά ἀποκτήσει τήν πραγματική ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ,
μέ ὅλα τά συνημμένα θεοσδοτα ἀγαθά.

Η ΠΔ, ὡς σκιά τῆς ΚΔ, δέν θά ἔδινε τίποτ’ ἄλλο, ἀπό ἴχνη
ὀδοδεικτοῦσα τήν Ὁδό.

Ἕνα Σῶμα ἕρπων ἐπί γής καί ἕνα


ὄρθιο πού ὑψώνεται καί γίνεται κλί-
μαξ ἀπό τήν γῆ στόν οὐρανό.

Ὁ Ἐσταυρωμένος Κύριος καί τό


Ἀναστημένο Του Σῶμα, τήν
Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία.
Ἡ Ἔκκλησις εἶναι δεδομένη (καί διαδίδεται, ὡς φωνή), ὥστε
ὅποιος συμφωνήσει καί ἐπιθυμήσει (ἄν τό διακρίνει ὡς σωστό
καί ὠφέλιμο) εἶναι ἕτοιμη γιά ἀκολούθηση, ἐπιβίβαση, πρός
μυστική καί μυστηριακή συμμετοχή.

117
Ἡ ἀφορμή συγγραφῆς αὐτοῦ του ἄρθρου, ἦταν τά ἔντονα
γράμματα τῆς διαπίστωσης τοῦ ἑορτάζοντος ἁγίου μας. Μᾶς
δόθηκε ὁ σταυρός σάν σημάδι πάνω στό μέτωπό μας, ὅπως
στόν Ἰσραήλ δόθηκε ἡ περιτομή·

Μέ τήν περιτομή, (στήν κάτω κεφαλή) κόπτεται ὁ χαλινός καί


….τό ‘’ἄλογο’’, ἐλευθερώνεται. Αὐτή ἦταν ἡ σκιά πρό τοῦ Λό-
γου, στόν χῶρο τοῦ ἀ-λόγου.

Πρό τῆς εἰσόδου τῆς Χάριτος, στό χῶρο τοῦ Νόμου. …ὅτι ὁ νό-
μος διά Μωϋσέως ἐδόθη, ἡ χάρις καί ἡ ἀλήθεια διά Ἰησοῦ
Χριστοῦ ἐγένετο. (Ἰωάν.ἅ’17)

Καί ἡ ὁλότητα τοῦ Δρόμου συνεπληρώθη ὡς θεώρηση. Τόν


Υἱόν Μου ἐξ Αἰγύπτου ἐκάλεσα. Ἀπό τήν ἀταξία καί ἀνομία
καί δουλεία τῆς Αἰγύπτου διά τοῦ Νόμου στήν Χάρι. Καί ἀπό
τά ἕρποντα σκιώδη στά ὀρθά/ὀρθόδοξα καί ἕρποντα δηλητη-
ριώση ὄφι/ΦΩΣ

στόν ὄρθιο χάλκινο ὄφι, τόν κρεμασθέντα ἐπί τῆς


θαυματουργῆς ράβδου τοῦ Μωϋσέως, πού ἐνδεικνύει τό ἄλλο
ΦΩΣ, τό Εὐθές. Τό Ἀληθινό, τό Ζωηφόρο.

Χριστοῦ περιτμηθέντος, ἐτμήθη Νόμος, καί τοῦ Νόμου τμηθέ-


ντος, εἰσήχθη χάρις.

Ἔρχεται Ὁ Σταυρός καί τυποῦται ἐπί τοῦ μετώπου, (στήν ἄνω


κεφαλή) καί λογική, καί ἐλευθερώνει τόν λόγο ἀπό τά δεσμά
τοῦ ἕρποντος ἔρωτος, μεταστρέφοντας τόν σέ θεῖο καί
εὔστοχο, παρέχοντας τήν πλήρη λογική ἐλευθερία.

118
Τυποῦται ἐπί ὅλου του Σώματος, Κεφαλή – κοιλία, ἀφήνοντας
πίσω του τήν ὄρθια ὀφιοειδῆ σπονδυλική στήλη, τῶν 33
σπονδύλων… μέ τίς συνειρμικές λογικές καί εὐλογημένες συ-
νάφειες τοῦ Τιμίου Σταυροῦ ἐπάνω μας καί μέσα μας, πρός
βίωση, ὄχι μακρυά, ἀλλά ἐντός. Ὅπου καί ἡ Βασιλεία Τοῦ
Τριαδικοῦ Θεοῦ.

Κι ἡ συνείδηση, ἔχει δρόμο νά ‘’περπατήσει’’ ἀπό τά


ἐξωτερικά στά ἐσωτερικά καί ἀπό τά κάτω στά πάνω, καί ἀπό
τά ἄτακτα στά εὔτακτα καί ἀπό τό ‘’ἀεί’’ (τόν ὅλο χρόνο καί
Κρόνο…) κοιλία (ὅπου καί τυποῦται αὐτό), στό ‘’νῦν’’ στήν
Κεφαλή καί αἰώνιο Παρόν, ὅπου Ο ΩΝ. Ἕναν δρόμο πού ὅρισε
ὁ ΕΡΧΟΜΕΝΟΣ ὅταν εἰσῆλθε στόν χρόνο καί ἔγινε καί Ο ΗΝ,
πληρώσας τά σύμπαντα διά τῆς ἑκουσίας ἀσύλληπτης σέ Εὐ-
σπλαγχνία καί Φιλανθρωπία, Θυσίας Του.

Ὅλα ἀποτυπώνονται ἐπί τοῦ βιολογικοῦ μας σώματος καί


εἶναι στήν διακριτική μας εὐχέρεια νά περάσουμε τόν φυσι-
κοπνευματικό ἑαυτό καί συνείδηση διά τοῦ ΣΤΑΥΡΟΥ, στά
ἄνω. Τήν συνείδηση ἀπό σαρκική καί αὐστηρά ἐμπεριεχόμενη
στόν ἄπειρα μεγάλο κόσμο, σέ πνευματική καί ἐμπεριέχουσα
αὐτόν, ὡς πιό μεγάλος, γιατί ὅπως λέει καί ὁ ἅγιος Μάξιμος
Ὁμολογητής, ὁ ἄνθρωπος εἶναι μεγαλύτερος ἀπό τόν κόσμο,
γιατί τάχθηκε νά βασιλεύει καί κυριαρχεῖ ἐπί αὐτοῦ.
---
Δέν εἶναι τοῦ παρόντος, ἀλλά σκεφτεῖτε ὅλους τους περιτμη-
θέντες πού πολεμοῦν τόν Σταυρό. Αὐτοχειροῦν, μή διακρίνο-
ντες τό πραγματικό τους συμφέρον καί πραγματική ΕΛΕΥ-
ΘΕΡΙΑ. Ἀπό τήν ἄλλη, ὅλους ἐμᾶς, τούς μή περιτμηθέντες
ἀλλά παραμένοντες στήν ἐλευθερία τῆς ἀλογίας… καί δέσμι-
οι τῶν σαρκικῶν φρονημάτων.
119
Ναί (κατά τόν Ἄπ.Παῦλο). Πάντα μοί ἔξεστιν, ἀλλ’ οὐπάντα
μέ συμφέρει… * Ὅλα μας ἐπιτρέπονται, ἀλλά δέν μᾶς συμφέ-
ρουν τά πάντα. (* στόν δεσμό, λίγες ἐπ' αὐτοῦ σκέψεις)

Ὁ καλός Θεός νά μᾶς φωτίσει στά συμφέροντα. ποιό ἄλλο,


ἀπό τό σωτήριο "γενηθήτω Κύριε τό Πάνσοφο θέλημά Σου".

Σταυρός ὁ φύλαξ πάσης της Οἰκουμένης,


Σταυρός ἡ ὡραιότης τῆς Ἐκκλησίας,
Σταυρός βασιλέων τό κραταίωμα,
Σταυρός πιστῶν τό στήριγμα,
Σταυρός ἀγγέλων ἡ δόξα και
τῶν δαιμόνων τό τραῦμα.

Σταυρέ Τοῦ Χριστοῦ, σῶσον ἠμᾶς τή δυνάμει Σου!

Προσκυνοῦμεν Σου τά πάθη Χριστέ, δεῖξον ἠμίν καί τήν


Ἁγίαν Σου Ἀνάστασιν!
---
...πολυεύσπλαγχνε Κύριε· καί Νόμον ἐκπληρῶν, περιτομήν,
θελήσει καταδέχη σαρκικήν, ὅπως παύσης τά σκιώδη, καί πε-
ριέλης τό κάλυμμα τῶν παθῶν ἠμῶν. ... ...Κόλ.β'8 Βλέπετε μή
τίς ὑμᾶς ἔσται ὁ συλαγωγῶν διά τῆς φιλοσοφίας καί κενῆς
ἀπάτης, κατά τήν παράδοσιν τῶν ἀνθρώπων, κατά τά στοιχεῖα
τοῦ κόσμου καί οὐ κατά Χριστόν· 9 ὅτι ἐν αὐτῶ κατοικεῖ πᾶν τό
πλήρωμα τῆς θεότητος σωματικῶς, 10 καί ἐστέ ἐν αὐτῶ πε-
πληρωμένοι, ὅς ἐστιν ἡ κεφαλή πάσης ἀρχῆς καί ἐξουσίας, 11
ἐν ὤ καί περιετμήθητε περιτομή ἀχειροποιήτω ἐν τή ἀπεκδύσει
τοῦ σώματος τῶν ἁμαρτιῶν τῆς σαρκός, ἐν τή περιτομή τοῦ
Χριστοῦ, 12 συνταφέντες αὐτῶ ἐν τῷ βαπτίσματι, ἐν ὤ καί συ-

120
νηγέρθητε διά τῆς πίστεως τῆς ἐνεργείας τοῦ Θεοῦ τοῦ
ἐγείραντος αὐτόν ἐκ τῶν νεκρῶν.
... ἐν ὤ καί περιετμήθητε περιτομή ἀχειροποιήτω ἐν τή
ἀπεκδύσει τοῦ σώματος τῶν ἁμαρτιῶν τῆς σαρκός, ἐν τή περι-
τομή τοῦ Χριστοῦ...
---
δέν εἶναι συμπτωματικά καί τά ἑξῆς στοιχεῖα...
στό: ΦΩΣ - ΟΦΙΣ - ΟΨΙΣ καί ΕΡΩΣ.... μπορεῖ ὁ φιλαλήθης νά
διακρίνει τά δύο φῶτα, (εὐθές καί ἐκ διαχύσεως/πλάνο) δύο
ὄφεις, ὄρθιο κρεμασθέντα ὅπως προτυπώθηκε ἐπί τῆς ράβδου
τοῦ Μωυσέως καί ἕρποντα δηλητηριώδη καί ἐξ αὐτῶν τίς δύο
σ+οφίες. Γιά τούς περιτεμνόμενους φυσικῶς (ἑβραίους καί
μουσουλμάνους) ἡ δικαιολογία, εἶναι ἡ τήρηση τῆς σχετικῆς
ἐντολῆς ἀπό τόν Μωυσῆ. Καί γιά μέν τούς ἑβραίους οἱ ἴδιοι
ἐπέλεξαν τήν σταύρωση Τοῦ Κυρίου, οἱ δέ μουσουλμάνοι, θε-
ωρώντας τόν Ἴσα (Ἰησοῦ) σάν ἕναν ἀκόμη προφήτη, θεωροῦν
τό ἔργο Του ὡς ἀτελές σέ σχέση μέ αὐτό τοῦ ''τέλειου'' καί τε-
λευταίου Μωάμεθ. Ἄν δοῦν ὅμως πώς προσεύχονται σέ συ-
σχέτιση μέ τά παραπάνω, ''ἀσφαλίζουν'' μέ τά ''δεμένα'' τούς
χέρια τήν ''εἴσοδο'' ἀπό τόν ὀμφαλό. Μέ λίγη παρατήρηση,
συμφωνοῦμε πώς ὁ ὀμφαλός ''ὑλοποιεῖ'' τά πνευματικά.

Σέ ἔντονο φόβο, μᾶς κόβονται (λένε) τά ἥπατα. Ἐκ τοῦ


ὀμφαλοῦ, εἰσέρχεται μία ἀδιόρατη κακή ἐνέργεια, πατάει
στήν κοιλιά καί κυριαρχεῖ στήν καρδιά. Μία καρδιά μέ πανι-
κό, εἶναι ἐκτός ἑαυτοῦ. Εἶναι μουδιασμένη καί δέν ἐλέγχει
πράξεις καί σκέψεις.
Ὄχι τυχαία, ΤΡΟΜΟΣ = ΟΦΙΣ - 780. Αὐτόν τόν ὄφι (ἕρποντα)
καί αὐτόν τόν τρόμο καί φόβο (πνευματικό) προσπαθοῦν μέ

121
ἄμυνα προσωπική τά δεμένα σέ προσευχή χέρια νά
ἀντιμετωπίσουν τό κακό. Μέ ποιά δύναμη; τοῦ ἑαυτοῦ τους.

Στό ἴδιο ''σημεῖο'' ἐπί τῆς κοιλίας (2 δάχτυλα κάτω ἀπό τόν
ὀμφαλό) ἐμεῖς οἱ ὀρθόδοξοι χριστιανοί τυπώνουμε μετά τό
Χριστός Ἀνέστη (στήν κεφαλή), τό θανάτω θάνατον πατήσας
(στήν κοιλιά).

Γέν.γ'14 καί εἶπε Κύριος ὁ Θεός τῷ ὄφει· ὅτι ἐποίησας τοῦτο,


ἐπικατάρατος σύ ἀπό πάντων τῶν κτηνῶν καί ἀπό πάντων τῶν
θηρίων τῶν ἐπί τῆς γής· ἐπί τῷ στήθει σου καί τή κοιλία πορεύ-
ση καί γῆν φαγῆ πάσας τάς ἡμέρας τῆς ζωῆς σου. 15 καί ἔχθραν
θήσω ἀνά μέσον σου καί ἀνά μέσον της γυναικός καί ἀνά μέσον
του σπέρματός σου καί ἀνά μέσον του σπέρματος αὐτῆς· αὐτός
σου τηρήσει κεφαλήν, καί σύ τηρήσεις αὐτοῦ πτέρναν.

Ὄχι ἁπλά τηρήσει, ἀλλά συντρίψει. Ἐδῶ θά παρατηρηθεῖ ἡ


ἔναρξη πνευματικῆς ἀνύψωσης ὅπως φαίνεται ἐπί τοῦ σώ-
ματος ἡ σπονδυλική στήλη τῶν 33 σπονδύλων - μέ σπονδή =
θυσία - καί Τοῦ 33χρονου Κυρίου, ἡ ὕψιστη θυσία. Ἀπό τήν
κοιλία στήν κεφαλή, δρόμος τῆς ἄλλης περιτομῆς, τοῦ ἄλλου
Φωτός, τοῦ ἄλλου ὄφεως.... μαζί μέ διάκριση τῆς διαφοροποί-
ησης τοῦ ἐ-γῶ (ἕρπουσας εἰκόνας καί ἐπί γής σκιῶν) καί τοῦ ἐ-
αὐτοῦ (εἰκών Αὐτοῦ) πού πληροῦται.

Σχόλιο : Χριστοῦ περιτμηθέντος, ἐτμήθη Νόμος,


καί τοῦ Νόμου τμηθέντος, εἰσήχθη χάρις.

... Μορφήν ἀναλλοιώτως ἀνθρωπίνην προσέλαβες, Θεός ὧν κατ’


οὐσίαν, πολυεύσπλαγχνε Κύριε• καί Νόμον ἐκπληρῶν, περιτομήν,

122
θελήσει καταδέχη σαρκικήν, ὅπως παύσης τά σκιώδη, καί περιέλης
τό κάλυμμα τῶν παθῶν ἠμῶν. Δόξα τή ἀγαθότητι τή σή, δόξα τή
εὐσπλαγχνία σου, δόξα τή ἀνεκφράστω Λόγε συγκαταβάσει σου.

...ἡ δική μας μορφή ἀλλοιώθηκε ἐκ τῶν παθῶν (χάνοντας τό πρότε-


ρον κάλλος) καί ἠμαυρώθη τό πρόσωπον καί ἠσθένησεν ἀπό τό
πλῆθος αὐτῶν!! ἀμήν τοῦ νόμου τμηθησομένου, ἡ χάρις νά
εἰσέρχεται σέ ἐνεστώτα διαρκείας, ὥστε νά παύουν τά σκιώδη καί
νά ἀπομακρύνεται τό κάλυμμα τῶν παθῶν χάριν τῆς ἀγαθότητος,
τῆς εὐσπλαγχνίας τῆς ἀνέκφραστης συγκαταβάσεως!! Κύριε δόξα
Σοί!!!

123
γενεαί δεκατέσσερας...

Ἡ ὅλη Δημιουργία κατά τήν Γραφή, ἦταν καλή λίαν. Ὁ τέλει-


ος Θεός, μᾶς ἔδωσε τό ὕψιστο ἀγαθό, τήν ἐλευθερία. Εἶναι
φυσικό ὅταν κάποιος τήν κακοχρησιμοποιεῖ, νά μήν πετυχαί-
νει τίς προδιαγραφές πού ἔχει. Ἔτσι, μετά τήν πλάση καί δη-
μιουργία καί στάση (ἐπανάστασή) μας κατά τοῦ Θεοῦ, καί
ἔκπτωση ἀπό τό μέσα στό ἀπέναντι (Γέν.γ’ 24 καί ἐξέβαλε τόν
Ἀδάμ καί κατώκισεν αὐτόν ἀπέναντί του παραδείσου τῆς
τρυφῆς καί ἔταξε τά Χερουβίμ καί τήν φλογίνην ρομφαίαν
τήν στρεφομένην φυλάσσειν τήν ὁδόν τοῦ ξύλου τῆς ζωῆς. –
Γέν.δ’16 ἐξῆλθε δέ Κάϊν ἀπό προσώπου τοῦ Θεοῦ καί ὤκησεν
ἐν γῆ Ναίδ κατέναντι Ἐδέμ.) καί κατόπιν στό κατέναντι, μᾶς
δίνει ἀπό ΑΓΑΠΗ, τήν εὐκαιρία γιά τήν ἀνά-πλασή μας, ἀνά-
δημιουργία καί ἀνά-στασή μας.

Κι ὁ τρόπος, εἶναι, ἀνάλογος. Ἀνάλογος, ἀλλά


ἀναβαθμισμένος, ὥστε νά ἀφήσει σαφῆ ἴχνη ἀπό τήν παρα-
φύση (παροῦσα κατάσταση) πρός τήν Ὑπερφύση, μέσω τῆς
Φύσης. Κλίμακα ἀπό τό παράλογο διά τοῦ λογικοῦ, στό
Ὑπερλόγο, μετέχοντες μυστικά καί μυστηριακά στά Μυστή-
ρια Τοῦ Θεοῦ. Ἀφοῦ ὁ ἄνθρωπος ἀπαρτίζεται ἀπό δύο μέρη,
γιά τήν οἰκονομία τοῦ Θεοῦ ἐνσάρκωσης τοῦ Λόγου, λαμβά-
νει μέ τά ἴδια Τοῦ τά χέρια ‘’λάσπη’’ φύραμα ἐκ γής (γενεές ἐξ
ἀνθρώπων) καί ἀντί τῆς θείας πνοῆς, ἐνεργεῖ τό Πνεῦμα τό
Ἅγιο – Θεός (τρίτο ὁμοούσιο Πρόσωπο), ὥστε νά ἐπιτελεστεῖ
το εκ Πνεύματος Ἁγίου καί Μαρίας τῆς Παρθένου.

Ἄν ἦταν ΜΟΝΟ ἀπό γόνο ἀνθρώπων, θά ἦταν ἄνθρωπος καί


ἄρα (κατά κάποιο τρόπο, ἑβραῖος…). Ἄν ἦταν ΜΟΝΟ Θεός,
124
θά ἐρχόταν στή γῆ ὡς θεός, κάτι σάν ἀπό μηχανῆς θεός καί
οὐρανοκατέβατος καί ὡς φαντασία θά δροῦσε, χωρίς νά
ὑπόκειται στήν στένωση τῶν ‘’φυσικῶν – μετά τήν πτώση -
νόμων’’. Παρά τήν μωρᾶς γενεαλογίας μή ζήτεις, τοῦ
Ἄπ.Παύλου, μέ τήν παραπάνω διαδικασία, σύνθεση
ἐνεργειῶν καί Φύσης Θεοῦ καί ἀνθρώπων (γενεαί), γνωρίζε-
ται ὁ Ἰησοῦς, ὡς τέλειος Θεός καί τέλειος ἄνθρωπος, θεάν-
θρωπος Χριστός.

Καί γιατί ἀναφέρεται: Ὅλες, λοιπόν, οἱ γενεές ἀπό τόν


Ἀβραάμ μέχρι τόν Δαβίδ εἶναι 14 γενεές• καί ἀπό τόν Δαβίδ
μέχρι τή μετοικεσία τῆς Βαβυλώνας εἶναι 14 γενεές• καί ἀπό
τή μετοικεσία τῆς Βαβυλώνας μέχρι τόν Χριστό εἶναι 14 γε-
νεές; (Μάτθ. ἅ’17), τοῦ σημερινοῦ Εὐαγγελικοῦ
ἀναγνώσματος;

…γιά νά δείξει γιά ἄλλη μία φορά, πώς τό πλάσμα τῶν


χειρῶν Του, ὁ ἄνθρωπος, που έχει 14 φάλαγγες στό χέρι, (3 σέ
κάθε δάχτυλο Χ 4 = 12 καί 2 στόν ἀντίχειρα = 14) εἶναι εἰκόνα
Του, μέ ὅλην τήν οἰκονομία ἀνάπλασης, ἀναδημιουργίας, θυ-
σίας τοῦ νέου ΑΔΑΜ – ΧΡΙΣΤΟΥ, τήν φύσει καί πνεῦμα πα-
ρουσία τοῦ Ἀρχετύπου, ὅλα γιά τήν ἀνά-στασή μας. Εἰς τό
Ὄνομα τοῦ Πατρός (14) καί τοῦ Υἱοῦ (14) καί τοῦ Ἁγίου Πνεύ-
ματος (14)….

Ἀπό δέ, τόν πρῶτο ΑΔΑΜ, στήν γένεση, ἐξῆλθε ἐκ τῆς


πλευρᾶς ἡ Εὕα, μέ τό κενό, νά καλύπτεται μέ σάρκα. Στό
ἐπίπεδό μας, ἀπό τή νέα Εὕα – Παναγία, Ζωοδόχος Πηγή καί
Μητέρα τῆς Ζωῆς, ἐξέρχεται Ὁ νέος ΑΔΑΜ – Χριστός καί τό
κενό καλύπτεται μέ Πνεῦμα, ὁρίζοντας Τήν μακαριωτέρα Κε-
125
χαριτωμένη, κλείνοντας τόν κύκλο, εἰσάγοντάς μας στήν και-
νή ζωή, ὡς ἀδιόδευτος Πύλη…. χαῖρε κλίμαξ ἐπουράνιε δί ἤς
κατέβη ὁ Θεός, χαῖρε γέφυρα μετάγουσα, τούς ἐκ γής πρός
οὐρανόν… χαῖρε Νύμφη Ἀνύμφευτε.

Οἱ ὑλόφρονες σχολαστικιστές, μονοδιάστατα ἑρμηνεύοντας


τίς Γραφές, μετροῦν τίς γενεές καί βρίσκοντας τές στήν Ἁγία
Γραφή, γενεές 14 + 14 + 12, βρίσκουν πάτημα καί ἀμφισβητοῦν
ἤ καί ἀπορρίπτουν, γιατί δέν κατανοοῦν τήν διττότητα πα-
ρουσίας Τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ στή γῆ.

ΑΝ αἵ γενεαί ἦταν πλήρεις 14+14+14, τό θεῖο ἔργο θά


ἐπληροῦτο μέ τήν ἔνσαρκη παρουσία Τοῦ Κυρίου καί θά
ἐπερατοῦτο μέ τήν σταύρωση (κι ἐμᾶς, νά μήν χωρούσα-
με..., ἀφοῦ τάχα δέν θάμασταν τυχεροί νάμασταν παρό-
ντες ''τότε'').

Κι ὅμως, ἔχουμε χρόνο ἀκόμη καί στό τώρα. Μέ 13ο Πρόσω-


πο, τόν Ἰησοῦ, [πού δέν εἶναι ἁπλά, παιδί τοῦ Ἰωσήφ, ἀλλά
τό μεταίχμιο ἔνσαρκης παρουσίας τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ ἀπό
ἁπλά (μονοθεϊστικά) γενικά καί ἀόριστα Θεός,*]

(ἀρχῆς γενομένης ἀπό Ἀβραάμ…) καί 14ο Πρόσωπο τό Ἅγιο


Πνεῦμα (ἐκ τῆς τελευταίας 14άδας τό φαινομενικά ἐλλειπές,
ἕνα) Τόν Παράκλητο, πού ἐνεργεῖ τόν ἁγιασμό μας, λαμβά-
νει σάρκα καί ὀστᾶ ἡ ὁλοκλήρωση τοῦ θείου ἔργου
ἀνάπλασης – ἀναδημιουργίας - ἀνάστασης, τοῦ ''θέλοντος
σωθῆναι'' ἀνθρωπίνου γένους.

126
Ἐνεργεῖ Ὁ Κύριος δί Ἁγίου Πνεύματος τήν σωτηρία μας (ἐκ
τοῦ σῶος) δλδ ὁλοκλήρωσή μας, κατά τάξη (κάθαρση, φώτι-
ση, τελείωση).

Κι ἄν ἐπιμένει κάποιος νά ἀναρωτιέται πώς μπορεῖ νά ἰσχύει


τό 14 = 12, δέν εἶναι μακρυά τό 1=3. Μονάς ἐν τριάδι καί Τριάς
ἐν Μονάδι.
[Ὁ δέ Ἀβραάμ, ὑψώνοντας τήν κεφαλή ὁρᾶ τούς 3
ἀρχαγγέλους καί ἀναφωνεῖ Ὁ Κύριός μου (ἑνικός), ὅπως καί
συμβολικά ΚΑΙ μαθηματικά, λεξαριθμικά, ΤΡΙΑΔΙΚΟΣ ΘΕΟΣ
= 999, ἀποδεικνύοντας ἤ ἐνδεικνύοντας (γιά νά ἀφεθοῦν πε-
ριθώρια ἐλεύθερων ἐπιλογῶν) τή συνοδοιπορία καί τό
ὁμόπνοον σοφίας καί δύναμης, Ἑλλήνων καί ΠΔ].

Ὁ Κύριος εἶναι μεθ’ ἠμῶν, καί μετά τήν Ἀνάστασή Του, ἕως
τῆς Συντελείας κατά τήν ἀψευδῆ ὑπόσχεσή Του! συμπορεύε-
ται μυστικά ἤ φανερά μαζί μας, ὅπως στόν δρόμο πρός
Ἐμμαούς! Τό ἀνέσπερο Ἅγιο Φῶς πού πηγάζει ἀπό τόν Πα-
νάγιο Τάφο, μόνο στόν Ὀρθόδοξο πατριάρχη κάθε Μ. Σάββα-
το, εἶναι (τουλάχιστον) ἔνδειξη παρουσίας! (ἀλλά καί
ἐρέθισμα γιά περαιτέρω μελέτη, πίστης ΚΑΙ νόησης) εἶναι ἡ
βεβαῖα ἐλπίδα, πού οἰκονομεῖ καί (ξανά)γεννᾶται στό σπή-
λαιο ἐξωτερικά στούς κύκλους τοῦ χρόνου/ἐνιαυτοῦ, γιά τήν
ἐσωτερική μας ἀναγέννηση, μέ τήν Παρουσία Του στό σπή-
λαιο τῆς καρδιᾶς, πού φωτίζει τό νοῦ, μέ Φῶς Ὑπερλόγο! Φῶς
Ἀδύτου Ἀστέρος πού οἰκονόμησε νά γίνει κοινωνός μετ’
ἀνθρώπων, γιά νά ἀνοίξει τόν δρόμο τῆς θεότητος! Κύριε
δόξα Σοί! Ἀναμένοντες νά συμψάλλουμε μετ’ ἀγγέλων, τό
Χριστός ἐτέχθη!

127
Ἐξέρχεται ἐκ τῆς δουλείας
τῆς αἰγύπτου. Ἕρπων. Νά
καί ἡ Οὐσία, ὄρθια,
ὑπερκοσμῆ γόνιμη μήτρα,
πού προτείνει ὄχι νά σφά-
ζουμε μικρόβια, ἀλλά
ἐπιγείως οὔτε μυρμηγκάκι
νά μήν πατᾶμε, ἀλλά νά
μαχόμαστε μέ τίς ἀρχές καί
ἐξουσίες τοῦ κόσμου. Ὀνόματι Κυρίου, μάστιζε ἐναντίους. Νά
‘’φιλοσοφήσουμε’’ κι ἐδῶ ἀγαπητικά, νά χαϊδεύουμε τούς
δαίμονες καί τά πάθη; Τί νά πεῖ κάποιος…

Ὅταν οἱ Φιλισταῖοι σκέπαζαν μέ ἄμμο τά πηγάδια πού ἄνοιγε


ὁ Ἰακώβ, ἦταν προτύπωση τῶν συνειδήσεων πού φώτιζε τό
Ἅγιο Πνεῦμα, ἀλλά τό σαρκικό φρόνημα τίς (συνειδή-
σεις/πηγάδια ὕδατος ξεδιψαστικοῦ) τίς ἔθαβε….

Τά πρωτότοκα της Αἰγύπτου πού ἐπάταξε ἦταν προτύπωση


νίκης πάνω στά πάθη, ἑρμηνεύουν οἱ ἅγιοι Πατέρες.

Δέν καθαρίσαμε τά αἰσθητήρια (σάν φίλτρα) καί σάν σπα-


σμένο τηλέφωνο, ἄλλα μᾶς λέει Ὁ Κύριος καί ἄλλα καταλα-
βαίνουμε. Ὁ Κύριος φταίει γιά τή μή καθαρότητά μας καί δι-
αστρέβλωση τῶν λόγων καί ἐννοιῶν;

Ἄς ξεκινήσουμε ἤ συνεχίσουμε μέ τήν εὐστοχότατη


αἴτηση. Τάς ἐννοίας κάθαρόν τούς λογισμούς διόρθωσον.

128
…καὶ εἶπεν· ἐξελεύσῃ αὔριον καὶ στήσῃ ἐνώπιον Κυρίου ἐν τῷ
ὄρει· ἰδοὺ παρελεύσεται Κύριος, καὶ ἰδοὺ πνεῦμα μέγα κραταιὸν
διαλῦον ὄρη καὶ συντρίβον πέτρας ἐνώπιον Κυρίου, οὐκ ἐν τῷ
πνεύματι Κύριος· καὶ μετὰ τὸ πνεῦμα συσσεισμός, οὐκ ἐν τῷ
συσσεισμῷ Κύριος· 12 καὶ μετὰ τὸν συσσειμὸν πῦρ, οὐκ ἐν τῷ
πυρὶ Κύριος· καὶ μετὰ τὸ πῦρ φωνὴ αὔρας λεπτῆς, κἀκεῖ Κύρι-
ος. Γ’Βασιλειών ιθ’…

Ράβδος ἐκ τῆς ρίζης Ἰεσσαί

129
Μεταβολισμός φυσικός καί πνευματικός

Μία μπαταρία, μία λογική διάταξη, θά ἦταν ‘’νεκρή’’, ἄν ἀπό


τούς δύο ‘’πόλους’’ του, (+ -) δέν ὑπῆρχε ροή ‘’ζωῆς’’ (ἐντός καί
ἐκτός εἰσαγωγικῶν).
Φυσικά, ἡ ζωή καί ὁ θάνατος δέν ἐξαντλεῖται στά ὀρώμενα,
παρότι βιολογικά, φυσιολογικά ἐκδηλώνεται αὐτή (ἡ ζωή), μέ
κίνηση καί ροή, ὅποτε ἀντιλαμβανόμενη, μετρούμενη
ἐπιστημονικά καί κάτω ἀπό νομοτέλεια, μοιάζει νάναι καί ἡ
ἐπικρατοῦσα ‘’ἀληθινή’’. Μερική ἀλήθεια γιά ὅσους
ἀντιλαμβάνονται καί κάτι ἄλλο, ὁλοκληρωτική ἀλήθεια γιά
ἀθέους.
Θά ἦταν πολύ ἄδικο περισσότερο γιά τούς ἀνθρώπους καί με-
τά γά τήν ἴδια τήν Φύση, ἄν περιορίζαμε τήν Ἀλήθεια μεταξύ
ὑπέρυθρου καί ὑπεριώδους, 20 – 20.000HZ καί λοιπά ὑπόλοιπα
περιορισμένα αἰσθητηριακά ὅρια.
Δέν ὑπάρχει φυσική ἀνάγκη ἐξόδου μας πρός ἀναζήτηση
ἐξωαισθητηριακῶν
ἀντιλήψεων ἐκτός καί ἐάν, ἐνῶ μᾶς προσφέρθηκε ἐδῶ καί
ἀπό ἐδῶ ἡ ὅλη ΑΛΗΘΕΙΑ, δέν μᾶς φτάνει. Ἴσως βέβαια αὐτή
ἡ ἀναζήτηση θά θύμιζε τόν νασρεντίν χότζα πού ἔψαχνε τά
κλειδιά του στήν αὐλή, ἐνῶ τά ἔχασε μέσα στό σπίτι μέ δικαι-
ολογία, ὅτι ἔξω ἔχει περισσότερο φῶς.
Ἀπό τόν καθένα ξεχωριστά καί ἀργότερα ὡς συλλογική παι-
δεία ἐξαρτᾶται ἄν θά μετακομίσουμε αὐτό τό ἔξω φῶς, μέσα
μας, γιά νά ψάξουμε ἐκεῖ πού πραγματικά χάσαμε τά κλειδιά
μας. Καί ἀξίζει, γιατί τά κλειδιά τῆς Βασιλείας, ἐντός ἠμῶν

130
ἐστι. Μία πρόταση σέ ἀνθρωπιστές ΜΕ Θεό καί ἀνθρωπιστές
χωρίς Θεό. Ὁ νοῦς στήν Καρδιά.
Κι αὐτό τό φῶς, εἶναι τό φωτίζον πᾶν ἄνθρωπον ἐρχόμενον
εἰς τόν κόσμον καί ἀνευρίσκεται μέ τήν αἰσθήσεων φώτιση,
τῆς ἁπλῆς πεντάδος.
Τά πάντα ἀπό ἐκεῖ ξεκινοῦν καί ἐκεῖ καταλήγουν. Στήν κα-
θαρότητα τῶν ἀγωγῶν. Τί κι ἄν τά εἰσερχόμενα εἶναι καθαρά
ἄν οἱ ἀγωγοί εἶναι σκούριοι; Τά ἐξερχόμενα θά δηλητηριά-
σουν τούς πίνοντες ἀπό αὐτό νερό καί τρώγοντες ἀπό αὐτήν
τήν τροφή… μέ τήν ἀσθένεια τῶν συνανθρώπων μας,
ἀπόλυτη ὑπαιτιότητά μας.
Διττός εἶναι ὁ ἄνθρωπος, ψυχοσωματικός, δύο εἶναι καί οἱ δι-
αστάσεις εἰσερχομένων – ἐξερχομένων. Καί μάλιστα, καθέ-
τως μεταξύ τους. Σταυροειδῶς, ὁ λόγος ἄνθρωπος, στόν τύπο
Τοῦ Ἐσταυρωμένου Λόγου – Ἀνθρώπου.
Παρατηροῦμε, πώς ὁ μεταβολισμός τοῦ βιολογικοῦ ἀνθρώπου
μίας στενῆς ὁριζόντιας αἰσθητηριακῆς σχισμῆς, σάν ἕνα
εὐθύγραμμο ὁριζόντιο τμῆμα, εἶναι κάθετος. Κάθετη ροή
εἰσερχομένων/ ἐξερχομένων σέ τροφή, πόσιμα, ἀναπνεόμενο
ἀέρα… ἐπεξεργασία στά οἰκεῖα ‘’ἐργοστάσια’’ καί ἐξαγωγή.
Ἀνάλογα στόν κάθετης διάστασης πνευματικό ἄνθρωπο
(ἐμπεριεχόμενο στό βιολογικό σῶμα, ὅσο βιολογικά ζεῖ) ὁ με-
ταβολισμός εἶναι ὁριζόντιος. Ἐξ ἀριστερῶν τά εἰσερχόμενα,
ἐκ δεξιῶν τά ἐξερχόμενα, μέ πάλι ὡς ἀγωγοί χρησιμοποιού-
μενοι τά πνευματικά ἐργοστάσια. Κεφαλῆς γιά σοφία,
(ὑπόφυση, ἐπίφυση, θυρεοειδῆ) σώματος γιά δύναμη (ἡλιακό
πλέγμα, ὀμφαλός, βάση τῆς σπονδυλικῆς στήλης) καί καρδιά
γιά ἀγάπη*.
131
Τά εἰσερχόμενα ἀπό ὅλα τά αἰσθητήρια, μοιάζουν μέ τροφή.
Τροφή τοῦ σώματος ἀπό τό στόμα (γεύση) τροφή τῆς ψυχῆς
ἀπό τά μάτια ἀπό τά αὐτιά... δλδ ὅλα τά εἰσερχόμενα καί γι-
αυτό ἀναφέρεται διά τῶν θυρίδων (αἰσθητηρίων) εἰσέρχεται ὁ
θάνατος. Ἀπό ἐκεῖ καί πέρα, μέ μία ἐλάχιστη αὐτοσυντήρηση
ὁ καθένας ''προσέχει'' τί θά ''φάει''.
Στά ὀρώμενα ἀλλά καί αὐτά πού ἀκοῦμε εἶναι λιγάκι πιό δύ-
σκολη ἡ διάκριση, ἀλλά ὄχι ἀκατόρθωτη. ΑΝ βλέπαμε κάτι
χαλασμένο ἤ βλαβερό στό πιάτο μας, θά κάναμε στήν ἄκρη ἤ
τό κομμάτι ἤ οἱ πιό εὐαίσθητοι ὁλόκληρο τό πιάτο.
Ἄν κάτι μᾶς διέφευγε τήν προσοχή ὀ υγιής ὀργανισμός το μέν
καλό θά τό ἀφομοίωνε τό δέ ἀνώφελο καί βλαβερό, θά τό
ἀπέβαλλε.
Τό ἴδιο ἰσχύει καί γιά τίς ἄλλες τροφές, τίς ψυχικές μεταξύ
τῶν ὁποίων μᾶς προσφέρονται ΚΑΙ ἀπό τήν τηλεόραση.
Κατ'ἀρχάς, ΑΝ μᾶς διέπει αὐτοσυντήρηση, ἀποφεύγουμε νά
δοῦμε βλαβερά γιά τήν ψυχή μᾶς θεάματα καί μέ τό τηλεκο-
ντρόλ ἀλλάζουμε κανάλι.
Κι ἔρχονται, ἐκεῖ πού δέν τό περιμένεις καί λάθρα τά
ὑποσυνείδητα μηνύματα, πού εἰσβάλλουν στήν ψυχή μας
(μέσω τῆς ψηφιακῆς ἐπεξεργασμένης ὕπουλα, σέ σχέση μέ
τήν ἀναλογική πού εἴπαμε).
Ἔ! αὐτά, τα αποβάλλει σάν βάρη ὁ ὀργανισμός μέ τήν
ἐξομολόγηση. Καί αὐτό (ἡ ἀπόρριψις) συνιστᾶ τήν πνευματι-
κή ὑγεία, γιατί ἄν δέν ἀποθέτουμε τά βάρη μας μέ τό ''ἔλθετε
πρός μέ οἱ κοπιῶντες καί πεφορτισμένοι καγῶ ἀναπαύσω
ὑμᾶς'' ὁ ἄνθρωπος δέν ἔχει τή δύναμη νά τά ἐξάγει ἐκτός

132
ἑαυτοῦ, ὅποτε, μένοντας μέσα τοῦ τό δηλητήριο, τοῦ κάνει
μακροπρόθεσμα ζημιά... καί δυστυχῶς, ὄχι μόνο στόν ἑαυτό
του, ἀλλά σέ ὁλόκληρο τόν κόσμο του.
Γιά νά μήν τό ἀναλύω ἀκόμη πιό πολύ, θέλει προσοχή ἡ ζωή
μας, ἡ καθημερινότητα, προσοχή στά εἰσερχόμενα ΚΑΙ
ἐξερχόμενα καί δί ἐξομολογήσεως, ὅσα διαλανθάνουν τήν
προσοχή μας (ὡς ὑποσυνείδητα) ἀπομακρύνονται ἀπό ἐμᾶς...
Αὐτός εἶναι ὁ Σταυρός μέ τό βίωμά του, πού μεταφρασμένο
στήν καθημερινότητά μας, ὁ μεταβολισμός τῶν εἰσερχομένω/
ἐξερχομένων ὑπό ὑγιῆ διάσταση ΚΑΙ βιολογική, μά πρωτευό-
ντως ΨΥΧΙΚΗ, δλδ ἐξομολόγηση κατά τό : … εἶπεν οὔν αὐτοῖς
ὁ Ἰησοῦς πάλιν· εἰρήνη ὑμίν. καθώς ἀπέσταλκε μέ ὁ πατήρ,
καγῶ πέμπω ὑμᾶς. καί τοῦτο εἰπῶν ἐνεφύσησε καί λέγει
αὐτοῖς· λάβετε Πνεῦµα ΄Ἅγιον· ἄν τινῶν ἀφῆτε τάς ἁμαρτίας,
ἀφίενται αὐτοῖς, ἄν τινῶν κρατῆτε, κεκράτηνται. (Ἰωάν.κ’21-
23) δέν ὑπάρχει ἄλλη μυστική καί μυστηριακή δυνατότητα
καθαρότητος τῶν πέντε αἰσθητηρίων μας πού δί αὐτῶν θά
βροῦμε ΦΩΣ ἀληθινό ἀπό τήν γῆ καί θά τό ἀκολουθήσουμε
ἕως τόν οὐρανό. Ἀπό τήν κεφαλή, μέχρι τήν καρδία. Τόν
πνευματικό τόπο τῆς Βασιλείας.
Ἀμήν, καλό παράδεισο διά Σταυροῦ. Αὐτός ὁ μεταβολισμός
προτείνεται, ἀφοῦ διά Σταυροῦ χαρά ἐν ὄλω τῷ κόσμω καί….

Σταυρός ὁ φύλαξ πάσης της Οἰκου-


μένης,
Σταυρός ἡ ὡραιότης τῆς Ἐκκλησίας,
Σταυρός βασιλέων τό κραταίωμα,
Σταυρός πιστῶν τό στήριγμα,

133
Σταυρός ἀγγέλων ἡ δόξα καί
τῶν δαιμόνων τό τραῦμα.
Με ἀφετηρία στόν κόσμο, τήν Μονάδα ἐν Τριάδι καί Τριάδα
ἐν Μονάδι, ὅπου καί φιλοσοφικῶς καί φιλοδυνάμως
ἐμφανίστηκε στόν κόσμο ὁ ΤΡΙΑΔΙΚΟΣ ΘΕΟΣ.**
Ὑπάρχει μία διαφοροποίηση τοῦ ''φορτίου'' πού λαμβάνει ἕνα
σῶμα. Μέσα στά διφορούμενα τάχα τῆς Ἁγίας Γραφῆς,
ἀναφέρεται γιά τόν Σταυρό: ... μάθετε ἀπ'ἐμοῦ, ὅτι ὁ ζυγός
μου χρηστός καί τό φορτίο ἐλαφρύ. Τό διφορούμενο ἔγκειται
στόν χαρακτηρισμό τοῦ φορτίου (σταυροῦ) ὡς ἐλαφρύ, ἐνῶ
πολλές φορές ὁ σταυρός μᾶς γονατίζει. Ὡς πρόσθετο, ἀφοῦ
εἶναι φορτίο (ἐπιπλέον) λογικά εἶναι βαρύ καί μόνο
ὑπερλόγως καί ὑπό προϋποθέσεις, ἐλαφρύ.
Στήν φυσική, ἕνα σῶμα πού λαμβάνει φορτίο ἀπό τό διπλανό
του ἠλεκτρισμένο, ἀνάλογα μέ τόν τρόπο προσέγγισης ἔχει
ἄλλο πρόσημο. Όμοιο ὅταν κολλά και αντιθετο οταν λαμβά-
νει τόν ἠλεκτρισμό δια τριβῆς.
Μέ ἐμᾶς, νά πλησιάζουμε καί ἐγγίζουμε Τόν Κύριο μέ
το αγαθόν τοῦ προσκολλάσθε δλδ νά ὑπομένουμε δοξάζοντες
Τόν Κύριο καί συνοδοιποροῦντες καί νά συντασσόμαστε (τι-
μώντας τό βάπτισμα) ἤ νά ἀντιδρᾶμε στόν σταυρό πού μᾶς
ἀναλογεῖ, μέ ὕβρι καί πρακτικά ἀποτάσσομαι ὄχι τόν
ἀντίδικό της σωτηρίας μᾶς (λογικό καί συμφέρον) ἀλλά τόν
Ζωοπάροχο Σταυρό.

Ἔτσι, ὅσον ἀφορᾶ τήν


προσέγγιση ἤ
ἀπομάκρυνσή μας, τήν
134
θερμότητα, φωτεινότητα ἤ ψυχρότητα καί σκοτισμό, ἐπειδή ἐξ
ἐσόπτρου καί ὡς ἐν αἰνίγματι γνωρίζουμε, τό παρεμβαλλόμε-
νο κάτοπτρο πρός ἀντίληψη τῶν συμβαινόντων στήν καθη-
μερινότητά μας, ἤ συγκεντρώνονται οἱ ἀκτίνες στήν καρδιά, ἤ
μέσω μετεωρισμοῦ ἀπομακρύνονται. Μέ κυρτό καί ταπεινό-
τητα ἑνώνονται οἱ ψυχικές δυνάμεις τοῦ νοός στήν καρδιά
ἐνῶ μέ κοῖλο (κάτι σάν ἀπό κοιλιά) ἐγωιστικά
ἀπομακρύνονται οἱ ἀκτίνες, ψυχραίνει ἡ καρδιά, μετεωρίζε-
ται, διασπᾶται, χάνεται ἐξωστρεφῶς στόν κόσμο ἀντί νά μα-
ζεύεται νηπτικά (ἐσωστρεφῶς) στήν Βασιλεία Τοῦ Θεοῦ (ἐν
ἠμίν)...
από τήν ἀριστερή τά εἰσερχόμενα πού, ἀνάλογα μέ τόν τρόπο
φιλτραρίσματος τῶν συμβαινόντων ἤ θά σωθοῦμε ἤ θά
χαθοῦμε...

ἤ ὅπως φαίνεται σέ σχῆμα στό βιβλιο Μύηση καί


Ὀρθοδοξία, ἤ θά κινηθοῦμε πρός τόν ποιητή οὐρανοῦ καί γής
ΤΡΙΑΔΙΚΟ ΘΕΟ ἤ θά παραμείνουμε δέσμιοι στόν ἀληθοφανῆ
ποιητή οὐρανοῦ καί γής, ἀντικατοπτρισμό Του, ὀπισθόφυλλο
135
(στάση καί ἐπανάσταση ἐνάντια στόν Δημιουργό) ἤ
ἐξώφυλλο καί οὐκ ἔστιν ὧδε, ΑΝΑΣΤΑΣΗ....
Αμήν ὁ καλός Θεός νά μᾶς δίνει μετάνοια, ταπεινότητα, διά-
κριση, διόρθωση, πίστη, χειραγωγῶν ἠμᾶς, νά μᾶς
ἀναστήσει...
Γιά νά μήν μπερδευτεῖ κάποιος μέ αὐτά τά βελάκια, δεξιά
ἀριστερά… μία παράμετρος τῆς ὀρθῆς, ὀρθόδοξης τύπωσης
τοῦ Σταυρού επανώ μας, σέ σχέση μέ τῶν παπικῶν πού τό
κάνουν ἀντίθετα (τάχα στήν ἴδια φορᾶ/κατεύθυνση τῶν
‘’εἰσερχομένων’’ ἀπό ἀριστερά πρός τά δεξιά, πλήν βέβαια
καί τοῦ ὀρθοῦ προσανατολισμοῦ τοῦ ΑΔΑΜ) εἶναι ἡ μή
ὁμόπνοια τοῦ Ἁγίου Πνεύματος μέ τά κοσμικά, ἀλλά τουνα-
ντίον, ἀφενός ὀρθόδοξα ἀκολουθοῦμε τό: νικῆστε τόν κόσμο
ἀλλά καί συγχρόνως, ὅλα τά ἐκδηλωμένα μετά τήν εἴσοδο (ἐξ
ἀριστερῶν πρός τά δεξιά) ἀντί νά τά ἀφήσουμε μετεωρισμένα
καί ἀποκομμένα τά συλλέγουμε ‘’ἐπιστρέφοντας’’
τά/μεταστρέφοντας μέ ταπεινότητα καί μεταννοια ὅλο τό νοῦ
καί ὅλη τή ζωή, στήν καρδιά, ἀμήν ὅπου καί ἡ Βασιλεία…
---
* τά ‘’κέντρα/ἐργοστάσια’’ τοῦ ἀνθρώπου… 3 κέντρα στήν
κεφαλή, 3 στό σῶμα καί 1 στήν καρδιά… Περί κραδασμῶν,
τσάκρας καί ΣΤΑΥΡΟΥ
** ΤΡΙΑΔΙΚΟΣ ΘΕΟΣ σέ ἑβραίους καί Ἕλληνες...

136
Μάρθα και Μαρία (σκέψεις)

καί τίς κινήσεις τοῦ νοός (εὐθεία, κυκλική καί σπειροειδῆ)

ΜΑΡΘΑ καί ΜΑΡΙΑ

...δικαιολογώντας τήν ''εὐλογία'' τῆς Ἑλλάδος, ἀλλά καί τήν


θέση της στόν κόσμο, ὠς οδοδείκτη... εὐλογημένη προβολή
τῆς Ὁδοῦ.

…Ὑπάρχει ἰδιαίτερη σημασία τῶν ὀνομάτων ΜΑΡ-


ΘΑ και ΜΑΡΙΑ, τοῦ Εὐαγγελίου τοῦ μεγάλου παρακλητικοῦ
κανόνα στήν Ὑπεραγία Θεοτόκο, ὅπου ἡ μεν Μάρθα κατα
παρατήρηση Τοῦ Κυρίου, μεριμνοῦσε καί τύρβαζε περί πολ-
λών ενος δέ ἐστίν χρεία, ἡ δε Μαρία τήν ἀγαθήν μερίδα
ἐξελέξατο ἤτις οὐκ ἀφαιρεθήσεται ἀπ’ αὐτῆς…’’
(Λούκ.ἰ’38…).

Ἡ σχηματική διαφορά τῶν δύο ὀνομάτων, δέν εἶναι συμπτω-


ματική, καθώς ἀποτυπώνονται ὡς κινήσεις ἐπί τῆς γής (Θ)
καί ἐκ τῆς γής, πρός τόν οὐρανό (Ι).

Ὁ σταυρός… ἡ ἀκινησία (κυκλική κίνηση τοῦ νοός) φιλοθεΐα


ὡς κάθετο σκέλος (τῆς Μαρίας – καθίσασα παρά τούς πόδας)
σέ συνδυασμό μέ τήν κίνηση καί διακονία καί φιλανθρωπία
τῆς Μάρθας (ὁριζόντιο σκέλος σταυροῦ), ἐπί τῶν ὁποίων δύο
ἐντολῶν κρέμεται ὁ νόμος καί οἱ προφῆτες.

137
*

Ἐπειδή ἀκοῦμε ἐκ τοῦ Ἀποστόλου Παύλου τό, ὡς ἐξ ἐσόπτρου


καί ἐν αἰνίγματι γνωρίζουμε, καλό θά ἦταν, νά παρατηρή-
σουμε τά ἑξῆς, ἐκτιμῶ ψυχωφελῆ, ποῦ ἀνάγουν τό νοῦ, ἀπό
τά ἐξ ἐσόπτρου, στά ἀκριβῆ:

Ἡ στάση ζωῆς, αὐτή τῆς Μαρίας, ποῦ ὑλοποιεῖ τήν εὐθεία (τό
Ἰ τῆς ΜΑΡΙΑΣ, μέ τό ἁγιογραφικό… παρακαθήσασα παρά
τούς πόδας τοῦ Κυρίου (Ἰησοῦ) ἤκουεν τόν λόγον Αὐτοῦ… καί
τήν ἀγαθήν μερίδα ἐξελέξατο ἤτις οὐκ ἀφαιρεθήσεται ἀπ’
αὐτῆς), εἶναι ἡ λιτή καί ἀπέριττη πρός τόν Θεό ὁδό, ἡ πεπα-
τημένη καί ἀπλανής (ὑπό τήν ἐποπτεία ἔμπειρου
πνευματικοῦ) ὁδός τῆς ἄσκησης τῆς προσευχῆς τοῦ Ἰησοῦ καί

138
ἡ ὁποία ευθεια σταση ζωῆς, συνδυάζεται μέ την κυκλικῆ κί-
νηση τοῦ νοῦ.

Ἀντίθετα, ἡ στάση ζωῆς τῆς Μάρθας, ποῦ μεριμνᾶ καί τυρβά-


ζει περί πολλῶν, ‘’κινεῖται’’ ἐπί γής ναί μέν κυκλικῶς (σύμ-
φωνα μέ τή φορά τῶν γραφῶν) καί εὐθέως ὅσο ἀποτυπώνεται
ἡ ἔξοδος ἀπό τήν Αἴγυπτο πρός τούς Ἁγίους Τόπους (το Θ της
ΜΑΡΘΑΣ). Ἡ κίνησή της ὅμως αὐτή, σέ σχέση μέ τήν φαινο-
μενική ἀκινησία τῆς Μαρίας, συνδυάζεται μέ την ευθεία κί-
νηση τοῦ νοῦ, ὅπου ἡ ἀκρόαση τῶν λόγων τοῦ Θεοῦ καί ἡ διά-
κριση Τοῦ Δημιουργοῦ, εἶναι ἔμμεση καί κρύβεται πίσω ἀπό
τά δημιουργήματα.

139
Στό σύνολο ΜΑΡΙΑ + ΜΑΡΘΑ, σταυρός

Κατά τόν Ἅγιο Συμεών τόν Νέο Θεολόγο, ὑπάρχει καί ἡ τρίτη
κίνηση τοῦ νοῦ, ποῦ εἶναι ὁ συνδυασμός τῶν δύο παραπάνω.
Ἡ σπειροειδής.
Αὐτήν τήν σπειροειδῆ, τήν ἀνελικτική ἐπί τοῦ ὅρους τῆς μυή-
σεως (ἐμβαθύνσεως στά θεία) λόγω μετριότητος
(ἀναξιότητός) μου τήν ἔβλεπα ἀποτυπωμένη ὡς προβολή της,
ἐσοπτρικᾶ, ὡς [Ὁ (κυκλική) + - (εὐθεία) = Θ]. Ἀπέφευγα μάλι-
στα τόν ὄρο σπειροειδής… γιατί σάν ἀνελικτική (σπειροειδής)
σέ σύγκριση μέ τήν ἐξελικτική (εὐθεία), ἦταν πάντα στά ὅρια
τοῦ Σταυροῦ… ‘’ἴσως’’ ἀποφεύγοντας Τόν.
Καί ἀφοῦ ἰσχύει …ἐάν θέλει τίς ὀπίσω μου ἐλθεῖν,
ἀπαρνησάσθω σεαυτόν, ἀράτω τόν Σταυρό καί ἀκολουθείτω
μοί… ἔμοιαζε η σπειροειδής κίνηση τοῦ νοῦ, παράλληλα μέ τό
φῶς τοῦ κόσμου να μήν εἶναι εὐλογημένη ὁδός. Ναί ἀλλά Ὁ
Κύριος εἶναι τό Φῶς τοῦ κόσμου, τό φωτίζον πάντα
ἐρχόμενον, ὅποτε, καί ἡ σπειροειδής κίνηση, ὡς ὁ συνδυασμός
τῶν δύο κινήσεων τοῦ νοῦ, κυκλική καί εὐθεία, ἀπευθύνεται
στούς περισσοτέρους μας.
Ἡ καθ’ ὕλην κυκλική, εἶναι πολιτεία μοναχική (ἰσάγγελη –
ἀσώματη), ποῦ πραγματώνει τήν ὁλοκλήρωση τοῦ
ἀκολουθοῦντα ἀπλανῶς αὐτήν, ἀνακηρύσσοντας τόν ὠςόσιο,
ἐνῶ ἡ εὐθεία κίνηση τοῦ νοῦ μαζί μέ τήν τρίτη κίνηση (τόν
συνδυασμό) μπορεῖ (Θεοῦ εὐλογοῦντος - χάριτι) νά

140
ὁλοκληρώσει τόν ἀκολουθοῦντα ὑπό τήν ἐποπτεία ὀρθοδόξου
πνευματικοῦ, ἀνακηρύσσοντας τόν ὠς άγιο.
Ὁ Κύριος, θέλοντας τούς πάντας σωθῆναι καί εἰς ἐπίγνωσιν
Ἀληθείας ἐλθεῖν… μᾶς προτείνει… ἅγιοι γίνετε, ὅτι ἅγιος
εἰμί. Αὐτός ὁ ἁγιασμός, δέν μπορεῖ νά ἐπιτευχθεῖ, ‘’μαγικά’’
ἀλλά μόνο μετά ἀπό τήν δική μας μεταστροφή καί μετάνοια,
καί ὄσο μεταλλασσεται – ἀναβαθμίζεται ὁ κοσμικός ἔρως σέ
θεῖο. (γιαυτόν τόν λόγο ἀνεβάζω τίς παροῦσες σκέψεις ἐδῶ,
καί ὄχι στήν φυσική – μεταφυσική καί ‘’φωτισμός’’, παρότι
‘’ἴσως’’ θά ἦταν ἐκεῖ πιό κατάλληλο). Ἄν δέν μεταστραφεῖ
ὀ νους από τά γήινα καί τονχου στα οὐράνια, στον Νου, ἀφοῦ
πρῶτα ξεπεράσει τόν παρεμβαλλόμενο χνου, ὥστε νά διακρί-
νει ἀκριβῶς τά ἐκτός της διανοίας μᾶς ἀληθινά, ἀπό τά σέ
προβολή καί φανταστικά - ἀληθοφανῆ συμβαίνοντα.
Κι ἐπειδή ὁ φυσικός τρόπος ‘’διάλυσης’’ τῶν χνώτων εἶναι νά
ἀνοίξουμε κανένα παραθυράκι νά μπεῖ ἀναζωογονητικός
ἀέρας, ἀναλογικά καί στά πνευματικά, τά ὑπερφυσικά, εἶναι
να εισ-πνεύσει στην ζωή μας, ἀναζωογονητικός ‘’ἀήρ’’.
Ἀπαγγελόμενο τό σύμβολο τῆς πίστεως, πάνω στήν Ἁγία
Τράπεζα, οἱ ἱερεῖς δημιουργοῦν ‘’ἀέρα’’.
Ἡ Ἐκκλησία, στόν τύπο τοῦ Σώματος, μέ τό ἱερό σάν κεφαλή,
τόν ἐπισκοπικό θρόνο, ὡς καρδιά, τούς ψαλτάδες σάν πνευ-
μόνια… συντονίζεται ἀκολουθώντας ἀπαράλλακτα αὐτό τό
‘’πιστεύω’’, ἑνώνοντας τό νοῦ μέ Τόν Νοῦ, τήν καρδιά μέ τήν
Καρδιά κι ἐμεῖς, κολλώμενοι τῷ Ἀγαθῶ, ἀνταποκρινόμαστε
στήν θεία ἔκκληση, ἀντιπροσφέροντες πάσα τήν ζωή ἠμῶν,
Χριστῷ τῷ Θεῶ, παραθώμεθα. (φλέβα – ἀρτηρία – νεῦρο). Τα
πάντα πρός Θεία Κοινωνία. Μυστική καί μυστηριακή. Θεῖος

141
ἔρως! Καταστάσεις βέβαια ποῦ διαφέρουν ἀπό ''διανοητική
ἐνημέρωση''' καί ''συναισθηματική ἔξαρση ἀγάπης''. Ἡ γνώση
μπορεῖ νά μεταγγιστεῖ, ἀλλά ἡ Ἀλήθεια, ΜΟΝΟ νά βιωθεῖ.
Τό σύμβολο τῆς Πίστεως, καταγράφεται στήν Ἅ’ Οἰκουμενική
Σύνοδο. Τήν Ἅ’ Οἰκουμενική Σύνοδο, τήν ἀπαρτίζουν 318 θε-
οφόροι πατέρες. Δέν εἶναι συμπτωματικό, πῶς ὁ πρῶτος
ἀγώνας τοῦ Ἀβραάμ, γιά νά ἀπελευθερώσει τόν ἀδελφό
αὐτοῦ, ποῦ αἰχμαλωτίστηκε, ἐφώπλισε τριακοσίους δεκαοκτώ
(318) ἐκ τῶν δούλων αὐτοῦ, τῶν γεννηθέντων ἐν τή οἰκία
αὐτοῦ, καί κατεδίωξεν ὀπίσω αὐτῶν ἕως Δᾶν καί διαιρέσας
τούς ἑαυτοῦ ὤρμησε κατ' αὐτῶν τήν νύκτα, αὐτός καί οἱ
δοῦλοι αὐτοῦ, καί ἐπάταξεν αὐτούς, καί κατεδίωξεν αὐτούς
ἕως Χοβά ἤτις εἶναι κατά τά ἀριστερά της Δαμασκοῦ. Καί
ἐπανέφερε πάντα τά ὑπάρχοντα καί ἔτι ἐπανέφερε Λώτ τόν
ἀδελφόν αὐτοῦ καί τά ὑπάρχοντα αὐτοῦ, ἔτι δέ καί τάς γυναί-
κας καί τόν λαόν. (Γέν. ιδ’14).
Κι αὐτό… ἔγινε στά Σόδομα καί Γόμορα. Ἐκεῖ, ποῦ ὁ φυσικός
ἔρωτας αἰχμαλωτίζεται καί ἀντί νά ὁδηγεῖται πρός τά ἄνω, τά
ὑπερφυσικά, τελματώνεται πρός τά παραφυσικά, προκαλώ-
ντας τήν θεία ‘’ἐκπαιδευτική’’ ὀργή, ποῦ μέχρι σήμερα ὅποιος
θέλει, μπορεῖ νά ἐκμεταλλευτεῖ πρός διόρθωσί του. Κι ἐπειδή
ὅπως λένε… ἄγονο δέντρο δέν πετροβολιέται, φανταστεῖτε
ἀφενός πόσο παρεξηγημένη ἔννοια εἶναι ὁ ‘’ἔρωτας’’ καί
ἀφετέρου, τίς καρπούς ἔχει νά ἀποδώσει αὐτός ὁ φυσικός
ἔρως ἄν μεταστραφεῖ πρός τόν θεῖο, ἀντί νά διοχετευτεῖ, μόνο
στά ἐγκόσμια καί στό σέξ.

142
Φεῦγε καί πίσω μήν κοιτᾶς ἦταν τότε ἡ ἐντολή τοῦ Θεοῦ, πρός
τόν Λώτ, ποῦ τόν ἐξήγαγε πρός τήν ζωή, ἀπό τήν μέλλουσα
δικαία Του κρίση.
Μπορεῖ νά εἶναι λογικό, μπορεῖ καί ὄχι. Ἐξαρτᾶται μέ τό ποιό
καύσιμο ὑλικό χρησιμοποιεῖ ὁ καθένας. Κάποιοι ἀπό φόβο καί
μόνο… θά τό ἔκαναν. Οἱ κάπως ὅμως πιό θεωρητικοί καί
‘’ἐλεύθεροι’’ οἱ θέλοντες νά ὑποκινοῦνται ἀπό σεβασμό καί
ἀγάπη, καί ὄχι ἀπό φόβο, θά προτιμοῦσαν ἕνα Θεό Εὔσπλα-
χνο (ὅπως γνωρίζεται στήν Καινή Διαθήκη) καί ὄχι τιμωρό
(ὅπως φαντάζει στήν Παλαιά).
Ἰατρικά γνωρίζουμε, πῶς ἀπό τά δίδυμα, αὐτό ποῦ γεννιέται
πρῶτο ἔχει συλληφθεῖ δεύτερο, ἐνῶ αὐτό ποῦ γεννιέται καί
φαίνεται νά ἔρχεται δεύτερο στόν κόσμο, στήν κυριολεξία,
ἔχει συλληφθεῖ πρῶτο. Μέ τίς γεννήσεις τοῦ Ἠσαύ (πρωτότο-
κου κατά κόσμο) καί τοῦ Ἰακώβ ποῦ γεννιέται δεύτερος μέ
ἐπηλλειμένη τήν χείρα, ἐπί τῆς πτέρνας τοῦ Ἠσαύ, φαίνεται,
δογματίζεται καί ΙΣΧΥΕΙ ὅτι στόν χῶρο τοῦ ἀντικειμενικοῦ,
τοῦ πέραν τῆς ἐσοπτρικῆς γνώσεως, ΠΡΟΗΓΕΙΤΑΙ ΤΟ ΦΩΣ
καί ἕπεται τό σκοτάδι. ΠΡΟΗΓΕΙΤΑΙ Η ΕΥΣΠΛΑΧΝΙΑ καί ἡ
ΧΑΡΙ, καί ΕΠΕΤΑΙ Ο ΝΟΜΟΣ, παρότι ἐμφανίστηκαν στόν κό-
σμο πιό μπροστά. Ἄλλωστε, δέν θά μποροῦσε νά πληθυνθεῖ
τό σκοτάδι στόν πίσω ἀπό τό παραπέτασμα χῶρο, ἄν δέν
ἐπροηγεῖτο ἡ πλήθυνση τοῦ Φωτός. Ἔτσι, ἁπλά καί
ὀρθολογικά, ἄς μήν μᾶς σκιάζει ἡ πλήθυνση τῶν σκιῶν...
μπορεῖ ἡ νύχτα νά προκόβει καί νά μοιάζει νά κραταιοῦται...
ἀλλά ἔρχεται καιρός ποῦ οἱ πρῶτες ἡλιαχτίδες θά τίς διαλύ-
σουν...

143
Κι ἀφοῦ ‘’ἐνοχλήθηκαν’’ μέ τόν τρόπο ποῦ προτυπώθηκε
στήν Π. Διαθήκη, (γιά ὅσους δουλεύουν ἤ θά ἤθελαν νά δου-
λεύουν μέ ἄλλο καύσιμο ὑλικό…, πιό ἐξελιγμένο…) ἔρχεται
στήν Καινή Διαθήκη, μετά Χριστόν, νά ἀποτυπωθεῖ… ἄλλος
δρόμος ἐξόδου τοῦ ἔρωτά μας ἀπό τήν αἰχμαλωσία, ἀλλά πά-
ντοτε ἀναλογικός μέ τόν πρῶτο, ὅπως οἱ 318 θεοφόροι πατέ-
ρες, ποῦ προτυπώθηκαν στούς πάλι 318 δούλους τοῦ Ἀβραάμ,
τούς γεννηθέντες στόν οἶκο του….
Ὁ Ἅγιος Σπυρίδων, ἕνας ἀπό τά κύρια πρόσωπα τῆς Ἅ’
Οἰκουμενικῆς Συνόδου (μέ τό θαῦμα τοῦ κεραμιδιοῦ) μας δί-
νει τήν ἐπί γής σπειροειδῆ, ὠς 9, (ὅπου πάλι συμπτωματικά
ἰσχύει λεξαριθμικά, μετά τό ἅ=1, β=2, … Θ=9) ἰχνηλατίσιμη
πορεία,** μεταστροφῆς καί ἀναβάθμισης τοῦ κοσμικοῦ ἔρωτα
σέ θεῖο. Τόν χαιρετισμό ἀπό τό πρό καί χωρίς Χριστό χαῖρε
Νύμφη, (ἔρωτα στήν φύση) στό μετά καί μέ Χριστό, χαῖρε
Νύμφη Ἀνύμφευτε!!! (ὑπερφυσικό θεῖο ἔρωτα)
Ξεκινᾶ ἀπό τήν Κύπρο, τό νησί τῆς Ἀφροδίτης. Φεύγει καί (ἄς
ποῦμε) πίσω δέν κοιτᾶ κατ’ ἀναλογία τοῦ σωσμένου ἐκ Σοδό-
μων καί Γομόρων, Λώτ… Μέ στάση στήν Πόλη (τήν Βασιλεύ-
ουσα, ποῦ τῆς ἔχει ἀνατεθεῖ ἡ φύλαξη καί προστασία Στήν
Κυρία Θεοτόκο) κατευθύνεται καί τελικά καταλήγει στήν
Κέρκυρα, ‘’πνευματικῶς καί φυσικῶς κινούμενος’’ ὁρίζει ἕνα
ἡμικύκλιο, μία στήν κυριολεξία σκέπη καί προστασία καί τήν
καλή αἰτία ἀπελευθέρωσης.
Καταλήγει στήν κορυφή τῶν Ἑπτανήσων, στό Ἰόνιο. Καταλή-
γει, ἐκεῖ, ὑπό τούς πόδας τοῦ ὅρους Παντοκράτορα καί
ἄφθαρτος μέχρι σήμερα, ‘’τρώει’’ τά παπούτσια τοῦ θαυμα-
στά, ‘’ὡς σημείον’’ ἔνδειξης ὅτι περιτριγυρίζοντας στόν φιλό-

144
θεο κόσμο, βοηθᾶ μυστικά καί φανερά, ὅσες ψυχές θά ἤθελαν
νά ἀκολουθήσουν τόν ἴδιο θαυμαστό δρόμο τοῦ θείου ἔρωτα. *
*
‘’Σημειώνοντας’’ αὐτό τό
ἡμικύκλιο, ὑπό τήν σκέπη τῆς Πα-
ναχράντου Θεοτόκου, διαγράφεται
ἕνα πνευματικό δωδεκάωρο, προε-
τοιμαστικό τῆς ἔλευσης τοῦ Φωτός.
12 ἔτη ἡ Θεοτόκος τρέφεται στά
ἅγια τῶν ἁγίων, ἀπό ἄγγελο ποῦ ἀπευθυνόμενος Σέ Αὐτήν
τήν προσφωνεί Χαιρε Νύμφη Ἀνύμφευτη κι Αὐτή μέ τήν σει-
ρά Της, ὁμολογεῖ συγκατιθέμενη μέ ταπεινότητα, στήν θεία
κυοφορία: ἰδού ἡ δούλη Κυρίου, γένοιτο μοί κατά τό θέλημά
Σου! Τότε Δύναμις ἐξ Ὑψίστου ἐπεσκίασε τή ἀπειρογάμω…
Ἀπό τότε εἰσέρχεται τό Φῶς στόν κόσμο. Ἀπό τοῦ Ἁγίου Σπυ-
ρίδωνα ἡμερολογιακά, σπυρί σπυρί μεγαλώνει ἡ ἡμέρα.
Ἀπό τά Ἑπτάνησα, (7) ξεκινᾶ μία νέα ἡμέρα, ἡ συνέχεια τοῦ
προηγούμενου ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΟΥ προετοιμαστικοῦ, τό
ὑπόλοιπο τήν μίας (κατά Θεόν) ἡμέρας, πρός ὁλοκλήρωση
τοῦ φυσικοπνευματικοῦ δωδεκάωρου, ἐμφανοῦς (ἄμεσου), ὡς
πρός τήν προηγούμενη κατάσταση ἐν μήτρα τῆς Παρθένου,
παρουσίας Τοῦ Κυρίου, ποῦ ὁδηγεῖ τόν ἄνθρωπο στό τέρμα
τῆς Ἀποκαλύψεως, στά Δωδεκάνησα (12) καί στήν Πάτμο.

Ἔτσι σχηματίστηκε γραφικά ἐπί τῆς γής, ἡ σπειροειδής κίνη-


ση (9) τοῦ Πνεύματος τοῦ Θεοῦ, διά τῶν ἀξίων δούλων Του,
ὥστε οἱ ἐπιζητοῦντες ὁδοδεῖκτες, νά μήν χάσουν τόν δρόμο
τῆς ὁλοκλήρωσής τους. Κλείνοντας ὁ Ἅγιος Ἰωάννης Θεολό-

145
γος (ὁ ἀγαπημένος μαθητής Τοῦ Κυρίου) τόν ἄνω κύκλο τοῦ
9, πραγματοποιεῖ ὁ καλός Θεός τήν ‘’μετάστασή’’ του,
ἀπέναντι… στήν Ἔφεσο. Ἔτσι, ὁλοκληρωμένα, τηρεῖ αὐτόν…
ἕως τήν Δευτέρα Παρουσία Του.
Περικλειόμενη ἡ ἀγαπημένη μᾶς εὐλογημένη πατρίδα, ὑπό
τήν Σκέπη τῆς Θεοτόκου, ὁρίζει αὐτήν ὡς ἀμετάθετο
ὁδοδείκτη καί φάρο φωτεινό - σταυρικό, στούς ὁδοιποροῦντες.
Κι ὅπως τυπώνουμε τό σημεῖο τοῦ Ζωοποιοῦ Σταυροῦ ἐπί τοῦ
σώματός μας, ἔτσι, στό μεγαλύτερο σῶμα ποῦ ἀνήκουμε (πα-
τρίδα) πρίν τήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία (πίστη) τυπώνεται τό
ζωοποιό σημεῖο ἀνάλογα.
Εἰς τό Ὄνομα τοῦ Πατρός (Θράκη - κεφαλή) καί τοῦ Υἱοῦ
(Κρήτη - γαστέρα) (ἐκ τοῦ γαστέρες ἀργαί τοῦ Ἀποστόλου
Παύλου, ἐνδεικτικό της πνευματικῆς γεωγραφίας…, ἀλλά καί
τοῦ Θησέα ποῦ προτύπωσε τήν εἴσοδο στόν λαβύρινθο…) καί
τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ἀπό τό ΙΟΝΙΟ, ἕως τήν ΙΩΝΙΑ.

Κι ἡ διαφορά τοῦ ΙΟΝΙΟ - ΙΩΝΙΑ; μία ἁπλή ἐρώτηση… καί μία


ἁπλή ἀπάντηση. Ποιά εἶναι ἐκείνη ἡ Δύναμι ποῦ τόν ἐν δυ-
νάμει σπόρο Ι(Ο)ΝΙΟ τόν ὁλοκληρώνει Ι(Ω)ΝΙΑ; Ποιά εἶναι
ἐκείνη ἡ Δύναμι ποῦ τόν ἐν δυνάμει σπό-

146
ρο Αγαπης και Αληθειας που ἔχει ὁ καθένας μέσα του, ΙΟ-
ΝΙ(Ὁ) τοῦ τόν ἀποκαλύπτει καί τόν ὁλοκληρώνει ΙΩΝΙ(Α);
Ποιά ἄλλη, ἐκτός της Δυνάμεως τοῦ Ὑψίστου. Τό Ἅγιο
Πνεῦμα. Τό Ὀρθόδοξο προσεγγιζόμενο καί προσκυνούμε-
νο ΟΜΟΟΥΣΙΟΝ καί ὄχι ΟΜΟΙΟΥΣΙΟΝ ΑΓΙΟ ΠΝΕΥΜΑπου
ὁδηγεῖ ἀπλανῶς τόν παλαιό Ἄνθρωπο ἀπό τήν Δύση (καί δύ-
ση του) πρός τήν Ἀνατολή, διά τῆς Μετανοίας! Έ! …καί τοῦ
Ἁγίου Πνεύματος, ἀπό ΙΟΝΙΟ ἕως ΙΩΝΙΑ, ἄσχετα ἄν ἡ ΙΩΝΙΑ
δέν εἶναι πλέον ἑλληνική, γιά λόγους ποῦ οἶδε Ὁ Κύριος.
* σκέψεις καί σχήματα ἐρανεισμένες ἀπό το Κάθετος Πνευ-
ματικός Κύκλος (ὁδοιπορικό σοφίας τοῦ ἀνθρώπου)
ΥΓ. Συγγνώμη γιά τό μέγεθος τοῦ κειμένου… ἀλλά πάλι κα-
λά ποῦ χωρέσαμε ὅλη τή γῆ καί τήν ἀγαπημένη μᾶς
Ἑλλάδα,… μέ 5,5 σελίδες… Τώρα… ἄν ξέφυγε κάτι, πέστε μου
νά τά συμμαζέψουμε… νά συμμαζέψουμέ τους ἀπό Θεό,
ἐγκατασπαρμένους ἔρωτες, πρός ὁλοκληρωτική (σωτήρια)
θεία εὐστοχία! Ἀμήν νά βάλλουμε ἀρχή μετανοίας ὥστε ὄχι
μόνο νά ἔχουμε ὡς Ἕλληνες καί Ὀρθόδοξοι την Σκέπη τῆς
Παναγίας, ἀλλά καί την ενοίκηση εις τά ἴδια… - συγκατοίκη-
ση, ὅπως Ὁ Κύριος παρέδωσε τήν Θεοτόκο στόν ἀγαπημένο
Τοῦ μαθητῆ.
…Ὁ Ἰησοῦς λοιπόν, ὡς εἶδε τήν μητέρα καί τόν μαθητήν παρι-
στάμενον, τόν ὁποῖον ἠγάπα, λέγει πρός τήν μητέρα αὐτού• Γύ-
ναι, ἰδού ὁ υἱός σου. Ἔπειτα λέγει πρός τόν μαθητήν• Ἰδού ἡ μή-
τηρ σου. Και ἀπ' ἐκείνης τῆς ὥρας ἔλαβεν αὐτήν ὁ μαθητής εἰς
τήν οἰκίαν αὐτοῦ. Μετά τοῦτο γινώσκων ὁ Ἰησοῦς ὅτι πάντα ἤδη
ἐτελέσθησαν διά νά πληρωθῆ ἡ γραφή, λέγει• Διψῶ. Ἔκειτο δέ
ἐκεῖ ἀγγεῖον πλῆρες ὄξους• καί ἐκεῖνοι γεμίσαντες σπόγγον

147
ἀπό ὄξους καί περιθέσαντες εἰς ὕσσωπον προσέφεραν εἰς τό
στόμα αὐτοῦ. Ὄτε λοιπόν ἔλαβε τό ὄξος ὁ Ἰησοῦς,
εἶπε, Τετέλεσται• καί κλίνας τήν κεφαλήν παρέδωκε τό
πνεῦμα. (Ἰωάν. ἰθ’26).
** άρση τῶν πέπλων ἤ ἀκολουθώντας τά ἴχνη τῶν ἁγίων…
---
Ἄναρχε τρισήλιε Βασιλεῦ, ὁ καιρῶν καί χρόνων, τάς ἐλίξεις
περισκοπῶν, εὐλόγησον τόν κύκλον, τῆς νέας περιόδου, τάς
ἀγαθᾶς σου δόσεις πάσι δωρούμενος.

Ὁ Κύριος τρέφει (σοφία τοῦ κόσμου καί βιωματική θεολογία).


----
Οἱ τρεῖς κινήσεις τῆς ψυχῆς – εὐθεία, ἑλικοειδής, κυκλική –
σύμφωνα μέ τούς Πατέρες της Εκκλησίας.
Μάρθα καί Μαρία (Ὁσίου Ἰγνατίου Μπριατσιανίνωφ)
Σχόλιο : ἄν πάλι κάπου ἀκούσετε γιά σπειροειδεῖς κινήσεις καί
κάρμα καί ἄλλα οἰκεῖα πρός ἀνατολικές φιλοσοφίες σχήματα καί
θεωρήματα, ἐκτιμῶ σαφῶς νά ὑπάρχει διάκριση, ὅτι τό κάρμα πα-
ραπέμπει σέ μετενσαρκώσεις, ἄρα σκιές κι ὄχι ΦΩΣ, ἐνδοκοσμικά
148
σχήματα ποῦ ἐξαντλοῦν τή θεωρία καί πράξη τους σέ ἀχνό ἀστρικό
φῶς, ποῦ συγκρινόμενο μέ αὐτό τοῦ Ἀδύτου Ἀστέρος ὑπέρλαμπρο
καί ὑπερκόσμο φῶς, ὄχι μόνο ὠχριοῦν, ἀλλά καί δεσμεύουν τόν
ἄνθρωπο, λίαν ἐπικίνδυνα γιά τήν σωτηρία του καί βλαβερά γιά
τήν ψυχή του, ποῦ ἔχει ἄλλη προοπτική.
----
ὁ ὅσιος Θεόδωρος ὁ συκεώτης μᾶς γνωρίζει, ὅτι ἡ Λεία καί
Ραχήλ σύζυγοι τοῦ Ἰακώβ, ἀντιστοιχοῦν στήν πράξη καί θεω-
ρία ἀντίστοιχα καί τά γεννόμενα ἐξ αὐτῶν τεκνία εἶναι τά
χαρίσματα πού δίνει κατά τάξη καί ἑτοιμότητα τό Ἅγιο
Πνεῦμα, ὁ Τριαδικός Θεός σέ κάθε ἄνθρωπο... αὐτά τά 12, πού
''γεννᾶ'' ὁ Ἰακώβ πού εἶναι στόν τύπο τοῦ Ἁγίου Πνεύματος,
μετά τόν ὑπάκουο ἕως θυσίας, Υἱό (καί Ἰσαάκ) καί Πατέρα,
τῶν δύο διαθηκῶν ἐκ δούλης Ἄγαρ καί ἐλευθέρας Σάρρας,
(Ἀβραάμ) ...

149
Ἡ Μάρθα καί ἡ Μαρία, ‘’παροῦσες’’ στό μυστήρι-
ον τῆς Βαπτίσεως…

…20 Οὐ περί τούτων δέ ἐρωτῶ μόνον, ἀλλά καί περί τῶν πι-
στευσόντων διά τοῦ λόγου αὐτῶν εἰς ἐμέ, 21 ἴνα πάντες ἕν ὦσι,
καθώς σύ, πάτερ, ἐν ἐμοί καγῶ ἐν σοῖ, ἴνα καί αὐτοί ἐν ἠμίν ἕν
ὦσιν, ἴνα ὁ κόσμος πιστεύση ὅτι σύ μέ ἀπέστειλας. 22 καί ἐγώ
τήν δόξαν ἤν δέδωκας μοί δέδωκα αὐτοῖς, ἴνα ὦσιν ἕν καθώς
ἠμεῖς ἕν ἐσμεν, 23 ἐγώ ἐν αὐτοῖς καί σύ ἐν ἐμοί, ἴνα ὦσι τετε-
λειωμένοι εἰς ἕν, καί ἴνα γινώσκη ὁ κόσμος ὅτι σύ μέ
ἀπέστειλας καί ἠγάπησας αὐτούς καθώς ἐμέ ἠγάπησας. 24 πά-
τερ, οὖς δέδωκας μοί, θέλω ἴνα ὅπου εἰμί ἐγώ κακεῖνοι ὦσι μετ'
ἐμοῦ, ἴνα θεωρῶσι τήν δόξαν τήν ἐμήν ἤν δέδωκας μοί, ὅτι
ἠγάπησας μέ πρό καταβολῆς κόσμου. 25 πάτερ δίκαιε, καί ὁ κό-
σμος σέ οὐκ ἔγνω, ἐγώ δέ σέ ἔγνων, καί οὗτοι ἔγνωσαν ὅτι σύ μέ
ἀπέστειλας· 26 καί ἐγνώρισα αὐτοῖς τό ὄνομά σου καί γνωρίσω,
ἴνα ἡ ἀγάπη ἤν ἠγάπησας μέ ἐν αὐτοῖς ἤ, καγῶ ἐν αὐτοῖς…
(Ἰωάν.Ἰζ’)

Διακρίνοντες Τόν Λόγον στήν Βάπτισή Του, διακρίνουμε ἔστω


καί ἀχνά, ὡς μία ἑνότητα ὅλους τους ἁγίους Του, σάν λόγοι
ἑξαρτημένοι καί κολλημένοι στό Ἀγαθό, ἀφού οπου εἰμί ἐγώ
κακεῖνοι ὦσι μετ' ἐμοῦ.

Ὅσοι εἰς Χριστόν ἐβαπτίσθητε, Χριστόν ἐνεδύσασθε…

Διττά προσεγγίζοντες ὡς βίωμα τό μυστήριον, εἴτε ξεκινᾶμε


ἀπό τά ἐνδύματα καί φτάνουμε στήν Οὐσία εἴτε ἐκ τῆς Οὐσί-
ας ἀναγνωρίζουμε τά ἐνδύματα. Κι ἡ ἀναφαίρετος μερίδα ἤν

150
ἐξελέξατο ἡ Μαρία οὐκ ἀφαιρεθήσεται ἀπό αὐτῆς, ἡ δέ Μάρ-
θα, παρότι μεριμνοῦσε καί τύρβαζε περί πολλῶν, (λές καί ὁ
Χριστός πῆγε στό σπίτι τους γιά τίς σαλάτες – ὅπως ἀναφέρει
ὁ ὄσ.Παΐσιος) ἁγιάζει.

Καλό εἶναι νά ὑπάρχεις, ἀλλά νά ζεῖς εἶναι ἄλλο πράμα (κύρ


Φώτης Κόντογλου).

Καλό εἶναι νά ὑπάρχεις, ἀλλά νά ζεῖς εἶναι ἄλλο πράμα (κύρ


Φώτης Κόντογλου). Καλό τό (διαλυτικό της καυστικότητος
τοῦ ὀξυγόνου) ἄζωτο, ἀλλά τό ὀξυγόνο εἶναι ἄλλο πράμα.
Καλή ἡ φιλοσοφία ἀλλά ἡ φιλοκαλία (καί Οὐσία) εἶναι ἄλλο
πράμα. Ὄχι ἀπαραίτητα διιστάμενα μεταξύ τους, ἀλλά
ἀπεναντίας ἐνούμενα εἰς μία μονάδα καί γιά ἕναν σκοπό. Τήν
τελείωση καί ἁγιασμό. Τήν σωτηρία, ἀφού θελεί τους πάντας
σωθῆναι καί εἰς ἐπίγνωσιν Ἀληθείας ἐλθεῖν…

Μερικοί, ὑποτιμοῦν τά ἐνδύματα (λόγους καί ρήματα) καί


ἄλλοι, ἀστοχοῦν στήν Οὐσία ἀλλά, Ὁ Κύριος τρέφει καί τούς
4.000 ἄνδρες μέ 7 ἄρτους περισσεύοντας σπυρίδες 7 (σοφία
τοῦ κόσμου) καί τούς 5.000 ἄνδρες μέ 2 ἰχθεῖς καί 5 ἄρτους,
περισσεύοντας (ἀκριβής θεολογία μέσα στήν Ἐκκλησία) κο-
φίνια 12. Ρανίδες ὕδατος ἐκ τῶν ἄνω του οὐρανοῦ ὑδάτων
εἰσχωρώντας στόν κόσμο μας, μᾶς καθαρίζουν καί ξεδιψοῦν,
στοιχεῖα ἄνω τροφῆς ὅσο ἀφομοιώνονται ἀπό τά (καθαρά)
τοιχεία καρδιᾶς καί νοῦ, μᾶς χορταίνουν γιά νά μᾶς κάνουν
μετόχους του ἄλλου πυρός ἕως ὅτου πατήσουν οἱ πόδες μας,
ὅπου πατοῦν πόδες πραέων.

151
… πνεύμα Θεοῦ ἐπεφέρετο ἐπάνω του ὕδατος. … 6 Καί εἶπεν
ὁ Θεός· γενηθήτω στερέωμα ἐν μέσω τοῦ ὕδατος καί ἔστω δι-
αχωρίζον ἀνά μέσον ὕδατος καί ὕδατος. καί ἐγένετο οὕτως. 7
καί ἐποίησεν ὁ Θεός τό στερέωμα, καί διεχώρισεν ὁ Θεός ἀνά
μέσον του ὕδατος, ὅ ἤν ὑποκάτω του στερεώματος, καί
ἀναμέσον του ὕδατος τοῦ ἐπάνω του στερεώματος. 8 καί
ἐκάλεσεν ὁ Θεός τό στερέωμα οὐρανόν. (Γέν.α’)

Ἡ διέλευση (καθέτως) ἀπό τά κάτω ὕδατα στά ἄνω


ἐσημειώθη μέ τήν ἄνοδο Τοῦ Κυρίου ἀπό τά ὕδατα τοῦ
Ἰορδάνη, μέ σκοπό τήν κάθοδο τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.

10 καί εὐθέως αναβαινων ἀπό του ὕδατος εἶδε σχιζομένους τούς


οὐρανούς καί τό Πνεῦμα ὡς περιστεράν καταβαινον επ αὐτόν·
(Μάρκ.α’).

Μία προτύπωση ἐν σκιά στήν ΠΔ, ὡς ὁριζόντια διέλευση τῆς


θαλάσσης. (κι εἶναι ἡ τρικυμισμένη θάλασσα τῆς ζωῆς, τῶν
παθῶν καί πειρασμῶν, πού ἀμήν νά διέλθουμε ὅλοι ἁβρόχοις
ποσί).

29 Πίστει διέβησαν τήν Ἐρυθράν θάλασσαν ὡς διά ξηρᾶς, ἤς


πείραν λαβόντες οἱ Αἰγύπτιοι κατεπόθησαν. (Ἑβρ.ἴα’).

Αὐτό, τό καθέτως συμβάν ἐν XC καί δια XC αλλά καί ὡς προ-


τύπωση πάνω στόν κόσμο ὡς σκιά καί ὁδοδείκτη καί
ἀναλογία, σημειώνονται στό Θ τῆς Μάρθας καί στό Ἰ τῆς Μα-
ρίας. Εἶναι ἡ καθ’ὕλην σπειροειδής ἀνέλιξη (9) διά λόγων καί
ἡ εὐθεία (διά Σταυροῦ) τῆς ἑκάστης ‘’Μαρίας’’ τῆς παρακα-
θήσασας παρά τούς πόδας Τοῦ Κυρίου.
152
σπειροειδῶς τό Θ τῆς Μάρθας, πού μεριμνοῦσε καί τύρβαζε
περί πολλῶν, μέ εὐλογημένη ΚΑΙ αὐτήν, εὐθεία κίνηση τοῦ
νοός καί εὐθέως (Ἰ) στή Μαρία, μέ κυκλική κίνηση*

Ὄχι τυχαία, ἡ συνέχεια αὐτῆς τῆς διάβασης ἀπό τήν ἐρυθράν,


ὁ ἀπόστολος τῆς Κυριακῆς τῶν Ἁγίων Πάντων. …οἵ διά πί-
στεως κατηγωνίσαντο βασιλείας, εἰργάσαντο δικαιοσύνην,
ἐπέτυχον ἐπαγγελιῶν, ἔφραξαν στόματα λεόντων, 34
ἔσβεσαν δύναμιν πυρός, ἔφυγον στόματα μαχαίρας,
ἐνεδυναμώθησαν ἀπό ἀσθενείας, ἐγενήθησαν ἰσχυροί ἐν πο-
λέμω, παρεμβολᾶς ἔκλιναν ἀλλοτρίων· 35 ἔλαβον γυναῖκες ἐξ
ἀναστάσεως τούς νεκρούς αὐτῶν· ἄλλοι δέ ἐτυμπανίσθησαν,
οὐ προσδεξάμενοι τήν ἀπολύτρωσιν, ἴνα κρείττονος
ἀναστάσεως τύχωσιν· 36 ἕτεροι δέ ἐμπαιγμῶν καί μαστίγων
153
πείραν ἔλαβον, ἔτι δέ δεσμῶν καί φυλακῆς· 37 ἐλιθάσθησαν,
ἐπρίσθησαν, ἐπειράσθησαν, ἐν φόνω μαχαίρας ἀπέθανον,
περιῆλθον ἐν μηλωταῖς, ἐν αἰγείοις δέρμασιν, ὑστερούμενοι,
θλιβόμενοι, κακουχούμενοι, 38 ὧν οὐκ ἤν ἄξιος ὁ κόσμος, ἐν
ἐρημίαις πλανώμενοι καί ὄρεσι καί σπηλαίοις καί ταῖς ὀπαῖς
τῆς γής. 39 Καί οὗτοι πάντες μαρτυρηθέντες διά τῆς πίστεως
οὐκ ἐκομίσαντο τήν ἐπαγγελίαν, 40 τοῦ Θεοῦ περί ἠμῶν
κρεῖττον τί προβλεψαμένου, ἴνα μή χωρίς ἠμῶν τελειωθῶσι.

Ἀφοῦ, ὅπου εἰμί ἐγώ κακεῖνοι ὦσι μετ' ἐμοῦ.


Ἔτσι κι ἐμεῖς, μέ πνεύμα ινα ὦσι Ἐν, μέσα στήν Ὀρθόδοξη
Ἐκκλησία, αἰτούμαστε διά τῆς Ἐπιφανείας καί Θεοφανείας
τοῦ Κυρίου καί Θεοῦ μας, καθαρισμόν ἀπό παντός μολυσμοῦ
σαρκός καί πνεύματος δί αὐτοῦ του ὕδατος πού ἀνεωγμένων
τῶν οὐρανῶν κατῆλθαν γιά τήν σωτηρία μας.

…καρδίαν καθαράν κτίσον ἐν ἐμοί, ὁ Θεός, καί πνεῦμα εὐθές


ἐγκαίνισον ἐν τοῖς ἐγκάτοις μου.

Μέ τήν βάπτιση συνθαπτόμενοι, ὥστε μέ τήν ἄνοδόν Του νά


συνανασταινόμαστε…

Ἴνα ἐν τῷ Φωτί Σου ὀψόμεθα ΦΩΣ, ἀμήν Κύριε, δόξα Σοί!!

Μέγας εἰ Κύριε, καί θαυμαστά τά ἔργα σου, καί οὐδείς λόγος


ἑξαρκέσει πρός ὕμνον τῶν θαυμασίων σου.
Σύ γάρ βουλήσει ἐξ οὐκ ὄντων εἰς τό εἶναι παραγαγῶν τά σύ-
μπαντα τῷ σῶ κράτει συνέχεις τήν κτίσιν, καί τή σή προνοία
διοικεῖς τόν κόσμον. Σύ ἐκ τεσσάρων στοιχείων τήν κτίσιν συ-

154
ναρμόσας, τεττάρσι καιροῖς τόν κύκλον τοῦ ἐνιαυτοῦ
ἐστεφάνωσας.

6-7 Ἰαν.

...ψηλαφώντας τήν ὅλη φύση, μετά τό μπόλιασμα τῆς


εὐλογίας τῆς Βαπτίσεως, ἀνευρίσκουμε λόγους ὁδοδεῖκτες τῆς
χάριτος. Γέμει ὁ κόσμος σωτηρία, ὅσο εἰσάγεται ὁ Κύριος στόν
κόσμο μας καί ὅσο ἐξαγόμαστε Σέ Αὐτόν.

...καί γιά τοῦ λόγου τό ἀληθές αὐτῆς τῆς ὑπέρβασης ὡς


ἀπεικόνιση ἤ θεωρητικά ὅπως παραπάνω ἀναπτύχθηκε, ὅπου
ἡ παρουσία της Μάρθας καί τῆς Μαρί-
ας ειναι προσευχητικο βιωμα (εὐθείας καί κυκλικῆς κίνησης)
τοῦ νοῦ μας, σύνολο σπειροειδῶς, πού εὐστοχεῖ στά θεία καί,
πού παρότι ἅπαξ συνέβησαν ἀλλά παρατείνονται στούς
αἰῶνες, προβάλλουμε ἀκόμη δύο
σ+τοιχεία.

Τήν ἀνάληψη Τοῦ Κυρίου, μέ παρόντα


ΚΑΙ τόν ἄπ.Παῦλο

ἀλλά καί τήν


βάπτιση ἑνός ὀρθοδόξου... (σέ φω-
τογραφία) μέ τήν παρουσία τοῦ
Ἄγ.Πνεύματος, ἐν εἴδει
155
περιστερᾶς...
---

Βάπτιση Ὀρθοδόξου...
ΛΟΓΟΣ ΕΙΣ ΤΑ ΑΓΙΑ ΘΕΟΦΑΝΕΙΑ Τοῦ Κυρίου καί Θεοῦ καί
Σωτῆρος ἠμῶν Ἰησοῦ Χριστού (Ἐκ τοῦ τρίτου λόγου τοῦ
«Θησαυροῦ Δαμασκηνοῦ» ἄνευ τοῦ προοιμίου, διασκευασμέ-
νος φραστικῶς….)
Εὐχή καθαγιασμοῦ τῶν ὑδάτων. (Ποίημα Σωφρονίου Πα-
τριάρχου Ἱεροσολύμων.)
Χαῖρε, Προφήτα καί Πρόδρομε
γιά τό θεοσδοτο ὄνομα ΙΩΑΝΝΗΣ

---

* για τή ΜΑΡΘΑ καί ΜΑΡΙΑ (σκέψεις) καί τίς κινήσεις τοῦ


νοός (εὐθεία, κυκλική καί σπειροειδῆ)

...ἐπειδή τά θεία γεγονότα, παρότι συνέβησαν ἅπαξ, παρατεί-


νονται στούς αἰῶνες, μία εἶναι ἡ δυνατότητα μετοχῆς μας. Τό
προσευχητικό βίωμα (εὐθείας καί κυκλικῆς κίνησης) τοῦ νοῦ
μας, σύνολο σπειροειδῶς, πού εὐστοχεῖ στά θεία. Ὅσον
ἀφορᾶ τό μυστικό σκέλος, πού πραγματεύεται τό ἄρθρο, μέ
τήν μυστική παρουσία τῆς Μάρθας καί Μαρίας καί ἀμήν, δί
εὐχῶν ὅλων τῶν ἁγίων παρόντων, καί ἠμῶν.

156
Προσανατολισμός και συνέχεια

Μεσοπεντηκοστή

…ὁ διψῶν, ἐρχέσθω πρός με, καὶ πινέτω ὕδωρ ζωηρόν, καὶ οὐ


μὴ διψήσῃ εἰς τὸν αἰῶνα, ὁ πιστεύων τῇ ἐμῇ χρηστότητι
ποταμοὶ ῥεύσουσιν ἐκ τῆς κοιλίας αὐτοῦ ζωῆς αἰωνίου. Ὢ τῆς
ἀγαθότητος, καὶ τῆς εὐσπλαγχνίας σου, Χριστὲ ὁ Θεὸς ἡμῶν·
Δόξα σοι.

Μεσούσης τῆς ἑορτῆς, διδάσκοντός σου Σωτήρ, ἔλεγον οἱ


Ἰουδαῖοι· Πῶς οὗτος οἶδε γράμματα, μὴ μεμαθηκώς;
ἀγνοοῦντες, ὅτι σὺ εἶ ἡ σοφία, ἡ κατασκευάσασα τόν κόσμον·
Δόξα σοι.

Τῆς ἑορτῆς τῆς νομικῆς μεσαζούσης


ὁ τῶν ἁπάντων ποιητής καί δεσπότης
πρός τούς παρόντας ἔλεγες, Χριστέ ὁ Θεός·
Δεῦτε καί ἀρύσασθαι ὕδωρ ἀθανασίας.
Ὅθεν σοι προσπίπτομεν καί πιστῶς ἐκβοῶμεν·
Τούς οἰκτιρμούς σου δώρησαι ἡμῖν,
σύ γάρ ὑπάρχεις πηγή τῆς ζωῆς ἡμῶν.

Ἀπολυτίκιον Ἦχος πλ. δ'

Μεσούσης τῆς ἑορτῆς, διψῶσάν μου τὴν ψυχήν, εὐσεβείας


πότισον νάματα ὅτι πᾶσι Σωτὴρ ἐβόησας· ὁ διψῶν, ἐρχέσθω
πρός με καὶ πινέτω· Ἡ πηγὴ τῆς ζωῆς, Χριστὲ ὁ Θεὸς δόξα σοι.

157
(Ἐκ τοῦ εὐαγγελίου) ...ὁ ἀφ' ἑαυτοῦ λαλῶν τήν δόξαν τήν ἰδίαν
ζητεῖ, ὁ δέ ζητῶν τήν δόξαν τοῦ πέμψαντος αὐτόν, οὗτος
ἀληθής ἐστι, καί ἀδικία ἐν αὐτῶ οὐκ ἔστιν. (Ἰωάν.ζ'18)

… Τοποθέτηση, πού ἐλέγχει τήν καθαρότητα τοῦ ὕδατος οπό-


τε, καί τό δηλητήριο τῆς αἱρέσεως, ἐνδεικνύοντας (πάλι) τήν
διαφορά τῆς ὄασης καί Πηγῆς ζώσας (999) (λάλον ὕδωρ), ἀπό
τόν ἀντικατοπτρισμό τῆς ὄασης (666) πηγή θανάτου καί πρό-
σφατα ἐμπνευστή τῆς παναιρέσεως τοῦ οἰκουμενισμοῦ καί
παγκοσμιοποιήσεως. Κύριε ἐλέησον.

158
Ἀπόδοσις Πάσχα

Στήν Ἀπόδοση τοῦ Πάσχα, πάντα Τετάρτη πρό Ἀναλήψεως,


Τρίτη βράδυ τελεῖται πανομοιότυπη ἡ Θεία Λειτουργία τῆς
Ἀναστάσεως, καλύπτον τά κενά της φυσικῆς ἁρμονίας, πού
μαζί μέ τό Νόμο, δέν καταργεῖται, ἀλλά πληροῦται.

Δύο κενά, μεταξύ ἀνθρώπου καί Θεοῦ 7/1 Σάββατο πρός Κυ-
ριακή διά τῆς Ἀναστάσεως καί αὐτογνωσίας 3/4 , Τρίτη πρός
Τετάρτη…

Ἀπόδοσις Πάσχα - Οὐράνια ἁρμονία καί κλίμακες

Στη Φύση διακρίνονται τά κενά καί αὐτές οἱ ἐλλείψεις. Ἐνῶ


προηγουμένως τά κενά, εἶναι δεσμεύσεις, μέ τήν συμπλήρω-
ση (σάν γέφυρες) γίνονται περάσματα.

Ας τό δοῦμε αὐτό σέ μερικούς τομεῖς καί πρῶτα στήν μουσική,


πού προσπαθεῖ νά ἀποτυπώσει τήν ἁρμονία. Ἡ δυτική μουσι-
κή βασίζεται στην επτατονική κλιμακα.

Έχουμε τίς ἑπτά ἡμέρες, τίς ἑπτά νότες, τούς ἑπτά πλανῆτες
μυστικῆς σημασίας κλπ.

Όταν συνδέσουμε τίς ἑπτάδες, κατά κρίκους σάν ἁλυσίδα,


παρατηροῦμε τούς παρακάτω δεσμούς:

Do Re Mi Fa Sol La Si
159
Domus Rena Mars ... ... ... Saturno
Κύριος Βασίλισσα
Κυριακή Δευτέρα Τρίτη ... ... ... Σάββατο
Ήλιος Σελήνη ’ρης Κρόνος
Sun Mon Saturday
Sunday Monday
1 2 3 4 5 6 7

Η οὐράνια ἁρμονία παρίσταται μέ τόν ἀριθμό 9, σύμφωνα μέ


τίς 9 μοῦσες καί τά 9 οὐράνια τάγματα ἀγγέλων (ἀπό τήν
ἀρχή ἦταν 10, ἀλλά τό ἕνα ἔπεσε σέ δυσαρμονία).
Η επτατονική κλίμακα ἔχει δύο κενά, μεταξύ του mi - fa καί
του si - do, πού εἶναι τά ἡμιτόνια. Ἀπό τό 3 στό 4 καί ἀπό τό 7
στό 1.

Ὑπάρχει κενό στήν ἐπικοινωνία μεταξύ πνεύματος (3) καί


ὕλης (4) καί πολλά παράσιτα (λόγω ἐγωισμοῦ Βαβέλ, ὅπου,
ἄλλα θέλαμε νά ποῦμε καί ἄλλα λέγαμε. Άλλα μᾶς ἔλεγαν
καί ἄλλα καταλαβαίναμε. Κατά τόν Ἀπόστολο Παῦλο, αὐτά
πού ἐγώ μισῶ, αὐτά κάνω, διακρίνοντας τό νόμο πού δρᾶ στά
μέλη καί ἀντιστρατεύεται τό νόμο του νοός καί τοῦ Θεοῦ...).
Τό ἄλλο κενό ἦταν μεταξύ του ἀνθρώπου (7) καί τοῦ Θεοῦ
(1), τά ἴδια παράσιτα, πού πολεμοῦν τόν σταυρό ὁριζόντια
στίς διαπροσωπικές σχέσεις καί κάθετα, στίς σχέσεις Θεοῦ
καί ἀνθρώπων. Κενά ἀκριβοῦς αὐτογνωσίας (3/4) καί θεο-
γνωσίας (7/1).

Αὐτά εἶναι καί τά μεταφυσικά περάσματα πού ἐντοπίζονται


μεταξύ Τρίτης καί Τετάρτης, 12 νυχτερινή καί Σάββατο πρός
160
Κυριακή, πάλι 12 νυχτερινή. Ἀπό τήν κάτω καί σκοτεινή ὄψη
τῆς φύσης, περνοῦν ἀπό τά ὑπάρχοντα κενά, ἀρνητικές, πα-
ραφυσικές ἐνέργειες πού ἐπιμένουν στήν ἀποκοπή, σύγχυση
καί ἀποστασία. Μαγεῖες τό Σάββατο βράδυ, Black Sabbath,
Τρίτη βράδυ, κλπ.

Ἀπό τήν ἄλλη, Ὁ Κύριος, μέ τήν


Ἀνάσταση, ἀκριβῶς ἐν χρόνω, 12η
νυχτερινή Μ. Σαββάτου, ἀνοίγει
τόν δρόμο μεταξύ ἀνθρώπου καί
Θεοῦ, κλείνει τήν διχοστασία καί
γεφυρώνει τό χάσμα. Περνάει τόν
ἄνθρωπο ἀπό τό 7 στό 1. Κατά
τήν Ἀπόδοση τοῦ Πάσχα, πάντα
Τετάρτη, πρίν τήν Πέμπτη της
Ἀναλήψεως, ἐπιτελεῖται ἡ
ἀκολουθία τῆς Ἀναστάσεως πα-
νομοιότυπα τήν 12η νυχτερινή
της Τρίτης.
Το ἴδιο πῦρ τοῦ βιώματος τῆς Ἀναστάσεως καλύπτει καί τό
βυζαντινό οκταηχο (4 ὀρθοί + 4 πλάγιοι). Ὅλοι αἰσθανόμαστε
ὅτι ὄταν ψαλλεται η βυζαντινή μουσική, χωρίς Πνεῦμα, μοιά-
ζει μέ τήν προετοιμασμένη ναί μέν ἄριστα, ἑστίας, ἀλλά χω-
ρίς τήν οὐράνια φωτιά, ψυχρή, ἀπωθητική, καθόλου κατανυ-
κτική (πού αὐτός εἶναι ὁ σκοπός της) καί καταντᾶ μία
ἐπίδειξη ἐξωτερικῆς καλλιφωνίας, ὠθώντας τό ἀκροατήριο σέ
‘’ἄλλους’’ ματαιόδοξους κόσμους ἀπό τόν πρέποντα Ἕναν.

--- τμῆμα ὑποκεφαλαίου ἀπό Κάθετος Πνευματικός Κύκλος

161
Ἐπί τοῦ πρακτέου ἡ ἀπόδοσις τοῦ Πάσχα καί τό ἴδιο
τό Πάσχα

…Μή νομίσητε ὅτι ἦλθον καταλύσαι τόν νόμον ἤ τούς προφή-


τας· οὐκ ἦλθον καταλύσαι, ἀλλά πληρῶσαι. (Μάτθ.ἐ’17)

Δέν καταργεῖται ἡ φύση καί ὁ νόμος. Πληροῦται /


συμπληροῦται καί ἀνάγεται ἐκ τῆς γής στόν οὐρανό. Ἀπό τό
καλῶς λίαν στό ἄριστα καί τέλεια. Κάποιοι, ἀπό
ὑπερβάλλοντα ζῆλο, δυστυχῶς προσπερνοῦν ἀδιάκριτα καί
καταργοῦν τήν φύση καί τούς λόγους, πού ὁ ἴδιος Ὁ Λόγος
προσφέρει χωρίς ἀσυνέχεια, ὡς διάλογο μεταξύ Αὐτοῦ καί
τοῦ πλάσματός Του, γιά τήν σωτηρία του.

Αὐτό πού καταργεῖται εἶναι τό παραφυσικό καί σκιῶδες πού


ἀναμείχθηκε μέ τήν φύση καί τήν βρώμισε. Ἡ ἀσθένεια, τό ἐ-
γῶ. Ὁ ἀσθενής ἀναρρώνει, ὁ τεθανατωμένος τή ἁμαρτία
ζωοῦται διά τῶν (ἰσχυόντων) μυστηρίων καί μυστικῶς μέ τό
ἐλθέ καί σκήνωσον ἐν ἠμίν...

Πάσχα εἶναι πέρασμα κι ἄν Αὐτό δέν ἀποδώσει ὡς πλήρωση,


τόν ὅλο νόμο ἕως κεραίας (κατά τάξη καί ἑτοιμότητα στόν
καθένα προσωπικά) δέν ἀρχίζει ἡ ‘’ἀνάληψις’’ καί πραγματι-
κή ἔξοδος (πάσχα) ἀπό τή γῆ στόν οὐρανό.

Ἐνσωματούμενοι στό Ἐν Ἀναστάσιμο


Σῶμα (Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία) κι ὄχι
φυσικά κατά μόνας...

162
Πῶς θά ἀκούσουμε/ βιώσουμε τό δίστιχό της Ἀναλήψεως, ἐκ
δεξιᾶς καθίσας πατρικῆς Λόγε, Μύσταις παρέσχες πίστιν
ἀσφαλεστέραν... αν δέν διανοιχθεῖ ὁ Δρόμος ἀπό τή γῆ στόν
οὐρανό; Βατῶς;

Ὡς φιλοκαλία καί πράξη, κι ὄχι ἁπλά ὡς φι-


λοσοφία θύραθεν καί ἐκ τοῦ μακρόθεν θεω-
ρία;

Εἶναι ἡ ἁρμονία κατά Θεόν, ἡ


συμπληρωθεῖσα τῆς ‘’ἁρμονίας’’ τοῦ κό-
σμου*. Ἡ φώτισις τῆς ἁπλῆς πεντάδος τῶν
αἰσθήσεων (μέ προϋπόθεση καρδίας
καθαρᾶς) , ἡ συγκαθήλωσις , ὁ ἐξαγνισμός, ἡ ‘’ρύθμισις’’… ἡ
ἔνδειξις καί ἀπόδειξις (στό μέτρο τοῦ δυνατοῦ ἀλλά μέ προο-
πτική ἑνός θείου τανύσματος) ὅτι εἴμαστε (χάριτι) καί θέλου-
με νά εἴμαστε (τή προαιρέσει) σκηνώματα Πνεύματος μόνου
καί ὄχι σκηνώματα τῆς ἁμαρτίας… (ὅπως τυπώθηκαν πιό
ἔντονα στήν εὐχαριστήρια εὐχή)…

Ὁ δούς τροφήν μοί σάρκα σήν ἑκουσίως,


ὁ πῦρ ὑπάρχων καί φλέγων ἀναξίους,
μή δή καταφλέξης μέ, μή Πλαστουργέ μου·
μᾶλλον δίελθε πρός μελῶν μου συνθέσεις,
εἰς πάντας ἁρμούς, εἰς νεφρούς, εἰς καρδίαν·
φλέξον δ ἀκάνθας τῶν ὅλων μου πταισμάτων.
Ψυχήν κάθαρον, ἁγίασον τάς φρένας·
τάς ἰγνύας στήριξον ὀστέοις ἅμα·
αἰσθήσεων φώτισον ἁπλήν πεντάδα·
ὅλον μέ τῷ σῶ συγκαθήλωσον φόβω.
163
Ἀεί σκέπε, φρούρει τέ καί φύλαττε μέ
ἐκ παντός ἔργου καί λόγου ψυχοφθόρου.
Ἄγνιζε καί κάθαρε καί ρύθμιζε μέ·
κάλλυνε, συνέτιζε καί φώτιζε μέ·
δεῖξον μέ σόν σκήνωμα Πνεύματος μόνου,
καί μηκέτι σκήνωμα τῆς ἁμαρτίας·
ἴν ὡς σόν οἶκον εἰσόδω κοινωνίας,
ὡς πῦρ μέ φεύγη πᾶς κακοῦργος, πᾶν πάθος.
Πρέσβεις φέρω σοί πάντας ἠγιασμένους,
τάς ταξιαρχίας τέ τῶν Ἀσωμάτων,
τόν Πρόδρομόν σου, τούς σοφούς Ἀποστόλους,
πρός τοῖς δέ σήν ἄχραντον ἁγνήν Μητέρα·
ὧν τάς λιτᾶς, εὔσπλαγχνε, δέξαι, Χριστέ μου,
καί φωτός παίδα τόν σόν ἔργασαι λάτριν.
Σύ γάρ ὑπάρχεις ἁγιασμός καί μόνος
ἠμῶν, ἀγαθέ, τῶν ψυχῶν καί λαμπρότης·
καί σοί πρεπόντως, ὡς Θεῶ καί Δεσπότη,
δόξαν ἅπαντες πέμπομεν κάθ ἡμέραν.

Αὐτό ‘’ὑλοποιεῖ’’ μέ τήν ἔννοια τῆς σάρκωσης ἡ Ἀνάσταση καί


ἡ Ἀπόδοσις τοῦ Πάσχα, ὡς γεφύρωση τῶν κενῶν 3/4 (ὡς
αὐτογνωσία) καί 7/1 (θεογνωσία), κενά πρός συμπλήρωση
πού καταγράφτηκαν στην Ουράνια ἁρμονία καί κλίμακες.

Αὐτές οἱ προϋποθέσεις ἀνοίγουν τόν δρόμο τοῦ βιώματος τῆς


ἀναλήψεως καί τῆς ‘’φωτιᾶς’’ τῆς Ὀρθοδοξίας (καί
ὀρθοπραξίας) ἀπό ἁπλή χλιαρότητα θρησκευτική, πού μᾶς
διακρίνει.
περί Αναλήψεως

164
μια αγγελική πορεία δια της Θεοτόκου, η τους
μύστας της Τριάδος φωτίζουσα...
---
εντολές, ακρόαση - τήρηση, αρετές, συντονισμός
και ους...
υπακοή, καθαρότητα, ταπεινότητα και δόξα Θεού
* σχόλια πάνω στο ελληνικό σύμβολο αρμονίας
(του ΤΑΟ) ανήμερα του Αηγιαννιού... (πέρασμα, από τη μία αρμο-
νία στην άλλη, δια της μετανοίας)
Ιακώβ, Θεοτόκος/κλίμαξ, Αγία Φωτεινή και τα προτεινόμενα βιώ-
ματα εξ αυτού του ‘’χώρου’’

165
Ἀνάληψις

Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ Πέμπτῃ τῆς ἕκτης Ἑβδομάδος ἀπὸ τοῦ Πάσχα,


τὴν Ἀνάληψιν ἑορτάζομεν τοῦ Κυρίου καὶ Θεοῦ καὶ Σωτῆρος
ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ.

Στίχοι

Ἐκ δεξιᾶς καθίσας πατρικῆς Λόγε,


Μύσταις παρασχὼν πίστιν ἀσφαλεστέραν.

Ὁ ἀναληφθεὶς ἐν δόξῃ, Χριστὲ ὁ Θεὸς ἡμῶν, ἐλέησον ἡμᾶς,


Ἀμήν.

166
Περί Ἀναλήψεως

...Ὁ Κύριος ἀνελήφθη εἰς οὐρανούς, ἴνα


πέμψη τόν Παράκλητον τῷ κόσμω, οἱ
οὐρανοί ἠτοίμασαν τόν θρόνον αὐτοῦ,
νεφέλαι τήν ἐπίβασιν αὐτοῦ, Ἄγγελοι
θαυμάζουσιν, ἄνθρωπον ὀρῶντες ὑπεράνω
αὐτῶν, ὁ Πατήρ ἐκδέχεται, ὄν ἐν κόλποις
ἔχει συναΐδιον. Τό Πνεῦμα τό ἅγιον
κελεύει πάσι τοῖς Ἀγγέλοις αὐτοῦ· Ἄρατε
πύλας οἱ ἄρχοντες ἠμῶν. Πάντα τά ἔθνη
κροτήσατε χείρας· ὅτι ἀνέβη Χριστός,
ὅπου ἤν τό πρότερον.
…ποτέ δέν χωρίστηκε ἀπό Τόν Πατέρα, παρά τό ὅτι
ἐνσαρκώθηκε καί ἐπιπλέον, πάντα (καί πρό Γεννήσεως) ἦταν
διαφορετικό Πρόσωπο. Μονάς ἐν τριάδι καί Τριάς ἐν Μονάδι...
ἄνοιξε τόν δρόμο (Ὁ Δρόμος) καί γιά τήν ἐν σώματι (κι ὄχι
μόνο ψυχή) σωτηρία... Στόν μικρόκοσμό μας, μέ ἀναλογική
ἰσχύ, ὅσο ''ἀναλαμβανόμαστε'' [ἐκ τῆς γής (μέ τήν ἔννοια τῶν
χοϊκῶν ἐξαρτήσεων/παθῶν)] τόσο τό Ἅγιο Πνεῦμα

κατέρχεται, γιατί, ΔΕΝ θά κατερχόταν ὁ Παράκλητος, ἄν δέν


ἀνέβαινε Ὁ Λόγος. Ἀνάλογα ἰσχύει καί γιά τούς λόγους...
(ἀνθρώπους).

Τά θεία γεγονότα παρότι συνέβησαν ἅπαξ, παρατείνονται


στούς αἰῶνες μέ ἐμᾶς νά τά βιώνουμε κατά τάξη καί
ἑτοιμότητα. Μέ εὐλογία καί χάρι ἐκ τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ, κατά
τήν προαίρεση καί ἀγωνιστικότητα τοῦ καθενός.

167
Ὁ ἅγιος Συμεών ὁ νέος θεολόγος, παρατηρεῖ: Ὅτι καί πάντες
οἱ Ἅγιοι τόν Λόγον τοῦ Θεοῦ ἐν ἐαυτοῖς συλλαμβάνουσι τή
Θεοτόκω παραπλησίως καί γεννῶσιν αὐτόν καί γεννᾶται ἐν
αὐτοῖς καί γεννῶνται ὑπ’ αὐτοῦ καί πώς υἱοί καί ἀδελφοί καί
μητέρες αὐτοῦ χρηματίζουσιν.

Ὅσο ταπεινοῦται ἡ καρδιά τόσο μεταποιεῖται σέ φάτνη


ὑποδοχῆς τοῦ Θείου Βρέφους. Τόσο συλλαμβάνεται καί συ-
γκαταβαίνει στή ζωή μας ὡς φιλόξενο δοχεῖο, ὡς Ἄβραμ,
προσθέτοντας στήν κεφαλή Ἀγάπη + Ἀλήθεια μεταμορφώνο-
ντας τόν σέ Ἀβραάμ, καί στό σῶμα προσθέτοντας τήν πληρό-
τητα τῆς δικαιοσύνης (ὅπως τήν Σάρα τήν μετονομάζει πλέον
Σάρρα). Τόσο γεννᾶται Ὁ Κύριος στήν ζωή μας, τόσο
ἐκδηλοῦται καί πάλι ἄλλο τόσο ἀναγεννιόμαστε δί Αὐτοῦ ἐν
Αὐτῶ. Ὅσο καθαρίζεται καί ἀνέρχεται ἐκ τῶν ὑδάτων (στόν
τύπο τοῦ Ἰορδάνη) διά τῆς μετανοίας, τόσο κατέρχεται τό
Ἅγιο Πνεῦμα, τόσο ἐπισκιάζεται μέ τήν Παρουσία τῆς Ἁγίας
Τριάδος.

Ὅσο σταυρώνεται, τόσο


ἀνασταίνεται, συσταυρούμενος
συνανανασταίνεται.

Γιά νά ἀκούσουμε στήν Ἀνάληψη


τό δίστιχο: ἐκ δεξιᾶς καθίσας
πατρικῆς Λόγε, Μύσταις παρέσχες πίστιν ἀσφαλεστέραν...

Χαιρετώντας τή γλυκυτάτη Θεοτόκο μέ τό…χαῖρε τῆς


Τριάδ ος τούς μύστας φωτίζουσα, ὅσο δί εὐχών καθαριζουμε
τόν οἶκο καί κάνουμε πιό λειτουργικό (φυσικοπνευματικά) τό
168
ὄχημά μας, τόσο μετέχουμε αὐτῆς τῆς Κλίμακος τοῦ ἴδιου Του
Κυρίου ὡς Δρόμου, ψυχή τέ καί σώματι φυλαττόμενοι ἐκ τῶν
χερουβείμ καί σεραφείμ.

Αὐτή ἡ εὐθεία Ὁδός. Ἡ ἐπάγουσα τούς ἐγκαταβιοῦντες στό


‘’ἀεί’’ χρόνο καί κοιλία, ὑπό φθορά, στό ‘’νῦν’’ καί Κεφαλή καί
Ἄχρονο.

Τό Πνεῦμα τό ἅγιον κελεύει πάσι τοῖς Ἀγγέλοις αὐτοῦ· Ἄρατε


πύλας οἱ ἄρχοντες ἠμῶν.

Ποιές πύλες; Ποιοί ἄρχοντες; Ἀμήν ἡ ζωή μας, XC τω Θεῶ νά


παρατεθεῖ. Ἀμήν χούς καί νοῦς, καρδιά καί ὅλος ὁ κόσμος
μας, νά ἀνοίξει τήν πύλη τῆς καρδιᾶς μας ὥστε φιλανθρώπως
νά εἰσέλθει ἀναλαμβανόμενος εἰς τά οὐράνια (ἐντός
ἠμῶν)… Κελεύεις, ἀναπετάσω τάς πύλας, ἄς σύ μόνος
ἐδημιούργησας, καί εἰσέρχη μετά φιλανθρωπίας, ὡς πέφυκας·
εἰσέρχη καί φωτίζεις τόν ἐσκοτισμένον μου λογισμόν. Πιστεύω
ὡς τοῦτο ποιήσεις· οὐ γάρ Πόρνην προσελθούσαν σοί μετά δα-
κρύων ἀπέφυγες, οὐδέ Τελώνην ἀπεβάλου μετανοήσαντα, οὐδέ
Ληστήν ἐπιγνόντα τήν βασιλείαν σου ἀπεδίωξας, οὐδέ Διώκτην
μετανοήσαντα κατέλιπες, ὅ ἤν· ἀλλά τούς ὑπό τῆς μετανοίας
προσαχθέντας, ἅπαντας ἐν τῷ χορῶ τῶν σῶν φίλων κατέτα-
ξας, ὁ μόνος ὑπάρχων εὐλογημένος πάντοτε, νῦν καί εἰς τούς
ἀπεράντους αἰώνας. Ἀμήν.

Ἀμήν γένοιτο!!

169
Πεντηκοστὴ

Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, Κυριακῇ ὀγδόῃ ἀπὸ τοῦ Πάσχα, τὴν ἁγίαν


Πεντηκοστὴν ἑορτάζομεν.

Στίχοι
Πνοῇ βιαίᾳ γλωσσοπυρσεύτως νέμει,
Χριστὸς τὸ θεῖον Πνεῦμα τοῖς Ἀποστόλοις.
Ἐκκέχυται μεγάλῳ ἑνὶ ἤματι Πνεῦμ'
ἁλιεῦσι.

Ταῖς τῶν ἁγίων Ἀποστόλων πρεσβείαις,


Χριστὲ ὁ Θεὸς ἡμῶν, ἐλέησον ἡμᾶς. Ἀμήν.

Εὐχή ἑσπερινοῦ γονυκλισίας Ἁγίου Πνεύματος

Καὶ ἡμῶν κλινόντων τὰ γόνατα ἐπὶ γῆς, καὶ ἀσκεπῶν ὄντων,


ἀναγινώσκει ὁ Ἱερεὺς τὰς Εὐχὰς ἀπὸ τοῦ βήματος
μεγαλοφώνως εἰς ἐπήκοον πάντων.

Ἄχραντε, ἀμίαντε, ἄναρχε, ἀόρατε, ἀκατάληπτε, ἀνεξιχνίαστε,


ἀναλλοίωτε, ἀνυπέρβλητε, ἀμέτρητε, ἀνεξίκακε Κύριε, ὁ μόνος
ἔχων ἀθανασίαν, φῶς οἰκῶν ἀπρόσιτον, ὁ ποιήσας τὸν οὐρανόν,
καὶ τὴν γῆν, καὶ τὴν θάλασσαν, καὶ πάντα τὰ δημιουργηθέντα
ἐν αὐτοῖς, ὁ πρὸ τοῦ αἰτεῖσθαι τοῖς πᾶσι τὰς αἰτήσεις παρέχων.
Σοῦ δεόμεθα, καὶ σὲ παρακαλοῦμεν, Δέσποτα φιλάνθρωπε, τὸν
Πατέρα τοῦ Κυρίου, καὶ Θεοῦ, καὶ Σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ

170
Χριστοῦ, τοῦ δι' ἡμᾶς τοὺς ἀνθρώπους, καὶ διὰ τὴν ἡμετέραν
σωτηρίαν κατελθόντος ἐκ τῶν οὐρανῶν, καὶ σαρκωθέντος ἐκ
Πνεύματος ἁγίου καὶ Μαρίας τῆς ἀειπαρθένου, καὶ ἐνδόξου,
Θεοτόκου, ὃς πρότερον μὲν λόγοις διδάσκων, ὕστερον δὲ καὶ
ἔργοις ὑποδεικνύς, ἡνίκα τὸ σωτήριον ὑφίστατο πάθος,
παρέσχεν ἡμῖν ὑπογραμμὸν τοῖς ταπεινοῖς, καὶ ἁμαρτωλοῖς,
καὶ ἀναξίοις δούλοις σου, δεήσεις προσφέρειν, ἐν αὐχένος καὶ
γονάτων κλίσεσιν, ὑπὲρ τῶν ἰδίων ἁμαρτημάτων, καὶ τῶν τοῦ
λαοῦ ἀγνοημάτων. Αὐτὸς οὖν, πολυέλεε καὶ φιλάνθρωπε,
ἐπάκουσον ἡμῶν, ἐν ᾗ ἂν ἡμέρα ἐπικαλεσώμεθά σε ἐξαιρέτως
δέ, ἐν τῇ ἡμέρᾳ ταύτῃ τῆς Πεντηκοστῆς, ἐν ᾗ, μετὰ τὸ
ἀναληφθῆναι τὸν Κύριον ἡμῶν, Ἰησοῦν Χριστὸν εἰς τοὺς
οὐρανούς, καὶ καθεσθῆναι ἐν δεξιᾷ σοῦ τοῦ Θεοῦ καὶ Πατρός,
κατέπεμψε τὸ ἅγιον Πνεῦμα ἐπὶ τοὺς ἁγίους αὐτοῦ μαθητὰς
καὶ Ἀποστόλους, ὃ καὶ ἐκάθισεν ἐφ' ἕνα ἕκαστον αὐτῶν καὶ
ἐπλήσθησαν ἅπαντες τῆς ἀκενώτου χάριτος αὐτοῦ, καὶ
ἐλάλησαν ἑτέραις γλώσσαις τὰ μεγαλεῖά σου, καὶ
προεφήτευσαν. Νῦν οὖν δεομένων ἐπάκουσον ἡμῶν, καὶ
μνήσθητι ἡμῶν τῶν ταπεινῶν, καὶ κατακρίτων, καὶ ἐπίστρεψον
τὴν αἰχμαλωσίαν τῶν ψυχῶν ἡμῶν, τὴν οἰκείαν συμπάθειαν
ἔχων ὑπὲρ ἡμῶν πρεσβεύουσαν. Δέξαι ἡμᾶς προσπίπτοντάς σοι,
καὶ βοῶντας τό, Ἡμάρτομεν. Ἐπὶ σὲ ἐπερρίφημεν ἐκ μήτρας,
ἀπὸ γαστρὸς μητρὸς ἡμῶν, Θεὸς ἡμῶν σὺ εἶ, ἀλλ' ὅτι ἐξέλιπον
ἐν ματαιότητι αἱ ἡμέραι ἡμῶν, γεγυμνώμεθα τῆς σῆς βοηθείας,
ἐστερήμεθα ἀπὸ πάσης ἀπολογίας. Ἀλλὰ θαρροῦντες τοῖς
οἰκτιρμοῖς σου, κράζομεν· Ἁμαρτίας νεότητος ἡμῶν, καὶ
ἀγνοίας μὴ μνησθῇς, καὶ ἐκ τῶν κρυφίων ἡμῶν καθάρισον ἡμᾶς.
Μὴ ἀπορρίψῃς ἡμᾶς εἰς καιρὸν γήρως, ἐν τῷ ἐκλείπειν τὴν
ἰσχὺν ἡμῶν, μὴ ἐγκαταλίπῃς ἡμᾶς, πρίν ἡμᾶς εἰς τὴν γῆν
ἀποστρέψαι, ἀξίωσον πρὸς σὲ ἐπιστρέψαι, καὶ πρόσχες ἡμῖν ἐν
171
εὐμενείᾳ καὶ χάριτι. Ἐπιμέτρησον τὰς ἀνομίας ἡμῶν τοῖς
οἰκτιρμοῖς σου, ἀντίθες τὴν ἄβυσσον τῶν οἰκτιρμῶν σου, τῷ
πλήθει τῶν πλημμελημάτων ἡμῶν. Ἐπίβλεψον ἐξ ὕψους ἁγίου
σου, Κύριε, ἐπὶ τὸν λαόν σου τὸν περιεστῶτα, καὶ
ἀπεκδεχόμενον τὸ παρὰ σοῦ πλούσιον ἔλεος, ἐπίσκεψαι ἡμᾶς ἐν
τῇ χρηστότητί σου, ῥῦσαι ἡμᾶς ἐκ τῆς καταδυναστείας τοῦ
Διαβόλου, ἀσφάλισαι τὴν ζωὴν ἡμῶν τοῖς ἁγίοις καὶ ἱεροῖς
νόμοις σου. Ἀγγέλῳ πιστῷ φύλακι παρακατάθου τὸν λαόν σου,
πάντας ἡμᾶς συνάγαγε εἰς τὴν Βασιλείαν σου, δὸς συγγνώμην
τοῖς ἐλπίζουσιν ἐπὶ σέ, ἄφες αὐτοῖς καὶ ὑμῖν τὰ ἁμαρτήματα,
καθάρισον ἡμᾶς τῇ ἐνεργείᾳ τοῦ ἁγίου σου Πνεύματος,
διάλυσον τὰς καθ΄ ἡμῶν μηχανὰς τοῦ ἐχθροῦ.
Ἐπισυνάπτει καὶ ταύτην τὴν Εὐχὴν
Εὐλογητὸς εἶ, Κύριε, Δέσποτα παντοκράτορ, ὁ φωτίσας τὴν
ἡμέραν τῷ φωτὶ τῷ ἡλιακῷ, καὶ τὴν νύκτα φαιδρύνας ταῖς
αὐγαῖς τοῦ πυρός, ὁ τὸ μῆκος τῆς ἡμέρας διελθεῖν ἡμᾶς
καταξιώσας, καὶ προσεγγίσαι ταῖς ἀρχαῖς τῆς νυκτός,
ἐπάκουσον τῆς δεήσεως ἡμῶν, καὶ παντὸς τοῦ λαοῦ σου, καὶ
πᾶσιν ἡμῖν συγχωρήσας τὰ ἑκούσια καὶ τὰ ἀκούσια
ἁμαρτήματα, πρόσδεξαι τὰς ἑσπερινας ἡμῶν ἱκεσίας, καὶ
κατάπεμψον τὸ πλῆθος τοῦ ἐλέους σου καὶ τῶν οἰκτιρμῶν σου
ἐπὶ τὴν κληρονομίαν σου. Τείχισον ἡμᾶς ἁγίοις Ἀγγέλοις σου,
ὅπλισον ἡμᾶς ὅπλοις δικαιοσύνοις σου, περιχαράκωσον ἡμᾶς τῇ
ἀληθείᾳ σου, φρούρησον ἡμᾶς τῇ δυνάμει σου, ῥῦσαι ἡμᾶς ἐκ
πάσης περιστάσεως, καὶ πάσης ἐπιβουλῆς τοῦ ἀντικειμένου.
Παράσχου δὲ ἡμῖν καὶ τὴν παροῦσαν ἑσπέραν, σὺν τῇ
ἐπερχομένῃ νυκτί, τελείαν, ἁγίαν, εἰρηνικήν, ἀναμάρτητον,
ἀσκανδάλιστον, ἀφάνταστον, καὶ πάσας τὰς ἡμέρας τῆς ζωῆς
ἡμῶν πρεσβείαις τῆς ἁγίάς Θεοτόκου, καὶ πάντων τῶν Ἁγίων
τῶν ἀπ' αἰῶνός σοι εὐαρεστησάντων.
172
Ὁ Ἱερεὺς ἐπεύχεται
Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, ὁ Θεὸς ἡμῶν, ὁ τὴν σὴν εἰρηνην δεδωκὼς
τοῖς ἀνθρώποις, καὶ τὴν τοῦ παναγίου Πνεύματος δωρεάν, ἔτι
τῷ βίῳ καὶ ἡμῖν συμπαρών, εἰς κληρονομίαν ἀναφαίρετον τοῖς
πιστοῖς ἀεὶ παρέχων, ἐμφανέστερον δὲ ταύτην τὴν χάριν τοῖς
σοῖς μαθηταῖς καὶ Ἀποστόλοις σήμερον καταπέμψας, καὶ τὰ
τούτων χείλη πυρίναις στομώσας γλώσσαις, δι' ὧν πᾶν γένος
ἀνθρώπων τὴν θεογνωσίαν, ἰδίᾳ διαλέκτῳ, εἰς ἀκοὴν ὠτίου
δεξάμενοι, φωτὶ τοῦ Πνεύματος ἐφωτίσθημεν, καὶ τῆς πλάνης
ὡς ἐκ σκότους ἀπηλλάγημεν, καὶ τῇ τῶν αἰσθητῶν καὶ πυρίνων
γλωσσῶν διανομῇ, καὶ ὑπερφυεῖ ἐνεργείᾳ, τὴν εἰς σὲ πίστιν
ἐμαθητεύθημεν, καὶ σὲ θεολογεῖν, σὺν τῷ Πατρὶ καὶ τῷ ἁγίῳ
Πνεύματι, ἐν μιᾷ Θεότητι, καὶ δυνάμει, καὶ ἐξουσίᾳ
κατηυγάσθημεν. Σὺ οὖν τὸ ἀπαύγασμα τοῦ Πατρός, ὁ τῆς
οὐσίας καὶ τῆς φύσεως αὐτοῦ ἀπαράλλακτος, καὶ ἀμετακίνητος
χαρακτηρ, ἡ πηγὴ τῆς σωτηρίας καὶ τῆς χάριτος, διάνοιξον
κἀμοῦ τοῦ ἁμαρτωλοῦ τὰ χείλη, καὶ δίδαξόν με πῶς δεῖ, καὶ
ὑπὲρ ὧν χρὴ προσεύχεσθαι. Σὺ γὰρ εἶ, ὁ γινώσκων τὸ πολὺ τῶν
ἁμαρτιῶν μου πλῆθος, ἀλλ' ἡ σὴ εὐσπλαγχνία νικήσει τούτων
τὸ ἄμετρον· ἰδοὺ γὰρ φόβῳ παρίσταμαί σοι, εἰς τὸ πέλαγος τοῦ
ἐλέους σου τὴν ἀπόγνωσιν ἀπορρίψας τῆς ψυχῆς μου.
Κυβέρνησόν μου τὴν ζωήν, ὁ πᾶσαν ῥηματι τὴν κτίσιν ἀρρήτῳ
σοφίας δυνάμει κυβερνῶν, ὁ εὔδιος τῶν χειμαζομένων λιμήν,
καὶ γνώρισόν μοι ὁδόν, ἐν ᾗ πορεύσομαι Πνεῦμα σοφίας σου, τοῖς
ἐμοῖς παράσχου διαλογισμοῖς, Πνεῦμα συνέσεως τῇ ἀφροσύνῃ
μου δωρούμενος. Πνεῦμα φόβου σου τοῖς ἐμοῖς ἐπισκίασον
ἔργοις καὶ Πνεῦμα εὐθὲς ἐγκαίνισον ἐν τοῖς ἐγκάτοις μου, καὶ
Πνεύματι ἡγεμονικῷ τὸ τῆς διανοίας μου στήριξον ὀλισθηρόν,
ἵνα καθ' ἑκάστην ἡμέραν, τῷ Πνεύματί σου τῷ ἀγαθῷ, πρὸς τὸ
συμφέρον ὁδηγούμενος, καταξιωθῶ ποιεῖν τὰς ἐντολάς σου, καὶ
173
τῆς σῆς ἀεὶ μνημονεύειν ἐνδόξου, καὶ ἐρευνητικῆς τῶν
πεπραγμένων ἡμῖν παρουσίας, καὶ μὴ παρίδῃς με τοῖς
φθειρομένοις τοῦ κόσμου ἐναπατᾶσθαι τερπνοῖς, ἀλλὰ τῶν
μελλόντων ὀρέγεσθαι τῆς ἀπολαύσεως ἐνίσχυσον θησαυρῶν.
Σὺ γὰρ εἶπας, Δέσποτα, ὅτι πέρ, ὅσα ἂν τις αἰτήσηται ἐν τῷ
ὀνόματί σου, ἀκωλύτως παρὰ τοῦ σοῦ λαμβάνει συναϊδίου Θεοῦ
καὶ Πατρός· διὸ κἀγὼ ὁ ἁμαρτωλός, ἐν τῇ ἐπιφοιτήσει τοῦ ἁγίου
σου Πνεύματος, τὴν σὴν ἱκετεύω ἀγαθότητα. Ὅσα ηὐξάμην,
ἀπόδος μοι εἰς σωτηρίαν. Ναί, Κύριε, ὁ πάσης εὐεργεσίας
πλουσιοπάροχος δοτὴρ ἀγαθός, ὅτι σὺ εἶ ὁ διδοὺς
ὑπερεκπερισσοῦ, ὧν αἰτούμεθα. Σὺ εἶ ὁ συμπαθής, ὁ ἐλεήμων, ὁ
ἀναμαρτήτως γεγονὼς τῆς σαρκὸς ἡμῶν κοινωνός, καὶ τοῖς
κάμπτουσι πρὸς σὲ γόνυ, ἐπικαμπτόμενος φιλευσπλάγχνως,
ἱλασμός τε γενόμενος τῶν ἁμαρτιῶν ἡμῶν. Δὸς δή, Κύριε, τῷ
λαῷ σου τοὺς οἰκτιρμούς σου, ἐπάκουσον ἡμῶν ἐξ οὐρανοῦ
ἁγίου σου, ἁγίασον αὐτοὺς τῇ δυνάμει τῆς σωτηρίου δεξιᾶς σου,
σκέπασον αὐτοὺς ἐν τῇ σκέπῃ τῶν πτερύγων σου, μὴ παρίδῃς
τὰ ἔργα τῶν χειρῶν σου. Σοὶ μόνῳ ἁμαρτάνομεν, ἀλλὰ καὶ σοὶ
μόνῳ λατρεύομεν, οὐκ οἴδαμεν προσκυνεῖν Θεῷ ἀλλοτρίῳ, οὐδὲ
διαπετάζειν πρὸς ἕτερον Θεὸν τὰς ἑαυτῶν, Δέσποτα, χεῖρας.
Ἄφες ἡμῖν τὰ παραπτώματα, καὶ προσδεχόμενος ἡμῶν τὰς
γονυπετεῖς δεήσεις, ἔκτεινον πᾶσιν ἡμῖν χεῖρα βοηθείας,
πρόσδεξαι τὴν εὐχὴν πάντων, ὡς θυμίαμα δεκτόν,
ἀναλαμβανόμενον ἐνώπιον τῆς σῆς ὑπεραγάθου βασιλείας.
Ἐπισυνάπτει καὶ ταύτην
Κύριε, Κύριε, ὁ ῥυσάμενος ἡμᾶς ἀπὸ παντὸς βέλους πετομένου
ἡμέρας, ῥῦσαι ἡμᾶς καὶ ἀπὸ παντὸς πράγματος ἐν σκότει
διαπορευομένου. Πρόσδεξαι θυσίαν ἑσπερινήν, τὰς τῶν χειρῶν
ἡμῶν ἐπάρσεις. Καταξίωσον δὲ ἡμᾶς καὶ τὸ νυκτερινὸν στάδιον
ἀμέμπτως διελθεῖν, ἀπειράστους κακῶν, καὶ λύτρωσαι ἡμᾶς
174
ἀπὸ πάσης ταραχῆς καὶ δειλίας, τῆς ἐκ τοῦ Διαβόλου ἡμῖν
προσγινομένης. Χάρισαι ταῖς ψυχαῖς ἡμῶν κατάνυξιν, καὶ τοῖς
λογισμοῖς ἡμῶν μέριμναν, τῆς ἐν τῇ φοβερᾷ καὶ δικαίᾳ σου
κρίσει ἐξετάσεως. Καθήλωσον ἐκ τοῦ φόβου σου τὰς σάρκας
ἡμῶν, καὶ νέκρωσον τὰ μέλη ἡμῶν τὰ ἐπὶ τῆς γῆς, ἵνα, καὶ ἐν τῇ
καθ΄ὕπνον ἡσυχίᾳ, ἐμφαιδρυνώμεθα τῇ θεωρίᾳ τῶν κριμάτων
σου. Ἀπόστησον δὲ ἀφ' ἡμῶν πᾶσαν φαντασίαν ἀπρεπῆ, καὶ
ἐπιθυμίαν βλαβεράν. Διανάστησον δὲ ἡμᾶς ἐν τῷ καιρῷ τῆς
προσευχῆς ἐστηριγμένους ἐν τῇ πίστει, καὶ προκόπτοντας ἐν
τοῖς παραγγέλμασί σου.
Ἡ ἀενάως βρύουσα ζωτικὴ καὶ φωτιστικὴ πηγή, ἡ συναΐδιος τοῦ
Πατρὸς δημιουργικὴ δύναμις, ὁ πᾶσαν τὴν οἰκονομίαν, διὰ τὴν
τῶν βροτῶν σωτηρίαν, ὑπερκάλλως πληρώσας, Χριστέ, ὁ Θεὸς
ἡμῶν. Ὁ θανάτου δεσμοὺς ἀλύτους, καὶ κλεῖθρα ᾍδου
διαρρήξας, πονηρῶν δὲ πνευμάτων πλήθη καταπατήσας, ὁ
προσαγαγὼν σεαυτὸν ἄμωμον ὑπὲρ ἡμῶν ἱερεῖον, τὸ σῶμα δοὺς
τὸ ἄχραντον εἰς θυσίαν, τὸ πάσης ἁμαρτίας ἄψαυστόν τε καὶ
ἄβατον, καὶ διὰ τῆς φρικτῆς ταύτης, καὶ ἀνεκδιηγήτου
ἱερουργίας, ζωὴν ἡμῖν αἰώνιον χαρισάμενος, ὁ εἰς ᾍδου
καταβάς, καὶ μοχλοὺς αἰωνίους συντρίψας, καὶ τοῖς κάτω
καθημένοις ἄνοδον ὑποδείξας, τὸν δὲ ἀρχέκακον καὶ βύθιον
δράκοντα, θεοσόφῳ δελεάσματι ἀγκιστρεύσας, καὶ σειραῖς
ζόφου δεσμεύσας ἐν ταρτάρῳ, καὶ πυρὶ ἀσβέστῳ, καὶ σκότῳ
ἐξωτέρῳ, διὰ τῆς ἀπειροδυνάμου σου κατασφαλισάμενος
ἰσχύος, ἡ μεγαλώνυμος σοφία τοῦ Πατρός, ὁ τοῖς
ἐπηρεαζομένοις μέγας ἐπίκουρος φανείς, καὶ φωτίσας τοὺς ἐν
σκότει, καὶ σκιᾷ θανάτου καθημένους. Σύ, δόξης ἀενάου Κύριε,
καὶ Πατρὸς ὑψίστου Υἱὲ ἀγαπητέ, ἀΐδιον φῶς, ἐξ ἀϊδίου φωτός,
Ἥλιε δικαιοσύνης, ἐπάκουσον ἡμῶν δεομένων σου, καὶ

175
ἀνάπαυσον τὰς ψυχὰς τῶν δούλων σου, τῶν προκεκοιμημένων
πατέρων καὶ ἀδελφῶν ἡμῶν, καὶ τῶν λοιπῶν συγγενῶν κατὰ
σάρκα, καὶ πάντων τῶν οἰκείων τῆς πίστεως, περὶ ὧν καὶ τὴν
μνήμην ποιούμεθα νῦν, ὅτι ἐν σοὶ πάντων τὸ κράτος, καὶ ἐν τῇ
χειρί σου κατέχεις πάντα τὰ πέρατα τῆς γῆς. Δέσποτα
παντοκράτορ, Θεὲ Πατέρων, καὶ Κύριε τοῦ ἐλέους, γένους
θνητοῦ τε καὶ ἀθανάτου, καὶ πάσης φύσεως ἀνθρωπίνης
δημιουργέ, συνισταμένης τε καὶ πάλιν λυομένης, ζωῆς τε καὶ
τελευτῆς, τῆς ἐνταῦθα διαγωγῆς, καὶ τῆς ἐκεῖθεν
μεταστάσεως, ὁ χρόνους μετρῶν τοῖς ζῶσι, καὶ καιροὺς
θανάτου ἱστῶν, κατάγων εἰς ᾍδου καὶ ἀνάγων, δεσμεύων ἐν
ἀσθενείᾳ, καὶ ἀπολύων ἐν δυναστείᾳ, ὁ τὰ παρόντα χρησίμως
οἰκονομῶν, καὶ τὰ μέλλοντα λυσιτελῶς διοικῶν, ὁ τοὺς θανάτου
κέντρῳ πληγέντας, ἀναστάσεως ἐλπίσι ζωογονῶν. Αὐτὸς
Δέσποτα τῶν ἁπάντων, ὁ Θεός, ὁ Σωτὴρ ἡμῶν, ἡ ἐλπὶς πάντων
τῶν περάτων τῆς γῆς, καὶ τῶν ἐν θαλάσσῃ μακράν, ὁ καὶ ἐν
ταύτῃ τῇ ἐσχάτῃ, καὶ μεγάλῃ καὶ σωτηρίῳ ἡμέρᾳ τῆς
Πεντηκοστῆς, τὸ μυστὴριον τῆς ἁγίας, καὶ ὁμοουσίου, καὶ
συναϊδίου, καὶ ἀδιαιρέτου, καὶ ἀσυγχύτου Τριάδος ὑποδείξας
ἡμῖν, καὶ τὴν ἐπιφοίτησιν καὶ παρουσίαν τοῦ ἁγίου καὶ ζωοποιοῦ
σου Πνεύματος, ἐν εἴδει πυρίνων γλωσσῶν, ἐπὶ τοὺς ἁγίους σου
Ἀποστόλους ἐκχέας, καὶ εὐαγγελιστὰς αὐτοὺς θέμενος τῆς
εὐσεβοῦς ἡμῶν πίστεως, καὶ ὁμολογητάς καὶ κήρυκας τῆς
ἀληθοῦς ἀναδείξας θεολογίας, ὁ καὶ ἐν αὐτῇ τῇ παντελείῳ
Ἑορτῇ καὶ σωτηριώδει, ἱλασμοὺς ἱκεσίους, ὑπὲρ τῶν
κατεχομένων ἐν ᾍδῃ, καταξιώσας δέχεσθαι, μεγάλας τε
παρέχων ἡμῖν ἐλπίδας, ἄνεσιν τοῖς κατοιχομένοις τῶν
κατεχόντων αὐτοὺς ἀνιαρῶν, καὶ παραψυχὴν παρὰ σοῦ
καταπέμπεσθαι. Ἐπάκουσον ἡμῶν τῶν ταπεινῶν, οἰκτρῶν
δεομένων σου, καὶ ἀνάπαυσον τὰς ψυχὰς τῶν δούλων σου τῶν
176
προκεκοιμημένων, ἐν τόπῳ φωτεινῷ, ἐν τόπῳ χλοερῷ, ἐν τόπῳ
ἀναψύξεως, ἔνθα ἀπέδρα πᾶσα ὀδύνη, λύπη, καὶ στεναγμός, καὶ
κατάταξον τὰ πνεύματα αὐτῶν ἐν σκηναῖς Δικαίων, καὶ εἰρήνης
καὶ ἀνέσεως ἀξίωσον αὐτούς, ὅτι οὐχ οἱ νεκροὶ αἰνέσουσί σε,
Κύριε, οὐδὲ οἱ ἐν ᾍδῃ ἐξομολόγησιν παρρησιάζονται
προσφέρειν σοι, ἀλλ' ἡμεῖς οἱ ζῶντες εὐλογοῦμέν σε καὶ
ἱκετεύομεν, καὶ τὰς ἱλαστηρίους εὐχὰς καὶ θυσίας προσάγομέν
σοι ὑπὲρ τῶν ψυχῶν αὐτῶν.
Ἐπισυνάπτει καὶ ταύτην τὴν Εὐχὴν
Ὁ Θεὸς ὁ μέγας καὶ αἰώνιος, ὁ ἅγιος καὶ φιλάνθρωπος, ὁ
καταξιώσας ἡμᾶς καὶ ἐν ταύτῃ τῇ ὥρᾳ στῆναι ἐνώπιον τῆς
ἀπροσίτου σου δόξης, εἰς ὕμνον καὶ αἶνον τῶν θαυμασίων σου,
ἱλάσθητι ἡμῖν τοῖς ἀναξίοις δούλοις σου, καὶ παράσχου χάριν,
τοῦ μετὰ συντετριμμένης καρδίας ἀμετεωρίστως προσενεγκεῖν
σοι τὴν τρισάγιον δοξολογίαν, καὶ τὴν εὐχαριστίαν τῶν
μεγάλων σου δωρεῶν, ὧν ἐποίησας καὶ ποιεῖς πάντοτε εἰς ἡμᾶς.
Μνήσθητι, Κύριε, τῆς ἀσθενείας ἡμῶν, καὶ μὴ συναπολέσῃς
ἡμᾶς ταῖς ἀνομίαις ἡμῶν, ἀλλὰ ποίησον μέγα ἔλεος μετὰ τῆς
ταπεινώσεως ἡμῶν, ἵνα, τὸ τῆς ἁμαρτίας σκότος διαφυγόντες,
ἐν ἡμέρᾳ δικαιοσύνης περιπατήσωμεν, καὶ ἐνδυσάμενοι τὰ ὅπλα
τοῦ φωτός, ἀνεπιβουλεύτως διατελέσωμεν ἀπὸ πάσης ἐπηρείας
τοῦ πονηροῦ, καὶ μετὰ παρρησίας δοξάσωμεν ἐπὶ πᾶσι, σὲ τὸν
μόνον ἀληθινόν καὶ φιλάνθρωπον Θεόν. Σὸν γὰρ ὡς ἀληθῶς,
καὶ μέγα ὄντως μυστήριον, Δέσποτα τῶν ἁπάντων καὶ ποιητά, ἥ
τε πρόσκαιρος λύσις τῶν σῶν κτισμάτων, καὶ ἡ μετὰ ταῦτα
συνάφεια, καὶ ἀνάπαυσις ἡ εἰς αἰῶνας. Σοὶ χάριν ἐπὶ πᾶσιν
ὁμολογοῦμεν, ἐπὶ ταῖς εἰσόδοις ἡμῶν ταῖς εἰς τὸν κόσμον
τοῦτον, καὶ ταῖς ἐξόδοις, αἱ τάς ἐλπίδας ἡμῶν τῆς ἀναστάσεως,
καὶ τῆς ἀκηράτου ζωῆς, διὰ τῆς σῆς ἀψευδοῦς ἐπαγγελίας
προμνηστεύονται, ἧς ἀπολαύσαιμεν ἐν τῇ δευτέρᾳ μελλούσῃ
177
παρουσίᾳ σου. Σὺ γὰρ εἶ καὶ τῆς ἀναστάσεως ἡμῶν ἀρχηγός,
καὶ τῶν βεβιωμένων ἀδέκαστος, καὶ φιλάνθρωπος κριτής, καὶ
τῆς μισθαποδοσίας Δεσπότης καὶ Κύριος, ὁ καὶ κοινωνήσας ἡμῖν
παραπλησίως σαρκὸς καὶ αἵματος, διὰ συγκατάβασιν ἄκραν,
καὶ τῶν ἡμετέρων ἀδιαβλήτων παθῶν, ἐν τῷ ἑκουσίως εἰς
πεῖραν καταστῆναι, προσλαβόμενος σπλάγχνα οἰκτιρμῶν, καὶ
ἐν ᾧ πέπονθας πειρασθεὶς αὐτός, τοῖς πειραζομένοις ἡμῖν
γενόμενος αὐτεπάγγελτος βοηθός· διὸ καὶ συνήγαγες ἡμᾶς εἰς
τὴν σὴν ἀπάθειαν. Δέξαι οὖν, Δέσποτα, δεήσεις καὶ ἱκεσίας
ἡμετέρας, καὶ ἀνάπαυσον πάντας τοὺς πατέρας ἑκάστου, καὶ
μητέρας, καὶ ἀδελφούς, καὶ ἀδελφὰς καὶ τέκνα, καὶ εἴ τι ἄλλο
ὁμογενὲς καὶ ὁμόφυλον, καὶ πάσας τὰς προαναπαυσαμένας
ψυχὰς ἐπ' ἐλπίδι ἀναστάσεως ζωῆς αἰωνίου, καὶ κατάταξον τὰ
πνεύματα αὐτῶν καὶ τὰ ὀνόματα ἐν βίβλῳ ζωῆς, ἐν κόλποις
Ἀβραάμ, Ἰσαὰκ καὶ Ἰακώβ, ἐν χώρᾳ ζώντων, εἰς βασιλείαν
οὐρανῶν, ἐν Παραδείσῳ τρυφῆς, διὰ τῶν φωτεινῶν Ἀγγέλων
σου εἰσάγων ἅπαντας εἰς τάς ἁγίας σου μονάς, συνέγειρον καὶ
τὰ σώματα ἡμῶν ἐν ἡμέρᾳ, ᾗ ὥρισας, κατὰ τὰς ἁγίας σου καὶ
ἀψευδεῖς ἐπαγγελίας. Οὐκ ἔστιν οὖν, Κύριε, τοῖς δούλοις σου
θάνατος, ἐκδημούντων ἡμῶν ἀπὸ τοῦ σώματος, καὶ πρὸς σὲ τὸν
Θεὸν ἐνδημούντων, ἀλλὰ μετάστασις ἀπὸ τῶν λυπηροτέρων
ἐπὶ τὰ χρηστότερα καὶ θυμηδέστερα, καὶ ἀνάπαυσις καὶ χαρά.
Εἰ δὲ καί τι ἡμάρτομεν εἰς σέ, ἵλεως γενοῦ ἡμῖν τε καὶ αὐτοῖς,
διότι οὐδεὶς καθαρὸς ἀπὸ ῥύπου ἐνώπιόν σου, ουδ' ἂν μία ἡμέρα
ᾖ ἡ ζωὴ αὐτοῦ, εἰμὴ μόνος σύ, ὁ ἐπὶ γῆς φανεὶς ἀναμάρτητος, ὁ
Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός, δι' οὗ πάντες ἐλπίζομεν ἐλέους
τυχεῖν, καὶ ἀφέσεως ἁμαρτιῶν. Διὰ τοῦτο ἡμῖν τε καὶ αὐτοῖς, ὡς
ἀγαθὸς καὶ φιλάνθρωπος Θεός, ἄνες, ἄφες, συγχώρησον τὰ
παραπτώματα ἡμῶν, τὰ ἑκούσια καὶ τὰ ἀκούσια, τὰ ἐν γνώσει
καὶ ἐν ἀγνοίᾳ, τὰ πρόδηλα, τὰ λανθάνοντα, τὰ ἐν πράξει, ἐν τὰ
178
διανοίᾳ, , τὰ ἐν λόγῳ, τὰ ἐν πάσαις ἡμῶν ταῖς ἀναστροφαῖς, καὶ
τοῖς κινήμασι, καὶ τοῖς μὲν προλαβοῦσιν ἐλευθερίαν καὶ ἄνεσιν
δώρησαι, ἡμᾶς δὲ τοὺς περιεστῶτας εὐλόγησον, τέλος ἀγαθὸν
καὶ εἰρηνικὸν παρεχόμενος ἡμῖν τε, καὶ παντὶ τῷ λαῷ σου, καὶ
ἐλέους σπλάγχνα καὶ φιλανθρωπίας διανοίγων ἡμῖν, ἐν τῇ
φρικτῇ καὶ φοβερᾷ σου παρουσία, καὶ τῆς βασιλείας σου ἀξίους
ἡμᾶς ποίησον.
Ἐπισυνάπτει καὶ ταύτην
Ὁ Θεὸς ὁ μέγας καὶ ὕψιστος, ὁ μόνος ἔχων ἀθανασίαν, φῶς
οἰκῶν ἀπρόσιτον, ὁ πᾶσαν τὴν κτίσιν ἐν σοφίᾳ δημιουργήσας. Ὁ
διαχωρήσας ἀνὰ μέσον τοῦ φωτός, καὶ ἀναμέσον τοῦ σκότους,
καὶ τὸν ἥλιον θέμενος εἰς ἐξουσίαν τῆς ἡμέρας, σελήνην δὲ καὶ
ἀστέρας εἰς ἐξουσίαν τῆς νυκτός, ὁ καταξιώσας ἡμᾶς τοὺς
ἁμαρτωλούς, καὶ ἐπὶ τῆς παρούσης ἡμέρας προφθάσαι τὸ
πρόσωπόν σου ἐν ἐξομολογήσει, καὶ τὴν ἑσπερινὴν σοι λατρείαν
προσαγαγεῖν. Αὐτός, φιλάνθρωπε Κύριε, κατεύθυνον τήν
προσευχὴν ἡμῶν, ὡς θυμίαμα ἐνώπιόν σου, καὶ πρόσδεξαι
αὐτὴν εἰς ὀσμὴν εὐωδίας. Παράσχου δὲ ἡμῖν τὴν παροῦσαν
ἑσπέραν, καὶ τὴν ἐπιοῦσαν νύκτα εἰρηνικήν, ἔνδυσον ἡμᾶς ὅπλα
φωτός, ῥῦσαι ἡμᾶς ἀπὸ φόβου νυκτερινοῦ, καὶ ἀπὸ παντὸς
πράγματος ἐν σκότει διαπορευομένου, καὶ δώρησαι ἡμῖν τὸν
ὕπνον, ὃν εἰς ἀνάπαυσιν τῇ ἀσθενείᾳ ἡμῶν ἐδωρήσω, πάσης
διαβολικῆς φαντασίας ἀπηλλαγμένον. Ναί, Δέσποτα τῶν
ἁπάντων, τῶν ἀγαθῶν χορηγέ, ἵνα, καὶ ἐν ταῖς κοίταις ἡμῶν
κατανυγόμενοι, μνημονεύωμεν καὶ ἐν νυκτὶ τοῦ παναγίου
ὀνόματός σου, καὶ τῇ μελέτῃ τῶν σῶν ἐντολῶν καταυγαζόμενοι,
ἐν ἀγαλλιάσει ψυχῆς διανιστῶμεν πρὸς δοξολογίαν τῆς σῆς
ἀγαθότητος, δεήσεις καὶ ἱκεσίας τῇ σῇ εὐσπλαγχνίᾳ
προσάγοντες, ὑπὲρ τῶν ἰδίων ἁμαρτιῶν, καὶ παντὸς τοῦ λαοῦ
σου, ὃν ταῖς πρεσβείαις τῆς ἁγίας Θεοτόκου ἐν ἐλέει ἐπίσκεψαι.
179
Πεντηκοστή σκηνοπηγία, Παναγία Τριάς καί πρό-
σωπα...

(Πράξ.α'...) 15 Καί ἐν ταῖς ἡμέραις ταύταις ἀναστᾶς Πέτρος ἐν


μέσω τῶν μαθητῶν εἶπεν· ἤν τέ ὄχλος ὀνομάτων ἐπί τό αὐτό
ὠς εκατόν εἴκοσιν· 16 ἄνδρες ἀδελφοί, ἔδει πληρωθῆναι τήν
γραφήν ταύτην ἤν προεῖπε τό Πνεῦµα τό ΄Ἅγιον διά στόματος
Δαυίδ περί Ἰούδα τοῦ γενομένου ὁδηγοῦ τοῖς συλλαβούσι τόν
Ἰησοῦν, 17 ότι κατηριθμημένος ἤν σύν ἠμίν καί ἔλαχε τόν
κλῆρον τῆς διακονίας ταύτης.

(Ἅ’ Κόρ….) 22 ἐπειδή καί


Ἰουδαῖοι σημεῖον αἰτούσι καί
΄Ἕλληνες σοφίαν ζητούσιν, 23
ἠμεῖς δέ κηρύσσομεν Χριστόν
ἐσταυρωμένον, Ἰουδαίοις μέν
σκάνδαλον, ΄Ἐλλησι δέ μωρί-
αν, 24 αὐτοῖς δέ τοῖς κλητοῖς,
Ἰουδαίοις τέ καί ΄Ἐλλησι,
Χριστόν Θεοῦ δύναμιν καί Θεοῦ σοφίαν·

Προσανατολίζοντες τό πρόσωπό μας καί ‘’κυνηγοῦντες’’ Τήν


διά Σταυροῦ ἀγάπη σοφία καί δύναμη Κυρίου, μετέχουμε τῶν
κατηριθμημένων γιά τήν διακονία ταύτην… ἀλλιῶς, μᾶλλον
θά φανοῦμε ἄσοφοι καί ἀδύναμοι κυνηγοῦντες φιλελληνικῶς
καί φιλοϊουδαϊκῶς σοφίες καί σημάδια ἀκολουθοῦντες τήν
φυγόκεντρο καί πρῶτο δόλωμα τῶν πρωτοπλάστων διαρκῶς
ἀπομακρυνόμενοι ἀπό τήν Πηγή, στρέφοντες τά νῶτα μας

180
πρός τό Πρόσωπό Του. Μέ τέτοια διάθεση καί νοοτροπία καί
κίνηση, γιά ποιό φωτισμό σήμερα μιλᾶμε;

(Πράξ.β' ...) 16 ἀλλά τοῦτό ἐστι τό εἰρημένον διά τοῦ προφήτου


Ἰωήλ· 17 καί ἔσται ἐν ταῖς ἐσχάταις ἡμέραις, λέγει ὁ Θεός,
ἐκχεῶ ἀπό τοῦ πνεύματός μου ἐπί πάσαν σάρκα, καί προφη-
τεύσουσιν οἱ υἱοί ὑμῶν καί αἵ θυγατέρες ὑμῶν, καί οἱ νεανίσκοι
ὑμῶν ὁράσεις ὄψονται καί οἱ πρεσβύτεροι ὑμῶν ἐνύπνια
ἐνυπνιασθήσονται· 18 καί γέ ἐπί τούς δούλους μου καί ἐπί τάς
δούλας μου ἐν ταῖς ἡμέραις ἐκείναις ἐκχεῶ ἀπό τοῦ πνεύματός
μου, καί προφητεύσουσι. 19 καί δώσω τέρατα ἐν τῷ οὐρανῶ ἄνω
καί σημεῖα ἐπί τῆς γής κάτω, αἷμα καί πῦρ καί ατμιδα καπνου·
...

Ζητοῦντες νά ἀνακαλύψουμε, θά μᾶς ἀποκαλυφθεῖ ἀφοῦ Ὁ


Κύριος ἀντιδρᾶ εὐσπλάγχνως στήν προαίρεση καί πίστη μας.

Κι ἀφοῦ ἡ πίστις σώζει (ὁλοκληρώνει), μακάρι νά μήν


αἰσθανθοῦμε πληρωμένοι (γεμάτοι καί ἐπαναπαυμένοι) μέ
χλιαρότητα καί ρηχότητα αὐτῆς. Τό μετά φόβου Θεοῦ πίστεως
καί ἀγάπης προσέλθετε, κάπως ἐνδεικνύει τά τρία ἐπίπεδα.
Τοῦ δούλου, τοῦ ὑπηρέτη καί τοῦ υἱοῦ ἤ φίλου.

Μπορεῖ τό ἕνα νά εἶναι καλύτερο καί εὐστοχότερο τό ἕνα ἀπό


τό ἄλλο, ἀλλά ὅλοι εἶναι μέσα στήν ἀγκαλιά τοῦ Τριαδικοῦ
Θεοῦ. Κι αὐτό, γιατί μερικοί ἄνθρωποι, κρίνοντες τούς παρα-
πάνω, ὑποτιμοῦν ἀδιακρίτως τούς πρώτους, πού ἐνῶ εἶναι
μέσα στήν Ἀγάπη τοῦ Θεοῦ, αὐτοί (οἱ κριτές) τούς κατατάσ-
σουν σάν νά εἶναι ἐκτός.

181
Τό μακάρι, ἀφορᾶ τήν πρόοδό μας. Νά μή μείνουμε μόνο στήν
πίστη στήν πρόνοιά Του γιατί ἄν μείνουμε ἐκεῖ, θά χάσουμε
τό ἀμέσως βαθύτερο, πού εἶναι ἡ πίστη στήν προστασία. Στό
τέλος τοῦ Δρόμου θά βροῦμε (πρῶτα ὁ Θεός) τήν πίστη στόν
Παράκλητο καί γιά αὐτό κληθήκαμε. Σέ αὐτήν τήν κοινωνία.
Τήν ἑνότητα τῆς πίστεως καί τήν κοινωνία τοῦ Ἁγίου Πνεύ-
ματος. Ἐπισκεπτόμενη ἡ Ἁγία Τριάδα τήν κεφαλή καί καρδία
μας, ὡς εἰς ἄλλο σπήλαιον...

Π
Π + ΑΤΜΟΣ = ΠΑΤΜΟΣ
(Ἀποκάλυψις)
Π

Κατά τάξη καί ἑτοιμότητα, κατά


χάριν… *

Ὁ ἀντίποδας, ἡ διάσπαση καί διαχωρισμός τῆς (ΜΙΑΣ) Πίστε-


ως μέ τήν ἀδιάκριτη οἰκουμενιστική πανθρησκεία πού
ἐπιφέρει τήν ἀκοινωνησία μέ τό Ἅγιο Πνεῦμα, τόν σκοτισμό
καί κάθε ἄλλο κοσμικό σχέδιο πού ἀντίκειται τό θεῖο καί
σωτηριῶδες**.

Ὄτε καταβάς τάς γλώσσας συνέχεε, διεμέριζεν ἔθνη ὁ


Ὕψιστος· ὄτε τοῦ πυρός τάς γλώσσας διένειμεν, εἰς ἑνότητα
πάντας ἐκάλεσε, καί συμφώνως δοξάζομεν τό πανάγιον
Πνεῦμα.
----

182
* ἀπο Κάθετο πνευματικό κύκλο (ὁδοιπορικό σοφίας τοῦ
ἀνθρώπου)
- ** ( ἴνα ὦσι ἐν... ) αγ.Πορφυρίου (δεξί κλίκ καί ἄνοιγμα σέ
νέα καρτέλλα, μετάβαση σέ βίντεο)
- άρση τῶν πέπλων ἤ ἀκολουθώντας τά ἴχνη τῶν ἁγίων…
- η ἀλήθεια ἐκ τῆς γής ἀνέτειλε (στό δεῦτε προσκυνήσωμεν...)
- Αρετές καί Ἀλήθεια (ἑλληνορθοδόξως προσεγγιζόμενες...)
- εσχίσθη τό καταπέτασμα τοῦ ναοῦ... (καί, μόνο ἄν ‘’γκρεμί-
σει’’ τό ἕνα Ν θά δομηθεῖ τό ἄλλο Ν, ὁ Ναός ἐν ἠμίν…)
Ἐκκλησία ἐδομήθη Ἀληθῶς ἐδομήθη
Τριάς Ἁγία δόξα Σοί!!
Σήμερα ἐν σκιά τῆς σκηνοπηγίας… ἀμήν ἐμεῖς οἱ σκιώδεις νά
φωτιστοῦμε, πληρούμενοι χάριτος!!
Βασιλεῦ Οὐράνιε, Παράκλητε, τό Πνεῦμα τῆς Ἀληθείας, ὁ
Πανταχοῦ Παρών καί τά Πάντα Πληρῶν, ὁ Θησαυρός τῶν
Ἀγαθῶν καί Ζωῆς Χορηγός, ἐλθέ καί σκήνωσον ἐν ἠμίν καί κα-
θάρισον ἠμᾶς ἀπό πάσης κηλίδος καί σῶσον, Ἀγαθέ τάς ψυχᾶς
ἠμῶν.
----
…καί περνᾶ ἡ εὐλογημένη ἡμέρα καί νυχτώνει. Στό μεταίχμιο
8/9 6 (Ἰουν) Κυριακή
Πεντηκοστῆς/ (Δευτέρα)
Ἁγίου Πνεύματος, μέσα
στήν ρευστότητα καί τό
ἄστατο ἀλλά καί
ἀνεπανάληπτο τῶν γεγο-
νότων, ἀφήνω τό διά-
φραγμα ἀνοιχτό 15’’ στήν
183
φωτογραφική μηχανή, χωρίς νά τήν στερεώσω πάνω σέ τρί-
ποδα καί χωρίς πρῶτα νά τό ἔχω ἐντοπίσει/παρατηρήσει τό
σχῆμα καί βγαίνει αὐτό:
Τό ὀνόμασα ...τό ρίσκο τοῦ χοροῦ τοῦ ''λογικοῦ'' μέ τό παρά-
λογο...
Θά μποροῦσε νά προσπεραστεῖ, ἀλλά ἐπιδέχεται πολυδιά-
στατη ἑρμηνεία. ‘’Σήμερα’’ ἡ ''λογική'' ἕνωση ''ἐκκλησιῶν''
καλό θά ἦταν νά φιλτραριστεῖ καί νοηθεῖ ἐκ τοῦ ἐπερχομένου
δυνητικοῦ ἀποτελέσματος. Όχι γιά τό ἴδιο τό ΦΩΣ, (ἀφοῦ
εἶναι φαινόμενο σκιῶν) ὄχι γιά τήν ΜΙΑ Ἐκκλησία πού πύλαι
ἅδου οὐ κατισχύσουσιν Αὐτῆς, ἀλλά γιά τούς πιστούς (μέ ἤ
χωρίς εἰσαγωγικά) φιλενωτικούς.
Ἀλληλοευχόμαστε οἱ ὀρθόδοξοι σήμερα, γιά φωτισμό. Φωτι-
σμό τρισηλίου θεότητος, ἀνεσπέρου Φωτός. (ἐρωτήσεις) πρός
ἑνωτικούς... (γιά τήν ἑπόμενη ἡμέρα)
Στό ἄρθρο Ο ΘΕΟΣ vs ΤΡΙΑΔΙΚΟΣ ΘΕΟΣ αποτυπώθηκε πρός
μία πρώτη ἰχνηλάτηση μέ ὁρισμούς, τό εὐθές φωτίζον ΦΩΣ
(ΤΡΙΑΔΙΚΟΣ ΘΕΟΣ = 999) σέ σχέση μέ τό πολωμένο Ο ΘΕΟΣ
(=354, ὅσο καί ὁ σεληνιακός κύκλος). Κι ἄν αὐτά τά δύο φῶτα
κάπως ἐνδεικνύουν τό Ὑπερλόγο καί τό λογικό, ἔλειπε τό πα-
ράλογο, πού στόν καθένα ἐναπόκειται ἡ σύνδεση/ἐξάρτηση,
σύγ-κίνηση, συνοδοιπορία, μετοχή. Μετοχή στήν ἐγωπαθῆ
ΓΝΩΜΗ ἤ στήν ἐξ Ἁγίου Πνεύματος ἐν Ἐκκλησία, σώζουσα
ΓΝΩΣΗ.
Εἶναι θέμα προσανατολισμοῦ. Ποῦ θά κατευθυνθεῖ ὁ ἐαυτός,
πρός τό Ε-ΓΩ καί γῆ καί σκιές ἤ δί ἐ-αὐτοῦ, ὡς εἰκών Αὐτοῦ
πληρούμενη εἰς Αὐτόν.

184
Σχετικοί δεσμοί:

Συνέχεια περί ἐγώ καί ἑαυτοῦ… μέ συνάφεια μέ το Η ΔΙΑ-


ΚΡΙΣΗ ΤΟΥ ΚΑΛΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΚΑΚΟΥ (Κ καί Λ σάν κατευ-
θύνσεις).

Ἔτσι, γιά ὅποιον ἐπιθυμεῖ ΦΩΣ εὐθές πού τό λογικό μέ τό


Ὑπερλόγο συγχρῶνται, ἐναντιούμενος στό νά παραδώσει τό
λογικό ὡς βορά τοῦ παραλόγου ἤ τά ἅγια τοῖς κυσίν καί μαρ-
γαρίτας εἰς χοίρους, χωρίς τήν ὑποτίμηση τῶν προσώπων πού
ἐναγκαλίζεται ὁ σύγ-χωρῶν οἰκουμενιστής, ΑΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙ-
ΚΑ ΤΟΥΣ ΑΓΑΠΑ, τούς λέει τήν θεοπαράδοτη ΑΛΗΘΕΙΑ.

ΔΕΝ τούς ἀποκρύπτει τήν


προοπτική τους ἄν συνεχί-
σουν τήν αἱρετική
ἀγαπολογία τους, γιατί, ὅταν
ὁ ἀλιτήριος θέλει νά πλανή-
σει, ἀπό ἀγάπη ξεκινᾶ.

Κι ὅταν ὡς φύση ἀντιτίθεται στήν ἐμπαθῆ ὑπεράσπιση τῆς


Ἀλήθειας, ἄς μήν πίπτει στήν ἀπαθῆ (συγχωρετική ἀλλά
ἀδιάκριτα) ἀπεμπόλιση Αὐτῆς γιατί αὐτό δέν ἀπέχει ἀπό τήν
ὕβρι Τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, πού οὐκ ἀφεθήσεται στόν αἰώνα*.

----

* παραίνεσις στήν ἀντιμετώπιση πνευματικῶν φαινομέ-


νων... (ὁσίου Σιλουανοῦ)

185
ἄρση τῶν πέπλων ἤ ἀκολουθώντας τά ἴχνη τῶν
ἁγίων…

Ὁ Ἅγιος Σπυρίδωνας ‘’τρώει’’ τά παπούτσια πού τοῦ φορᾶνε


στό ἅγιο σκήνωμά του στήν Κέρκυρα. Ἀφοῦ φαγώνονται, ἐκεῖ
στό σημεῖο ἐπαφῆς τοῦ οὐρανοῦ μέ τή γῆ, δέν μπορεῖ, θά
ἀφήνει τά ἴχνη τοῦ περάσματός του!!

Κι ὁ ἀρχάγγελος Μιχαήλ στό Μανταμάδος πάλι τρώγονται τά


σιδερένια του παπούτσια!! Καί τοῦ ἁγίου Γρηγορίου τά πα-
ντοφλάκια πού χαρίζει τήν θεολογία!

Κι ἐνῶ ὁ ἅγιος Σπυρίδων ἀπό Κύπρο (καί τό χαῖρε νύμφη – ὡς


νησί τῆς ἀφροδίτης) πέρασε διά τῆς Κωνσταντινουπόλεως
(καί τό χαῖρε τῆς Ἀνύμφευτης Νύμφης – δί εὐχῶν τῆς γλυκυ-
τάτης Θεοτόκου) στήν Κέρκυρα, στόν πόδα τοῦ ὅρους Παντο-
κράτορα,

…ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ θεολόγος πέρασε ‘’εὐθέως’’ στήν Πάτμο


(ὡς ἄλλη Μαρία παρακαθίσασα παρά τούς πόδας Τοῦ Κυρίου
– μέ προσευχητικῆ κυκλική κίνηση τοῦ νοῦ, πού δί αὐτῆς
ὑπόσχεται Ὁ Κύριος ὄτι θελω μένειν ἕως ἔρχομαι …

Ἰωάν.κά’22 λέγει αὐτῶ ὁ Ἰησοῦς· ἐάν αὐτόν θέλω μένειν ἕως


ἔρχομαι, τί πρός σέ; σύ ἀκολούθει μοί. 23 ἐξῆλθεν οὔν ὁ λόγος
οὗτος εἰς τούς ἀδελφούς ὅτι ὁ μαθητής ἐκεῖνος οὐκ ἀποθνήσκει·
καί οὐκ εἶπεν αὐτῶ ὁ Ἰησοῦς ὅτι οὐκ ἀποθνήσκει, ἀλλ' ἐάν
αὐτόν θέλω μένειν ἕως ἔρχομαι, τί πρός σέ;

Στήν Πάτμο τῆς Ἀποκαλύψεως,


186
ἀλλά καί στή διαχρονική ἐν κεφαλή ἀποκάλυψη, ὅπως ‘’τυ-
πώθηκε’’ στό σπήλαιο τῆς ἀποκαλύψεως ἡ ἐπίσκεψη τῆς
Ἁγίας Τριάδος, μέ τήν σχάση τοῦ βράχου, ἔτσι καί ἀμήν καί σέ
μας.

Πάντες γαρ απόστολοι. Η βιωτή ὅμως


πού τούς ἀποκαλύπτει τά σπουδαία (τό
Θεό καί τό σχέδιό Του, διά τῆς πεπατη-
μένης) προστίθεται κατά τάξη καί
ἑτοιμότητα, εἴτε εὐθέως καί ἄμεσα εἴτε
ἔμμεσα. (ΜΑΡΙΑ+ΜΑΡΘΑ). Εἴτε δλδ
ἀπευθείας στά δωδεκάνησα εἴτε μέσω
ἑπτανήσων… (ἰχνηλατίσμα στήν
εὐλογημένη γῆ τῆς Ἑλλάδος).

Τά πέπλα ἀδιακρισίας αἴρονται τό ἕνα


μετά τό ἄλλο ἀρχῆς γενομένης μέ τήν
ἀποταγή ἐκ τοῦ κόσμου, ἐννοώντας τό κοσμικό (καί σαρκικό)
ἀντιπνευματικό καί ἀντίθεο φρόνημα.

Ἐκεῖ στόν δρόμο πρός Ἐμμαούς, τά μάτια τῶν ἀποστόλων


ἐκράτηντο ἕως ἑσπέρας καί τήν κλάση τοῦ ἄρτου… κι ἐμεῖς
ζητᾶμε παρά τό ὅτι δέν εἴμαστε σέ αὐτήν τήν τάξη, νάχουμε
‘’θεωρία’’, κι ὄχι μόνο αὐτῶν πού συνέβησαν ἤ συμβαίνουν
μπροστά στή μύτη μᾶς (πνευματικῆς παρουσίας τοῦ Θεοῦ καί
τῶν θείων Τοῦ ἐργατῶν), ἀλλά καί τά μελλούμενα. Κύριε
ἐλέησον νά μᾶς συγχωρεῖ καί διορθώνει την πνευματική μας
πλεονεξία.

187
Στο περί ὄρασης αρθρο, παρομοιάζω τήν ὅλη πνευματική διά-
ταξη (καθ’ὕψος) μέ ἀναλογικά (μέσα ἀπό τόν κόσμο) παρα-
δείγματα σέ ἀνακριτικά γραφεῖα ἤ καζίνο, ὅπου ἀνάμεσα στά
δύο δωμάτια ὀρθώνεται ἕνας τοῖχος (συνήθως καθρέφτης) δι-
απερατός σέ ὅραση ἀπό τή μία (ἀπό τά ‘’ἀφεντικά’’ ) καί
ἀδιαπέρατος ἀπό τήν ἄλλη, τήν ‘’χαμηλότερη’’.

Ὅταν ὁ ἄνθρωπος ἀνέλθη ἀπό τήν σαρκική γνώση στήν ψυ-


χική καί ἀπό τήν ψυχική στήν πνευματική, τότε ὁρᾶ τόν Θεό
καί ἀποκτᾶ τήν γνώση τοῦ Θεοῦ, πού εἶναι ἡ σωτηρία του.
«Μακάριοι οἱ καθαροί τή καρδία ὅτι
αὐτοί τόν Θεόν ὄψονται» (Μάτθ.
ε’,8 )

Κι ἐμεῖς ζητοῦμε ταπεινότητα,


ἀφορμᾶς μετανοίας, πρόσθεση πί-
στης καί ἰδιαίτερα …καρδίαν κα-
θαράν κτίσον ἐν ἐμοί ὁ Θεός καί πνεῦμα εὐθές ἐγκαίνισον ἐν
τοῖς ἐγκάτοις μου.

Γιά τό θέμα τῆς κατά τάξιν ἀποκαλύψεως, ἀτμίδα νέφους


ἐκάλυψε τήν περιοχή καί φλόγες πυρός ἐπικάθησαν ἐπί τάς
κεφαλάς τῶν μαθητῶν (σύνολο 120) ὅπως μᾶς
γνωστοποιεῖται ἀπό τίς Πράξεις τῶν Ἀποστόλων.

Ἀφοῦ ἡ πίστις σέσωκεν σέ ἐπαινούμενη ὡς προαίρεση, ἡ


ἀποκάλυψις εἶναι ἀνταπόκριση χάριτος καί συνεργασία, στήν
ἀνθρώπινη ἐργασία Τοῦ Κυρίου βοηθοῦντος, ἀφοῦ χωρίς
Ἐμοῦ, οὐ δύνασθε ποιεῖν οὐδέν.

188
Στόν δρόμο πρός τήν Πάτμο ψηλαφοῦμε τά ἀνάλογα ἴχνη.
Π+άτμος!!!

Μᾶς διακρίνει Πίστη στήν Πρόνοια; Ἡ Ἀποκάλυψη εἶναι


ἀνάλογης βαθμίδας. Αἴρεται τό πέπλο τῆς ἀδιακρισίας, τά
μάτια μᾶς σταματοῦν νά κρατοῦνται, ἡ ὕλη γίνεται διαπερα-
τή καί τελικά βλέπουμε τήν Πρόνοιά Του.
Μᾶς διακρίνει Πίστη στήν προστασία Του; Ἀπολαμβάνουμε
τή χάρι τῆς ἀποκαλύψεως ἀνάλογα, δλδ βλέπουμε τήν Προ-
στασία Του.
Πίστη στόν Παράκλητο; Ἀποκάλυψη ἀναλογική, δλδ βλέ-
πουμε τήν Παρουσία Τοῦ Παρακλήτου.

Κατά τήν πίστη μας καί τό ἐπίπεδό της, ἡ ἀποκάλυψις καί ἡ


ἀτμίδα νέφους ἐπί τῶν κεφαλῶν μας, μέσα στήν καρδιά.

---

μπορεῖ τά ''πέπλα'' νά ἠχοῦν κάπως, ἀλλά εἴτε ποῦμε παρα-


πετάσματα, εἴτε πύλας, τό αὐτό ἐννοοῦμε. Εὐχόμενοι: ...Οὐκ
εἰμι ἱκανός, Δέσποτα Κύριε, ἴνα εἰσέλθης ὑπό τήν στέγην τῆς
ψυχῆς μου· ἄλλ ἐπειδή βούλει σύ, ὡς φιλάνθρωπος, οἰκεῖν ἐν
ἐμοί, θαρρῶν προσέρχομαι. Κελεύεις, ἀναπετάσω τάς πύλας,
ἄς σύ μόνος ἐδημιούργησας, καί εἰσέρχη μετά φιλανθρωπίας,
ὡς πέφυκας· εἰσέρχη καί φωτίζεις τόν ἐσκοτισμένον μου λο-
γισμόν. Πιστεύω ὡς τοῦτο ποιήσεις· οὐ γάρ Πόρνην προσελθού-
σαν σοί μετά δακρύων ἀπέφυγες, οὐδέ Τελώνην ἀπεβάλου με-
τανοήσαντα, οὐδέ Ληστήν ἐπιγνόντα τήν βασιλείαν σου
ἀπεδίωξας, οὐδέ Διώκτην μετανοήσαντα κατέλιπες, ὅ ἤν· ἀλλά
τούς ὑπό τῆς μετανοίας προσαχθέντας, ἅπαντας ἐν τῷ χορῶ

189
τῶν σῶν φίλων κατέταξας, ὁ μόνος ὑπάρχων εὐλογημένος πά-
ντοτε, νῦν καί εἰς τούς ἀπεράντους αἰώνας. Ἀμήν.
Γιά νά μή μείνει τό: … ἄρατε πύλας, οἰ άρχοντες ὑμῶν, καί
ἐπάρθητε, πύλαι αιωνιοι, καί εἰσελεύσεται ὁ βασιλεύς τῆς δό-
ξης… ΜΟΝΟ στόν ἐξωτερικό ναό, πού μέ μεγάλη τυπικότητα
(ὀρθά) ποιοῦμε, ἀλλά ἰδίως στόν ἐσωτερικό. Εκεῖ πού χάριτι
τελοῦνται μυστήρια ΑΝ καί ὅποτε ὁ καλός Θεός εὐδοκήσει
μονή παρ’ ἠμίν ποιήσει.
Ἀμήν γένοιτο γένοιτο…
---
...αν κάποιος ακολουθεί ίχνη μόνο και μόνο για τα ίχνη, δεν
κάνει τπτ περισσότερο, από το να ''ερωτοτροπεί'' χαμαιτυπι-
κώς. Ο στόχος της ακολούθησης των ιχνών, είναι αυτός που
αναφέρει ο άγιος Συμεών ο νέος θεολόγος: Ότι και πάντες οι
Άγιοι τον Λόγον του Θεού εν εαυτοίς συλλαμβάνουσι τη Θεο-
τόκω παραπλησίως και γεννώσιν αυτόν και γεννάται εν αυ-
τοίς και γεννώνται υπ’ αυτού και πως υιοί και αδελφοί και
μητέρες αυτού χρηματίζουσιν.

κι εδώ βρίσκεται ένα ''μυστικό'' του θείου έρωτος που υλοποι-


είται με την αγνότητα, παρθενία ΚΑΙ εξαγνισμό (κατά τάξη
και ετοιμότητα και ΔΙΑΚΡΙΣΗ). Η καλή μας Παναγία ΣΚΕΠΕΙ
όλον τον κόσμο, με δε τον αγνό Ιωάννη, ΣΥΝΟΙΚΕΙ. Φιλοξενεί
την Μητέρα Του Θεού, ως δική Του Μητέρα, παίρνοντας Αυ-
τήν στα ίδια (όπως ορίστηκε από Τον Κύριο επί του Σταυρού -
Ιδού η Μήτηρ σου...). Αμήν δι ευχών, μέτοχοι του άλλου πυρός
(της φλεγομένης και μη καιομένης βάτου...)

190
...όπως αναφέρουν οι άγιοι σε ποιο
''μίλι'' (εντός της ερήμου) είναι ο
καθένας από τον δρόμο εκ της αι-
γύπτου (κόσμος) προς την Αγία Γη
(και ουρανό) , έτσι νοείται και ο
δρόμος ιχνηλασίας από το χαίρε
νύμφη (κύπρος) δια του και έως το
χαίρε Νύμφη Ανύμφευτε (προς την
θεία αποκάλυψη). Αυτά, όσον αφορά το κατά τάξη και ετοι-
μότητα και του εμπνέοντος και υποκινούντος έρωτος, από
κοσμικού έως θείου.

191
ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Ἐκάθισεν ὁ ΑΔΑΜ ἀπέναντί του παραδείσου… καί μετά ἀπό


40 μέρες νηστείας, τοῦ ξεδιπλώνεται ἡ Μεγάλη ἑβδομάδα,
ἀρχομένης ἀπό τήν ἀνάσταση τοῦ Λαζάρου.

Τά 40 τοῦ νεογέννητου καί τά 40 τοῦ νεκροῦ ὑλοποιοῦν τό


‘’πέρασμα’’ πρός καί ἀπό τόν κόσμο, ἡ δέ Μεγάλη Ἑβδομάδα,
εἶναι ἡ ὑπέρ κόσμον κλίμαξ. Ἡ πρόκρισις πρός τῆς κρίσεώς
μας. Ὅλη μας ἡ ζωή εἶναι συμπυκνωμένη ὡς βιώματα σέ
αὐτό τό 14ήμερο… τό ἀπό πρό ἕξ ἡμερῶν, μέχρι μεθ’ ἡμέρας
ὀκτώ…

Κι ἐνῶ πύρινη στρεφόμενη ρομφαία ἀπαγόρευε τήν κοινωνία


μέ τό Ξύλο τῆς Ζωῆς, ἡ φλεγόμενη καί μή καιόμενη βάτος ὡς
ἄλλο πῦρ, διά τοῦ θείου ἔρωτος, ἁγνότητος καί ἐξαγνισμοῦ,
μᾶς ἀξιώνει τήν κοινωνία τοῦ Θεοῦ καί Λόγου καί Ζωῆς, ὡς
μεσσίτρια καί κλίμαξ καί ἀδιόδευτος Πύλη.

Παραμονή στό ‘’εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος… ‘’ παρά τήν


ἐπερχόμενη σκιά τῆς φυσικῆς νύχτας, νοηματοδοτεῖ τόν φω-
τισμό τῆς συνείδησης καί ζωῆς, ἀπό ἄλλη ἡμέρα, ἀνέσπερου
Φωτός. Τήν ὀγδόη καί πρώτη. Μέ τήν ἐκτέλεση χάριτι,
ἀρετῶν, ἁγνότητος, ἐλεημοσύνης… περνᾶμε μυστικῶς μέχρι
καί Δευτέρα καί Τρίτη (κατά Θεόν). Καί μετά ἀρχίζουν καί
βιώνονται τά συμπληροῦντα τή ζωή μυστηριακά (ὡς
Ὀρθοδοξία). Ἐκεῖ, σιωπή. Ἐκεῖ καί τότε, αὔρα λεπτή… τά
ἅγια.

192
Κι οἱ ἅγιοι πατέρες, ἔθεσαν τάς θύρας, ποῦ ἀναφερόμενο:
…τάς θύρας τάς θύρας, ‘’ἀποκρύπτονται’’ τά γενόμενα μυ-
στήρια ἀπό τούς ἀμυήτους. Ἀπό τούς αἱρετικούς καί
ἀλλοδόξους. Εἶναι ἡ ἴδια διαφορά του μή μοῦ ἄπτω καί τό βά-
λε τόν δάκτυλον ἐπί τῶν τύπων τῶν ἥλων… (ἐντός καί ἐκτός
Ἐκκλησίας) εἶναι ἡ διαφορά, τῆς μετοχῆς τοῦ Θεοῦ ὡς θέαση
καί ἐνέργεια (ἔξω), σέ σχέση μέ τό ὀρθόδοξο βίωμα καί μετο-
χή πυρός (μέσα). …ὅση διαφορά μπορεῖ νά νοηθεῖ ὁ ἴδιος ὁ
ἥλιος (ὡς πυρήνας) σέ σχέση μέ τίς ἀκτίνες του ποῦ περιμε-
τρικά δέν ἀπαγορεύτηκε σέ κανέναν νά δεῖ, νά φωτιστεῖ, νά
θερμανθεῖ, νά ἐλχθεῖ (πάντα τά ἔθνη ἐκάλεσεν).

Καί τά ὅρια, μεταξύ ἥλιου καί ἀκτίνων του, οὐσίας καί


ἐνέργειας εἶναι διακριτά (στή γῆ, ὡς Ἐκκλησία πού πύλαι
ἅδου οὐ κατισχύσουσιν), παρότι πᾶνε νά τά καταργήσουν
ἀδιακρίτως τώρα στά ἔσχατα… ἰσοπεδώνοντας,
ἀδιαφορώντας ἤ εὐστοχότερα πολεμώντας τήν ἴδια τήν
Ἀλήθεια. Τόν Κύριο.

Τό βιωματικό μεταίχμιο κατά τάξιν καί ἑτοιμότητα μυστικῶν


(γιά ὅλους) καί μυστηριακῶν (γιά τούς βαπτισμένους
ὀρθοδόξους) βιωμάτων. Η Μ.Τρίτη πρός Μ.Τετάρτη.

Κι ἄν ὅπως ἀναφέρει ὁ π.Πέτρος Χίρς (ἑπόμενος τοῖς πατράσι)


ἀποκρύπτεται ἡ ἀλήθεια μέ τήν ἀποδοχή τῶν ‘’μυστηρίων’’
τῶν ἀλλοδόξων ὡς τάχα ἰσχυόντων, εἶναι σάν νά θάβουν
ζωντανούς τους αἱρετικούς οἱ οἰκουμενιστές. Εἶναι αὐτό, κατά
Θεόν ἀγάπη; (ὅσο ἀποκρύπτεται ἡ Ἀλήθεια; ) ἀλλά ἄς
ἐπαναληφθεῖ ἡ δόλια καί μεγαλύτερη σέ φθορά ψυχῆς καί

193
σώματος παγίδα: ὅταν ὁ ἀλιτήριος θέλει νά πλανήσει, ἀπό
ἀγάπη ἀρχίζει…

...ὁ ἀφ' ἑαυτοῦ λαλῶν τήν δόξαν τήν ἰδίαν ζητεῖ, ὁ δέ ζητῶν τήν
δόξαν τοῦ πέμψαντος αὐτόν, οὗτος ἀληθής ἐστι, καί ἀδικία ἐν
αὐτῶ οὐκ ἔστιν. (Ἰωάν.ζ'18).

… Τοποθέτηση, πού ἐλέγχει τήν καθαρότητα τοῦ ὕδατος οπό-


τε, καί τό δηλητήριο τῆς αἱρέσεως, ἐνδεικνύοντας (πάλι) τήν
διαφορά τῆς ὄασης καί Πηγῆς ζώσας (999) (λάλον ὕδωρ), ἀπό
τόν ἀντικατοπτρισμό τῆς ὄασης (666) πηγή θανάτου καί πρό-
σφατα ἐμπνευστή τῆς παναιρέσεως τοῦ οἰκουμενισμοῦ καί
παγκοσμιοποιήσεως. Κύριε ἐλέησον.

…ὅλο τό νόημα τῆς ζωῆς βρίσκεται στό νά ζεῖ ὁ νοῦς καί ἡ


καρδιά μας μέ τό Θεό (γέρ.Σωφρώνιος)

καρδιά καί νοῦς, χάριτι ‘’ἐμβολιασμένος’’ καί χειραγωγούμε-


νος, ἀφοῦ χωρίς Ἐμοῦ οὐ δύνασθε ποιεῖν οὐδέν, νά συνέλκει
καί τόν χού στά ὠφέλιμα καί σωτήρια δί εὐχῶν…

Παρουσιάσθηκαν λιτά, πτωχά λόγια καί σκέψεις δικές μου


καί ψήγματα θησαυροῦ ἀπό ἁγίους ἀναμεμειγμένα στό πα-
ρόν πόνημα, γιά ἕναν σκοπό. Τόν ἐρχομό τῆς πνευματικῆς
ἀνοίξεως μέσα στήν καταχειμωνιά, διά λόγων ἑπομένων Τοῦ
Ὑπερλόγου καί τῶν θαυμασίων συμβάντων πού
ἀπεικονίστηκαν στό ἐξώφυλλο.

194
Ἡ ὄντως ‘’τομή’’ τό 8, στό 6άρι τοῦ
κόσμου καί τῆς ἱστορίας του… ἡ
χείρα βοηθείας ἀναστάσεως.

Σέ σπόρο εἶναι καί τά φύλλα, καί


τά ἄνθη καί ὅλη ἡ ὀμορφιά καί οἱ
καρποί, ἰδίως ὅμως ἡ ὠφέλεια.
Ἐντός καί ἐκτός, μέ τό δεύτερο, νά
ἐνδεικνύει καί παραινεῖ γιά τό
πρῶτο.

Λόγοι φύσης καί λόγοι Γραφῶν,


ἰσότιμοι καί ταυτοδιδάσκαλοι.

Κι ὅλη ἡ ζωή μας, συμπυκνωμένη ἀλλά ἀμήν καί ἐξαρτώμενη


ἀπό αὐτό τό ἅγιο δεκατετραήμερον, ἐν χειρί Θεοῦ.

Μέ κάθε πράξη καί σκέψη νά μᾶς ἐγγίζει ἤ ἀπομακρύνει ἀπό


τόν Θεό.

195
Κι ἀφοῦ Ὁ Κύριος θέλει τούς πάντας σωθῆναι καί εἰς
ἐπίγνωσιν Ἀληθείας ἐλθεῖν, ἅπλωσε τό εὔσπλαγχνο χέρι Του
πρός βοήθεια καί ἀνάστασή μας.

Μυστικά καί μυστηριακά γιά νά περάσει ὁ ἄνθρωπος ἀπό τήν


θεωρητική φιλοσοφία στήν πρακτική φιλοκαλία.

Βαδίζοντες (ἔτσι κι ἀλλιῶς) προς τόν ἑσπερινό του βίου μας,


λίγα τινά ἐκ τοῦ ἑσπερινοῦ…

Γνῶθί σου ταλαίπωρε ψυχή, τὴν θείαν εὐγένειαν, καὶ τὴν


πατρίδα τὴν ἄφθαρτον, καὶ σπεῦδε πάντοτε, ἀγαθοεργίαις,
ταύτην καταλήψασθαι· μηδέν σε τῶν φθαρτῶν προσηλώσειε,
τῆς ἄνω μοίρας εἶ, τὸ δὲ σῶμα γῆ, καὶ φθείρεται· μὴ νικήσῃ τὸ
χεῖρον τὴν κρείττονα.

Δεῦρο παναθλία μου ψυχή, πρὸς τὸν Ὑπεράγαθον, θερμοῖς τοῖς


δάκρυσι πρόσελθε, τὰ πεπραγμένα σοι, πρὸ τῆς κρίσεώς σου,
πάντα ἐξαγόρευσον, καὶ ἵλεων τὸν Κτίστην ταλαίπωρε, σαυτῇ
ἀπέργασαι, καὶ συγχώρησιν ἐξαίτησαι, πρὶν τὴν θύραν κλείσῃ
σοι ὁ Κύριος.

Μακαρίζω σε Πάναγνε, τήν βροτούς αφαρπάσασαν, εκ βυθού


κακίας καί απογνώσεως, υμνολογώ σε Θεόνυμφε, τήν αειμακά-
ριστον, καί δοξάζω σου Σεμνή, τήν απόρρητον κύησιν, ότι έτε-
κες, τόν Σωτήρα τού κόσμου, καί κατάρας, ηλευθέρωσας Παρ-
θένε, προγονικής τό ανθρώπινον.

196
«Φῶς ἱλαρόν ἁγίας δόξης, ἀθανάτου Πατρός, οὐρανίου, ἁγίου,
μάκαρος, Ἰησοῦ Χριστέ. Ελθόντες ἐπί τήν ἡλίου δύσιν, ἰδόντες
φῶς ἑσπερινόν, ὑμνοῦμεν Πατέρα, Υἱόν καί Ἅγιον Πνεῦμα
Θεόν.Ἄξιον Σέ ἐν πάσι καιροῖς ὑμνεῖσθαι φωναῖς ὀσίαις. Υἱέ
Θεοῦ, ζωήν ὁ διδούς• διο ὁ κόσμος Σέ δοξάζει».

Ὅτι τὸ πέλαγος πολύ, τῶν παραπτωμάτων μου Σωτήρ, καὶ


δεινῶς βεβύθισμαι ταῖς πλημμελείαις μου, δός μοι χεῖρα σῶσόν
με, ὡς τῷ Πέτρῳ ὁ Θεός, καὶ ἐλέησόν με.

Σάν ἄλλος Πέτρος (ὁ καθένας) ἀνάγεται ἐκ τῶν ὑδάτων τοῦ


παρόντος βίου στά ἄνω, ΑΝ ΧΕΙΡΑΓΩΓΗΘΕΙ ἀπό Τόν Κύριο
(‘’μικρο’’ἀναστάσεις μέσα στή ζωή, διά ὀρθῆς/ὀρθόδοξης πί-
στεως καί ἐμπιστοσύνης).

Μία ἔξοδος ἐκ τῶν ὑδάτων, παράλληλα μέ τήν κίνηση (τῆς


Μάρθας καί Μαρίας) διά τοῦ βαπτίσματος, (ἕν βάπτισμα –
ὀρθόδοξο - εἰς ἄφεσιν ἁμαρτιῶν…) ὅπως ἀποτυπώθηκε ἡ
εὐθεία πρός τά ἄνω κίνησις (Ἰ) μέ τό, …εὐθέως ἀναβαίνων ἐκ
τοῦ ὕδατος Ὁ Κύριος. Ποῦ, ἄν μείνει ἡ Μάρθα στήν μέριμνα
καί τυρβασμό περί πολλῶν χωρίς νά συνδυαστεῖ ἡ ‘’κίνηση’’
(ἀκινησία) τῆς Μαρίας, θά
ἐλεγχθεῖ ὅτι κάνει ματαίους
κύκλους, ἐνῶ ἄν προστεθεῖ
αὐτή ἡ διακονοῦσα εὐθεία κί-
νηση μέ τήν κυκλική κίνηση
τοῦ νοός (καθαρή προσευχή)
τῆς Μαρίας, τότε ὑλοποιεῖται
ἡ εὐλογημένη σπειροειδής
πρός τά ἄνω 999 κίνηση.
197
Ὅλα, πρός ἔξοδο, ὅλα πρός ἀνάσταση τοῦ προσώπου, σάν
Λάζαρος, σάν Πέτρος, σάν ἁπλός ἔμπορος πού σώζεται ἐκ
τῶν ὑδάτων ἀπό τόν ἅγιο Νικόλαο.

Χαῖρε πύλη, καί γέφυρα καί κλίμαξ,


ἐκ θανάτου πρός τήν ἀθανασίαν, δί΄ἤς
χωροῦμεν διαπεραιούμενοι, τήν
ὑγρᾶν τοῦ βίου θάλασσαν καί γῆθεν,
ὑψούμεθα πρός πόλον.

… Μέσω τῆς φιλίας Τοῦ Κυρίου, μέ-


σω τῶν ἀδελφῶν Μάρθας καί Μαρί-
ας, προσευχῆς. Μέσω τῶν μυστικῶν
καί μυστηριακῶν ἐφοδίων ὅπως μᾶς παραδόθηκαν μέ τά μυ-
στήρια τῆς βιωτῆς Τοῦ Κυρίου σύμπυκνωμένα αὐτές τίς δύο
ἑβδομάδες, πού ξεπερνοῦν τόν χρόνο κατά τάξη καί
ἑτοιμότητα.
Βοήθει μοι, τή ἀπιστία μου. Πρόσθες
ἠμίν πίστη, ἀφορμᾶς μετανοίας παρά-
σχου ἠμίν…

‘’Κύριε ὡς θέλεις καί ὡς οἶδας, ἐλέησόν


μας’’ …

Ὁ θησαυρός τῶν ἀγαθῶν καί Ζωῆς χο-


ρηγός… μυστικῶς καί μυστηριακῶς…
Ἐλθέ καί σκήνωσον ἐν ἠμίν…

198
Βιβλιογραφία

1. Ἁγία Γραφή
2. Ἅγιος Μάξιμος ὁ Ὁμολογητής - Φιλοσοφικά καί θεολογικά
ἐρωτήματα
3. Ἑλληνικά λειτουργικά κείμενα τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας (
http://glt.xyz )
4. Συναξαριστής Ματθ. Λαγγή (14 τόμοι, 12 μηνιαῖοι, τριώδιο
καί πεντηκοστάριο)
5. Ἅγιος Μάξιμος ὁ Ὁμολογητής, ΕΠΕ Φ 14Β, 263-267
6. Ὅσιος Θεοφάνης ἔγκλειστος
7. Θαύματα καί Ἀποκαλύψεις ἀπό τή Θεία Λειτουργία,
ἔκδ.Ι.Μ. Παρακλήτου)
8. Μυσταγωγία τοῦ αγίου Μαξίμου ὁμολογητοῦ
9. ἑρμηνεία τῆς Θείας Λειτουργίας - αγ.Νικολάου Καβάσιλα

199
Σύνολο συγγραμάτων

1. Μύηση και Ορθοδοξία

εκδόσεις ΕΠΤΑΛΟΦΟΣ - Αθήναι


2001 eptalofos.com.gr Διάθεση "ΠΕΡΙΒΟΛΙ
ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ" (τηλ.2310-283805)

Περιγραφή: Ένα βιβλίο που ασχολείται με την


εμβάθυνση στα της πίστεώς μας, καταγράφο-
ντας με ιδιαίτερο τρόπο τα στοιχεία του δρόμου από τη στάση (οπι-
σθόφυλλο) μέχρι την Ανάσταση (εξώφυλλο). Όσο οι Γραφές αντι-
μετωπίζονται σαν εξωτερικά ιστορικά δεδομένα, αλλοιώνουν τον
αναγνώστη περισσότερο συναισθηματικά, παρά βαθειά και πνευ-
ματικά. Η Βασιλεία του Θεού είναι μέσα μας. Έτσι, όλα τα πρόσω-
πα, όλα τα θεία γεγονότα, καταστάσεις, επιλογές που οικειώνουν
τον άνθρωπο με το Θεό, από την Π. Διαθήκη (προφήτες) και την
Καινή (Υπεραγία Θεοτόκος, Απόστολοι...), πρέπει να εντοπιστούν
μέσα μας, προσαρμοσμένα στην ιδιαιτερότητα και μικρόκοσμό μας.
Διακρίνοντας και συνοδοιπορώντας με τα πρόσωπα που ευαρέστη-
σαν Τον Κύριο, κατανοούμε με τη χάρη τους την υπέρχρονη πα-
ρουσία τους, την αγάπη τους, την προστασία στο δρόμο της εξόδου,
τους βλέπουμε να οικοδομούν πέτρα-πέτρα το ναό, να τον ευπρεπί-
ζουν προς θεία ενοίκηση... Ένα βιβλίο που προσεγγίζει με πίστη και
φιλοσοφία τον κύριο στόχο του: στη διάκριση της Θείας Οικονομίας,
όχι γενικά και αόριστα, αλλά συγκεκριμένα, βιωματικά, προσωπι-
κά...

2. Κάθετος Πνευματικός Κύκλος (οδοιπορικό σοφίας


του ανθρώπου)

200
ο κύκλος τελείωσης του ανθρωπίνου γέ-
νους σε τρεις ενότητες.
Από το 1 στο 4
Από το 4 στο 7
Από το 7 στο 1
Η αρχαία ελληνική σοφία, ο σπερματικός
λόγος της Παλαιάς και η Καινή Διαθήκη,
ως συνέχεια θεόσδοτης σοφίας και ανά-
λυση των στοιχείων του Ενός δρόμου, για
τους φιλοσοφούντες, επί
της Ελληνορθόδοξης παράδοσης...

Μια ιχνηλασία της πορείας της Ζωής, του Φωτός και της Αλήθειας,
στον ευλογημένο κύκλο της Ελλάδος.. κύκλο και σώμα, που το ση-
μείον του Σταυρού τυπώνεται από την κεφαλή έως την κοιλία και
από το Ιόνιο έως την Ιωνία...

3. Οδοδείκτες ελληνορθόδοξης παι-


δείας
(φυσικό σώμα και ουσία της κιβω-
τού)

Εμβαθύνει και εξηγεί άγνωστα στοιχεία της


ελληνικής αλφαβήτου που είναι ομόρροπα
προσανατολισμένα, κυριολεκτικά οδοδείκτες
της ορθόδοξης αλφαβήτας. . .

201
4. Άνθρωπος
Θρησκεία και Θράκη
(Υπέρβαση από τα φαινόμενα στο
Φως)

...ο διψών ερχέσθω... ένα κάλεσμα, για να συ-


νοδοιπορεί στον χρόνο ο ποταμός της ζωής μας
με τον ποταμό της Ζωής, για την υπέρβαση
από τα φαινόμενα, στο Φως την άϋλη φωτιά του Πνεύματος, που
συνέχει τα πάντα και διαπερνώντας τα, αφήνει απτά τα σημάδια
στον άνθρωπο, στην θρησκεία και την Θράκη προς ιχνηλασία και
ασφαλή προσέγγιση του θείου η μόνη Φωτιά, που πυρώνοντας
τους άνθρακες, απομακρύνει τα νοητά αγρίμια...

... Τα ιορδάνεια ρείθρα, εστράφησαν προς τα οπίσω όταν βαπτίστη-


κε Ο Κύριος Παρατηρεί ο ’γιος Ιωάννης Χρυσόστομος, πως θα ή-
ταν δυνατόν, ο ποταμός που δέχτηκε την Ζωή, να καταλήξει στην
Νεκρά Θάλασσα;
... Ποταμοί εκ της κοιλίας να ρεύσουσι, ύδατος ζώντος (Ιωάν. ζ'38)...,
γράφει ο ’γιος Ιωάννης Θεολόγος, αναφερόμενος στην Πεντηκο-
στή
...Ποτάμια όρισαν τα σύνορα της Θράκης...

...μια γλυκιά φωνή, ένα θρόϊσμα,


η μυστική κλήση και η κλίση των ονομάτων!

202
5. Η είσοδος του Παντοκρά-
τορος στον κόσμο κι η έξοδος
του κόσμου μας, προς Αυτόν

(από αρθρογραφία)

Συνολικα 5 τόμοι, πάλι από


αρθρογραφία.

203
7. αύρα λεπτή

(οἱ ἅγιοι καί τά σημεῖα τους,


στή ζωή μας)

Ὁδοδεῖκτες στό δρόμο ἀπό


αἴγυπτο πρός Ἁγίους Τό-
πους, τοῦ νοῦ πρός τήν καρ-
διά

Τήν πάσαν ἐλπίδα μου εἰς Σέ ἀνατίθημι,


Μήτηρ τοῦ Θεοῦ, φύλαξον με ὑπό τήν σκέπην Σου.

204
205
206