You are on page 1of 10

ՀԱՅ ՄԻԱԲԱՆՈՒԹՅՈՒՆ ՇԱՐԺՈՒՄ

ԵՐԵՎԱՆ-33, Վ. ՀԱՄԲԱՐՁՈՒՄՅԱՆ 47/89. ՀԵՌ/ՖԱՔՍ 22-87-95, 055-33-66-39

Հայաստանի հանրապետության ԳԱԱ Պատմության
ինստիտուտի տնօրեն պ. Աշոտ Մելքոնյանին
Հարգելի պարոն Աշոտ Մելքոնյան.
Դիմելով Ձեզ. «ՀԱՅ Միաբանություն» շարժումը` հանձինս Լեւոն Պողոսյանի, անհանգստացած է առանց
հիմնավորումների հերոսական անցյալ ունեցող Առաջնածին Հայ ազգին պախառակող ու դավաճանի
պիտակ կրել ջանացող պատմության դասագրքերում զետեղած այն կեղծիքների համար, որ իբր «հայ
ագրատունիները» 1021թ. Հետկարի համաձայն իրենց պետությունը կտակեցին Բյուզանդիային ու
վերացրին իրենց բազմհազարամյա պետականությունը` ինչը Երկիր մոլորակի վրա կառուցած առաջին
Ազգային պետականությունն էր:
Այդ կեղծիքը, որից և ծնվեց Հայոց Դիցազնավեպի պղծումը, հիմնահատակ հերքող, անվերապահորեն
բոլոր ապացույցներով հիմնավորած, Ձեզ ներկայացրած «Պատմական կեղծանքի շտկում» բնաբանի տակ
նյութը խնդրում ենք դնել ՀՀ ԳԱԱ քննարկմանը և դասագրքերում մտցնել ուղղում` քանզի այդ կեղծիքը
ունի միայն և միայն Հային իր ազգից հիասթափեցնելու միակ հանցագործ նպատակը:

ՊԱՏՄԱԿԱՆ ԿԵՂԾԱՆՔԻ ՇՏԿՈՒՄ
<<Բագրատունիները ներկայացան Դավդի և Սողոմոնի թագավորական հետնորդներ` Վաղարշ 1-ից /117140/ ստացան թակադիրի և այրուձիի ղեկավարի պաշտոնը>>,- Դեվիդ Լենգ (անգլիացի պատմաբան
հետազոտող-“Հայերը”-էջ 167):

Հիմք ընդունելով մեծն քերթողահայր Մովսես Խորենացու Հայոց պատմությամբ Բագրատունիների ի հայտ
գալու` Բագարատի և նրանից առաջացած հրեական ծագման հիմքերը, նույն ծագմամբ Անակի ձեռքով
Խոսրով թագավորին սպանելը, Խոսրովի որդի Գրիգորի ձեռքով 301թվ. Տրդատ թագավորին թունավորելը,
քրիստոնեության բռնի տարածելն ու հաստատելը՝ ինչը և պատճառ հանդիսացավ 353 թվին տասներկու
հազարամյա Հայոց պետականության կործանմանը, 378թ. մասնատմանը, հետագայում, նաև 1021 թվ.`նույն
ծագմամբ Բագրատունիների կազմած հետկարի համաձայն Հայաստանը Բյուզանդիային կտակմամբ Հայոց
պետականության վերացմանը` ինչը անվերապահորեն հաստատում են Հայոց պատմիչներ Արիստակես
Լաստիվերտցին, Մատթեոս Ուռհայեցին և հույն պատմիչ Սկիլիցա Կեդրինոսը, ստույգ պատմական
տեղեկությունները հմտորեն մեզ փոխանցելու պատճառով նույն Բագրատունիների կողմից Խորենացու
գերեզմանի պղծումն ու շիրիմի ջրատակումը, 14.01.2011թ. եկեղեցու կողմից Հիսուսի թլփատված հրեա
լինելը որպես համաեկեղեցական տոնածիսակատարության ընդունումը, հազարամյակների Հայոց
պատմական փորձերին հակառակ, որ Հայոց Արքաները իրենց հարազատ Երկիրը երբեք չէին կտակի
օտարներին ու գոնե իշխանները կառարկեին, ինչը Հայ ազգին միայն նսեմացման ու պախարակման
հանգամանքի կբերի, դրա հետ միասին կբացահայտվի, թե ինչու Ռիչարդ Հովհաննիսյաններն էլ ջանք չեն
խնայում Հային Հայկական Լեռնաշխարհում եկվոր համարելու, ու հանկարծ մոգոնվում է ”Հայ
Ազնվականների Միություն” կուսակցությունը, որոնք իբր Բագրատունիների սերունդներն են, որոնց
ղեկավար Երեւանի Պետական համալսարանի էկոլոգիական քիմիայի ամբիոնի վարիչ Փիրումյան Գեւորգն
է, որին ես անձամբ հանդիպել եմ ու վստահ եմ ի՞նչ ծագմամբ ու ի՞նչ գաղափարակիր է, Եղեգնաձորի
մոտերքում հբրեաերեն գրառումներով Բագրատունիների թագավորական գերեզմանոցի հայտնաբերումն
ու ինչ-որ նպատակներով առատ ֆինանսավորումը, Վրաստանում արդեն հրեա Սվանիձեների
Բագրատունյաց արքունիքի կազմավորումը ու “Բագրատունիները Վրաց իշխանավորներն են ու անցել են
նաեւ Հայաստան, Դավիդ Շինարարը ժամանակին գրավել է Անին” Հայերին “նոտա”-ի ներկայացումը` և
հանկարծ որոշ պատմաբանների ջանքերով Խորենացուն Հունադավան որակավորումը, հիմա էլ Բիբլիայից
արտագրող, ու ավելի ուշ պատմաշրջան տեղափոխումը` ի՞նչ ընդհանուր նպատակներ են հետապնդում:
Ոչ ոքի այսօր արդեն չի զարմացնի Ռուսաստանի իշխանությունների` հանձինս Վլադիմիր
Պուտինի ու Դմիտրի Մեդվեդեվի`ծագումով հրեա լինելու փաստը: Բայց 2009թ. հունիսի 17-ին
Հոլանդիայում` ըստ «De Week Krant» հրատարակության տեղեկատվության BRIK (Բռազիլիա, Ռուսիա,
Ինդիա, Կիտայ) միջազգային համաժողովից հետո «РИА новости» թղթակցի հարցին, թե ճիշտ են արդյոք

1

Մեդվեդեւի հրեական ծագման մասին լուրերը` Մեդվեդեւը պատասխանում է. «Ոչ, այդ խոսակցությունները չեն համապատասխանում իրականությանը: Իմ նախնիները Ադանայից են, բայց ես ծնվել եմ
Ռուսիայում: Ես ուզում եմ, որ բոլորին պարզ լինի` ես հայ եմ: Իմ մայրիկի ազգանունը Նախշիկյան է, իսկ
Նախշիկ անունը ունի բուն հայկական ծագում: Հայրիկիս ազգանունը Բագրատյան է` նույնպես բուն
հայկական է: Ես հարյուրտոկոսանոց հայ եմ: Ես հպարտանում եմ իմ ծնողներով և հայկական
արմատներով»:
Ուշադրություն դարձրեք` Ադանայից, Կիլիկիայից, որտեղ և Հայոց պետականությունը
Բյուզանդիային կտակելուց հետո կենտրոնացան հրեա Բագրատունիները` Ռուբինյան և Լուզինյան
ազգանունների ներքո ու ստեղծեցին Կիլիկիայի իբր հայկական թագավորությունը, արդեն համարելով
իրենց` հրեաական պետություն: Ի՞նչ է ստացվում, - այն, որ մոտենում է ամբողջ մարդկության առջեւ
համաշխարհային հրեաականության պատասխանատվության պահը` Ահեղ Քավարանը, որոշ “հայեր”
ապացուցում են, որ միայն իրենք են Հայոց թագավորական տոհմի միակ հետնորդները ու իրենք էլ էթնիկ
հրեաներ են: Այդ ամենը սահուն կերպով կորդինացրած է նաեւ հրեաների պատմության հետ՝
1) Բիբլիայի Ամալեկ Զեբեդյան Հակոբը՝ Իսրոէլը Հայ է՝ հրեա Սավուղի սերունդն է,
2) Հայկյան Ասքանազների Աշքենազ վերանվանումը կրում են հրեաները,
3) Ըստ Թորայի՝ Եգիպտոս հրեաները գնացելն են ՈՒրից՝ Էդեսիայից,
4) Հայոց էպոսի գլխավոր հերոսը Դավիդն է՝ հրեաների նախահայրը,
5) Հիսուսի առաքյալները առաջինը Հայաստան եկան,
6) Առաջինը Էդեսիայի Աբգար թագավորը ընդունեց քրիստոնեությունը,
7) Հայաստանը առաջինը 301-ին քրիստոնեությունը ընդունեց պետական կրոն,
8) Բագրատունիները Հայաստանի միակ թագավորական ժառանգորդներն են,
9) Բաբելոնը կործանեցին հրեա ք(խ)ասիդները,
10) Հռոմը կործանեցին հրեաները,
11) Բյուզանդիան կործանեցին Հայաստանից գնացած հրեա առաջնորդները,
12) Եվրոպական բոլոր հեղափոխությունները կազմակերպել են հրեաները,
13) Սովետը կործանեցին հրեաները,
14) Ռուսիան կործանող ակնհայտ հրեա ղեկավարները Բագրատունիներ են:
15) Եվրոպան այսօր կործանում են հրեաները,
16) Արաբական աշխարհի արյունահեղությունները կազմակերպում են հրեաները,
17) Համաշխարհային ճգնաժամերը սարքում են հրեաները,
18) Բոլոր պատերազմները հրահրում են հրեաները:
Իսկ որեւէ մի պատմաբան իրեն պատասխանատու զգու՞մ է արդյոք այս արհավիրքի ապագա
հետեւանքների պատասխանատվության համար: Իսկ ո՞վ կկարողանա հետո համայն մարդկությանը
ապացուցել, որ Հայը չի հրեաականությունը ծնողը, տարածողն ու պատսպարողը: Թե, հրեաներից այսքան
տանջանքները, չարչարանքներն ու կոտորածները ապրելուց հետո, հիմա էլ նույն հրեաի տված կուտը
ուտելով՝ իր փոխարեն համայն մարդկության դեմ պատասխան տանք ու առաջադեմ մարդկության կողմից
նոր ցեղասպանության արժանանա՞նք:
Անհապաղ ու անհետաձգելի անհրաժեշտություն է`վերոհիշյալ պատմական փաստերի մասին հայ
պատմաբանների կողմից տրված տեղեկությունները վերանայելու և պատմական իրողությունը Հայոց
ապագա սերնդին մատուցելու խնդիրը:
Խորենացու կողմից Սենեքերիմ, Սանասար ու Բաղդասարների մասին տեղեկատվությունը իբրև
Աստվածաշնչից է վերցված՝ դավադրված կեղծիք է: Բիբլիայում այդ մասին ընդամենը մեկ
նախադասություն է գրված, իսկ Խորենացին անգամ նկարագրում է Սենեքերիմի սպանությունը նրա իսկ
տան մեջ՝ Նինվեում:
Պատմագետ Աշոտ Մելքոնյանը գտնում է, որ Խորենացուն որակավորել որպես Բիբլիայից արտագրող`
համահավասար է նրան հունադավան սարքելուն: Ազգանվեր գրականագետ Ալբերտ Մուշեղյանը
Սասունցի Դավիթ, Սանասար ու Բաղդասար, Ձենով Օհան՝ որպես հայկական անուններ չի ընդունում: Եվ
ո՞վ ու ի՞նչ նպատակով այդ շրջանում Առյուծ Մհերին դարձրեց Փոքր Մհեր, փակեց Ագռավաքարի մեջ`
պայմանով, որ Մհերն այնտեղից դուրս կգա, երբ գարին կդառնա ընկույզի չափ՝ ինչը երբեք չի լինելու: Ընդ
որում ագռավն էլ Միհրականության սուրբ սիմվոլն է եղել: Այս ողբերգական կեղծանքի բացահայտման հետ
միասին կբացահայտվի նաեւ իրականությունը: Նույն Բագրատունիները 1080 թ-ից` սկսեցին բացահայտ
իրենց Մելիքներ անվանել՝ իսկ մելիք հբրեաերեն նշանակում է իշխան: Հայ պատմաբանները այս բոլոր
հարցադրումների ու դրանց գումարած Հովհաննես-Սմբատ թագավորի ու մնացած բոլոր իշխանների
կողմից 1021 թվ. Տրապիզոնում կնքած՝ Հայաստանը Բյուզանդիային կտակող հետկարի վրա, ինչը բացի
Ուռհայեցուց ու Լաստիվերցուց` հույն պատմիչ Սկիլիցա Կիդրենոսն էլ է հաստատում` ինչու թե աչք են

2

փակում: Ընդամենը կասկածածին 4-5 թագավորներ ու (972-1045թթ.) 73 տարվա տեւողությամբ պետականության հանդեպ Հայոց 12.000-ամյա պետականության զոհաբերման փաստը եթե Հայ ազգը կընդունի
որպես իր ներկայացուցիչների միամիտ արարք, ես, Հայ ազգի նվիրյալ զավակս` միեւնույն է չեմ ընդունի:
Խնդրում եմ միայն չմոռանալ, որ 128 Հայ իշխանատուն Գրիգոր Խավարիչը վերացրեց` արդյունքում
հրեաներից բացի ուրիշ Հայ ազնվական տոհմի ներկայացուցիչ փաստորեն չունենք: Իսկ էթնիկ Հայը երբեք
էլ հրեաին չի կարողանա ապացուցել, որ Բագրատունիները Հայ են: Եթե Խորենացին ու Ուռհայեցին
գիտությունների դոկտոր չեն եղել, նրանց թողած նյութերի հիման վրա տասնյակ պատմագետներ
դոկտորական են պաշտպանել` ի՞նչ է, այդ մեծություններին հերքելու համար են պատմաբանները ստացել
այդ գիտական տիտղոսները: Հիմա էլ թող ասեն պատմական կեղծանքի շտկման մասին իրենց
հեղինակավոր խոսքը ու ապագա սերնդի մոտ համարժեք պատասխանատվության արժանանան:
Ներքուստ ներկայացնում եմ պատմագրությունների հենքով ապացույցները.


ԱՐԻՍՏԱԿԵՍ ԼԱՍՏԻՎԵՐՏՑԻ
/Միակ ականատես պատմիչը/
Էջ10. 1021թ. դեկտ. “Բայց այնտեղ գրվեց Հայերի կորստյան կտակ-նամակը, որովհետեւ ՀովհաննեսՍմբատը պատվիրել էր Պետրոս Հայրապետին, թե գրություն գրիր և կտակ տուր Վասիլ Բ կայսրին, թե
«իմ մահից հետո իմ քաղաքներն ու երկիրը նրան եմ հանձնում որպես ժառանգություն», քանի որ ինքը
թագակալ ժառանգ չուներ, որովհետեւ նրա միակ որդի Երկաթը շուտ վախճանվեց ու հոր պատվին
չհասավ”:
“Հայերի կորստյան կտակարան”, - այդպես է կոչում այդ պայմանագիրը Լաստիվերտցին: (Սա
պետական դավաճանություն է Հայոց 12.000-ամյա պետականության ու Հայ ազգի հանդեպ: Ց՜այսօր Հայ
ազգը տառապում է առանց պետականության, ու նորից այդ նույն հրեա կենդանիների ձեռքերում):
Էջ12. 1021թ. “Դավիթը, որը Սենեքերիմ էր կոչվում` իբր պարսիկներից նեղվելով իր հայրենի
ժառանգությունը` Վասպուրականը տվեց Վասիլ Բ-ին /976-1025/: Փոխարենը ստացավ Սեբաստիա
քաղաքը”: (<<հայ>>իշխանը նվիրում է տարածքը Բյուզանդիային, իսկ <<հայ>> թագավորը կարելի է
մտածել` տեղյակ չէ՞ր):
Էջ 18. “Նիկիտն էլ վրաց ազնվականներին էր աքսորում Բյուզանդիա”:
Էջ 31. “Կոնստանդին Ծիրանածինը, որ ծագումով հայ էր, մեռնելուց առաջ մի Հայ հրամայեց բերել` նրան
նամակ տվեց. «Այս գրությունը տուր Հայոց թագավորին ու ասա, որ բոլոր հողածինների նման մահը մեզ
էլ հասավ` հետ վերցրու քո գրությունը և քո թագավորությունը տուր որդուդ, նա էլ իր որդուն…»: Ու ինքը
մեռավ”: (Իբր հետո այդ մարդը այդ գրությունները վաճառեց Միքայել կայսրին /Կոստանդինը արդյո՞ք չուներ հավատարիմ ծառաներ/):
1041-1043 – ԳԱԳԻԿ 2-րդ /18 ամյա/: Վերջին Բագրատունի թագավորը: “Դրան օծեց ոմն Գրիգորը, որը
հանդես եկավ որպես Սամուէլ, որը Դավթին էր օծել Իսրոէլի արքայանալուց”,-/Մատթեոս Ուռհայեցի էջ
58/: (Սրան էլ 1043թ. Մոնոմախը տարավ Բյուզանդիա, Կալոնպեղատ և Պիզուն ավանները կալվածք
տվեց, նա մնաց այնտեղ: Եթե այս կենդանին հայ էր՝ ինչու՞ հեռավոր Կապադովկիայում վերցրեց
տարածք՝ բայց չմնաց Հայաստան):
Էջ 32. “Երբ Հոռոմաց ինքնակալը լսեց Հայոց թագավորների /Աշոտի ու Հովհաննես-Սմբատի/ մահվան
լուրը, Հայաստանին վերաբերող նամակը գտնելով` ձեռնամուխ եղավ Անի քաղաքն ու երկիրը
առնելուն` իբրեւ իր սեփական ժառանգություն: Իսկ Հայաստանի գլխավոր իշխաններից մեկը, Սարգիս
անունով, մտադրվեց թագավորել Շիրակի ու շրջակա գավառների վրա, մանավանդ, որ ՀովհաննեսՍմբատի տան ամբողջ գանձերը վերցրել էր իրեն, քանի, որ մահանալիս ինքն էր խնամակալում: Բայց
Վահրամը /Վահրամ Պահլավունին` քաջ ու տաղանդավոր զորավար - հավելված 91/, որը մի հզոր,
անվանի բարեպաշտ ու վեհ մարդ էր, այնպես, որ ոչ ոք չկար նրան հավասար, իր ազգակիցներով,
որդիներով ու եղբորորդիներով հանդերձ, թվով մոտ 30 իշխաններ, չմիաբանվեցին նրա հետ, այլ
հրավիրեցին իրենց մոտ Աշոտի որդի Գագիկին թագավոր կարգեցին իրենց վրա և հնարամտորեն
քաղաք բերին”:(<<Սարգիսը Հայկազուն էր, դրա համար էլ Բագրատունիները չթողեցին նրան թագավոր
դառնալ>> Ուռհայեցու անգնահատելի տեղեկությանը: ԵՎ ինչո՞ւ էր նա միայնակ խնամակալում
Հովհաննես-Սմբատին` եթե նա գող էր և որտեղ էին արդյոք թագավորի բարեկամ Բագրատունիները):
Էջ 34. Գագիկը գնում է Կոստանդինոպոլիս Միքայել կայսրի հրավերով՝ Վահրամ Պահլավունին
կտրականապես դեմ էր, իսկ երկիրը թողնում է ոչ թե զորավարին`քաջ Վահրամին, այլ Պետրոսին`ով
գրել էր կտակը: Իսկ սկզբում Գագիկն ու Պետրոսը միասին էին գնացել Բյուզանդիա՝ Հայաստանը
թողնելով անտեր:
Էջ 35. “Այս բոլորը այն վաճառքի պատճառով”: (Այստեղ Լաստիվերտցին ի նկատի ունի ՀովհաննեսՍմբատի 15 տարի Բյուզանդիայից ռոճիկ ստանալու փաստը, գրքի խմբագիր Մելիք-Օհանջանյանը

3





ծանոթագրություն 89-ում ներկայացնում է իբր Կիրակոսի հետկարը Միքայել կայսրին վաճառելու
պատմությունը…):
Էջ 35. 1046թ. Առնվեց Անին: (Իսկ ինչու՞ Գագիկը երկիրը թողեց հետկարը գրող Պետրոսին: Սա չէր
կարող նախորոք պայմանավորված չլինել):
Էջ 36. Գագիկը Բյուզանդիայում ստացավ Մելիտինե քաղաքը իր շրջակա գավառներով: Իսկ նրա
հետեւից գնացած, նրան թագավոր օծած Գրիգոր ՄԱՐցենը, Վասակ Հոլումի որդին, «Մագիստրոս»
տիտղոսի հետ Միջագետքի սահմաններում ստացավ գյուղեր ու քաղաքներ, որպես հավիտենական
ժառանգություն “գրով ու ոսկյա կնիքով հաստատված”: (Սա էլ այն Գրիգոր Լուսավորչի սերունդ Գրիգոր
ՄԱՐցեն իշխանն էր /ՄԱՐ-հրեա է նշանակում/, որը հալածեց թոնդրակյաններին, օծեց Գագիկին ու
անձամբ հանձնեց Անին):
Էջ 36. Պետրոս Հայրապետ Գետադարձն էլ դիմում է կայսրին, թե իրեն ինչ կտա, եթե Անիի բանալիները
տանի իրեն հանձնի:
Էջ 37. Գագիկն էլ այնտեղ` Բյուզանդիայում, ամուսնանում է Սենեքերիմի որդի Դավթի աղջկա հետ ու
վայելում Մելիտինե գավառը:
Էջ 38. Բյուզանդիան հարձակվում է, որ Դվինն էլ գրավի: Դվինի պաշտպանության ժամանակ զոհվում
են Մեծ Իշխան Վահրամ Պահլավունին` իր որդիներով:
Էջ 39. Հինգը տարուց թուրքերը հարձակվեցին և ավերեցին Հայաստանը՝ ոչ մի Գագիկ ու Բյուզանդիա էլ
չեկան օգնության:

ՄԱՏԹԵՈՍ ՈՒՌՀԱՅԵՑԻ



(Նույն դեպքերի մասին)
էջ 3. 962 թ. “Աշոտ-Գագիկին Անանիա կաթողիկոսը օծեց թագավոր: Աղվանից թագավոր Փիլիփոս`
Վաչագանի որդի, Գոշակտակի որդի: Փիլիփոսին և կաթողիկոս Հովհաննեսին ընծաներով
ճանապարհեցին Աղվանից աշխարհը, որը Թադեոս և Բարդուղիմեոս սուրբ առաքյալների` Մեծ Հայքի
առաջին Հայրապետների աթոռանիստն էր”; Երկու տարի հետո վախճանվեց Ռոմանոսը` մինչեւ 964 թ.
կառավարեց Նիկեփորը: (Հայոց թագավորին օծում են միայն հրեաները):
էջ 5. 972 թ.Մահացավ Աշոտ-Գագիկ թագավորը:
էջ 5. 972թ. Հովհաննես որդին դարձավ թագավոր; (Վասպուրականի թագավոր Սենեքերիմ Արծրունի`
ապա Սահլի որդի, Աշոտի որդի, Դերենիկի որդի, Գագիկի որդի, որոնք սերում էին Ասորեստանցի
հայրասպան Ադրամելեքից): Աշոտը ընդվզեց` Բագրատունիներն ու Պահլավունիները Աշոտին
դարձրին Բովանդակ Հայաստանի թագավոր, իսկ Հովհաննեսին` Անի քաղաքի; (Ոչ միայն վարքերը
ազնվականի չեն՝ այլ մեջները գոնե մեկ հատ Հայի անուն չկա):
էջ 7. 972թ. Այդ ժամանակ Աբասը իր ազգապետ Հայոց Գագիկ արքայի հրամանով դարձավ Կարսի
թագավոր, իսկ Գուրգենը Աղվանքի; Նրանք Հայոց թագավորներից էին սերում և ենթարկվում էին
Շիրակի թագավորությանը: Ամենայն հավանականությամբ «ազգապետ» բառով Ուռհայեցին
արտահայտում է Շիրակի թագավորի գերադաս դիրքը Հայաստանի մյուս թագավորների նկատմամբ:
Բյուզանդական պատմիչ Միքայել Ատտալիատեսը ազգապետ է անվանում Ափխազաց թագավոր
Գորգիին` Բագրատի Հորը /էջ 298/: (Այսինքն Հայկական միասնական թագավորություն չի եղել և դրանց
բոլորի ազգապետը Ափխազաց հրեա թագավոր Գորգին է եղել, իսկ ամեն մի գավառ իր հրեա թագավորն
է ունեցել): /էջ7/-Հայոց մեծ իշխան Ապիրատը, Հասանի որդին 12,000 ձիավորներով փախչում է Դվին
պարսից Ապասուար զորավարի մոտ: Իսկ Սարի իշխանը իր Ապուլջահապ, Վասակ, Սարե որդիներով
անցավ Հովհաննեսի կողմը: Էջ 9 – Վասակը ասում է “Հիմա ես օտար խափշիկին /հարձակվել էին Նիգ
քաղաքի վրա/ կտամ այն նույն պարգեւը, ինչ Դավիթը տվեց Աստծուն անարգող Գողիաթին” /Խոսքը
Վասակ Պահլավունու մասին է/: (Հայի անուն չկա, սրանք հրեայի արտահայտություններ են` Հայը
կասեր Տիգրանի, Արտաշեսի, Հայկի… նման):
Էջ 11. Հայոց Աշոտ Բագրատունու մոտ հավաքվեցին` Կապանի թագավոր Ֆիլիպեն, Աղվանից թագավոր
Գուրգենը, Կարսի տեր Աբասը, Վասպուրականի տեր Սենեքերիմը և ողջ Սասնատունը /էջ 300- հատուկ
նշում է, որ բնութագրվում է Սասանի` հրեաների տունը էջ 12-13/: (Ոչ մի Հայ անուն չկա: Եւ հետո` իսկ
ինչքանո՞վ էր ճիշտ պարսիկներին գցելը ու հոռոմներին պահելը, եթե դա ծրագրավորված չէր: Չէ՞ որ
Բյուզանդիան էր միշտ ցանկանում կործանել Հայաստանը):
Էջ 17. Չմշկիկը իր Աշոտին ուղղած նամակում գրում է, որ գտան Հիսուսին խոցած գեղարդը: (Որտեղի՞ց
է ուրեմն Հայկական Գեղարդ տաճարի անունն ու նրա պատմությունը):
էջ 20. 975 թ. Բյուզանդ Վասիլը Ռոմանոսի որդին` կայսր: (Իսկ Անձավացյաց թագավոր Դերենիկի մոտ
Ապլղարիպները իրար են կոտորում` ոնց որ թե պետություն ու իշխանություն չլինի և ովքեր են այդ

4




ապլղարիբները):
էջ 22. 977 թ.– Աղվանաց կաթողիկոս Հովհաննեսը, Հայոց Հովհաննես և Աշոտ թագավորները Վահանին
նշանակեցին Հայոց կաթողիկոս: Սա մահացավ` տվեցին Ստեփանոսին` Սարասարի հոտից. էջ 23:
(Աղվանների հրեաական հոտը Հայոց կաթողիկոս է նշանակում):
Էջ 25. Վրաստանի արքեպիսկոպոս Իլլարիոնը պատարագից հետո եկեղեցում թունավորում է Դավիթ
իշխանին: (“Սուրբ տաճարի մեջ” և “սուրբ հայրը” պղծում է իրենց իսկ իսկությունը: Այս քայլին կգնար
միմիայն սրբապիղծ հրեան):
Էջ 25. 986 թ. – վախճանվում է Ստեփանոսը` տվեցին Խաչիկին:
էջ 32. 1017թ.– Սենեքերիմը Վասպուրականը` 12 թեմաբերդ, 4000 գյուղ տվեց Վասիլ 2-ին, վերցրեց
Սեբաստիան: էջ 33- “Հայոց երկիրը թագավորներից ու իշխաններից դատարկվեց”: (Հայը ինչու՞ պետք է
Վասպուրականը փոխեր Սեբաստիայի հետ՝ հայ թագավորն ու եկեղեցին էլ լռեցին):
էջ 33. 1022 թ. “Վասիլ 2-ը պահանջեց Անին; Գագիկի որդի Հովհաննեսը իր թուլամորթության
պատճառով տվեց: Իսկ վրաց Գորգին իր երկիրը մերժեց տալ և պատերազմեց”: “Տեր Պետրոսը գնաց
Տրապիզոն Վասիլ 2-ի մոտ և դրանից հետո Վասիլը համարվեց Հայոց երկրի հայրը”: (Հրեա Պետրոս
Գետադարձ կաթողիկոսի ցանկությամբ հույն Վասիլ 2-ը դարձավ Հայոց Երկրի հայրը):
1023 թ. Վախճանվեց Վասիլը` նստեց Կոստանդինը: Վախճանվեց Սենեքերիմը: Վախճանվեց Գորգին`
նստեց որդի Բագարատը (սրանք էլ Ափխազիայի Բագրատունիներն էին: Հետաքրքիր է սրանց մասին
մեր պատմաբանները ի՞նչ կասեն` սրանք էլ ե՞ն Հայ):
1027թ. Կոստանդինը վախճանվեց, նստեց փեսան` Ռոմանոսը;
1036թ. Ռոմանոսին կինը թունավորեց` գահին նստեցրեց Միխայիլին: Վախճանվեց Դավիդը
/Սենեքերիմի որդին` արդեն Սեբաստիայում/ նստեց եղբայր Ատոմը: (Կայսրի կինը թունավորում է
ամուսնուն և ինչ-որ մի ոմն Միխայիլ դառնում է Կայսր: Ի՞նչ կա չհասկանալու՝ պետականությունները
հերթականությամբ կործանվում են` ծաղկում է հրեան ու ամենաթողությունը):
էջ 50. 1036թ. “Արեւը խավարեց; Սաստիկ երեւույթներ: Հայոց հոգեւորականները գնացին Աղվանաց
Հովհաննես կաթողիկոսի մոտ, նա ասեց, որ դա սատանայի սկիզբն է` Հռովմայեցոց տակ է անցնելու
ողջ աշխարհը”:
էջ 52. 1040 թ. - Մի ջահանման գիսաստղ ետ սողալով բախվեց բազմաստեղին ու Լուսնին: Վախճանվեց
Հայոց թագավոր Աշոտ Բագրատունին:
էջ 56. 1041թ. - Ներքեւում կարդում ենք,-“Հովհաննես թագավորը, որը 15 տարի Բյուզանդ Վասիլից ռոճիկ
էր ստացել 1041 թ. մարտի 10-ին վախճանվեց. Աշոտի եղբայրը, Գագիկի որդին` Աշոտի որդու, Սմբատի
որդու, Երկաթի որդու, Բագրատունյաց տոհմից: Միխայիլը եկավ Հայոց երկիր, Հովհաննեսի գրության
համաձայն` իր մահից հետո իր երկիրը Բյուզանդին էր, հրի ու սրի քաշեց` պահանջեց Անին: Սարգիս
Հայկազնը վերցրեց գանձերը փախավ Ափխազիա: Նա ուզեց Հայոց վրա թագավորել: Այդ բանին
չհամաձայնեց Բագրատունիների տոհմը` որովհետեւ Սարգիսը Հայկազն էր: Հովհաննեսի ազգապետ
Դավիթ Անհողինը Աղվանից եկավ հարձակվեց Հայաստանի վրա` որպեսզի Գագիկը դառնար
թագավոր: Հոռոմների դեմ Հայերը հավաքվեցին ու ահեղ պատերազմ մղեցին` Ախուրյան գետը արյուն
դարձավ”: (Արտահայտություններից հասկացվում է, որ Պահլավունիները` Սասանյանների
սերունդները, Բագրատունիներ էին անվանվում՝Դավթի սերունդներն են: Որպեսզի հանկարծ Սարգիս
Հայկազնը Հայաստանի թագավոր չդառնար` հրեաները Աղվանքից հարձակվեցին):
Էջ 57 Իսկ երբ Բյուզանդիան հարձակվեց իրեն կտակված Անին պահանջելու համար, Հայերը
միահամուռ` առանց թագավորի ահեղ պատերազմեցին և այնպիսի ջարդ տվեցին, որ Վահրամ
Պահլավունի սպարապետը ստիպված էր միջամտել, որպեսզի կենդանի մնացած մի քանի հոռոմ
զինվորներին թույլ տան ողջանդամ վերադառնալ իրենց երկիրը: Այս մասին պատմիչը վկայում է.
Հոռոմները թողեցին գնացին` այլեւս Հայաստանը չպահանջեցին”:
Էջ 58. “Հայոց նախարարները հավաքվեցին տեր Պետրոս հայրապետի մոտ, սուրբ հոգու շնորհիվ և
ազգությամբ Հայկազնյան, Պահլավունիների տոհմին պատկանող, իր նախահոր անունով Գրիգոր
կոչվող և սուրբ Գրիգորի ազգից սերող մեծ իշխանի հրամանով /որ և օծեց նրան սրբակենցաղ մեծն
ՄԱՐՑԵՆ/, Գագիկին օծեցին Համայն Հայաստանի թագավոր: Գրիգորը հանդես եկավ որպես երկրորդ
Սամվել, որ Դավթին օծեց Իսրայէլի արքա”: 1045թ. Մարտի 9-ին Հայաստանը հանձնեցին
Բյուզանդիային: Այդ արարքի համար Բյուզանդիայի իշխանությունների կողմից Գրիգոր ՄԱՐցենը
մագիստրոսի կոչում ու մեծ հարստություններ ստացավ” (ՄԱՐցենը Մսրցին չի կարող լինել` որովհետեւ
կլիներ Մսրցեն; Այստեղ ուղղակի ՄԱՐ` հրեա արմատի հետ է կապված, որը նմանեցնում է Դավթին
Իսրայէլի արքա օծելու հետ, այսինքն արդեն Հայաստանը համարում էին իրենց պետությունը):
Էջ 62. 1043 թ.– Բյուզանդիայում Կոստանդին Մոնոմախը իշխեց;

5

 էջ 69. 1049 թ. - “ԱՐԾՆ-ը միակ քաղաքն էր, որ Հայերի ձեռքից գրավվեց սրով ու հրով: Սա դարձավ Հայոց

կորստյան սկիզբը”:
ԸՍՏ ԻՈՀԱՆ ՍԿԻԼԻՑԻՈՍԻ
(ՍԿԻԼԻՑԱ ԿԵԴՐԻՆՈՍ)

Բյուզանդիան 8-րդ դարի արաբական խալիֆի ներկայությունից սկսած մոռացել էր հրեաականության
հետ համատեղ Հայաստանի պետականության վերացման ծրագիրը: 9-րդ դարի կեսից Խալիֆը թուլացավ,
նա ղեկավար հրեաների օգնությամբ Հայաստանը մաս-մաս վերանվաճեց և 100 տարվա ընթացքում
վերացրեց Հայոց պետականությունը:
I. Տարոնի նվաճումը. Տարոնի վերջին իշխան Գրիգորի և նրա եղբայր Ապոգանեմի շահերի ընդհարումով
Գրիգորը արաբներից շրջվեց դեպի Բյուզանդիա, ստացավ մագիստրոսի կոչում (հռոգ էր ստանում`
տարեկան 10-ական լիտր ոսկի և արծաթ) և դարձավ դրանց վասալը: Գրիգորի ավագ որդի Բագարատին
Լեւոն 6-րդ կայսրը մագիստրոս Թեոփիլակտոսի քրոջը տվեց կնության, Ապագոնեմին` պրոտոսպաթար
Կոստանդնի դստերը: Գրիգորի որդիներ Բագարատն ու Աշոտը ուզում էին տիրանալ իրենց հորեղբոր`
Ապագոնեմի որդու` Թոռնիկի տիրույթներին: Թոռնիկն իր տիրույթները կտակեց Բյուզանդիային:
Աշոտը նույնպես Տարոնը կտակեց և իր մահից հետո 696թ. Բյուզանդիան տիրացավ իր ժառանգությանը:
Ասողիկի խոսքերով Բյուզանդիան հետկարներ էր գրում ու քաղաքական տեռորով վերացնում սրանց:
Հրեաները առաջին հերթին Հայաստանը գլխատեցին` Տարոնը օտարացրին: Իշխան Աշոտի կտակը
Հայաստանում առաջինն էր:
II. Տայքի նվաճումը: Չմշկիկ կայսրը փորձեց զենքով տիրել Տայքին` ապարդյուն էր: Վասիլ 2-րդը նույնպես
փորձեց, իսկ Տայքը և ամբողջ Հայքը մի մարդու նման ոտքի կանգնեց` ջախջախեց թշնամուն: Վասիլը
ամրապնդվեց Տարոնում, սեւեռվեց Տայքի կյուրապաղատության վրա: Իշխան Դավիթը և ավագանին
իշխանությունը կտակեցին Բյուզանդիային: 1000 թ. Վրաց արքեպիսկոպոս Իլարիոնը բինով թունավորեց ապա բարձով խեղդեց Դավթին: Գալով Իբերիա` Տայքը դրանք այդպես էին կոչում, Վասիլը իր
տիրացած ժառանգությունում վրաց Գիորգիի հետ հաշտություն է կնքում և այնտեղից գնում է Փյունիկե
իր հետ տանելով Տայքի մնացած մեծամեծ Բակուրյանին, Թեւդատին, Փերսին…:
III. Վասպուրականի նվաճումը: 1016-ին օղուզները հարձակվեցին Վասպուրականի վրա, ավերեցին,
“կոտորեցին զհավատացիալքս Քրիստոսի”, բայց Անի-Շիրակը օգնության չհասավ: Վասպուրականի
Սենեքերիմ թագավորի որդի Դավիթը չկարողացավ դիմադրել: 1016-ին Սենեքերիմը Վասպուրականը
կտակել էր Բյուզանդիային` փոխարենը Կապադովկիայում հողեր էր ստացել: Դրա որդի Դավիթը 300
ջորի, 1000 արաբական ձի գանձերով գնաց Կոստանդնուպոլիս` որպես Վասպուրականը նվիրատվողի`
նրան ցնծությամբ ընդունեցին: Բայց Վասպուրականում մնացած արաբ ամիրությունները փորձեցին
ապարդյուն պաշտպանել Վասպուրականը: Վասիլը ռուս վարձկանների օգնությամբ սրանց վերացրեց:
Անի-Շիրակի կործանման համար սա հիանալի հենակետ էր, անգամ հետագայում 1037թ. Պետրոս
Գետադարձը “ծածկաբար” ապաստանել էր Վասպուրականում:
IV. Անի-Շիրակի (Մեծ Հայքի) նվաճումը. 998-ին Հայ-վրաց բանակը միացել և սարսափեցնում էր
թշնամիներին: Երբ Արաբ Մամլանը հարձակվեց, Գագիկն ու վրաց Բագարատի որդի Գուրգենը
ջախջախեցին դրանց. “Միաբան հասանեին զօրքն Հայոց և Վրաց”,- ասում է Ասողիկը: 1020 թ. Գագիկ 1ի մահից հետո գահի համար Հովհաննես-Սմբատի և Աշոտորդիների մեջ կռիվ սկվսեց: Ափխազ Գէորգին
փորձեց հաշտեցնել` չստացվեց: Երբ 1022-ին Վարդաս Փոկասի որդի Նիկեփոր Ծռվիզը ապստամբեց`
վրաց Գեորգին և Հովհաննես-Սմբատը օգնություն ցույց տվին, ինչը ահաբեկեց Վասիլ 2-ին: Սկիլիցան
ասում է, - “1021-ին Վասիլը հնազանդեցրեց Վրաստանը` հայերը զինված դաշինք ունեին, բայց
չօգնեցին”: Սկիլիցան գրում է, որ վրաց Գիորգիին հաղթելուց հետո Հովհաննես-Սմբատը անձամբ Անիի
բանալիները հանձնեց Վասիլ 2-ին: Դրա համար Հովհաննես-Սմբատը ստացավ Մագիստրոսի կոչում,
նա կայսրությունից ստանում էր “տուրս և իշխանութիւնս ի հոռոմոց զամս հնգետասան”(Էջ 36) և
նշանակվեց Անիի և Մեծ Հայքի ցմահ կառավարիչ, այսինքն`Անիի տոպարխ, գրավոր փաստաթուղթ
տալով, թե “իր` Հովհաննեսի մահից հետո համայն իշխանությունը դառնում է Հռոմեական պետության
բաղկացուցիչ մասը” (էջ 37): Սկիլիցան գրում է, որ Տարոնի իշխան Գրիգորը մինչեւ Տարոնի հանձնելը
հռոգից բացի զորավարի աստիճան էլ էր ստացել` Հովհաննես-Սմբատը դա էլ չուներ: ՀովհաննեսՍմբատի և երկու ամիս անց նրա եղբոր` Աշոտի մահը քաղաքական տեռորի ակտեր են: Սկիլիցան
հետկարի իբր կորստի մասին հեքիաթ չի պատմում, ասում է, որ հետկարի համաձայն Միքայել կայսրը
եկավ իր Հայաստանը: Վեստ Սարգիսը տեսնելով այդ ամենը “կամեցավ թագավորել ի վերայ Հայոց”:
Բայց սպարապետ Վահրամ Պահլավունին “հանդերձ իւրովք ազգայցօք, որդւովք և եղբօրդւովք իբրեւ
երեսուն ազատօք, ոչ միաբանեցան ընդ նմա”. Սարգիսը գանձերը վերցրեց փախավ Ափխազիա: Դավիթ
Անհողինը հանձն է առնում իրականացնել Բյուզանդիայի վճիռը, հրի ու սրի է մատնում Հայաստանը (էջ

6

40): “1043-ին Գագիկը գալով կայսեր մոտ մագիստրոսի պատվաստիճան ստացավ, շատ եկամտաբեր
շրջաններ Կապադովկիայում, Խարսիանոնում, Լիկանդոսում և այսուհետ խաղաղ ու անվրդով կյանք
ապրեց” (էջ 42):
V. Դվինի պաշարումը 1047թվ.:
VI. Բյուզանդական վարչության հաստատումը Հայաստանում: Բոլոր կատապակները հրեաներ էին`
Ահարոն, Բագարատ, Դավիթ, Սենեքերիմ…: Դավիթ Անհողինի կոտորածները վկայում են այն մասին,
որ այդ հրեա կենդանիները Հայաստանը համարում էին հավերժ կործանված:
VII. 11-րդ դարի հայազգի բյուզանդական նշանավոր գործիչ Կեկավմենոսը իր փաստագրություններով
հաստատում է Իոհանն Սկիլիցայի ճշմարիտ լինելը:
ԸՍՏ ՀՈՎՀԱՆ ԴԱՐԴԵԼՈՒ

Հովհան դարդելը 14-րդ դարի ֆրանսիացի, Հռոմի Պապի կողմից ձեռնադրված կաթոլիկ եպիսկոպոս է
եղել: Նա Կիլիկիայի թագավոր Լեւոն Ե Լուսինյանի քարտուղարն ու աջակիցն է դարձել և 1375թ.-ից 10
տարվա Կահիրյան բանտարկությունից հետո նրա օգնությամբ թագավորը 1384-ին ազատություն է ձեռք
բերում, մեկնում Եվրոպա, Փարիզ, որտեղ և վախճանվում է 1393-ին:
Ռուբինյանները եղել են Բագրատունիների հետնորդները (էջ5): Լեւոն Ա-ի մահով վերջանում է Ռուբինյան
տան արական ճյուղը` սկսում է Լուսինյաններինը: Իսկ Ռուբինյանները հրեաներ են (ԾՆՆԴՈՑ ԽԹ 3,
ԹՈՒՈՑ ԻԶ, ՅԵՍՈՒԱ.12-14.):
1. 1244-ին Հեթումը ընդունում է մոնղոլ խանի իշխանությունը ու որոշ ժամանակ գոյատեւում են: Սակայն
13-րդ դարի վերջին մոնղոլները ընդունում են իսլամ ու անմիջապես Լեւոն Գ-ին խանը գերի է տանում
Բաբելոն: Մամլյուկների հալածանքներն են սկսվում:
2. Դարդելը գրում է, որ Լուսինյանները մոլեռանդ կաթոլիկներ էին ու Հռոմի պապի հետ սերտ կապերի մեջ
էին: Հայերը Գվիդոն Լուսինյանին ու աջակիցներին սպանում են /գլուխ ՁԳ/:
3. Գլուխ ՁԳ. <<Գվիդոն Լուսինյանից հետո թագավոր է դառնում Կոստանդին Դ-ն, որը ազգությամբ Հայ էր,
բայց ոչ արքայական ցեղից>>: ՈՒշադըրություն դարձրեք` Գվիդոն անունն ու “ազգությամբ Հայ էր”
նշմանը:
4. Կոստանդին Դ-ի մահից հետո 1363-ին թագավոր է դառնում մեկ այլ Կոստանդին, որին Հայերը սպանում
են:
5. Հայերը Կիպրոսից հրավիրում են իշխան Ջեհան Լուսինյանի որդուն` Լեւոնին: Նա չի ցանկանում օծվել
Հայոց կաթողիկոսի ձեռքով, ասելով, որ ինքը կաթոլիկ է և բոլոր հայերը պետք է կաթոլիկ դառնան: Նա
անգամ իր հետ մեռոն ու կաթոլիկ եպիսկոպոս է բերած եղել /գլ ՂԴ/: Գլ. ԾԶ, էջ 61. Լեւոն Ե իշխանը
պատրվակին ասում է,-<<տեսաք, թե հայերը ի՞նչ կատարեցին մեր հորեղբայրների նկատմամբ>>:
Այսինքն իրենք` Լուսինյանները Հայ չեն: Ժողովուրդն ու իշխանները գերադասում են նորից ընկնել
մուսուլմանների իշխանության տակ /գլ. ՃԺԶ/: Նրանք Պողոս Ա Սսեցի կաթողիկոցի համաձայնությամբ
1375-ին թագավորին հանձնում են սուլթան Մելիք Աշրաֆ Շաբանի ձեռքը: ՈՒշագրավ է Ջեհան իշխանի,
թե իշխանատան անունը, ինչպիսին երբեք հայոց պատմության մեջ չի եղել:
6. Գլ. ՃԷ էջ 112, 140-141. <<Սարակինոսները` եգիպտացիք, լավ գիտեն, որ Լեւոնը ազնվականների ցեղից
է` Ֆրանսիայի թագավորի և քրիստոնյա այլ թագավորների արյունակիցը, որոնք Լեւոնի հզոր
բարեկամներն են>>: Իսկ Հայը իր պատմությունից գերազանց գիտի, որ ԵՎրոպայի ոչ մի թագավոր էլ
Հայոց թագավորների հարազատն ու բարեկամը չի եղել: Իսկ Բիբլիան ասում է, որ աշխարհի իշխանը
դեւն է՝ հրեան:
7. Գլ. ՃԸ Լեւոն Ե-ն հանձնվելուց՝ դիմելով ամիրային ասում է,-<<…կանչել տաս բոլոր հայերին, որպեսզի
տեսնեն, թե գանձն այնպիսին է, ինչպիսին որ նրանք տվել են ինձ, ես նրանց ճանաչում եմ և գիտեմ, որ
նրանց մեջ կան նենգամիտ ու բանսարկու մարդիք, որոնք իմ մեկնելուց հետո քեզ կասեն, թե ես գողացել
եմ գանձից և մի մասը պահել ինձ մոտ>>: Միանգամայն հասկանալի է, որ թագավորը Հայ չի եղել ու
Հայերի մասին խոսում է որպես այլերի ու անվստահելիների մասին:
8. Գլ.ՃԺԳ էջ 119 <<Կաթողիկոսը հայ քահանաներին պատվիրում է թագավորի համար չաղոթել>>:
Պարզից էլ պարզ է, որ, նախ` եկեղեցու ոչ բոլոր քահանաներն են Հայ եղել, և հետո էլ, որ թագավորը Հայ
չի եղել:
Ի տարբերության Հայոց ավանդության` թագավորական տուն չի եղել: Քրոջ որդի, փեսա, խնամի,
բարեկամ…թագավորներ են դարձել: Բոլոր թագավորները ջանացել են երկիրը ծախել` հիմնական մասին
Հայերը սպանել են կամ ժառանգ չեն ունեցել:
Դրանց հոտի մեջ ոչ մի հայկական անուն չկա` միմիայն Լեւոնն է պահպանված, այն էլ փոփոխված
Ղեւոնդն է, որպեսզի նմանվի իրենց լեւիտին:

7

ԱՍՔ ՀԱՅԿԻ ՄԱՍԻՆ ԿԱՄ ԴԻՑԱԶՆԱՎԵՊ

(ԷՊՈՍԸ)
Հուդեայի թագավոր Դավիթն է գրավել Հիքսոսների մայրաքաղաք Ավարիսը՝ այսօրվա Երուսաղեմը Բ
ԹԱԳԱՎՈՐԱՑ գլ. Ե: Այդ նույն Դավիդը Հայկի փոխարեն պետք է հետագայում դառնար մեր էպոսի հերոսը:
Սասունցի Դավիթ էպոսը սկսվում է հետեւյալ կերպ. Անհավատ խալիֆն իրեն կին է առնում Հայոց Գագիկ
թագավորի աղջկան` Ծովինարին;
Այս տողերը երկի ոչ անտիկ ու անհայկականության սպառիչ բացահայտող են`
 Դավիթ/դ/ը Հայերեն անուն և բառ չի
 Խաթունը Հայերեն անուն և բառ չի
 Անհավատ տերմինը արաբի հանդեպ օգտագործվել է միայն քրիստոնեության շրջանում
 Արաբական Խալիֆը եղել է 7- 9-րդ դարերում
 Գագիկ թագավոր և անուն մինչեւ Բագրատունիները` Հայերը չեն ունեցել
 Ծովինարը դա Հայոց ՆԱՐ դիցուհին է ԾՈՎ նախդիրով` որպեսզի Հայոց Լեռնաշխարհի հենքին տրվի
ծովի հետ կապնվածության հրեաական գաղափարի հենք
 Էպոսը հաստատ գրված է Բագրատունիների ժամանակաշրջանում:
 Գարեգին Սրվանձտյանի թողած փաստերի հիման վրա 1939թ. Նշվեց Սասունցի Դավիթ էպոսի 1000ամյակը: Իսկ Սրվանձտյանը եղել է բանահավաք, գրող, հայրենանվեր, չնայած Ղրիմյան Հայրիկի հետ
մերձավոր կապերին ու եպիսկոպոս լինելուն` եղել է “Սեւ խաչ” գաղտնի ընկերության անդամ ու
հալածվել թուրք իշխանությունների կողմից:
 Սահակ Բագրատունին ստիպել է, որ Խորենացին առասպել գրի Բյուրասպի Աժդահակի (հրեա) մասին`
նա ասել է,-“Բայց ինչ ցանկություն է, որ ունես, Բյուրասպի Աժդահակի առասպելները փծուն ու
անհեթեթ են, կամ ինչու ես մեզ նեղություն տալիս պարսից անմշակ ու անճաշակ և մանավանդ
անիմաստ առասպելների համար, ինչպես են նրա առաջին և անբարի բարերությունը, դեւերի նրան
սպասավորելը, վրիպածին ու ստին վրիպեցնել չկարողանալը, ուսերը համբուրելը, այնտեղից
վիշապներ ծնվելը…”:
 ՍԱՍԱՆները—3-7 դարերում եղել են Պարսկաստանում: Պարսկի (փարսի) Ստահր քաղաքի տաճարի
քրմապետ Սասանի որդի Պապակը և սրա որդիներ Շապուհն ու Արտաշիր Ա Պապականը միավորել են
Պարսքը, հաղթելով և վերացնելով արի Պարթեւներին, հիմնել են Սասանյան պետությունը:
 Արտագրված է Բիբլիայից` Սանասարն ու Բաղդասարը սպանում են հորը, իբր ազատում են իրենց
մորը, բայց սերված են Սենեքերիմից: Եթե հիմնված լիներ Խորենացու պատմության վրա` գրված կլիներ,
որ ասորիներ կամ հրեաներ են:
 Սանասարն ու Բաղդասարը իբր Սասնա գավառի հիմնադիրներն են` այն դեպքում, երբ հրեան ունի
3.000 տարվա պատմություն իսկ Սասունը` 23.000 տարվա:
 Մեծ Մհերը կենակցում է Մսրա Մելիքի կնոջ հետ` ծնվում է կրտսեր Մսրա Մելիքը: Բացարձակ
անմտություն` իրենց կովի հորթը միշտ էլ իրենցն է եղել, բայց Մհերից միմիայն “Մհերներ” են ծնվում:
Եթե հեղինակը Հայ լիներ` այդպես կգրեր:
 Իբր, թե Մեծ Մհերը Սանասարի որդին է, Դավիթը Մեծ մհերի, Փոքր Մհերը` Դավթի: Առյուծ Մհերը
արարվել է 25.536 տարի առաջ, իսկ Սանասարը ծնվել 2.700 տարի առաջ:
 ՓՈՔՐ ՄՀԵՐ (Պստիկ Մհեր կամ նույնն է Մհերիկ): Սասնա ծռեր հերոսավեպի 4-րդ ճյուղի գլխավոր
հերոսը` Դավթի և Խանդութի որդին է ու հետն էլ իբր թե Հայ է:
 Մեծ Մհերի (եղել է ու կա միմիայն ԱՌՅՈՒԾ ՄՀԵՐ) թոռը` փոքրիկացվել է, ծնվելուց ձեռքը փակ` ափի
մեջ մի կաթիլ արյուն (արյունոտ պայքարի խորհրդանիշ): Կռվում է հոր` Դավթի հետ, նրանից
արժանանում անզավակության ճակատագրական անեծքին: Լքում է հայրենի տունը, վարում
աստանդական կյանք, ենթարկվում տարբեր փորձությունների, կռվում զանազան թշնամիների դեմ,
ըմբոստանում է անգամ Աստծո դեմ, կռվում նրա հրեշտակների հետ, պարտվում, աշխարհից ու
կռիվներից հոգնած, անմահ ու անժառանգ, անսալով գերեզմանից լսվող ծնողների խորհրդին, փակվում
է Վանի մոտ գտնվող Ագռավաքար (Ագռավն էլ Միհրականության սուրբ սիմվոլն է) այրում և սպասում,
որ գարին ընկույզի չափ դառնա, որ ինքը իրավունք ստանա դուրս գալու (այդ իրավունքը տվողն էլ
իհարկե հրեան է): (Այստեղ նկարագրված է հրեաների երազանքն ու ծրագիրը, բայց ինչպես ցույց տվեց
պատմությունը` “մուրազները փորները մնաց”):
Միթե այստեղ կասկած կա, որ սա հրեաական բաղձանքների արտացոլում է:
Անկասկած այս Էպոսը արտագրված է Հին Հայկական Դյուցազնական (Դիցական) վեպից` աղավաղված
է ու անունները փոխանակված հրեաականով:

8

ՄԵԼԻՔՆԵՐԻ Ի ՀԱՅՏ ԳԱԼԸ

ՀԱՅՔՈՒՄ

Մըըլըք--Եբրայերեն և արաբերեն նշանակում է իշխան, թագավոր կամ տեր
Մըլըք --Եբրայերեն և արաբերեն նշանակում է առաքյալ (Հիշեք Թորայից՝ Բիբլիայից հրեաների առաջին
պատերազմը Ամա(ը)լեկյանների` Հայերի դեմ և Եհովայի հայտարարած հավերժ պատերազմը` նրանց):
Բիբլիայում կարդում ենք այն մասին, որ հրեաները առաջին պատերազմը մղում են Ամալեկյանների դեմ:
Ի՞նչ է սա նշանակում: Բիբլիան ավելի շուտ հրեաական ծրագիր է՞, քան հրեաական պատմությու՞ն: Սա
նշանակում է, որ առաջինը` այսինքն հիմնական պատերազմը պետք է լինի Հայերի դեմ, Հայն է Առաջին
Արարվածը Արարչի կողմից և նա պետք է որպես Արարչային սկզբունք վերանա, որպեսզի հրեաները
կարողանան մնացած աշխարհին տիրեն` չէ՞ որ իսրոէլ բառացի նշանակում է Արարչի դեմ պայքար:
Հայերին` որպես Արարչային ծնունդների, վերացնելուց հետո, իրենք իրենց արդեն պետք է համարեին
մե(ը)լիքներ` հրեշներ` հետն էլ թագավոր կամ իշխան է նշանակում:
Բոլոր Հայերին հայտնի է, որ ըստ հրեաների իսկ կողմից վերագրված էպոսի` Սասունցի Դավիթը սպանեց
Մսրա Մելիքին: Այդ ին՞չ Մելիքներ են հայտնվել Հայաստանում, որ նույնիսկ Հայեր են:
“Իր սուլթանական իշխանությամբ 1160թ-ից հայտնի է Արզրումի Սիլիկյան պետությունը: Աբբասներից
Արզրումի պետության թուլացումից հետո առաջ են եկել բռնակալ մելիքները: 1163 թ. վրացիների հետ
պատերազմում էմիր Սալիկը գերի է ընկնում: Վրացիները մեծ նվերներ ուղարկելով Ախլաթի տեր և Շահ
Արմենին ազատեցին էմիր Սալիկին: 1201թ. Սելջուկ Սուլեյմանը գրավեց Էրզրումը: Մելիքշահ Սուլեյմանը
հաղթեց վրացիներին: Երզնկայում և Քեմախում Սելջուկյան ճյուղից առաջացավ Մենգուջիեյի
պետությունը: Սուլթան Ալփ-Արսլանը այս վիլայեթը տվեց Մենգուջ Ղազիին, իսկ հետո, Ֆախրիդ¬դին
Բահրամշահ Բին-Դավիդ բին Մենգուջին: Սրա որդի Մելիք Դավիդը անցավ նրա տեղը: Վերջապես 1327թ.
երեւան եկավ Բենի Չոբանի պետությունը: Նրանցից նշանավոր դարձավ Թիմար Դաշը, հետո Շեյխ
Հասանը, հետո Մելիք Էշրեֆը (Թավրիզում սպանվեց), հետո 1406թ. երեւան եկավ Ակ-Կոյունլուն, որը
Բայանդարի էլ էր կոչվում և նվաճեց վիլայեթը: Օսմանը, որը Թիմուրին է հասնում, Ռումի քաղաքների վրա
վալի նշանակվեց: Հետագայում Իսքենդեր Բին-Կարա Յուսուֆի սպանվելուց հետո, որդին` Յակուբը մնաց:
Ալ-Օսմաններից սուլթան Սելիմը պատերազմելով Շահ Իսմաիլի դեմ հաղթեց և այդ կողմերը նվաճեց:
Նույն Ղազիները առաջ եկան Կիլիկիայում: Սուլեյման Շահի քրոջը կնության տվեց Մելիք Ահմեդ Ղազիին:
Մուհամմեդ Ղազիին հաջորդեց որդին` Բաղի Բասանը, եղբոր որդի Իսմայիլը, հետո Զլուլնուն: 1172թ.
Սելջուկ Կըլըջ Արսլանը նվաճեց` Դանիշմենդների պետությունը վերացավ” (Այսքանը ՙԹուրքական
աղբյուրները Հայաստանի, Հայերի և Անդրկովկասի մյուս ժողովուրդների մասին՚ Հայկական ՍՍՀ ԳԱ
արեւելագիտության սեկտորի թուրքական բնագրից թարգմանած 1964 թ. հատոր Բ ):
Սա արդեն հերքել ընդհանրապես հնարավոր չի, քանզի գրել են այդ ժամանակի թուրք պատմիչները:
Այսինքն` մելիքները նույն Անակի, Գրիգորի, Բագրատունիների հետնորդներն են, որոնք համարելով, որ
այլեւս Հայաստանը չի կարողանա նորից վերածնվել` էպոսում հաղթել են և Սասունցի Դավիթը և Մսրա
Մելիքը, ու սկսեցին բացահայտ իրենց անվանել Մելիքներ` հրեշներ կամ իշխաններ: Իսկ հրեշը դա հրեան
է: Ցավոք հայերը նույնպես իրենց համար օգտագործել են հրեշտակ արտահայտությունը, բայց իհարկե
առանց իսկությունը գիտակցելու:
Այնպես, որ չտեղեկացվածների համար փառահեղված մելիքները` իրենց սեւ գործը կատարած ծպտյալ
հրեաներ են, իսկ խամսա հրեաերեն նշանակու է հինգ:
Բոլորի` ընդ որում և Պահլավունիների մեկ Բագրատունյան տոհմի տակ հանդես գալը, օծող Գրիգոր
ՄԱՐցեն կոչեցյալը` ՄԱՐ` հրեա արմատի հենքը, բացարձակապես ոչ մի կասկածի տեղիք չեն տալիս
Հայաստանը կտակող ու վերացնող կենդանիների հրեաական ծագման պատկանելությանը ու
սատանայական փորձության ծրագրի իրականացման փաստը:
1939-ին Բեյրութում հայերեն է թարգմանվել Մեհվլան Զադե Ռիֆատի 1929-ին լույս տեսած “Օսմանյան
հեղափոխության մութ ծալքերը” գիրքը, որտեղ պնդվում է, որ Հայոց Մեծ Եղեռնի ծրագիրը ընդունվել է
1910թ. օգոստոսին և 1911թ. հոկտեմբերին` իտալական “Հարությունված Մակեդոնիա” մասոնական լոժայի
մեծ վարպետ Էմանուէլ Կարասսոյի ստեղծած երիտթուրքերի կոմիտեի նիստերում` Շոտլանդական ծեսի
գրոսմայստեր Թալաաթի, Էնվերի, Բեհաեդդին Շաքիրի, Ջեմալի և Նազիմ հրեաների կողմից, որոնք
մուսուլման էին ձեւանում ու գործում սոսկալի հրեա Ռոտշիլդի ֆինանսավորմամբ:
Հիմա ի՞նչն է ավելի ճիշտ` խոստավանել, որ իրոք այդ սատանների կողմից, չճանաչելով, օկուպացված
ենք եղել ու շտկել դրությունը, թե ամաչելով խաբված լինելուց, կեղծյաններին հայացնելով`
հազարամյակների Հայոց հերոսական պատմությունը ոտնատակել, Հայ ազգին նսեմացնել, ներկայացնել
որպես պետությունը ուրիշներին կտակողների ու տեղիք տալ կեղծ ազնվականներին Հայ ձեւանալու,
ազգին շահագործելու ու հաջորդ կտակը նախապատրաստելու:
Այսօր ոչ թե հրեա-կեղծարարներ` Լեւոն Ավդոյանի, Նինա Գարսոյանի, Ռոնալդ Գրիգոր Սյունի, Ռոբերտ
Թոմսոնի, Ռիչարդ Հովհաննիսյանի, Ջեյմս Ռասելի, Պիտեր Քաուիի, Ալինա Այվազյանի, Սիմոն

9

Փայասլյանի, Բեդրոսյանի տված կուտն է պետք ուտել` այլ ուղղորդվելով անվեհեր Հայկազունի`
բանասիրական գիտությունների դոկտոր Ալբերտ Մուշեղյանի, այդ՝ հրեա կենդանիներին սատկացնող
գիտահիմնավորված ջախջախիչ հարված հասցնող փաստերով` բացահայտ արտահայտել հրեաների
կողմից Հայի Առաջնածին Զարմ լինելու կեղծումն, Հայի անվան տակ` Հային օկուպացված պահելու
իսկությունն ու թքելով Եհովաների ու Մամոնաների հիշատակների վրա` վերականգնել ու մատաղ
սերնդին մատուցել Հայոց անարատ պատմությունն ու այդ ամենի կեղծարարության համար համաշխարհային հրեաականության անխնա թափած ջանքերի պատճառները հասցնել հերոսական նվիրյալ զանգվածներին:
Այսօր ՀՀ-ում հակասեմիթական կեղծանվան տակ հակասիոնական արտահայտությունների համար ՀՀ
հատուկ ծառայությունների կողմից քրեական գործեր են հարուցվում ազգանվեր Հայկազունիների հանդեպ:
Հիշեցման կարգով ասեմ, որ դեռեւս այս հողակտորի անվանումը` թեկուզ հանրային և ոչ ազգային`
Հայաստան է կոչվում: ԵՎ այդ փոքրիկ Հայաստանը` այն երբեմնի Մեծ Հայաստանի իրավահաջորդն է, որը
կազմալուծվեց հենց այդ սիոն-հրեաական ջանքերի շնորհիվ: Իսկ, որպես պատմական կեղծանքի շտկում,
այդ հատուկ ծառայությունների կողմից երբեւիցե գործ հարուցվե՞լ է հրեաականության հանդեպ` գոնե Մեծ
Եղեռնի կազմակերպման համար կամ նույն հրեաական ավազակապետության` Իսրոէլի կողմից այն
ժխտելու համար, նույն Իսրոէլի հանդեպ` մեր թշնամիներին` ադրբեջանցիներին զինելու համար կամ նույն
հրեաների հանդեպ` Բիբլիայում Ամալեկի` Հայի հիշատակը երկնքի տակից վերացնելու կոչի համար: Ոչ,
չի հարուցվել ու չի հարուցվի մինչդեռ հանրապետությունը չի վերափոխվել Ազգային պետության:
Հիմա ընդամենը միաբանվել է պետք ազգային միաբանության գաղափարի շուրջ, մտածել պատմական
կեղծանքի շտկման իրականացման մասին, որի միակ ու անշրջանցելի արգասիքը ԱԶԳԱՅԻՆ
ՊԵՏԱԿԱՆՈՒԹՅԱՆ վերականգնում է:

«ՀԱՅ Միաանություն» շարժում
Լեւոն Պողոսյան

10