You are on page 1of 148



‫اﻧﺠﻴﻞ ﺑﻪ رواﻳﺖ ﻟﻮﻗﺎ‬
The Gospel According to Luke

‫ ب س ا
ااران‬  

‫وم  دو‬
www.muhammadanism.org
March 15, 2007
Farsi

‫اﻳﻦ ﻛﺘﺎب ِ ﺗﻔﺴﻴﺮي ﺑﻪ ﻣﻨﻈﻮر درك ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ ِ ﻣﻮﺟﻮد در ﻛﺘﺎب ﻣﻘﺪس ﺑﻪ رﺷﺘﻪ ﺗﺤﺮﻳﺮ در آﻣﺪه اﺳﺖ‬
‫ درﺷﻴﻮه ي ﻧﮕﺎرش اﻳﻦ ﻛﺘﺎب ﺳﻌﻲ ﺑﺮ آن ﺑﻮده اﺳﺖ ﻛﻪ از اﺻﻮل ِ ﺻﺤﻴﺢ ﻓﻦ ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺑﻬﺮه ﺟﺴﺘﻪ‬.
ِ ‫ ﻛﺘﺎب‬، ‫ ﺑﻨﺎﺑﺮاﻳﻦ‬.‫و ﺿﻤﻦ ِ وﻓﺎدار ﺑﻮدن ﺑﻪ اﺻﻮل ﺗﻔﺴﻴﺮﻫﻤﭽﻨﺎن ﻣﺘﻨﻲ ﺳﺎده و روان را اراﻳﻪ ﻧﻤﺎﻳﺪ‬
.‫ﺣﺎﺿﺮ اﻧﺘﺨﺎب ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ اي ﺧﻮاﻫﺪ ﺑﻮد ﺑﺮاي ﻣﻄﺎﻟﻌﺎت اﻧﻔﺮادي و ﮔﺮوﻫﻲ ِ ﻛﺘﺎب ﻣﻘﺪس‬

Believer’s Bible Commentary
by

William MacDonald
This is a Bible commentary that makes the riches of God’s Word clear and easy for you to
understand. It is written in a warm, reverent, and devout and scholarly style. It is a good choice
for your personal devotions and Bible study.
© 1995 by William MacDonald., Believer’s Bible Commentary,
Thomas Nelson Publishers, Nashville, TN, pp. 2383.
— All Rights Reserved — 

‫ﻣﻘﺪﻣﻪ‬
‫”زﻳﺒﺎﺗﺮﻳﻦ ﻛﺘﺎب دﻧﻴﺎ“‬
‫ارﻧﺴﺖ رﻧﺎن‬
‫اﻟﻒ( ﺟﺎﻳﮕﺎه ﻣﻨﺤﺼﺮ ﺑﻪ ﻓﺮد در ﻣﻴﺎن ﻛﺘﺐ ﻣﻘﺪس‬
‫”زﻳﺒﺎﺗﺮﻳﻦ ﻛﺘﺎب دﻧﻴﺎ“ ﺗﻮﺻﻴﻔﻲ ﺑﺴﻴﺎر ﺗﺤﺴﻴﻦ ﺑﺮاﻧﮕﻴﺰ اﺳﺖ‪ ،‬ﻣﺨﺼﻮﺻﺎ اﮔﺮ از ﺟﺎﻧﺐ اﻧﺴﺎﻧﻲ ﺷﻜﺎك ﺑﺎﺷﺪ‪ .‬ﺑﺎ‬
‫اﻳﻦ ﺣﺎل اﻳﻦ ﺟﻤﻠﻪ ارزﻳﺎﺑﻲ ﻣﻨﺘﻘﺪ ﻓﺮاﻧﺴﻮي از اﻧﺠﻴﻞ ﻟﻮﻗﺎ اﺳﺖ‪ .‬ﻛﺪام اﻳﻤﺎندار ﻧﻜﺘﻪﺑﻴﻦ ﻗﺎدر اﺳﺖ ﺷﺎﻫﻜﺎر اﻟﻬﺎﻣﻲ‬
‫اﻧﺠﻴﻞ ﻧﻮﻳﺲ را زﻳﺮ ﺳﺌﻮال ﺑﺒﺮد؟ اﺣﺘﻤﺎﻻً ﻟﻮﻗﺎ ﺗﻨﻬﺎ ﻧﻮﻳﺴﻨﺪه ﻏﻴﺮﻳﻬﻮدي اﺳﺖ ﻛﻪ ﺧﺪا وي را ﺑﺮاي ﻧﮕﺎﺷﺘﻦ ﻛﻼم‬
‫ﺧﻮد ﺑﺮﮔﺰﻳﺪ و اﻳﻦ اﻣﺮ ﻣﻲﺗﻮاﻧﺪ ﺟﻮاب اﻳﻦ ﺳﺌﻮال ﺑﺎﺷﺪ ﻛﻪ ﭼﺮا اﻳﻦ ﻛﺘﺎب ﺑﺮاي وارﺛﺎن ﻓﺮﻫﻨﮓ ﻳﻮﻧﺎﻧﻲ روﻣﻲ‬
‫ﺟﺬاب اﺳﺖ‪.‬‬
‫اﮔﺮ ﻇﺮاﻓﺖﻫﺎي ﻣﻨﺤﺼﺮ ﺑﻪ ﻓﺮد ﻟﻮﻗﺎي ﻃﺒﻴﺐ ﻧﺒﻮد‪ ،‬ﭼﻪ ﺑﺴﺎ ﻧﻤﻲﺗﻮاﻧﺴﺘﻴﻢ ﭼﻨﺎن ﻛﻪ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺧﺪاوﻧﺪ ﻋﻴﺴﻲ‬
‫اﺳﺖ از ﺧﺪﻣﺎت وي ﺗﻘﺪﻳﺮ ﺑﻪ ﻋﻤﻞ آورﻳﻢ‪ .‬اﻳﻦ اﻧﺠﻴﻞ ﻣﺤﺒﺖ ﺧﺪاوﻧﺪﻣﺎن و ارﻣﻐﺎن ﻧﺠﺎت او ﻧﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮاي‬
‫ﻳﻬﻮدﻳﺎن ﺑﻠﻜﻪ ﺑﺮاي ﺗﻤﺎم اﻧﺴﺎنﻫﺎ‪ ،‬ﺗﻮﺟﻪ ﺧﺎص او ﺑﻪ اﻓﺮاد‪ ،‬ﺣﺘﻲ ﺑﻪ ﻓﻘﻴﺮان و ﻗﺸﺮ ﻣﻄﺮود ﺟﺎﻣﻌﻪ را ﻣﻮرد ﺗﺎﻛﻴﺪ‬
‫ﻗﺮار داده اﺳﺖ‪ .‬ﻫﻢﭼﻨﻴﻦ ﻟﻮﻗﺎ ﺗﺎﻛﻴﺪ ﺑﺴﻴﺎري ﺑﺮ ﭘﺮﺳﺘﺶ )ذﻛﺮ اﻟﮕﻮﻫﺎﻳﻲ از ”ﺳﺮودﻫﺎي اوﻟﻴﻪ“ ﻣﺴﻴﺤﻴﺎن در ﻟﻮﻗﺎ ‪1‬‬
‫و ‪ ،(2‬دﻋﺎ و روحاﻟﻘﺪس ﻣﻲﮔﺬارد‪.‬‬
‫ب( ﻧﻮﻳﺴﻨﺪه‬
‫ﻟﻮﻗﺎ ﻛﻪ اﻫﻞ اﻧﻄﺎﻛﻴﻪ و ﺣﺮﻓﻪ اش ﻃﺒﺎﺑﺖ ﺑﻮد‪ ،‬ﻫﻤﺮاﻫﻲ و دوﺳﺘﻲ دراز ﻣﺪﺗﻲ ﺑﺎ ﭘﻮﻟﺲ و ﻣﺼﺎﺣﺒﺘﻲ دﻗﻴﻖ ﺑﺎ دﻳﮕﺮ رﺳﻮﻻن داﺷﺖ‬
‫و ﺗﻤﺎم ﻣﻄﺎﻟﺒﻲ را ﻛﻪ ﮔﺮدآوري ﻛﺮده ﺑﻮد ﻫﻤﭽﻮن داروي ﺟﺎن در دو ﻛﺘﺎﺑﻲ ﻛﻪ ﻧﮕﺎﺷﺖ ﺑﺮاي ﻣﺎ ﺑﻪ ﺟﺎي ﮔﺬاﺷﺘﻪ اﺳﺖ‪.‬‬
‫ﺷﻮاﻫﺪ ﺑﻴﺮوﻧﻲ ﻛﻪ اوزﺑﻴﻮس )‪ (Eusebius‬در ﻛﺘﺎب ﻣﺸﻬﻮر ﺧﻮد ”ﺗﺎرﻳﺦ ﻛﻠﻴﺴﺎ“ )‪(Historia Ecclesiastica‬‬

‫از ﺟﻤﻠﻪ در ﻋﺒﺎرات ﻓﻮق ذﻛﺮ ﻣﻲﻛﻨﺪ ﺷﺎﻫﺪي ﺑﺮ ﻧﮕﺎرش اﻧﺠﻴﻞ ﺳﻮم ﺑﻪ دﺳﺖ ﻟﻮﻗﺎ اﺳﺖ ﻛﻪ ﺑﺎ ﺳﻨﺖ ﺟﻬﺎﻧﻲ‬
‫ﻣﺴﻴﺤﻴﺖ اوﻟﻴﻪ ﻣﻄﺎﺑﻘﺖ دارد‪ .‬اﻳﺮﻧﺎﺋﻮس‪ ،‬از ﭘﺪران اوﻟﻴﻪ ﻛﻠﻴﺴﺎ‪ ،‬ﻧﻮﻳﺴﻨﺪه اﻧﺠﻴﻞ ﺳﻮم را ﻟﻮﻗﺎ ﻣﻲداﻧﺪ‪ .‬دﻳﮕﺮ ﻣﺪاﻓﻌﺎن‬
‫اﻳﻦ ﻧﻈﺮﻳﻪ )اﻳﻨﻜﻪ ﻟﻮﻗﺎ ﻧﻮﻳﺴﻨﺪه اﻧﺠﻴﻞ ﺳﻮم اﺳﺖ( ژوﺳﺘﻴﻦ ﺷﻬﻴﺪ‪ ،‬ﻫﮕﺴﻴﭙﻮس )‪ ،(Hegesippus‬ﻛﻠﻤﻨﺖ اﺳﻜﻨﺪرﻳﻪ‬
‫و ﺗﺮﺗﻮﻟﻴﺎن ﻫﺴﺘﻨﺪ‪ .‬در ﻧﺴﺨﻪ ﻓﺸﺮده و ﺧﻼﺻﻪ ﻣﺎرﺳﻴﻮن ﻛﻪ ﻳﻜﻲ از ﺑﺪﻋﺘﮕﺰاران ﻣﺸﻬﻮر ﺑﻮد‪ ،‬ﻟﻮﻗﺎ ﺑﻪ ﻋﻨﻮان ﺗﻨﻬﺎ‬
‫اﻧﺠﻴﻞ ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻪ ﺷﺪه ﻣﻌﺮﻓﻲ ﺷﺪه اﺳﺖ‪ .‬ﻓﻬﺮﺳﺖ ﻣﻮراﺗﻮري ﻛﻪ از ﻗﻄﻌﺎت ﭘﺮاﻛﻨﺪه ﺗﺸﻜﻴﻞ ﺷﺪه‪ ،‬اﻧﺠﻴﻞ ﺳﻮم را‬
‫”اﻧﺠﻴﻞ ﻟﻮﻗﺎ“ ﻣﻲﻧﺎﻣﺪ‪.‬‬
‫ﻟﻮﻗﺎ ﺗﻨﻬﺎ ﻧﻮﻳﺴﻨﺪهاي اﺳﺖ ﻛﻪ ﺑﻪ ﻧﮕﺎرش اداﻣﻪ اﻧﺠﻴﻞ ﺧﻮد دﺳﺖ زد و در واﻗﻊ در ﻛﺘﺎب دوم ﻳﻌﻨﻲ ”اﻋﻤﺎل‬
‫رﺳﻮﻻن“ ﻧﺎم ﻧﻮﻳﺴﻨﺪه ﻛﺘﺎب ﻛﻪ ﻟﻮﻗﺎ اﺳﺖ ﺑﻪ وﺿﻮح ذﻛﺮ ﻣﻲﺷﻮد‪ .‬ﻗﺴﻤﺖﻫﺎﺋﻲ ﻛﻪ اﺻﻄﻼﺣﺎً آﻧﻬﺎ را ﻗﺴﻤﺖﻫﺎي‬
‫”ﻣﺎ“ ﻧﺎﻣﻴﺪهاﻧﺪ‪ ،‬ﻣﺘﻮﻧﻲ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻛﻪ ﻧﻮﻳﺴﻨﺪه ﻧﻴﺰ در ﺑﻄﻦ ﻣﺎﺟﺮا ﻇﺎﻫﺮ ﻣﻲﺷﻮد )‪،1:27 ،15:21 ،6-5:20 ،10:16‬‬

‫‪ ،16:28‬ر‪.‬ك ‪-2‬ﺗﻴﻤﻮﺗﺎﺋﻮس ‪ .(11:4‬ﺑﺎ اﺳﺘﻔﺎده از روش ﺣﺬف و اﺿﺎﻓﻪ ﻛﺎﻣﻼً روﺷﻦ ﻣﻲﺷﻮد ﻛﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﻟﻮﻗﺎ‬
‫ﻣﻲﺗﻮاﻧﺴﺖ ﺑﺎ ﺗﻤﺎم زﻣﺎنﻫﺎي ﻣﻮرد اﺷﺎره ﺗﻄﺒﻴﻖ ﻧﻤﺎﻳﺪ‪ .‬از ﺗﻘﺪﻳﻢ ﻫﺮ دو ﻛﺘﺎب ﺑﻪ ﺗﺌﻮﻓﻴﻠﻮس و ﺳﺒﻚ ﻧﮕﺎرش ﺑﻪ‬
‫وﺿﻮح ﭘﻴﺪا اﺳﺖ ﻛﻪ اﻧﺠﻴﻞ ﻟﻮﻗﺎ و اﻋﻤﺎل را ﻳﻚ ﻧﻮﻳﺴﻨﺪه ﻧﮕﺎﺷﺘﻪ اﺳﺖ‪.‬‬
‫ﭘﻮﻟﺲ‪ ،‬ﻟﻮﻗﺎ را ”ﻃﺒﻴﺐ ﺣﺒﻴﺐ“ ﻣﻲﻧﺎﻣﺪ و ﻧﺎم او را ﺟﺪا از ﻣﺴﻴﺤﻴﺎن ﻳﻬﻮديﺗﺒﺎر ﺑﺮﻣﻲﺷﻤﺮد )ﻛﻮل ‪،(14:4‬‬
‫ﻣﻮﺿﻮﻋﻲ ﻛﻪ او را ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺑﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﻧﻮﻳﺴﻨﺪه ﻏﻴﺮ ﻳﻬﻮدي در ﻋﻬﺪﺟﺪﻳﺪ ﻛﺮده اﺳﺖ‪ .‬اﻧﺠﻴﻞ ﻟﻮﻗﺎ و ﻛﺘﺎب اﻋﻤﺎل ﺑﻪ‬
‫ﺗﻨﻬﺎﻳﻲ از ﺗﻤﺎم رﺳﺎﻻت ﭘﻮﻟﺲ ﺣﺠﻢ ﺑﻴﺸﺘﺮي دارﻧﺪ‪.‬‬
‫ﺷﻮاﻫﺪ دروﻧﻲ ﺑﺎﻋﺚ ﺗﻘﻮﻳﺖ ﻣﺴﺘﻨﺪات ﺑﻴﺮوﻧﻲ و ﺳﻨﺖ ﻛﻠﻴﺴﺎﻳﻲ ﻣﻲﮔﺮدد‪ .‬ﻓﻬﺮﺳﺖ واژﮔﺎن )اﺻﻄﻼﺣﺎت‬
‫ﻣﺮﺑﻮط ﺑﻪ ﭘﺰﺷﻜﻲ در آن ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ دﻳﮕﺮ ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﮔﺎن ﻋﻬﺪﺟﺪﻳﺪ دﻗﻴﻖﺗﺮ اﺳﺖ(‪ ،‬ﺑﻪ اﺿﺎﻓﻪ ﺳﺒﻚ ﻳﻮﻧﺎﻧﻲ ﻓﺮﻫﻴﺨﺘﻪ‪ ،‬ﻧﻪ‬
‫ﺗﻨﻬﺎ ﺛﺎﺑﺖ ﻣﻲﻛﻨﺪ ﻛﻪ ﻧﻮﻳﺴﻨﺪه آن ﻳﻚ ﻃﺒﻴﺐ ﻣﺴﻴﺤﻲ ﻓﺮﻫﻴﺨﺘﻪ اﺳﺖ‪ ،‬ﺑﻠﻜﻪ ﺷﺨﺼﻲ ﻛﻪ ﺑﺎ ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ ﻳﻬﻮدي ﻛﺎﻣﻼً‬
‫ﻏﺮﻳﺒﻪ ﺑﻮد‪ .‬ﻋﻼﻗﻪ ﻟﻮﻗﺎ ﺑﻪ ذﻛﺮ ﺗﺎرﻳﺦ وﻗﺎﻳﻊ و ﺗﺤﻘﻴﻖ دﻓﻴﻖ )ﺑﻪ ﻋﻨﻮان ﻣﺜﺎل ‪4-1:1‬؛ ‪ ،(1:3‬او را ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺑﻪ اوﻟﻴﻦ‬
‫ﻣﻮرخ ﻗﺮن اول ﻛﺮده اﺳﺖ‪.‬‬
‫ج( ﺗﺎرﻳﺦ ﻧﮕﺎرش‬
‫ﻣﺤﺘﻤﻞﺗﺮﻳﻦ ﺗﺎرﻳﺦ ﺑﺮاي ﻧﮕﺎرش اﻧﺠﻴﻞ ﻟﻮﻗﺎ دﻫﻪ ﺷﺼﺖ ﻗﺮن اول اﺳﺖ‪ ،‬در ﺣﺎﻟﻲ ﻛﻪ ﺑﺮﺧﻲ ﻧﮕﺎرش آن را‬
‫ﺑﻴﻦ ﺳﺎلﻫﺎي ‪) 85- 75‬ﻳﺎﺣﺘﻲ ﻗﺮن دوم( ﻓﺮض ﻣﻲﻛﻨﻨﺪ‪ ،‬و اﻳﻦ ﺗﺎ ﺣﺪودي ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ اﻳﻦ اﺳﺖ ﻛﻪ ﮔﺮوه اﺧﻴﺮ‬
‫ﻣﻨﻜﺮ ﺗﻮاﻧﺎﺋﻲ ﻣﺴﻴﺢ ﺑﺮاي ﭘﻴﺸﮕﻮﺋﻲ دﻗﻴﻖ وﻳﺮاﻧﻲ اورﺷﻠﻴﻢ ﻫﺴﺘﻨﺪ‪ .‬ﺷﻬﺮ اورﺷﻠﻴﻢ در ﺳﺎل ‪ 70‬ﻣﻴﻼدي وﻳﺮان‬
‫ﮔﺮدﻳﺪ‪ ،‬ﺑﻨﺎﺑﺮاﻳﻦ ﭘﻴﺸﮕﻮﻳﻲ ﺧﺪاوﻧﺪ ﻣﻲﺑﺎﻳﺴﺖ ﭘﻴﺶ از آن ﺗﺎرﻳﺦ ﺛﺒﺖ ﺷﺪه ﺑﺎﺷﺪ‪.‬‬
‫از آﻧﺠﺎ ﻛﻪ ﺗﻘﺮﻳﺒﺎً ﻫﻤﻪ اﺗﻔﺎق ﻧﻈﺮ دارﻧﺪ ﻛﻪ اﻧﺠﻴﻞ ﻟﻮﻗﺎ ﭘﻴﺶ از اﻋﻤﺎل ﻧﮕﺎﺷﺘﻪ ﺷﺪه‪ ،‬و ﺑﺎ ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ اﻳﻨﻜﻪ اﻋﻤﺎل‬
‫در ﺳﺎل ‪ 63‬ﻣﻴﻼدي ﺑﺎ ﭘﻮﻟﺲ در روم ﭘﺎﻳﺎن ﻣﻲﻳﺎﺑﺪ‪ ،‬ﺑﺎﻳﺪ ﺗﺎرﻳﺨﻲ ﭘﻴﺶ از آن را ﺑﺮاي ﻟﻮﻗﺎ ﻣﺪﻧﻈﺮ ﻗﺮار داد‪ .‬ﭼﻨﺎﻧﭽﻪ‬
‫ﺗﺎرﻳﺦ ﻧﮕﺎرش ﻟﻮﻗﺎ را ﺑﻌﺪ از اﻳﻦ دوران ﺑﺪاﻧﻴﻢ‪ ،‬ﺑﻪ ﺳﺨﺘﻲ ﻣﻲﺗﻮان ﺑﺎور ﻧﻤﻮد ﻛﻪ آﺗﺶﺳﻮزي ﺑﺰرگ روم ﻛﻪ ﻧﺮون‬
‫ﮔﻨﺎه آن را ﺑﻪ ﮔﺮدن ﻣﺴﻴﺤﻴﺎن ﻧﻬﺎد و ﺟﻔﺎي ﻣﺘﻌﺎﻗﺐ آن ﺑﺮ ﻣﺴﻴﺤﻴﺎن )‪ 64‬م( و ﺷﻬﺎدت ﭘﻄﺮس و ﭘﻮﻟﺲ از دﻳﺪ‬
‫اوﻟﻴﻦ ﺗﺎرﻳﺦﻧﮕﺎر ﻛﻠﻴﺴﺎ ﭘﻨﻬﺎن ﻣﺎﻧﺪه ﺑﺎﺷﺪ‪ .‬از اﻳﻦ رو ﺑﻪ اﺣﺘﻤﺎل زﻳﺎد ﺗﺎرﻳﺨﻲ ﺑﻴﻦ ﺳﺎلﻫﺎي ‪ 62-61‬م ﺻﺤﻴﺢ‬
‫اﺳﺖ‪.‬‬
‫د( ﭘﻴﺶ زﻣﻴﻨﻪ و ﻣﻮﺿﻮع‬
‫ﻳﻮﻧﺎﻧﻲﻫﺎ ﺑﻪ دﻧﺒﺎل اﻧﺴﺎﻧﻲ ﻛﺎﻣﻼً اﻟﻬﻲ ﺑﻮدﻧﺪ‪ ،‬ﺷﺨﺼﻲ ﺑﺎ ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﺧﺼﻮﺻﻴﺎت ﻣﺮدان و زﻧﺎن‪ ،‬اﻣﺎ ﺑﺪون ﻧﻮاﻗﺺ‬
‫و ﻛﺎﺳﺘﻲﻫﺎي آﻧﺎن‪ .‬ﻟﻮﻗﺎ ﻋﻴﺴﻲ را ﭘﺴﺮ اﻧﺴﺎن ﻣﻌﺮﻓﻲ ﻣﻲ ﻛﻨﺪ ﻛﻪ در ﻋﻴﻦ ﻗﺪرﺗﻤﻨﺪي ﺳﺮﺷﺎر از ﺗﺮﺣﻢ و رأﻓﺖ‬
‫اﺳﺖ‪ .‬اﻧﺴﺎﻧﻴﺖ او ﺑﺮ ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ ﺳﺎﻳﻪ اﻧﺪاﺧﺘﻪ اﺳﺖ‪.‬‬
‫ﻟﻮﻗﺎ ﺑﻪ دﻋﺎﻫﺎي او ﺑﻴﺶ از اﻧﺎﺟﻴﻞ دﻳﮕﺮ اﺷﺎره ﻛﺮده و ﻫﻤﺪردي و ﺗﺮﺣﻢ او ﺑﺎرﻫﺎ ذﻛﺮ ﺷﺪه اﺳﺖ‪ .‬ﺷﺎﻳﺪ ﺑﻪ‬

‫ﻫﻤﻴﻦ دﻟﻴﻞ اﺳﺖ ﻛﻪ زﻧﺎن و ﻛﻮدﻛﺎن از ﭼﻨﺎن ﺟﺎﻳﮕﺎه ﺑﻠﻨﺪي ﺑﺮﺧﻮردار ﻫﺴﺘﻨﺪ‪ .‬اﻧﺠﻴﻞ ﻟﻮﻗﺎ ﻫﻢﭼﻨﻴﻦ ﺑﻪ اﻧﺠﻴﻞ‬
‫ﺑﺸﺎرﺗﻲ ﻣﻌﺮوف اﺳﺖ‪ .‬در اﻳﻨﺠﺎ اﻧﺠﻴﻞ ﺑﻪ اﻣﺖﻫﺎ ﻧﻴﺰ ﺑﺸﺎرت داده ﻣﻲﺷﻮد و ﺧﺪاوﻧﺪ ﻋﻴﺴﻲ ﺑﻪ ﻋﻨﻮان ﻧﺠﺎتدﻫﻨﺪه‬
‫ﺟﻬﺎن ﻣﻌﺮﻓﻲ ﻣﻲﮔﺮدد‪ .‬و ﺳﺮاﻧﺠﺎم اﻳﻨﻜﻪ اﻳﻦ اﻧﺠﻴﻞ راﻫﻨﻤﺎي ﻃﺮﻳﻖ ﺷﺎﮔﺮدي اﺳﺖ‪ .‬ﻣﻲﺗﻮاﻧﻴﻢ ﻃﺮﻳﻖ ﺷﺎﮔﺮدي را‬
‫در زﻧﺪﮔﻲ ﺧﺪاوﻧﺪﻣﺎن دﻧﺒﺎل ﻧﻤﺎﻳﻴﻢ و ﺟﺰﺋﻴﺎت آن را در ﺗﺮﺑﻴﺖ ﭘﻴﺮواﻧﺶ ﺑﺒﻴﻨﻴﻢ‪ .‬اﻳﻦ ﻫﻤﺎن وﻳﮋﮔﻲ اﺳﺖ ﻛﻪ ﻣﺎ ﺑﻪ‬
‫ﻃﻮر ﺧﺎص در ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺧﻮد ﻣﺪﻧﻈﺮ ﻗﺮار دادهاﻳﻢ‪ .‬ﻣﺎ در زﻧﺪﮔﻲ اﻳﻦ اﻧﺴﺎن ﻛﺎﻣﻞ‪ ،‬ﺗﻤﺎم ﻋﻨﺎﺻﺮ ﻻزم ﺑﻪ ﺟﻬﺖ زﻧﺪﮔﻲ‬
‫اﻳﺪهال ﺑﺮاي ﺗﻤﺎم اﻧﺴﺎنﻫﺎ را ﺧﻮاﻫﻴﻢ ﻳﺎﻓﺖ‪ .‬ﻫﻢﭼﻨﻴﻦ در ﺳﺨﻨﺎن ﺑﻲﻫﻤﺘﺎي او راﻫﻲ ﻛﻪ ﻣﺎ را ﺑﺪان ﻓﺮاﻣﻲﺧﻮاﻧﺪ‪،‬‬
‫ﻳﻌﻨﻲ راه ﺻﻠﻴﺐ را ﻣﻲﻳﺎﺑﻴﻢ‪.‬‬
‫ﻫﻨﮕﺎﻣﻲ ﻛﻪ ﺑﻪ ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ اﻧﺠﻴﻞ ﻟﻮﻗﺎ ﻣﻲﭘﺮدازﻳﻢ‪ ،‬ﺻﺪاي ﻧﺠﺎتدﻫﻨﺪه را ﻣﻲﺷﻨﻮﻳﻢ ﻛﻪ ﻣﺎ را ﻓﺮاﻣﻲﺧﻮاﻧﺪ ﺗﺎ ﻫﻤﻪ‬
‫ﭼﻴﺰ را ﺗﺮك ﻛﺮده از او ﭘﻴﺮوي ﻧﻤﺎﻳﻴﻢ‪ .‬اﻃﺎﻋﺖ ﺟﺰﺋﻲ اﺳﺎﺳﻲ از ﻣﻌﺮﻓﺖ روﺣﺎﻧﻲ اﺳﺖ‪ .‬ﻫﺮ ﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﻪ ژرﻓﻨﺎي‬
‫اﻳﻦ ﺗﺠﺎرب دﺳﺖ ﻣﻲﻳﺎﺑﻴﻢ‪ ،‬ﻣﻔﻬﻮم ﻛﻼم ﺧﺪا ﺑﺮ ﻣﺎ آﺷﻜﺎرﺗﺮ ﻣﻲﺷﻮد‪.‬‬
‫ﻃﺮح ﻛﻠﻲ اﻧﺠﻴﻞ ﻟﻮﻗﺎ‬
‫‪ .1‬ﻣﻘﺪﻣﻪ‪ :‬ﻫﺪف و روش ﻟﻮﻗﺎ )‪(4-1:1‬‬
‫‪ .2‬ﻇﻬﻮر ﭘﺴﺮ اﻧﺴﺎن و ﭘﻴﺸﮕﺎم او )‪(52:2-5:1‬‬
‫‪ .3‬آﻣﺎدﮔﻲ ﭘﺴﺮ اﻧﺴﺎن ﺑﺮاي ﺧﺪﻣﺖ )‪(30:4-1:3‬‬
‫‪ .4‬ﭘﺴﺮ اﻧﺴﺎن اﻗﺘﺪار ﺧﻮد را ﺑﻪ اﺛﺒﺎت ﻣﻲرﺳﺎﻧﺪ )‪(26:5-31:4‬‬
‫‪ .5‬ﭘﺴﺮ اﻧﺴﺎن ﺧﺪﻣﺖ ﺧﻮد را ﺗﺸﺮﻳﺢ ﻣﻲﻛﻨﺪ )‪(49:6-27:5‬‬
‫‪ .6‬ﭘﺴﺮ اﻧﺴﺎن ﺧﺪﻣﺖ ﺧﻮد را ﮔﺴﺘﺮش ﻣﻲدﻫﺪ )‪(50:9-1:7‬‬
‫‪ .7‬اﻓﺰاﻳﺶ ﻣﺨﺎﻟﻔﺖﻫﺎ ﺑﺎ ﭘﺴﺮ اﻧﺴﺎن )‪(54:11-51:9‬‬
‫‪ ..8‬ﺗﻌﻠﻴﻢ و ﺷﻔﺎ در راه اورﺷﻠﻴﻢ )ﺑﺎبﻫﺎي ‪(16-12‬‬
‫‪ .9‬ﭘﺴﺮ اﻧﺴﺎن ﺷﺎﮔﺮدان ﺧﻮد را ﺗﻌﻠﻴﻢ ﻣﻲدﻫﺪ )‪(27:19-1:17‬‬
‫‪ .10‬ﭘﺴﺮ اﻧﺴﺎن در اورﺷﻠﻴﻢ )‪(38:21-28:19‬‬
‫‪ .11‬رﻧﺞ و ﻣﺮگ ﭘﺴﺮ اﻧﺴﺎن )ﺑﺎبﻫﺎي ‪(33-22‬‬
‫‪ .12‬ﭘﻴﺮوزي ﭘﺴﺮ اﻧﺴﺎن )ﺑﺎب ‪(24‬‬
‫ﺗﻔﺴﻴﺮ‬

‫‪ .1‬ﻣﻘﺪﻣﻪ‪ :‬ﻫﺪف و روش ﻟﻮﻗﺎ )‪(4-1:1‬‬
‫ﻟﻮﻗﺎ در ﻣﻘﺪﻣﻪ اﻧﺠﻴﻞ ﺧﻮد را ﺗﺎرﻳﺦﻧﮕﺎر ﻣﻌﺮﻓﻲ ﻣﻲﻛﻨﺪ‪ .‬او اﺑﺘﺪا اﻃﻼﻋﺎت و ﻣﻨﺎﺑﻌﻲ ﻛﻪ در ﻧﮕﺎﺷﺘﻦ اﻧﺠﻴﻞ ﺑﻪ‬
‫ﻛﺎر ﺑﺮده و روش ﻧﮕﺎرش ﺧﻮد را ﺗﻮﺻﻴﻒ ﻣﻲﻧﻤﺎﻳﺪ‪ .‬او از دﻳﺪﮔﺎه اﻧﺴﺎﻧﻲ دو ﻣﻨﺒﻊ دارد‪ :‬وﻗﺎﻳﻊ ﺛﺒﺖ ﺷﺪه و‬

‫ﮔﺰارشﻫﺎي ﺷﻔﺎﻫﻲ از ﺷﺎﻫﺪان ﻋﻴﻨﻲ وﻗﺎﻳﻊ زﻧﺪﮔﻲ ﻣﺴﻴﺢ‪.‬‬
‫‪ 1:1‬آﻳﻪ ‪ 1‬ﺑﻪ وﻗﺎﻳﻊ ﺛﺒﺖ ﺷﺪه اﺷﺎره ﻣﻲﻛﻨﺪ‪ :‬از آن ﺟﻬﺖ ﻛﻪ ﺑﺴﻴﺎري دﺳﺖ ﺧﻮد را دراز ﻛﺮدﻧﺪ ﺑﻪ ﺳﻮي‬
‫ﺗﺄﻟﻴﻒ آن اﻣﻮري ﻛﻪ ﻧﺰد ﻣﺎ ﺑﻪ اﺗﻤﺎم رﺳﻴﺪ‪ ...‬ﻣﺎ ﻧﻤﻲداﻧﻴﻢ ﻛﻪ اﻳﻦ ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﮔﺎن ﭼﻪ ﻛﺴﺎﻧﻲ ﺑﻮدﻧﺪ‪ .‬ﻣﻤﻜﻦ اﺳﺖ‬
‫ﻣﺘﻲ و ﻣﺮﻗﺲ ﻫﻢ در زﻣﺮه اﻳﻦ ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﮔﺎن ﺑﺎﺷﻨﺪ‪ ،‬اﻣﺎ ﺑﻪ روﺷﻨﻲ ﻣﻲداﻧﻴﻢ ﻛﻪ ﻏﻴﺮ از اﻳﻦ دو‪ ،‬دﻳﮕﺮ ﻧﻮﺷﺘﻪﻫﺎ اﻟﻬﺎﻣﻲ‬
‫ﻧﺒﻮدهاﻧﺪ )ﺗﺎرﻳﺦ ﻧﮕﺎرش ﻳﻮﺣﻨﺎ ﻣﻮﺧﺮﺗﺮ ﺑﻮده اﺳﺖ‪(.‬‬
‫‪ 2:1‬از ﺳﻮي دﻳﮕﺮ ﻟﻮﻗﺎ از ﮔﺰارشﻫﺎي ﺷﻔﺎﻫﻲ آﻧﺎﻧﻲ ﻛﻪ در اﺑﺘﺪا ﻧﻈﺎرﮔﺎن و ﺧﺎدﻣﺎن ﻛﻼم ﺑﻮدﻧﺪ و آن را‬
‫ﺑﻪ ﻣﺎ رﺳﺎﻧﻴﺪﻧﺪ اﺳﺘﻔﺎده ﻛﺮده اﺳﺖ‪ .‬ﻟﻮﻗﺎ ﺧﻮد ادﻋﺎ ﻧﻤﻲﻛﻨﺪ ﻛﻪ ﺷﺎﻫﺪ زﻧﺪﮔﻲ ﻋﻴﺴﻲ ﺑﻮده اﻣﺎ ﺑﺎ آن ﻛﺴﺎﻧﻲ ﻛﻪ‬
‫ﺷﺎﻫﺪ ﻋﻴﻨﻲ زﻧﺪﮔﻲ ﻣﺴﻴﺢ ﺑﻮدﻧﺪ ﻣﺼﺎﺣﺒﺖ داﺷﺘﻪ اﺳﺖ‪ .‬او ﻫﻤﺮاﻫﺎن ﺧﺪاوﻧﺪ را ﻧﻈﺎرﮔﺎن و ﺧﺎدﻣﺎن ﻛﻼم ﻣﻲﻧﺎﻣﺪ‪.‬‬
‫او در اﻳﻨﺠﺎ از ﻛﻼم ﺑﻪ ﻋﻨﻮان ﻳﻜﻲ از ﻧﺎمﻫﺎي ﻣﺴﻴﺢ ﻳﺎد ﻣﻲﻛﻨﺪ‪ ،‬ﻫﻤﺎن ﮔﻮﻧﻪ ﻛﻪ ﻳﻮﺣﻨﺎ ﻧﻴﺰ در اﻧﺠﻴﻞ ﺧﻮد از او‬
‫ﭼﻨﻴﻦ ﻳﺎد ﻛﺮده اﺳﺖ‪ .‬اﺑﺘﺪا در اﻳﻨﺠﺎ ﻳﻌﻨﻲ اﺑﺘﺪاي دوران ﻣﺴﻴﺤﻲ ﻛﻪ ﻳﺤﻴﻲ ﺗﻌﻤﻴﺪدﻫﻨﺪه ﻣﻨﺎدي آن ﺑﻮد‪ .‬اﻳﻦ ﺣﻘﻴﻘﺖ‬
‫ﻛﻪ ﻟﻮﻗﺎ از ﺣﻜﺎﻳﺎت ﺛﺒﺖ ﺷﺪه و ﺷﻔﺎﻫﻲ ﺑﺮاي ﻧﮕﺎرش اﻧﺠﻴﻞ ﺧﻮد ﺳﻮد ﺟﺴﺘﻪ‪ ،‬ﻧﻤﻲﺗﻮاﻧﺪ دﻟﻴﻠﻲ ﺑﺮ اﻧﻜﺎر اﻟﻬﺎم‬
‫ﺷﻔﺎﻫﻲ ﻧﻮﺷﺘﻪ او ﺷﻤﺮده ﺷﻮد‪ .‬ﺑﻠﻜﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺪﻳﻦ ﻣﻌﻨﺎﺳﺖ ﻛﻪ روحاﻟﻘﺪس او را در اﻧﺘﺨﺎب و ﺗﺮﺗﻴﺐ ﻣﻨﺎﺑﻊ ﺧﻮد‬
‫ﻫﺪاﻳﺖ ﻧﻤﻮده اﺳﺖ‪.‬‬
‫ﺟﻴﻤﺰ اس‪ .‬اﺳﺘﻮارت اﻇﻬﺎر ﻣﻲدارد‪:‬‬
‫ﻟﻮﻗﺎ ﻛﺎﻣﻼً ﺛﺎﺑﺖ ﻣﻲﻛﻨﺪ ﻛﻪ ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﮔﺎن اﻟﻬﺎﻣﻲ از ﻟﺰوم ﺗﺤﻘﻴﻖ ﺗﺎرﻳﺦ دﻗﻴﻖ ﻣﻌﺎف ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ‪ ...‬اﻟﻬﺎم ﻧﺰول ﺟﺎدوﻳﻲ ﺗﻔﻜﺮ و اﺳﺘﻌﺪاد‬
‫از ﺳﻮي ﺧﺪا ﻧﻴﺴﺖ‪ ،‬ﺑﻠﻜﻪ ﺧﺪا اراده ﺧﻮد را ﺑﺎ ﺑﻪ ﻛﺎرﮔﻴﺮي ﺗﻔﻜﺮ و اﺳﺘﻌﺪادﻫﺎي اﻧﺴﺎﻧﻲ ﺑﻴﺎن ﻣﻲﻛﻨﺪ‪ .‬اﻟﻬﺎم اﻳﻦ ﻧﻴﺴﺖ ﻛﻪ‬
‫ﺷﺨﺼﻴﺖ ﻣﺤﺘﺮم ﻧﻮﻳﺴﻨﺪه ﻧﺎدﻳﺪه اﻧﮕﺎﺷﺘﻪ ﺷﺪه و او ﺑﻪ ﻣﺎﺷﻴﻦ ﺗﺤﺮﻳﺮ ﺧﺪا ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺷﻮد‪ ،‬ﺑﻠﻜﻪ ﺷﺨﺼﻴﺖ او را ﺗﻘﻮﻳﺖ ﻛﺮده او را‬
‫ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺑﻪ ﺷﺎﻫﺪ زﻧﺪه ﺧﺪا ﻣﻲﺳﺎزد‪.‬‬

‫‪ 3:1‬ﻟﻮﻗﺎ ﺗﻮﺿﻴﺢ ﻣﺨﺘﺼﺮي در ﻣﻮرد ﻫﺪف و روش ﻛﺎر ﺧﻮد ﺑﻪ دﺳﺖ ﻣﻲدﻫﺪ‪ :‬ﻣﻦ ﻧﻴﺰ ﻣﺼﻠﺤﺖ ﭼﻨﺎن‬
‫دﻳﺪم ﻛﻪ ﻫﻤﻪ را از اﺑﺘﺪا ﺑﻪ دﻗﺖ در ﭘﻲ رﻓﺘﻪ ﺑﻪ ﺗﺮﺗﻴﺐ ﺑﻪ ﺗﻮ ﺑﻨﻮﻳﺴﻢ اي ﺗﻴﺌﻮﻓﻴﻠﻮس ﻋﺰﻳﺰ‪ .‬او ﺑﺮﻃﺒﻖ ﻫﺪﻓﻲ ﻛﻪ‬
‫داﺷﺖ ﺗﻨﻬﺎ ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ‪ ،‬ﻣﻦ ﻧﻴﺰ ﻣﺼﻠﺤﺖ ﭼﻨﺎن دﻳﺪم‪ .‬از ﻧﻈﺮ اﻧﺴﺎﻧﻲ ﻋﺰم او در ﻧﮕﺎرش اﻧﺠﻴﻞ ﺑﺴﻴﺎر راﺳﺦ ﺑﻮد‪ .‬اﻟﺒﺘﻪ‬
‫ﻣﺎ ﻧﻴﺰ ﻣﻲداﻧﻴﻢ ﻛﻪ اﻟﺰام اﻟﻬﻲ ﻧﻴﺰ ﺑﻪ ﻃﺮز ﻋﺠﻴﺒﻲ ﺑﺎ راي اﻧﺴﺎﻧﻲ درآﻣﻴﺨﺘﻪ ﺑﻮد‪.‬‬
‫ﻟﻮﻗﺎ ﺑﺮ ﻃﺒﻖ روش ﺧﻮد‪ ،‬ﭘﻴﺶ از ﻫﺮ ﭼﻴﺰ از اﺑﺘﺪاي وﻗﺎﻳﻊ ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ را ﺑﻪ دﻗﺖ دﻧﺒﺎل ﻛﺮده و ﺳﭙﺲ آﻧﻬﺎ را‬
‫ﺑﻪ ﺗﺮﺗﻴﺐ ﻧﮕﺎﺷﺘﻪ اﺳﺖ‪ .‬ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺗﻼش او ﺗﺤﻘﻴﻖ ﻋﻠﻤﻲ و دﻗﻴﻖ از ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ وﻗﺎﻳﻊ زﻧﺪﮔﻲ ﻧﺠﺎتدﻫﻨﺪه ﻣﺎ اﺳﺖ‪.‬‬
‫ﻟﻮﻗﺎ ﺻﺤﺖ ﻣﻨﺎﺑﻊ ﺧﻮد را آزﻣﻮده‪ ،‬ﺗﻤﺎم وﻗﺎﻳﻌﻲ را ﻛﻪ از ﻧﻈﺮ ﺗﺎرﻳﺨﻲ اﻋﺘﺒﺎر ﻧﺪاﺷﺘﻪ و از ﻧﻈﺮ روﺣﺎﻧﻲ ﻧﺎﻣﺮﺑﻮط‬
‫ﺑﻮده ﺣﺬف و ﺳﭙﺲ ﻣﻨﺎﺑﻊ ﺧﻮد را ﺟﻤﻊآوري ﻧﻤﻮده اﺳﺖ‪ ،‬ﺑﻪ ﺷﻜﻠﻲ ﻛﻪ اﻣﺮوز در دﺳﺘﺮس ﻣﺎ ﻗﺮار دارد‪ .‬ﻫﻨﮕﺎﻣﻲ‬
‫ﻛﻪ ﻟﻮﻗﺎ ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ ﺑﻪ ﺗﺮﺗﻴﺐ ﺑﻨﻮﻳﺴﻢ‪ ،‬اﻳﻦ اﻣﺮ ﺻﺮﻓﺎً ﺑﻪ ﻣﻨﺰﻟﻪ رﻋﺎﻳﺖ ﺗﺮﺗﻴﺐ زﻣﺎﻧﻲ در آن ﻧﻴﺴﺖ‪ .‬وﻗﺎﻳﻊ اﻳﻦ اﻧﺠﻴﻞ‬
‫ﻫﻤﻪ ﻛﺎﻣﻼً ﺑﺮ اﺳﺎس ﺗﺮﺗﻴﺐ زﻣﺎﻧﻲ ﻛﻪ رخ دادهاﻧﺪ‪ ،‬ﻧﮕﺎﺷﺘﻪ ﻧﺸﺪهاﻧﺪ‪ ،‬ﺑﻠﻜﻪ ﺗﺮﺗﻴﺐ روﺣﺎﻧﻲ و ﺗﻌﻠﻴﻤﻲ ﻧﻴﺰ در آن‬
‫دﺧﺎﻟﺖ داﺷﺘﻪ اﺳﺖ‪ ،‬ﺑﻪ ﻋﺒﺎرﺗﻲ دﻳﮕﺮ آﻧﻬﺎ ﺑﺮ اﺳﺎس ﻣﻮﺿﻮع و ﺗﻌﺎﻟﻴﻢ اﺧﻼﻗﻲ ﺗﻨﻈﻴﻢ ﺷﺪهاﻧﺪ ﺗﺎ ﺗﺮﺗﻴﺐ زﻣﺎﻧﻲ‪ .‬اﮔﺮ‬

‫ﭼﻪ ﻣﺨﺎﻃﺐ اﻳﻦ اﻧﺠﻴﻞ و ﻛﺘﺎب اﻋﻤﺎل‪ ،‬ﺗﺌﻮﻓﻴﻠﻮس اﺳﺖ‪ ،‬اﻣﺎ در ﻛﻤﺎل ﺗﻌﺠﺐ اﺷﺎره اﻧﺪﻛﻲ ﺑﻪ او ﺷﺪه اﺳﺖ‪ .‬ﻟﻘﺐ‬
‫ﻋﺰﻳﺰ ﺑﺪﻳﻦ ﻣﻌﻨﺎﺳﺖ ﻛﻪ او ﻳﻜﻲ از ﻣﻘﺎﻣﺎت ﺣﻜﻮﻣﺘﻲ ﺑﻮده اﺳﺖ‪ .‬ﻣﻌﻨﺎي اﺳﻢ او دوﺳﺖ ﺧﺪا اﺳﺖ‪ .‬اﺣﺘﻤﺎﻻً او‬
‫ﻣﺴﻴﺤﻲ ﺑﻮده ﻛﻪ ﻣﻘﺎم و ﻣﺴﺌﻮﻟﻴﺘﻲ رﺳﻤﻲ در دوﻟﺖﻫﺎي ﺗﺎﺑﻌﻪ روم داﺷﺘﻪ اﺳﺖ‪.‬‬
‫‪ 4:1‬ﻫﺪف ﻟﻮﻗﺎ اﻳﻦ ﺑﻮد ﻛﻪ رواﻳﺖ ﻣﻜﺘﻮب وﻗﺎﻳﻊ را ﺑﻪ ﺗﺌﻮﻓﻴﻠﻮس اراﺋﻪ ﻧﻤﺎﻳﺪ ﺗﺎ ﺻﺤﺖ ﺗﻤﺎم اﻣﻮري ﻛﻪ در‬
‫ﻣﻮرد زﻧﺪﮔﻲ و ﺧﺪﻣﺖ ﺧﺪاوﻧﺪ ﻋﻴﺴﻲ آﻣﻮﺧﺘﻪ ﺑﻮد ﺑﺮاﻳﺶ ﻣﺴﻠﻢ ﺷﻮد‪ .‬اﻳﻦ ﭘﻴﺎم ﻣﻜﺘﻮب او را از اﺷﺘﺒﺎﻫﺎت ﻧﺎﺷﻲ‬
‫از ﺑﻴﺎن ﺷﻔﺎﻫﻲ وﻗﺎﻳﻊ در اﻣﺎن ﻧﮕﺎه ﻣﻲداﺷﺖ‪.‬‬
‫آﻳﺎت ‪ 4-1‬ﭘﻴﺶزﻣﻴﻨﻪاي ﻫﺮ ﭼﻨﺪ ﻛﻮﺗﺎه اﻣﺎ آﻣﻮزﻧﺪه از ﺷﺮاﻳﻂ اﻧﺴﺎﻧﻲ ﻧﮕﺎرش ﻛﺘﺎب ﺑﻪ دﺳﺖ ﻣﻲدﻫﺪ‪.‬‬
‫ﻣﻲداﻧﻴﻢ ﻛﻪ ﻟﻮﻗﺎ ﺑﺎ اﻟﻬﺎم اﻧﺠﻴﻞ ﺧﻮد را ﻧﻮﺷﺘﻪ اﺳﺖ‪ .‬او اﻳﻦ ﻣﻮﺿﻮع را در اﻳﻨﺠﺎ ﻣﺴﺘﻘﻴﻤﺎً ذﻛﺮ ﻧﻤﻲﻛﻨﺪ اﻣﺎ در‬
‫ﻋﺒﺎرت ﻣﻦاﻟﺒﺪاﻳﻪ آن را در ﻟﻔﺎﻓﻪ ﺑﻴﺎن ﻣﻲﻛﻨﺪ )آﻳﻪ ‪ ،(3‬ﻛﻪ آن را ﻧﻴﺰ ﻣﻲﺗﻮان از ﺑﺎﻻ ﺗﺮﺟﻤﻪ ﻛﺮد‪.‬‬

‫‪ -2‬ﻇﻬﻮر ﭘﺴﺮ اﻧﺴﺎن و ﻣﻨﺎدي او )‪(52:2-5:1‬‬
‫اﻟﻒ( اﻋﻼم ﺗﻮﻟﺪ ﻣﻨﺎدي‬
‫‪ 6-5:1‬ﻟﻮﻗﺎ رواﻳﺖ ﺧﻮد را ﺑﺎ ﻣﻌﺮﻓﻲ واﻟﺪﻳﻦ ﻳﺤﻴﻲ ﺗﻌﻤﻴﺪ دﻫﻨﺪه آﻏﺎز ﻣﻲﻛﻨﺪ‪ .‬آﻧﻬﺎ ﺑﻪ ﻫﻨﮕﺎﻣﻲ ﻛﻪ ﻫﻴﺮودﻳﺲ‬
‫ﻛﺒﻴﺮ ﻇﺎﻟﻢ‪ ،‬ﭘﺎدﺷﺎه ﻳﻬﻮد ﻳﻪ ﺑﻮد‪ ،‬ﻣﻲزﻳﺴﺘﻨﺪ‪ .‬او ادوﻣﻲ و ﺑﻪ ﻋﺒﺎرﺗﻲ از ﻧﺴﻞ ﻋﻴﺴﻮ ﺑﻮد‪.‬‬
‫زﻛﺮﻳﺎ )ﺑﻪ ﻣﻌﻨﺎي ﺧﺪاوﻧﺪ ﺑﻪ ﻳﺎد ﻣﻲآورد( ﻛﺎﻫﻦ و از ﻓﺮﻗﻪ اﺑﻴﺎ ﺑﻮد‪ ،‬ﻳﻜﻲ از ﻫﻤﺎن ﻛﺴﺎﻧﻲ ﻛﻪ ﺧﻮاﻧﺪه ﺷﺪه‬
‫ﺑﻮد ﺗﺎ ﺳﺎﻟﻲ دو ﺑﺎر ﻳﻌﻨﻲ از ﺳﺒﺖ ﺗﺎ ﺳﺒﺖ ﺑﻌﺪي در ﻫﻴﻜﻞ اورﺷﻠﻴﻢ ﺧﺪﻣﺖ ﻧﻤﺎﻳﺪ‪ .‬در آن زﻣﺎن ﻛﺎﻫﻨﺎن ﺑﺴﻴﺎري‬
‫ﺑﻮدﻧﺪ ﻛﻪ اﻳﻦ اﻓﺘﺨﺎر ﻧﺼﻴﺒﺸﺎن ﻣﻲﺷﺪ ﺗﺎ ﺗﻨﻬﺎ ﻳﻚ ﺑﺎر در ﻃﻮل زﻧﺪﮔﻴﺸﺎن در ﻗﺪساﻻﻗﺪاس ﺑﺨﻮر ﺑﺴﻮزاﻧﻨﺪ‪.‬‬
‫اﻟﻴﺼﺎﺑﺎت )ﺑﻪ ﻣﻌﻨﺎي ﻗﺴﻢ ﺧﺪا( ﻧﻴﺰ از ﻧﺴﻞ ﺧﺎﻧﻮاده ﻛﻬﺎﻧﺘﻲ ﻫﺎرون ﺑﻮد‪ .‬او و ﺷﻮﻫﺮش از ﻳﻬﻮدﻳﺎن ﺳﺮﺳﭙﺮده‬
‫ﺑﻮدﻧﺪ‪ ،‬ﻛﻪ ﺻﺎدﻗﺎﻧﻪ ﺑﻪ ﻧﻮﺷﺘﻪﻫﺎي ﻋﻬﺪﻋﺘﻴﻖ ﻋﻤﻞ ﻣﻲﻛﺮدﻧﺪ‪ ،‬ﭼﻪ از ﻧﻈﺮ اﺧﻼﻗﻲ و ﭼﻪ در ﺑﺠﺎ آوردن ﻣﺮاﺳﻢ‪ .‬اﻟﺒﺘﻪ‪،‬‬
‫آﻧﻬﺎ ﺑﻲﮔﻨﺎه ﻧﺒﻮدﻧﺪ‪ ،‬اﻣﺎ ﻫﻨﮕﺎﻣﻲ ﻛﻪ ﮔﻨﺎه ﻣﻲﻛﺮدﻧﺪ‪ ،‬ﻣﻄﻤﺌﻨﺎً ﻗﺮﺑﺎﻧﻲ ﮔﺬراﻧﻴﺪه و ﻳﺎ اﻳﻨﻜﻪ آﺋﻴﻨﻲ ﻛﻪ در ﻛﻼم ﮔﻔﺘﻪ ﺷﺪه‬
‫ﺑﻮد را ﺑﺠﺎ ﻣﻲآوردﻧﺪ‪.‬‬
‫‪ 7:1‬اﻳﻦ زوج ”ﻓﺮزﻧﺪي“ ﻧﺪاﺷﺘﻨﺪ‪ ،‬ﻛﻪ اﻳﻦ اﻣﺮ در ﻧﺰد ﻳﻬﻮدﻳﺎن ﻧﻨﮓ ﺑﻪ ﺷﻤﺎر ﻣﻲآﻣﺪ‪ .‬ﻟﻮﻗﺎي ﻃﺒﻴﺐ ﻋﻠﺖ‬
‫ﺑﻲﻓﺮزﻧﺪي آﻧﻬﺎ را ﻧﺎزا ﺑﻮدن اﻟﻴﺼﺎﺑﺎت ذﻛﺮ ﻣﻲﻛﻨﺪ‪ .‬و اﻳﻦ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻛﻪ آﻧﻬﺎ ﻫﺮ دو دﻳﺮﻳﻨﻪ ﺳﺎل ﺑﻮدﻧﺪ‪ ،‬ﻣﺸﻜﻞ را دو‬
‫ﭼﻨﺪان ﻣﻲﻛﺮد ‪.‬‬
‫‪ 10-8:1‬روزي زﻛﺮﻳﺎ در ﻫﻴﻜﻞ ﻣﺸﻐﻮل اﻧﺠﺎم ﻓﺮاﻳﺾ ﺧﻮد ﺑﻮد ﻛﻪ ﺑﺮاي ﺳﻮزاﻧﺪن ﺑﺨﻮر در ﻗﺪس ﺧﺪاوﻧﺪ‬
‫اﻧﺘﺨﺎب ﺷﺪ‪ .‬ﻗﻮم ﺑﻴﺮون ﻫﻴﻜﻞ ﺟﻤﻊ ﺷﺪه و ﻋﺒﺎدت ﻣﻲﻛﺮدﻧﺪ‪ .‬ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻧﻤﻲآﻳﺪ ﻛﻪ ﻛﺴﻲ دﻗﻴﻘﺎً از زﻣﺎن دﻗﻴﻖ‬
‫ﺳﻮزاﻧﺪن ﺑﺨﻮر اﻃﻼع داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ‪.‬‬
‫ﺑﺴﻴﺎر ﺟﺎﻟﺐ اﺳﺖ ﻛﻪ ﺑﺪاﻧﻴﻢ اﻳﻦ اﻧﺠﻴﻞ ﺑﺎ ﻋﺒﺎدت ﻗﻮم در ﻫﻴﻜﻞ آﻏﺎز ﻣﻲﺷﻮد و ﺑﺎ ﭘﺮﺳﺘﺶ ﺧﺪا ﺗﻮﺳﻂ ﻗﻮم‬

‫در ﻫﻴﻜﻞ ﭘﺎﻳﺎن ﻣﻲﻳﺎﺑﺪ‪ .‬ﺑﺎبﻫﺎي ﺑﻴﻦ اﻳﻦ دو آﻳﻪ ﺑﻪ ﻣﺎ ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ ﻛﻪ ﭼﮕﻮﻧﻪ دﻋﺎﻫﺎﻳﺸﺎن در ﺷﺨﺺ و ﻛﺎر ﺧﺪاوﻧﺪ‬
‫ﻋﻴﺴﻲ ﭘﺎﺳﺦ داده ﺷﺪ‪.‬‬
‫‪ 14-11:1‬ﻫﻨﮕﺎﻣﻲ ﻛﻪ ﻛﺎﻫﻦ و ﻗﻮم در دﻋﺎ ﺑﺴﺮ ﻣﻲﺑﺮﻧﺪ‪ ،‬زﻣﺎن و ﺷﺮاﻳﻂ ﺑﺮاي ﻣﻜﺎﺷﻔﻪ اﻟﻬﻲ ﻣﻨﺎﺳﺐ اﺳﺖ‪.‬‬
‫ﻓﺮﺷﺘﻪ ﺧﺪاوﻧﺪ ﺑﻪ ﻃﺮف راﺳﺖ ﻣﺬﺑﺢ ﺑﺨﻮر اﻳﺴﺘﺎده ﺑﺮ وي ﻇﺎﻫﺮ ﮔﺸﺖ‪ .‬ﺟﺎﻳﮕﺎه ﻟﻄﻒ و ﻋﻨﺎﻳﺖ اﻟﻬﻲ‪-‬زﻛﺮﻳﺎ اﺑﺘﺪا‬
‫ﺗﺮﺳﺎن ﮔﺸﺖ‪ :‬ﻫﻴﭻ ﻳﻚ از ﻫﻤﻘﻄﺎران وي ﺗﺎﻛﻨﻮن ﻓﺮﺷﺘﻪاي ﻧﺪﻳﺪه ﺑﻮد‪ .‬اﻣﺎ ﻓﺮﺷﺘﻪ ﺑﺎ اﺧﺒﺎر ﺷﮕﻔﺖ اﻧﮕﻴﺰي ﺑﻪ او‬
‫اﻃﻤﻴﻨﺎن ﺑﺨﺸﻴﺪ‪ .‬اﻟﻴﺼﺎﺑﺎت ﭘﺴﺮي ﺧﻮاﻫﺪ زاﻳﻴﺪ‪ ،‬ﺑﻪ ﻧﺎم ﻳﺤﻴﻲ )ﻟﻄﻒ ﻳﺎ ﻓﻴﺾ ﻳﻬﻮه(‪ .‬او ﻋﻼوه ﺑﺮ اﻳﻨﻜﻪ ﺑﺮاي‬
‫واﻟﺪﻳﻦ ﺧﻮد ﺧﻮﺷﻲ و ﺷﺎدي ﺑﻪ ارﻣﻐﺎن ﻣﻲآورد‪ ،‬ﺑﺮاي ﺑﺴﻴﺎري ﻧﻴﺰ ﻣﺎﻳﻪ ﺳﺮور ﺧﻮاﻫﺪ ﺑﻮد‪.‬‬
‫‪ 15:1‬اﻳﻦ ﻛﻮدك در ﺣﻀﻮر ﺧﺪاوﻧﺪ ﺑﺰرگ ﺧﻮاﻫﺪ ﺑﻮد )ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺰرﮔﻲاي ﻛﻪ اﻫﻤﻴﺖ دارد(‪ .‬او ﭘﻴﺶ از ﻫﺮ ﭼﻴﺰ‬
‫ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ وﻗﻒ ﺷﺨﺼﻲ ﺧﻮد ﺑﻪ ﺧﺪا ﺑﺰرگ اﺳﺖ‪ ،‬او ﺷﺮاب )ﺳﺎﺧﺘﻪ ﺷﺪه از اﻧﮕﻮر( و ﻣﺴﻜﺮي )ﺳﺎﺧﺘﻪ ﺷﺪه از‬
‫ﮔﻨﺪم( ﻧﺨﻮاﻫﺪ ﻧﻮﺷﻴﺪ‪.‬‬
‫دوم اﻳﻨﻜﻪ او در ﭘﺮي روﺣﺎﻧﻲ ﺑﺰرگ ﺧﻮاﻫﺪﺑﻮد‪ ،‬او ﭘﺮ از روحاﻟﻘﺪس ﺧﻮاﻫﺪ ﺑﻮد‪ ،‬ﺣﺘﻲ از ﺷﻜﻢ ﻣﺎدر‬
‫ﺧﻮد)اﻳﻦ ﺑﺪان ﻣﻌﻨﺎ ﻧﻴﺴﺖ ﻳﺤﻴﻲ از ﻫﻤﺎن ﺑﺪو ﺗﻮﻟﺪ ﻧﺠﺎت ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺑﻮد‪ ،‬ﺑﻠﻜﻪ روح ﺧﺪا از ﻫﻤﺎن اﺑﺘﺪا در وي ﺑﻮد ﺗﺎ‬
‫او را ﺑﺮاي ﺧﺪﻣﺖ ﺧﺎص ﺧﻮد ﻳﻌﻨﻲ ﻧﺪا دﻫﻨﺪه ﻣﺴﻴﺢ آﻣﺎده ﺳﺎزد(‪.‬‬
‫‪ 17-16:1‬ﺳﻮم اﻳﻨﻜﻪ او در ﻣﻘﺎم ﻣﻨﺎدي ﻣﺴﻴﺢ‪ ،‬ﺑﺰرگ ﺧﻮاﻫﺪ ﺑﻮد‪ .‬او ﺑﺴﻴﺎر از ﺑﻨﻲاﺳﺮاﺋﻴﻞ را ﺑﻪ ﺳﻮي‬
‫ﺧﺪاوﻧﺪ ﺧﺪاي اﻳﺸﺎن ﺧﻮاﻫﺪ ﺑﺮﮔﺮداﻧﻴﺪ‪ .‬ﺧﺪﻣﺖ او ﻫﻤﺎﻧﻨﺪ ﺧﺪﻣﺖ اﻳﻠﻴﺎ ﺧﻮاﻫﺪ ﺑﻮد‪ ،‬ﻫﻤﺎن ﻧﺒﻲ ﻛﻪ ﺧﻮاﺳﺖ ﺗﺎ ﻗﻮم‬
‫را ﺑﺎ ﺗﻮﺑﻪ از ﮔﻨﺎﻫﺎن ﺑﻪ راﺑﻄﻪ ﺻﺤﻴﺢ ﺑﺎ ﺧﺪا ﺑﺎزﮔﺮداﻧﺪ‪ .‬ﻫﻤﺎن ﮔﻮﻧﻪ ﻛﻪ ﺟﻲ‪ .‬ﻛﻠﻤﻦ ﻻك )‪(G. Coleman Luck‬‬

‫ﺧﺎﻃﺮ ﻧﺸﺎن ﻣﻲﺳﺎزد‪:‬‬
‫ﻣﻮﻋﻈﻪ او واﻟﺪﻳﻦ ﺑﻲ اﺣﺘﻴﺎط را وادار ﺧﻮاﻫﺪ ﻧﻤﻮد ﺗﺎ ﺑﻪ اﻣﻮر روﺣﺎﻧﻲ ﻓﺮزﻧﺪان ﺧﻮدﺗﻮﺟﻪ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ‪ .‬او ﻫﻢﭼﻨﻴﻦ دلﻫﺎي‬
‫ﻧﺎﻓﺮﻣﺎن و ﻧﺎﻣﻄﻴﻊ ﻓﺮزﻧﺪان را ﺑﻪ ”ﺣﻜﻤﺖ ﻋﺎدﻻن“ ﺑﺮﻣﻲﮔﺮداﻧﺪ‪.‬‬

‫ﺑﻪ ﺑﻴﺎن دﻳﮕﺮ او در ﭘﻲ آن ﺑﻮد ﺗﺎ ﮔﺮوﻫﻲ از اﻳﻤﺎنداران را از ﻣﻴﺎن ﺟﻬﺎن ﺑﺮاي ﻇﻬﻮر ﺧﺪاوﻧﺪ آﻣﺎده ﺳﺎزد‪ .‬و‬
‫اﻳﻦ ﻣﻲﺗﻮاﻧﺪ ﺧﺪﻣﺘﻲ ﺑﺴﻴﺎر ارزﺷﻤﻨﺪ ﺑﺮاي ﻣﺎ ﺑﺎﺷﺪ‪.‬‬
‫ﺗﻮﺟﻪ ﻧﻤﺎﺋﻴﺪ ﻛﻪ ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺑﻪ ﻃﻮر ﻏﻴﺮﻣﺴﺘﻘﻴﻢ اﻟﻮﻫﻴﺖ ﻣﺴﻴﺢ در آﻳﺎت ‪ 17-16‬ﺑﻴﺎن ﺷﺪه اﺳﺖ‪ .‬آﻳﻪ ‪ 16‬ﺑﻪ ﻣﺎ‬
‫ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ ﻛﻪ ﻳﺤﻴﻲ ﺑﺴﻴﺎري از ﺑﻨﻲاﺳﺮاﺋﻴﻞ را ﺑﻪ ﺳﻮي ﺧﺪاوﻧﺪ ﺧﺪاي اﻳﺸﺎن ﺧﻮاﻫﺪ ﺑﺮﮔﺮداﻧﻴﺪ‪ .‬ﺳﭙﺲ آﻳﻪ ‪ 17‬ﺑﻪ ﻣﺎ‬
‫ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ ﻛﻪ ﻳﺤﻴﻲ ﭘﻴﺶ روي وي ﺧﻮاﻫﺪ ﺧﺮاﻣﻴﺪ‪ .‬ﺿﻤﻴﺮ ”وي“ ﺑﻪ ﭼﻪ ﻛﺴﻲ اﺷﺎره ﻣﻲﻛﻨﺪ؟ واﺿﺢ اﺳﺖ ﻛﻪ ﺑﺮ‬
‫”ﺧﺪاوﻧﺪ ﺧﺪاﻳﺸﺎن“ در آﻳﻪ ﻗﺒﻠﻲ‪ .‬و ﺑﻪ ﻫﻤﻴﻦ ﺳﺒﺐ اﺳﺖ ﻛﻪ ﻣﺎ ﻳﺤﻴﻲ را ﻧﺪا دﻫﻨﺪه ”ﻋﻴﺴﻲ“ ﻣﻲﺷﻨﺎﺳﻴﻢ‪ .‬ﭘﺲ‬
‫ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺑﺴﻴﺎر روﺷﻦ اﺳﺖ ﻋﻴﺴﻲ ﺧﺪا اﺳﺖ‪.‬‬
‫‪ 18:1‬در ﻧﻈﺮ زﻛﺮﻳﺎي ﭘﺎ ﺑﻪ ﺳﻦ ﮔﺬاﺷﺘﻪ اﻳﻦ وﻋﺪه ﻣﺤﺎل آﻣﺪ‪ .‬ﭼﻪ او و ﭼﻪ ﻫﻤﺴﺮش ﺑﺮاي ﺑﻪ دﻧﻴﺎآوردن‬
‫ﻓﺮزﻧﺪ‪ ،‬ﭘﻴﺮﺑﻮدﻧﺪ‪ .‬ﺳﺌﻮال ﺣﺰن اﻧﮕﻴﺰ او ﺑﻴﺎﻧﮕﺮ ﺷﻚ ﻣﺤﺒﻮس در دل او ﺑﻮد‪.‬‬
‫‪ 19:1‬ﻓﺮﺷﺘﻪ ﺑﺎ ﻣﻌﺮﻓﻲ ﺧﻮد ﺑﻪ ﻋﻨﻮان ﺟﺒﺮاﺋﻴﻞ )ﻗﻮي در ﺧﺪا( ﺑﻪ ﺳﺌﻮال او ﭘﺎﺳﺦ ﮔﻔﺖ‪ .‬ﮔﺮ ﭼﻪ ﻏﺎﻟﺒﺎً او را‬
‫ﺻﺪراﻟﻤﻼﺋﻚ ﻣﻲداﻧﻨﺪ‪ ،‬اﻣﺎ در ﻛﺘﺎبﻣﻘﺪس ﺗﻨﻬﺎ از او ﺑﻪ ﻋﻨﻮان ﻓﺮﺷﺘﻪاي ﻛﻪ در ﺣﻀﻮر ﺧﺪا ﻣﻲاﻳﺴﺘﺪ و ﻓﺮﺷﺘﻪاي‬

‫ﻛﻪ از ﺳﻮي ﺧﺪا ﺑﺮاي اﻧﺴﺎن ﭘﻴﻐﺎم ﻣﻲآورد ﻣﻌﺮﻓﻲ ﺷﺪه اﺳﺖ )داﻧﻴﺎل ‪.(21:9 ،16:8‬‬
‫‪ 20:1‬از آﻧﺠﺎﺋﻲ ﻛﻪ زﻛﺮﻳﺎ ﺷﻚ ﻧﻤﻮده ﺑﻮد‪ ،‬ﺗﺎ ﺑﻪ ﻫﻨﮕﺎم وﻻدت ﻧﻮزاد ﻳﺎراي ﺳﺨﻦ ﮔﻔﺘﻦ ﻧﺪاﺷﺖ‪ .‬ﻫﺮﮔﺎه‬
‫اﻳﻤﺎنداران در دام ﺷﻚ ﺑﻪ ﻛﻼم ﺧﺪا ﮔﺮﻓﺘﺎر ﻣﻲﺷﻮﻧﺪ‪ ،‬ﻧﻪ ﻣﻲﺗﻮاﻧﻨﺪ ﺷﻬﺎدت دﻫﻨﺪ و ﻧﻪ ﺳﺮود ﺑﺨﻮاﻧﻨﺪ‪ .‬ﺑﻲاﻋﺘﻘﺎدي‬
‫ﻟﺐﻫﺎ را ﺑﻪ ﻫﻢ ﻣﻲدوزد‪ ،‬و ﺗﺎ ﻫﻨﮕﺎﻣﻲ ﻛﻪ ﭼﺸﻤﻪ اﻳﻤﺎن در ﭘﺮﺳﺘﺶ و ﺷﻬﺎدت ﺟﺎري ﻧﺸﻮد ﻫﻤﺎن ﮔﻮﻧﻪ ﺑﺴﺘﻪ‬
‫ﻣﻲﻣﺎﻧﺪ‪.‬‬
‫‪ 22-21:1‬ﺧﺎرج از ﻫﻴﻜﻞ‪ ،‬ﻗﻮم ﺑﻲﺻﺒﺮاﻧﻪ اﻧﺘﻈﺎر ﻣﻲﻛﺸﻴﺪﻧﺪ‪ ،‬ﭼﺮا ﻛﻪ ﻏﺎﻟﺒﺎً ﻛﺎﻫﻨﻲ ﻛﻪ ﺑﺨﻮر ﻣﻲﺳﻮزاﻧﻴﺪ ﺧﻴﻠﻲ‬
‫زودﺗﺮ ﺑﺎز ﻣﻲﮔﺸﺖ‪ .‬زﻛﺮﻳﺎ ﭘﺲ از اﻳﻨﻜﻪ ﺑﻴﺮون آﻣﺪ‪ ،‬ﺑﺎ اﺷﺎرات دﺳﺖ ﺑﺎ آﻧﻬﺎ ﺳﺨﻦ ﮔﻔﺖ‪ .‬ﺳﭙﺲ ﻗﻮم ﭘﻲ ﺑﺮدﻧﺪ ﻛﻪ‬
‫در ﻗﺪس روﻳﺎﻳﻲ دﻳﺪه اﺳﺖ‪.‬‬
‫‪ 23:1‬ﻛﺎﻫﻦ ﭘﺲ از اﻳﻨﻜﻪ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ وﻇﺎﻳﻒ ﺧﻮد را در ﻫﻴﻜﻞ ﺑﻪ اﻧﺠﺎم رﺳﺎﻧﻴﺪ‪ ،‬ﺑﻪ ﺧﺎﻧﻪ ﺑﺎزﮔﺸﺖ‪ ،‬و ﻫﻤﺎن‬
‫ﮔﻮﻧﻪ ﻛﻪ ﻓﺮﺷﺘﻪ ﭘﻴﺸﮕﻮﻳﻲ ﻛﺮده ﺑﻮد ﻧﺘﻮاﻧﺴﺖ ﺳﺨﻦ ﺑﮕﻮﻳﺪ‪.‬‬
‫‪ 25-24:1‬ﻫﻨﮕﺎﻣﻲ ﻛﻪ اﻟﻴﺼﺎﺑﺎت ﺣﺎﻣﻠﻪ ﺷﺪ‪ ،‬ﺑﻪ ﻣﺪت ﭘﻨﺞ ﻣﺎه در ﺧﺎﻧﻪ ﭘﻨﻬﺎن ﻣﺎﻧﺪ‪ ،‬و ﺑﺎ ﺧﻮد ﺷﺎد ﺑﻮد ﻛﻪ‬
‫ﺧﺪاوﻧﺪ او را ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺗﺎ ﻧﻨﮓ ﻧﺎزاﻳﻲ را از او ﺑﺮدارد‪.‬‬

‫ب( اﻋﻼم ﺗﻮﻟﺪ ﭘﺴﺮ اﻧﺴﺎن )‪(38-26:1‬‬
‫‪ 27-26:1‬در ﻣﺎه ﺷﺸﻢ‪ ،‬ﺟﺒﺮاﺋﻴﻞ ﭘﺲ از اﻳﻨﻜﻪ ﺑﺮ زﻛﺮﻳﺎ ﻇﺎﻫﺮ ﺷﺪ )ﻳﺎ ﭘﺲ از اﻳﻨﻜﻪ اﻟﻴﺼﺎﺑﺎت ﺣﺎﻣﻠﻪ ﺷﺪ(‪،‬‬
‫اﻳﻨﺒﺎر ﺑﺮ ﺑﺎﻛﺮهاي ﺑﻪ ﻧﺎم ﻣﺮﻳﻢ ﻛﻪ در ﺷﻬﺮ ﻧﺎﺻﺮه زﻧﺪﮔﻲ ﻣﻲﻛﺮد در ﻧﻮاﺣﻲ ﺟﻠﻴﻞ ﻇﺎﻫﺮ ﮔﺸﺖ‪ .‬ﻣﺮﻳﻢ ﻧﺎﻣﺰد ﻣﺮدي‬
‫ﺑﻪ ﻧﺎم ﻳﻮﺳﻒ از ﺗﺒﺎر داود ﺑﻮد‪ ،‬ﻛﺴﻲ ﻛﻪ ﺣﺘﻲ اﮔﺮ ﭼﻪ ﻧﺠﺎري ﺑﻴﺶ ﻧﺒﻮد اﻣﺎ ﺣﻘﻮق ﻗﺎﻧﻮﻧﻲ ﺗﺎج و ﺗﺨﺖ داود را ﺑﻪ‬
‫ارث ﻣﻲﺑﺮد‪ .‬در آن دوران ﻧﺎﻣﺰدي ﺣﺘﻲ از ﻋﻘﺪ اﻣﺮوزي ﺑﺴﻴﺎر ﻣﻌﺘﺒﺮﺗﺮ ﺑﻮد‪ .‬در ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎ ﺣﻜﻤﻲ ﻣﺸﺎﺑﻪ‬
‫ﻃﻼق ﻣﻲﺷﺪ آن را ﺷﻜﺴﺖ‪.‬‬
‫‪ 28:1‬ﻓﺮﺷﺘﻪ ﻣﺮﻳﻢ را اي ﻧﻌﻤﺖ رﺳﻴﺪه ﻣﻲﺧﻮاﻧﺪ‪ ،‬ﻛﺴﻲ ﻛﻪ ﺧﺪاوﻧﺪ ﻧﻈﺮ ﺧﺎﺻﻲ ﺑﻪ او داﺷﺖ‪ .‬دو ﻧﻜﺘﻪ را ﺑﺎﻳﺪ‬
‫در اﻳﻨﺠﺎ ﻣﻮرد ﺗﻮﺟﻪ ﻗﺮار دﻫﻴﻢ‪ (1 :‬ﻓﺮﺷﺘﻪ ﻣﺮﻳﻢ را ﻧﭙﺮﺳﺘﻴﺪ و ﻧﻪ او را دﻋﺎ ﻧﻤﻮد ﺗﻨﻬﺎ او را ﺗﺤﻴﺖ ﮔﻔﺖ ‪ (2‬او‬
‫ﻧﮕﻔﺖ ﻛﻪ ﻣﺮﻳﻢ ”ﭘﺮ از ﻓﻴﺾ“ اﺳﺖ‪ ،‬ﺑﻠﻜﻪ ”ﻣﺒﺎرك ﻫﺴﺘﻲ‪“.‬‬
‫‪ 30-29:1‬ﭘﻴﺪاﺳﺖ ﻛﻪ ﻣﺮﻳﻢ از ﺗﺤﻴﺖ ﻓﺮﺷﺘﻪ ﻣﻀﻄﺮب ﮔﺸﺖ و در ﺷﮕﻔﺖ ﺑﻮد ﻛﻪ ﻣﻘﺼﻮد او ﭼﻴﺴﺖ‪.‬‬
‫ﻓﺮﺷﺘﻪ ﺗﺮس او را آرام ﻛﺮد‪ ،‬ﺳﭙﺲ ﺑﻪ او ﮔﻔﺖ ﻛﻪ ﺧﺪا او را ﺑﺮﮔﺰﻳﺪه ﺗﺎ ﻣﺎدر ﻣﺴﻴﺢ ﻣﻮﻋﻮد ﺑﺎﺷﺪ‪.‬‬
‫‪ 33-31:1‬ﺑﻪ اﻳﻦ ﺣﻘﺎﻳﻖ ﭘﺮ اﻫﻤﻴﺖ ﻛﻪ در اﻳﻦ اﻋﻼن ﺟﺎي ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺗﻮﺟﻪ ﻧﻤﺎﻳﻴﺪ‪:‬‬
‫اﻧﺴﺎﻧﻴﺖ واﻗﻌﻲ ﻣﺴﻴﺢ‪ :‬ﺣﺎﻣﻠﻪ ﺷﺪه‪ ،‬ﭘﺴﺮي ﺧﻮاﻫﻲ زاﺋﻴﺪ‪.‬‬
‫اﻟﻮﻫﻴﺖ و ﺧﺪﻣﺖ او در ﻣﻘﺎم ﻧﺠﺎتدﻫﻨﺪه‪ :‬او را ﻋﻴﺴﻲ ﺧﻮاﻫﻲ ﻧﺎﻣﻴﺪ‪.‬‬
‫ﺑﺰرﮔﻲ او‪ :‬او ﺑﺰرگ ﺧﻮاﻫﺪ ﺑﻮد‪ ،‬ﭼﻪ در ﺷﺨﺼﻴﺖ و ﭼﻪ در ﻛﺎر‪.‬‬
‫ﻫﻮﻳﺖ او ﺑﻪ ﻋﻨﻮان ﭘﺴﺮ ﺧﺪ‪ :‬ﺑﻪ ﭘﺴﺮ ﺣﻀﺮت اﻋﻠﻲ ﻣﺴﻤﻲ ﺷﻮد‪.‬‬

‫ﻧﺴﺒﺖ دادن ﺗﺨﺖ داود ﺑﻪ او‪ :‬ﺧﺪاوﻧﺪ ﺧﺪا ﺗﺨﺖ ﭘﺪرش را ﺑﻪ او ﻋﻄﺎ ﺧﻮاﻫﺪ ﻓﺮﻣﻮد‪ .‬اﻳﻦ اﻣﺮ ﻣﺴﻴﺢ ﺑﻮدن‬
‫وي را ﺛﺎﺑﺖ ﻣﻲﻛﻨﺪ‪.‬‬
‫ﭘﺎدﺷﺎﻫﻲ اﺑﺪي و ﺟﻬﺎﻧﻲ او‪ :‬او ﺑﺮ ﺧﺎﻧﺪان ﻳﻌﻘﻮب ﺗﺎ ﺑﻪ اﺑﺪ ﭘﺎدﺷﺎﻫﻲ ﺧﻮاﻫﺪ ﻛﺮد و ﺳﻠﻄﻨﺖ او را ﻧﻬﺎﻳﺖ‬
‫ﻧﺨﻮاﻫﺪ ﺑﻮد‪.‬‬
‫ﻣﺒﺮﻫﻦ اﺳﺖ ﻛﻪ آﻳﺎت ‪ 31‬و ‪32‬اﻟﻒ ﺑﻪ ﻇﻬﻮر اوﻟﻴﻪ ﻣﺴﻴﺢ اﺷﺎره دارﻧﺪ‪ ،‬در ﺣﺎﻟﻲ ﻛﻪ آﻳﺎت ‪32‬ب و ‪33‬‬
‫ﺗﻮﺻﻴﻔﻲ اﺳﺖ از ﺑﺎزﮔﺸﺖ ﺛﺎﻧﻮي او در ﻣﻘﺎم ﺷﺎه ﺷﺎﻫﺎن و رب اﻻرﺑﺎب‪.‬‬
‫‪ 35-34:1‬ﺳﺌﻮال ﻣﺮﻳﻢ ”اﻳﻦ ﭼﮕﻮﻧﻪ ﻣﻲﺷﻮد؟“ از روي ﺷﮕﻔﺘﻲ ﺑﻮد و ﻧﻪ از روي ﺷﻚ‪ .‬ﭼﮕﻮﻧﻪ او‬
‫ﻣﻲﺗﻮاﻧﺴﺖ ﻓﺮزﻧﺪي ﺑﻪ دﻧﻴﺎ آورد در ﺣﺎﻟﻲ ﻛﻪ ﺑﺎ ﻫﻴﭻ ﻓﺮدي راﺑﻄﻪاي ﻧﺪاﺷﺖ؟ ﮔﺮﭼﻪ ﻓﺮﺷﺘﻪ ﺗﻮﺿﻴﺢ ﻓﺮاواﻧﻲ راﺟﻊ‬
‫ﺑﻪ اﻳﻦ ﻣﻮﺿﻮع ﻧﻤﻲدﻫﺪ اﻣﺎ ﭘﺎﺳﺦ ”ﺗﻮﻟﺪ از ﺑﺎﻛﺮه“ ﺑﻮد‪ .‬اﻳﻦ ﻣﻌﺠﺰه روحاﻟﻘﺪس ﺑﻮد‪ .‬روحاﻟﻘﺪس ﺑﺮ او ﺧﻮاﻫﺪ آﻣﺪ‬
‫و ﻗﻮت ﺣﻀﺮت اﻋﻠﻲ ﺑﺮ او ﺳﺎﻳﻪ ﺧﻮاﻫﺪ اﻓﻜﻨﺪ‪ .‬در ﭘﺎﺳﺦ ﺳﺌﻮال ﻣﺮﻳﻢ ”ﭼﮕﻮﻧﻪ ﻣﻲﺷﻮد“ ﻛﻪ در ﻧﺰد اﻧﺴﺎن ﻣﺤﺎل‬
‫ﺑﻮد‪-‬ﺟﻮاب ﺧﺪا ”روحاﻟﻘﺪس“ اﺳﺖ‪.‬‬
‫”از آن ﺟﻬﺖ آن ﻣﻮﻟﻮد ﻣﻘﺪس‪ ،‬ﭘﺴﺮ ﺧﺪا ﺧﻮاﻧﺪه ﺧﻮاﻫﺪ ﺷﺪ‪ “.‬ﭘﺲ در اﻳﻨﺠﺎ ﻋﺒﺎرت ﺑﻲﻧﻈﻴﺮي درﺑﺎره‬
‫ﺗﺠﺴﻢ دارﻳﻢ‪ .‬ﭘﺴﺮ ﻣﺮﻳﻢ‪ ،‬ﺧﺪاﻳﻲ ﺧﻮاﻫﺪ ﺑﻮد ﻛﻪ در ﺟﺴﻢ آﺷﻜﺎر ﻣﻲﺷﻮد‪ .‬زﺑﺎن از ﺑﻴﺎن رازي ﻛﻪ در اﻳﻨﺠﺎ ﻧﻬﻔﺘﻪ‬
‫ﻗﺎﺻﺮ اﺳﺖ‪.‬‬
‫‪ 37-36:1‬ﺳﭙﺲ ﻓﺮﺷﺘﻪ اﺧﺒﺎر اﻟﻴﺼﺎﺑﺎت‪ ،‬ﺧﻮﻳﺶ او را ﺑﺮ او ﻓﺎش ﻣﻲﺳﺎزد‪ ،‬اﻳﻨﻜﻪ اﻟﻴﺼﺎﺑﺎت در ﻣﺎه ﺷﺸﻢ‬
‫اﺳﺖ‪ ،‬ﻫﻤﺎن ﻛﺴﻲ ﻛﻪ ﻧﺎزا ﺑﻮد‪ .‬اﻳﻦ ﻣﻌﺠﺰه ﺑﻪ ﻣﺮﻳﻢ اﻃﻤﻴﻨﺎن ﻣﻲﺑﺨﺸﻴﺪ ﻛﻪ ” ﻧﺰد ﺧﺪا ﻫﻴﭻ اﻣﺮي ﻣﺤﺎل ﻧﻴﺴﺖ‪“.‬‬
‫‪ 38:1‬ﻣﺮﻳﻢ ﺑﺎ ﻓﺮوﺗﻨﻲ‪ ،‬ﺧﻮد را ﺗﺴﻠﻴﻢ اﺟﺮاي ﻫﺪف ﻓﻮقاﻟﻌﺎده ﺧﺪا ﻧﻤﻮد‪ .‬ﺳﭙﺲ ﻓﺮﺷﺘﻪ از ﻧﺰد او رﻓﺖ‪.‬‬

‫پ( دﻳﺪار ﻣﺮﻳﻢ از اﻟﻴﺼﺎﺑﺎت )‪(45-39:1‬‬
‫‪ 40-39:1‬ﻛﻼم ﻧﻤﻲﮔﻮﻳﺪ ﻛﻪ ﭼﺮا ﻣﺮﻳﻢ ﺑﻪ دﻳﺪار اﻟﻴﺼﺎﺑﺎت ﻣﻲرود‪ .‬ﺷﺎﻳﺪ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﺟﻠﻮﮔﻴﺮي از رﺳﻮاﺋﻲ ﻛﻪ‬
‫ﻧﺎﺧﻮاﺳﺘﻪ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ آﺷﻜﺎر ﺷﺪن وﺿﻌﻴﺖ او در ﻧﺎﺻﺮه ﺷﺎﻳﻊ ﺷﺪه ﺑﻮد‪ .‬اﮔﺮ ﭼﻨﻴﻦ ﻓﺮﺿﻲ درﺳﺖ ﺑﺎﺷﺪ ﭘﺲ ﺗﺤﻴﺖ‬
‫اﻟﻴﺼﺎﺑﺎت و ﻣﻬﺮﺑﺎﻧﻲ او ﺑﺮاي ﻣﺎ ارزﺷﻲ دو ﭼﻨﺪان ﺧﻮاﻫﺪ داﺷﺖ‪.‬‬
‫‪ 41:1‬ﺑﻪ ﻣﺤﺾ اﻳﻨﻜﻪ اﻟﻴﺼﺎﺑﺎت ﺻﺪاي ﻣﺮﻳﻢ را ﺷﻨﻴﺪ‪ ،‬ﻃﻔﻞ در رﺣﻢ او ﺑﻪ ﺣﺮﻛﺖ درآﻣﺪ‪ ،‬واﻛﻨﺶ اﺳﺮارآﻣ ﻴﺰ‬
‫و ﺧﻮدﺟﻮش ﻧﺪا دﻫﻨﺪه ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ ﻣﺴﻴﺤﺎ ﭘﻴﺶ از اﻳﻨﻜﻪ ﺑﻪ دﻧﻴﺎ ﺑﻴﺎﻳﻨﺪ‪ .‬اﻟﻴﺼﺎﺑﺎت از روحاﻟﻘﺪس ﭘﺮ ﺷﺪ‪ ،‬ﺑﻪ ﻋﺒﺎرﺗﻲ‬
‫روحاﻟﻘﺪس ﺑﺮ او ﺗﺴﻠﻂ ﻳﺎﻓﺖ و ﺳﺨﻨﺎن و اﻋﻤﺎل او را در ﻛﻨﺘﺮل ﺧﻮد ﮔﺮﻓﺖ‪.‬‬
‫در ﺑﺎب اول ﺳﻪ ﺷﺨﺼﻴﺖ از روحاﻟﻘﺪس ﭘﺮ ﺷﺪﻧﺪ‪ :‬ﻳﺤﻴﻲ ﺗﻌﻤﻴﺪدﻫﻨﺪه )آﻳﻪ ‪ ،(15‬اﻟﻴﺼﺎﺑﺎت )آﻳﻪ ‪ (41‬و‬
‫زﻛﺮﻳﺎ )آﻳﻪ ‪.(67‬‬
‫ﻳﻜﻲ از ﻧﺸﺎﻧﻪﻫﺎي زﻧﺪﮔﻲ ﭘﺮ از روح ﺳﺨﻦ ﮔﻔﺘﻦ ﺑﻪ ﻣﺰاﻣﻴﺮ‪ ،‬ﺗﺴﺒﻴﺤﺎت و ﺳﺮودﻫﺎي روﺣﺎﻧﻲ اﺳﺖ‬
‫)اﻓﺴﺴﻴﺎن ‪ .(19-18:5‬از اﻳﻦ رو ﻳﺎﻓﺘﻦ ﺳﻪ ﺳﺮود در اﻳﻦ ﺑﺎب و ﻧﻴﺰ دو ﺳﺮود در ﺑﺎب ﺑﻌﺪي ﻧﺒﺎﻳﺪ ﻣﻮﺟﺐ ﺷﮕﻔﺘﻲ‬

‫ﻣﺎ ﺷﻮد‪ .‬ﺑﻪ ﻃﻮر ﻛﻠﻲ ﭼﻬﺎر ﺳﺮود از اﻳﻦ ﺳﺮودﻫﺎ ﺑﺎ ﻧﺎم ﻻﺗﻴﻦ ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ ﺷﺪهاﻧﺪ ﻛﻪ در واﻗﻊ از ﺳﻄﺮ اول آﻧﻬﺎ ﮔﺮﻓﺘﻪ‬
‫ﺷﺪه اﺳﺖ‪ (1) :‬ﺗﺤﻴﺖ اﻟﻴﺼﺎﺑﺎت ]‪ (2) ،[45-42:1‬ﺳﺘﺎﻳﺶ ﻣﺮﻳﻢ )ﺗﻤﺠﻴﺪ( ‪(3) ،[55-46:1] Magnificat‬ﻣﺘﺒﺎرك‬
‫ﺑﺎد ‪ (4) ،[79-68:1] Benedictus‬ﺧﺪا را در اﻋﻠﻲ ﻋﻠﻴﻴﻦ ﺟﻼل ﺑﺎد ‪ ،[14:2] Gloria in Excelcis Deo‬و )‪(5‬‬
‫اﻟﺤﺎل ﻣﺮا رﺧﺼﺖ ده ‪. [32-29:2] Nunc Dimittis‬‬
‫‪ 45-42‬اﻟﻴﺼﺎﺑﺎت ﻛﻪ ﺑﺎ اﻟﻬﺎم ﺧﺎص روح ﺧﺪا ﺳﺨﻦ ﻣﻲﮔﻔﺖ ﻣﺮﻳﻢ را ”ﻣﺎدر ﺧﺪاوﻧﺪ ﻣﻦ“ ﻧﺎﻣﻴﺪ و ﺑﺪﻳﻦ‬
‫وﺳﻴﻠﻪ ﺑﻪ او ﺗﺤﻴﺖ ﮔﻔﺖ‪ .‬ﻫﻴﭻ آﺛﺎري از ﺣﺴﺎدت در دل او ﻳﺎﻓﺖ ﻧﻤﻲﺷﻮد‪ ،‬ﺗﻨﻬﺎ ﻣﻲﺗﻮان ﺷﺎدي و ﺧﻮﺷﻲ در دل‬
‫او ﻳﺎﻓﺖ‪ ،‬ﺷﺎدي از اﻳﻨﻜﻪ آن ﻃﻔﻞ ﺧﺪاوﻧﺪ او ﺧﻮاﻫﺪ ﺑﻮد‪ .‬ﻣﺮﻳﻢ در ﻣﻴﺎن زﻧﺎن ﻣﺒﺎرك ﺑﻮد ﭼﺮا ﻛﻪ اﻓﺘﺨﺎر زاﻳﻴﺪن‬
‫ﻣﺴﻴﺢ ﻧﺼﻴﺐ او ﮔﺮدﻳﺪه ﺑﻮد‪ .‬ﺛﻤﺮه رﺣﻢ او ﻣﺒﺎرك ﺧﻮاﻫﺪ ﺑﻮد زﻳﺮا او ﺧﺪاوﻧﺪ و ﻧﺠﺎتدﻫﻨﺪه ﺑﻮد‪ .‬ﻛﺘﺎبﻣﻘﺪس‬
‫ﻫﻴﭽﮕﺎه ﻣﺮﻳﻢ را ”ﻣﺎدر ﺧﺪا“ ﻧﻤﻲﻧﺎﻣﺪ‪.‬‬
‫ﮔﺮﭼﻪ او ﻣﺎدر ﻋﻴﺴﻲ ﺑﻮد‪ ،‬و از ﺳﻮﻳﻲ ﻋﻴﺴﻲ ﻧﻴﺰ ﺧﺪا اﺳﺖ‪ .‬اﻣﺎ ﺑﺎ اﻳﻦ ﺣﺎل ﻧﻤﻲﺗﻮان از اﻳﻦ اﻣﺮ اﻳﻦ آﻣﻮزه‬
‫ﭘﻮچ را اﺳﺘﺨﺮاج ﻛﺮد ﻛﻪ ﺧﺪا ﻣﺎدر دارد‪ .‬ﻋﻴﺴﻲ از اﺑﺘﺪا ﺑﻮد در ﺣﺎﻟﻲ ﻛﻪ ﻣﺮﻳﻢ ﻣﺨﻠﻮﻗﻲ ﻣﺤﺪود ﺑﻮد ﻛﻪ در ﺗﺎرﻳﺦ‬
‫ﻣﺸﺨﺼﻲ ﭘﺎ ﺑﻪ ﺻﺤﻨﻪ ﻫﺴﺘﻲ ﻧﻬﺎد‪ .‬او ﺗﻨﻬﺎ ﻣﺎدر ﺟﺴﻤﻲ ﻋﻴﺴﻲ ﺑﻮد‪ .‬اﻟﻴﺼﺎﺑﺎت ﺷﺎدي دروﻧﻲ ﺧﻮد ﻛﻪ ﻇﺎﻫﺮاً از‬
‫ﺟﻨﺒﺶ ﻃﻔﻞ در رﺣﻢ ﺧﻮد در او ﺑﻪ وﺟﻮد آﻣﺪه ﺑﻮد را ﺑﻪ زﺑﺎن آورد‪ .‬آرزوي او ﺑﻪ ﺗﺤﻘﻖ ﺧﻮاﻫﺪ ﭘﻴﻮﺳﺖ‪ .‬اﻳﻤﺎن او‬
‫ﺑﻴﻬﻮده ﻧﺒﻮد‪ .‬ﻓﺮزﻧﺪ او ﺑﺎﻳﺪ ﻃﺒﻖ وﻋﺪه ﺧﺪا ﻣﻮﻟﻮد ﻣﻲﮔﺸﺖ‪.‬‬

‫ت( ﻣﺮﻳﻢ ﺧﺪاوﻧﺪ را ﺳﺘﺎﻳﺶ ﻣﻲﻛﻨﺪ )‪(56-46:1‬‬
‫‪ 49-46:1‬ﺳﺮود ﺳﺘﺎﻳﺶ ﻣﺮﻳﻢ ﺑﺴﻴﺎر ﺷﺒﻴﻪ ﺑﻪ ﺳﺮود ”ﺣﻨﺎ“ اﺳﺖ )‪ 1‬ﺳﻤﻮ ‪ (10-1:2‬ﻣﺮﻳﻢ‪ ،‬اﺑﺘﺪا ﺧﺪاوﻧﺪ را ﺑﻪ‬
‫ﺧﺎﻃﺮ ﻛﺎري ﻛﻪ ﺑﺮاي او اﻧﺠﺎم داده ﺷﻜﺮ ﻣﻲﻛﻨﺪ )آﻳﺎت ‪ .(49-46‬ﺗﻮﺟﻪ ﻧﻤﺎﻳﻴﺪ ﻛﻪ او ﮔﻔﺖ )اﻳﻪ ‪” .(48‬ﺗﻤﺎﻣﻲ‬
‫ﻃﺒﻘﺎت ﻣﺮا ﺧﻮﺷﺤﺎل ﺧﻮاﻫﻨﺪ ﺧﻮاﻧﺪ‪ “.‬او ﺷﺨﺼﻲ ﻧﻴﺴﺖ ﻛﻪ ﺑﺮﻛﺎت از او ﺟﺎري ﺷﻮد‪ ،‬ﺑﻠﻜﻪ ﻛﺴﻲ ﻛﻪ ﻣﺒﺎرك‬
‫)ﺧﻮﺷﺤﺎل( ﺧﻮاﻫﺪ ﺑﻮد‪ .‬او ﺧﺪا را ﺑﻪ ﻋﻨﻮان ﻧﺠﺎتدﻫﻨﺪه ﺧﻮد ﻣﻌﺮﻓﻲ ﻣﻲﻛﻨﺪ‪ ،‬ﻛﻪ اﻳﻦ اﻣﺮ ﺛﺎﺑﺖ ﻣﻲﻛﻨﺪ او ﻧﻴﺰ‬
‫ﮔﻨﺎﻫﻜﺎر ﺑﻮده اﺳﺖ‪.‬‬
‫‪ 53-50:1‬ﺛﺎﻧﻴﺎً‪ ،‬او ﺧﺪاوﻧﺪ را ﺑﺨﺎﻃﺮ رﺣﻤﺖ ﻧﺴﻼً ﺑﻌﺪ ﻧﺴﻞ ﺑﺮ آﻧﺎﻧﻲ ﻛﻪ از او ﻣﻲﺗﺮﺳﻨﺪ ﺷﻜﺮ ﻣﻲﻛﻨﺪ‪ .‬او‬
‫ﺟﺒﺎران را ﺑﻪ زﻳﺮ اﻓﻜﻨﺪه‪ ،‬و ﻓﺮوﺗﻨﺎن و ﮔﺮﺳﻨﮕﺎن را ﺳﺮاﻓﺮاز ﺧﻮاﻫﺪ ﻛﺮد‪.‬‬
‫‪ 55-54:1‬ﺳﺮاﻧﺠﺎم اﻳﻨﻜﻪ او ﺧﺪاوﻧﺪ را ﺷﻜﺮ ﻣﻲﻛﻨﺪ ﭼﺮا ﻛﻪ وﻋﺪهﻫﺎﻳﻲ را ﻛﻪ ﺑﻪ اﺑﺮاﻫﻴﻢ و ﺑﻪ ذرﻳﺖ او داده‬
‫ﺑﻮد را ﺑﻪ ﺗﺤﻘﻖ رﺳﺎﻧﻴﺪ‪.‬‬
‫‪ 56:1‬ﻣﺮﻳﻢ ﭘﺲ از اﻳﻨﻜﻪ ﺣﺪود ﺳﻪ ﻣﺎه ﺑﺎ اﻟﻴﺼﺎﺑﺎت ﻣﺎﻧﺪ‪ ،‬ﺑﻪ ﺧﺎﻧﻪ ﺧﻮد در ﻧﺎﺻﺮه ﺑﺎزﮔﺸﺖ‪ .‬او ﻫﻨﻮز ازدواج‬
‫ﻧﻜﺮده ﺑﻮد‪ .‬ﺗﺮدﻳﺪي ﻧﺒﻮد ﻛﻪ او ﻣﻮرد ﺳﻮﻇﻦ و اﻓﺘﺮاي ﻫﻤﺴﺎﻳﮕﺎن ﻗﺮار ﻣﻲﮔﺮﻓﺖ‪ .‬اﻣﺎ ﺧﺪا از او ﺟﺎﻧﺒﺪاري ﻣﻴﻜﺮد‪،‬‬
‫ﭘﺲ او ﻣﻲﺗﻮاﻧﺴﺖ ﺻﺒﺮ ﻧﻤﺎﻳﺪ‪.‬‬

‫ث( ﺗﻮﻟﺪ ﻣﻨﺎدي )‪(66-57:1‬‬
‫‪ 61-57:1‬ﻫﻨﮕﺎﻣﻲ ﻛﻪ زﻣﺎن وﺿﻊ ﺣﻤﻞ اﻟﻴﺼﺎﺑﺎت رﺳﻴﺪ‪ ،‬ﭘﺴﺮي ﺑﺰاد‪ .‬ﺧﻮﻳﺸﺎن و دوﺳﺘﺎن او ﺷﺎدي ﻛﺮدﻧﺪ‪.‬‬
‫در روز ﻫﺸﺘﻢ ﻫﻨﮕﺎﻣﻲ ﻛﻪ ﻃﻔﻞ را ﺧﺘﻨﻪ ﻛﺮدﻧﺪ‪ ،‬ﮔﻤﺎن ﺑﺮدﻧﺪ ﻛﻪ ﻳﻘﻴﻦ اﺳﺖ ﻛﻪ او را زﻛﺮﻳﺎ ﻧﺎم ﺑﻨﻬﻨﺪ‪ .‬اﻣﺎ ﻫﻨﮕﺎﻣﻲ‬
‫ﻛﻪ ﻣﺎدرش ﺑﻪ آﻧﻬﺎ ﮔﻔﺖ ﻛﻪ ﻧﺎم او را ﻳﺤﻴﻲ ﺑﻨﻬﻨﺪ‪ ،‬ﻫﻤﮕﻲ ﻣﺘﻌﺠﺐ ﮔﺮدﻳﺪﻧﺪ‪ ،‬ﭼﺮا ﻛﻪ ﻫﻴﭻ ﻛﺲ در ﻗﺒﻴﻠﻪ آﻧﻬﺎ ﭼﻨﻴﻦ‬
‫ﻧﺎﻣﻲ ﻧﺪاﺷﺖ‪.‬‬
‫‪ 63-62:1‬آﻧﻬﺎ ﺧﻮاﺳﺘﻨﺪ راي ﻧﻬﺎﻳﻲ را اﺗﺨﺎذ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ ﭘﺲ ﺑﻪ زﻛﺮﻳﺎ اﺷﺎره ﻛﺮدﻧﺪ )اﻳﻦ اﻣﺮ ﻧﺸﺎن ﻣﻲدﻫﺪ ﻛﻪ او‬
‫ﻧﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﻻل ﺑﻠﻜﻪ ﻛﺮ ﻫﻢ ﺑﻮد(‪ .‬او ﺑﺎ ﺧﻮاﺳﺘﻦ ﺗﺨﺘﻪاي ﺑﻪ ﺑﺤﺚ ﭘﺎﻳﺎن داد ﻧﺎم ﻃﻔﻞ ﻳﺤﻴﻲ ﺑﻮد‪ .‬ﻫﻤﻪ ﻣﺘﻌﺠﺐ ﺷﺪﻧﺪ‪.‬‬
‫‪ 66-64:1‬اﻣﺎ ﺷﮕﻔﺘﻲ آﻧﺎن دو ﭼﻨﺪان ﮔﺮدﻳﺪ ﭼﺮا ﻛﻪ دﻳﺪﻧﺪ زﻛﺮﻳﺎ ﺑﻪ ﻣﺤﺾ ﻧﻮﺷﺘﻦ ﻧﺎم ”ﻳﺤﻴﻲ“ دوﺑﺎره ﻗﻮت‬
‫ﺳﺨﻦ ﮔﻔﺘﻦ ﺑﻪ وي ﺑﺎزﮔﺸﺖ‪ .‬ﺑﻪ ﺳﺮﻋﺖ ﺗﻤﺎم اﻳﻦ وﻗﺎﻳﻊ در ﻫﻤﻪ ﻛﻮﻫﺴﺘﺎن ﻳﻬﻮﻳﻪ ﺷﻬﺮت ﻳﺎﻓﺖ‪ ،‬و ﻣﺮدم در ﻋﺠﺐ‬
‫ﺑﻮدﻧﺪ ﻛﻪ اﻳﻦ ﻃﻔﻞ در آﻳﻨﺪه ﭼﻪ ﺧﻮاﻫﺪ ﻧﻤﻮد‪ .‬آﻧﻬﺎ ﻣﻲداﻧﺴﺘﻨﺪ ﻛﻪ رﺣﻤﺖ ﺧﺎص ﺧﺪاوﻧﺪ ﺑﺎ وي ﺧﻮاﻫﺪ ﺑﻮد‪.‬‬

‫ج( ﻧﺒﻮت زﻛﺮﻳﺎ درﺑﺎره ﻳﺤﻴﻲ )‪(80-67:1‬‬
‫‪ 67:1‬ﺣﺎل ﻛﻪ زﻛﺮﻳﺎ از ﺑﻨﺪﻫﺎي ﺳﺴﺖ ﺑﻲاﻳﻤﺎﻧﻲ آزاد ﺷﺪه ﺑﻮد‪ ،‬از روحاﻟﻘﺪس ﭘﺮ ﮔﺸﺘﻪ ﺳﺮود ﺷﻜﺮﮔﺰاري‬
‫ﺑﺴﻴﺎر ﻓﺼﻴﺤﻲ را ﻛﻪ ﺑﻪ ﺳﺒﺐ ذﻛﺮ ﻋﺒﺎراﺗﻲ از ﻋﻬﺪﻋﺘﻴﻖ ﺑﺴﻴﺎر ﭘﺮﻣﺎﻳﻪ ﻧﻴﺰ ﺑﻮد ﺑﻪ اﻟﻬﺎم روح ﺑﻴﺎن ﻧﻤﻮد‪.‬‬
‫‪ 69-68:1‬ﺧﺪا را ﺑﺮاي ﻛﺎري ﻛﻪ اﻧﺠﺎم داده ﺷﻜﺮ ﻣﻲﻛﻨﻢ‪ .‬زﻛﺮﻳﺎ درﻳﺎﻓﺖ ﻛﻪ وﻻدت ﭘﺴﺮش‪ ،‬ﻳﺤﻴﻲ‪ ،‬ﺣﺎﻛﻲ از‬
‫ﻧﺰدﻳﻚ ﺑﻮدن ﻇﻬﻮر ﻣﺴﻴﺤﺎ اﺳﺖ‪ .‬او ﻇﻬﻮر ﻣﺴﻴﺢ را ﭘﻴﺶ از آﻧﻜﻪ رخ دﻫﺪ‪ ،‬ﻋﻤﻠﻲ اﻧﺠﺎم ﺷﺪه ﺑﺮﺷﻤﺮد‪ .‬اﻳﻤﺎن ﺑﺪو‬
‫ﻗﻮت ﺑﺨﺸﻴﺪه ﺑﻮد ﺗﺎ ﺑﮕﻮﻳﺪ ﺧﺪا ﺑﺎ ﻓﺮﺳﺘﺎدن ﻧﺠﺎتدﻫﻨﺪه از ﻗﻮم ﺧﻮد ﺗﻔﻘﺪ ﻧﻤﻮده‪ ،‬ﺑﺮاي اﻳﺸﺎن ﻓﺪاﻳﻲ ﻗﺮار داد‪.‬‬
‫ﻳﻬﻮه ﺷﺎخ ﻧﺠﺎت را در ﺧﺎﻧﻪ داود ﺑﺮاﻓﺮاﺷﺘﻪ ﺑﻮد )ﻣﻌﻤﻮﻻً روﻏﻨﻲ ﻛﻪ ﺳﺮ ﭘﺎدﺷﺎه را ﺑﺪان ﺗﺪﻫﻴﻦ ﻣﻲ ﻛﺮدﻧﺪ را در‬
‫ﺷﺎخ ﻧﮕﺎه ﻣﻲداﺷﺘﻨﺪ(‪ .‬ﺑﻨﺎﺑﺮاﻳﻦ ﺷﺎخ در اﻳﻨﺠﺎ اﺣﺘﻤﺎﻻً ﺑﻪ ﻣﻌﻨﺎي ”ﺷﺎه“ ﻧﺠﺎت از ﻧﺴﻞ ﭘﺎدﺷﺎه داود اﺳﺖ‪ .‬ﻳﺎ اﻳﻨﻜﻪ‬
‫ﺷﺎدي ﻧﻤﺎدي از ﻗﺪرت ﺑﺎﺷﺪ ﻛﻪ در اﻳﻦ ﺻﻮرت ﺑﻪ ﻣﻨﺰﻟﻪ ”ﻧﺠﺎتدﻫﻨﺪه ﻗﺪرﺗﻤﻨﺪ“ اﺳﺖ‪.‬‬
‫‪ 71-70:1‬ﺧﺪا را ﺑﺮاي ﺗﺤﻘﻖ ﻧﺒﻮت ﺷﻜﺮ ﻣﻲﻛﻨﻢ‪ .‬اﻧﺒﻴﺎ‪ ،‬ﻇﻬﻮر ﻣﺴﻴﺢ را از ﺑﺪو ﻋﺎﻟﻢ ﭘﻴﺸﮕﻮﻳﻲ ﻛﺮده ﺑﻮدﻧﺪ‪.‬‬
‫در واﻗﻊ اﻳﻦ ﭘﻴﺸﮕﻮﻳﻲ رﻫﺎﻳﻲ از دﺷﻤﻨﺎن و ﺣﻔﺎﻇﺖ در ﺑﺮاﺑﺮ دﺷﻤﻨﺎن اﺳﺖ‪.‬‬
‫‪ 75-72:1‬ﺧﺪا را ﺑﺮاي وﻓﺎي ﺑﻪ ﻋﻬﺪش ﺷﻜﺮ ﻣﻲﻛﻨﻢ‪ .‬ﺧﺪا ﻋﻬﺪ ﺑﻼﺷﺮﻃﻲ ﺑﺎ اﺑﺮاﻫﻴﻢ ﺑﺴﺘﻪ ﺑﻮد‪ .‬اﻳﻦ وﻋﺪه ﺑﺎ‬
‫ﻇﻬﻮر ذرﻳﺖ اﺑﺮاﻫﻴﻢ ﻛﻪ ﻧﺎﻣﺶ ﺧﺪاوﻧﺪ ﻋﻴﺴﻲ ﻣﺴﻴﺢ اﺳﺖ ﺗﺤﻘﻖ ﻳﺎﻓﺖ‪ .‬ﻧﺠﺎﺗﻲ ﻛﻪ او ﺑﻪ ارﻣﻐﺎن آورد ﻫﻢ دروﻧﻲ‬
‫ﺑﻮد و ﻫﻢ ﺑﻴﺮوﻧﻲ‪ .‬ﺑﻴﺮوﻧﻲ ﻳﻌﻨﻲ اﻳﻨﻜﻪ از دﺳﺖ دﺷﻤﻨﺎﻧﺶ رﻫﺎﻳﻲ ﻣﻲﻳﺎﻓﺘﻨﺪ و دروﻧﻲ ﺑﻪ ﻣﻌﻨﺎي اﻳﻨﻜﻪ او را ﺑﻲﺧﻮف‬
‫ﻋﺒﺎدت ﻣﻲﻛﺮدﻧﺪ‪ ،‬در ﺣﻀﻮر ﻗﺪوﺳﻴﺖ و ﻋﺪاﻟﺖ‪.‬‬
‫ﺟﻲ‪ .‬ﻛﻤﭙﻞ ﻣﻮرﮔﺎن )‪ (G. Campbell Morgan‬دو ﻋﻘﻴﺪه ﺑﺎرز را از اﻳﻦ ﻋﺒﺎرات درﻳﺎﻓﺘﻪ اﺳﺖ‪ .‬اول اﻳﻨﻜﻪ او‬
‫ﺑﻪ ارﺗﺒﺎط ﭼﺸﻤﮕﻴﺮ ﺑﻴﻦ ﻳﺤﻴﻲ و ﻣﻔﻬﻮم ﺳﺮود ﺗﺎﻛﻴﺪ ﻣﻲ ورزد‪ .‬ﻫﺮ دو ﻓﻴﺾ ﺧﺪا ﻫﺴﺘﻨﺪ‪ .‬ﺳﭙﺲ اﺷﺎراﺗﻲ ﺑﻪ ﻧﺎم‬
‫ﻳﺤﻴﻲ‪ ،‬زﻛﺮﻳﺎ و اﻟﻴﺼﺎﺑﺎت در آﻳﺎت ‪ 72‬و ‪ 73‬ﻳﺎﻓﺘﻪ اﺳﺖ‪.‬‬

‫ﻳﺤﻴﻲ ‪ -‬رﺣﻤﺖ ﻣﻮﻋﻮد )آﻳﻪ ‪(72‬‬
‫زﻛﺮﻳﺎ ‪ -‬ﺑﻪ ﻳﺎد داﺷﺘﻦ )آﻳﻪ ‪(72‬‬
‫اﻟﻴﺼﺎﺑﺎت ‪ -‬ﺳﻮﮔﻨﺪ )آﻳﻪ ‪(73‬‬
‫رﺣﻤﺖ ﺧﺪا‪ ،‬ﻫﻤﺎن ﮔﻮﻧﻪ ﻛﻪ ﻳﺤﻴﻲ آن را اﻋﻼن ﻣﻲﻛﻨﺪ‪ ،‬از ﺑﻪ ﻳﺎد آوردن ﺳﻮﮔﻨﺪ ﻋﻬﺪ ﻣﻘﺪس او ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ‬
‫ﻣﻲﮔﻴﺮد‪.‬‬
‫‪ 77-76:1‬ﺧﺪﻣﺖ ﻳﺤﻴﻲ‪ ،‬ﻣﻨﺎدي ﻧﺠﺎتدﻫﻨﺪه‪ .‬ﻳﺤﻴﻲ‪ ،‬ﻧﺒﻲ ﺣﻀﺮت اﻋﻠﻲ ﺧﻮاﻧﺪه ﺧﻮاﻫﺪ ﺷﺪ ﻛﻪ دلﻫﺎ را‬
‫ﺑﺮاي ورود ﺧﺪاوﻧﺪ آﻣﺎده ﺳﺎﺧﺘﻪ‪ ،‬ﻧﺠﺎت را از ﻃﺮﻳﻖ آﻣﺮزش ﮔﻨﺎﻫﺎن ﺑﻪ ﻗﻮم اﻋﻼن ﻣﻲﻧﻤﻮد‪ .‬در اﻳﻨﺠﺎ ﺑﺎز ﺷﺎﻫﺪ‬
‫اﻳﻦ ﻣﻮﺿﻮع ﻫﺴﺘﻴﻢ ﻛﻪ اﺷﺎرت ﺑﻪ ﻳﻬﻮه در ﻋﻬﺪﻋﺘﻴﻖ‪ ،‬در ﻋﻬﺪﺟﺪﻳﺪ ﺑﻪ ﻋﻴﺴﻲ ﻧﺴﺒﺖ داده ﺷﺪه اﺳﺖ‪ .‬ﻣﻼﻛﻲ ﻧﺒﻲ‬
‫ﭘﻴﺸﮕﻮﻳﻲ ﻧﻤﻮده ﺑﻮد ﻛﻪ ﭘﻴﺎم آوري راه را ﺑﺮاي ﻳﻬﻮه ﻣﻬﻴﺎ ﻣﻲﺳﺎزد‪ .‬ﻣﺎ ﻣﻲداﻧﻴﻢ ﻛﻪ ﻳﺤﻴﻲ آﻣﺪ ﺗﺎ راه را ﺑﺮاي ﻣﺴﻴﺢ‬
‫ﻣﻬﻴﺎ ﺳﺎزد‪ .‬اﺳﺘﻨﺘﺎج واﺿﺢ و ﻣﺒﺮﻫﻦ اﻳﻦ اﺳﺖ ﻛﻪ ﻋﻴﺴﻲ ﻳﻬﻮه اﺳﺖ‪.‬‬
‫‪ 79-78:1‬ﻇﻬﻮر ﻋﻴﺴﻲ ﺑﻪ ﻃﻠﻮع روز ﺷﺒﻴﻪ ﺷﺪه اﺳﺖ‪ .‬ﻗﺮنﻫﺎ ﺑﻮد ﻛﻪ دﻧﻴﺎ در ﻇﻠﻤﺖ ﺑﺴﺮ ﻣﻲﺑﺮد‪ .‬اﻛﻨﻮن ﺑﻪ‬
‫اﺣﺸﺎي رﺣﻤﺖ ﺧﺪاي ﻣﺎ‪ ،‬ﻣﺮز ﺷﺐ و روز ﺷﻜﺴﺘﻪ ﻣﻲﺷﺪ‪ .‬اﻳﻦ روز در ﺷﺨﺺ ﻣﺴﻴﺢ ﺗﺠﻠﻲ ﻣﻲﻳﺎﻓﺖ‪ ،‬ﻛﺴﻲ ﻛﻪ‬
‫ﺑﺮ ﻳﻬﻮدﻳﺎﻧﻲ ﻛﻪ در ﻇﻠﻤﺖ و ﻇﻞ ﻣﻮت ﺳﺎﻛﻦ ﺑﻮدﻧﺪ‪ ،‬ﺗﺎﺑﻴﺪه‪ ،‬ﭘﺎيﻫﺎي اﺳﺮاﺋﻴﻞ را ﺑﻪ ﻃﺮﻳﻖ ﺳﻼﻣﺘﻲ ﻫﺪاﻳﺖ ﻣﻲﻧﻤﻮد‬
‫)ر‪.‬ك ﻣﻼﻛﻲ ‪.(2:4‬‬
‫‪ 80:1‬اﻳﻦ ﺑﺎب ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎ ﻳﻚ ﻋﺒﺎرت ﺳﺎده ﭘﺎﻳﺎن ﻣﻲﻳﺎﺑﺪ ﻛﻪ ﻃﻔﻞ ﻧﻤﻮ ﻛﺮده در ﺟﺴﻢ و روح ﻗﻮي ﻣﻲﮔﺸﺖ و‬
‫ﺗﺎ روز ﻇﻬﻮر ﺧﻮد ﺑﻪ ﻋﺎﻣﻪ ﻗﻮم اﺳﺮاﺋﻴﻞ در ﺑﻴﺎﺑﺎن ﺑﺴﺮ ﻣﻲﺑﺮد‪.‬‬

‫چ( ﺗﻮﻟﺪ ﭘﺴﺮ اﻧﺴﺎن )‪(7-1:2‬‬
‫‪ 3-1:2‬اوﻏﺴﻄﺲ ﻗﻴﺼﺮ ﻓﺮﻣﺎﻧﻲ ﺻﺎدر ﻧﻤﻮد ﻛﻪ ﺗﻤﺎم رﺑﻊ ﻣﺴﻜﻮن را اﺳﻢﻧﻮﻳﺴﻲ ﻛﻨﻨﺪ‪ ،‬ﺑﻪ ﻋﺒﺎرﺗﻲ در ﻛﻞ‬
‫اﻣﭙﺮاﺗﻮري او ﺑﺎﻳﺪ ﺳﺮﺷﻤﺎري ﺻﻮرت ﻣﻲﭘﺬﻳﺮﻓﺖ‪ .‬اﻳﻦ اﺳﻢﻧﻮﻳﺴﻲ اﺑﺘﺪا ﻫﻨﮕﺎﻣﻲ ﻛﻪ ﻛ ﻴﺮﻳﻨﻴﻮس واﻟﻲ ﺳﻮرﻳﻪ ﺑﻮد‬
‫ﺻﻮرت ﭘﺬﻳﺮﻓﺖ‪ .‬ﺳﺎلﻫﺎي ﺑﺴﻴﺎري ﺑﻮد ﻛﻪ ﺻﺤﺖ اﻧﺠﻴﻞ ﻟﻮﻗﺎ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ اﺷﺎره ﺑﻪ ﻛﻴﺮﻳﻨﻴﻮس زﻳﺮ ﺳﺌﻮال ﺑﻮد‪.‬‬
‫اﻣﺎ ﺑﺎ اﻳﻦ ﺣﺎل ﻛﺸﻔﻴﺎت اﺧﻴﺮ ﺑﺎﺳﺘﺎﺷﻨﺎﺳﻲ ﺑﺮ رواﻳﺖ ﻟﻮﻗﺎ ﺻﺤﻪ ﮔﺬاﺷﺘﻪ اﺳﺖ‪ .‬اوﻏﺴﻄﺲ ﻗﻴﺼﺮ از دﻳﺪﮔﺎه‬
‫ﺧﻮد ﻣﻲﺧﻮاﺳﺖ ﺑﺮﺗﺮي ﺧﻮد را ﺑﺮ ﺟﻬﺎن روﻣﻲ‪-‬ﻳﻮﻧﺎﻧﻲ ﺛﺎﺑﺖ ﻧﻤﺎﻳﺪ‪ .‬اﻣﺎ از دﻳﺪﮔﺎه ﺧﺪا اﻣﭙﺮاﺗﻮري ﻏﻴﺮ ﻳﻬﻮدي‬
‫روم ﺗﻨﻬﺎ وﺳﻴﻠﻪاي ﺑﺮاي اﻧﺠﺎم ﻧﻘﺸﻪ اﻟﻬﻲ ﺑﻮد )ر‪.‬ك اﻣﺜﺎل ‪.(1:21‬‬
‫‪ 7-4:2‬ﻓﺮﻣﺎن اوﻏﺴﻄﺲ ﺑﺎﻋﺚ ﺷﺪ ﻛﻪ ﻳﻮﺳﻒ و ﻣﺮﻳﻢ درﺳﺖ در زﻣﺎن ﺗﻮﻟﺪ ﻣﺴﻴﺢ در اورﺷﻠﻴﻢ ﺣﻀﻮر‬
‫ﻳﺎﺑﻨﺪ‪ ،‬ﺗﺎ ﺑﺪﻳﻦوﺳﻴﻠﻪ ﭘﻴﺸﮕﻮﻳﻲ ﻛﻼم ﺧﺪا ﺗﺤﻘﻖ ﻳﺎﺑﺪ )ﻣﻴﻜﺎ ‪ .(2:5‬ﻫﻨﮕﺎﻣﻲ ﻛﻪ از ﺟﻠﻴﻞ ﺑﻪ ﺑﻴﺖﻟﺤﻢ رﺳﻴﺪﻧﺪ‪ ،‬ﺷﻬﺮ‬
‫ﺑﺴﻴﺎر ﺷﻠﻮغ ﺑﻮد‪ .‬ﺗﻨﻬﺎ ﻣﻜﺎﻧﻲ ﻛﻪ ﻣﻲﺗﻮاﻧﺴﺘﻨﺪ در آﻧﺠﺎ اﻗﺎﻣﺖ ﻳﺎﺑﻨﺪ‪ ،‬ﻳﻚ اﺻﻄﺒﻞ ﺑﻮد‪ .‬اﻳﻦ اﻣﺮ ﭼﮕﻮﻧﮕﻲ اﺳﺘﻘﺒﺎل‬
‫اﻧﺴﺎنﻫﺎ از ﻧﺠﺎتدﻫﻨﺪه را ﻧﺸﺎن ﻣﻲدﻫﺪ‪ .‬ﻫﻨﮕﺎﻣﻲ ﻛﻪ اﻳﻦ زوج اﻫﻞ ﻧﺎﺻﺮه در آﻧﺠﺎ ﺣﺎﺿﺮ ﺷﺪﻧﺪ‪ ،‬ﻣﺮﻳﻢ ﭘﺴﺮ‬
‫ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ ﺧﻮد را زاﻳﻴﺪ‪ .‬ﭘﺲ او را در ﻗﻨﺪاﻗﻪ ﭘﻴﭽﻴﺪه در آﺧﻮر ﺧﻮاﺑﺎﻧﻴﺪ‪.‬‬

‫از اﻳﻦ رو ﺧﺪا در ﺟﺴﻢ ﻛﻮدﻛﻲ ﺗﻨﻬﺎ و در ﻓﻘﺮ و در اﺻﻄﺒﻠﻲ ﭘﺴﺖ وارد ﺳﻴﺎره ﻣﺎ ﮔﺮدﻳﺪ‪ .‬ﭼﻘﺪر‬
‫ﺷﮕﻔﺖاﻧﮕﻴﺰ اﺳﺖ‪ .‬دارﺑﻲ ﺑﻪ زﻳﺒﺎﻳﻲ اﻳﻦ ﺻﺤﻨﻪ را ﭼﻨﻴﻦ ﺑﻴﺎن ﻣﻲﻛﻨﺪ ‪:‬‬
‫آﻏﺎز راﻫﺶ آﺧﻮر ﺑﻮد و ﭘﺎﻳﺎﻧﺶ ﺻﻠﻴﺐ‪ ،‬و در ﻃﻲ ﺗﻤﺎﻣﻲ ﻣﺴﻴﺮ ﺟﺎي ﺳﺮﻧﻬﺎدن ﻧﺪاﺷﺖ‪.‬‬

‫ح( ﻓﺮﺷﺘﮕﺎن و ﺷﺒﺎﻧﺎن )‪(20-8:2‬‬
‫‪ 8:2‬اﻳﻦ ﺗﻮﻟﺪ ﻣﻨﺤﺼﺮ ﺑﻪ ﻓﺮد اﺑﺘﺪا ﺑﻪ رﻫﺒﺮان ﻣﺬﻫﺒﻲ در اورﺷﻠﻴﻢ داده ﻧﺸﺪ‪ ،‬ﺑﻠﻜﻪ ﺑﻪ ﺷﺒﺎﻧﺎن ﻣﺘﻔﻜﺮ در ﺗﭙﻪﻫﺎي‬
‫ﻳﻬﻮدا‪ ،‬اﻧﺴﺎنﻫﺎي ﻓﺮوﺗﻨﻲ ﻛﻪ ﺑﻪ ﻛﺎر روزاﻧﻪ ﺧﻮد وﻓﺎدار ﺑﻮدﻧﺪ‪ .‬ﺟﻴﻤﺰ اﺳﺘﻮارت )‪ (James S.Stewart‬ﭼﻨﻴﻦ‬
‫ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ‪:‬‬
‫آﻳﺎ اﻳﻦ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺑﺮاي ﻣﺎ دﻧﻴﺎﻳﻲ از ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ ﻧﻴﺴﺖ‪ ،‬اﻳﻨﻜﻪ اﺑﺘﺪا ﭼﺸﻢ ﭼﻨﻴﻦ اﻧﺴﺎنﻫﺎي ﻋﺎﻣﻲ ﻛﻪ ﻏﺮق در ﻛﺎر روزاﻧﻪ ﺧﻮد ﺑﻪ‬
‫ﺟﻼل ﺧﺪاوﻧﺪ ﻣﻮﻋﻮد آﺷﻨﺎ ﮔﺮدﻳﺪ؟ ﭘﻴﺶ از ﻫﺮ ﭼﻴﺰ اﻳﻦ ﻣﻮﺿﻮع ﺣﺎﻛﻲ از آن اﺳﺖ ﻛﻪ ﺟﺎﻳﮕﺎه اﻧﺠﺎم وﻇﺎﻳﻒ ﻫﺮ ﭼﻘﺪر ﻫﻢ ﻛﻪ‬
‫ﭘﺴﺖ ﺑﺎﺷﺪ‪ ،‬اﻣﺎ ﺟﺎﻳﻲ اﺳﺖ ﻛﻪ در آن روﻳﺎ دﻳﺪه ﻣﻲﺷﻮد‪ .‬و در وﻫﻠﻪ ﺑﻌﺪ ﺑﺪﻳﻦ ﻣﻌﻨﺎ اﺳﺖ ﻛﻪ ﭼﻨﻴﻦ اﻧﺴﺎنﻫﺎﻳﻲ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻛﻪ‬
‫دﻳﻨﺪاري ﺳﺎده و ﻋﻤﻴﻖ را در زﻧﺪﮔﻲ ﭘﻴﺸﻪ ﺧﻮد ﺳﺎﺧﺘﻪاﻧﺪ و دل ﻛﻮدﻛﺎﻧﻪ ﺧﻮد را ﻓﺮاﻣﻮش ﻧﻜﺮدهاﻧﺪ وﻟﻴﻜﻦ ﺑﻪ زودي‬
‫دروازهﻫﺎي ﻣﻠﻜﻮت ﺑﺮ آن ﮔﺸﻮده ﺧﻮاﻫﺪ ﺷﺪ‪.‬‬

‫‪ 11-9:2‬ﻓﺮﺷﺘﻪ ﺧﺪاوﻧﺪ ﺑﺮ ﺷﺒﺎﻧﺎن ﻇﺎﻫﺮ ﺷﺪ‪ ،‬و ﻧﻮري درﺧﺸﺎن و ﭘﺮﺟﻼل ﺑﺮ ﮔﺮد اﻳﺸﺎن ﺗﺎﺑﻴﺪ‪ .‬ﺑﻪ ﻣﺤﺾ‬
‫اﻳﻨﻜﻪ ﺷﺒﺎﻧﺎن از ﺗﺮس ﻋﻘﺐ رﻓﺘﻨﺪ‪ ،‬ﻓﺮﺷﺘﻪ ﺑﺪاﻧﻬﺎ اﻃﻤﻴﻨﺎن ﺑﺨﺸﻴﺪ و ﻣﺎﺟﺮا را ﺑﺮ اﻳﺸﺎن ﺷﺮح داد‪ .‬اﻳﻦ ﺧﺒﺮ راﺟﻊ ﺑﻪ‬
‫ﺑﺸﺎرت ﺧﻮﺷﻲ ﻋﻈﻴﻢ ﺑﺮاي ﺟﻤﻴﻊ ﻗﻮمﻫﺎ ﺑﻮد‪ .‬اﻳﻨﻜﻪ اﻣﺮوز در ﺑﻴﺖﻟﺤﻢ ﻛﻮدﻛﻲ ﻣﺘﻮﻟﺪ ﺷﺪ‪ ،‬اﻳﻦ ﻛﻮدك‬
‫ﻧﺠﺎتدﻫﻨﺪهاي ﻛﻪ ﻣﺴﻴﺢ ﺧﺪاوﻧﺪ ﺑﺎﺷﺪ‪ ،‬ﺑﻮد! در اﻳﻨﺠﺎ و در ﺟﺰﺋﻴﺎت ﻣﺎﺟﺮا درس ﺧﺪاﺷﻨﺎﺳﻲ ﻧﻬﻔﺘﻪ اﺳﺖ‪ .‬اﺑﺘﺪا او‬
‫ﻳﻚ ﻧﺠﺎتدﻫﻨﺪه اﺳﺖ‪ ،‬ﻛﻪ ﻧﺎم او اﻳﻦ ﻣﻔﻬﻮم را ﺑﻴﺎن ﻣﻲﻛﻨﺪ‪ .‬ﭘﺲ او ﻣﺴﻴﺢ اﺳﺖ‪ .‬ﻣﺴﺢ ﺷﺪه ﺧﺪا و ﻣﺴﻴﺤﺎي‬
‫اﺳﺮاﺋﻴﻞ‪ .‬ﺳﺮاﻧﺠﺎم اﻳﻨﻜﻪ‪ ،‬او ﺧﺪاوﻧﺪ ﺧﺪاﻳﻲ اﺳﺖ ﻛﻪ در ﺟﺴﻢ ﺧﻮد را ﻇﺎﻫﺮ ﻛﺮده اﺳﺖ‪.‬‬
‫‪ 12:2‬ﺷﺒﺎﻧﺎن ﭼﮕﻮﻧﻪ او را ﻣﻲﺷﻨﺎﺧﺘﻨﺪ؟ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎن دو ﻋﻼﻣﺖ ﺑﻪ آﻧﻬﺎ دادﻧﺪ‪ .‬اﺑﺘﺪا اﻳﻨﻜﻪ ﻃﻔﻞ در ﻗﻨﺪاﻗﻪ ﭘﻴﭽﻴﺪه‬
‫اﺳﺖ‪ .‬ﻳﻘﻴﻨﺎً آﻧﻬﺎ ﻗﺒﻼً ﻫﻢ ﻃﻔﻠﻲ ﻛﻪ در ﻗﻨﺪاﻗﻪ ﭘﻴﭽﻴﺪه اﺳﺖ را دﻳﺪه ﺑﻮدﻧﺪ‪ .‬اﻣﺎ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎن اﻋﻼم ﻛﺮده ﺑﻮدﻧﺪ ﻛﻪ اﻳﻦ‬
‫ﻃﻔﻞ ﺧﺪاوﻧﺪ اﺳﺖ‪ .‬ﺗﺎ ﺑﺪان ﻟﺤﻈﻪ ﻛﺴﻲ ﺧﺪاوﻧﺪ را ﻫﻤﭽﻮن ﻃﻔﻞ ﻛﻮﭼﻜﻲ ﻛﻪ در ﻗﻨﺪاﻗﻪ ﭘﻴﭽﻴﺪه ﺷﺪه اﺳﺖ ﻧﺪﻳﺪه‬
‫ﺑﻮد‪ .‬دوﻣﻴﻦ ﻋﻼﻣﺖ اﻳﻦ ﺑﻮد ﻛﻪ او در آﺧﻮر ﺧﻮاﺑﺎﻧﻴﺪه ﺧﻮاﻫﺪ ﺑﻮد‪ .‬ﺑﻌﻴﺪ ﺑﻮد ﻛﻪ ﺷﺒﺎﻧﺎن ﻛﻮدﻛﻲ را در ﭼﻨﻴﻦ ﻣﻜﺎن‬
‫ﻋﺠﻴ ﺒﻲ دﻳﺪه ﺑﺎﺷﻨﺪ‪ .‬ﺧﺪاوﻧﺪ ﺣﻴﺎت و ﺟﻼل ﺑﻪ ﻫﻨﮕﺎم ورود ﺑﻪ اﻳﻦ دﻧﻴﺎ ﭼﻨﻴﻦ ﺑﻲﺣﺮﻣﺘﻲ را ﻣﺘﺤﻤﻞ ﺷﺪ‪ .‬ﻫﻨﮕﺎﻣﻲ‬
‫ﻛﻪ ﺗﺼﻮر ﻣﻲﻛﻨﻴﻢ ﺧﺎﻟﻖ و ﺣﺎﻓﻆ ﺟﻬﺎن ﻧﻪ در ﺟﺎﻣﻪ ﻗﻬﺮﻣﺎن ﭘﻴﺮوزﻣﻨﺪ‪ ،‬ﺑﻠﻜﻪ در ﺟﺴﻢ ﻧﻮزادي ﻛﻮﭼﻚ ﭘﺎ ﺑﻪ ﺗﺎرﻳﺦ‬
‫ﺑﺸﺮﻳﺖ ﻧﻬﺎد‪ ،‬ﻣﺒﻬﻮت ﻣﻲﻣﺎﻧﻴﻢ‪ .‬آري اﻳﻦ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺗﺠﺴﻢ اﺳﺖ‪.‬‬
‫‪ 14-13:2‬در ﻫﻤﺎن ﺣﺎل ﺑﻐﺾ ﺷﺎدي و ﺷﻌﻒ آﺳﻤﺎن ﭘﺎره ﺷﺪ‪ .‬ﻓﻮﺟﻲ از ﻟﺸﻜﺮ آﺳﻤﺎﻧﻲ ﺣﺎﺿﺮ ﺷﺪه ﺧﺪا را‬
‫ﺗﺴﺒﻴﺢ ﻣﻲﺧﻮاﻧﺪﻧﺪ‪ .‬ﻏﺎﻟﺒﺎً اﻣﺮوزه ﺳﺮود آﻧﻬﺎ را ﺑﻪ ﻧﺎم )ﺟﻼل ﺑﺮ ﺧﺪا در اﻋﻠﻲ ﻋﻠﻴﻴﻦ( ﻣﻲﺷﻨﺎﺳﻴﻢ ﻛﻪ ﻣﻔﻬﻮم ﻛﺎﻣﻞ‬
‫ﺗﻮﻟﺪ ﻧﻮزاد را در ﺑﺮ ﻣﻲﮔﻴﺮد‪ .‬زﻧﺪﮔﻲ و ﺧﺪﻣﺖ او ﺑﺮاي ﺧﺪا در اﻋﻠﻲ ﻋﻠﻴﻴﻦ ﺟﻼل و ﺑﺮ زﻣﻴﻦ ﺳﻼﻣﺘﻲ و در ﻣﻴﺎن‬
‫ﻣﺮدم رﺿﺎﻣﻨﺪي ﺧﻮاﻫﺪ ﺑﻮد‪ ،‬ﻳﺎ ﺷﺎﻳﺪ ﺑﺮاي اﻧﺴﺎنﻫﺎﺋﻲ ﻛﻪ او را ﺑﺎ ﺧﻮش ﺑﭙﺬﻳﺮﻧﺪ‪.‬‬

‫‪ 19-15:2‬ﺑﻪ ﻣﺤﺾ اﻳﻨﻜﻪ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎن ﺑﻪ آﺳﻤﺎن رﻓﺘﻨﺪ ﺷﺒﺎﻧﺎن ﺷﺘﺎﺑﺎن ﺑﻪ ﺳﻮي ﺑﻴﺖﻟﺤﻢ رﻓﺘﻨﺪ و ﻣﺮﻳﻢ و‬
‫ﻳﻮﺳﻒ و ﻋﻴﺴﻲ را در آﺧﻮر ﺧﻮاﺑﺎﻧﻴﺪه ﻳﺎﻓﺘﻨﺪ‪ .‬آﻧﺎن ﺷﺮح واﻗﻌﻪ دﻳﺪار ﻓﺮﺷﺘﮕﺎن را ﺑﻪ ﻃﻮر ﻛﺎﻣﻞ ﺑﻴﺎن ﻧﻤﻮدﻧﺪ‪ ،‬و‬
‫اﻳﻦ اﻣﺮ ﻣﻮﺟﺐ ﺷﮕﻔﺘﻲ ﺑﻲﺣﺪ ﺣﺎﺿﺮﻳﻦ در اﺻﻄﺒﻞ ﮔﺮدﻳﺪ‪ .‬اﻣﺎ ﻣﺮﻳﻢ در ﻛﻲ ﻋﻤﻴﻘﻴﺘﺮ از آﻧﭽﻪ ﻣﻲﮔﺬﺷﺖ داﺷﺖ‪،‬‬
‫او ﻫﻤﻪ اﻳﻦ ﺳﺨﻨﺎن را ﻧﮕﺎه ﻣﻲداﺷﺖ و در دل ﺧﻮد ﺑﺮ آﻧﻬﺎ ﻣﺘﻔﻜﺮ ﻣﻲﺷﺪ‪.‬‬
‫‪ 20:2‬ﺷﺒﺎﻧﺎن ﺳﺮﻣﺴﺖ از ﻫﻤﻪ آن اﻣﻮري ﻛﻪ دﻳﺪه و ﺷﻨﻴﺪه ﺑﻮدﻧﺪ و در ﺣﺎﻟﻲ ﻛﻪ ﺗﻤﺠﻴﺪ ﺧﺪا ﻣﻲﻧﻤﻮدﻧﺪ ﻧﺰد‬
‫ﮔﻠﻪﻫﺎي ﺧﻮد ﺑﺎزﮔﺸﺘﻨﺪ‪.‬‬

‫خ( ﺧﺘﻨﻪ و وﻗﻒ ﻋﻴﺴﻲ )‪(24-21:2‬‬
‫در اﻳﻦ ﻋﺒﺎرت ﺣﺪاﻗﻞ ﺳﻪ رﺳﻢ ﻣﺬﻫﺒﻲ ﺗﺸﺮﻳﺢ ﺷﺪه اﺳﺖ‪:‬‬
‫‪ -1‬اﺑﺘﺪا اﻳﻨﻜﻪ وﻗﺖ ﺧﺘﻨﻪ ﻃﻔﻞ ﺑﻮد‪ .‬و اﻳﻦ اﻣﺮ در ﻫﺸﺘﻤﻴﻦ روز ﺗﻮﻟﺪ ﻃﻔﻞ رخ داد‪ .‬اﻳﻦ ﻋﻤﻞ ﺑﺮﮔﺮﻓﺘﻪ از ﻋﻬﺪي‬
‫ﺑﻮد ﻛﻪ ﺧﺪا ﺑﺎ اﺑﺮاﻫﻴﻢ ﺑﺴﺘﻪ ﺑﻮد‪ .‬ﺑﺮ ﻃﺒﻖ رﺳﻢ ﻳﻬﻮد در ﻫﻤﻴﻦ روز ﻧﻴﺰ ﻃﻔﻞ را ﻧﺎم ﮔﺬاري ﻣﻲﻧﻤﻮدﻧﺪ‪ .‬ﻛﻤﻲ‬
‫ﭘﻴﺸﺘﺮ ﻓﺮﺷﺘﻪ ﺑﻪ ﻣﺮﻳﻢ و ﻳﻮﺳﻒ ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮد ﻛﻪ او را ﻋﻴﺴﻲ ﺑﻨﺎﻣﻨﺪ‪.‬‬
‫‪ -2‬رﺳﻢ دوم ﺑﻪ ﻋﻤﻞ ﺗﻄﻬﻴﺮ ﻣﺮﻳﻢ ﻣﺮﺑﻮط اﺳﺖ‪ .‬اﻳﻦ واﻗﻌﻪ ﭼﻬﻞ روز ﭘﺲ از ﺗﻮﻟﺪ ﻋﻴﺴﻲ اﻧﺠﺎم ﭘﺬﻳﺮﻓﺖ‪) .‬ر‪.‬ك‬
‫ﻻو ‪ .(4-1:12‬ﻣﻌﻤﻮﻻً واﻟﺪﻳﻦ ﺑﺮهاي را ﺑﻪ ﺟﻬﺖ ﻗﺮﺑﺎﻧﻲ ﺳﻮﺧﺘﻨﻲ و ﻳﻚ ﻓﺎﺧﺘﻪ ﻳﺎ ﻛﺒﻮﺗﺮ ﻧﻴﺰ ﺑﺮاي ﻗﺮﺑﺎﻧﻲ‬
‫ﺗﻘﺪﻳﻢ ﻣﻲ ﻛﺮدﻧﺪ‪ .‬اﻣﺎ ﻓﻘﻴﺮان ﻣﺠﺎز ﺑﻮدﻧﺪ ”ﻳﻚ ﺟﻔﺖ ﻓﺎﺧﺘﻪ ﻳﺎ دو ﺟﻮﺟﻪ ﻛﺒﻮﺗﺮ“ ﺗﻘﺪﻳﻢ ﻛﻨﻨﺪ )ﻻوﻳﺎن ‪-6:12‬‬
‫‪ .(8‬اﻳﻦ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻛﻪ ﻣﺮﻳﻢ ﺑﺮهاي ﻧﻴﺎورد‪ ،‬ﺑﻠﻜﻪ ﺗﻨﻬﺎ دو ﺟﻮﺟﻪ ﻛﺒﻮﺗﺮ ﺣﺎﻛﻲ از ﻓﻘﺮي اﺳﺖ ﻛﻪ ﻣﺴﻴﺢ در آن‬
‫ﻣﻮﻟﻮد ﺷﺪ‪.‬‬
‫‪ -3‬رﺳﻢ ﺳﻮم‪ ،‬ﻣﻌﺮﻓﻲ ﻋﻴﺴﻲ در ﻫﻴﻜﻞ اورﺷﻠﻴﻢ ﺑﻮد‪ .‬در اﺻﻞ‪ ،‬ﺧﺪا ﻣﻘﺮر ﻓﺮﻣﻮده ﺑﻮد ﻛﻪ ﻧﺨﺴﺖ زادﮔﺎن ﭘﺴﺮ ﺑﻪ‬
‫او ﺗﻌﻠﻖ ﻳﺎﺑﻨﺪ‪ ،‬آﻧﻬﺎ ﺑﺎﻳﺪ ﻃﺒﻘﻪ ﻛﺎﻫﻨﺎن را ﺷﻜﻞ ﻣﻲدادﻧﺪ )ﺧﺮوج ‪ .(2:13‬ﭼﻨﺪي ﺑﻌﺪ‪ ،‬او ﺳﺒﻂ ﻻوي را ﺑﺮاي‬
‫ﺧﺪﻣﺖ ﻛﻬﺎﻧﺖ ﺟﺪا ﻧﻤﻮد )ﺧﺮوج ‪ .(2-1:28‬ﺳﭙﺲ ﺑﻪ واﻟﺪﻳﻦ ﻓﺮزﻧﺪ اﺟﺎزه داده ﺷﺪ ﺗﺎ ﺑﺎ ﭘﺮداﺧﺖ ﭘﻨﺞ ﺳﻜﻪ‬
‫ﻧﻘﺮه ﻓﺮزﻧﺪ ﺧﻮد را ”ﻓﺪﻳﻪ“ ﻳﺎ ”ﺑﺎزﺧﺮﻳﺪ“ ﻛﻨﻨﺪ‪ .‬اﻳﻦ ﻫﻤﺎن ﻛﺎري ﺑﻮد ﻛﻪ آﻧﻬﺎ ﺑﻪ ﻫﻨﮕﺎم وﻗﻒ ﻋﻴﺴﻲ ﺧﺪاوﻧﺪ‬
‫اﻧﺠﺎم دادﻧﺪ‪.‬‬

‫د( ﺷﻤﻌﻮن ﺑﺮاي دﻳﺪن ﻣﺴﻴﺢ زﻧﺪه اﺳﺖ )‪(35-25:2‬‬
‫‪ 26 ،25:2‬ﺷﻤﻌﻮن ﻳﻜﻲ از ﺑﻘﻴﺖ ﺧﺪا ﺗﺮس ﻳﻬﻮد ﺑﻮد ﻛﻪ اﻧﺘﻈﺎر ﻇﻬﻮر ﻣﻴﺴﺤﺎ را ﻣﻲﻛﺸﻴﺪ‪ .‬از روحاﻟﻘﺪس‬
‫ﺑﺪو وﺣﻲ رﺳﻴﺪه ﺑﻮد ﻛﻪ ﺗﺎ ﻣﺴﻴﺢ ﺧﺪاوﻧﺪ ﻳﺎ ﻣﺴﺢ ﺷﺪه را ﻧﺒﻴﻨﺪ از دﻧﻴﺎ ﻧﺨﻮاﻫﺪ رﻓﺖ‪” .‬ﺳﺮ ﺧﺪاوﻧﺪ ﺑﺎ ﺗﺮﺳﻨﺪﮔﺎن‬
‫اوﺳﺖ“ )ﻣﺰﻣﻮر ‪ .(14:25‬ﻛﺴﺎﻧﻲ ﻛﻪ در ﻣﺸﺎرﻛﺖ آرام و ﻣﺘﻔﻜﺮاﻧﻪ ﺑﺎ ﺧﺪا ﺳﻠﻮك ﻣﻲﻛﻨﻨﺪ ارﺗﺒﺎط اﺳﺮارآﻣﻴﺰي ﺑﺎ‬
‫ﻣﻌﺮﻓﺖ اﻟﻬﻲ دارﻧﺪ‪.‬‬
‫‪ 28-27:2‬درﺳﺖ در ﻫﻤﺎن روزي ﻛﻪ واﻟﺪﻳﻦ ﻋﻴﺴﻲ او را ﺑﻪ ﺧﺪا ﺗﻘﺪﻳﻢ ﻣﻲﻛﺮدﻧﺪ‪ ،‬ﺷﻤﻌﻮن ﻧﻴﺰ وارد ﻫﻴﻜﻞ‬

‫ﺷﺪ‪ .‬او ﺑﻪ راﻫﻨﻤﺎﻳﻲ روح درﻳﺎﻓﺖ ﻛﻪ اﻳﻦ ﻫﻤﺎن ﻣﺴﻴﺢ ﻣﻮﻋﻮد اﺳﺖ‪ .‬او ﻋﻴﺴﻲ را در آﻏﻮش ﺧﻮد ﻛﺸﻴﺪ‪ ،‬و ﺳﺮود‬
‫ﺑﻪ ﻳﺎد ﻣﺎﻧﺪﻧﻲ ”اﻟﺤﺎل اي ﺧﺪاوﻧﺪ رﺧﺼﺖ ده“ )‪ (Nunc Dimitts‬را ﺑﺮ زﺑﺎن ﺧﻮد ﺟﺎري ﺳﺎﺧﺖ‪.‬‬
‫‪ 32-29:2‬ﺑﺎر ﻣﻌﻨﺎﻳﻲ ﺳﺮود ﺑﺪﻳﻦ ﺷﺮح اﺳﺖ‪ :‬اي ﺧﺪاوﻧﺪ‪ ،‬اﻟﺤﺎل ﺑﻨﺪه ﺧﻮد را رﺧﺼﺖ ﻣﻲدﻫﻲ ﺑﻪ ﺳﻼﻣﺘﻲ‪.‬‬
‫ﭼﺸﻤﺎن ﻣﻦ ﻧﺠﺎت ﺗﻮ را در اﻳﻦ ﻧﻮزاد دﻳﺪه اﺳﺖ‪ .‬ﻫﻤﺎن ﮔﻮﻧﻪ ﻛﻪ ﺧﻮد وﻋﺪه دادي‪ ،‬در ﻧﺠﺎتدﻫﻨﺪه ﻣﻮﻋﻮد‪ .‬ﺗﻮ او‬
‫را ﻓﺮﺳﺘﺎدي ﺗﺎ ﻧﺠﺎت را ﺑﺮاي ﺗﻤﺎﻣﻲ ﻃﺒﻘﺎت اﻧﺴﺎنﻫﺎ ﻓﺮاﻫﻢ آورد‪ .‬او ﻧﻮري ﺧﻮاﻫﺪ ﺑﻮد ﻛﻪ ﻛﺸﻒ ﺣﺠﺎب ﺑﺮاي‬
‫اﻣﺖﻫﺎ ﺧﻮاﻫﺪ ﻛﺮد )ﻇﻬﻮر اوﻟﻴﻪ او(‪ ،‬و در ﺟﻼل ﺑﺮاي ﻗﻮم ﺗﻮ اﺳﺮاﺋﻴﻞ ﻣﻲدرﺧﺸﺪ )ﻇﻬﻮر ﺛﺎﻧﻮي وي(‪ .‬ﺷﻤﻌﻮن‬
‫ﭘﺲ از دﻳﺪن ﻋﻴﺴﻲ دﻳﮕﺮ آﻣﺎده ﻣﺮدن ﺑﻮد‪ .‬ﻋﺬاب ﻣﺮگ رﺧﺖ ﺑﺮ ﺑﺴﺘﻪ ﺑﻮد‪.‬‬
‫‪ 33:2‬ﻟﻮﻗﺎ ﺑﺎ ﺑﻴﺎن ﺻﺤﻴﺢ ﻳﻮﺳﻒ و ﻣﺎدرش ﺑﻪ دﻗﺖ ﺗﻤﺎم از آﻣﻮزه ﺗﻮﻟﺪ از ﺑﺎﻛﺮه ﻣﺤﺎﻓﻈﺖ ﻣﻲﻛﻨﺪ‪ ،‬ﻫﻤﺎن‬
‫ﮔﻮﻧﻪ ﻛﻪ در ﺗﺮﺟﻤﻪ ﻛﻴﻨﮓ ﺟﻴﻤﺰ ﺑﺎ ﭘﻴﺮوي از اﻛﺜﺮﻳﺖ ﻧﺴﺦ ﭼﻨﻴﻦ آﻣﺪه اﺳﺖ‪.‬‬
‫‪ 35-34:2‬ﺷﻤﻌﻮن ﭘﺲ از ﺟﺎري ﺳﺎﺧﺘﻦ ﺷﻜﺮﮔﺰاري ﺧﺪا واﻟﺪﻳﻦ ﻛﻮدك را ﺑﺮﻛﺖ داده‪ ،‬ﺳﭙﺲ ﺑﺎ ﻛﻼم ﻧﺒﻮت‬
‫ﺑﺎ ﻣﺮﻳﻢ ﺳﺨﻦ ﮔﻔﺖ‪.‬‬
‫ﻧﺒﻮت او ﺷﺎﻣﻞ ﭼﻬﺎر ﻗﺴﻤﺖ اﺳﺖ‪:‬‬
‫‪ .1‬اﻳﻦ ﻃﻔﻞ ﻗﺮار داده ﺷﺪه‪ ،‬ﺑﺮاي اﻓﺘﺎدن و ﺑﺮﺧﺎﺳﺘﻦ ﺑﺴﻴﺎري از ﻓﺮزﻧﺪان اﺳﺮاﺋﻴﻞ‪ .‬ﻛﺴﺎﻧﻲ ﻛﻪ ﻣﺒﺘﻜﺮ‪ ،‬ﻧﺎﺗﻮﺑﻪ ﻛﺎر و‬
‫ﺑﻲاﻳﻤﺎن ﺑﻮدﻧﺪ اﻓﺘﺎده ﻣﺠﺎزات ﺧﻮاﻫﻨﺪ ﺷﺪ‪ .‬ﻛﺴﺎﻧﻲ ﻛﻪ ﺧﻮد را ﻓﺮوﺗﻦ ﺳﺎزﻧﺪ‪ ،‬از ﮔﻨﺎﻫﺎﻧﺸﺎن ﺗﻮﺑﻪ ﻛﺮد و‬
‫ﺧﺪاوﻧﺪ ﻋﻴﺴﻲ را ﺑﭙﺬﻳﺮﻧﺪ ﺑﺮﺧﻮاﻫﻨﺪ ﺧﻮاﺳﺖ و ﺑﺮﻛﺖ ﺧﻮاﻫﻨﺪ ﻳﺎﻓﺖ‪.‬‬
‫‪ .2‬اﻳﻦ ﻃﻔﻞ ﻗﺮار داده ﺷﺪه ﺑﺮاي آﻳﺘﻲ ﻛﻪ ﺑﻪ ﺧﻼف آن ﺧﻮاﻫﻨﺪ ﮔﻔﺖ‪ .‬در ﺷﺨﺺ ﻣﺴﻴﺢ ﻣﻔﻬﻮﻣﻲ ﺧﺎص ﻧﻬﻔﺘﻪ‬
‫ﺑﻮد‪ .‬ﺣﻀﻮر او ﺑﺮ روي زﻣﻴﻦ ﮔﻨﺎه و ﻧﺎﭘﺎﻛﻲ را ﻃﺮد ﻣﻲﻛﺮد‪ ،‬و ﺑﻪ ﻫﻤﻴﻦ ﺳﺒﺐ ﻋﺪاوت ﺗﻠﺦ دل ﺑﺸﺮ را ﺑﻪ‬
‫ﻫﻤﺮاه ﺧﻮاﻫﺪ داﺷﺖ‪.‬‬
‫‪ .3‬در ﻗﻠﺐ ﺗﻮ ﻧ ﻴﺰ ﺷﻤﺸﻴﺮي ﻓﺮو ﺧﻮاﻫﺪ رﻓﺖ‪ .‬ﺷﻤﻌﻮن در اﻳﻨﺠﺎ اﻧﺪوﻫﻲ را ﻛﻪ ﺑﻪ ﻫﻨﮕﺎم ﻣﺼﻠﻮب ﻛﺮدن ﭘﺴﺮش‬
‫دل ﻣﺮﻳﻢ را ﻓﺮاﻣﻲﮔﺮﻓﺖ‪ ،‬ﭘﻴﺸﮕﻮﻳﻲ ﻛﺮد )ﻳﻮﺣﻨﺎ ‪.(25:19‬‬
‫‪... .4‬ﺗﺎ اﻓﻜﺎر ﻗﻠﻮب ﺑﺴﻴﺎري ﻣﻜﺸﻮف ﺷﻮد‪ .‬ﺷﺨﺺ ﺑﻪ ﻫﺮ ﺷﻜﻠﻲ ﻛﻪ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ ﻧﺠﺎتدﻫﻨﺪه ﺧﻮد واﻛﻨﺶ ﻧﺸﺎن‬
‫دﻫﺪ‪ ،‬ﻫﻤﺎن ﻣﻨﻌﻜﺲ ﻛﻨﻨﺪه ﻧﻴﺎت و ﻋﻮاﻃﻒ دروﻧﻲ او اﺳﺖ‪.‬‬
‫ﺑﻨﺎﺑﺮاﻳﻦ ﺳﺮود ﺷﻤﻌﻮن ﻣﻔﺎﻫ ﻴﻤﻲ ﻫﻤﭽﻮن ﺳﻨﮓ ﻣﺤﻚ‪ ،‬ﺳﻨﮓ ﻟﻐﺰش‪ ،‬ﺳﻨﮓ ﭘﻠﻜﺎن و ﺷﻤﺸﻴﺮ را در ﺑﺮ ﻣﻲﮔﻴﺮد‪.‬‬

‫ذ( ﺣﻨﺎي ﻧﺒﻴﻪ )‪(39-36:2‬‬
‫‪ 37-36:2‬ﺣﻨﺎي ﻧﺒﻴﻪ ﻧﻴﺰ ﻫﻤﭽﻮن ﺷﻤﻌﻮن از ﺑﻘﻴﺖ وﻓﺎدار اﺳﺮاﺋﻴﻞ ﺑﻮد ﻛﻪ ﺑﻪ اﻧﺘﻈﺎر ﻇﻬﻮر ﻣﺴﻴﺤﺎ ﺑﻮد‪ .‬او از‬
‫ﺳﺒﻂ اﺷﻴﺮ ﺑﻮد )ﺑﻪ ﻣﻌﻨﺎي ﺷﺎدﻣﺎن‪ ،‬ﻣﺒﺎرك( ﻳﻜﻲ از ده ﺳﺒﻄﻲ ﻛﻪ در ﺳﺎل ‪ 721‬ق‪ .‬م ﺗﻮﺳﻂ ﺣﻜﻮﻣﺖ آﺷﻮر ﺑﻪ‬
‫اﺳﺎرت ﺑﺮده ﺷﺪﻧﺪ‪ .‬ﺣﻨﺎ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻴﺶ از ﺻﺪ ﺳﺎل ﻣﻲداﺷﺖ‪ ،‬و ﻫﻔﺖ ﺳﺎل از زﻧﺪﮔﻲ ﺧﻮد را ﺑﺎ ﺷﻮﻫﺮ ﺑﺴﺮ ﺑﺮده ﺑﻮد‪،‬‬
‫و ﺑﻪ ﻣﺪت ﻫﺸﺘﺎد و ﭼﻬﺎر ﺳﺎل ﺑﻴﻮه ﻣﺎﻧﺪه ﺑﻮد‪ .‬او ﻛﻪ ﻣﻘﺎم ﻳﻚ ﻧﺒﻴﻪ را داﺷﺖ‪ ،‬ﺑﺪون ﺗﺮدﻳﺪ ﻣﻜﺎﺷﻔﺎت اﻟﻬﻲ را از‬

‫ﺧﺪا ﻣﻲﻳﺎﻓﺖ و ﻫﻤﭽﻮن ﺳﺨﻨﮕﻮي ﺧﺪا او را ﺧﺪﻣﺖ ﻣﻲﻛﺮد‪ .‬او در ﺧﺪﻣﺖ ﺧﻮد در ﻋﺒﺎدات ﺟﻤﻌﻲ در ﻫﻴﻜﻞ‬
‫وﻓﺎدار ﺑﻮد و ﺷﺒﺎﻧﻪ روز ﺑﻪ روزه و ﻣﻨﺎﺟﺎت در ﻋﺒﺎدت ﻣﺸﻐﻮل ﺑﻮد‪ .‬ﻛﻬﻮﻟﺖ ﺳﻦ ﻣﺎﻧﻊ از ﺧﺪﻣﺖ ﺑﻪ ﺧﺪا ﻧﺸﺪه ﺑﻮد‪.‬‬
‫‪ 38:2‬درﺳﺖ ﻫﻤﺎن ﻟﺤﻈﻪاي ﻛﻪ ﻋﻴﺴﻲ ﺑﻪ ﺧﺪاوﻧﺪ ﺗﻘﺪﻳﻢ ﻣﻲﺷﺪ‪ ،‬و ﺷﻤﻌﻮن ﺑﺎ ﻣﺮﻳﻢ ﺳﺨﻦ ﻣﻲﮔﻔﺖ ﺣﻨﺎ ﻧﻴﺰ‬
‫ﺑﻪ اﻳﻦ ﺟﻤﻊ ﻣﻠﺤﻖ ﺷﺪ‪ .‬او ﺧﺪا را ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﻧﺠﺎتدﻫﻨﺪهاي ﻛﻪ وﻋﺪه داده ﺷﺪه ﺑﻮد ﺷﻜﺮ ﻧﻤﻮد ﺳﭙﺲ درﺑﺎره‬
‫ﻋﻴﺴﻲ ﺑﻪ ﺗﻤﺎم وﻓﺎداراﻧﻲ ﻛﻪ در اورﺷﻠﻴﻢ ﺑﻪ اﻧﺘﻈﺎر ﻧﺠﺎت ﺑﻮدﻧﺪ ﺗﻜﻠﻢ ﻧﻤﻮد‪.‬‬
‫‪ 39:2‬ﭘﺲ از اﻳﻨﻜﻪ ﻳﻮﺳﻒ و ﻣﺮﻳﻢ رﺳﻮم ﻃﻬﺎرت و ﺗﻘﺪﻳﻢ را ﭘﺎﻳﺎن ﺑﺮدﻧﺪ‪ ،‬ﺑﻪ ﺷﻬﺮ ﺧﻮد ﻧﺎﺻﺮه ﺟﻠﻴﻞ‬
‫ﻣﺮاﺟﻌﺖ ﻛﺮدﻧﺪ‪ .‬ﻟﻮﻗﺎ ﻫﻴﭽﮕﻮﻧﻪ اﺷﺎرهاي ﺑﻪ ﻣﻼﻗﺎت ﺣﻜﻴﻤﺎن ﻳﺎ ﻓﺮار ﺑﻪ ﻣﺼﺮ ﻧﻤﻲﻛﻨﺪ ‪.‬‬

‫ر( ﻧﻮﺟﻮاﻧﻲ ﻋﻴﺴﻲ )‪(52-40:2‬‬
‫‪ 40:2‬رﺷﺪ ﻃﺒﻴﻌﻲ اﻳﻦ ﻃﻔﻞ )ﻋﻴﺴﻲ( ﭼﻨﻴﻦ ﺗﺸﺮﻳﺢ ﺷﺪه اﺳﺖ‪ :‬از ﻧﻈﺮ ﺟﺴﻤﻲ او ﻧﻤﻮ ﻛﺮده و ﺑﻪ روح ﻗﻮي‬
‫ﻣﻲﮔﺸﺖ‪ .‬او ﺗﻤﺎم ﻣﺮاﺣﻞ ﻃﺒﻴﻌﻲ ﻫﻤﭽﻮن رﺷﺪ ﻓ ﻴﺰﻳﻜﻲ‪ ،‬راه رﻓﺘﻦ‪ ،‬ﺻﺤﺒﺖ ﻛﺮدن‪ ،‬ﺑﺎزي ﻛﺮدن و ﻛﺎرﻛﺮدن را ﻃﻲ‬
‫ﻧﻤﻮد‪ .‬ﺑﻪ ﻫﻤﻴﻦ ﺳﺒﺐ ﻫﻢ او ﻣﻲﺗﻮاﻧﺪ ﻫﺮ ﻣﺮﺣﻠﻪ از زﻧﺪﮔﻲ ﻣﺎ را درك ﻧﻤﺎﻳﺪ‪ .‬از ﻧﻈﺮ ذﻫﻨﻲ او از ﺣﻜﻤﺖ ﭘﺮ ﺷﺪ‪ .‬او‬
‫ﻧﻪ ﺗﻨﻬﺎ اﻟﻔﺒﺎي زﺑﺎن‪ ،‬اﻋﺪاد و ﺗﻤﺎم داﻧﺶ در ﻣﺴﺎﻳﻞ زﻧﺪﮔﻲ را ﻧﻴﺰ آﻣﻮﺧﺖ‪ .‬از ﻧﻈﺮ روﺣﺎﻧﻲ‪ ،‬ﻓﻴﺾ ﺧﺪا ﺑﺮ وي ﺑﻮد‪.‬‬
‫او در ﻣﺸﺎرﻛﺖ ﺑﺎ ﺧﺪا و اﺗﻜﺎ ﺑﺮ روحاﻟﻘﺪس ﺳﻠﻮك ﻧﻤﻮد‪ .‬او ﻛﻼم را ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ ﻧﻤﻮد‪ ،‬ﺑﺮاي دﻋﺎ وﻗﺖ ﮔﺬاﺷﺖ و از‬
‫اﻧﺠﺎم اراده ﭘﺪرش ﺧﺸﻨﻮد ﺑﻮد‪.‬‬
‫‪ 44-41:2‬ﻳﻚ ﭘﺴﺮ ﻳﻬﻮدي در ﺳﻦ دوازده ﺳﺎﻟﮕﻲ ﺷﺮﻳﻌﺖ ﺑﺮ وي واﺟﺐ ﻣﻲﺷﻮد‪ .‬ﻫﻨﮕﺎﻣﻲ ﻛﻪ ﺧﺪاوﻧﺪﻣﺎن‬
‫دوازده ﺳﺎﻟﻪ ﺑﻮد‪ ،‬ﺧﺎﻧﻮاده او زﻳﺎرت ﺳﺎﻻﻧﻪ ﺧﻮد را ﺑﺮاي اﻧﺠﺎم رﺳﻢ ﻋﻴﺪ ﻓﺼﺢ از اورﺷﻠﻴﻢ ﺑﺠﺎ آوردﻧﺪ‪ .‬اﻣﺎ‬
‫ﻫﻨﮕﺎﻣﻲ ﻛﻪ ﺑﻪ ﺳﻮي ﺟﻠﻴﻞ ﺑﺎز ﻣﻲﮔﺸﺘﻨﺪ‪ ،‬ﻣﺘﻮﺟﻪ ﻧﺸﺪﻧﺪ ﻛﻪ ﻋﻴﺴﻲ ﻫﻤﺮاه ﻗﺎﻓﻠﻪ ﻧﻴﺴﺖ‪ .‬ﺗﺎ ﻫﻨﮕﺎﻣﻲ ﻛﻪ ﻧﺪاﻧﻴﻢ‬
‫ﺧﺎﻧﻮاده ﻋﻴﺴﻲ ﺑﻪ ﻫﻤﺮاه ﻳﻚ ﻛﺎروان ﺑﺴﻴﺎر ﺑﺰرگ ﺳﻔﺮ ﻛﺮدهاﻧﺪ‪ ،‬اﻳﻦ ﻣﻮﺿﻮع ﺑﺮاﻳﻤﺎن ﻋﺠﻴﺐ ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﻲرﺳﺪ‪.‬‬
‫ﺗﺮدﻳﺪي ﻧﻴﺴﺖ ﻛﻪ آﻧﻬﺎ ﮔﻤﺎن ﺑﺮدﻧﺪ ﻛﻪ ﻋﻴﺴﻲ ﺑﻪ ﻫﻤﺮاه ﻫﻢ ﺳﻦ و ﺳﺎلﻫﺎي ﺧﻮد ﻣﻲآﻳﺪ‪.‬‬
‫ﭘﻴﺶ از اﻳﻨﻜﻪ ﻳﻮﺳﻒ و ﻣﺮﻳﻢ را ﺳﺮزﻧﺶ ﻧﻤﺎﻳﻴﻢ‪ ،‬ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻴﻢ ﻛﻪ ﭼﻘﺪر ﺑﺮاﻳﻤﺎن ﺳﻬﻞ اﺳﺖ ﻛﻪ‬
‫ﺑﻪ ﺳﻔﺮ ﻳﻚروزه ﺑﺮوﻳﻢ‪ ،‬ﺑﺎ اﻳﻦ ﮔﻤﺎن ﻛﻪ ﻋﻴﺴﻲ را ﺑﻪ ﻫﻤﺮاه دارﻳﻢ‪ ،‬درﺣﺎﻟﻲ ﻛﻪ در زﻧﺪﮔﻲ ﮔﻨﺎﻫﺎﻧﻲ دارﻳﻢ ﻛﻪ ﻫﻨﻮز‬
‫ﺑﻪ آﻧﻬﺎ اﻋﺘﺮاف ﻧﻜﺮدهاﻳﻢ و اﻳﻦ ﮔﻨﺎﻫﺎن ﻣﺎﻧﻊ ارﺗﺒﺎط ﻣﺎ ﺑﺎ او ﻣﻲﺷﻮد‪ .‬ﺑﺮاي ﺑﺮﻗﺮاري ارﺗﺒﺎﻃﻲ دوﺑﺎره ﺑﺎ او‪ ،‬ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻪ‬
‫ﻫﻤﺎﻧﺠﺎﻳﻲ ﺑﺎزﮔﺮدﻳﻢ ﻛﻪ ﻣﺸﺎرﻛﺖ ﻣﺎ ﺑﺎ او ﮔﺴﺴﺘﻪ ﺷﺪه اﺳﺖ‪ ،‬و ﺳﭙﺲ اﻋﺘﺮاف ﻧﻤﻮده از ﮔﻨﺎﻫﺎن ﺧﻮد ﺗﻮﺑﻪ ﻧﻤﺎﻳﻴﻢ‪.‬‬
‫‪ 47-45:2‬واﻟﺪﻳﻦ ﭘﺮﻳﺸﺎن ﺑﻪ اورﺷﻠﻴﻢ ﺑﺎزﮔﺸﺘﻨﺪ و ﻋﻴﺴﻲ را در ﻫﻴﻜﻞ ﻳﺎﻓﺘﻨﺪ ﻛﻪ در ﻣﻴﺎن ﻣﻌﻠﻤﺎن ﻧﺸﺴﺘﻪ‪،‬‬
‫ﺳﺨﻨﺎن اﻳﺸﺎن را ﻣﻲﺷﻨﻮد و از اﻳﺸﺎن ﺳﺌﻮال ﻣﻲﻛﺮد‪ .‬در اﻳﻨﺠﺎ ﻫﻴﭻ ﻧﺸﺎﻧﻲ دال ﺑﺮ اﻳﻨﻜﻪ او ﻓﺮزﻧﺪي ﻧﺨﺒﻪ ﺑﺎﺷﺪ ﻳﺎ ﺑﺎ‬
‫ﺑﺰرﮔﺎن ﺧﻮد ﺑﺤﺚ و ﻣﺠﺎدﻟﻪ ﻧﻤﺎﻳﺪ ﻧﻤﻲﺑﻴﻨﻴﻢ‪ ،‬ﺑﻠﻜﻪ او ﻫﻤﭽﻮن ﻛﻮدﻛﻲ ﻃﺒﻴﻌﻲ در آراﻣﺶ و ﻓﺮوﺗﻨﻲ از ﻣﻌﻠﻤﺎن‬
‫ﺧﻮد ﻣﻲآﻣﻮﺧﺖ‪ .‬ﺣﺘﻲ از ﻣﺤﺘﻮاي ﻛﻼم ﭼﻨﻴﻦ ﺑﺮﻣﻲآﻳﺪ ﻛﻪ از او ﺳﺌﻮاﻻﺗﻲ ﺷﺪه ﺑﻮد‪ ،‬ﭼﺮا ﻛﻪ ﻣﺮدم از ﻓﻬﻢ و‬
‫ﺟﻮابﻫﺎي او ﻣﺘﺤﻴﺮ ﺷﺪه ﺑﻮدﻧﺪ‪.‬‬

‫‪ 48:2‬ﺣﺘﻲ واﻟﺪﻳﻦ او از اﻳﻨﻜﻪ ﻣﻲدﻳﺪﻧﺪ ﻋﻴﺴﻲ ﺑﺎ ﻫﻮش و ذﻛﺎوت در ﻣﺒﺎﺣﺚ آﻧﺎﻧﻲ ﻛﻪ ﺑﺴﻴﺎر از او ﺑﺰرﮔﺘﺮ‬
‫ﺑﻮدﻧﺪ ﺷﺮﻛﺖ ﻣﻲﺟﻮﻳﺪ ﺷﮕﻔﺖزده ﺷﺪﻧﺪ‪ .‬ﺑﺎ اﻳﻦ ﺣﺎل ﻣﺎدرش ﺑﺎ ﺳﺮزﻧﺶ او‪ ،‬اﺿﻄﺮاب و ﺧﺸﻢ ﺧﻮد را ﺑﺮوز داد‪.‬‬
‫آﻳﺎ ﻋﻴﺴﻲ ﻧﻤﻲداﻧﺴﺖ ﻛﻪ واﻟﺪﻳﻨﺶ ﻧﮕﺮان او ﻫﺴﺘﻨﺪ؟‬
‫‪ 49:2‬ﭘﺎﺳﺦ ﻋﻴﺴﻲ ﻛﻪ اوﻟﻴﻦ ﺛﺒﺖ ﺳﺨﻨﺎن او در اﻳﻦ اﻧﺠﻴﻞ اﺳﺖ‪ ،‬ﺑﻴﺎﻧﮕﺮ اﻳﻦ ﻣﻮﺿﻮع اﺳﺖ ﻛﻪ او ﭼﻘﺪر از‬
‫ﻫﻮﻳﺖ ﺧﻮد ﺑﻪ ﻋﻨﻮان ﭘﺴﺮ ﺧﺪا و ﻫﻢﭼﻨﻴﻦ رﺳﺎﻟﺖ اﻟﻬﻲ ﺧﻮد‪ ،‬آﮔﺎﻫﻲ ﻛﺎﻣﻞ دارد‪” ،‬از ﺑﻬﺮ ﭼﻪ ﻣﺮا ﻃﻠﺐ ﻣﻲﻛﺮدﻳﺪ‪،‬‬
‫ﻣﮕﺮ ﻧﺪاﻧﺴﺘﻪاﻳﺪ ﻛﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﻣﻦ در اﻣﻮر ﭘﺪر ﺧﻮد ﺑﺎﺷﻢ؟“ ﻣﺮﻳﻢ ﮔﻔﺖ‪” :‬ﭘﺪرت و ﻣﻦ“ اﻣﺎ ﻋﻴﺴﻲ ﮔﻔﺖ ”اﻣﻮر ﭘﺪر‬
‫ﺧﻮد“ )ﻣﻦ(‪.‬‬
‫‪ 50:2‬در آن ﻫﻨﮕﺎم واﻟﺪﻳﻦ او ﺳﺨﻦ اﺳﺮارآﻣﻴﺰ وي را ﻧﻔﻬﻤﻴﺪﻧﺪ‪ .‬ادﻋﺎ ﻛﺮدن ﭼﻨﻴﻦ ﻣﻘﺎﻣﻲ ﺑﺮاي ﻳﻚ ﭘﺴﺮ‬
‫دوازده ﺳﺎﻟﻪ ﺑﺴﻴﺎر ﻏﻴﺮ ﻋﺎدي ﻣﻲ ﻧﻤﻮد !‬
‫‪ 51:2‬ﺑﻪ ﻫﺮ ﺣﺎل‪ ،‬آﻧﻬﺎ ﻳﻜﺪﻳﮕﺮ را ﻳﺎﻓﺘﻨﺪ‪ ،‬ﭘﺲ ﻣﻲﺗﻮاﻧﺴﺘﻨﺪ ﺑﻪ ﻧﺎﺻﺮه ﺑﺎزﮔﺮدﻧﺪ‪ .‬در اﻳﻦ ﻋﺒﺎرت ﺣﺴﻦ اﺧﻼﻗﻲ‬
‫ﻋﻴﺴﻲ را ﺑﺒﻴﻨﻴﻢ‪” ،‬او ﻣﻄﻴﻊ اﻳﺸﺎن ﻣﻲﺑﻮد‪ “.‬ﮔﺮﭼﻪ او ﺧﺎﻟﻖ دﻧﻴﺎ ﺑﻮد‪ ،‬اﻣﺎ ﺑﺎ اﻳﻦ ﺣﺎل ﺟﺎﻳﮕﺎه ﺧﻮد ﺑﻪ ﻋﻨﻮان ﻳﻚ‬
‫ﻓﺮزﻧﺪ ﻣﻄﻴﻊ را در اﻳﻦ ﺧﺎﻧﻮاده ﻓﺮوﺗﻦ ﻳﻬﻮدي ﺑﻪ ﺧﻮد ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮد‪ .‬اﻣﺎ ﻣﺎدر او‪ ،‬در ﺗﻤﺎﻣﻲ اوﻗﺎت ﺗﻤﺎﻣﻲ اﻳﻦ اﻣﻮر را‬
‫در ﺧﺎﻃﺮ ﺧﻮد ﻧﮕﺎه ﻣﻲداﺷﺖ‪.‬‬
‫‪ 52:2‬ﺑﺎري دﻳﮕﺮ اﻧﺴﺎﻧﻴﺖ ﺣﻘﻴﻘﻲ و رﺷﺪ ﻃﺒﻴﻌﻲ ﺧﺪاوﻧﺪﻣﺎن ﺑﻪ ﺗﺼﻮﻳﺮ ﻛﺸﻴﺪه ﺷﺪه اﺳﺖ‪:‬‬
‫‪ -1‬رﺷﺪ ذﻫﻨﻲ او ‪ -‬در ﺣﻜﻤﺖ‬
‫‪ -2‬رﺷﺪ ﺟﺴﻤﻲ او ‪ -‬ﻗﺎﻣﺖ‬
‫‪ -3‬رﺷﺪ روﺣﺎﻧﻲ او ‪ -‬در رﺿﺎﻣﻨﺪي ﻧﺰد ﺧﺪا‬
‫‪ -4‬رﺷﺪ اﺟﺘﻤﺎﻋﻲ او ‪ -‬ﺗﺮﻗﻲ ﻧﺰد ﻣﺮدم‪.‬‬
‫ﻣﺴﻠﻤﺎً او در ﻫﺮ ﺟﻨﺒﻪ از رﺷﺪ ﺧﻮد ﻛﺎﻣﻞ ﺑﻮد‪ .‬در اﻳﻨﺠﺎ رواﻳﺖ ﻟﻮﻗﺎ ﺑﺪون اﻳﻨﻜﻪ از ﻫﺠﺪه ﺳﺎل زﻧﺪﮔﻲ‬
‫ﺧﺪاوﻧﺪ ﻋﻴﺴﻲ در ﻧﺎﺻﺮه‪ ،‬ﻫﻨﮕﺎﻣﻲ ﻛﻪ ﭘﺴﺮ ﻳﻚ ﻧﺠﺎر ﺑﻮد‪ ،‬ﺳﺨﻦ ﮔﻮﻳﺪ ﺑﻪ ﻳﻜﺒﺎره ﺑﻪ واﻗﻌﻪ ﺑﻌﺪي ﻣﻲﭘﺮدازد‪ .‬اﻳﻦ‬
‫ﺳﺎلﻫﺎ ﺑﻪ ﻣﺎ ﻣﻲآﻣﻮزد ﻛﻪ ﭼﻘﺪر آﻣﻮزش و آﻣﺎدﮔﻲ‪ ،‬ﻧﻴﺎز ﺑﻪ ﺻﺒﺮ و ارزش ﻛﺎر در ﻣﻴﺎن ﻣﺮدم ﺣﺎﺋﺰ اﻫﻤﻴﺖ اﺳﺖ‪.‬‬
‫اﻳﻦ ﻣﻮﺿﻮع ﻣﺎ را از وﺳﻮﺳﻪ ﺑﻪ اﻳﻨﻜﻪ ﻣﺴﺘﻘﻴﻤﺎً ﭘﺲ از ﺗﻮﻟﺪ روﺣﺎﻧﻲ وارد ﺧﺪﻣﺖ ﺷﻮﻳﻢ ﺑﺮﺣﺬر ﻣﻲدارد‪ .‬ﻛﺴﺎﻧﻲ‬
‫ﻛﻪ رﺷﺪ روﺣﺎﻧﻲ آﻧﻬﺎ‪ ،‬از ﻛﻮدﻛﻲ ﺗﺎ ﺑﺰرﮔﺴﺎﻟﻲ ﺑﻪ ﻃﻮر ﻃﺒﻴﻌﻲ ﺳﭙﺮي ﻧﺸﺪه ﺑﺎﺷﺪ در زﻧﺪﮔﻲ و ﺷﻬﺎدت آﻳﻨﺪه ﺧﻮد‬
‫ﺑﺎ ﻣﺸﻜﻞ ﻣﻮاﺟﻪ ﺧﻮاﻫﻨﺪ ﺷﺪ‪.‬‬

‫‪-3‬آﻣﺎدﮔﻲ ﭘﺴﺮ اﻧﺴﺎن ﺑﺮاي ﺧﺪﻣﺖ )‪(30:4-1:3‬‬
‫اﻟﻒ( ﻧﺪا دﻫﻨﺪه راه را ﺑﺮاي ﻋﻴﺴﻲ آﻣﺎده ﻣﻲﻛﻨﺪ )‪(20-1:3‬‬
‫‪ 2-1:3‬ﻟﻮﻗﺎ ﻛﻪ ﺧﻮد ﺗﺎرﻳﺦﻧﮕﺎر ﺑﻮد‪ ،‬ﺑﺎ ﻧﺎم ﺑﺮدن رﻫﺒﺮان ﻣﺬﻫﺒﻲ و ﺳﻴﺎﺳﻲ ﻛﻪ ﺑﺮ ﻣﺴﻨﺪ ﻗﺪرت ﺑﻮدﻧﺪ ‪-‬ﻳﻚ‬
‫اﻣﭙﺮاﺗﻮر )ﻗﻴﺼﺮ(‪ ،‬ﻳﻚ واﻟﻲ و ﺳﻪ ﺗﻴﺘﺮارك و دو رﺋﻴﺲ ﻛﻬﻨﻪ‪ -‬ﺳﺎل آﻏﺎز ﺧﺪﻣﺖ ﻳﺤﻴﻲ را ﺑﺮاي ﻣﺎ روﺷﻦ ﻣﻲﺳﺎزد‪.‬‬

‫ذﻛﺮ ﺣﺎﻛﻤﺎن ﺳﻴﺎﺳﻲ در اﻳﻨﺠﺎ از اﺳﺘﻴﻼي ﭼﻨﮕﺎل آﻫﻨﻴﻦ دﻳﮕﺮ ﻣﻠﺖﻫﺎ ﺑﺮ اﺳﺮاﺋﻴﻞ ﺳﺨﻦ ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ‪ .‬اﻳﻦ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻛﻪ‬
‫ﺗﻨﻬﺎ دو رﺋﻴﺲ ﻛﻬﻨﻪ در اﺳﺮاﺋﻴﻞ وﺟﻮد داﺷﺖ‪ ،‬ﺣﺎﻛﻲ از آن اﺳﺖ ﻛﻪ ﻣﻠﺖ اﺳﺮاﺋﻴﻞ از ﻧﻈﺮ ﻣﺬﻫﺒﻲ ﻧﻴﺰ ﺑﻪ ﻣﺎﻧﻨﺪ‬
‫وﺿﻌﻴﺖ ﺳﻴﺎﺳﻲ ﺧﻮد در ﻧﺎﺗﻮاﻧﻲ ﺑﺴﺮ ﻣﻲﺑﺮدﻧﺪ‪ .‬ﮔﺮ ﭼﻪ اﻳﻦ ﻣﺮدان از ﻧﻈﺮ دﻧﻴﺎي ﺧﻮد ﻣﺮداﻧﻲ ﺑﺰرگ ﺑﻮدﻧﺪ‪ ،‬اﻣﺎ در‬
‫ﻧﻈﺮ ﺧﺪا آﻧﺎن ﻣﺮداﻧﻲ ﻇﺎﻟﻢ و ﺷﺮور ﻗﻠﻤﺪاد ﻣﻲﺷﺪﻧﺪ‪ .‬از اﻳﻦ رو ﻫﻨﮕﺎﻣﻲ ﻛﻪ او ﺧﻮاﺳﺖ ﺑﺎ اﻧﺴﺎنﻫﺎ ﺳﺨﻦ ﮔﻮﻳﺪ‪،‬‬
‫ﻛﺎخ و ﻛﻨﻴﺴﻪ را ﻧﺎدﻳﺪه اﻧﮕﺎﺷﺖ و ﭘﻴﻐﺎم ﺧﻮد را ﺑﻪ ﻳﺤﻴﻲ ﭘﺴﺮ زﻛﺮﻳﺎ در ﺑﻴﺎﺑﺎن ﻧﺎزل ﻛﺮد‪.‬‬
‫‪ 3:3‬ﻳﺤﻴﻲ ﻧﻴﺰ ﺑﻼﻓﺎﺻﻠﻪ ﺑﻪ ﺗﻤﺎﻣﻲ ﺣﻮاﻟﻲ رود اردن و اﺣﺘﻤﺎﻻً ﺗﺎ ﻧﺰدﻳﻜﻲ ارﻳﺤﺎ ﺳﻔﺮ ﻛﺮد‪ .‬در اﻳﻦ ﻧﻘﺎط ﺑﻮد ﻛﻪ‬
‫او اﺳﺮاﺋﻴﻞ را ﺑﻪ ﺗﻮﺑﻪ از ﮔﻨﺎﻫﺎن ﺧﻮد ﻓﺮاﺧﻮاﻧﺪ‪ ،‬ﺗﺎ ﻣﻮرد ﻋﻔﻮ ﻗﺮار ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﺮاي ورود ﻣﺴﻴﺢ آﻣﺎده ﺷﻮﻧﺪ‪ .‬ﻫﻢﭼﻨﻴﻦ‬
‫او ﻣﺮدم را ﻓﺮاﺧﻮاﻧﺪ ﺗﺎ ﺗﻌﻤﻴﺪ ﻳﺎﺑﻨﺪ‪ ،‬ﺗﺎ آن ﻧﺸﺎﻧﻲ ﻇﺎﻫﺮي ﺑﺎﺷﺪ ﺑﺮ ﺗﻮﺑﻪ ﺣﻘﻴﻘﻲ آﻧﻬﺎ‪ .‬ﻳﺤﻴﻲ ﻳﻚ ﻧﺒﻲ راﺳﺘﻴﻦ ﺑﻮد‪،‬‬
‫ﺿﻤﻴﺮي ﻣﺠﺴﻢ ﻛﻪ ﺑﺮ ﻋﻠﻴﻪ ﮔﻨﺎه ﻧﺪا ﻣﻲداد‪ ،‬و ﻣﺮدﻣﺎن را ﺑﺮ اﺣﻴﺎي روﺣﺎﻧﻲ ﻓﺮاﻣﻲﺧﻮاﻧﺪ‪.‬‬
‫‪ 4:3‬ﺑﻨﺎﺑﺮاﻳﻦ ﺧﺪﻣﺖ او ﺗﺤﻘﻖ ﻧﺒﻮﺗﻲ اﺳﺖ ﻛﻪ در اﺷﻌﻴﺎ ‪ 5-3:40‬ﺑﻪ ﺛﺒﺖ رﺳﻴﺪه اﺳﺖ‪ .‬او ﺻﺪاي ﻧﺪا ﻛﻨﻨﺪهاي‬
‫در ﺑﻴﺎﺑﺎن اﺳﺖ‪ .‬اﺳﺮاﺋﻴﻞ در اﻳﻦ زﻣﺎن از ﻧﻈﺮ روﺣﺎﻧﻲ ﺑﻴﺎﺑﺎن ﺑﻮد‪ .‬اﺳﺮاﺋﻴﻞ ﻫﻤﭽﻮن ﻣﻠﺘﻲ ﺑﻲﺣﺎﺻﻞ و اﻧﺪوﻫﺒﺎر ﺑﻮد‬
‫ﻛﻪ ﺑﺮاي ﺧﺪا ﺛﻤﺮهاي ﻧﺪاﺷﺖ‪ .‬ﺑﺎﻳﺪ در آﻧﻬﺎ ﺗﺤﻮل اﺧﻼﻗﻲ ﺷﻜﻞ ﻣﻲﮔﺮﻓﺖ ﺗﺎ ﺑﺮاي ورود ﺧﺪاوﻧﺪ آﻣﺎده ﺷﻮﻧﺪ‪ .‬در‬
‫آن روزﻫﺎ ﻫﺮﮔﺎه ﻛﻪ ﭘﺎدﺷﺎﻫﻲ ﻣﻲﺧﻮاﺳﺖ ﺑﻪ ﺑﺎزدﻳﺪ ﻣﻜﺎﻧﻲ رود‪ ،‬ﻣﻘﺪﻣﺎت ﻣﻔﺼﻠﻲ ﺑﺮاي ورود او ﺗﺮﺗﻴﺐ ﻣﻲدادﻧﺪ‪،‬‬
‫ﺑﻪ ﻃﻮري ﻛﻪ ﺷﺎﻫﺮاهﻫﺎ را ﻫﻤﻮار ﺳﺎﺧﺘﻪ و ﻣﺴﻴﺮ ورود او را ﺗﺎ آﻧﺠﺎﺋﻲ ﻛﻪ ﻣﻤﻜﻦ ﺑﻮد ﻣﺴﺘﻘﻴﻢ ﻣﻲﺳﺎﺧﺘﻨﺪ‪ .‬اﻳﻦ‬
‫ﻫﻤﺎن ﻛﺎري اﺳﺖ ﻛﻪ ﻳﺤﻴﻲ از ﻣﺮدم ﻣﻲﺧﻮاﺳﺖ‪ ،‬اﻟﺒﺘﻪ ﻣﻘﺼﻮد او ﺑﺎز ﺳﺎزي راهﻫﺎ ﺑﻪ ﻣﻌﻨﺎي ﺗﺤﺖ اﻟﻔﻈﻲ ﻧﺒﻮد‪،‬‬
‫ﺑﻠﻜﻪ آﻣﺎده ﺳﺎﺧﺘﻦ دلﻫﺎي ﻣﺮدم ﺑﺮاي ﭘﺬﻳﺮش ﻋﻴﺴﻲ‪.‬‬
‫‪ 5:3‬ﺗﺎﺛﻴﺮ ورود ﻣﺴﻴﺢ ﭼﻨﻴﻦ ﺗﻮﺻﻴﻒ ﺷﺪه اﺳﺖ‪:‬‬
‫ﻫﺮ وادي اﻧﺒﺎﺷﺘﻪ ﺧﻮاﻫﺪ ﺷﺪ ‪-‬ﻛﺴﺎﻧﻲ ﻛﻪ ﺗﻮﺑﻪ ﺣﻘﻴﻘﻲ ﻧﻤﻮده و ﺧﻮد را ﻓﺮوﺗﻦ ﺳﺎزﻧﺪ‪ ،‬ﻧﺠﺎت ﻳﺎﻓﺘﻪ و ﺷﺎدﻣﺎن‬
‫ﺧﻮاﻫﻨﺪﮔﺮدﻳﺪ‪.‬‬
‫ﻫﺮ ﻛﻮه و ﺗﻠﻲ ﭘﺴﺖ ﺧﻮاﻫﺪ ﮔﺮدﻳﺪ ‪-‬اﻧﺴﺎنﻫﺎﻳﻲ ﻫﻤﭽﻮن ﻛﺎﺗﺒﺎن و ﻓﺮﻳﺴﻴﺎن ﻛﻪ ﻣﺘﻜﺒﺮ و ﺧﻮدﺧﻮاه ﺑﻮدﻧﺪ‪،‬‬
‫ﭘﺴﺖ ﺧﻮاﻫﻨﺪ ﮔﺮدﻳﺪ‪.‬‬
‫ﻫﺮ ﻛﺠﻲ راﺳﺖ ﺧﻮاﻫﺪ ﮔﺮدﻳﺪ ‪-‬ﺷﺨﺼﻴﺖ ﻓﺮﻳﺒﻜﺎراﻧﻲ ﻫﻤﭽﻮن ﺑﺎﺟﮕﻴﺮان‪ ،‬اﺻﻼح ﺧﻮاﻫﺪ ﺷﺪ‪.‬‬
‫راه ﻧﺎﻫﻤﻮار ﺻﺎف ﺧﻮاﻫﺪ ﺷﺪ ‪-‬ﺳﺮﺑﺎزان و دﻳﮕﺮان ﻛﻪ ﺧﺸﻦ و ﺗﻨﺪ ﺧﻮ ﻫﺴﺘﻨﺪ‪ ،‬رام و اﺻﻼح ﺧﻮاﻫﻨﺪ ﺷﺪ‪.‬‬
‫‪ 6:3‬و ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻧﻬﺎﺋﻲ اﻳﻦ ﺧﻮاﻫﺪ ﺑﻮد ﻛﻪ ﺗﻤﺎﻣﻲ ﺑﺸﺮ‪-‬ﭼﻪ ﻳﻬﻮدﻳﺎن و ﭼﻪ اﻣﺖﻫﺎ‪ -‬ﻧﺠﺎت ﺧﺪا را ﺧﻮاﻫﻨﺪ دﻳﺪ‪ .‬ﺑﺎ‬
‫ﻇﻬﻮر اوﻟﻴﻪ او ﻧﺠﺎت ﺑﺮاي ﺗﻤﺎم اﻧﺴﺎنﻫﺎ ﺑﻪ ارﻣﻐﺎن آورده ﺷﺪ‪ ،‬ﮔﺮ ﭼﻪ ﻫﻤﻪ آن را ﻧﭙﺬﻳﺮﻓﺘﻨﺪ‪ .‬اﻣﺎ ﻫﻨﮕﺎﻣﻲ ﻛﻪ ﺑﺎري‬
‫دﻳﮕﺮ ﺑﺮاي ﺑﺮﻗﺮاري ﺳﻠﻄﻨﺖ ﺧﻮد ﺑﺎز ﻣﻲﮔﺮدد اﻳﻦ آﻳﻪ ﺑﻪ ﺗﺤﻘﻖ ﻧﻬﺎﻳﻲ ﺧﻮد ﺧﻮاﻫﺪ رﺳﻴﺪ‪ .‬ﺳﭙﺲ ﺗﻤﺎم اﺳﺮاﺋﻴﻞ‬
‫ﻧﺠﺎت ﺧﻮاﻫﺪ ﻳﺎﻓﺖ‪ ،‬و ﻫﻢﭼﻨﻴﻦ ﻏﻴﺮ ﻳﻬﻮدﻳﺎن در ﺑﺮﻛﺎت ﭘﺎدﺷﺎه ﭘﺮﺟﻼل او ﺷﺮﻛﺖ ﺧﻮاﻫﻨﺪ ﻧﻤﻮد‪.‬‬
‫‪ 7:3‬ﻫﻨﮕﺎﻣﻲ ﻛﻪ ﺟﻤﺎﻋﺘﻲ ﺑﺮاي ﺗﻌﻤﻴﺪ ﻧﺰد ﻳﺤﻴﻲ آﻣﺪﻧﺪ‪ ،‬او ﭘﻲ ﺑﺮد ﻛﻪ ﻫﻤﻪ از ﺳﺮ اﺧﻼص ﻧﻴﺎﻣﺪهاﻧﺪ‪ .‬ﺑﺮﺧﻲ‬
‫ﻓﻘﻂ ﺗﻈﺎﻫﺮ ﻣﻲ ﻛﺮدﻧﺪ‪ .‬ﺑﺪون اﻳﻨﻜﻪ ﺗﺸﻨﻪ ﻋﺪاﻟﺖ ﺑﺎﺷﻨﺪ‪ .‬اﻳﻨﺎن ﻫﻤﺎن ﻛﺴﺎﻧﻲ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻛﻪ ﻳﺤﻴﻲ آﻧﻬﺎ را اﻓﻌﻲزادﮔﺎن‬

‫ﺧﻄﺎب ﻣﻲﻛﻨﺪ‪ ..‬ﻣﻘﺼﻮد از اﻳﻦ ﺳﺌﻮال ”ﻛﻪ ﺷﻤﺎ را ﻧﺸﺎن داد ﻛﻪ از ﻏﻀﺐ آﻳﻨﺪه ﺑﮕﺮﻳﺰﻳﺪ؟“ اﻳﻦ ﻧﺒﻮد ﻛﻪ ﻳﺤﻴﻲ‬
‫ﺧﻮد ﻧﻴﺰ ﭼﻨﻴﻦ ﻛﺮده اﺳﺖ‪ ،‬ﺑﻠﻜﻪ ﻣﺨﺎﻃﺐ او ﻛﺴﺎﻧﻲ ﺑﻮد ﻛﻪ ﻣﻲﺧﻮاﺳﺘﻨﺪ ﺑﻪ ﮔﻨﺎﻫﺎن ﺧﻮد اﻋﺘﺮاف ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ‪.‬‬
‫‪ 8:3‬اﮔﺮ آﻧﻬﺎ واﻗﻌﺎً ﺑﺎ ﺧﺪا زﻧﺪﮔﻲ ﻣﻲ ﻛﺮدﻧﺪ‪ ،‬ﺑﺎﻳﺪ ﺛﻤﺮات ﺗﻮﺑﻪ ﺣﻘﻴﻘﻲ در زﻧﺪﮔﻲ آﻧﻬﺎ دﻳﺪه ﻣﻲﺷﺪ‪ .‬ﺗﻮﺑﻪ واﻗﻌﻲ‬
‫ﺛﻤﺮات ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺑﻪ ﻫﻤﺮاه دارد‪ .‬آﻧﻬﺎ ﻧﺒﺎﻳﺪ ﭼﻨﻴﻦ ﻣﻲﭘﻨﺪاﺷﺘﻨﺪ ﻛﻪ ﭼﻮن اﺑﺮاﻫﻴﻢ ﭘﺪرﺷﺎن اﺳﺖ‪ ،‬ﭘﺲ ﻫﻤﻴﻦ ﻛﺎﻓﻲ‬
‫اﺳﺖ‪ ،‬ارﺗﺒﺎط ﺑﺎ اﻧﺴﺎنﻫﺎي ﺧﺪاﺷﻨﺎس دﻟﻴﻞ ﺑﺮ ﺧﺪا ﭘﺮﺳﺖ ﺑﻮدن ﺷﺨﺺ ﻧﻴﺴﺖ‪ .‬ﺧﺪا ﺑﺮاي اﻧﺠﺎم اﻫﺪاف ﺧﻮد‬
‫ﻓﻘﻂ ﺑﻪ ﻓﺮزﻧﺪان اﺑﺮاﻫﻴﻢ ﻣﺤﺪود ﻧﺒﻮد او ﻣﻲﺗﻮاﻧﺴﺖ از ﺳﻨﮓﻫﺎي رود اردن‪ ،‬ﻓﺮزﻧﺪان ﺑﺮاي اﺑﺮاﻫﻴﻢ ﺑﺮاﻧﮕﻴﺰاﻧﺪ‪.‬‬
‫اﺣﺘﻤﺎﻻً ﺳﻨﮓﻫﺎ در اﻳﻨﺠﺎ ﺗﺼﻮﻳﺮي از ﻏﻴﺮﻳﻬﻮدﻳﺎﻧﻲ ﺑﺎﺷﺪ ﻛﻪ ﺧﺪا ﻣﻲﺗﻮاﻧﺴﺖ ﺑﺎ ﻣﻌﺠﺰهاي از ﻓﻴﺾ اﻟﻬﻲ آﻧﻬﺎ را‬
‫ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺑﻪ اﻳﻤﺎنداراﻧﻲ وﻓﺎدار ﻫﻤﭽﻮن اﺑﺮاﻫﻴﻢ ﺳﺎزد‪ .‬و اﻳﻦ دﻗﻴﻘﺎً ﻫﻤﺎن ﭼﻴﺰي اﺳﺖ ﻛﻪ رخ داد‪ .‬ذرﻳﺖ اﺑﺮاﻫﻴﻢ ﺑﻪ‬
‫ﻋﻨﻮان ﻳﻚ ﻣﻠﺖ ﻣﺴﻴﺢ ﺧﺪا را ﻧﭙﺬﻳﺮﻓﺖ‪ .‬اﻣﺎ ﻏﻴﺮ ﻳﻬﻮدﻳﺎن ﺑﺴﻴﺎري او را ﺧﺪاوﻧﺪ ﻧﺠﺎتدﻫﻨﺪه ﺧﻮد ﺷﻨﺎﺧﺘﻨﺪ و از‬
‫اﻳﻦ رو ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺑﻪ ذرﻳﺖ روﺣﺎﻧﻲ اﺑﺮاﻫﻴﻢ ﺷﺪﻧﺪ‪.‬‬
‫‪ 9:3‬ﺗﻴﺸﻪ ﺑﺮ رﻳﺸﻪ درﺧﺘﺎن ﻋﺒﺎرﺗﻲ ﻧﻤﺎدﻳﻦ از اﻳﻦ ﺣﻘﻴﻘﺖ اﺳﺖ ﻛﻪ ورود ﻣﺴﻴﺢ واﻗﻌﻴﺖ ﺗﻮﺑﻪ اﻧﺴﺎنﻫﺎ را‬
‫ﻣﺤﻚ ﺧﻮاﻫﺪ زد‪ .‬اﻓﺮادي ﻛﻪ ﺛﻤﺮات ﺗﻮﺑﻪ را در ﺧﻮد ﻧﺪارﻧﺪ ﺑﻪ ﻣﺮگ ﻣﺤﻜﻮم ﺧﻮاﻫﻨﺪ ﺷﺪ‪.‬‬
‫ﻋﺒﺎرات و ﺳﺨﻨﺎﻧﻲ ﻛﻪ از دﻫﺎن ﻳﺤﻴﻲ ﺻﺎدر ﻣﻲﺷﺪ ﻫﻤﭽﻮن ﺷﻤﺸﻴﺮي ﺑﺮان ﺑﻮدﻧﺪ ‪” :‬اﻓﻌﻲ زادﮔﺎن“‪” ،‬ﻏﻀﺐ آﻳﻨﺪه"‪” ،‬ﺗﻴﺸﻪ“‪،‬‬
‫”ﺑﺮﻳﺪه ﻣﻲﺷﻮد“‪” ،‬در آﺗﺶ اﻓﻜﻨﺪه ﻣﻲﺷﻮد‪ “.‬اﻧﺒﻴﺎي ﺧﺪاوﻧﺪ ﻫﻴﭽﮕﺎه ﻧﺮم زﺑﺎن ﻧﺒﻮدﻧﺪ‪ :‬آﻧﻬﺎ ﻣﻌﻠﻤﺎن ﺑﺰرگ اﺧﻼق ﺑﻮدﻧﺪ و ﺳﺨﻨﺎن‬
‫آﻧﻬﺎ ﻫﻤﭽﻮن ﺗﺒﺮ زﻳﻨﻲ ﻛﻪ ﺑﺮ ﺧﻮدﻫﺎي دﺷﻤﻨﺎن ﻓﺮود ﻣﻲآﻳﺪ‪ ،‬ﻣﺮدم را ﺧﺮد ﻣﻲﻛﺮد )ﻳﺎدداﺷﺖﻫﺎي روزاﻧﻪ اﺗﺤﺎدﻳﻪ ﻛﺘﺐ ﻣﻘﺪﺳﻪ(‪.‬‬

‫‪ 10:3‬ﻣﺮدم ﻛﻪ ﺧﻮد را ﻣﺤﻜﻮم ﻣﻲدﻳﺪﻧﺪ از ﻳﺤﻴﻲ راه ﻛﺎرﻫﺎﻳﻲ ﻋﻤﻠﻲ ﻣﻲﺧﻮاﺳﺘﻨﺪ ﺗﺎ واﻗﻌﻴﺖ ﺗﻮﺑﻪ ﺧﻮد را‬
‫اﺛﺒﺎت ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ‪.‬‬
‫‪ 14-11:3‬ﻳﺤﻴﻲ در اﻳﻦ آﻳﺎت روشﻫﺎي ﻣﺸﺨﺺ ﺑﻪ آﻧﻬﺎ ﻧﺸﺎن ﻣﻲدﻫﺪ ﺗﺎ ﺑﺘﻮاﻧﻨﺪ ﺧﻠﻮص ﻧﻴﺖ ﺧﻮد را ﺛﺎﺑﺖ‬
‫ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ‪ .‬ﺑﻪ ﻃﻮر ﻛﻠﻲ آﻧﻬﺎ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ ﺷﺮﻳﻚ ﺷﺪن ﻟﺒﺎسﻫﺎ و ﻏﺬاﻳﺸﺎن ﺑﺎ ﻓﻘﻴﺮان ﺛﺎﺑﺖ ﻛﻨﻨﺪ ﻛﻪ ﻫﻤﺴﺎﻳﮕﺎن ﺧﻮدرا‬
‫ﻫﻤﭽﻮن ﻧﻔﺲ ﺧﻮد دوﺳﺖ دارﻧﺪ‪.‬‬
‫ﺑﺎﺟﮕﻴﺮان ﺑﺎﻳﺪ در ﻣﻌﺎﻣﻼت ﺧﻮد ﻛﺎﻣﻼً ﺻﺎدق ﺑﺎﺷﻨﺪ‪ .‬از آﻧﺠﺎﺋﻲ ﻛﻪ آﻧﻬﺎ در ﻣﻴﺎن ﻣﺮدم ﺑﺪﻧﺎم ﺑﻮدﻧﺪ‪ ،‬اﻳﻦ ﻋﻤﻞ‬
‫آﻧﻬﺎ ﻣﻲﺗﻮاﻧﺴﺖ ﺑﺮ ﺻﺪاﻗﺖ آﻧﻬﺎ ﮔﻮاﻫﻲ دﻫﺪ‪.‬‬
‫ﺳﺮاﻧﺠﺎم‪ ،‬ﻳﺤﻴﻲ ﺑﻪ ﺳﺮﺑﺎزان ﺳﻔﺎرش ﻣﻲﻛﻨﺪ از ﺳﻪ ﮔﻨﺎه ﻛﻪ در ﻣﻴﺎن ﻧﻈﺎﻣﻴﺎن ﺷﺎﻳﻊ اﺳﺖ اﺟﺘﻨﺎب ورزﻧﺪ‪:‬‬
‫زورﮔﻮﻳﻲ‪ ،‬اﻓﺘﺮا و زﻳﺎدهﺧﻮاﻫﻲ‪ .‬ﻣﻬﻢ اﺳﺖ ﻛﻪ ﺑﺪاﻧﻴﻢ اﻧﺴﺎنﻫﺎ ﺑﺎ اﻧﺠﺎم ﻧﺪادن ﭼﻨﻴﻦ اﻋﻤﺎﻟﻲ ﻧﺠﺎت ﻧﻤﻲﻳﺎﻓﺘﻨﺪ‪ ،‬ﺑﻠﻜﻪ‬
‫اﻳﻨﻬﺎ ﻫﻤﻪ ﻧﺸﺎﻧﻪﻫﺎﻳﻲ ﻇﺎﻫﺮي ﺻﺪاﻗﺖ دل آﻧﻬﺎ ﺑﺎ ﺧﺪا اﺳﺖ‪.‬‬
‫‪ 16-15:3‬اﻟﻒ‪ :‬ﻓﺮوﺗﻨﻲ ﻳﺤ ﻴﻲ در اﻳﻨﺠﺎ ﺑﺴﻴﺎر ﻗﺎﺑﻞ ﺗﻮﺟﻪ اﺳﺖ‪ .‬ﭼﺮا ﻛﻪ او ﻣﻲﺗﻮاﻧﺴﺖ ﺣﺪاﻗﻞ ﺑﺮاي ﻣﺪﺗﻲ ﻫﻢ‬
‫ﻛﻪ ﺷﺪه ﺧﻮد را ﻣﺴﻴﺢ ﻣﻮﻋﻮد ﻣﻌﺮﻓﻲ ﻧﻤﺎﻳﺪ و ﭘﻴﺮوان ﺑﺴﻴﺎري ﮔﺮد ﺧﻮد ﺟﻤﻊ ﻛﻨﺪ‪ .‬اﻣﺎ او ﺑﻪ ﺟﺎي اﻳﻨﻜﺎر ﺧﻮد در‬
‫ﻣﻘﺎﺑﻞ ﻣﺴﻴﺢ ﻓﺮوﺗﻦ ﻣﻲﺳﺎزد‪ .‬او ﺷﺮح ﻣﻲدﻫﺪ ﻛﻪ ﺗﻌﻤﻴﺪ او ﺑﻴﺮوﻧﻲ و ﻓﻴﺰﻳﻜﻲ اﺳﺖ‪ ،‬در ﺣﺎﻟﻲ ﻛﻪ ﺗﻌﻤﻴﺪ ﻋﻴﺴﻲ‬
‫ﺑﺎﻃﻨﻲ و روﺣﺎﻧﻲ اﺳﺖ‪ .‬او اﻋﺘﺮاف ﻧﻤﻮد ﻛﻪ ﺣﺘﻲ ﻟﻴﺎﻗﺖ ﻧﺪارد ﺑﻨﺪ ﻧﻌﻠﻴﻦ ﻣﺴﻴﺢ را ﺑﺎز ﻧﻤﺎﻳﺪ‪.‬‬
‫‪16:3‬ب‪ 17-‬ﺗﻌﻤﻴﺪ ﻣﺴﻴﺢ ﺑﻪ روحاﻟﻘﺪس و آﺗﺶ ﺧﻮاﻫﺪ ﺑﻮد‪ .‬اﻳﻦ ﺧﻮد ﻳﻚ ﺧﺪﻣﺖ دو ﺟﺎﻧﺒﻪ ﻣﺤﺴﻮب‬

‫ﻣﻲﺷﺪ‪ .‬او ﭘﻴﺶ از ﻫﺮ ﭼﻴﺰ اﻳﻤﺎنداران را ﺑﺎ روحاﻟﻘﺪس ﺗﻌﻤﻴﺪ ﻣﻲداد و اﻳﻦ وﻋﺪهاي اﺳﺖ از آﻧﭽﻪ در روز‬
‫ﭘﻨﻄﻴﻜﺎﺳﺖ ﺑﻪ ﺗﺤﻘﻖ ﻣﻲرﺳﺪ‪ ،‬ﻫﻨﮕﺎﻣﻲ ﻛﻪ اﻳﻤﺎنداران در ﺑﺪن ﻣﺴﻴﺢ ﺗﻌﻤﻴﺪ ﻣﻲﻳﺎﺑﻨﺪ‪ .‬اﻣﺎ در ﻣﺮﺣﻠﻪ دوم او ﺑﻪ آﺗﺶ‬
‫ﺗﻌﻤﻴﺪ ﻣﻲدﻫﺪ‪.‬‬
‫از آﻳﻪ ‪ 17‬ﭼﻨﻴﻦ ﺑﺮﻣﻲآﻳﺪ ﻛﻪ ﺗﻌﻤﻴﺪ آﺗﺶ ﻫﻤﺎن ﺗﻌﻤﻴﺪ داوري اﺳﺖ‪ .‬ﺧﺪاوﻧﺪ ﻫﻤﭽﻮن ﺷﺨﺼﻲ ﻛﻪ ﻏﺮﺑﺎل‬
‫ﻣﻲﻛﻨﺪ ﺑﻪ ﺗﺼﻮﻳﺮ ﻛﺸﻴﺪه ﺷﺪه اﺳﺖ‪ .‬ﻫﻨﮕﺎﻣﻲ ﻛﻪ او ﮔﻨﺪم را در ﻫﻮا ﻏﺮﺑﺎل ﻣﻲﻛﻨﺪ‪ ،‬ﻛﺎه ﺑﺮ ﺟﺎﻧﺐ زﻣﻴﻦ ﺧﺮﻣﻨﻜﻮب‬
‫ﭘﺮاﻛﻨﺪه ﻣﻲﺷﻮد‪ .‬ﺳﭙﺲ ﺟﻤﻊ آوري و ﺳﻮزاﻧﺪه ﻣﻲﺷﻮد‪.‬‬
‫ﻫﻨﮕﺎﻣﻲ ﻛﻪ ﻳﺤﻴﻲ ﺑﺎ ﺟﻤﺎﻋﺖ در ﻫﻢ آﻣﻴﺨﺘﻪ اﻳﻤﺎنداران و ﺑﻲاﻳﻤﺎﻧﺎن ﺳﺨﻦ ﻣﻲﮔﻔﺖ‪ ،‬او ﻫﻢ ﺑﻪ ﺗﻌﻤﻴﺪ روح و‬
‫ﻫﻢ ﺑﻪ ﺗﻌﻤﻴﺪ آﺗﺶ اﺷﺎره ﻛﺮد )ﻣﺘﻲ ‪ 11:3‬و ﻧﻴﺰ در اﻳﻨﺠﺎ(‪ .‬ﺑﺎ اﻳﻦ ﺣﺎل ﻫﺮﮔﺎه ﻛﻪ ﻓﻘﻂ ﺑﺎ اﻳﻤﺎنداران درﺑﺎره ﺗﻌﻤﻴﺪ‬
‫ﺳﺨﻦ ﻣﻲﮔﻔﺖ )ﻣﺮﻗﺲ ‪ (5:1‬دﻳﮕﺮ از ﺗﻌﻤﻴﺪ آﺗﺶ ﺳﺨﻦ ﻧﻤﻲﮔﻔﺖ )ﻣﺮﻗﺲ ‪ .(8:1‬ﻫﻴﭻ اﻳﻤﺎندار ﺣﻘﻴﻘﻲ ﻃﻌﻢ‬
‫ﺗﻌﻤﻴﺪ آﺗﺶ را ﻧﺨﻮاﻫﺪ ﭼﺸﻴﺪ‪.‬‬
‫‪ 20-18:3‬اﻛﻨﻮن ﻟﻮﻗﺎ آﻣﺎده ﻣﻲﺷﻮد ﺗﺎ ﺗﻮﺟﻪ را از ﻳﺤﻴﻲ ﺑﻪ ﻋﻴﺴﻲ ﻣﻌﻄﻮف ﻧﻤﺎﻳﺪ‪ .‬ﺑﻨﺎﺑﺮاﻳﻦ او‪ ،‬در اﻳﻦ آﻳﺎت‬
‫ﺑﺎﻗﻴﻤﺎﻧﺪه ﺧﺪﻣﺖ ﻳﺤﻴﻲ را ﺧﻼﺻﻪ ﻧﻤﻮده و ﺗﺎ ﺑﻪ زﻧﺪاﻧﻲ ﺷﺪن او ﺗﻮﺳﻂ ﻫﻴﺮودﻳﺲ اﺷﺎرهاي ﺑﻪ او ﻧﻤﻲﻛﻨﺪ‪ .‬در‬
‫واﻗﻊ زﻧﺪاﻧﻲ ﺷﺪن ﻳﺤﻴﻲ ﺣﺪود ﻫﻴﺠﺪه ﻣﺎه ﺑﻌﺪ روي داد‪ .‬او ﻫﻴﺮودﻳﺲ را ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ راﺑﻄﻪ ﻧﺎﻣﺸﺮوع ﺑﺎ زن ﺑﺮادر‬
‫ﺧﻮد ﺗﻮﺑﻴﺦ ﻧﻤﻮد‪ .‬ﺳﭙﺲ ﻫﻴﺮودﻳﺲ ﺑﺎ ﺣﺒﺲ ﻛﺮدن ﻳﺤﻴﻲ در زﻧﺪان اﻋﻤﺎل ﺷﺮﻳﺮاﻧﻪ ﺧﻮد را ﺑﻪ اوج رﺳﺎﻧﺪ‪.‬‬

‫ب( ﺗﻌﻤﻴﺪ ﻋﻴﺴﻲ و آﻣﺎدﮔﻲ ﺑﺮاي ﺧﺪﻣﺖ )‪(22-21:3‬‬
‫ﻫﻤﭽﻨﺎن ﻛﻪ ﻳﺤﻴﻲ از ﺻﺤﻨﻪ ﻣﺤﻮ ﻣﻲﺷﻮد‪ ،‬ﺧﺪاوﻧﺪ ﻋﻴﺴﻲ ﺟﺎﻳﮕﺎﻫﻲ ﭘﺮاﻫﻤﻴﺖ ﺑﻪ ﺧﻮد ﻣﻲﮔﻴﺮد‪ .‬او ﺑﺎ ﺗﻌﻤﻴﺪ‬
‫ﻳﺎﻓﺘﻦ در رود اردن ﺧﺪﻣﺖ ﻋﻤ ﻮﻣﻲ ﺧﻮد را در ﺳﻦ ﺳﻲ ﺳﺎﻟﮕﻲ آﻏﺎز ﻣﻲﻛﻨﺪ‪.‬‬
‫ﻧﻜﺎت ﺑﺴﻴﺎر ﺟﺎﻟﺒﻲ در واﻗﻌﻪ ﺗﻌﻤﻴﺪ ﻋﻴﺴﻲ ﺑﻪ ﭼﺸﻢ ﻣﻲﺧﻮرد‪.‬‬
‫‪ .1‬ﻫﺮ ﺳﻪ ﺷﺨﺺ ﺗﺜﻠﻴﺚ در اﻳﻨﺠﺎ ﻳﺎﻓﺖ ﻣﻲﺷﻮﻧﺪ‪ :‬ﻋﻴﺴﻲ )آﻳﻪ ‪ ،(21‬روحاﻟﻘﺪس )آﻳﻪ ‪ ،(22‬ﭘﺪر )آﻳﻪ ‪22‬ب(‪.‬‬
‫‪ .2‬ﺗﻨﻬﺎ ﻟﻮﻗﺎ اﻳﻦ ﺣﻘﻴﻘﺖ را ﺛﺒﺖ ﻣﻲﻛﻨﺪ ﻛﻪ ﻋﻴﺴﻲ ﺑﻪ ﻫﻨﮕﺎم ﺗﻌﻤﻴﺪ دﻋﺎ ﻧﻤﻮد )آﻳﻪ ‪ .(21‬اﻳﻦ ﻣﻮﺿﻮع در راﺳﺘﺎي‬
‫ﻫﺪف ﻟﻮﻗﺎ در ﻣﻌﺮﻓﻲ ﻋﻴﺴﻲ ﺑﻪ ﻋﻨﻮان ﭘﺴﺮ اﻧﺴﺎن ﻛﻪ ﺣﺘﻲ ﺑﻪ ﺧﺪاي ﭘﺪر واﺑﺴﺘﻪ اﺳﺖ ﺛﺒﺖ ﮔﺮدﻳﺪه اﺳﺖ‪ .‬دﻋﺎ‬
‫در زﻧﺪﮔﻲ ﺧﺪاوﻧﺪﻣﺎن ﻳﻜﻲ از ﻣﻔﺎﻫﻴﻢ ﻏﺎﻟﺐ در اﻳﻦ اﻧﺠﻴﻞ اﺳﺖ‪ .‬او در اﻳﻨﺠﺎ و در ﺑﺪو ﺧﺪﻣﺖ ﻋﻤﻮﻣﻲ ﺧﻮد‬
‫دﻋﺎ ﻧﻤﻮد‪ .‬او ﺑﻪ ﻫﻨﮕﺎﻣﻲ ﻛﻪ ﺷﻬﺮت ﻣﻲ ﮔﺮﻓﺖ و ﻣﺮدم ﺑﻪ دﻧﺒﺎل او ﻣﻲآﻣﺪﻧﺪ دﻋﺎ ﻛﺮد )‪ .(16:5‬او ﭘﻴﺶ از‬
‫اﻧﺘﺨﺎب ﺷﺎﮔﺮدان ﺧﻮد‪ ،‬ﺷﺐ ﻛﺎﻣﻠﻲ را در دﻋﺎ ﺳﭙﺮي ﻛﺮد )‪ .(12:6‬او ﭘﻴﺶ از واﻗﻌﻪ ﻗﻴﺼﺮﻳﻪ ﻓﻴﻠﻴﭙﻲ و در اوج‬
‫ﺧﺪﻣﺖ ﺗﻌﻠﻴﻢ دﻋﺎ ﻧﻤﻮد )‪ .(18:9‬او ﺑﺮﻛﻮه ﺗﺒﺪﻳﻞ ﻫﻴﺌﺖ دﻋﺎ ﻛﺮد )‪ .(28:9‬او در ﺣﻀﻮر ﺷﺎﮔﺮدان ﺧﻮد دﻋﺎ‬
‫ﻧﻤﻮد‪ ،‬و اﻳﻦ اﻣﺮ ﻣﻮﺟﺐ ﺷﺪ ﺗﺎ در ﺑﺎب دﻋﺎ ﺑﻪ ﺻﺤﺒﺖ ﺑﻨﺸﻴﻨﺪ )‪ .(9-1:11‬او ﺑﺮاي ﭘﻄﺮس ﻛﻪ ﻋﻘﺐ ﻧﺸﺴﺘﻪ‬
‫ﺑﻮد دﻋﺎ ﻛﺮد )‪ .(32:22‬او در ﺑﺎغ ﺟﺘﺴﻴﻤﺎﻧﻲ دﻋﺎ ﻛﺮد )‪.(44-41:22‬‬
‫‪ .3‬ﺗﻌﻤﻴﺪ ﻋﻴﺴﻲ ﻳﻜﻲ از آن ﺳﻪ ﻣﺮﺗﺒﻪاي اﺳﺖ ﻛﻪ ﺧﺪا از آﺳﻤﺎن در ﻣﻮرد ﺧﺪﻣﺖ ﭘﺴﺮ ﻣﺤﺒﻮب ﺧﻮد ﺳﺨﻦ ﮔﻔﺖ‪.‬‬

‫ﺳﻲ ﺳﺎل ﺑﻮد ﻛﻪ ﺧﺪا اﻳﻦ زﻧﺪﮔﻲ ﺑﻲﻋﻴﺐ در ﻧﺎﺻﺮه را ﺗﺤﺖ ﻧﻈﺮ داﺷﺖ و ﻧﻈﺮ او اﻳﻦ ﺑﻮد ”ﺧﺸﻨﻮدم‪ “.‬دو‬
‫ﻣﺮﺗﺒﻪ دﻳﮕﺮي ﻛﻪ ﺧﺪا از آﺳﻤﺎن ﺑﻪ ﻃﻮر ﻋﻠﻨﻲ ﺳﺨﻦ ﮔﻔﺖ‪ ،‬ﻳﻜﻲ ﺑﻪ ﻫﻨﮕﺎم ﭘﻴﺸﻨﻬﺎد ﭘﻄﺮس ﻣﺒﻨﻲ ﺑﺮ ﺑﻨﺎي ﺧﻴﻤﻪ‬
‫ﺑﺮ ﻛﻮه ﺗﺒﺪﻳﻞ ﻫﻴﺌﺖ )ﻟﻮﻗﺎ ‪ (35:9‬و دﻳﮕﺮي ﻫﻨﮕﺎﻣﻲ ﻛﻪ ﻳﻮﻧﺎﻧﻴﺎن ﻧﺰد ﻓﻴﻠﭙﺲ آﻣﺪه ﺧﻮاﺳﺘﻨﺪ ﺗﺎ ﻳﺤﻴﻲ را ﺑﺒﻴﻨﻨﺪ‬
‫)ﻳﻮﺣﻨﺎ ‪.(28-20:12‬‬

‫پ( آﻣﺎدﮔﻲ ﻋﻴﺴﻲ ﺑﺎ اﻧﺴﺎن ﺷﺪن )‪.(38-23:3‬‬
‫ﻟﻮﻗﺎ ﭘﻴﺶ از اﻳﻨﻜﻪ ﺑﻪ ﺧﺪﻣﺖ ﺧﺪاوﻧﺪ ﺑﭙﺮدازد‪ ،‬ﻧﺴﺐﻧﺎﻣﻪ او را ﺷﺮح ﻣﻲدﻫﺪ‪ .‬اﮔﺮ ﻋﻴﺴﻲ واﻗﻌﺎً اﻧﺴﺎن اﺳﺖ‪،‬‬
‫ﭘﺲ او ﺑﺎﻳﺪ از ﻧﺴﻞ آدم ﺑﺎﺷﺪ‪ .‬اﻳﻦ ﻧﺴﺐﻧﺎﻣﻪ ﺛﺎﺑﺖ ﻣﻲﻛﻨﺪ ﻛﻪ او از ﻧﺴﻞ آدم ﺑﻮد‪ .‬ﻋﻤﻮﻣﺎً ﺑﺮ اﻳﻦ ﺑﺎورﻧﺪ ﻛﻪ اﻳﻦ‬
‫ﻧﺴﺐﻧﺎﻣﻪ اﺟﺪاد ﻣﺴﻴﺢ را از ﻃﺮﻳﻖ ﻣﺮﻳﻢ دﻧﺒﺎل ﻣﻲﻛﻨﺪ‪ .‬ﺗﻮﺟﻪ داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻴﺪ ﻛﻪ آﻳﻪ ‪ 23‬ﻧﻤﻲﮔﻮﻳﺪ ﻋﻴﺴﻲ ﭘﺴﺮ‬
‫ﻳﻮﺳﻒ‪ ،‬ﺑﻠﻜﻪ ”)ﺣﺴﺐ ﮔﻤﺎن ﺧﻠﻖ( ﭘﺴﺮ ﻳﻮﺳﻒ ﺑﻦ ﻫﺎﻟﻲ‪ “.‬اﮔﺮ ﭼﻨﻴﻦ ﻧﻈﺮي درﺳﺖ ﺑﺎﺷﺪ‪ ،‬ﭘﺲ ﻫﺎﻟﻲ )آﻳﻪ ‪(23‬‬
‫ﭘﺪر زن ﻳﻮﺳﻒ‪ ،‬ﭘﺪر ﻣﺮﻳﻢ اﺳﺖ‪.‬‬
‫ﻏﺎﻟﺐ ﻣﺤﻘﻘﺎن ﺑﻨﺎ ﺑﻪ دﻻﻳﻞ ذﻳﻞ اﻋﺘﻘﺎد دارﻧﺪ ﻛﻪ اﻳﻦ ﻧﺴﺐﻧﺎﻣﻪ ﺧﺪاوﻧﺪ از ﻧﺴﻞ ﻣﺮﻳﻢ اﺳﺖ‪:‬‬
‫‪ -1‬ﻛﺎﻣﻼً ﻣﺒﺮﻫﻦ اﺳﺖ ﻛﻪ ﻧﺴﻞ ﻳﻮﺳﻒ در اﻧﺠﻴﻞ ﻣﺘﻲ ﻧﮕﺎﺷﺘﻪ ﺷﺪه اﺳﺖ )‪(16-2:1‬‬
‫‪ -2‬در ﺑﺎﺑﻬﺎي اوﻟﻴﻪ اﻧﺠﻴﻞ ﻟﻮﻗﺎ‪ ،‬ﻣﺮﻳﻢ ﭼﻬﺮه ﺑﺎرزﺗﺮي ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ ﻳﻮﺳﻒ دارد‪ ،‬در ﺣﺎﻟﻲ ﻛﻪ در ﻣﺘﻲ ﻋﻜﺲ اﻳﻦ ﻗﻀ ﻴﻪ‬
‫ﺻﺎدق اﺳﺖ‪.‬‬
‫‪ -3‬در ﻣﻴﺎن ﻳﻬﻮدﻳﺎن ﻣﺮﺳﻮم ﻧﺒﻮد ﻛﻪ ﻧﺎم زﻧﺎن را در ﻣﻮرد ﭘﻴﻮﻧﺪﻫﺎي ﻧﺴﺒﻲ ذﻛﺮ ﻛﻨﻨﺪ و اﻳﻦ ﻣﻮﺿﻮع ﻋﻠﺖ ﻋﺪم ذﻛﺮ‬
‫ﻧﺎم ﻣﺮﻳﻢ اﺳﺖ‪.‬‬
‫‪ -4‬در ﻣﺘﻲ ‪ 16:1‬ﺑﻪ ﻃﺮز ﻣﺸﺨﺼﻲ ﺑﻴﺎن ﺷﺪه ﻛﻪ ﻳﻌﻘﻮب‪ ،‬ﻳﻮﺳﻒ را آورد‪ ،‬اﻳﻨﺠﺎ و در اﻧﺠﻴﻞ ﻟﻮﻗﺎ‪ ،‬ﺑﻴﺎن ﻧﺸﺪه ﻛﻪ‬
‫ﻫﺎﻟﻲ ﻳﻮﺳﻒ را آورد‪ ،‬ﺑﻠﻜﻪ ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ ﻳﻮﺳﻒ ﭘﺴﺮ ﻫﺎﻟﻲ ﺑﻮد‪ ،‬اﺣﺘﻤﺎﻻً ﭘﺴﺮ در اﻳﻨﺠﺎ ﺑﻪ ﻣﻌﻨﺎي داﻣﺎد اﺳﺖ‪.‬‬
‫‪ -5‬در زﺑﺎن اﺻﻠﻲ‪ ،‬ﺣﺮف ﺗﻌﺮﻳﻒ )‪) (tou‬ﺑﻪ ﺷﻜﻞ ﻛﺴﺮه ﻣﺎﻟﻜﻴﺖ( ﭘﻴﺶ از ﺗﻤﺎم اﺳﺎﻣﻲ در ﻧﺴﺐﻧﺎﻣﻪ آﻣﺪه اﺳﺖ‬
‫ﻏﻴﺮ از ﻳﻜﻲ و آن ﻧﺎم ﻳﻮﺳﻒ اﺳﺖ‪ .‬اﻳﻦ اﺳﺘﺜﻨﺎ ﻛﺎﻣﻼً ﮔﻮﻳﺎي اﻳﻦ اﻣﺮ اﺳﺖ ﻛﻪ ﻧﺎم ﻳﻮﺳﻒ ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ‬
‫ازدواﺟﺶ ﺑﺎ ﻣﺮﻳﻢ ﺑﻮد ﻛﻪ در اﻳﻦ ﻧﺴﺐﻧﺎﻣﻪ ﺟﺎي ﮔﺮﻓﺘﻪ اﺳﺖ‪.‬‬
‫ﮔﺮﭼﻪ ﻧﻴﺎزي ﻧﻴﺴﺖ ﻛﻪ ﺑﻪ ﺟﺰﺋﻴﺎت ﻧﺴﺐﻧﺎﻣﻪ ﺑﭙﺮدازﻳﻢ‪ ،‬ﻟﻴﻜﻦ ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ ﺑﺮﺧﻲ ﻧﻜﺎت آن ﺧﺎﻟﻲ از ﻟﻄﻒ ﻧﻴﺴﺖ‪:‬‬
‫‪ -1‬اﻳﻦ ﻓﻬﺮﺳﺖ ﻧﺸﺎن ﻣﻲدﻫﺪ ﻛﻪ ﻣﺮﻳﻢ از ﻧﺴﻞ داود و از ﭘﺴﺮ او ﻧﺎﺗﺎن اﺳﺖ )آﻳﻪ ‪ .(31‬در اﻧﺠﻴﻞ ﻣﺘﻲ‪ ،‬ﻋﻴﺴﻲ از‬
‫ﻃﺮﻳﻖ ﺳﻠﻴﻤﺎن وارث ﺣﻘﻮق ﻗﺎﻧﻮﻧﻲ ﺗﺎج و ﺗﺨﺖ داود ﻣﺤﺴﻮب ﻣﻲﺷﺪ‪ .‬ﺧﺪاوﻧﺪ ﺑﻪ ﻋﻨﻮان ﻓﺮزﻧﺪ ﻗﺎﻧﻮﻧﻲ‬
‫ﻳﻮﺳﻒ آن ﻗﺴﻤﺖ از ﻋﻬﺪ ﺧﺪا ﺑﺎ داود ﻣﺒﻨﻲ ﺑﺮ ﺗﺪاوم ﻫﻤﻴﺸﮕﻲ ﭘﺎدﺷﺎﻫﻲ او را ﻣﺤﻘﻖ ﻣﻲﺳﺎزد‪ .‬اﻣﺎ اﮔﺮ ﻋﻴﺴﻲ‬
‫ﻓﺮزﻧﺪ واﻗﻌﻲ ﻳﻮﺳﻒ ﻣﻲﺷﺪ‪ ،‬ﺑﺎﻳﺪ زﻳﺮ ﻟﻌﻨﺘﻲ ﻛﻪ ﺑﺮ ﻳﻜﻨﻴﺎ ﺑﻮد ﻗﺮار ﻣﻲﮔﺮﻓﺖ‪ ،‬ﭼﺮا ﻛﻪ ﻓﺮﻣﺎن ﺧﺪا اﻳﻦ ﺑﻮد ﺗﺎ‬
‫ﻫﻴﭻﻳﻚ از ذرﻳﺖ آن ﭘﺎدﺷﺎه ﺷﺮور ﻛﺎﻣﻴﺎب ﻧﺸﻮﻧﺪ )ارﻣﻴﺎ ‪ .(30:22‬ﻋﻴﺴﻲ ﺑﻪ ﻋﻨﻮان ﭘﺴﺮ واﻗﻌﻲ ﻣﺮﻳﻢ‪ ،‬آن‬
‫ﻗﺴﻤﺖ از ﻋﻬﺪ ﺑﺎ داود ﻣﺒﻨﻲ ﺑﺮ اﻳﻨﻜﻪ ذرﻳﺖ او ﺗﺎ ﺑﻪ اﺑﺪ ﺑﺮ ﺗﺨﺖ او ﺳﻠﻄﻨﺖ ﺧﻮاﻫﻨﺪ ﻧﻤﻮد‪ ،‬را ﻣﺤﻘﻖ ﻣﻲﺳﺎزد‪.‬‬

‫ﻧﺴﻞ او از ﻃﺮﻳﻖ ﻧﺎﺗﺎن‪ ،‬او را زﻳﺮ ﻟﻌﻨﺘﻲ ﻛﻪ ﺑﺮ ﻳﻜﻨﻴﺎ ﺑﻮد ﻗﺮار ﻧﻤﻲداد‪.‬‬
‫‪ -2‬آدم ﺑﻪ ﻋﻨﻮان ﭘﺴﺮ ﺧﺪا ﺗﻮﺻﻴﻒ ﺷﺪه اﺳﺖ )آﻳﻪ ‪ .(38‬ﺑﻨﺎﺑﺮاﻳﻦ اﻳﻦ آﻳﻪ ﺑﻪ ﻣﺎ ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ ﻛﻪ ﺧﺪا او را ﺧﻠﻖ ﻧﻤﻮده‬
‫اﺳﺖ‪.‬‬
‫‪ .3‬ﭘﺮ واﺿﺢ اﺳﺖ ﻛﻪ ﺧﻂ ﺳﻴﺮ ﻇﻬﻮر ﻣﺴﻴﺤﺎ ﺑﻪ ﻋﻴﺴﻲ ﺧﺪاوﻧﺪ ﺧﺘﻢ ﺷﺪ‪ .‬دﻳﮕﺮ ﺷﺨﺺ دﻳﮕﺮي ﻧﺒﻮد ﻛﻪ ﻣﺪﻋﻲ‬
‫ﻣﺸﺮوع و ﻗﺎﻧﻮﻧﻲ ﺗﺎج و ﺗﺨﺖ داود ﺑﺎﺷﺪ‪.‬‬

‫ت( ﺗﺠﺮﺑﻪ در ﺑﻴﺎﺑﺎن و آﻣﺎدﮔﻲ ﻋﻴﺴﻲ )‪(13:4‬‬
‫‪ 1:4‬ﻫﻴﭻ ﻟﺤﻈﻪاي از زﻧﺪﮔﻲ ﺧﺪاوﻧﺪﻣﺎن ﻧﻴﺴﺖ ﻛﻪ او از روحاﻟﻘﺪس ﭘﺮ ﻧﺒﺎﺷﺪ‪ ،‬اﻣﺎ در اﻳﻦ آﻳﻪ و در ﻣﻮرد‬
‫وﺳﻮﺳﻪ او اﻳﻦ ﻣﺴﺎﻟﻪ ﺑﻪ ﻃﻮر ﺧﺎص ذﻛﺮ ﺷﺪه اﺳﺖ‪ .‬ﻋﺒﺎرت ”ﭘﺮ از روحاﻟﻘﺪس“ﺑﺪﻳﻦ ﻣﻌﻨﺎ اﺳﺖ ﻛﻪ او ﻛﺎﻣﻼً‬
‫ﺗﺴﻠﻴﻢ روحاﻟﻘﺪس و ﻛﺎﻣﻼً ﻣﻄﻴﻊ ﻛﻼم ﺧﺪا ﺑﻮد‪ .‬ﺷﺨﺼﻲ ﻛﻪ از روحاﻟﻘﺪس ﭘﺮ اﺳﺖ در واﻗﻊ از ﮔﻨﺎﻫﺎن آﺷﻜﺎر و‬
‫ﮔﻨﺎﻫﺎن ﻧﻔﺲ ﺧﺎﻟﻲ اﺳﺖ و ﻛﻼم ﺧﺪا در وي ﺳﺎﻛﻦ اﺳﺖ‪ .‬ﻫﻨﮕﺎﻣﻲ ﻛﻪ ﻋﻴﺴﻲ از اردن ﻣﺮاﺟﻌﺖ ﻣﻲﻛﺮد‪ ،‬ﺟﺎﺋﻲ ﻛﻪ‬
‫ﺗﻌﻤﻴﺪ ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺑﻮد‪ ،‬روح او را ﺑﻪ ﺑﻴﺎﺑﺎن ﺑﺮد‪ ،‬اﺣﺘﻤﺎﻻً ﺑﻪ ﺻﺤﺮاي ﻳﻬﻮدا‪ ،‬در اﻣﺘﺪاد ﻛﺮاﻧﻪ ﺑﺎﺧﺘﺮي درﻳﺎي ﻣﺮده‪.‬‬
‫‪ 3-2:4‬در آﻧﺠﺎ ﺑﻮد ﻛﻪ ﻣﺪت ﭼﻬﻞ روز اﺑﻠﻴﺲ او را ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻣﻲﻧﻤﻮد‪ ،‬اﻳﺎﻣﻲ ﻛﻪ ﺧﺪاوﻧﺪﻣﺎن ﭼﻴﺰي ﻧﺨﻮرد‪.‬‬
‫ﻫﻤﺎن ﮔﻮﻧﻪ ﻛﻪ ﻣﻲداﻧﻴﻢ در ﭘﺎﻳﺎن اﻳﻦ ﭼﻬﻞ روز اﺑﻠﻴﺲ او را از ﺳﻪ ﻧﺎﺣﻴﻪ وﺳﻮﺳﻪ ﻧﻤﻮد‪ .‬در واﻗﻊ اﻳﻦ وﺳﻮﺳﻪﻫﺎ در‬
‫ﺳﻪ ﻣﻜﺎن ﮔﻮﻧﺎﮔﻮن رخ دادﻧﺪ‪-‬ﺑﻴﺎﺑﺎن‪ ،‬ﻛﻮه و ﻫﻴﻜﻞ در اورﺷﻠﻴﻢ‪ .‬اﻧﺴﺎﻧﻴﺖ ﺣﻘﻴﻘﻲ ﻋﻴﺴﻲ ﺑﺎ ﻋﺒﺎرت ﮔﺮﺳﻨﻪ ﮔﺮدﻳﺪ‬
‫ﻣﻨﻌﻜﺲ ﺷﺪه اﺳﺖ‪ .‬اﻳﻦ ﻣﻮﺿﻮع ﻫﺪف وﺳﻮﺳﻪ اول ﺑﻮد‪ .‬ﺷﻴﻄﺎن ﭼﻨﻴﻦ ﮔﻔﺖ ﻛﻪ ﺧﺪاوﻧﺪﻣﺎن ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ اﺳﺘﻔﺎده از‬
‫ﻗﺪرت اﻟﻬﻲ ﺧﻮد ﮔﺮﺳﻨﮕﻲ ﺟﺴﻢ ﺧﻮد را ارﺿﺎ ﻧﻤﺎﻳﺪ‪ .‬ﻇﺮاﻓﺖ اﻳﻦ وﺳﻮﺳﻪ در آن ﺑﻮد ﻛﻪ اﻳﻦ ﻋﻤﻞ در ﺧﻮد ﻋﻤﻠﻲ‬
‫ﻣﺸﺮوع ﺑﻮد‪ .‬اﻣﺎ اﻧﺠﺎم آن در اﻃﺎﻋﺖ از ﺷﻴﻄﺎن ﺑﺮاي ﻋﻴﺴﻲ ﻋﻤﻠﻲ ﻧﺎدرﺳﺖ ﺑﻮد‪ ،‬او ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮ ﻃﺒﻖ اراده ﭘﺪر ﻋﻤﻞ‬
‫ﻣﻲﻛﺮد‪.‬‬
‫‪ 4:4‬ﻋﻴﺴﻲ ﺑﺎ ﻧﻘﻞ ﻛﺮدن از ﻛﺘﺐ ﻣﻘﺪس در ﺑﺮاﺑﺮ وﺳﻮﺳﻪ اﻳﺴﺘﺎد )ﺗﺜﻨﻴﻪ ‪ .(3:8‬اﻃﺎﻋﺖ از ﻛﻼم ﺧﺪا ﻣﻬﻤ ﺘﺮ از‬
‫ارﺿﺎي ﻣﻴﻞ ﺟﺴﻤﺎﻧﻲ ﺑﻮد‪ .‬او ﺗﺮدﻳﺪي ﺑﻪ دل راه ﻧﺪاد‪ .‬دارﺑﻲ )‪ (Darby‬ﮔﻔﺘﻪ اﺳﺖ‪” ،‬ﺣﺘﻲ اﮔﺮ واژهاي ﺑﻪ ﻗﻮت‬
‫روح ﺑﻪ زﺑﺎن ﺟﺎري ﺷﻮد‪ ،‬وﺳﻮﺳﻪ را ﺳﺮﻛﻮب ﺧﻮاﻫﺪ ﻧﻤﻮد‪ ،‬ﺗﻤﺎم راز ﻗﻮت ﺑﻪ ﻫﻨﮕﺎم ﻧﺒﺮد‪ ،‬اﺳﺘﻔﺎده ﺻﺤﻴﺢ از‬
‫ﻛﻼم ﺧﺪا اﺳﺖ‪“.‬‬
‫‪ 7-5:4‬در وﺳﻮﺳﻪ دوم‪ ،‬اﺑﻠﻴﺲ ﺗﻤﺎﻣﻲ ﻣﻤﺎﻟﻚ ﺟﻬﺎن را در ﻟﺤﻈﻪاي ﺑﻪ ﻋﻴﺴﻲ ﻧﺸﺎن داد‪ .‬دﻳﺮي ﻧﭙﺎﺋﻴﺪ ﻛﻪ ﺷﻴﻄﺎن‬
‫ﻫﺮ آﻧﭽﻪ داﺷﺖ را ﭘﻴﺸﻨﻬﺎد ﻛﺮد‪ .‬او ﺗﻨﻬﺎ ﺟﻬﺎن را ﭘﻴﺸﻨﻬﺎد ﻧﻜﺮد ﺑﻠﻜﻪ ﻣﻤﺎﻟﻚ اﻳﻦ ﺟﻬﺎن را‪ .‬اﻳﻦ ﻣﻮﺿﻮع ﻛﻪ ﺷﻴﻄﺎن‬
‫ﺑﺮ ﭘﺎدﺷﺎﻫﻲ اﻳﻦ ﺟﻬﺎن ﻗﺪرت دارد‪ ،‬درﺳﺖ اﺳﺖ‪ .‬ﺷﻴﻄﺎن ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﮔﻨﺎه اﻧﺴﺎن ”رﺋﻴﺲ اﻳﻦ ﺟﻬﺎن“ ﺷﺪ )ﻳﻮﺣﻨﺎ‬
‫‪” (11:16 ،30:14 ،31:12‬ﺧﺪاي اﻳﻦ ﺟﻬﺎن“ )‪ 2‬ﻗﺮن ‪” .(4:4‬رﺋﻴﺲ ﻗﺪرت ﻫﻮا“ )اﻓﺴﺴﻴﺎن ‪ .(2:2‬ﻫﺪف ﺧﺪا اﻳﻦ‬
‫اﺳﺖ ﻛﻪ ”ﺳﻠﻄﻨﺖ اﻳﻦ ﺟﻬﺎن“ روزي ”ﺳﻠﻄﻨﺖ ﺧﺪاوﻧﺪ ﻣﺎ و ﻣﺴﻴﺢ او“ ﺷﻮد )ﻣﻜﺎﺷﻔﻪ ‪ .(15:11‬ﭘﺲ ﺷﻴﻄﺎن ﭼﻴﺰي‬
‫را ﺑﻪ ﻣﺴﻴﺢ ﭘﻴﺸﻨﻬﺎد ﻛﺮد ﻛﻪ ﺑﺎﻻﺧﺮه روزي از آن او ﺧﻮاﻫﺪ ﺷﺪ‪.‬‬

‫اﻣﺎ ﺑﺮاي رﺳﻴﺪن ﺑﻪ ﺗﺨﺖ ﺳﻠﻄﻨﺖ ﻫﻴﭻ ﻣﻴﺎﻧﺒﺮي وﺟﻮد ﻧﺪاﺷﺖ‪ .‬اﺑﺘﺪا ﺑﺎﻳﺪ واﻗﻌﻪ ﺻﻠﻴﺐ رخ ﻣﻲداد‪ .‬در‬
‫وﻋﺪهﻫﺎي ﺧﺪا اﻳﻦ آﻣﺪه ﺑﻮد ﻛﻪ ﺧﺪاوﻧﺪ ﻋﻴﺴﻲ ﻗﺒﻞ از رﺳﻴﺪن ﺑﻪ ﺟﻼل ﺑﺎﻳﺪ رﻧﺞ ﻣﻲدﻳﺪ‪ .‬او ﻧﻤﻲﺗﻮاﻧﺴﺖ از‬
‫ﻃﺮﻳﻖ ﻧﺎدرﺳﺖ ﺑﻪ ﻓﺮﺟﺎﻣﻲ ﻛﻪ ﺣﻖ او ﺑﻮد ﺑﺮﺳﺪ‪ .‬ﺗﺤﺖ ﻫﻴﭻ ﺷﺮاﻳﻄﻲ او اﺑﻠﻴﺲ را ﭘﺮﺳﺘﺶ ﻧﻤﻲﻛﺮد و ﻣﻬﻢ ﻧﺒﻮد ﻛﻪ‬
‫آن ﻛﺎر ﭼﻪ اﻣﺘﻴﺎزي درﺑﺮداﺷﺖ‪.‬‬
‫‪ 8:4‬از اﻳﻦ رو‪ ،‬ﺧﺪاوﻧﺪ ﺗﺜﻨﻴﻪ ‪ 13:6‬را ﻧﻘﻞ ﻧﻤﻮد ﺗﺎ ﻧﺸﺎن دﻫﺪ ﻛﻪ او در ﻣﻘﺎم اﻧﺴﺎن ﺑﺎﻳﺪ ﺗﻨﻬﺎ ﺧﺪا را ﭘﺮﺳﺘﺶ و‬
‫ﻋﺒﺎدت ﻛﻨﺪ‪.‬‬
‫‪ 11-9:4‬در وﺳﻮﺳﻪ ﺳﻮم ﺷﻴﻄﺎن ﻋﻴﺴﻲ را ﺑﻪ اورﺷﻠﻴﻢ و ﺑﺮ ﻛﻨﮕﺮه ﻫﻴﻜﻞ ﺑﺮد و ﺑﺪو ﮔﻔﺖ ﻛﻪ ﺧﻮد را ﺑﻪ زﻳﺮ‬
‫اﻧﺪازد‪ .‬آﻳﺎ ﺧﺪا در ﻣﺰﻣﻮر ‪ 12-11:91‬وﻋﺪه ﻧﺪاده ﻛﻪ او ﻣﺴﻴﺢ را ﺣﻔﻆ ﺧﻮاﻫﺪ ﻛﺮد؟ ﺷﻴﻄﺎن ﻗﺼﺪ داﺷﺖ ﺗﺎ ﺑﺎ اﻳﻦ‬
‫وﺳﻮﺳﻪ ﺑﺎﻋﺚ ﺷﻮد او ﺑﺎ ﻳﻚ ﻧﻤﺎﻳﺶ اﺣﺴﺎﺳﻲ ﺧﻮد را ﻣﺴﻴﺢ ﻣﻌﺮﻓﻲ ﻧﻤﺎﻳﺪ‪ .‬ﻣﻼﻛﻲ ﻧﻴﺰ ﭘﻴﺸﮕﻮﻳﻲ ﻛﺮده ﺑﻮد ﻛﻪ‬
‫ﻣﺴﻴﺢ ﻧﺎﮔﻬﺎن ﺑﻪ ﻫﻴﻜﻞ ﺧﻮد ﺧﻮاﻫﺪ آﻣﺪ )ﻣﻼﻛﻲ ‪ .(1:3‬ﭘﺲ اﻳﻨﺠﺎ ﻓﺮﺻﺖ ﻣﻨﺎﺳﺒﻲ ﺑﺮاي ﻋﻴﺴﻲ ﺑﻮد ﺗﺎ ﺑﻪ ﻋﻨﻮان‬
‫رﻫﺎﻧﻨﺪه ﻣﻮﻋﻮد ﻧﺎم و آوازهاي ﻛﺴﺐ ﻧﻤﺎﻳﺪ‪ ،‬ﺑﺪون اﻳﻨﻜﻪ ﻣﺴﻴﺮ ﺟﻠﺠﻠﺘﺎ را ﻃﻲ ﻧﻤﺎﻳﺪ‪.‬‬
‫‪ 12:4‬ﻋﻴﺴﻲ ﺑﺎ ﺑﺎزﮔﻮ ﻧﻤﻮدن ﻛﺘﺎبﻣﻘﺪس ﺑﺮاي ﺳﻮﻣﻴﻦ ﺑﺎر در ﻣﻘﺎﺑﻞ وﺳﻮﺳﻪ اﻳﺴﺘﺎد‪ .‬ﺗﺜﻨﻴﻪ ‪ 16:6‬آزﻣﻮدن ﺧﺪا‬
‫را ﻣﻨﻊ ﻛﺮده اﺳﺖ‪.‬‬
‫‪ 13:4‬اﺑﻠﻴﺲ ﻛﻪ ﺑﺎ ﺷﻤﺸﻴﺮ روح ﻃﺮد ﺷﺪه ﺑﻮد‪ ،‬ﺗﺎ ﻣﺪﺗﻲ از ﻋﻴﺴﻲ ﺟﺪا ﺷﺪ‪ .‬ﻣﻌﻤﻮﻻً وﺳﻮﺳﻪ در ﮔﺮﻓﺘﺎرﻳﻬﺎ ﺑﻪ‬
‫ﺳﺮاغ آدم ﻣﻲآﻳﻨﺪ ﺗﺎ ﺑﻪ ﻫﻨﮕﺎﻣﻲ ﻛﻪ ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ را ﺑﺮ وﻓﻖ ﻣﺮاد اﺳﺖ‪.‬‬
‫ﻧﻜﺎت ﮔﻮﻧﺎﮔﻮن دﻳﮕﺮي ﻧﻴﺰ در ﻣﻮرد وﺳﻮﺳﻪ وﺟﻮد دارﻧﺪ ﻛﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺪاﻧﻬﺎ ﭘﺮداﺧﺖ‪:‬‬
‫‪ .1‬ﺗﺮﺗﻴﺐ وﺳﻮﺳﻪﻫﺎ در ﻟﻮﻗﺎ ﺑﺎ ﻣﺘﻲ ﻓﺮق دارد‪ .‬وﺳﻮﺳﻪﻫﺎي دوم و ﺳﻮم ﺑﺮﻋﻜﺲ ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺷﺪهاﻧﺪ‪ ،‬دﻟﻴﻞ اﻳﻦ اﻣﺮ‬
‫ﻣﺸﺨﺺ ﻧﻴﺴﺖ‪.‬‬
‫‪ .2‬در ﻣﻮرد ﻫﺮ ﺳﻪ وﺳﻮﺳﻪ ‪ 7‬ﻧﺘﻴﺠﻪ آن ﻧﻴﻜﻮ ﺑﻮد‪ ،‬اﻣﺎ روش دﺳﺘﻴﺎﺑﻲ ﺑﻪ آن اﺷﺘﺒﺎه ﺑﻮد‪ .‬اﻃﺎﻋﺖ از ﺷﻴﻄﺎن‪ ،‬ﭘﺮﺳﺘﺶ‬
‫او و ﻳﺎ ﻫﺮ ﻣﺨﻠﻮق دﻳﮕﺮ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻋﻤﻠﻲ اﺷﺘﺒﺎه اﺳﺖ‪ .‬آزﻣﻮدن ﺧﺪا ﻧﻴﺰ درﺳﺖ ﻧﻴﺴﺖ‪.‬‬
‫‪ .3‬وﺳﻮﺳﻪ اول در ﻣﻮرد ﺑﺪن )ﺟﺴﻢ( اﺳﺖ‪ ،‬وﺳﻮﺳﻪ دوم درﺑﺎره ﺟﺎن و وﺳﻮﺳﻪ ﺳﻮم درﺑﺎره روح‪ .‬آﻧﻬﺎ ﺑﻪ ﺗﺮﺗﻴﺐ‬
‫ﺑﻪ ﺷﻬﻮت ﺟﺴﻢ‪ ،‬ﺷﻬﻮت ﭼﺸﻢ و ﻏﺮور زﻧﺪﮔﺎﻧﻲ ﭘﺮداﺧﺘﻪاﻧﺪ‪.‬‬
‫‪ .4‬ﻣﺤﻮر اﺳﺎﺳﻲ اﻳﻦ ﺳﻪ وﺳﻮﺳﻪ‪ ،‬ﺳﻪ ﺗﺎ از ﺗﻤﺎﻳﻼت ﺷﺪﻳﺪ اﻧﺴﺎن اﺳﺖ‪ ،‬ﺗﻤﺎﻳﻼت ﺟﺴﻤﺎﻧﻲ‪ ،‬ﻋﻼﻗﻪ ﺑﻪ ﻗﺪرت و‬
‫داراﻳﻲ‪ ،‬ﻋﻼﻗﻪ ﺑﻪ ﻛﺴﺐ ﺷﻬﺮت‪ .‬در ﻃﻮل ﺗﺎرﻳﺦ ﺑﺎرﻫﺎ ﺷﺎﮔﺮدان ﻣﺴﻴﺢ وﺳﻮﺳﻪ ﺷﺪﻧﺪ ﺗﺎ راه ﺳﻬﻞ و آﺳﺎن را‬
‫ﺑﺮاي ﺧﻮد ﺑﺮﮔﺰﻳﻨﻨﺪ‪ ،‬ﺗﺎ ﺑﻪ دﻧﺒﺎل ﻣﻘﺎم ﺷﺎﺧﺼﻲ در دﻧﻴﺎ ﺑﺎﺷﻨﺪ و در ﻛﻠﻴﺴﺎ ﺟﺎﻳﮕﺎه رﻓﻴﻌﻲ ﻛﺴﺐ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ‪.‬‬
‫‪ .5‬در ﻫﺮ ﺳﻪ وﺳﻮﺳﻪ‪ ،‬ﺷﻴﻄﺎن از زﺑﺎن ﻣﺬﻫﺒﻲ ﺳﻮد ﺟﺴﺖ و ﺑﻪ ﻫﻤﻴﻦ ﺳﺒﺐ وﺳﻮﺳﻪﻫﺎ را در زﻳﺮ ﺟﺎﻣﻪاي از‬
‫ﺣﺮﻣﺖ و اﻋﺘﺒﺎر ﭘﻨﻬﺎن ﻛﺮد‪ .‬او ﺣﺘﻲ از ﻛﻼم ﺧﺪا ﻧﻘﻞ ﻛﺮد )آﻳﺎت ‪.(11-10‬‬
‫ﺟﻴﻤﺰ اﺳﺘﻮارت ﺑﻪ درﺳﺘﻲ درﺑﺎره اﻳﻦ ﻣﻮﺿﻮع ﺧﺎﻃﺮ ﻧﺸﺎن ﻣﻲﺳﺎزد ‪:‬‬
‫ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ رواﻳﺖ وﺳﻮﺳﻪ دو ﻧﻜﺘﻪ ﺑﺴﻴﺎر ﻣﻬﻢ را ﺑﺮ ﻣﺎ روﺷﻦ ﻣﻲﺳﺎزد‪ .‬از ﻳﻚ ﺳﻮ‪ ،‬ﺛﺎﺑﺖ ﻣﻲﺷﻮد ﻛﻪ وﺳﻮﺳﻪ ﺑﻪ ﺧﻮدي ﺧﻮد ﮔﻨﺎه‬
‫ﻧﻴﺴﺖ‪ .‬از ﺳﻮﻳﻲ دﻳﮕﺮ‪ ،‬اﻳﻦ رواﻳﺖ ﺳﺨﻦ ﺷﺎﮔﺮد آﻳﻨﺪه ﻋﻴﺴﻲ را ﺑﺮ ﻣﺎ آﺷﻜﺎر ﻣﻲﺳﺎزد‪” :‬ﭼﻮن ﺧﻮد ﻋﺬاب ﻛﺸﻴﺪ و ﺗﺠﺮﺑﻪ دﻳﺪ‪،‬‬

‫اﺳﺘﻄﺎﻋﺖ دارد ﻛﻪ ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺷﺪﮔﺎن را اﻋﺎﻧﺖ ﻓﺮﻣﺎﻳﺪ“ )ﻋﺒﺮاﻧﻴﺎن ‪.(18:2‬‬

‫ﻫﺮ از ﭼﻨﺪ ﮔﺎﻫﻲ ﻣﻲﺷﻨﻮﻳﻢ ﻛﻪ ﻣﻲﮔﻮﻳﻨﺪ اﮔﺮ ﻋﻴﺴﻲ ﻗﺎﺑﻠﻴﺖ ﮔﻨﺎه ﻛﺮدن را ﻧﺪاﺷﺖ ﭘﺲ وﺳﻮﺳﻪ او ﻧﻴﺰ ﺑﻲﻣﻌﻨﻲ‬
‫ﺑﻮد‪ .‬ﺣﻘﻴﻘﺖ اﻳﻦ اﺳﺖ ﻛﻪ ﻋﻴﺴﻲ ﺧﺪا اﺳﺖ‪ ،‬و ﺧﺪا ﻧﻤﻲﺗﻮاﻧﺪ ﮔﻨﺎه ﻛﻨﺪ‪ .‬ﺧﺪاوﻧﺪ ﻋﻴﺴﻲ ﻣﺴﻴﺢ ﻫﺮﮔﺰ ﺻﻔﺎت‬
‫اﻟﻮﻫﻴﺖ را رﻫﺎ ﻧﻜﺮد‪ .‬اﻟﻮﻫﻴﺖ او در ﻃﻮل زﻧﺪﮔﻴﺶ ﺑﺮ روي زﻣﻴﻦ ﻣﺴﺘﻮر ﺑﻮد‪ ،‬اﻣﺎ اﻟﻮﻫﻴﺖ او از او ﺟﺪا ﻧﺸﺪه ﺑﻮد‬
‫و اﺻﻮﻻً ﻧﻤﻲﺗﻮاﻧﺴﺖ ﭼﻨﻴﻦ ﺷﻮد‪ .‬ﺑﺮﺧﻲ ﭼﻨﻴﻦ ﻣﻲﮔﻮﻳﻨﺪ ﻛﻪ ﺧﺪا ﻓﻌﻠﻴﺖ ﮔﻨﺎه ﻛﺮدن را ﻧﺪاﺷﺖ اﻣﺎ ﺑﻪ ﻋﻨﻮان اﻧﺴﺎن‬
‫اﻳﻦ ﻗﺎﺑﻠﻴﺖ در او ﺑﻮد‪ .‬ﺑﺎ اﻳﻦ ﺣﺎل او ﻫﻢ ﺧﺪا و ﻫﻢ اﻧﺴﺎن ﺑﻮد‪ ،‬و ﻧﻤﻲﺗﻮان ﺗﺼﻮر ﻛﺮد ﻛﻪ او ﻣﻲﺗﻮاﻧﺴﺖ در آن‬
‫ﻟﺤﻈﻪ ﮔﻨﺎه ﻛﻨﺪ‪ .‬ﻫﺪف از وﺳﻮﺳﻪ اﻳﻦ ﻧﺒﻮد ﻛﻪ ﻣﺸﺨﺺ ﺷﻮد ﻛﻪ آﻳﺎ ﻗﺎﺑﻠﻴﺖ ﮔﻨﺎه ﻛﺮدن را دارد ﻳﺎ ﺧﻴﺮ‪ ،‬ﺑﻠﻜﻪ ﺗﺎ‬
‫ﺛﺎﺑﺖ ﺷﻮد ﻛﻪ ﻓﻌﻠﻴﺖ ﮔﻨﺎه ﻛﺮدن در او ﻧﺒﻮد‪ .‬ﺗﻨﻬﺎ ﻳﻚ اﻧﺴﺎن ﻗﺪوس و ﺑﻲﮔﻨﺎه ﻣﻴﺘﻮاﻧﺴﺖ ﻧﺠﺎتدﻫﻨﺪه ﻣﺎ ﺷﻮد‪.‬‬

‫ث( ﺗﻌﻠﻴﻢ دادن ﻋﻴﺴﻲ و آﻣﺎدﮔﻲ او )‪(30-14:4‬‬
‫‪ 15-14:4‬ﺑﻴﻦ آﻳﺎت ‪ 13‬و ‪ 14‬ﺣﺪود ﻳﻚ ﺳﺎل ﻓﺎﺻﻠﻪ وﺟﻮد دارد‪ .‬در ﻃﻮل اﻳﻦ ﻣﺪت ﺧﺪاوﻧﺪ در ﻳﻬﻮدﻳﻪ‬
‫ﺧﺪﻣﺖ ﻣﻲ ﻛﺮد‪ .‬ﺗﻨﻬﺎ در ﻳﻮﺣﻨﺎ ‪ 5-2‬ﺧﺪﻣﺖ او در اﻳﻦ ﺑﺮﻫﻪ از زﻣﺎن ﺛﺒﺖ ﺷﺪه اﺳﺖ‪.‬‬
‫ﻫﻨﮕﺎﻣﻲ ﻛﻪ ﻋﻴﺴﻲ ﺑﻪ ﻗﻮت روح ﺑﻪ ﺟﻠﻴﻞ ﺑﺮﮔﺸﺖ ﺗﺎ دوﻣﻴﻦ ﺳﺎل ﺧﺪﻣﺖ ﻋﻤﻮﻣﻲ ﺧﻮد را آﻏﺎز ﻧﻤﺎﻳﺪ‪ ،‬آوازه او‬
‫در ﺗﻤﺎﻣﻲ آن ﻧﻮاﺣﻲ ﻣﻨﺘﺸﺮ ﺷﺪه ﺑﻮد‪ .‬ﻫﻤﺎن ﮔﻮﻧﻪ ﻛﻪ او در ﻛﻨﺎﻳﺲ ﻳﻬﻮدﻳﺎن ﺗﻌﻠﻴﻢ ﻣﻲداد‪ ،‬ﺑﻪ ﻃﺮز وﺳﻴﻌﻲ ﻣﻮرد‬
‫اﺳﺘﻘﺒﺎل ﻣﺮدم ﻗﺮار ﻣﻲﮔﺮﻓﺖ‪.‬‬
‫‪ 21-16:4‬ﻋﻴﺴﻲ در ﻧﺎﺻﺮه‪ ،‬ﺷﻬﺮ دوران ﻛﻮدﻛﻲ اش‪ ،‬ﺑﻪ ﻃﻮر ﻣﺮﺗﺐ در روز ﺳﺒﺖ ﺑﻪ ﻛﻨﻴﺴﻪ ﻣﻲرﻓﺖ‪ ،‬ﺑﻪ‬
‫ﻋﺒﺎرﺗﻲ ﻫﺮ ﺷﻨﺒﻪ ﻫﻤﺎن ﮔﻮﻧﻪ ﻛﻪ در ﻣﺘﻦ ﻛﻼم ﻧﻴﺰ ﻣﻲﺧﻮاﻧﻴﻢ دو ﻣﻮﺿﻮع دﻳﮕﺮ اﺳﺖ ﻛﻪ او ﺑﻪ ﻃﻮر ﻣﺮﺗﺐ آﻧﻬﺎ را‬
‫اﻧﺠﺎم ﻣﻲداد‪ .‬او ﺑﻪ ﻃﻮر ﻣﺮﺗﺐ دﻋﺎ ﻣﻲﻛﺮد )ﻟﻮﻗﺎ ‪ .(39:22‬و ﺗﻌﻠﻴﻢ دادن ﺑﻪ دﻳﮕﺮان ﺑﺮاي او ﻋﺎدت ﺷﺪه ﺑﻮد‬
‫)ﻣﺮﻗﺲ ‪ .(1:10‬او در ﻳﻜﻲ از ﻫﻤﻴﻦ روزﻫﺎﺋﻲ ﻛﻪ ﺑﻪ ﻛﻨﻴﺴﻪ رﻓﺘﻪ ﺑﻮد ﺑﺮاي ﺗﻼوت از ﻋﻬﺪﻋﺘﻴﻖ ﺑﺮﺧﺎﺳﺖ‪ .‬ﺧﺎدم‬
‫ﻛﻨﻴﺴﻪ ﻃﻮﻣﺎري ﺑﻪ وي داد ﻛﻪ ﺑﺮ آن ﻧﺒﻮت اﺷﻌﻴﺎ ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺷﺪه ﺑﻮد‪ .‬ﺧﺪاوﻧﺪ ﻃﻮﻣﺎر را ﻛﻪ اﻛﻨﻮن آن ﻗﺴﻤﺖ را ﺑﻪ‬
‫اﺷﻌﻴﺎ ‪ 61‬ﻣﻲﺷﻨﺎﺳﻴﻢ‪ ،‬ﺑﺎز ﻛﺮد و آﻳﻪ ﻳﻚ و ﻧ ﻴﻤﻲ از آﻳﻪ ‪ 2‬را ﻗﺮاﺋﺖ ﻧﻤﻮد‪ .‬ﻫﻤﻴﺸﻪ اﻳﻦ ﻋﺒﺎرت ﺗﻮﺻ ﻴﻔﻲ از ﺧﺪﻣﺖ‬
‫ﻣﺴﻴﺢ ﻗﻠﻤﺪاد ﻣﻲﺷﻮد‪ .‬ﻫﻨﮕﺎﻣﻲ ﻛﻪ ﻋﻴﺴﻲ ﮔﻔﺖ‪” :‬اﻣﺮوز اﻳﻦ ﻧﻮﺷﺘﻪ در ﮔﻮﺷﻬﺎي ﺷﻤﺎ ﺗﻤﺎم ﺷﺪ‪ “،‬در واﻗﻊ ﺑﻪ‬
‫واﺿﺢﺗﺮﻳﻦ ﺷﻜﻞ ﻣﻤﻜﻦ ﻣﻲﮔﻔﺖ ﻛﻪ او ﻣﺴﻴﺤﺎي اﺳﺮاﺋﻴﻞ اﺳﺖ‪.‬‬
‫ﺑﻪ ﻣﻔﻬﻮم اﻧﻘﻼﺑﻲ ﺧﺪﻣﺖ ﻣﺴﻴﺢ ﻛﻪ ﺑﻪ ﻃﻮر ﺗﻠﻮﻳﺤﻲ در ﻣﺘﻦ اﺳﺖ ﺗﻮﺟﻪ ﻧﻤﺎﻳﻴﺪ‪ .‬او آﻣﺪ ﺗﺎ ﺑﺎﻣﺸﻜﻼت ﺑﺴﻴﺎري‬
‫ﻛﻪ در ﻃﻮل ﺗﺎرﻳﺦ ﮔﺮﻳﺒﺎﻧﮕﻴﺮ ﺑﺸﺮ ﺷﺪه ﺑﻮد دﺳﺖ و ﭘﻨﺠﻪ ﻧﺮم ﻛﻨﺪ‪:‬‬
‫ﻓﻘﺮ‪-‬ﻓﻘﻴﺮان را ﺑﺸﺎرت دﻫﻢ‪.‬‬
‫اﻧﺪوه‪ -‬ﺷﻜﺴﺘﻪ دﻻن را ﺷﻔﺎ ﺑﺨﺸﻢ‪.‬‬
‫اﺳﺎرت‪ -‬اﺳﻴﺮان را ﺑﻪ رﺳﺘﮕﺎري ﻣﻮﻋﻈﻪ ﻛﻨﻢ‪.‬‬
‫رﻧﺞ‪ -‬ﻛﻮران را ﺑﻪ ﺑﻴﻨﺎﻳﻲ ﻣﻮﻋﻈﻪ ﻛﻨﻢ‪.‬‬

‫ﻃﺮدﺷﺪﮔﻲ‪ -‬ﻛﻮﺑﻴﺪﮔﺎن را آزاد ﺳﺎزم‪.‬‬
‫ﻛﻮﺗﺎه ﺳﺨﻦ آﻧﻜﻪ‪ ،‬او آﻣﺪ ﺗﺎ از ﺳﺎل ﭘﺴﻨﺪﻳﺪه ﺧﺪاوﻧﺪ ﻣﻮﻋﻈﻪ ﻛﻨﺪ‪-‬ﻃﻠﻮع دوراﻧﻲ ﺟﺪﻳﺪ ﺑﺮاي اﻧﺒﻮﻫﻲ از‬
‫دردﻣﻨﺪان و ﻣﺼﻴﺒﺖ دﻳﺪﮔﺎن ﺟﻬﺎن‪ .‬او ﺧﻮد را ﻓﺪا ﻛﺮد ﺗﺎ ﻣﺮﻫﻤﻲ ﺑﺎﺷﺪ ﺑﺮ ﺗﻤﺎم ﻣﺮﺿﻬﺎﺋﻲ ﻛﻪ ﻣﺎ را ﻋﺬاب‬
‫ﻣﻲدﻫﻨﺪ‪ .‬ﭼﻪ ﻣﺮﺿﻬﺎي ﻣﺎ ﺟﺴﻤﻲ ﺑﺎﺷﻨﺪ و ﭼﻪ روﺣﺎﻧﻲ‪ ،‬ﻣﺴﻴﺢ ﺑﺮاي آﻧﻬﺎ ﺟﻮاب اﺳﺖ‪.‬‬
‫ﺑﺴﻴﺎر ﻣﻬﻢ اﺳﺖ ﻛﻪ ﺑﺪاﻧﻴﻢ او ﺑﺎ اﻳﻦ ﻋﺒﺎرت ﻗﺮاﺋﺖ ﺧﻮد را ﭘﺎﻳﺎن داد ”‪...‬از ﺳﺎل ﭘﺴﻨﺪﻳﺪه ﺧﺪاوﻧﺪ ﻣﻮﻋﻈﻪ ﻛﻨﻢ‪“.‬‬
‫او دﻳﮕﺮ از ﻛﻼم اﺷﻌﻴﺎ ﭼﻴﺰي ﺑﺪان ﻧﻴﺎﻓﺰود‪...” .‬و روز اﻧﺘﻘﺎم ﺧﺪاي ﻣﺎ‪ “.‬ﻫﺪف ﻇﻬﻮر اوﻟﻴﻪ ﻣﺴﻴﺢ اﻳﻦ ﺑﻮد ﻛﻪ ﺳﺎل‬
‫ﭘﺴﻨﺪﻳﺪه ﺧﺪاوﻧﺪ را ﻣﻮﻋﻈﻪ ﻧﻤﺎﻳﺪ‪ .‬اﻳﻦ ﻋﺼﺮ‪ ،‬ﻛﻪ ﻋﺼﺮ ﻓ ﻴﺾ اﺳﺖ‪ ،‬زﻣﺎن ﭘﺴﻨﺪﻳﺪهاي ﺑﺮاي روز ﻧﺠﺎت اﺳﺖ‪ .‬اﻣﺎ‬
‫ﻫﻨﮕﺎﻣﻲ ﻛﻪ او ﺑﺮاي دوﻣﻴﻦ ﺑﺎر ﺑﻪ اﻳﻦ ﺟﻬﺎن آﻳﺪ‪ ،‬روز اﻧﺘﻘﺎم ﺧﺪا را اﻋﻼم ﺧﻮاﻫﺪ ﻛﺮد‪ .‬ﺗﻮﺟﻪ ﻧﻤﺎﻳﻴﺪ ﻛﻪ از زﻣﺎن‬
‫ﭘﺴﻨﺪﻳﺪه ﺑﻪ ﻧﺎم ﺳﺎل ﻳﺎد ﺷﺪه اﺳﺖ‪ ،‬و زﻣﺎن اﻧﺘﻘﺎم روز ﻣﻌﺮﻓﻲ ﺷﺪه اﺳﺖ‪.‬‬
‫‪ 22:4‬ﻣﺸﺨﺺ اﺳﺖ ﻛﻪ ﻣﺮدم ﺗﺤﺖ ﺗﺎﺛﻴﺮ او ﻗﺮار ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮدﻧﺪ‪ .‬آﻧﻬﺎ از او ﺑﻪ ﺧﻮﺑﻲ ﻳﺎد ﻣﻲﻛﺮدﻧﺪ و ﻫﻤﻪ ﻣﺤﻮ‬
‫ﺳﺨﻨﺎن ﻓﻴﺾ آﻣﻴﺰ او ﺷﺪه ﺑﻮدﻧﺪ‪ .‬ﺑﺮاي آﻧﻬﺎ ﺟﺎي ﺑﺴﻲ ﺷﮕﻔﺘﻲ ﺑﻮد ﻛﻪ ﭘﺴﺮ ﻳﻮﺳﻒ ﻧﺠﺎر‪ ،‬ﭼﻨﻴﻦ ﺑﺎﻟﻎ و ﺣﻜﻴﻢ ﺷﺪه‬
‫اﺳﺖ‪.‬‬
‫‪ 23:4‬ﺧﺪاوﻧﺪ ﻣﻲداﻧﺴﺖ ﻛﻪ ﻣﺤﺒﻮﺑﻴﺖ او ﭼﻨﺪان ﻋﻤﻴﻖ ﻧﻴﺴﺖ‪ .‬ﻫﻴﭻ ﻛﺲ ﻗﺪر ﻫﻮﻳﺖ و ارزش ﺣﻘﻴﻘﻲ او را‬
‫ﻧﻤﻲداﻧﺴﺖ‪ .‬در ﻧﻈﺮ آﻧﻬﺎ‪ ،‬او ﻳﻜﻲ از ﻛﻮدﻛﺎن ﺷﻬﺮ و دﻳﺎر ﺧﻮدﺷﺎن ﺑﻮد ﻛﻪ در ﻛﻔﺮﻧﺎﺣﻮم اﻋﻤﺎل ﺧﻮﺑﻲ از ﺧﻮد ﺑﺠﺎ‬
‫ﮔﺬاﺷﺘﻪ ﺑﻮد‪ .‬او ﺣﺘﻲ از ﭘﻴﺶ ﻣﻲداﻧﺴﺖ ﻛﻪ آﻧﻬﺎ ﺑﻪ او ﺧﻮاﻫﻨﺪ ﮔﻔﺖ ”اي ﻃﺒﻴﺐ ﺧﻮد را ﺷﻔﺎ ﺑﺪه!“ اﻳﻦ ﻣﺜﻞ در‬
‫ﻣﻴﺎن ﻋﺎﻣﻪ ﻣﺮدم ﺑﺪﻳﻦ ﻣﻌﻨﺎ ﺑﻮد‪” ،‬ﻫﺮ آﻧﭽﻪ ﺑﺮاي دﻳﮕﺮان ﻣﻲﻛﻨﻲ ﺑﺮاي ﺧﻮد ﻛﻦ‪ .‬ﺣﺎل ﻛﻪ دﻳﮕﺮان را ﻣﻌﺎﻟﺠﻪ‬
‫ﻣﻲﻛﻨﻲ‪ ،‬ﭘﺲ ﺧﻮد را ﻧﻴﺰ ﺷﻔﺎ ده‪ “.‬اﻣﺎ در اﻳﻨﺠﺎ ﻣﻌﻨﻲ آن اﻧﺪﻛﻲ ﻓﺮق ﻣﻲﻛﻨﺪ‪ .‬اﻳﻦ ﻣﻮﺿﻮع در ﻋﺒﺎرﺗﻲ ﻛﻪ در ﭘﻲ‬
‫آﻣﺪه ﺷﺮح داده ﺷﺪه اﺳﺖ‪” :‬آﻧﭽﻪ ﺷﻨﻴﺪهاﻳﻢ ﻛﻪ در ﻛﻔﺮﻧﺎﺣﻮم از ﺗﻮ ﺻﺎدر ﺷﺪ‪ ،‬اﻳﻨﺠﺎ ﻧﻴﺰ در وﻃﻦ ﺧﻮﻳﺶ ﺑﻨﻤﺎ“‪ ،‬ﺑﻪ‬
‫ﻋﺒﺎرﺗﻲ دﻳﮕﺮ‪ ،‬در ﻧﺎﺻﺮه‪ .‬ﺑﺮاي ﻋﻴﺴﻲ اﻳﻦ ﺳﺨﻦ ﺗﺤﻘﻴﺮآﻣﻴﺰ ﺑﻮد ﻛﻪ آﻧﭽﻪ در ﺟﺎي دﻳﮕﺮ ﻣﻲﻛﻨﺪ در ﻧﺎﺻﺮه ﻧﻴﺰ اﻧﺠﺎم‬
‫دﻫﺪ‪ ،‬ﺗﺎ از اﺳﺘﻬﺰاي آﻧﺎن در اﻣﺎن ﺑﻤﺎﻧﺪ‪.‬‬
‫‪ 27-24:4‬ﺧﺪاوﻧﺪ ﺑﺎ ﺑﻴﺎن ﻳﻚ اﺻﻞ ﺑﺴﻴﺎر ﻋﻤﻴﻖ در رواﺑﻂ اﻧﺴﺎﻧﻲ‪ ،‬ﺑﻪ آﻧﻬﺎ ﭘﺎﺳﺦ ﮔﻔﺖ‪ :‬اﻓﺮاد ﺑﺰرگ در وﻃﻦ‬
‫ﺧﻮﻳﺶ ﻣﺤﺒﻮﺑﻴﺖ ﻧﺪارﻧﺪ‪ .‬ﺳﭙﺲ او دو واﻗﻌﻪ از ﻋﻬﺪﻋﺘﻴﻖ را ذﻛﺮ ﻣﻲﻛﻨﺪ‪ .‬در اﻳﻦ دو واﻗﻌﻪ ﻗﻮم اﺳﺮاﺋﻴﻞ اﻧﺒﻴﺎ ﺧﺪا‬
‫را ﻧﭙﺬﻳﺮﻓﺘﻨﺪ و ﺑﻪ ﻫﻤﻴﻦ ﺳﺒﺐ ﺑﻪ ﻧﺰد اﻣﺘﻬﺎ ﻓﺮﺳﺘﺎده ﺷﺪﻧﺪ‪ .‬ﻫﻨﮕﺎﻣﻲ ﻛﻪ ﻗﺤﻄﻲ ﻋﻈﻴﻤﻲ در اﺳﺮاﺋﻴﻞ واﻗﻊ ﺷﺪه ﺑﻮد‪،‬‬
‫اﻟﻴﺎس ﻧﺰد ﻫﻴﭻﻳﻚ از ﺑﻴﻮه زﻧﺎن ﻳﻬﻮدي ﻓﺮﺳﺘﺎده ﻧﺸﺪ‪ ،‬ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺴﻴﺎر ﺑﻮدﻧﺪ‪-‬اﻣﺎ او ﻧﺰد ﺑﻴﻮه زﻧﻲ در ﺻﻴﻮن ﻓﺮﺳﺘﺎده‬
‫ﺷﺪ‪ .‬وﮔﺮﭼﻪ در زﻣﺎن ﺧﺪﻣﺖ اﻟﻴﺸﻊ ﺑﺴﺎ اﺑﺮﺻﺎن در اﺳﺮاﺋﻴﻞ ﺑﻮدﻧﺪ‪ ،‬ﻟﻴﻜﻦ او ﺑﻪ ﻧﺰد ﻫﻴﭻﻳﻚ از آﻧﺎن ﻓﺮﺳﺘﺎده ﻧﺸﺪ‪.‬‬
‫اﻣﺎ در ﻋﻮض ﻧﺰد ﺷﺨﺼﻲ ﻏﻴﺮﻳﻬﻮدي ﺑﻪ ﻧﺎم ﻧﻌﻤﺎن ﻓﺮﻣﺎﻧﺪه ﻟﺸﻜﺮ ﺳﻮرﻳﻪ ﻓﺮﺳﺘﺎده ﺷﺪ‪ .‬ﺑﻴﺎﺋﻴﺪ ﺗﺎﺛﻴﺮ ﺳﺨﻨﺎن ﻋﻴﺴﻲ‬
‫ﺑﺮ اذﻫﺎن ﻳﻬﻮدﻳﺎن را ﺗﺼﻮر ﻧﻤﺎﻳﻴﻢ‪ .‬آﻧﻬﺎ زﻧﺎن‪ ،‬ﻏﻴﺮ ﻳﻬﻮدﻳﺎن )اﻣﺘﻬﺎ( و اﺑﺮﺻﺎن )ﺟﺬاﻣﻴﺎن( را از ﺣﻘﻴﺮﺗﺮﻳﻦ ﻃﺒﻘﺎت‬
‫اﺟﺘﻤﺎع ﺑﺮﻣﻲﺷﻤﺮدﻧﺪ‪ .‬اﻣﺎ ﺧﺪاوﻧﺪ در ﺳﺨﻨﺎن ﺧﻮد اﻳﻦ ﺳﻪ ﮔﺮوه را ﺑﺎﻻﺗﺮ از ﻳﻬﻮدﻳﺎن ﺑﻲاﻳﻤﺎن ﺟﺎي داد! او‬
‫ﻣﻲﺧﻮاﺳﺖ ﺑﮕﻮﻳﺪ ﻛﻪ ﺗﺎرﻳﺦ ﻋﻬﺪﻋﺘﻴﻖ ﺑﺎر دﻳﮕﺮ ﺗﻜﺮار ﻣﻲﺷﻮد‪ .‬ﻋﻠﻲرﻏﻢ ﻣﻌﺠﺰات او‪ ،‬ﻧﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺷﻬﺮ ﻧﺎﺻﺮه ﺑﻠﻜﻪ‬

‫ﻣﻠﺖ اﺳﺮاﺋﻴﻞ او را ﻃﺮد ﺧﻮاﻫﻨﺪ ﻛﺮد‪ .‬ﺳﭙﺲ او ﺑﻪ ﻣﺎﻧﻨﺪ اﻳﻠﻴﺎ و اﻟﻴﺸﻊ ﺑﻪ ﻧﺰد ﻏﻴﺮ ﻳﻬﻮدﻳﺎن ﺑﺎز ﻣﻲﮔﺮدد‪.‬‬
‫‪ 28:4‬ﻣﺮدم ﻧﺎﺻﺮه دﻗﻴﻘﺎً ﭘﻲ ﺑﺮدﻧﺪ ﻛﻪ او ﭼﻪ ﮔﻔﺖ‪ .‬ﻫﺮﮔﺎه ﻛﻪ ﺑﻪ ﻏﻴﺮﻳﻬﻮدﻳﺎن روي ﺧﻮش ﻧﺸﺎن داده ﻣﻲﺷﺪ‬
‫ﺧﺸﻢ ﺗﻤﺎم وﺟﻮد آﻧﻬﺎ را ﻓﺮاﻣﻲﮔﺮﻓﺖ‪ .‬اﺳﻘﻒ راﻳﻞ )‪ (Ryle‬اﻳﻦ ﺣﻘﻴﻘﺖ را ﭼﻨﻴﻦ ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻣﻲ ﻧﻤﺎﻳﺪ‪:‬‬
‫اﻧﺴﺎن از آﻣﻮزه اﻗﺘﺪار ﺧﺪا ﻛﻪ ﻣﺴﻴﺢ آن را اﻋﻼم ﻧﻤﻮد ﻣﺘﻨﻔﺮ اﺳﺖ‪ .‬ﺧﺪا ﻣﻘﻴﺪ ﻧﻴﺴﺖ ﻛﻪ ﺣﺘﻤﺎً در ﻣﻴﺎن آﻧﻬﺎ ﻣﻌﺠﺰه ﻛﻨﺪ‪.‬‬

‫‪ 30-29:4‬ﻣﺮدم او را از ﺷﻬﺮ ﺑﻴﺮون ﻛﺮدﻧﺪ‪-‬ﺧﻮاﺳﺘﻨﺪ ﺑﺮ ﻗﻠﻪ ﻛﻮﻫﻲ او را ﺑﻪ زﻳﺮ اﻓﻜﻨﻨﺪ‪ .‬ﺗﺮدﻳﺪي ﻧﻴﺴﺖ ﻛﻪ‬
‫ﺷﻴﻄﺎن ﺧﻮاﺳﺖ ﺑﺎ ﺗﺤﺮﻳﻚ آﻧﺎن ﺗﻼﺷﻲ ﺟﻬﺖ ﺑﺮاﻧﺪازي وارث ﻣﻠﻜﻮت ﻛﺮده ﺑﺎﺷﺪ‪ ،‬اﻣﺎ ﻋﻴﺴﻲ ﺑﻪ ﻃﺮز‬
‫ﻣﻌﺠﺰهآﺳﺎﻳﻲ از ﻣﻴﺎن ﺟﻤﺎﻋﺖ ﮔﺬﺷﺖ و آن ﺷﻬﺮ را ﺗﺮك ﻧﻤﻮد‪ .‬دﺷﻤﻨﺎن او ﻗﺪرت ﻧﺪاﺷﺘﻨﺪ ﻛﻪ ﺟﻠﻮي او را‬
‫ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ‪ .‬ﻫﻤﺎن ﮔﻮﻧﻪ ﻛﻪ ﻣﻲداﻧﻴﻢ او دﻳﮕﺮ ﺑﻪ ﻧﺎﺻﺮه ﺑﺎزﻧﮕﺸﺖ‪.‬‬

‫‪-4‬اﺛﺒﺎت ﻗﺪرت ﭘﺴﺮ اﻧﺴﺎن )‪(26:5-31:4‬‬
‫اﻟﻒ( ﻗﺪرت ﺑﺮ روح ﺧﺒﻴﺚ )‪(37-31:4‬‬
‫‪ 34-31:4‬زﻳﺎن ﻧﺎﺻﺮه ﺑﻪ ﺳﻮد ﻛﻔﺮﻧﺎﺣﻮم ﺗﻤﺎم ﺷﺪ‪ .‬ﻣﺮدم اﻳﻦ ﺷﻬﺮ ﭘﻲ ﺑﺮدﻧﺪ ﻛﻪ ﺗﻌﺎﻟﻴﻢ او ﺑﺴﻴﺎر ﭘﺮ ﻗﺪرت‬
‫اﺳﺖ‪ .‬ﺳﺨﻨﺎن او ﺗﺎدﻳﺐ آﻣﻴﺰ و ﺗﺮﻏﻴﺐ آﻣ ﻴﺰ ﺑﻮد‪ .‬آﻳﺎت ‪ 41-31‬ﻳﻚ ﻧﻤﻮﻧﻪ از روزﻫﺎي ﺳﺒﺖ در زﻧﺪﮔﻲ ﺧﺪاوﻧﺪ را‬
‫ﺗﻮﺻﻴﻒ ﻣﻲﻛﻨﻨﺪ‪ .‬از ﺳﺨﻨﺎن او ﭼﻨﻴﻦ ﺑﺮﻣﻲآﻣﺪ ﻛﻪ وي ﺣﺎﻛﻢ ﺑﺮ دﻳﻮﻫﺎ و اﻣﺮاض ﺑﺎﺷﺪ‪ .‬اﺑﺘﺪا او ﺑﻪ ﻛﻨﻴﺴﻪ رﻓﺖ و‬
‫در آﻧﺠﺎ ﻣﺮدي را دﻳﺪ ﻛﻪ دﻳﻮ ﺧﺒﻴﺚ دارد‪ .‬ﺻﻔﺖ ﺧﺒﻴﺚ ﻣﻌﻤﻮﻻً ﺑﺮاي ﺗﻮﺻﻴﻒ ارواح ﺷﺮﻳﺮ ﺑﻪ ﻛﺎر ﻣﻲرود‪ ،‬و اﻳﻦ‬
‫ﺑﺪان ﻣﻌﻨﺎ اﺳﺖ ﻛﻪ آﻧﻬﺎ ﻧﺎﭘﺎك ﺑﻮده و زﻧﺪﮔﻲ ﻗﺮﺑﺎﻧﻴﺎن ﺧﻮد را ﻣﻠﻮث ﻣﻲﺳﺎﺧﺘﻨﺪ‪ .‬واﻗﻌﻴﺖ دﻳﻮزدﮔﻲ در اﻳﻦ ﻋﺒﺎرت‬
‫ﻣﺸﻬﻮد اﺳﺖ‪.‬اﺑﺘﺪا اﻳﻨﻜﻪ آن ﻣﺮد از وﺣﺸﺖ ﻓﺮﻳﺎد ﺳﺮداد‪”-‬ﻣﺎ را ﺑﺎ ﺗﻮ ﭼﻪ ﻛﺎر اﺳﺖ!“ ﺳﭙﺲ آن روح ﺑﻪ وﺿﻮح‬
‫ﻧﺸﺎن داد ﻛﻪ ﻣﻲداﻧﺪ ﻋﻴﺴﻲ ﻗﺪوس ﺧﺪاﺳﺖ‪ ،‬ﻫﻤﺎن ﻛﺴﻲ ﻛﻪ ﺳﺮاﻧﺠﺎم ﻟﺸﻜﺮﻳﺎن ﺷﻴﻄﺎن را ﻣﻨﻬﺪم ﺧﻮاﻫﺪ ﺳﺎﺧﺖ‪.‬‬
‫‪ 35:4‬ﻋﻴﺴﻲ دﺳﺘﻮري ﻣﺸﺘﻤﻞ ﺑﺮ دو ﻗﺴﻤﺖ ﺑﻪ آن دﻳﻮ داد‪” ،‬ﺧﺎﻣﻮش ﺑﺎش و از وي ﺑﻴﺮون آي‪ “.‬دﻳﻮ ﻧﻴﺰ ﭘﺲ‬
‫از اﻓﻜﻨﺪن ﻣﺮد ﺑﺮ روي زﻣﻴﻦ ﭼﻨﻴﻦ ﻛﺮد‪ ،‬اﻣﺎ ﺑﺪون اﻳﻨﻜﻪ ﺑﻪ او آﺳﻴﺒﻲ رﺳﺎﻧﺪ از وﺟﻮد او ﺑﻴﺮون رﻓﺖ‪.‬‬
‫‪ 37-36:4‬ﻣﺮدم ﻣﺘﺤﻴﺮ ﺷﺪﻧﺪ! ﭼﻪ ﭼﻴﺰي در ﺳﺨﻨﺎن ﻋﻴﺴﻲ ﺑﻮد ﻛﻪ ﺑﺎﻋﺚ ﺷﺪ روح ﺧﺒﻴﺚ از او اﻃﺎﻋﺖ ﻛﻨﺪ؟‬
‫ﭼﻪ ﻗﺪرت و ﻗﻮت ﻧﺎﺷﻨﺎﺧﺘﻪاي در او وﺟﻮد داﺷﺖ ﻛﻪ او از آن ﺳﺨﻦ ﻣﻲﮔﻔﺖ؟ ﭼﻨﺪان ﺟﺎي ﺷﮕﻔﺘﻲ ﻧﻴﺴﺖ ﻛﻪ‬
‫ﺷﻬﺮت او در ﻫﺮ ﻣﻮﺿﻌﻲ از آن ﺣﻮاﻟﻲ ﻣﻨﺘﺸﺮ ﮔﺮدﻳﺪ!‬
‫ﺗﻤﺎم ﻣﻌﺠﺰات ﻓﻴﺰﻳﻜﻲ ﻋﻴﺴﻲ ﺗﺼﻮﻳﺮﻳﺴﺖ از ﻣﻌﺠﺰات ﻣﺸﺎﺑﻬﻲ ﻛﻪ او درﻗﻠﻤﺮو روﺣﺎﻧﻲ اﻧﺠﺎم ﻣﻲدﻫﺪ‪ .‬ﺑﻪ‬
‫ﻋﻨﻮان ﻣﺜﺎل ﻣﻌﺠﺰات ذﻳﻞ در ﻟﻮﻗﺎ ﺑﻪ ﻣﺎ ﻣﻲآﻣﻮزﻧﺪ‪:‬‬
‫اﺧﺮاج ارواح ﻧﺎﭘﺎك )‪-(37-31:4‬رﻫﺎﻳﻲ از ﻗﺒﺎﺣﺖ و ﻧﺎﭘﺎﻛﻲ ﮔﻨﺎه‪ .‬ﺷﻔﺎي ﺗﺐ ﻣﺎدر زن ﭘﻄﺮس )‪-(39-38:4‬‬
‫آراﻣﻲ ﻳﺎﻓﺘﻦ از ﻧﺎ آراﻣﻲ و ﺳﺴﺘﻲ ﻧﺎﺷﻲ از ﮔﻨﺎه‪ .‬ﺷﻔﺎي ﺟﺬاﻣﻲ )‪-(16-12:5‬ﺑﻬﺒﻮد ﻳﺎﻓﺘﻦ از ﻃﺮدﺷﺪﮔﻲ و ﻳﺎس ﻛﻪ‬
‫ﻧﺎﺷﻲ از ﮔﻨﺎه اﺳﺖ‪) .‬ﻧﻴﺰ ر‪.‬ك ‪.(19-1:17‬‬
‫ﻣﻔﻠﻮج )‪ (26-17:5‬آزادي از ﻓﻠﺠﻲ ﻛﻪ ﻧﺎﺷﻲ از ﮔﻨﺎه و ﻧﺎﺗﻮاﻧﻲ در ﺧﺪﻣﺖ ﺑﻪ ﺧﺪا اﺳﺖ‪.‬‬

‫زﻧﺪه ﺷﺪن ﭘﺴﺮ ﺑﻴﻮه زن )‪-(17-11:7‬ﮔﻨﺎﻫﻜﺎران ﺑﺎ ﺗﺨﻄﻲ و ﮔﻨﺎه ﻣﺮده ﻣﺤﺴﻮب ﺷﺪه و ﻧﻴﺎز ﺑﻪ ﺣﻴﺎت دارﻧﺪ‬
‫)ﻧﻴﺰ ر‪.‬ك ‪(56-49:8‬‬
‫آرام ﺳﺎﺧﺘﻦ ﻃﻮﻓﺎن )‪ ،(25-22:8‬ﻣﺴﻴﺢ ﻗﺎدر اﺳﺖ ﻃﻮﻓﺎﻧﻲ ﻛﻪ در زﻧﺪﮔﻲ ﺷﺎﮔﺮداﻧﺶ ﺳﺮ ﺑﻪ ﻃﻐﻴﺎن ﻧﻬﺎده را‬
‫ﻣﻬﺎر ﻧﻤﺎﻳﺪ‪.‬‬
‫دﻳﻮزده‪ ،‬ﻟﺠﺌﻮن )‪ ،(32-26:8‬ﮔﻨﺎه ﻣﻮﺟﺐ ﺧﺸﻮﻧﺖ و ﺟﻨﻮن ﻣﻲﺷﻮد و اﻧﺴﺎنﻫﺎ را از ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻣﺘﻤﺪن ﻃﺮد‬
‫ﻣﻲﻛﻨﺪ‪ .‬ﺧﺪاوﻧﺪ در ﺧﻮد ﺿﻮاﺑﻂ اﺧﻼﻗﻲ‪ ،‬ﺗﻘﺪس و ﻣﺸﺎرﻛﺖ را دارد‪ .‬زﻧﻲ ﻛﻪ داﻣﻦ رداي او را ﻟﻤﺲ ﻧﻤﻮد‬
‫)‪ ،(48-43:8‬ﮔﻨﺎه ﺑﺎ ﺧﻮد ﻓﻘﺮ و ﻧﺎاﻣﻴﺪي ﻣﻲآورد‪.‬‬
‫ﻏﺬا دادن ﺑﻪ ‪ 5000‬ﻧﻔﺮ )‪ ،(17-10:9‬دﻧﻴﺎي ﮔﻨﺎﻫﻜﺎر ﺑﻪ ﻧﺎن ﺣﻴﺎت ﻧﻴﺎز دارد‪ .‬ﻋﻴﺴﻲ ﺗﻮﺳﻂ ﺷﺎﮔﺮدان ﺧﻮد اﻳﻦ‬
‫اﺣﺘﻴﺎج آﻧﺎن را رﻓﻊ ﻧﻤﻮد‪.‬‬
‫ﭘﺴﺮ دﻳﻮزده )‪ 43-37:9‬اﻟﻒ(‪ ،‬ﺑﻲرﺣﻤﻲ و ﺧﺸﻮﻧﺖ ﮔﻨﺎه‪ ،‬و ﻗﺪرت ﺷﻔﺎﺑﺨﺶ ﻣﺴﻴﺢ‪.‬‬
‫زﻧﻲ ﻛﻪ روح ﺿﻌﻴﻒ داﺷﺖ )‪ ،(17-10:13‬ﮔﻨﺎه ﻣﻨﺤﻨﻲ و ﻓﻠﺞ ﻣﻲﺳﺎزد‪ ،‬اﻣﺎ ﻟﻤﺲ ﻋﻴﺴﻲ ﺑﻬﺒﻮد ﻛﺎﻣﻞ‬
‫ﻣﻲﺑﺨﺸﺪ‪.‬‬
‫ﺷﺨﺺ ﻣﺴﺘﺴﻘﻲ )ورم ﻣﻔﺎﺻﻞ(‪ ،‬ﮔﻨﺎه ﻧﺎراﺣﺘﻲ‪ ،‬اﻧﺪوه و ﺧﻄﺮ ﻣﻲآﻓﺮﻳﻨﺪ‪.‬‬
‫ﮔﺪاي ﻛﻮر )‪ ،(43-35:18‬ﮔﻨﺎه ﭼﺸﻢ اﻧﺴﺎنﻫﺎ را ﺑﻪ ﺳﻮي ﺣﻘﺎﻳﻖ اﺑﺪي ﻣﻲﺑﻨﺪد‪ .‬ﺗﻮﻟﺪ ﺗﺎزه ﺑﺎ ﭼﺸﻤﺎن ﺑﺎز‬
‫ﺻﻮرت ﻣﻲﭘﺬ ﻳﺮد‪.‬‬

‫ب( ﻗﺪرت ﺑﺮ ﺗﺐ )‪(39-38:4‬‬
‫ﺳﭙﺲ ﻋﻴﺴﻲ ﺑﻪ ﺧﺎﻧﻪ ﺷﻤﻌﻮن رﻓﺖ‪ ،‬ﺟﺎﺋﻲ ﻛﻪ ﻣﺎدر زن ﺷﻤﻌﻮن را ﺗﺐ ﺷﺪﻳﺪي ﻋﺎرض ﺷﺪه ﺑﻮد ﺑﻪ ﻣﺤﺾ‬
‫اﻳﻨﻜﻪ ﻋﻴﺴﻲ ﺗﺐ را ﻧﻬﻴﺐ داد‪ ،‬ﺗﺐ از او زاﻳﻞ ﺷﺪ‪ .‬ﻣﻌﺎﻟﺠﻪ ﻧﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺳﺮﻳﻊ ﺑﻠﻜﻪ ﻛﺎﻣﻞ ﻫﻢ ﺑﻮد‪ ،‬ﭼﺮا ﻛﻪ او ﻗﺎدر ﺑﻮد‬
‫ﺑﺮﺧﻴﺰد و ﺑﻪ ﺧﺪﻣﺘﮕﺬاري و ﭘﺬﻳﺮاﻳﻲ ﺑﭙﺮدازد‪ .‬ﻣﻌﻤﻮﻻً ﻫﻨﮕﺎﻣﻲ ﻛﻪ ﺗﺐ ﺷﺪﻳﺪ از ﻛﺴﻲ زاﻳﻞ ﻣﻲﺷﻮد او را ﺿﻌﻴﻒ و‬
‫ﺳﺴﺖ ﻣﻲﮔﺮداﻧﺪ‪) .‬ﻣﺪاﻓﻌﺎن ﺗﺠﺮد ﻛﺸﻴﺸﺎن اﻳﻦ ﻋﺒﺎرات ﻛﻤﻲ ﺑﺮاﻳﺸﺎن ﻧﺎﺧﻮﺷﺎﻳﻨﺪ اﺳﺖ‪ .‬ﭘﻄﺮس ازدواج ﻛﺮده‬
‫ﺑﻮد!(‬

‫پ( ﻗﺪرت ﺑﺮ اﻣﺮاض و دﻳﻮﻫﺎ )‪(41-40:4‬‬
‫‪ 40:4‬ﻫﻤﭽﻨﺎن ﻛﻪ ﺳﺒﺖ ﺑﻪ اﻧﺘﻬﺎ ﻣﻲرﺳﻴﺪ‪ ،‬ﻣﺮدم ﻧﻴﺰ از ﻓﺸﺎر رﺧﻮت و ﻛﺎر ﻧﻜﺮدن آزاد ﻣﻲﺷﺪﻧﺪ‪ ،‬آﻧﻬﺎ ﺷﻤﺎر‬
‫ﺑﺴﻴﺎري از ﻣﻌﻠﻮﻟﻴﻦ و دﻳﻮزدهﻫﺎ را ﻧﺰد وي آوردﻧﺪ‪ .‬ﻫﻴﭽﻜﺲ ﺑﻴﻬﻮده ﻧﻴﺎﻣﺪه ﺑﻮد‪ .‬او ﻫﺮﻛﺲ ﻛﻪ ﻣﺒﺘﻼ ﺑﻪ ﻣﺮﺿﻲ ﺑﻮد‬
‫را ﺷﻔﺎ داد و دﻳﻮﻫﺎ را ﻧﻴﺰ ﺑﻴﺮون ﻛﺮد‪ .‬اﻣﺮوزه ﺑﺴﻴﺎري از اﺷﺨﺎﺻﻲ ﻛﻪ ادﻋﺎ ﻣﻲﻛﻨﻨﺪ ﺷﻔﺎدﻫﻨﺪﮔﺎن اﻳﻤﺎن ﻫﺴﺘﻨﺪ‪،‬‬
‫ﻣﻌﺠﺰات ﺧﻮد را ﺑﻪ اﺷﺨﺎص از ﭘﻴﺶ ﺗﻌﻴﻴﻦ ﺷﺪه ﻣﺤﺪود ﻣﻲ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ‪ .‬ﻋﻴﺴﻲ ﻫﺮ ﻳﻜﻲ از اﻳﺸﺎن را ﺷﻔﺎ داد‪.‬‬
‫‪ 41:4‬دﻳﻮﻫﺎﺋﻲ ﻛﻪ اﺧﺮاج ﻣﻲﺷﺪﻧﺪ ﻣﻲداﻧﺴﺘﻨﺪ ﻛﻪ ﻋﻴﺴﻲ ﻣﺴﻴﺢ ﭘﺴﺮ ﺧﺪا اﺳﺖ‪ .‬اﻣﺎ او ﺷﻬﺎدت دﻳﻮﻫﺎ را‬

‫ﻧﻤﻲﭘﺬﻳﺮﻓﺖ‪ .‬آﻧﻬﺎ ﺑﺎﻳﺪ ﺧﺎﻣﻮش ﻣﻲﺷﺪﻧﺪ‪ .‬آﻧﻬﺎ ﻣﻲداﻧﺴﺘﻨﺪ ﻛﻪ او ﻣﺴﻴﺢ اﺳﺖ‪ ،‬اﻣﺎ ﺧﺪا ﺑﺮاي اﻋﻼم اﻳﻦ ﺣﻘﻴﻘﺖ‬
‫اﺷﺨﺎص و اﺑﺰار ﺑﻬﺘﺮي داﺷﺖ‪.‬‬

‫ت( ﻗﺪرت در ﻣﻮﻋﻈﻪ ﺳﻴﺎر )‪(44-42:4‬‬
‫روز ﺑﻌﺪ‪ ،‬ﻋﻴﺴﻲ ﺑﻪ ﻣﻜﺎﻧﻲ وﻳﺮان در ﺣﻮاﻟﻲ ﻛﻔﺮﻧﺎﺣﻮم رﻓﺖ‪ .‬ﮔﺮوﻫﻲ ﻛﺜﻴﺮ در ﺟﺴﺘﺠﻮي او آﻣﺪﻧﺪ ﺗﺎ اﻳﻨﻜﻪ او‬
‫را ﻳﺎﻓﺘﻨﺪ‪ .‬آﻧﻬﺎ وي را از رﻓﺘﻦ ﺑﺎز داﺷﺘﻨﺪ‪ .‬اﻣﺎ او اﻳﺸﺎن را ﺧﺎﻃﺮ ﻧﺸﺎن ﺳﺎﺧﺖ ﻛﻪ او ﺑﺎﻳﺪ در ﺷﻬﺮﻫﺎي دﻳﮕﺮ‪...‬‬
‫ﺟﻠﻴﻞ ﻧﻴﺰ ﻛﺎر ﻛﻨﺪ‪ .‬از اﻳﻦ رو او از ﻛﻨﻴﺴﻪاي ﺑﻪ ﻛﻨﻴﺴﻪ دﻳﮕﺮ رﻓﺘﻪ ﺧﺒﺮﺧﻮش ﻣﻠﻜﻮت ﺧﺪا را ﺑﺸﺎرت ﻣﻲداد‪.‬‬
‫ﻋﻴﺴﻲ ﺧﻮد ﭘﺎدﺷﺎه ﺑﻮد‪ .‬او ﻣﻲﺧﻮاﺳﺖ ﻛﻪ ﺑﺮ آﻧﻬﺎ ﺳﻠﻄﻨﺖ ﻛﻨﺪ‪ .‬اﻣﺎ اﺑﺘﺪا آﻧﻬﺎ ﺑﺎﻳﺪ ﺗﻮﺑﻪ ﻣﻲﻛﺮدﻧﺪ‪ .‬او ﺑﺮ ﻛﺴﺎﻧﻲ ﻛﻪ‬
‫ﺑﻪ ﮔﻨﺎﻫﺎن ﺧﻮد ﭘﻴﻮﻧﺪ ﺧﻮرده ﺑﻮدﻧﺪ ﺳﻠﻄﻨﺖ ﻧﻤﻲﻛﺮد‪ .‬ﻣﺎﻧﻊ ﻛﺎر ﻫﻤﻴﻦ ﺑﻮد‪ .‬آﻧﻬﺎ ﻣﻲﺧﻮاﺳﺘﻨﺪ از ﺷﺮ ﻣﺸﻜﻼت‬
‫ﺳﻴﺎﺳﻲ آزاد ﺷﻮﻧﺪ و ﻧﻪ از ﮔﻨﺎﻫﺎن ﺧﻮد‪.‬‬

‫ث( ﻗﺪرت در آﻣﻮزش ﺑﻪ دﻳﮕﺮان‪ :‬ﻓﺮاﺧﻮاﻧﻲ ﺷﺎﮔﺮدان )‪(11-1:5‬‬
‫از رواﻳﺖ ﺑﺴﻴﺎر ﺳﺎده دﻋﻮت ﭘﻄﺮس درﺳﻬﺎي ﺑﺴﻴﺎر ﻣﻬﻤﻲ ﻣﻲﺗﻮان آﻣﻮﺧﺖ‪.‬‬
‫‪ .1‬ﺧﺪاوﻧﺪ از زورق ﭘﻄﺮس ﻫﻤﭽﻮن ﻣﻨﺒﺮي ﺑﺮاي ﺗﻌﻠﻴﻢ ﺑﻪ ﺟﻤﺎﻋﺖ اﺳﺘﻔﺎده ﻧﻤﻮد‪ .‬اﮔﺮ ﺗﻤﺎم داراﻳﻲ و آﻧﭽﻪ دارﻳﻢ‬
‫را ﺑﻪ ﻧﺠﺎتدﻫﻨﺪه ﺑﺴﭙﺎرﻳﻢ‪ ،‬ﻧﺤﻮه اﺳﺘﻔﺎده او از آﻧﻬﺎ ﺑﺴﻴﺎر ﺷﮕﻔﺖ اﻧﮕﻴﺰ ﺑﻮده و او ﺑﻪ ﻣﺎ ﭘﺎداش ﺧﻮاﻫﺪ داد‪.‬‬
‫‪ .2‬او ﺑﻪ ﭘﻄﺮس ﮔﻔﺖ ﻛﻪ دﻗﻴﻘﺎً در ﭼﻪ ﺟﺎﻳﻲ ﻣﺎﻫﻲ ﻓﺮاوان وﺟﻮد دارد‪-‬اﻟﺒﺘﻪ ﭘﺲ از اﻳﻨﻜﻪ ﭘﻄﺮس و دﻳﮕﺮان ﺗﻤﺎم‬
‫ﺷﺐ را رﻧﺞ ﺑﺮده و ﭼﻴﺰي ﻧﻴﺎﻓﺘﻪ ﺑﻮدﻧﺪ‪ .‬ﺧﺪاوﻧﺪ داﻧﺎي ﻣﻄﻠﻖ ﻣﻲداﻧﺪ ﻛﻪ در ﻛﺠﺎ ﻣﺎﻫﻲﻫﺎ ﺗﺠﻤﻊ ﻛﺮدهاﻧﺪ‪.‬‬
‫ﺧﺪﻣﺘﻲ ﻛﻪ ﺑﺎ ﺣﻜﻤﺖ و ﻗﻮت ﺧﻮدﻣﺎن اﻧﺠﺎم ﺷﻮد ﺑﻴﻬﻮده اﺳﺖ‪ .‬راز ﻣﻮﻓﻘﻴﺖ در ﻣﺴﻴﺤﻴﺖ در اﻳﻦ اﺳﺖ ﻛﻪ‬
‫ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ ﺗﻮﺳﻂ ﺧﻮد او ﻫﺪاﻳﺖ ﺷﻮد‪.‬‬
‫‪ .3‬ﭘﻄﺮس ﮔﺮﭼﻪ ﺧﻮد ﻣﺎﻫﻴﮕﻴﺮي ﻣﺠﺮب ﺑﻮد‪ ،‬اﻣﺎ اﻧﺪرز ﻳﻚ ﻧﺠﺎر را ﺑﻪ ﮔﻮش ﺳﭙﺮد‪ ،‬و ﻧﺘﻴﺠﻪ آن ﻛﻪ دام آﻧﻬﺎ از‬
‫ﺻﻴﺪ ﭘﺮﮔﺸﺖ‪” ...،‬ﺑﻪ ﺣﻜﻢ ﺗﻮ‪ ،‬دام را ﺧﻮاﻫﻴﻢ اﻧﺪاﺧﺖ‪ “.‬اﻳﻦ ﻣﺴﺎﻟﻪ ارزش ﻓﺮوﺗﻨﻲ‪ ،‬ﺗﻌﻠﻴﻢ ﭘﺬﻳﺮي‪ ،‬و اﻃﺎﻋﺖ‬
‫ﺑﻲﭼﻮن و ﭼﺮا را ﺑﺮ ﻣﺎ روﺷﻦ ﻣﻲﺳﺎزد‪.‬‬
‫‪ .4‬ﺗﻨﻬﺎ در ﻣﻴﺎﻧﻪ درﻳﺎﭼﻪ )آﺑﻬﺎي ﻋﻤﻴﻖ ﺑﻮد ﻛﻪ داﻣﻬﺎي اﻳﺸﺎن ﺗﺎ ﺑﻪ ﺣﺪ ﮔﺴﺴﺘﮕﻲ از ﺻﻴﺪ ﭘﺮ ﺷﺪ‪ .‬از اﻳﻦ رو ﺑﺎﻳﺪ‬
‫آﻏﻮش ﺳﺎﺣﻞ را رﻫﺎ ﻛﺮده و ﺧﻮد را ﺗﺴﻠﻴﻢ ﻛﺎﻣﻞ ﺟﺰر و ﻣﺪ درﻳﺎ ﻛﻨﻴﻢ‪ .‬اﻳﻤﺎن ﺳﺮﺷﺎر اﺳﺖ از آﺑﻬﺎي ﻋﻤﻴﻖ‪،‬‬
‫و ﻫﻢﭼﻨﻴﻦ رﻧﺞ‪ ،‬اﻧﺪوه و ﺷﻜﺴﺖ‪ .‬ﻫﻤﻴﻦﻫﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻛﻪ ﺗﻮرﻫﺎي ﺻﻴﺪﻫﺎ را ﻛﺜﻴﺮ ﻣﻲﺳﺎزﻧﺪ‪.‬‬
‫‪ .5‬دام اﻳﺸﺎن ﻧﺰدﻳﻚ ﺑﻮد ﻛﻪ ﮔﺴﺴﺘﻪ ﺷﻮد و زورقﻫﺎي آﻧﻬﺎ ﻏﺮق ﺷﻮﻧﺪ )آﻳﺎت ‪ .(7-6‬ﺧﺪﻣﺘﻲ ﻛﻪ ﻣﺴﻴﺢ ﺳﻜﺎن‬
‫ﻫﺪاﻳﺖ آن را در دﺳﺖ دارد ﺑﻪ ﻣﺸﻜﻼت ﻓﺮاواﻧﻲ ﺑﺮ ﻣﻲﺧﻮرد‪-‬اﻣﺎ اﻳﻦ ﻣﺸﻜﻼت ﭼﻘﺪر ﺧﻮﺷﺎﻳﻨﺪ ﻫﺴﺘﻨﺪ‪.‬‬
‫ﻣﺸﻜﻼﺗﻲ ﻛﻪ دل ﻣﺎﻫﻴﮕﻴﺮ را ﺑﻪ ﻟﺮزه در ﻣﻲآورﻧﺪ‪.‬‬
‫‪ .6‬اﻳﻦ ﺗﺼﻮﻳﺮ از ﺟﻼل ﺧﺪاوﻧﺪ ﻋﻴﺴﻲ در ﭘﻄﺮس اﺣﺴﺎس ﺷﺪﻳﺪي از ﺑﻲﻟﻴﺎﻗﺘﻲ اﻳﺠﺎد ﻛﺮد‪ .‬در ﻣﻮرد اﺷﻌﻴﺎ ﻫﻢ‬

‫ﭼﻨﻴﻦ ﺑﻮد )‪ ،(5:6‬ﻫﻢﭼﻨﻴﻦ در ﻣﻮرد ﺗﻤﺎم ﻛﺴﺎﻧﻲ ﻛﻪ ﭘﺎدﺷﺎه را در ﻛﻤﺎل زﻳﺒﺎﻳﻲ اش ﻣﻲﻧﮕﺮﻧﺪ‪.‬‬
‫‪ .7‬ﻋﻴﺴﻲ ﻫﻨﮕﺎﻣﻲ ﭘﻄﺮس را ﻓﺮاﺧﻮاﻧﺪ ﺗﺎ ﺻﻴﺎد ﻣﺮدم ﺷﻮد ﻛﻪ او ﺑﻪ ﻛﺎر روزاﻧﻪ ﺧﻮد ﻣﺸﻐﻮل ﺑﻮد‪ .‬در ﺣﺎﻟﻲ ﻛﻪ ﺑﻪ‬
‫اﻧﺘﻈﺎر اﻳﻦ ﻫﺴﺘﻴﺪ ﻛﻪ ﻛﺴﻲ ﺷﻤﺎ را ﻫﺪاﻳﺖ ﻛﻨﺪ‪ ،‬ﻫﺮﭼﻪ از دﺳﺘﺘﺎن ﺑﺮ ﻣﻲآﻳﺪ ﺑﻜﻨﻴﺪ‪ .‬ﺑﺎ ﺗﻤﺎم ﻗﺪرﺗﺘﺎن‪ .‬از ﺗﻪ دل‬
‫ﺑﺮاي ﺧﺪاوﻧﺪ ﻛﺎر ﻛﻨﻴﺪ‪ .‬ﻫﻤﺎن ﮔﻮﻧﻪ ﻛﻪ ﺳﻜﺎن‪ ،‬ﻛﺸﺘﻲ در ﺣﺎل ﺣﺮﻛﺖ را ﻫﺪاﻳﺖ ﻣﻲﻛﻨﺪ‪ ،‬ﺧﺪا ﻧﻴﺰ اﻧﺴﺎنﻫﺎﺋﻲ‬
‫ﻛﻪ در ﺣﺮﻛﺘﻨﺪ را ﻫﺪاﻳﺖ ﻣﻲﻛﻨﺪ‪.‬‬
‫‪ .8‬ﻣﺴﻴﺢ ﭘﻄﺮس را ﺧﻮاﻧﺪ ﺗﺎ ﺑﺠﺎي ﻣﺎﻫﻴﮕﻴﺮي ﻣﺮدم را ﺻﻴﺪ ﻛﻨﺪ‪ ،‬ﻳﺎ ﺑﻪ ﻣﻌﻨﻲ واﻗﻌﻲ ﻛﻠﻤﻪ‪” ،‬اﻧﺴﺎنﻫﺎ را زﻧﺪه‬
‫ﺳﺎزد‪ “.‬ﺗﻤﺎم ﻣﺎﻫﻴﺎن اﻗﻴﺎﻧﻮﺳﻬﺎ ﺑﺎ اﻳﻦ اﻓﺘﺨﺎر ﺑﻲﻫﻤﺘﺎ ﻣﻘﺎﻳﺴﻪ ﺷﺪهاﻧﺪ ﻛﻪ ﺑﺒﻴﻨﻴﻢ ﺟﺎﻧﻲ ﺑﺮاي ﻣﺴﻴﺢ ﺑﺮاي اﺑﺪﻳﺖ‬
‫ﺻﻴﺪ ﺷﺪه اﺳﺖ!‬
‫‪ .9‬ﭘﻄﺮس‪ ،‬ﻳﻌﻘﻮب و ﻳﻮﺣﻨﺎ زورﻗﻬﺎي ﺧﻮد را ﺑﻪ ﻛﻨﺎر ﺳﺎﺣﻞ آوردﻧﺪ و در ﻳﻜﻲ از ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ روزﻫﺎي ﻛﺎري زﻧﺪﮔﻲ‬
‫ﺧﻮد ﻫﻤﻪ را ﺗﺮك ﻛﺮده و از ﻋﻘﺐ ﻣﺴﻴﺢ رواﻧﻪ ﺷﺪﻧﺪ‪ .‬و ﭼﻘﺪر در ﺗﺼﻤﻴﻢ ﺧﻮد راﺳﺦ ﺑﻮدﻧﺪ!‬

‫ج( ﻗﺪرت ﺑﺮ ﺟﺬام )‪(16-12:5‬‬
‫‪ 12:5‬ﻟﻮﻗﺎي ﻃﺒﻴﺐ ﺑﻪ ﻃﻮر ﺧﺎص ذﻛﺮ ﻣﻲﻛﻨﺪ ﻛﻪ او ﻣﺮدي ﭘﺮ از ﺑﺮص ﺑﻮد‪ .‬از دﻳﺪﮔﺎه اﻧﺴﺎﻧﻲ‪ ،‬ﻣﻮرد او ﺑﺴﻴﺎر‬
‫ﺣﺎد و ﻧﺎ اﻣﻴﺪ ﻛﻨﻨﺪه ﺑﻮد‪ .‬اﻳﻤﺎن اﻳﻦ ﺟﺬاﻣﻲ ﺑﺴﻴﺎر ﻗﺎﺑﻞ ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻮد‪ .‬او ﮔﻔﺖ‪” :‬ﻣﻲﺗﻮاﻧﻲ ﻣﺮا ﻃﺎﻫﺮ ﺳﺎزي‪ “.‬ﺑﻌﻴﺪ‬
‫اﺳﺖ ﻛﻪ او اﻳﻦ ﺟﻤﻠﻪ را ﺑﻪ ﺷﺨﺺ دﻳﮕﺮﻳﻬﻢ ﮔﻔﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ‪ .‬اﻣﺎ ﺑﺎ اﻳﻦ ﺣﺎل ﺑﻪ ﻗﺪرت ﺧﺪاوﻧﺪ اﻃﻤﻴﻨﺎن ﻛﺎﻣﻞ داﺷﺖ‪.‬‬
‫وﻗﺘﻲ ﻛﻪ او ﮔﻔﺖ‪” :‬اﮔﺮ ﺧﻮاﻫﻲ“ در واﻗﻊ او ﺑﻪ ﻣﻴﻞ ﻣﺴﻴﺢ در اﻧﺠﺎم اﻳﻦ ﻛﺎر ﺷﻚ ﻧﺪاﺷﺖ‪ .‬ﺑﻠﻜﻪ او ﻫﻤﭽﻮن‬
‫ﺣﺎﺟﺖﻣﻨﺪي ﻧﺰد ﻣﺴﻴﺢ آﻣﺪ‪ ،‬ﺑﺪون اﻳﻨﻜﻪ ﺣﻘﻲ ﺑﺮاي ﺷﻔﺎ ﻳﺎﻓﺘﻦ داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ‪ ،‬ﺑﻠﻜﻪ ﺧﻮد را ﺑﻪ آﻏﻮش رﺣﻤﺖ و‬
‫ﻓﻴﺾ ﺧﺪاوﻧﺪ اﻓﻜﻨﺪ‪.‬‬
‫‪ 13:5‬ﻟﻤﺲ ﻧﻤﻮدن ﻳﻚ ﺟﺬاﻣﻲ از ﻧﻈﺮ ﭘﺰﺷﻜﻲ ﺧﻄﺮﻧﺎك‪ ،‬از ﻧﻈﺮ ﻣﺬﻫﺒﻲ ﻧﺠﺲ‪ ،‬و از ﻧﻈﺮ اﺟﺘﻤﺎﻋﻲ ﺗﺤﻘﻴﺮآﻣ ﻴﺰ‬
‫ﻣﺤﺴﻮب ﻣﻲﺷﺪ‪ .‬اﻣﺎ ﻧﺠﺎتدﻫﻨﺪه ﺑﻪ ﻫﻴﭻ ﻧﺠﺎﺳﺘﻲ آﻟﻮده ﻧﻤﻲﺷﺪ‪ .‬اﻣﺎ در ﻋﻮض ﺳﻴﻼﻧﻲ از ﺷﻔﺎ و ﺳﻼﻣﺘﻲ را در‬
‫ﺑﺪن ﺟﺬاﻣﻲ ﺟﺎري ﺳﺎﺧﺖ‪ .‬ﻣﻌﺎﻟﺠﻪ او ﺗﺪرﻳﺠﻲ ﻧﺒﻮد‪ :‬ﻓﻮراً ﺑﺮص از او زاﻳﻞ ﺷﺪ‪ .‬ﺗﺼﻮر ﻧﻤﺎﻳﻴﺪ ﺷﻔﺎي ﻛﺎﻣﻞ آن‬
‫ﺟﺬاﻣﻲ ﻣﺤﺘﺎج و ﻧﺎاﻣﻴﺪ در ﻳﻚ ﻟﺤﻈﻪ ﺑﺮاﻳﺶ ﺑﻪ ﭼﻪ ﻣﻌﻨﺎ ﺑﻮده اﺳﺖ!‬
‫‪ 14:5‬ﻋﻴﺴﻲ او را ﻗﺪﻏﻦ ﻛﺮد ﻛﻪ ﻫﻴﭻ ﻛﺲ را ﺧﺒﺮ ﻧﺪﻫﺪ‪ .‬ﻧﺠﺎتدﻫﻨﺪه ﻧﻤﻲﺧﻮاﺳﺖ ﻛﻪ ﺟﻤﺎﻋﺘﻲ ﻣﺸﺘﺎق را ﺑﻪ‬
‫ﺧﻮد ﺟﺬب ﻧﻤﺎﻳﺪ و ﻳﺎ اﻳﻨﻜﻪ ﺟﻨﺒﺶ ﻣﺮدﻣﻲ ﺷﻜﻞ دﻫﺪ ﻛﻪ از او ﭘﺎدﺷﺎه ﺑﺴﺎزﻧﺪ‪ ،‬ﺑﻠﻜﻪ ﺧﺪاوﻧﺪ ﺑﻪ آن ﺟﺬاﻣﻲ ﻓﺮﻣﻮد‬
‫رﻓﺘﻪ ﺧﻮد را ﺑﻪ ﻛﺎﻫﻦ ﺑﻨﻤﺎﻳﺪ و ﻫﺪﻳﻪاي ﻛﻪ ﻣﻮﺳﻲ ﻓﺮﻣﻮده ﺑﻮد را ﺗﻘﺪﻳﻢ ﻛﻨﺪ )ﻻوﻳﺎن ‪ (4:14‬ﺗﻤﺎم ﺟﺰﺋﻴﺎت ﻫﺪﻳﻪ از‬
‫ﻣﺴﻴﺢ ﺳﺨﻦ ﻣﻲﮔﻔﺖ‪ .‬وﻇﻴﻔﻪ ﻛﺎﻫﻦ اﻳﻦ ﺑﻮد ﻛﻪ ﺟﺬاﻣﻲ را ﻣﻼﺣﻈﻪ ﻛﻨﺪ ﺗﺎ ﻣﺸﺨﺺ ﺷﻮد ﻛﻪ آﻳﺎ او واﻗﻌﺎً ﺷﻔﺎ ﻳﺎﻓﺘﻪ‬
‫اﺳﺖ ﻳﺎ ﻧﻪ‪ .‬ﻛﺎﻫﻦ ﻧﻤﻲﺗﻮاﻧﺴﺖ ﺷﻔﺎ دﻫﺪ‪ ،‬ﻓﻘﻂ او ﻣﻲﺗﻮاﻧﺴﺖ اﻋﻼم ﻛﻨﺪ ﻛﻪ ﺷﺨﺼﻲ ﺷﻔﺎ ﻳﺎﻓﺘﻪ ﻳﺎ ﻧﻪ‪ .‬اﻳﻦ ﻛﺎﻫﻦ‬
‫ﺗﺎﻛﻨﻮن ﺟﺬاﻣﻲ ﻃﺎﻫﺮ ﺷﺪهاي را ﻧﺪﻳﺪه ﺑﻮد‪ .‬اﻳﻦ اﻳﺪه ﺑﻲﻧﻈﻴﺮ ﺑﻮد‪ ،‬اﻳﻦ ﻛﺎر ﺑﺎﻋﺚ ﻣﻲﺷﺪ ﻛﻪ او ﭘﻲ ﺑﺒﺮد ﺑﺎﻻﺧﺮه‬
‫ﻣﺴﻴﺢ ﻣﻮﻋﻮد ﻇﻬﻮر ﻛﺮده اﺳﺖ‪ .‬اﻳﻦ ﻣﻌﺠﺰه ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮاي ﺗﻤﺎم ﻛﺎﻫﻨﺎن ﺷﻬﺎدﺗﻲ ﻣﻲﺷﺪ‪ ،‬اﻣﺎ ﺑﻲاﻳﻤﺎﻧﻲ دل آﻧﻬﺎ را ﻛﻮر‬

‫ﺳﺎﺧﺘﻪ ﺑﻮد‪.‬‬
‫‪ 16-15:5‬ﺑﺮﺧﻼف ﺗﻮﺻﻴﻪﻫﺎي ﻋﻴﺴﻲ ﻣﺒﻨﻲ ﺑﺮ اﻳﻨﻜﻪ ﻣﻌﺠﺰه ﻋﻠﻨﻲ ﻧﺸﻮد‪ ،‬اﺧﺒﺎر ﺑﻪ ﺳﺮﻋﺖ ﻣﻨﺘﺸﺮ ﺷﺪ‪ ،‬و‬
‫ﮔﺮوﻫﻲ ﺑﺴﻴﺎر ﺑﺮاي ﺷﻔﺎﻳﺎﻓﺘﻦ ﻧﺰد او آﻣﺪﻧﺪ‪ ،‬ﻋﻴﺴﻲ ﺑﺮاي اﻳﻨﻜﻪ دﻋﺎ ﻛﻨﺪ ﺑﻪ وﻳﺮاﻧﻪﻫﺎ ﻋﺰﻟﺖ ﺟﺴﺖ‪ .‬ﻧﺠﺎتدﻫﻨﺪه ﻣﺎ‬
‫ﻣﺮد دﻋﺎ ﺑﻮد‪ .‬ﺑﺴﻴﺎر ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ اﺳﺖ ﻛﻪ اﻳﻦ اﻧﺠﻴﻞ‪ ،‬ﻛﻪ ﻋﻴﺴﻲ را ﭘﺴﺮ اﻧﺴﺎن ﻣﻌﺮﻓﻲ ﻣﻲﻛﻨﺪ‪ ،‬ﺑﻴﺶ از ﻫﺮ ﭼﻴﺰ دﻳﮕﺮ از‬
‫دﻋﺎي اودر زﻧﺪﮔﻴﺶ ﺳﺨﻦ ﮔﻔﺘﻪ اﺳﺖ‪.‬‬
‫چ( ﻗﺪرت ﺑﺮ ﻓﻠﺞ‬
‫‪ 17:5‬ﻫﻤﭽﻨﺎن ﻛﻪ ﺧﺒﺮ ﺧﺪﻣﺖ ﻣﺴﻴﺢ ﻣﻨﺘﺸﺮ ﻣﻲﺷﺪ‪ ،‬ﻓﺮﻳﺴﻴﺎن و ﻓﻘﻬﺎ ﻧﻴﺰ روز ﺑﻪ روز ﻣﺘﺨﺎﺻﻢﺗﺮ ﻣﻲﺷﺪﻧﺪ‪ .‬در‬
‫اﻳﻨﺠﺎ ﺷﺎﻫﺪ ﻫﺴﺘﻴﻢ ﻛﻪ آﻧﻬﺎ ﺑﺎ اﻳﻦ ﻫﺪف ﻣﺸﺨﺺ ﻛﻪ ﺑﺮ ﻋﻠﻴﻪ او اﺗﻬﺎﻣﻲ ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ در ﺟﻠﻴﻞ ﮔﺮد ﻫﻢ آﻣﺪه ﺑﻮدﻧﺪ‪ .‬ﻗﻮت‬
‫ﺧﺪاوﻧﺪ ﺑﺮاي ﺷﻔﺎي اﻳﺸﺎن ﺻﺎدر ﻣﻲﺷﺪ‪ .‬در واﻗﻊ ﻋﻴﺴﻲ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻗﺪرت ﺷﻔﺎ دادن را داﺷﺖ‪ ،‬اﻣﺎ ﺷﺮاﻳﻂ در ﺗﻤﺎم‬
‫اوﻗﺎت ﻣﺴﺎﻋﺪ ﻧﺒﻮد ﺑﻪ ﻋﻨﻮان ﻣﺜﺎل‪ ،‬او در ﻧﺎﺻﺮه ﺑﻪ ﻋﻠﺖ ﺑﻲاﻳﻤﺎﻧﻲ ﻣﺮدﻣﺎﻧﺶ ﻧﺘﻮاﻧﺴﺖ اﻋﻤﺎل ﻋﻈﻴﻤﻲ اﻧﺠﺎم دﻫﺪ‬
‫)ﻣﺘﻲ ‪.(58:13‬‬
‫‪ 19-18:5‬ﭼﻬﺎر ﻧﻔﺮ ﺷﺨﺺ ﻣﻔﻠﻮج را ﺑﺮ ﺑﺴﺘﺮي ﻧﺰد ﺧﺎﻧﻪاي ﻛﻪ ﻋﻴﺴﻲ در آن ﺗﻌﻠﻴﻢ ﻣﻲداد آوردﻧﺪ‪ .‬آﻧﻬﺎ‪ ،‬ﺑﻪ‬
‫ﺳﺒﺐ اﻧﺒﻮﻫﻲ ﻣﺮدم ﻧﺘﻮاﻧﺴﺘﻨﺪ او را ﺑﻪ ﺧﺎﻧﻪ ﺑﻴﺎورﻧﺪ‪ ،‬از اﻳﻦ رو از ﭘﻠﻪﻫﺎي ﺑﻴﺮوﻧﻲ ﺑﺮ ﭘﺸﺖ ﺑﺎم رﻓﺘﻨﺪ‪ .‬ﺳﭙﺲ ﺑﺮﺧﻲ‬
‫از ﺳﻔﺎﻟﻬﺎي ﺳﻘﻒ را از ﺟﺎ درآورده و ﺳﻘﻒ را ﮔﺸﻮدﻧﺪ و ﻣﺮد ﻣﻔﻠﻮج را ﭘﺎﺋﻴﻦ ﮔﺬاردﻧﺪ‪.‬‬
‫‪ 21-20:5‬ﻋﻴﺴﻲ ﺑﻪ اﻳﻤﺎﻧﻲ ﻛﻪ ﺗﺎ ﺑﺪﻳﻦ ﺣﺪ ﺑﺮاي آوردن اﻧﺴﺎن دردﻣﻨﺪي ﺑﻪ ﻧﺰد او ﺗﻼش از ﺧﻮد ﻧﺸﺎن ﻣﻲداد‪،‬‬
‫ﺗﻮﺟﻪ ﻧﻤﻮد‪ .‬ﭼﻮن او اﻳﻤﺎن اﻳﺸﺎن را دﻳﺪ‪ ،‬ﺑﻪ ﻋﺒﺎرﺗﻲ اﻳﻤﺎن آن ﭼﻬﺎر ﻧﻔﺮ ﺑﻪ اﺿﺎﻓﻪ آن ﻣﺮد ﻋﻠﻴﻞ‪ ،‬ﺑﻪ وي ﮔﻔﺖ‪” :‬اي‬
‫ﻣﺮد‪ ،‬ﮔﻨﺎﻫﺎن ﺗﻮ آﻣﺮزﻳﺪه ﺷﺪ‪ “.‬اﻳﻦ ﻋﺒﺎرت ﻛﻪ ﺗﺎﻛﻨﻮن ﻧﻈﻴﺮ آن ﻳﺎﻓﺖ ﻧﻤﻲﺷﺪ ﻛﺎﺗﺒﺎن و ﻓﺮﻳﺴﻴﺎن را ﺑﺮاﻧﮕﻴﺨﺖ‪ .‬آﻧﻬﺎ‬
‫ﻣﻲداﻧﺴﺘﻨﺪ ﻛﻪ ﻛﺴﻲ ﺟﺰ ﺧﺪا ﻧﻤﻲﺗﻮاﻧﺴﺖ ﮔﻨﺎﻫﺎن را ﺑﻴﺎﻣﺮزد‪ .‬آﻧﻬﺎ ﻛﻪ ﻧﻤﻲﺧﻮاﺳﺘﻨﺪ اذﻋﺎن ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ ﻛﻪ ﻋﻴﺴﻲ ﺧﺪا‬
‫اﺳﺖ‪ ،‬ﺑﻪ ﻛﻔﺮﮔﻮﻳﻲ او اﻋﺘﺮاض ﻛﺮدﻧﺪ‪.‬‬
‫‪ 23-22:5‬ﺧﺪاوﻧﺪ در اداﻣﻪ ﺧﻮاﺳﺖ ﺑﺪاﻧﻬﺎ ﺛﺎﺑﺖ ﻧﻤﺎﻳﺪ ﻛﻪ او ﺣﻘﻴﻘﺘﺎً ﮔﻨﺎﻫﺎن آن ﻣﺮد را ﺑﺨﺸﻴﺪه ﺑﻮد‪ .‬اﺑﺘﺪا او از‬
‫آﻧﻬﺎ ﺳﺌﻮال ﻧﻤﻮد ﻛﻪ آﻳﺎ ﺳﻬﻞﺗﺮ اﺳﺖ‪ ،‬ﮔﻔﺘﻦ اﻳﻨﻜﻪ ”ﮔﻨﺎﻫﺎن ﺗﻮ آﻣﺮزﻳﺪه ﺷﺪ“ ﻳﺎ ﮔﻔﺘﻦ اﻳﻨﻜﻪ ﺑﺮﺧﻴﺰ و ﺑﺨﺮام؟“ ﺑﻪ‬
‫ﻳﻚ ﻣﻌﻨﺎ ﮔﻔﺘﻦ ﻫﺮ دو ﺟﻤﻠﻪ ﺳﻬﻞ اﺳﺖ‪ ،‬اﻣﺎ اﻧﺠﺎم ﻫﺮ دو ﻣﻮﺿﻮع دﻳﮕﺮي اﺳﺖ‪ ،‬ﭼﺮا ﻛﻪ از ﻧﻈﺮ اﻧﺴﺎن ﻫﺮ دو ﻏﻴﺮ‬
‫ﻣﻤﻜﻦ اﺳﺖ‪ .‬ﻧﻜﺘﻪ ﻣﻬﻢ در اﻳﻦ اﺳﺖ ﻛﻪ ﮔﻔﺘﻦ ﮔﻨﺎﻫﺎن ﺗﻮ آﻣﺮزﻳﺪه ﺷﺪ ﺳﻬﻞﺗﺮ اﺳﺖ‪ ،‬زﻳﺮا اﮔﺮ ﭼﻨﻴﻦ اﻣﺮي واﻗﻊ‬
‫ﺷﺪه اﺳﺖ‪ ،‬ﺟﻮر دﻳﮕﺮي ﻧﻤﻲﺗﻮان آن را ﺑﻴﺎن ﻛﺮد‪ .‬اﮔﺮ ﺑﮕﻮﻳﻴﺪ ”ﺑﺮﺧﻴﺰ و ﺑﺨﺮام“ ﭘﺲ ﺳﻬﻞ اﺳﺖ ﻛﻪ ﺑﺒﻴﻨﻴﻢ آﻳﺎ‬
‫ﺑﻴﻤﺎر ﺷﻔﺎ ﻳﺎﻓﺘﻪ اﺳﺖ ﻳﺎ ﻧﻪ‪.‬‬
‫ﻓﺮﻳﺴﻴﺎن ﻧﻤﻲﺗﻮاﻧﺴﺘﻨﺪ ﺑﺒﻴﻨﻨﺪ ﻛﻪ ﮔﻨﺎﻫﺎن آن ﻣﺮد ﺑﺨﺸﻴﺪه ﺷﺪه‪ ،‬ﭘﺲ اﻳﻤﺎن ﻧﻤﻲآوردﻧﺪ‪ .‬ﺑﻨﺎﺑﺮاﻳﻦ‪ ،‬ﻋﻴﺴﻲ‬
‫ﻣﻌﺠﺰهاي ﻇﺎﻫﺮ ﻛﺮد ﺗﺎ ﺑﺘﻮاﻧﻨﺪ ﺑﺒﻴﻨﻨﺪ‪ ،‬ﺗﺎ اﻳﻨﻜﻪ ﺑﺮ آﻧﻬﺎ ﺛﺎﺑﺖ ﺷﻮد ﻛﻪ او ﺣﻘﻴﻘﺘﺎً ﮔﻨﺎﻫﺎن آن ﻣﺮد را ﺑﺨﺸﻴﺪه ﺑﻮد‪ .‬او ﺑﻪ‬
‫ﻣﻔﻠﻮج ﻗﺪرت راه رﻓﺘﻦ ﺑﺨﺸﻴﺪ‪.‬‬

‫‪” 24:5‬ﺗﺎ ﺑﺪاﻧﻴﺪ ﻛﻪ ﭘﺴﺮ اﻧﺴﺎن را اﺳﺘﻄﺎﻋﺖ آﻣﺮزﻳﺪن ﮔﻨﺎﻫﺎن ﺑﺮ روي زﻣﻴﻦ ﻫﺴﺖ“ ﻟﻘﺐ ﭘﺴﺮ اﻧﺴﺎن‪ ،‬ﺑﺮ‬
‫اﻧﺴﺎﻧﻴﺖ ﻛﺎﻣﻞ ﺧﺪاوﻧﺪ ﺗﺎﻛﻴﺪ دارد‪ .‬ﺑﻪ ﻳﻚ ﻣﻌﻨﺎ‪ ،‬ﻣﺎ ﻫﻤﻪ ﭘﺴﺮان اﻧﺴﺎن ﻫﺴﺘﻴﻢ‪ ،‬اﻣﺎ اﻳﻦ ﻟﻘﺐ‪” ،‬ﭘﺴﺮ اﻧﺴﺎن“ ﻋﻴﺴﻲ را‬
‫از ﻫﺮ اﻧﺴﺎن دﻳﮕﺮي ﻛﻪ ﺗﺎﻛﻨﻮن زﻧﺪﮔﻲ ﻛﺮده اﺳﺖ ﺟﺪا ﻣﻲﻛﻨﺪ‪ .‬اﻳﻦ ﻟﻘﺐ او را اﻧﺴﺎﻧﻲ ﻣﻮاﻓﻖ ﺧﺪا ﺗﻮﺻﻴﻒ‬
‫ﻣﻲﻛﻨﺪ‪ ،‬ﻛﺴﻲ ﻛﻪ از ﻧﻈﺮ اﺧﻼﻗﻲ ﻛﺎﻣﻞ اﺳﺖ‪ .‬ﻛﺴﻲ ﻛﻪ رﻧﺞ ﻣﻲﻛﺸﻴﺪ‪ ،‬ﺧﻮن ﺧﻮد را ﻣﻲرﻳﺨﺖ‪ ،‬و ﺟﺎن ﻣﻲدادﻛﺴﻲ‬
‫ﻛﻪ رﻳﺎﺳﺖ ﺑﺮ دﻧﻴﺎ ﺑﺪو داده ﺷﺪه ﺑﻮد‪.‬‬
‫‪ 25:5‬ﻣﺮد ﻣﻔﻠﻮج ﺑﺎ اﻃﺎﻋﺖ از ﺳﺨﻦ ﻋﻴﺴﻲ ﺑﺮﺧﺎﺳﺖ‪ ،‬ﺑﺴﺘﺮ ﻛﻮﭼﻚ ﺧﻮد را ﺑﺮداﺷﺖ‪ ،‬و ﺧﺪا را ﺣﻤﺪﻛﻨﺎن ﺑﻪ‬
‫ﺳﻮي ﺧﺎﻧﻪ رواﻧﻪ ﺷﺪ‪.‬‬
‫‪ 26:5‬ﺣﻘﻴﻘﺘﺎً ﻛﻪ آن ﺟﻤﺎﻋﺖ در ﺣﻴﺮت ﻓﺮو رﻓﺘﻪ ﺑﻮدﻧﺪ‪ ،‬و آﻧﻬﺎ ﻧﻴﺰ ﺧﺪا را ﺗﻤﺠﻴﺪ ﻧﻤﻮدﻧﺪ‪ ،‬اﻋﺘﺮاف ﻧﻤﻮدﻧﺪ ﻛﻪ‬
‫در آن روز ﭼﻴﺰﻫﺎي ﻋﺠﻴﺐ دﻳﺪﻧﺪ‪ ،‬ﻳﻌﻨﻲ ﺑﺨﺸﺶ و ﻣﻌﺠﺰهاي ﻛﻪ آن را ﺛﺎﺑﺖ ﻧﻤﻮد‪.‬‬

‫‪-5‬ﭘﺴﺮ اﻧﺴﺎن ﺧﺪﻣﺖ ﺧﻮد را ﺷﺮح ﻣﻲدﻫﺪ )‪(49:6-27:5‬‬
‫اﻟﻒ( دﻋﻮت از ﻻوي )‪(28-27:5‬‬
‫ﻻوي ﻳﻚ ﻳﻬﻮدي ﺑﺎﺟﮕﻴﺮ ﺑﻮد ﻛﻪ ﺑﺮاي دوﻟﺖ روم ﻛﺎر ﻣﻲﻛﺮد‪ .‬ﭼﻨﻴﻦ اﻓﺮادي از ﺳﻮي دﻳﮕﺮ ﻫﻤﻮﻃﻨﺎن ﻳﻬﻮدي‬
‫ﺧﻮد ﻣﻄﺮود ﺑﻮدﻧﺪ‪ ،‬ﻧﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﻫﻤﻜﺎري ﺑﺎ روم‪ ،‬ﺑﻠﻜﻪ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﺑﻲاﻧﺼﺎﻓﻲ در ﻛﺎرﺷﺎن‪ .‬روزي ﻫﻨﮕﺎﻣﻲ ﻛﻪ‬
‫ﻻوي ﻣﺸﻐﻮل ﻛﺎر ﺧﻮد ﺑﻮد‪ ،‬ﻋﻴﺴﻲ از ﻛﻨﺎر او ﮔﺬﺷﺖ و او را ﺧﻮاﻧﺪ ﺗﺎ او را ﭘﻴﺮوي ﻛﻨﺪ‪ .‬ﻻوي ﻧ ﻴﺰ ﺑﺎ ﺳﺮﻋﺖ‬
‫ﺣﻴﺮت اﻧﮕﻴﺰي‪ ،‬ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ را ﺗﺮك ﻛﺮده‪ ،‬ﺑﺮﺧﺎﺳﺖ و در ﻋﻘﺐ وي رواﻧﻪ ﺷﺪ‪ .‬ﺑﻪ ﻋﻮاﻗﺐ ﻋﻈﻴﻤﻲ ﻛﻪ اﻳﻦ ﺗﺼﻤﻴﻢ‬
‫در ﭘﻲ داﺷﺖ ﻓﻜﺮ ﻛﻨﻴﺪ‪ .‬ﻻوي‪ ،‬ﻳﺎ ﻣﺘﻲ‪ ،‬ﻧﻮﻳﺴﻨﺪه اوﻟﻴﻦ اﻧﺠﻴﻞ ﺷﺪ‪ .‬اﻳﻦ ﺑﻬﺎي دﻋﻮت و ﭘﻴﺮوي او ﺑﻮد‪.‬‬

‫ب( ﭼﺮا ﭘﺴﺮ اﻧﺴﺎن ﮔﻨﺎﻫﻜﺎران را ﻓﺮاﻣﻲﺧﻮاﻧﺪ )‪(32-29:5‬‬
‫‪ 30-29:5‬ﭼﻨﻴﻦ ﮔﻔﺘﻪ ﺷﺪه اﺳﺖ ﻛﻪ ﻻوي ﺑﺎ ﺗﺮﺗﻴﺐ دادن ﺿﻴﺎﻓﺘﻲ ﺑﺰرگ ﺳﻪ ﻫﺪف داﺷﺖ‪ .‬او ﻣﻲﺧﻮاﺳﺖ ﺑﻪ‬
‫ﺧﺪاوﻧﺪ اﺣﺘﺮام ﺑﮕﺬارد‪ ،‬ﺗﺎ در ﻣﻴﺎن ﻣﺮدم ﮔﻮاﻫﻲ ﺑﺎﺷﺪ ﺑﺮ ﺣﺎﻣﻲ ﺟﺪﻳﺪ ﺧﻮد‪ ،‬و او ﻣﻲﺧﻮاﺳﺖ دوﺳﺘﺎن ﺧﻮد را ﺑﻪ‬
‫ﻋﻴﺴﻲ ﻣﻌﺮﻓﻲ ﻣﻲﻧﻤﺎﻳﺪ‪ .‬ﻏﺎﻟﺐ ﻳﻬﻮدﻳﺎن ﻫﻴﭽﮕﺎه در ﺟﻤﻊ ﺑﺎﺟﮕﻴﺮان ﻏﺬا ﻧﻤﻲﺧﻮردﻧﺪ‪ .‬ﻋﻴﺴﻲ ﺑﺎ ﺑﺎﺟﮕﻴﺮان و‬
‫ﮔﻨﺎﻫﻜﺎران ﻏﺬا ﺧﻮرد‪ .‬اﻟﺒﺘﻪ ﻋﻴﺴﻲ در ﮔﻨﺎﻫﺎن آﻧﻬﺎ ﻣﻌﺎﺷﺮت ﻧﺪاﺷﺖ‪ ،‬و ﻳﺎ ﻛﺎري اﻧﺠﺎم ﻧﻤﻲداد ﻛﻪ ﺑﺎﻋﺚ ﺑﺪﻧﺎم‬
‫ﺷﺪن او ﺷﻮد‪ ،‬ﺑﻠﻜﻪ از اﻳﻦ ﻣﻨﺎﺳﺒﺎت در اﻣﺮ ﺗﻌﻠﻴﻢ‪ ،‬ﺗﻮﺑﻴﺦ و ﺑﺮﻛﺖ دادن اﺳﺘﻔﺎده ﻣﻲﻛﺮد‪.‬‬
‫ﻛﺎﺗﺒﺎن اﻳﺸﺎن و ﻓﺮﻳﺴﻴﺎن از ﻋﻴﺴﻲ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ اﻳﻨﻜﻪ ﺑﺎ اﻳﻦ اﻓﺮاد ﻣﻨﻔﻮر ﻣﺎﻳﻪ ﻧﻨﮓ ﺟﺎﻣﻌﻪ‪ ،‬ﻣﻌﺎﺷﺮت داﺷﺖ اﻧﺘﻘﺎد‬
‫ﻛﺮدﻧﺪ‪.‬‬
‫‪ 31:5‬ﻋﻴﺴﻲ در ﺟﻮاب اﻳﺸﺎن ﮔﻔﺖ ﻛﻪ ﻋﻤﻞ او ﺑﺎ ﻫﺪف وي از آﻣﺪن ﺑﻪ اﻳﻦ ﺟﻬﺎن ﻛﺎﻣﻼً ﻫﻤﺎﻫﻨﮓ ﺑﻮد‪.‬‬
‫ﺗﻨﺪرﺳﺘﺎن ﺑﻪ ﭘﺰﺷﻚ اﺣﺘﻴﺎﺟﻲ ﻧﺪارﻧﺪ‪ ،‬ﺑﻠﻜﻪ ﻣﺮﻳﻀﺎن‪.‬‬

‫‪ 32:5‬ﻓﺮﻳﺴﻴﺎن ﺧﻮد را ﻋﺎدل ﻣﻲداﻧﺴﺘﻨﺪ‪ .‬آﻧﻬﺎ ﻫﻴﭻ اﺣﺴﺎس ﻋﻤﻴﻘﻲ از ﮔﻨﺎه و ﻧﻴﺎز در ﺧﻮد ﻧﺪاﺷﺘﻨﺪ‪ .‬ﺑﻨﺎﺑﺮاﻳﻦ‪،‬‬
‫ﻧﻤﻲﺗﻮاﻧﺴﺘﻨﺪ از ﺧﺪﻣﺖ ﻃﺒﻴﺐ ﺑﺰرگ ﺳﻮدي ﺑﺒﺮﻧﺪ‪ .‬اﻣﺎ اﻳﻦ ﺑﺎﺟﮕﻴﺮان و ﮔﻨﺎﻫﻜﺎران ﺑﻪ ﮔﻨﺎﻫﻜﺎر ﺑﻮدن ﺧﻮد ﭘﻲ‬
‫ﺑﺮدﻧﺪ و اﻳﻨﻜﻪ ﻧﻴﺎز دارﻧﺪ ﺗﺎ از ﮔﻨﺎﻫﺎن ﺧﻮد ﻧﺠﺎت ﻳﺎﺑﻨﺪ‪ .‬ﻧﺠﺎتدﻫﻨﺪه ﺑﺮاي ﭼﻨﻴﻦ اﺷﺨﺎﺻﻲ آﻣﺪه ﺑﻮدﻧﺪ‪ .‬در‬
‫ﺣﻘﻴﻘﺖ‪ ،‬ﻓﺮﻳﺴﻴﺎن ﻋﺎدل ﻧﺒﻮدﻧﺪ‪ .‬آﻧﻬﺎ ﻧﻴﺰ ﺑﻪ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺑﺎﺟﮕﻴﺮان ﻧﻴﺎزﻣﻨﺪ ﻧﺠﺎت ﺑﻮدﻧﺪ‪ .‬اﻣﺎ ﻧﻤﻲﺧﻮاﺳﺘﻨﺪ ﺑﻪ ﮔﻨﺎﻫﺎن ﺧﻮد‬
‫اﻗﺮار ﻛﺮده و ﺑﻪ ﺟﺮم ﺧﻮد اﻋﺘﺮاف ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ‪ .‬ﭘﺲ ﺑﻪ ﻃﺒﻴﺐ اﻋﺘﺮاض ﻛﺮدﻧﺪ ﻛﻪ ﭼﺮا ﻧﺰد ﻛﺴﺎﻧﻲ ﻛﻪ ﺑﻪ ﻃﻮر ﺟﺪي‬
‫ﺑﻴﻤﺎر ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻣﻲرود ‪.‬‬

‫پ( ﻋﻠﺖ روزه ﻧﮕﺮﻓﺘﻦ ﺷﺎﮔﺮدان )‪(35-33:5‬‬
‫‪ 33:5‬ﻧﻘﺸﻪ ﺑﻌﺪي ﻓﺮﻳﺴﻴﺎن اﻳﻦ ﺑﻮد ﻛﻪ از ﻋﻴﺴﻲ راﺟﻊ ﺑﻪ رﺳﻢ روزه ﺳﺌﻮال ﻛﻨﻨﺪ‪ .‬ﺷﺎﮔﺮدان ﻳﺤﻴﻲ ﺗﻌﻤﻴﺪدﻫﻨﺪه‬
‫زﻧﺪﮔﻲ زاﻫﺪاﻧﻪ آﻗﺎي ﺧﻮد را ﭘﻴﺮوي ﻣﻲ ﻛﺮدﻧﺪ‪ .‬و ﭘﻴﺮوان ﻓﺮﻳﺴﻴﺎن روزهﻫﺎي ﻣﺬﻫﺒﻲ ﮔﻮﻧﺎﮔﻮﻧﻲ را ﺑﺠﺎ ﻣﻲآوردﻧﺪ‪.‬‬
‫اﻣﺎ ﺷﺎﮔﺮدان ﻋﻴﺴﻲ ﭼﻨﻴﻦ ﻧﻤﻲ ﻛﺮدﻧﺪ‪ .‬ﭼﺮا؟‬
‫‪ 35-34:5‬ﺧﺪاوﻧﺪ در ﺟﻮاب آﻧﻬﺎ ﮔﻔﺖ ﻛﻪ دﻟﻴﻠﻲ ﻧﺪارد ﺗﺎ ﻫﻨﮕﺎﻣﻲ ﻛﻪ او ﺑﺎ آﻧﻬﺎ اﺳﺖ‪ ،‬آﻧﻬﺎ روزه ﻧﮕﺎه دارﻧﺪ‪.‬‬
‫در اﻳﻨﺠﺎ ﻋﻴﺴﻲ روزه ﮔﺮﻓﺘﻦ را ﺑﺎ ﻣﺎﺗﻢ و ﺳﻮﮔﻮاري ﻋﺠﻴﻦ ﻣﻲﺳﺎزد‪ .‬ﻫﻨﮕﺎﻣﻲ ﻛﻪ او از اﻳﺸﺎن ﮔﺮﻓﺘﻪ ﻣﻲﺷﻮد‪ ،‬ﺑﻪ‬
‫ﻋﺒﺎرﺗﻲ‪ ،‬در ﺳﺨﺘﻲ و ﻣﺮگ‪ ،‬آﻧﻬﺎ روزه ﺧﻮاﻫﻨﺪ داﺷﺖ ﺗﺎ اﻧﺪوه ﺧﻮد را ﻧﺸﺎن دﻫﻨﺪ‪.‬‬

‫ت( ﺳﻪ ﻣﺜﻞ از دوران ﺟﺪﻳﺪ )‪(39-36:5‬‬
‫‪ 36:5‬در اداﻣﻪ ﺳﻪ ﻣﺜﻞ ﺑﻴﺎن ﻣﻲﺷﻮد ﻛﻪ ﺗﻌﻠﻴﻢ دﻫﻨﺪه اﻳﻦ ﻣﻮﺿﻮع اﺳﺖ ﻛﻪ دورهاي ﺟﺪﻳﺪ آﻏﺎز ﺷﺪه اﺳﺖ و‬
‫اﻳﻨﻜﻪ ﺟﺪﻳﺪ را ﺑﺎ ﻛﻬﻨﻪ ﻧﻤﻲﺗﻮان در ﻫﻢ آﻣﻴﺨﺖ‪.‬‬
‫در ﻣﺜﻞ اول‪ ،‬ﺟﺎﻣﻪ ﻛﻬﻨﻪ از ﻧﻈﺎم ﻳﺎ دوره ﻗﺎﻧﻮﻧﻲ )ﺷﺮﻳﻌﺘﻲ( ﺳﺨﻦ ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ‪ ،‬در ﺣﺎﻟﻲ ﻛﻪ ﺟﺎﻣﻪ ﻧﻮ دوره ﻓﻴﺾ‬
‫را ﺑﻪ ﺗﺼﻮﻳﺮ ﻣﻲﻛﺸﺪ‪ .‬ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ ﺗﻼش در ﺑﻪ ﻫﻢ آﻣﻴﺨﺘﻦ ﺷﺮﻳﻌﺖ و ﻓﻴﺾ ﺑﻪ ﺗﺒﺎه ﺷﺪن ﻫﺮ دو ﻣﻲاﻧﺠﺎﻣﺪ‪ .‬وﺻﻠﻪاي‬
‫ﻛﻪ از ﺟﺎﻣﻪ ﻧﻮ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺷﻮد ﺟﺎﻣﻪ ﻧﻮ را ﺧﺮاب ﻣﻲﺳﺎزد‪ ،‬و در ﺧﻮر آن ﻛﻬﻨﻪ ﻫﻢ ﻧﻴﺴﺖ‪ ،‬ﭼﻪ در ﻇﺎﻫﺮ و ﭼﻪ‬
‫اﺳﺘﻘﺎﻣﺖ‪ .‬ﺟﻲ‪ .‬دارﺑﻲ ﺑﻪ ﺧﻮﺑﻲ در اﻳﻦ ﻣﻮرد ﭼﻨﻴﻦ ﺑﻴﺎن ﻣﻲﻛﻨﺪ‪” :‬ﻋﻴﺴﻲ ﻛﺎري ﻧﻤﻲﻛﻨﺪ ﻛﻪ ﻣﺴﻴﺤﻴﺖ را ﺑﻪ‬
‫ﻳﻬﻮدﻳﺖ وﺻﻠﻪ ﺑﺰﻧﺪ‪ .‬ﺟﺴﻢ و ﺷﺮﻳﻌﺖ در ﺧﻮر ﻫﻢ ﻫﺴﺘﻨﺪ‪ ،‬ﻟﻴﻜﻦ ﻓﻴﺾ و ﺷﺮﻳﻌﺖ‪ ،‬ﻋﺪاﻟﺖ ﺧﺪا و اراده اﻧﺴﺎن‬
‫ﻫﻴﭽﮕﺎه ﺑﺎ ﻫﻢ در ﻧﻤﻲآﻣﻴﺰﻧﺪ‪“.‬‬
‫‪ 38-37:5‬ﻣﺜﻞ دوم ﻋﻤﻞ اﺣﻤﻘﺎﻧﻪ رﻳﺨﺘﻦ ﺷﺮاب ﻧﻮ در ﻣﺸﻚ ﻛﻬﻨﻪ را ﺗﻌﻠﻴﻢ ﻣﻲدﻫﺪ‪ .‬ﻋﻤﻞ ﺗﺨﻤﻴﺮ در ﺷﺮاب ﻧﻮ‬
‫ﺑﻪ ﭘﻮﺳﺘﻪ ﻣﺸﻚ ﻛﻪ دﻳﮕﺮ آﻧﻘﺪر ﻧﺮم و اﻧﻌﻄﺎف ﭘﺬﻳﺮ ﻧﻴﺴﺖ ﻛﻪ ﺗﺎب ﺗﺤﻤﻞ ﻓﺸﺎر را داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ‪ ،‬ﻓﺸﺎر وارد ﻣﻲﻛﻨﺪ‪.‬‬
‫ﻣﺸﻚ ﭘﺎره ﻣﻲﺷﻮد و ﺷﺮاب رﻳﺨﺘﻪ ﻣﻲﺷﻮد‪ .‬اﺷﻜﺎل‪ ،‬ﻓﺮاﻣﻴﻦ و ﺳﻨﻦ و ﻣﺮاﺳﻢ ﻣﻨﺴﻮخ ﻳﻬﻮد ﺑﺮاي ﻧﮕﺎه داﺷﺘﻦ‬
‫ﺷﺎدي‪ ،‬ﻧﺸﺎط و ﻗﻮت دوران ﺟﺪﻳﺪ ﺑﺴﻴﺎر ﺳﺨﺖ ﺑﻮدﻧﺪ‪ .‬ﺷﺮاب ﻧﻮ را ﻣﻲﺗﻮان در روش ﻧﺎﻣﺘﻌﺎرف آن ﭼﻬﺎر ﻣﺮد‬
‫درآوردن ﻣﺮد ﻣﻔﻠﻮج ﺑﻪ ﻧﺰد ﻋﻴﺴﻲ ﻣﺸﺎﻫﺪه ﻛﺮد‪ .‬آن را ﻣﻲﺗﻮان در ﻃﺮاوت و اﺷﺘﻴﺎق ﻻوي دﻳﺪ‪ .‬ﺷﺮاب ﻛﻬﻨﻪ‬

‫ﺗﺼﻮﻳﺮي اﺳﺖ از ﺧﻤﻮدﮔﻲ و ﻇﺎﻫﺮ ﭘﺮﺳﺘﻲ ﺑﻲاﺣﺴﺎس ﻓﺮﻳﺴﻴﺎن‪.‬‬
‫‪ 39:5‬ﻣﺜﻞ ﺳﻮم ﺑﻴﺎن ﻣﻲﻛﻨﺪ ﻛﻪ ﻛﺴﻲ ﻧﻴﺴﺖ ﻛﻪ ﭼﻮن ﺷﺮاب ﻛﻬﻨﻪ را ﻧﻮﺷﻴﺪه‪ ،‬ﺷﺮاب ﺟﺪﻳﺪ ﺑﺨﻮاﻫﺪ‪ .‬او‬
‫ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ”ﻛﻬﻨﻪ ﺑﻬﺘﺮ اﺳﺖ“ اﻳﻦ ﻣﻮﺿﻮع ﺑﻲﻣﻴﻠﻲ ﻃﺒﻴﻌﻲ اﻧﺴﺎن در ﺗﺮك ﻛﻬﻨﻪ ﺑﻪ ﻋﻮض ﻧﻮ‪ ،‬ﻳﻬﻮد ﺑﻪ ﻋﻮض‬
‫ﻣﺴﻴﺤﻴﺖ‪ ،‬ﺷﺮﻳﻌﺖ ﺑﻪ ﻋﻮض ﻓﻴﺾ‪ ،‬اﻧﺪك ﺑﻪ ﻋﻮض ﺑﺴﻴﺎر را ﺑﻪ ﺗﺼﻮﻳﺮ ﻣﻲﻛﺸﺪ‪ .‬ﻫﻤﺎن ﮔﻮﻧﻪ ﻛﻪ دارﺑﻲ ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ‬
‫”اﻧﺴﺎﻧﻲ ﻛﻪ ﺑﺎ رﺳﻮم ﻧﻈﺎم اﻧﺴﺎﻧﻲ‪ ،‬ادﻳﺎن اﺟﺪادي و ﻏﻴﺮه ﺧﻮ ﮔﺮﻓﺖ‪ ،‬دﻳﮕﺮ ﻫﺮﮔﺰ اﺻﻞ ﺗﺎزه و ﻗﺪرت ﻣﻠﻜﻮت را‬
‫ﻧﻤﻲﺧﻮاﻫﺪ‪“.‬‬

‫ث( اﻧﺴﺎن ﻣﺎﻟﻚ روز ﺳﺒﺖ اﺳﺖ )‪(11-1:6‬‬
‫‪ 2-1:6‬اﻛﻨﻮن وﻗﺎﻳﻊ ﻣﺮﺑﻮط ﺑﻪ ﺳﺒﺖ را ﭘﻴﺶ رو دارﻳﻢ ﺗﺎ ﺑﺒﻴﻨﻴﻢ ﻛﻪ ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ ﻓﺰاﻳﻨﺪه رﻫﺒﺮان ﻣﺬﻫﺒﻲ داﺷﺖ ﺑﻪ‬
‫اوج ﻣﻲرﺳﻴﺪ‪ .‬اوﻟﻴﻦ واﻗﻌﻪ در ”ﺳﺒﺖ دوم اوﻟﻴﻦ“ )ﺗﺮﺟﻤﻪ ﺗﺤﺖ اﻟﻔﻈﻲ( رخ داد‪ .‬اﻳﻦ روﻳﺪاد ﭼﻨﻴﻦ ﺷﺮح داده‬
‫ﺷﺪه اﺳﺖ‪ :‬ﺳﺒﺖ اول‪ ،‬اوﻟﻴﻦ ﺳﺒﺖ ﭘﺲ از اوﻟﻴﻦ‪ ،‬ﺧﺪاوﻧﺪ و ﺷﺎﮔﺮدان وي از ﻣﻴﺎن ﻛﺸﺖ زارﻫﺎ ﻣﻲﮔﺬﺷﺘﻨﺪ‪.‬‬
‫ﺷﺎﮔﺮدان ﻛﻤﻲ ﮔﻨﺪم ﭼﻴﺪﻧﺪ‪ ،‬داﻧﻪﻫﺎي آن را ﺑﻪ ﻛﻒ دﺳﺖ ﺧﻮد ﻣﺎﻟﻴﺪه‪ ،‬ﻣﻲﺧﻮردﻧﺪ‪ .‬ﻓﺮﻳﺴﻴﺎن ﻧﻤﻲﺗﻮاﻧﺴﺘﻨﺪ ﺑﻪ‬
‫ﺧﺎﻃﺮ ﭼﻴﺪن ﮔﻨﺪم ﻣﻨﺎزﻋﻪ ﻛﻨﻨﺪ‪ ،‬ﭼﺮا ﻛﻪ ﺷﺮﻳﻌﺖ اﻳﻦ اﺟﺎزه را داده ﺑﻮد )ﺗﺜﻨﻴﻪ ‪ .(25:23‬اﻧﺘﻘﺎد آﻧﻬﺎ ﺑﺮ ﺳﺮ اﻳﻦ ﺑﻮد‬
‫ﻛﻪ ﭼﺮا در روز ﺳﺒﺖ اﻳﻦ ﻛﺎر را ﻣﻲﻛﻨﻨﺪ‪ .‬آﻧﻬﺎ ﮔﺎﻫﻲ اوﻗﺎت ﭼﻴﺪن ﮔﻨﺪم را ﻋﻤﻞ ﺣﺼﺎد و ﻣﺎﻟﻴﺪن داﻧﻪ را ﻋﻤﻞ‬
‫ﺧﺮﻣﻦ ﻛﻮﺑﻲ ﻣﻲﻧﺎﻣﻴﺪﻧﺪ‪.‬‬
‫‪ 5-3:6‬ﭘﺎﺳﺦ ﺧﺪاوﻧﺪ ﻛﻪ واﻗﻌﻪاي از زﻧﺪﮔﻲ داود را در آن ذﻛﺮ ﻣﻲﻛﻨﺪ‪ ،‬اﻳﻦ ﺑﻮد ﻛﻪ ﺣﻜﻢ ﺳﺒﺖ ﻫﻴﭽﮕﺎه‬
‫ﻋﻤﻠﻲ ﺿﺮوري را ﻣﻨﻊ ﻧﻜﺮده اﺳﺖ‪ .‬ﻫﻨﮕﺎﻣﻲ ﻛﻪ داود و رﻓﻘﺎﻳﺶ در راه ﺑﺎزﮔﺸﺖ ﺑﻮدﻧﺪ و ﻓﺮار ﻣﻲ ﻛﺮدﻧﺪ ﮔﺮﺳﻨﻪ‬
‫ﺷﺪﻧﺪ‪ .‬آﻧﻬﺎ ﺑﻪ ﺧﺎﻧﻪ ﺧﺪا درآﻣﺪه ﻧﺎن ﺗﻘﺪﺳﻪ را ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﺨﻮردﻧﺪ‪ ،‬ﻛﻪ رﺳﻢ ﺑﺮ آن ﺑﻮد ﻛﻪ ﻓﻘﻂ ﻛﺎﻫﻨﺎن از آن ﺑﺨﻮرﻧﺪ‪.‬‬
‫ﺧﺪا ﺑﺮاي داود اﺳﺘﺜﻨﺎ ﻗﺎﻳﻞ ﺷﺪ‪ .‬در ﻣﻴﺎن اﺳﺮاﺋﻴﻞ ﮔﻨﺎه ﺑﻮد‪ .‬ﭘﺎدﺷﺎه ﻃﺮدﺷﺪه ﺑﻮد‪ .‬ﻧﻤﻲﺷﺪ ﻛﻮرﻛﻮراﻧﻪ از ﺣﻜﻢ ﻧﺎن‬
‫ﺗﻘﺪﻣﻪ اﻃﺎﻋﺖ ﻛﺮد در ﺣﺎﻟﻲ ﻛﻪ ﭘﺎدﺷﺎه ﺧﺪا ﮔﺮﺳﻨﮕﻲ ﻣﻲﻛﺸﻴﺪ‪.‬‬
‫اﻳﻦ واﻗﻌﻪ ﻧﻴﺰ ﻣﺸﺎﺑﻪ آن ﺑﻮد‪ .‬ﻣﺴﻴﺢ و ﺷﺎﮔﺮداﻧﺶ ﮔﺮﺳﻨﻪ ﺑﻮدﻧﺪ‪ .‬ﻓﺮﻳﺴﻴﺎن ﺗﺮﺟﻴﺢ ﻣﻲدادﻧﺪ ﮔﺮﺳﻨﮕﻲ آﻧﻬﺎ را‬
‫ﺑﺒﻴﻨﻨﺪ‪ ،‬اﻣﺎ ﺷﺎﻫﺪ ﭼﻴﺪن ﮔﻨﺪم در روز ﺳﺒﺖ ﻧﺒﺎﺷﻨﺪ‪ .‬اﻣﺎ ﭘﺴﺮ اﻧﺴﺎن ﻣﺎﻟﻚ روز ﺳﺒﺖ ﻧﻴﺰ ﻫﺴﺖ‪ .‬در وﻫﻠﻪ اول او‬
‫ﺧﻮد ﺷﺮﻳﻌﺖ را ﻋﻄﺎ ﻛﺮده ﺑﻮد‪ ،‬و ﻫﻴﭻ ﻛﺲ ﺑﻬﺘﺮ از ﺧﻮد او ﻧﻤﻲﺗﻮاﻧﺴﺖ ﻣﻌﻨﺎي روﺣﺎﻧﻲ درﺳﺖ آن را ﺗﻔﺴﻴﺮ‬
‫ﻛﺮده آن را از ﺳﻮﺗﻌﺒﻴﺮ )درك ﻏﻠﻂ( ﻧﺠﺎت دﻫﺪ‪.‬‬
‫‪ 8-6:6‬واﻗﻌﻪ دوم ﻛﻪ در ﺳﺒﺖ دﻳﮕﺮي رخ داد از ﻣﻌﺎﻟﺠﻪاي ﻣﻌﺠﺰه آﺳﺎ ﺳﺨﻦ ﻣﻲﮔﻔﺖ‪ .‬ﻛﺎﺗﺒﺎن و ﻓﺮﻳﺴﻴﺎن ﺑﺎ‬
‫ﻗﺼﺪ و ﻏﺮض و ﺑﺎ دﻗﺖ ﺗﻤﺎم ﭼﺸﻢ ﺑﺮ ﻋﻴﺴﻲ ﻣﻲداﺷﺘﻨﺪ ﺗﺎ ﺑﺒﻴﻨﻨﺪ ﺷﺎﻳﺪ در روز ﺳﺒﺖ ﻣﺮدي ﻛﻪ دﺳﺘﺶ ﺧﺸﻚ‬
‫ﺑﻮد را ﺷﻔﺎ دﻫﺪ‪ .‬آﻧﻬﺎ ﺑﺎ ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ ﺗﺠﺮﺑﻪ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺧﻮد و آن ﭼﻴﺰي ﻛﻪ از او ﻣﻲداﻧﺴﺘﻨﺪ‪ ،‬دﻟﻴﻞ ﺧﻮﺑﻲ ﺑﺮاي اﻳﻤﺎن ﺑﻪ‬
‫ﺷﻔﺎ دادن او داﺷﺘﻨﺪ‪ .‬ﺧﺪاوﻧﺪ آﻧﻬﺎ را ﻧﺎاﻣﻴﺪ ﻧﻜﺮد‪ .‬اﺑﺘﺪا او از آن ﻣﺮد ﺧﻮاﺳﺖ ﺗﺎ در ﻣﻴﺎن ﺟﻤﺎﻋﺖ ﺣﺎﺿﺮ در ﻛﻨﻴﺴﻪ‬
‫ﺑﺎﻳﺴﺘﺪ‪ .‬اﻳﻦ ﻋﻤﻞ ﻣﻬﻴﺞ ﺗﻮﺟﻪ ﻫﻤﮕﺎن را ﺑﻪ ﺳﻮي آﻧﭽﻪ رخ ﻣﻲداد ﻣﻌﻄﻮف ﺳﺎﺧﺖ‪.‬‬

‫‪ 9:6‬ﺳﭙﺲ ﻋﻴﺴﻲ از ﻣﻨﺘﻘﺪان ﺧﻮد ﭘﺮﺳﻴﺪ ﻛﻪ در روز ﺳﺒﺖ ﻛﺪام رواﺳﺖ‪ ،‬ﻧﻴﻜﻮﻳﻲ ﻛﺮدن ﻳﺎ ﺑﺪي‪ .‬آﻧﻬﺎ اﮔﺮ‬
‫ﻣﻲﺧﻮاﺳﺘﻨﺪ ﺟﻮاب درﺳﺖ ﺑﺪﻫﻨﺪ‪ ،‬ﺑﺎﻳﺪ ﻣﻲﮔﻔﺘﻨﺪ درﺳﺖ آن اﺳﺖ ﻛﻪ در روز ﺳﺒﺖ ﺧﻮﺑﻲ ﻛﺮد‪ ،‬و ﺑﺪي ﻛﺮدن‬
‫ﺟﺎﻳﺰ ﻧﻴﺴﺖ‪ .‬اﮔﺮ درﺳﺖ آن ﺑﻮد ﻛﻪ ﻧﻴﻜﻮﻳﻲ ﻛﻨﺪ ﭘﺲ ﺷﻔﺎي آن ﻣﺮد ﻋﻤﻠﻲ ﻧﻴﻜﻮ ﻣﺤﺴﻮب ﻣﻲﺷﺪ‪ .‬اﮔﺮ ﺑﺪي ﻛﺮدن‬
‫در روز ﺳﺒﺖ ﺟﺎﻳﺰ ﻧﺒﻮد‪ ،‬ﭘﺲ آﻧﻬﺎ ﺑﺎ ﺗﻮﻃﺌﻪ ﺑﺮ ﻗﺘﻞ ﺧﺪاوﻧﺪ ﻋﻴﺴﻲ ﺳﺒﺖ را ﻣﻲﺷﻜﺴﺘﻨﺪ‪.‬‬
‫‪ 10:6‬از ﺳﻮي دﺷﻤﻨﺎن ﻫﻴﭻ ﭘﺎﺳﺨﻲ ﺷﻨﻴﺪه ﻧﺸﺪ‪ .‬ﺳﭙﺲ ﻋﻴﺴﻲ ﺑﻪ ﻣﺮد ﮔﻔﺖ ﻛﻪ دﺳﺖ راﺳﺖ ﺧﺸﻚ ﺷﺪهاش‬
‫را دراز ﻛﻨﺪ‪) .‬ﺗﻨﻬﺎ ﻟﻮﻗﺎي ﻃﺒﻴﺐ ذﻛﺮ ﻣﻲﻛﻨﺪ ﻛﻪ دﺳﺖ راﺳﺖ او ﺧﺸﻚ ﺑﻮد‪ (.‬ﺑﺎ ﻓﺮﻣﺎن ﻋﻴﺴﻲ ﻗﺪرت ﻻزم ﺻﺎدر‬
‫ﮔﺮدﻳﺪه ﺑﻪ ﻣﺤﺾ اﻳﻨﻜﻪ ﻣﺮد اﻃﺎﻋﺖ ﻧﻤﻮد‪ ،‬دﺳﺘﺶ ﻣﺜﻞ دﺳﺖ دﻳﮕﺮ ﺳﺎﻟﻢ ﮔﺸﺖ‪.‬‬
‫‪ 11:6‬ﻓﺮﻳﺴﻴﺎن و ﻛﺎﺗﺒﺎن از ﺧﺸﻢ ﭘﺮﮔﺸﺘﻨﺪ‪ .‬آﻧﻬﺎ ﻣﻲﺧﻮاﺳﺘﻨﺪ ﻋﻴﺴﻲ را ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﺷﻜﺴﺘﻦ ﺳﺒﺖ ﻣﺤﻜﻮم ﻛﻨﻨﺪ‪.‬‬
‫ﻫﺮ آﻧﭽﻪ ﻋﻴﺴﻲ ﻛﺮد ﻓﻘﻂ ﭼﻨﺪ ﻛﻼم ﺳﺨﻦ و ﺷﻔﺎي ﻣﺮد ﺑﻮد‪ .‬ﻫﻴﭻ ﻋﻤﻠﻲ ﻛﻪ ﺣﺎﻛﻲ از زﺑﻮﻧﻲ و ﺧﻮاري ﺑﺎﺷﺪ در‬
‫ﻛﺎر ﻧﺒﻮد‪ .‬ﺑﺎ اﻳﻦ ﺣﺎل آﻧﺎن ﺗﻮﻃﺌﻪ ﻣﻲﭼﻴﺪﻧﺪ ﻛﻪ ﭼﮕﻮﻧﻪ او را ”دﺳﺘﮕﻴﺮ ﻛﻨﻨﺪ ‪ “.‬ﺧﺪا ﺳﺒﺖ را ﺑﻪ ﺻﻼح اﻧﺴﺎن ﻣﻘﺮر‬
‫ﻛﺮده ﺑﻮد‪ .‬ﻫﺮﮔﺎه ﺑﻪ درﺳﺘﻲ درك ﮔﺮدد‪ ،‬روﺷﻦ ﻣﻲﺷﻮد ﻛﻪ ﺳﺒﺖ ﻧﻪ ﻋﻤﻞ ﺧ ﻴﺮي و ﻧﻪ ﻛﺎر واﺟﺒﻲ را ﻣﻨﻊ ﻧﻤﻲﻛﻨﺪ‪.‬‬

‫ج( اﻧﺘﺨﺎب دوازده ﺣﻮاري )‪(19-12:6‬‬
‫‪ 12:6‬ﻋﻴﺴﻲ ﭘﻴﺶ از اﻳﻨﻜﻪ ﺷﺎﮔﺮدان را اﻧﺘﺨﺎب ﻛﻨﺪ ﺷﺒﻲ را ﻛﺎﻣﻼً در ﻋﺒﺎدت ﺑﺴﺮ ﺑﺮد‪ .‬اﻳﻦ ﻣﻮﺿﻮع ﭼﻘﺪر‬
‫ﺷﺘﺎبزدﮔﻲ ﻣﺎ و ﻣﺴﺘﻘﻞ ﻋﻤﻞ ﻛﺮدن از ﺧﺪا را ﻧﻜﻮﻫﺶ ﻣﻲﻛﻨﺪ‪ .‬ﻟﻮﻗﺎ ﺗﻨﻬﺎ ﻧﻮﻳﺴﻨﺪه اﻧﺠﻴﻞ اﺳﺖ ﻛﻪ اﻳﻦ ﺷﺐ‬
‫ﻋﺒﺎدت را ذﻛﺮ ﻣﻲﻛﻨﺪ‪.‬‬
‫‪ 16-13:6‬دوازده ﻧﻔﺮي ﻛﻪ از ﻣﻴﺎن ﺣﻠﻘﻪ وﺳﻴﻊ ﺷﺎﮔﺮدان اﻧﺘﺨﺎب ﻛﺮد ﺑﺪﻳﻦ ﺷﺮح ﺑﻮدﻧﺪ‪:‬‬
‫‪ .1‬ﺷﻤﻌﻮن ﻛﻪ او را ﭘﻄﺮس ﻧﻴﺰ ﻧﺎﻣﻴﺪﻧﺪ‪ ،‬ﭘﺴﺮ ﻳﻮﻧﺎ و ﻳﻜﻲ از ﻣﺸﻬﻮرﺗﺮﻳﻦ رﺳﻮﻻن‪.‬‬
‫‪ .2‬ﺑﺮادرش اﻧﺪرﻳﺎس‪ .‬او ﻫﻤﺎن اﻧﺪرﻳﺎﺳﻲ ﺑﻮد ﻛﻪ ﭘﻄﺮس را ﺑﺎ ﺧﺪاوﻧﺪ آﺷﻨﺎ ﻛﺮد‪.‬‬
‫‪ .3‬ﻳﻌﻘﻮب ﭘﺴﺮ زﺑﺪي‪ .‬او ﻫﻤﺎن ﻛﺴﻲ اﺳﺖ ﻛﻪ اﻓﺘﺨﺎر اﻳﻦ را داﺷﺖ ﻛﻪ ﺑﺎ ﭘﻄﺮس و ﻳﻮﺣﻨﺎ ﺑﻪ ﻛﻮه ﺗﺒﺪﻳﻞ ﻫﻴﺌﺖ‬
‫رﻓﺖ‪ .‬او ﺗﻮﺳﻂ ﻫ ﻴﺮودﻳﺲ آﻏﺮﻳﭙﺎس اول ﻛﺸﺘﻪ ﺷﺪ‪.‬‬
‫‪ .4‬ﻳﻮﺣﻨﺎ ﭘﺴﺮ زﺑﺪي‪ .‬ﻋﻴﺴﻲ ﻳﻌﻘﻮب و ﻳﻮﺣﻨﺎ را ”ﭘﺴﺮان رﻋﺪ“ ﻧﺎﻣﻴﺪ‪ .‬اﻳﻦ ﻫﻤﺎن ﻳﻮﺣﻨﺎﻳﻲ ﺑﻮد ﻛﻪ اﻧﺠﻴﻞ و رﺳﺎﻻﺗﻲ‬
‫ﻛﻪ ﺑﻪ ﻧﺎم ﺧﻮدش اﺳﺖ و ﻛﺘﺎب ﻣﻜﺎﺷﻔﻪ را ﻧﮕﺎﺷﺖ‪.‬‬
‫‪ .5‬ﻓﻴﻠﻴﭙﺲ‪ ،‬اﻫﻞ ﺑﻴﺖﺻﻴﺪا‪ ،‬ﻛﺴﻲ ﻛﻪ ﻧﺘﻨﺎﺋﻴﻞ را ﺑﺎ ﻋﻴﺴﻲ آﺷﻨﺎ ﻛﺮد‪ .‬اﻟﺒﺘﻪ ﻧﺒﺎﻳﺪ او را ﺑﺎ ﻓﻴﻠﻴﭗ ﻣﺒﺸﺮ در ﻛﺘﺎب اﻋﻤﺎل‬
‫اﺷﺘﺒﺎه ﮔﺮﻓﺖ‪.‬‬
‫‪ .6‬ﺑﺮﺗﻮﻟﻤﺎ‪ ،‬ﻋﻤﻮﻣﺎً وي را ﺑﺎ ﻧﺎم دﻳﮕﺮ ﻧﺘﻨﺎﺋﻴﻞ ﻣﻲﺷﻨﺎﺳﻨﺪ‪ .‬ﻧﺎم او ﻓﻘﻂ در ﻓﻬﺮﺳﺖ دوازده ﺣﻮاري ذﻛﺮ ﺷﺪه اﺳﺖ‪.‬‬
‫‪ .7‬ﻣﺘﻲ‪ ،‬ﺑﺎﺟﮕﻴﺮ‪ ،‬ﻫﻢﭼﻨﻴﻦ ﺑﻪ ﻧﺎم ﻻوي ﻧﻴﺰ ﻣﻌﺮوف اﺳﺖ‪ .‬او اﻧﺠﻴﻞ اول را ﻧﮕﺎﺷﺖ‪.‬‬
‫‪ .8‬ﺗﻮﻣﺎ ﻛﻪ ﺗﻮأم ﻧﻴﺰ ﻧﺎﻣﻴﺪه ﺷﺪه اﺳﺖ‪ .‬او ﻫﻤﺎن ﺷﺨﺼﻲ ﺑﻮد ﻛﻪ ﮔﻔﺖ ﺗﺎ ﻣﺪرﻛﻲ ﻣﺴﻠﻢ ﻧﺒﻴﻨﺪ ﺑﺎور ﻧﺨﻮاﻫﺪ ﺧﺪاوﻧﺪ‬
‫ﻗﻴﺎم ﻛﺮده اﺳﺖ‪.‬‬

‫‪ .9‬ﻳﻌﻘﻮب ﺑﻦ ﺣﻠﻘﻲ‪ .‬او ﺑﺎﻳﺪ ﻫﻤﺎن ﻛﺴﻲ ﺑﺎﺷﺪ ﻛﻪ ﭘﺲ از ﻳﻌﻘﻮب‪ ،‬ﭘﺴﺮ زﺑﺪي ﻛﻪ ﺗﻮﺳﻂ ﻫﻴﺮودﻳﺲ ﻛﺸﺘﻪ ﺷﺪ‬
‫ﻋﻬﺪه دار ﻣﺴﺌﻮﻟﻴﺘﻲ در ﻛﻠﻴﺴﺎي اورﺷﻠﻴﻢ ﺑﻮده اﺳﺖ‪.‬‬
‫‪ .10‬ﺷﻤﻌﻮن ﻣﻌﺮوف ﺑﻪ ﻏﻴﻮر‪ .‬در ﻣﻴﺎن ﻧﻮﺷﺘﻪﻫﺎي ﻣﻘﺪس‪ ،‬اﻧﺪﻛﻲ از او ﮔﻔﺘﻪ ﺷﺪه اﺳﺖ‪.‬‬
‫‪ .11‬ﻳﻬﻮدا ﭘﺴﺮ ﻳﻌﻘﻮب‪ .‬اﺣﺘﻤﺎﻻً ﻫﻤﺎن ﻛﺴﻲ اﺳﺖ ﻛﻪ رﺳﺎﻟﻪ ﻳﻌﻘﻮب را ﻧﮕﺎﺷﺘﻪ اﺳﺖ‪ ،‬ﻏﺎﻟﺒﺎً ﺑﺮ اﻳﻦ ﺑﺎورﻧﺪ ﻛﻪ ﻫﻤﺎن‬
‫ﻟﺒﻲ‪ ،‬ﻣﻌﺮوف ﺑﻪ ﺗﺪي ﺑﺎﺷﺪ )ﻣﺘﻲ ‪3:10‬؛ ﻣﺮﻗﺲ ‪.(18:3‬‬
‫‪ .12‬ﻳﻬﻮداي اﺳﺨﺮﻳﻮﻃﻲ‪ .‬ﮔﻤﺎن ﻣﻲرود ﻛﻪ او اﻫﻞ ﻗﺮﻳﻮت در ﻳﻬﻮدا ﺑﺎﺷﺪ‪ ،‬و ﺑﺎ اﻳﻦ اوﺻﺎف ﺗﻨﻬﺎ رﺳﻮﻟﻲ اﺳﺖ ﻛﻪ‬
‫اﻫﻞ ﺟﻠﻴﻞ ﻧﺒﻮد‪ .‬ﺗﺴﻠﻴﻢ ﻛﻨﻨﺪه ﺧﺪاوﻧﺪ ﻛﻪ ﻋﻴﺴﻲ او را ”ﭘﺴﺮ ﻫﻼﻛﺖ“ ﻧﺎﻣﻴﺪ‪.‬‬
‫ﻫﻤﮕﻲ ﺷﺎﮔﺮدان اﻧﺴﺎنﻫﺎﻳﻲ ﺑﺎ ﻋﻘﻞ و ﺧﺮد و ﺗﻮاﻧﺎﻳﻲ ﺑﺮﺟﺴﺘﻪ ﻧﺒﻮدﻧﺪ‪ .‬آﻧﻬﺎ ﻣﻌﺮف ﻧﻤﻮﻧﻪاي از ﺑﺸﺮ ﺑﻮدﻧﺪ‪.‬‬
‫ﭼﻴﺰي ﻛﻪ آﻧﻬﺎ را ﺑﺰرگ ﻛﺮده ﺑﻮد راﺑﻄﻪ و ﺗﻌﻬﺪ آﻧﻬﺎ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ ﻋﻴﺴﻲ ﺑﻮد‪ .‬اﺣﺘﻤﺎﻻً ﻫﻨﮕﺎﻣﻲ ﻛﻪ ﻧﺠﺎتدﻫﻨﺪه آﻧﻬﺎ را‬
‫ﺑﺮﮔﺰﻳﺪ ﺟﻮاﻧﺎﻧﻲ ﺑﻴﺴﺖ ﺳﺎﻟﻪ ﺑﻮدﻧﺪ‪ .‬ﺟﻮاﻧﻲ زﻣﺎﻧﻲ اﺳﺖ ﻛﻪ اﻧﺴﺎن ﺑﻴﺸﺘﺮﻳﻦ ﺷﻮر و اﺷﺘﻴﺎق را در زﻧﺪﮔﻲ در ﺧﻮد‬
‫ﺣﺲ ﻣﻲﻛﻨﺪ و ﺗﻌﻠﻴﻢ ﭘﺬﻳﺮ ﺑﻮده و ﺗﺤﻤﻞ ﺳﺨﺘﻲ را ﺑﻪ ﺧﻮﺑﻲ دارد‪ .‬او ﺗﻨﻬﺎ دوازده ﺷﺎﮔﺮد اﻧﺘﺨﺎب ﻧﻤﻮد‪ .‬او ﺑﻴﺸﺘﺮ‬
‫ﺑﻪ ﻛﻴﻔﻴﺖ ﺗﻮﺟﻪ داﺷﺖ ﺗﺎ ﻛﻤﻴﺖ‪ .‬او ﻛﻪ ﺑﺪاﻧﻬﺎ ﻗﺪرت و ﺗﻮاﻧﺎﻳﻲ ﺑﺨﺸﻴﺪه ﺑﻮد‪ ،‬ﻣﻲﺗﻮاﻧﺴﺖ آﻧﻬﺎ را اﻋﺰام ﻧﻤﻮده و‬
‫ﺗﻮﺳﻂ ﻓﺮاﻳﻨﺪ ﺗﻮﻟﺪ روﺣﺎﻧﻲ دﻧﻴﺎ را ﺑﺸﺎرت دﻫﺪ‪.‬‬
‫ﺣﺎل ﻛﻪ ﺷﺎﮔﺮدان اﻧﺘﺨﺎب ﺷﺪه ﺑﻮدﻧﺪ‪ ،‬ﻣﻬﻢ ﺑﻮد ﻛﻪ ﺑﻪ ﻃﺮز ﻋﻤﻴﻖ اﺻﻮل ﻣﻠﻜﻮت ﺧﺪا ﺑﺪاﻧﻬﺎ آﻣﻮزش داده ﺷﻮد‪.‬‬
‫ﺑﺎﻗﻴﻤﺎﻧﺪه اﻳﻦ ﺑﺎب ﺑﻪ ﺧﻼﺻﻪاي از ﻧﻤﻮﻧﻪ ﺷﺨﺼﻴﺖ و رﻓﺘﺎري ﻛﻪ ﺷﺎﮔﺮدان ﺧﺪاوﻧﺪ ﻋﻴﺴﻲ ﺑﺎﻳﺪ داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ‪،‬‬
‫اﺧﺘﺼﺎص ﻳﺎﻓﺘﻪ اﺳﺖ‪.‬‬
‫‪ 19-17:6‬ﺳﺨﻨﺎﻧﻲ ﻛﻪ ﺑﻪ دﻧﺒﺎل ﻣﻲآﻳﺪ ﻫﻤﺎن ﻣﻮﻋﻈﻪ ﺑﺎﻻي ﻛﻮه ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ )ﻣﺘﻲ ‪ .(7:5‬ﻣﻮﻋﻈﻪ ﺑﺎﻻي ﻛﻮه ﺑﺮ روي‬
‫ﻛﻮه ﮔﻔﺘﻪ ﺷﺪ‪ ،‬اﻣﺎ اﻳﻦ ﺳﺨﻨﺎن ﺑﺮ ﺟﺎي ﻫﻤﻮار‪ .‬ﻣﻮﻋﻈﻪ ﺑﺎﻻي ﻛﻮه در ﺧﻮد ﻓﻘﻂ ﺧﻮﺷﺎ ﺑﻪ ﺣﺎﻟﻬﺎ را داﺷﺖ و ﻧﻪ واي‪،‬‬
‫اﻣﺎ اﻳﻦ ﺳﺨﻨﺎن ﻫﺮ دوي آن را در ﺧﻮد دارد‪ .‬اﺧﺘﻼﻓﺎت دﻳﮕﺮي ﻧﻴﺰ در واژهﻫﺎ‪ ،‬ﻃﻮل ﮔﻔﺘﺎر و ﺗﺎﻛﻴﺪ وﺟﻮد دارد‪.‬‬
‫ﺗﻮﺟﻪ ﻧﻤﺎﻳﻴﺪ ﻛﻪ ﭘﻴﻐﺎم ﺷﺎﮔﺮدي ﭘﺮزﺣﻤﺖ ﻫﻢ ﺑﻪ ﮔﺮوﻫﻲ ﺑﺴﻴﺎر داده ﻣﻲﺷﻮد و ﻫﻢ ﺑﻪ ﺷﺎﮔﺮدان‪ .‬او ﺧﻠﻮص‬
‫ﻧﻴﺖ آﻧﻬﺎ را ﺑﺎ ﺑﻲﭘﺮده ﺳﺨﻦ ﮔﻔﺘﻦ آزﻣﻮد‪ .‬ﻫﻤﺎن ﮔﻮﻧﻪ ﻛﻪ ﺷﺨﺼﻲ در اﻳﻦ ﺑﺎره ﭼﻨﻴﻦ ﮔﻔﺘﻪ اﺳﺖ‪” :‬ﻣﺴﻴﺢ اﺑﺘﺪا‬
‫ﺟﻤﻊ ﻣﻲﺳﺎزد و ﺳﭙﺲ ﻏﺮﺑﺎل ﻣﻲﻛﻨﺪ‪“.‬‬
‫ﻣﺮدم از ﺗﻤﺎم ﻳﻬﻮدﻳﻪ و اورﺷﻠﻴﻢ در ﺟﻨﻮب‪ ،‬و از ﺻﻮر و ﺻﻴﺪون در ﺷﻤﺎل ﻏﺮﺑﻲ‪ ،‬ﭼﻪ ﻳﻬﻮد و ﭼﻪ ﻏﻴﺮﻳﻬﻮد‬
‫آﻣﺪه ﺑﻮدﻧﺪ‪ .‬ﻣﺮﻳﻀﺎن و دﻳﻮزدﮔﺎن )ﻛﺴﺎﻧﻲ ﻛﻪ از ارواح ﭘﻠﻴﺪ ﻣﻌﺬب ﺑﻮدﻧﺪ( ﺑﺮاي اﻳﻨﻜﻪ او را ﻟﻤﺲ ﻛﻨﻨﺪ ﻓﺸﺎر‬
‫ﻣﻲآوردﻧﺪ‪ ،‬آﻧﻬﺎ ﻣﻲداﻧﺴﺘﻨﺪ ﻛﻪ ﻗﺪرت ﺷﻔﺎ از او ﺻﺎدر ﻣﻲﮔﺮدد‪.‬‬
‫ﺑﺴﻴﺎر ﻣﻬﻢ اﺳﺖ ﻛﻪ ﺑﺪاﻧﻴﻢ ﺗﻌﺎﻟﻴﻢ ﻧﺠﺎتدﻫﻨﺪه ﭼﻘﺪر اﻧﻘﻼﺑﻲ اﺳﺖ‪ .‬ﺑﻪ ﻳﺎد داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻴﻢ ﻛﻪ او در راه ﺻﻠﻴﺐ‬
‫ﺑﻮد‪ .‬او ﻣﻲﻣﺮد‪ ،‬دﻓﻦ ﻣﻲﺷﺪ و در روز ﺳﻮم ﺑﺮ ﻣﻲﺧﻮاﺳﺖ و ﺑﻪ آﺳﻤﺎن ﺻﻌﻮد ﻣﻲﻧﻤﻮد‪ .‬ﺧﺒﺮ ﺧﻮش ﻧﺠﺎت ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻪ‬
‫ﺗﻤﺎم دﻧﻴﺎ ﻣﻨﺘﺸﺮ ﻣﻲﺷﺪ‪ .‬ﻧﺠﺎت اﻧﺴﺎنﻫﺎ ﺑﻪ ﺷﻨﻴﺪن اﻳﻦ ﭘﻴﺎم ﺑﺴﺘﮕﻲ داﺷﺖ‪ .‬ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺑﻪ دﻧﻴﺎ ﺑﺸﺎرت داده ﻣﻲﺷﺪ؟‬
‫رﻫﺒﺮان ﻣﺼﻠﺤﺖ اﻧﺪﻳﺶ اﻳﻦ دﻧﻴﺎ ارﺗﺸﻲ ﻋﻈﻴﻢ ﺳﺎﻣﺎن ﻣﻲدادﻧﺪ‪ ،‬ﻣﻨﺎﺑﻊ ﻣﺎﻟﻲ ﺑﺴﻴﺎر‪ ،‬ﻣﻨﺎﺑﻊ ﻏﺬاﻳﻲ‪ ،‬ﺳﺮﮔﺮﻣﻲ ﺑﺮاي‬

‫روﺣﻴﻪ ﺑﺸﺮ‪ ،‬و رواﺑﻂ ﺣﺴﻨﻪ اﺟﺘﻤﺎﻋﻲ ﻣﻬﻴﺎ ﻣﻲ ﻛﺮدﻧﺪ‪.‬‬

‫چ( ﺧﻮﺷﺎ ﺑﻪ ﺣﺎﻟﻬﺎ و واي ﺑﻪ ﺣﺎﻟﻬﺎ )‪(26-20:6‬‬
‫‪ 20:6‬ﻋﻴﺴﻲ دوازده ﺷﺎﮔﺮد اﻧﺘﺨﺎب ﻛﺮد و آﻧﻬﺎ را ﻓﻘﻴﺮ‪ ،‬ﮔﺮﺳﻨﻪ و ﺟﻔﺎ دﻳﺪه اﻋﺰام ﻛﺮد‪ .‬آﻳﺎ ﻣﻲﺗﻮان ﺑﺎ اﻳﻦ‬
‫وﺿﻌﻴﺖ ﺑﻪ دﻧﻴﺎ ﺑﺸﺎرت داد؟ آري‪ ،‬و ﺑﺎ ﻫﻴﭻ راه دﻳﮕﺮي ﻧﻤﻲﺷﻮد! ﻧﺠﺎتدﻫﻨﺪه ﺑﺎ ﭼﻬﺎر ”ﺧﻮﺷﺎ ﺑﻪ ﺣﺎل“ و ﭼﻬﺎر‬
‫”واي ﺑﻪ ﺣﺎل“ آﻏﺎز ﻛﺮد‪” .‬ﺧﻮﺷﺎ ﺑﻪ ﺣﺎل ﺷﻤﺎ اي ﻣﺴﺎﻛﻴﻦ‪ “.‬او ﻧﮕﻔﺖ ﺧﻮﺷﺎ ﺑﻪ ﺣﺎل ﻓﻘﻴﺮان ﺑﻠﻜﻪ ﺧﻮﺷﺎ ﺑﻪ ﺣﺎل‬
‫ﺷﻤﺎ ﻛﻪ ﻓﻘﻴﺮ ﻫﺴﺘﻴﺪ‪ .‬ﻓﻘﺮ ﻓﻲاﻟﻨﻔﺴﻪ ﺑﺮﻛﺖ ﻧﻴﺴﺖ‪ ،‬ﺑﻠﻜﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻟﻌﻨﺖ ﻣﺤﺴﻮب ﻣﻲﺷﻮد‪ .‬ﻋﻴﺴﻲ در اﻳﻨﺠﺎ از ﻓﻘﺮي‬
‫ﺳﺨﻦ ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ ﻛﻪ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ او ﺑﺮ ﺷﺨﺺ ﻋﺎرض ﻣﻲﺷﻮد‪ .‬او از ﻛﺴﺎﻧﻲ ﻛﻪ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﺗﻨﺒﻠﻲ‪ ،‬ﻣﺼﻴﺒﺖ و ﻳﺎ دﻻﻳﻠﻲ‬
‫ﻛﻪ ﺧﻮدﺷﺎن ﻣﺴﺒﺐ آن ﻫﺴﺘﻨﺪ ﺳﺨﻦ ﻧﻤﻲﮔﻮﻳﺪ‪ .‬ﺑﻠﻜﻪ او از ﻛﺴﺎﻧﻲ ﺳﺨﻦ ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ ﻛﻪ ﻫﺪﻓﻤﻨﺪاﻧﻪ ﻓﻘﺮ را‬
‫ﺑﺮﮔﺰﻳﺪهاﻧﺪ ﺗﺎ ﻧﺠﺎت را ﺑﻪ دﻳﮕﺮان ﺑﺸﻨﺎﺳﺎﻧﻨﺪ‪ .‬و وﻗﺘﻲ ﺑﻪ اﻳﻦ ﻣﺴﺎﻟﻪ ﻣﻲاﻧﺪﻳﺸﻴﻢ‪ ،‬ﭘﻲ ﻣﻲﺑﺮﻳﻢ ﻛﻪ ﺗﻨﻬﺎ روش ﻣﻌﻘﻮل‬
‫و ﻣﻨﺎﺳﺐ ﻫﻤﻴﻦ اﺳﺖ‪ .‬ﺗﺼﻮر ﻧﻤﺎﺋﻴﺪ ﻛﻪ ﺷﺎﮔﺮدان ﻫﻤﭽﻮن ﺛﺮوﺗﻤﻨﺪان اﻋﺰام ﻣﻲﺷﺪﻧﺪ‪ .‬ﻣﺮدم ﺑﻪ اﻣﻴﺪ ﺛﺮوﺗﻤﻨﺪ ﺷﺪن‬
‫زﻳﺮ ﻟﻮاي ﻣﺴﻴﺢ ﻣﻲآﻣﺪﻧﺪ‪ .‬ﺷﺎﮔﺮدان ﻧﻤﻲﺗﻮاﻧﺴﺘﻨﺪ ﺑﻪ آﻧﻬﺎ ﻧﻘﺮه و ﻃﻼ وﻋﺪه دﻫﻨﺪ‪ .‬اﮔﺮ ﻛﺴﻲ ﻫﻢ ﻣﻲآﻣﺪ‪ ،‬ﻓﻘﻂ ﺑﻪ‬
‫ﺧﺎﻃﺮ ﺑﺮﻛﺖ روﺣﺎﻧﻲ ﺑﻮد‪ .‬ﻫﻢﭼﻨﻴﻦ اﮔﺮ ﺷﺎﮔﺮدان ﺛﺮوﺗﻤﻨﺪ ﺑﻮدﻧﺪ‪ ،‬آﻧﻬﺎ ﺑﺮﻛﺖ اﻋﺘﻤﺎد داﺋﻤﻲ ﺑﺮ ﺧﺪاوﻧﺪ و اﺛﺒﺎت‬
‫وﻓﺎداري او را از دﺳﺖ ﻣﻲدادﻧﺪ‪ .‬ﻣﻠﻜﻮت ﺧﺪا از آن ﻛﺴﺎﻧﻲ اﺳﺖ ﻛﻪ ﺑﺎ ﻣﺮﺗﻔﻊ ﺷﺪن ﻧﻴﺎزﻫﺎي ﺣﺎﺿﺮ ارﺿﺎ‬
‫ﻣﻲﺷﻮﻧﺪ ﺑﻪ ﻃﻮري ﻛﻪ ﺑﻴﺶ از آن را ﺑﻪ ﺧﺪاوﻧﺪ ﻣﻲﺳﭙﺎرﻧﺪ‪.‬‬
‫‪” 21:6‬ﺧﻮﺷﺎ ﺑﻪ ﺣﺎل ﺷﻤﺎ ﻛﻪ اﻛﻨﻮن ﮔﺮﺳﻨﻪاﻳﺪ‪ “.‬ﺑﺎري دﻳﮕﺮ ﻣﻨﻈﻮر از اﻳﻦ ﺳﺨﻦ ﺧﻴﻞ ﻋﻈﻴﻤﻲ ﻛﻪ از‬
‫ﺳﻮءﺗﻌﺬﻳﻪ رﻧﺞ ﻣﻲﺑﺮﻧﺪ ﻧﻴﺴﺖ‪ .‬ﺑﻠﻜﻪ ﻣﻘﺼﻮد ﺷﺎﮔﺮدان ﻋﻴﺴﻲ ﻣﺴﻴﺢ اﺳﺖ ﻛﻪ آﮔﺎﻫﺎﻧﻪ اﻧﻜﺎر ﻧﻔﺲ را در زﻧﺪﮔﻲ‬
‫ﺑﺮﮔﺰﻳﺪهاﻧﺪ ﺗﺎ ﻧﻴﺎزﻫﺎي ﺑﺸﺮ را ﺗﺴﻜﻴﻦ دﻫﻨﺪ‪ ،‬ﭼﻪ ﻧﻴﺎزﻫﺎي ﺟﺴﻤﻲ و ﭼﻪ ﻧﻴﺎزﻫﺎي روﺣﺎﻧﻲ‪ .‬ﻛﺴﺎﻧﻲ ﻛﻪ ﺑﺎ ﻏﺬاﻳﻲ‬
‫ﺳﺎده و ارزان ﻛﻨﺎر ﻣﻲآﻳﻨﺪ ﺗﺎ اﻳﻨﻜﻪ ﺑﺎ زﻳﺎده روﻳﻬﺎي ﺧﻮد دﻳﮕﺮان را از اﻧﺠﻴﻞ ﻣﺤﺮوم ﺳﺎزﻧﺪ‪ .‬ﺗﻤﺎم اﻳﻦ اﻧﻜﺎر‬
‫ﻧﻔﺲﻫﺎ در آﻳﻨﺪه ﭘﺎداش ﺧﻮاﻫﺪ داﺷﺖ‪.‬‬
‫”ﺧﻮﺷﺎ ﺑﻪ ﺣﺎل ﺷﻤﺎ ﻛﻪ اﻟﺤﺎل ﮔﺮﻳﺎﻧﻴﺪ‪ “.‬ﻫﺮ اﻧﺪوﻫﻲ ﻓﻲاﻟﻨﻔﺴﻪ ﻣﺒﺎرك ﻧﻴﺴﺖ‪ ،‬اﻧﺪوه ﻛﺴﺎﻧﻲ ﻛﻪ ﻧﺠﺎت ﻧﻴﺎﻓﺘﻪاﻧﺪ‬
‫ﻫﻴﭻ ﻓﺎﻳﺪهاي ﻧﺪارد‪ .‬در اﻳﻨﺠﺎ ﻋﻴﺴﻲ از اﺷﻜﻬﺎﻳﻲ ﺳﺨﻦ ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ ﻛﻪ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ او رﻳﺨﺘﻪ ﻣﻲﺷﻮﻧﺪ‪ .‬اﺷﻚ رﻳﺨﺘﻦ‬
‫ﺑﺮاي ﺑﺸﺮ ﮔﻤﺮاه و ﺗﺒﺎه ﺷﺪه‪ .‬اﺷﻜﻬﺎﺋﻲ ﻛﻪ ﺑﺮاي وﺿﻌﻴﺖ ﻧﺎﺑﺴﺎﻣﺎن ﻛﻠﻴﺴﺎ و ﺟﺪاﺋﻲﻫﺎﺋﻲ ﻛﻪ در آن ﺷﻜﻞ ﮔﺮﻓﺘﻪ‬
‫رﻳﺨﺘﻪ ﻣﻲﺷﻮد‪ .‬ﻫﺮ اﻧﺪوﻫﻲ ﻛﻪ ﺑﺮاي ﺧﺪﻣﺖ ﺑﻪ ﺧﺪاوﻧﺪ ﻋﻴﺴﻲ ﻣﺴﻴﺢ ﻣﺘﺤﻤﻞ ﻣﻲﺷﻮد‪ .‬آﻧﺎﻧﻲ ﻛﻪ ﺑﺎ اﺷﻜﻬﺎ ﻣﻲﻛﺎرﻧﺪ‬
‫ﺑﺎ ﺗﺮﻧﻢ درو ﺧﻮاﻫﻨﺪ ﻧﻤﻮد‪.‬‬
‫‪” 22:6‬ﺧﻮﺷﺎ ﺑﻪ ﺣﺎل ﺷﻤﺎ وﻗﺘﻲ ﻛﻪ ﻣﺮدم‪ ...‬از ﺷﻤﺎ ﻧﻔﺮت ﮔﻴﺮﻧﺪ‪ ..‬ﺷﻤﺎ را از ﺧﻮد ﺟﺪا ﺳﺎزﻧﺪ و دﺷﻨﺎم دﻫﻨﺪ و‬
‫ﻧﺎم ﺷﻤﺎ را ﻣﺜﻞ ﺷﺮﻳﺮ ﺑﻴﺮون ﻛﻨﻨﺪ‪ “.‬اﻳﻦ ﺑﺮﻛﺖ ﺑﺮاي ﻛﺴﺎﻧﻲ ﻛﻪ از ﮔﻨﺎﻫﺎن و ﻳﺎ ﺣﻤﺎﻗﺖ ﺧﻮد رﻧﺞ ﻣﻲ ﺑﺮﻧﺪ ﻧﻴﺴﺖ‪.‬‬
‫ﺑﻠﻜﻪ از آن ﻛﺴﺎﻧﻲ اﺳﺖ ﻛﻪ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ وﻓﺎداري ﺑﻪ ﻣﺴﻴﺢ ﺗﺤﻘﻴﺮ‪ ،‬ﻃﺮد و ﺳﺮزﻧﺶ ﺷﺪهاﻧﺪ و ﺑﺪاﻧﻬﺎ اﻓﺘﺮا زدهاﻧﺪ‪.‬‬
‫ﻛﻠﻴﺪ درك ﻣﻔﻬﻮم اﻳﻦ ﺧﻮﺷﺎ ﺑﻪ ﺣﺎﻟﻬﺎدر ﻋﺒﺎرت ”ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﭘﺴﺮ اﻧﺴﺎن“ ﻳﺎﻓﺖ ﻣﻲﺷﻮد‪ .‬ﭼﻴﺰﻫﺎﺋﻲ ﻛﻪ ﺑﻪ ﺧﻮدي‬

‫ﺧﻮد ﻟﻌﻨﺖ ﻣﺤﺴﻮب ﻣﻲﺷﻮﻧﺪ‪ ،‬ﻫﻨﮕﺎﻣﻲ ﻛﻪ ﻣﺸﺘﺎﻗﺎﻧﻪ ﺑﺮاي او ﺗﺤﻤﻞ ﺷﻮﻧﺪ ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺑﻪ ﺑﺮﻛﺖ ﻣﻲﺷﻮﻧﺪ‪ .‬اﻣﺎ اﻧﮕﻴﺰه‬
‫ﺑﺎﻳﺪ ﻣﺤﺒﺖ ﺑﻪ ﻋﻴﺴﻲ ﺑﺎﺷﺪ‪ ،‬وﮔﺮﻧﻪ از ﺟﺎن ﮔﺬﺷﺘﻪﺗﺮﻳﻦ ﻗﺮﺑﺎﻧﻲﻫﺎ ﺑﻲارزش ﺧﻮاﻫﻨﺪ ﺑﻮد‪.‬‬
‫‪ 23:6‬ﺟﻔﺎ دﻳﺪن ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﻣﺴﻴﺢ ﻣﻮﺟﺐ ﺷﺎدي ﻋﻈﻴﻢ ﺧﻮاﻫﺪ ﺷﺪ‪ .‬ﭘﻴﺶ از ﻫﺮ ﭼﻴﺰ اﺟﺮ ﻋﻈﻴﻤﻲ در آﺳﻤﺎن ﺑﻪ‬
‫ﻫﻤﺮاه ﺧﻮاﻫﺪ داﺷﺖ‪ .‬و دوم آﻧﻜﻪ اﻳﻦ ﻛﺎر آﻧﻬﺎ را ﺑﺎ ﺷﺎﻫﺪان وﻓﺎدار دوران ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻣﺴﻴﺢ ﭘﻴﻮﻧﺪ ﻣﻲدﻫﺪ‪.‬‬
‫اﻳﻦ ﭼﻬﺎر ﺧﻮﺷﺎ ﺑﻪ ﺣﺎل ﺷﺨﺺ اﻳﺪهآل را در ﻣﻠﻜﻮت ﺧﺪا ﺗﻮﺻﻴﻒ ﻣﻲﻛﻨﺪ‪ ،‬ﺷﺨﺼﻲ ﻛﻪ از ﺧﻮدﮔﺬﺷﺘﮕﻲ‬
‫ﻣﻲﻛﻨﺪ‪ ،‬ﺑﻲﭘﻴﺮاﻳﻪ‪ ،‬ﺑﺎ ﺟﺪﻳﺖ و ﺑﺎ ﺗﺤﻤﻞ زﻧﺪﮔﻲ ﻣﻲﻛﻨﺪ ‪.‬‬
‫‪ 24:6‬اﻣﺎ‪ ،‬از ﺳﻮﻳﻲ دﻳﮕﺮ‪ ،‬ﭼﻬﺎر واي ﺑﻪ ﺣﺎﻟﻬﺎ ﻧﻤﺎﻳﺎﻧﮕﺮ ﺑﻲارزشﺗﺮﻳﻦ اﻓﺮاد در ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺟﺪﻳﺪ ﻣﺴﻴﺢ ﻫﺴﺘﻨﺪ‪.‬‬
‫ﺟﺎي ﺗﺎﺳﻒ اﺳﺖ ﻛﻪ اﻳﻦ اﺷﺨﺎص در دﻧﻴﺎي اﻣﺮوز ﺑﺰرﮔﺘﺮﻳﻦ ﻣﺤﺴﻮب ﻣﻲﺷﻮﻧﺪ! ”واي ﺑﺮ ﺷﻤﺎ اي دوﻟﺘﻤﻨﺪان‪“،‬‬
‫در دﻧﻴﺎﺋﻲ ﻛﻪ روزاﻧﻪ ﻫﺰاران اﻧﺴﺎن از ﮔﺮﺳﻨﮕﻲ ﺟﺎن ﻣﻲدﻫﻨﺪ‪ ،‬و اﻧﺴﺎنﻫﺎﺋﻲ ﻛﻪ از ﺧﺒﺮﺧﻮش ﻧﺠﺎت ﺗﻮﺳﻂ اﻳﻤﺎن‬
‫ﺑﻪ ﻣﺴﻴﺢ ﻣﺤﺮوم ﻫﺴﺘﻨﺪ‪ ،‬ﺛﺮوت اﻧﺪوزي ﻣﺴﺎﻟﻪ اﺧﻼﻗﻲ ﺧﻄﻴﺮي ﻣﺤﺴﻮب ﻣﻲﺷﻮد‪ .‬ﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻧﻲ ﻛﻪ وﺳﻮﺳﻪ‬
‫ﻣﻲﺷﻮﻧﺪ ﺗﺎ ﮔﻨﺠﻬﺎ ﺑﺮ زﻣﻴﻦ ﺑﻴﺎﻧﺪوزﻧﺪ و ﻳﺎ ﺑﺮاي روز ﻣﺒﺎدا اﺣﺘﻜﺎر و ﺻﺮﻓﻪ ﺟﻮﻳﻲ ﻣﻲﻛﻨﻨﺪ‪ ،‬ﺑﻬﺘﺮ اﺳﺖ ﺑﻪ دﻗﺖ ﺑﺮ‬
‫اﻳﻦ ﺳﺨﻨﺎن ﺧﺪاوﻧﺪ ﻋﻴﺴﻲ ﺗﻔﻜﺮ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ‪ .‬اﻧﺠﺎم اﻳﻦ ﻛﺎر ﺑﻪ ﻣﻌﻨﺎي زﻳﺴﺘﻦ ﺑﺮاي دﻧﻴﺎي ﻇﻠﻢ اﺳﺖ‪ .‬ﺿﻤﻨﺎً اﻳﻦ واي‬
‫ﺑﻪ ﺣﺎل دوﻟﺘﻤﻨﺪان ﺑﻪ ﻃﻮر ﻗﻄﻊ ﺛﺎﺑﺖ ﻣﻲﻛﻨﺪ ﻫﻨﮕﺎﻣﻲ ﻛﻪ ﺧﺪاوﻧﺪ در آﻳﻪ ‪ 20‬ﮔﻔﺖ ”ﺧﻮﺷﺎ ﺑﻪ ﺣﺎل ﺷﻤﺎ اي‬
‫ﻣﺴﺎﻛﻴﻦ“ ﻣﻘﺼﻮدش ﻣﺴﻜﻴﻨﺎن در روح ﻧﺒﻮده اﺳﺖ‪ .‬در ﻏﻴﺮ اﻳﻦ ﺻﻮرت آﻳﻪ ‪ 24‬ﻧﻴﺰ ﺑﺎﻳﺪ ”واي ﺑﺮ ﺷﻤﺎ از‬
‫دوﻟﺘﻤﻨﺪان در روح“ ﺑﺎﺷﺪ‪ ،‬و اﻳﻦ ﻣﻔﻬﻮم در اﻳﻨﺠﺎ ﻣﻮرد ﺑﺤﺚ ﻧﻴﺴﺖ‪ .‬ﺛﺮوﺗﻤﻨﺪان و ﻛﺴﺎﻧﻲ ﻛﻪ در ﺑﻪ ﻛﺎر ﮔﺮﻓﺘﻦ‬
‫ﺛﺮوت ﺧﻮد در راه ﻏﻨﻲ ﺳﺎﺧﺘﻦ اﺑﺪي دﻳﮕﺮان ﻗﺼﻮر ورزﻳﺪهاﻧﺪ ﺗﻨﻬﺎ ﭘﺎداش ﺧﻮد را ﻫﻤﻴﻦ اﻛﻨﻮن درﻳﺎﻓﺖ ﻛﺮدهاﻧﺪ‪،‬‬
‫ﻳﻌﻨﻲ ارﺿﺎي ﺧﻮدﺧﻮاﻫﺎﻧﻪ ﺧﻮاﺳﺘﻪﻫﺎي ﺧﻮد در ﻋﺼﺮ ﺣﺎﺿﺮ ‪.‬‬
‫‪” 25:6‬واي ﺑﺮ ﺷﻤﺎ اي ﺳﻴﺮﺷﺪﮔﺎن‪ “.‬اﻳﻦ ﻗﺸﺮ ﻫﻤﺎن اﻳﻤﺎنداراﻧﻲ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻛﻪ در رﺳﺘﻮراﻧﻬﺎي ﮔﺮان ﻗﻴﻤﺖ ﻏﺬا‬
‫ﻣﻲﺧﻮرﻧﺪ‪ ،‬ﻫﻨﮕﺎﻣﻲ ﻛﻪ ﻧﻮﺑﺖ ﺑﻪ آﻧﻬﺎ ﻣﻲرﺳﺪﻧﻢ ﭘﺲ ﻧﻤﻲدﻫﻨﺪ‪ .‬ﺷﻌﺎر آﻧﻬﺎ اﻳﻦ اﺳﺖ ”ﻫﻴﭻ ﭼﻴﺰ ﺑﺮاي ﻗﻮم ﺧﺪا‬
‫ﺧﻮب ﻧﻴﺴﺖ!“ ﺧﺪاوﻧﺪ ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ آﻧﻬﺎ در آﻳﻨﺪه ﮔﺮﺳﻨﻪ ﺧﻮاﻫﻨﺪ ﺑﻮد‪ ،‬ﺑﻪ ﻋﺒﺎرﺗﻲ‪ ،‬روزي ﻛﻪ ﺑﻪ ﺷﺎﮔﺮدان وﻓﺎدار و از‬
‫ﺟﺎن ﮔﺬﺷﺘﻪ ﭘﺎداش ﻋﻄﺎ ﻣﻲﺷﻮد‪.‬‬
‫”واي ﺑﺮ ﺷﻤﺎ ﻛﻪ اﻻن ﺧﻨﺪاﻧﻴﺪ‪ “.‬اﻳﻦ واي ﺑﺮاي ﻛﺴﺎﻧﻲ اﺳﺖ ﻛﻪ زﻧﺪﮔﻴﺸﺎن ﭼﺮﺧﻪاي ﻣﺘﺪاوم از ﺗﻔﺮﻳﺢ‪،‬‬
‫ﺳﺮﮔﺮﻣﻲ و ﻟﺬت ﺟﻮﻳﻲ اﺳﺖ‪ .‬اﻋﻤﺎل آﻧﻬﺎ آﻧﭽﻨﺎن اﺳﺖ ﻛﻪ ﮔﻮﻳﻲ زﻧﺪﮔﻲ ﺑﺮاي ﺑﺎزي و ﺳﺮﮔﺮﻣﻲ ﺧﻠﻖ ﺷﺪه و‬
‫ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ وﺿﻌﻴﺖ اﻧﺪوه ﺑﺎر ﻛﺴﺎﻧﻲ ﻛﻪ از ﻋﻴﺴﻲ ﻣﺴﻴﺢ دورﻧﺪ ﺑﻲاﻋﺘﻨﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ‪ .‬آﻧﺎﻧﻲ ﻛﻪ اﻛﻨﻮن ﺧﻨﺪان ﻫﺴﺘﻨﺪ‬
‫ﻫﻨﮕﺎﻣﻲ ﻛﻪ ﺑﻪ ﻓﺮﺻﺘﻬﺎي از دﺳﺖ رﻓﺘﻪ‪ ،‬اﻓﺮاط ﻛﺎري ﺧﻮدﺧﻮاﻫﺎﻧﻪ و ﻓﻘﺮ روﺣﺎﻧﻲ ﺧﻮد ﻣﻲﻧﮕﺮﻧﺪ ﻣﺎﺗﻢ و ﮔﺮﻳﻪ‬
‫ﺧﻮاﻫﻨﺪ ﻛﺮد‪.‬‬
‫‪” 26:6‬واي ﺑﺮ ﺷﻤﺎ وﻗﺘﻲ ﻛﻪ ﺟﻤﻴﻊ ﻣﺮدم ﺷﻤﺎ را ﺗﺤﺴﻴﻦ ﻛﻨﻨﺪ‪ “.‬ﭼﺮا؟ زﻳﺮا ﻛﻪ آن ﻧﺸﺎﻧﻪ ﻣﻄﻤﺌﻨﻲ اﺳﺖ از اﻳﻨﻜﻪ‬
‫در ﺣﻴﺎت زﻳﺴﺖ ﻧﻤﻲﻛﻨﻴﺪ ﻳﺎ ﭘﻴﻐﺎم ﺧﺪا را وﻓﺎداراﻧﻪ اﻋﻼم ﻧﻤﻲﻛﻨﻴﺪ‪ .‬ذات اﻧﺠﻴﻞ رﻧﺠﺎﻧﺪن ﺧﺪا ﻧﺸﻨﺎﺳﺎن اﺳﺖ‪.‬‬
‫آﻧﺎﻧﻲ ﻛﻪ دﻧﻴﺎ آﻧﻬﺎ را ﺗﺤﺴﻴﻦ ﻣﻲﻛﻨﺪ ﻫﻤﺎن ﻫﻤﺴﻔﺮان اﻧﺒﻴﺎ ﻛﺬﺑﻪ در ﻋﻬﺪﻋﺘﻴﻖ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻛﻪ ﺑﺮاي ﻣﺮدم ﺳﺨﻨﺎن‬

‫ﺧﻮﺷﺎﻳﻨﺪ ﻣﻲﮔﻮﻳﻨﺪ‪ ،‬ﻫﻤﺎن ﭼﻴﺰﻫﺎﺋﻲ ﻛﻪ ﺑﺎب دل ﻣﺮدم دﻧﻴﺎﺳﺖ‪ .‬اﻳﻦ اﻓﺮاد ﺑﻴﺸﺘﺮ دوﺳﺖ دارﻧﺪ ﻣﻮرد ﭘﺴﻨﺪ ﻣﺮدم‬
‫ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺗﺎ اﻳﻨﻜﻪ ﺧﺪا از آﻧﻬﺎ ﺧﺸﻨﻮد ﺑﺎﺷﺪ‪.‬‬

‫ح( ﺳﻼح ﭘﻨﻬﺎن ﭘﺴﺮ اﻧﺴﺎن‪ ،‬ﻣﺤﺒﺖ )‪(38-27:6‬‬
‫‪ 29-27:6‬اﻟﻒ اﻛﻨﻮن ﺧﺪاوﻧﺪ ﻋﻴﺴﻲ از راز ﺳﻼح اﺳﺮارآﻣﻴﺰ ﺗﺴﻠﻴﺤﺎت ﺧﺪا ﭘﺮده ﺑﺮ ﻣﻲدارد‪-‬ﺳﻼح ﻣﺤﺒﺖ‪.‬‬
‫اﻳﻦ ﻳﻜﻲ از ﻣﻮﺛﺮﺗﺮﻳﻦ ﺳﻼﺣﻬﺎ در ﺑﺸﺎرت دﻧﻴﺎ ﺧﻮاﻫﺪ ﺑﻮد‪ .‬ﺑﺎ اﻳﻦ ﺣﺎل‪ ،‬ﻫﻨﮕﺎﻣﻲ ﻛﻪ او از ﻣﺤﺒﺖ ﺳﺨﻦ ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ‪،‬‬
‫ﻣﻘﺼﻮدش اﺣﺴﺎس اﻧﺴﺎﻧﻲ ﻛﻪ از ﻧﺎم آن ﺑﻪ دﺳﺖ ﻣﻲدﻫﺪ ﻧﻴﺴﺖ‪ .‬اﻳﻦ ﻳﻚ ﻣﺤﺒﺖ ﻓﻮق ﻃﺒﻴﻌﻲ اﺳﺖ‪ .‬ﺗﻨﻬﺎ ﻛﺴﺎﻧﻲ‬
‫ﻛﻪ از ﺳﺮ ﻧﻮ ﻣﻮﻟﻮد ﮔﺸﺘﻪاﻧﺪ ﻣﻲﺗﻮاﻧﻨﺪ آن را درك ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ ﻳﺎ آن را ﺑﻪ ﻧﻤﺎﻳﺶ ﺑﮕﺬارﻧﺪ‪ ،‬اﻣﺎ ﺑﺮاي ﻛﺴﺎﻧﻲ ﻛﻪ از‬
‫ﺣﻀﻮر روحاﻟﻘﺪس ﻣﺤﺮوﻣﻨﺪ ﻛﺎﻣﻼً ﻏﻴﺮﻣﻤﻜﻦ اﺳﺖ‪ .‬ﻳﻚ ﻗﺎﺗﻞ ﻓﺮزﻧﺪان ﺧﻮد را دوﺳﺖ دارد‪ ،‬اﻣﺎ اﻳﻦ آن ﻣﺤﺒﺘﻲ‬
‫ﻛﻪ ﻣﺴﻴﺢ ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ ﻧﻴﺴﺖ‪ .‬اﻳﻦ ﻣﺤﺒﺖ اﻧﺴﺎﻧﻲ اﺳﺖ‪ ،‬اﻣﺎ آن ﻣﺤﺒﺖ اﻟﻬﻲ اﺳﺖ‪ .‬اوﻟﻲ ﻓﻘﻂ ﻣﺴﺘﻠﺰم زﻧﺪﮔﻲ ﻃﺒﻴﻌﻲ‬
‫اﺳﺖ‪ ،‬دوﻣﻲ ﻓﻘﻂ ﺑﻪ زﻧﺪﮔﻲ روﺣﺎﻧﻲ ﻧﻴﺎز دارد‪ .‬اوﻟﻲ ﻋﻤﺪﺗﺎً ﻣﻮﺿﻮﻋﻲ اﺳﺖ ﻛﻪ ﺑﻪ اﺣﺴﺎس ﻣﺮﺑﻮط ﻣﻲﺷﻮد‪ ،‬دوﻣﻲ‬
‫ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﻪ اراده ﻣﺮﺑﻮط ﻣﻲﺷﻮد‪ .‬ﻫﺮ ﻛﺴﻲ ﻣﻲﺗﻮاﻧﺪ دوﺳﺖ ﺧﻮد را ﻣﺤﺒﺖ ﻛﻨﺪ‪ ،‬اﻣﺎ ﻣﺤﺒﺖ ﻛﺮدن دﺷﻤﻨﺎن ﻗﺪرت‬
‫ﻓﻮق ﻃﺒﻴﻌﻲ ﻣﻲﻃﻠﺒﺪ‪ .‬و آن ﻣﺤﺒﺖ )‪ (agape‬ﻋﻬﺪﺟﺪﻳﺪ اﺳﺖ‪ ،‬ﺑﻪ ﻣﻌﻨﺎي ﻧﻴﻜﻮﻳﻲ ﻛﺮدن ﺑﻪ ﻛﺴﺎﻧﻲ ﻛﻪ از ﺷﻤﺎ ﻣﺘﻨﻔﺮ‬
‫ﻫﺴﺘﻨﺪ‪ ،‬ﺑﺮﻛﺖ ﻃﻠﺒﻴﺪن ﺑﺮاي ﻟﻌﻦ ﻛﻨﻨﺪﮔﺎن‪ ،‬دﻋﺎ ﻛﺮدن ﺑﺮاي ﻛﺴﺎﻧﻲ ﻛﻪ از ﺷﻤﺎ ﻛﻴﻨﻪ دارﻧﺪ‪ ،‬و ﻫﻤﻴﺸﻪ و ﻫﺮ زﻣﺎن‬
‫رﺧﺴﺎر دﻳﮕﺮ را ﺑﻪ ﺳﻮي آﻧﺎن ﻧﮕﺎه داﺷﺘﻦ اﺳﺖ‪.‬‬
‫اف‪ .‬ﺑﻲ‪ .‬ﻣﺎﻳﺮ )‪ (F. B. Meyer‬اﻳﻦ ﻣﻮﺿﻮع را ﭼﻨﻴﻦ ﺷﺮح ﻣﻲدﻫﺪ‪:‬‬
‫ﻣﺤﺒﺖ ﺑﻪ ﻋﻤﻴﻖﺗﺮﻳﻦ ﺷﻜﻞ آن ﻻزﻣﻪ ﻣﺴﻴﺤﻴﺖ اﺳﺖ‪ .‬در ﺣﺎﻟﻲ ﻛﻪ دﻳﮕﺮان رﻓﻘﺎي ﺧﻮد را دوﺳﺖ دارﻧﺪ‪ ،‬ﻣﺎ دﺷﻤﻨﺎن ﺧﻮد را‬
‫دوﺳﺖ ﺑﺪارﻳﻢ‪ ،‬اﻳﻨﻜﻪ ﺑﺎران و ﺷﻌﺎع آﻓﺘﺎب ﺑﺮ ﻋﺎدﻻن و ﻧﺎﻋﺎدﻻن ﺑﻪ ﻳﻜﺴﺎن ﻓﺮود ﺑﻴﺎﻳﺪ‪ ،‬در ﺣﺎﻟﻲ ﻛﻪ دﻳﮕﺮان ﻓﻘﻂ ﺑﻪ اﻓﺮاد‬
‫ﺧﻮﺷﺎﻳﻨﺪ و ﺟﺬاب ﺧﺪﻣﺖ ﻣﻲﻛﻨﻨﺪ‪ ،‬ﻣﺎ ﺑﻪ اﻧﺴﺎنﻫﺎي ﻣﻌﻤﻮﻟﻲ و ﻣﻨﻔﻮر ﺧﺪﻣﺖ ﻛﻨﻴﻢ‪ ،‬رﻧﺞ ﺑﺴﻴﺎر ﺑﻜﺸﻴﻢ‪ ،‬از ﺷﺮﻳﺮ ﺗﺎﺛﻴﺮ ﻧﭙﺬﻳﺮﻳﻢ‪ ،‬ﺑﺎ‬
‫ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺷﺎدي ﻛﻨﻴﻢ‪ ،‬ﻣﺘﻘﺒﻞ ﺷﻮﻳﻢ‪ ،‬اﻳﻤﺎن داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷ ﻴﻢ‪ ،‬اﻣﻴﺪوار ﺑﺎﺷﻴﻢ و ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ را ﻣﺘﺤﻤﻞ ﺷﻮ ﻳﻢ‪ ،‬و ﻫﻴﭽﮕﺎه ﻛﻮﺗﺎﻫﻲ ﻧﻮرزﻳﻢ‬
‫اﻳﻦ ﻣﺤﺒﺖ اﺳﺖ‪ ،‬و اﻳﻦ ﻣﺤﺒﺖ ﺛﻤﺮه روحاﻟﻘﺪس اﺳﺖ‪ .‬ﻣﺎ ﺧﻮدﻣﺎن ﻧﻤﻲﺗﻮاﻧﻴﻢ آن را ﺑﺪﺳﺖ آورﻳﻢ‪.‬‬

‫ﭼﻨﻴﻦ ﻣﺤﺒﺘﻲ ﺑﻲﻧﻈﻴﺮ اﺳﺖ‪ .‬دﻧﻴﺎ ﻣﻌﻤﻮﻻً ﺑﺮ ﻛﺴﻲ ﻛﻪ رو ﺑﻪ ﻋﻘﺐ ﻣﻲﺟﻨﮕﺪ ﻏﻠﺒﻪ ﻣﻲﻛﻨﺪ‪ .‬اﻳﻦ اﺻﻞ در ﺟﻨﮕﻬﺎي‬
‫ﺟﻨﮕﻠﻲ و اﺻﻞ ﻣﻘﺎﺑﻠﻪ ﺑﻪ ﻣﺜﻞ ﺑﻪ ﻛﺎر ﻣﻲرود‪ .‬اﻣﺎ اﻳﻦ اﺻﻞ ﻧﻤﻲداﻧﺪ ﺑﺎ ﺷﺨﺼﻲ ﻛﻪ ﻫﺮ ﺑﺪي را ﺑﺎ ﻣﺤﺒﺖ ﭘﺎﺳﺦ‬
‫ﻣﻲدﻫﺪ ﭼﻪ ﻛﻨﺪ‪ .‬دﻳﮕﺮ رﻓﺘﺎرﻫﺎي دﻧﻴﻮي در ﺑﺮاﺑﺮ آن ﻛﺎﻣﻼً ﺑﺮآﺷﻔﺘﻪ و ﻣﺨﺘﻞ ﻣﻲﺷﻮﻧﺪ‪.‬‬
‫‪29:6‬ب‪ 31-‬ﻫﺮﮔﺎه ﻛﻪ ردا را ﺑﺪزدﻧﺪ‪ ،‬ﻣﺤﺒﺖ ﻗﺒﺎ را ﻧﻴﺰ ﻣﻲدﻫﺪ‪ .‬ﻣﺤﺒﺖ از ﻫﻴﭻ ﻧﻴﺎز واﻗﻌﻲ روﻳﮕﺮدان ﻧﻴﺴﺖ‪.‬‬
‫ﻫﻨﮕﺎﻣﻲ ﻛﻪ اﻣﻮال را ﻧﺎﻋﺎدﻻﻧﻪ ﺑﺪزدﻧﺪ‪ ،‬دﻳﮕﺮ ﻣﺤﺒﺖ ﻧﻤﻲﭘﺮﺳﺪ ﻛﻪ آﻳﺎ اﻣﻮال ﺑﺎز ﻣﻲﮔﺮدد‪ .‬ﻗﺎﻧﻮن ﻃﻼﻳﻲ ﻣﺤﺒﺖ اﻳﻦ‬
‫اﺳﺖ ﻛﻪ ﺑﺎ دﻳﮕﺮان ﺑﺎ ﻫﻤﺎن ﻣﺤﺒﺖ و دﻗﺘﻲ رﻓﺘﺎر ﻛﻨﻴﻢ ﻛﻪ ﺑﻪ ﻫﻨﮕﺎم درﻳﺎﻓﺖ ﭼﻴﺰي ﺑﺮاي ﺧﻮد دارﻳﻢ‪.‬‬
‫‪ 34-32:6‬ﻧﺠﺎت ﻧﻴﺎﻓﺘﮕﺎن ﻣﻲﺗﻮاﻧﻨﺪ ﻣﺤﺒﺎن ﺧﻮد را ﻣﺤﺒﺖ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ‪ .‬اﻳﻦ رﻓﺘﺎر ﻃﺒﻴﻌﻲ اﺳﺖ‪ ،‬و آن ﻗﺪر ﻣﻌﻤﻮل‬
‫اﺳﺖ ﻛﻪ ﻫﻴﭻ ﺗﺎﺛﻴﺮي ﺑﺮ دﻧﻴﺎي ﻧﺠﺎت ﻧﻴﺎﻓﺘﮕﺎن ﻧﺪارد‪ .‬ﺑﺎﻧﻜﻬﺎ و ﻣﻮﺳﺴﺎت اﻋﺘﺒﺎري ﺑﻪ اﻣﻴﺪ درﻳﺎﻓﺖ ﺳﻮد وام‬
‫ﻣﻲدﻫﻨﺪ‪ .‬اﻣﺎ زﻧﺪﮔﻲ روﺣﺎﻧﻲ ﺑﻪ آن اﺣﺘﻴﺎﺟﻲ ﻧﺪارد‪.‬‬

‫‪ 35:6‬ﺑﻨﺎﺑﺮاﻳﻦ ﻋﻴﺴﻲ ﻣﻜﺮراً ﮔﻔﺘﻪ اﺳﺖ ﻛﻪ ﻣﺎ ﺑﺎﻳﺪ دﺷﻤﻨﺎﻧﻤﺎن را ﻣﺤﺒﺖ ﻧﻤﺎﺋﻴﻢ‪ ،‬اﺣﺴﺎن ﻧﻤﺎﻳﻴﻢ و ﺑﺪون اﻣﻴﺪ‬
‫ﻋﻮض‪ ،‬ﻗﺮض دﻫﻴﻢ‪ .‬اﻳﻦ رﻓﺘﺎر ﺧﺎص ﻣﺴﻴﺤﻴﺎن اﺳﺖ و ﭘﺴﺮان ﺣﻀﺮت اﻋﻠﻲ را از دﻳﮕﺮان ﺟﺪا ﻣﻲﺳﺎزد‪ .‬اﻟﺒﺘﻪ ﻛﻪ‬
‫اﻳﻦ راﻫﻲ ﻧﻴﺴﺖ ﻛﻪ اﻧﺴﺎنﻫﺎ را ﭘﺴﺮان ﺣﻀﺮت اﻋﻠﻲ ﻣﻲﺳﺎزد‪ ،‬ﭼﺮا ﻛﻪ اﻳﻦ رﻓﺘﺎر ﻓﻘﻂ ﺑﺎ ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻦ ﻋﻴﺴﻲ ﻣﺴﻴﺢ ﺑﻪ‬
‫ﻋﻨﻮان ﺧﺪاوﻧﺪ و ﻧﺠﺎتدﻫﻨﺪه ﻣﻴﺴﺮ اﺳﺖ )ﻳﻮﺣﻨﺎ ‪ .(12:1‬اﻣﺎ اﻳﻦ راﻫﻲ اﺳﺖ ﻛﻪ اﻳﻤﺎنداران ﺣﻘﻴﻘﻲ ﺧﻮدﺷﺎن را‬
‫ﻫﻤﭽﻮن ﭘﺴﺮان ﺧﺪا ﺑﻪ دﻧﻴﺎ ﻧﺸﺎن ﻣﻲدﻫﻨﺪ‪ .‬ﻧﺤﻮه رﻓﺘﺎر ﺧﺪا ﺑﺎ ﻣﺎ در آﻳﺎت ‪ 35-27‬ﺗﻮﺻﻴﻒ ﺷﺪه اﺳﺖ‪ .‬او ﺑﺎ‬
‫ﻧﺎﺳﭙﺎﺳﺎن و ﺑﺪﻛﺎران ﻣﻬﺮﺑﺎن اﺳﺖ‪ .‬ﻫﻨﮕﺎﻣﻲ ﻛﻪ ﻣﺎ ﺑﻪ ﻣﺎﻧﻨﺪ او رﻓﺘﺎر ﻣﻲﻛﻨﻴﻢ‪ ،‬وﺟﻪ ﺷﺒﺎﻫﺖ ﺧﻮد ﺑﺎ ﺧﺎﻧﻮاده ﻣﺎن را‬
‫ﻇﺎﻫﺮ ﻣﻲﺳﺎزﻳﻢ‪ .‬ﻣﺎ ﻧﺸﺎن ﻣﻲدﻫﻴﻢ ﻛﻪ ﻣﺎ از ﺧﺪا ﻣﻮﻟﻮد ﮔﺸﺘﻪاﻳﻢ‪.‬‬
‫‪ 36:6‬رﺣﻴﻢ ﺑﻮدن ﺑﻪ ﻣﻌﻨﺎي اﻳﻦ اﺳﺖ ﻛﻪ ﻫﺮ ﮔﺎه ﻛﻪ در ﺣﺪود ﻗﺪرت ﻣﺎ اﺳﺖ ﻳﺎ اﻳﻨﻜﻪ ﻫﺮﮔﺎه ﻣﻲﺧﻮاﻫﻴﻢ اﻧﺘﻘﺎم‬
‫ﺑﮕﻴﺮﻳﻢ ﺑﺒﺨﺸﻴﻢ‪ .‬ﭘﺪر ﻣﺎ رﺣﻤﺖ ﺧﻮد را ﺑﻪ ﻣﺎ ﻧﺸﺎن داد ﭼﺮا ﻛﻪ ﻣﺎ را از ﻣﺠﺎزاﺗﻲ ﻛﻪ ﺣﻖ ﻣﺎ ﺑﻮد ﻋﻔﻮ ﻛﺮد‪ .‬او از ﻣﺎ‬
‫ﻣﻲﺧﻮاﻫﺪ ﻛﻪ دﻳﮕﺮان را ﺑﺒﺨﺸﻴﻢ‪.‬‬
‫‪ 37:6‬دو ﭼﻴﺰ اﺳﺖ ﻛﻪ ﻣﺤﺒﺖ اﻧﺠﺎم ﻧﻤﻲدﻫﺪ‪ :‬ﻣﺤﺒﺖ ﺣﻜﻢ ﻧﻤﻲﻛﻨﺪ و ﻣﺤﺒﺖ ﻣﺤﻜﻮم ﻧﻤﻲﻛﻨﺪ‪ .‬ﻋﻴﺴﻲ ﮔﻔﺖ‪:‬‬
‫”ﺣﻜﻢ ﻣﻜﻨﻴﺪ ﺗﺎ ﺑﺮ ﺷﻤﺎ ﺣﻜﻢ ﻧﺸﻮد‪ “.‬ﭘﻴﺶ از ﻫﺮ ﭼﻴﺰ‪ ،‬ﻣﺎ ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺑﺮ اﻧﮕﻴﺰهﻫﺎي ﻣﺮدم ﺣﻜﻢ ﻛﻨﻴﻢ‪ .‬ﻣﺎ درون ﻗﻠﺐ‬
‫اﺷﺨﺎص را ﻧﻤﻲﺑﻴﻨﻴﻢ ﭘﺲ ﻧﻤﻲﺗﻮاﻧﻴﻢ ﺑﻔﻬﻤﻴﻢ ﻛﻪ ﭼﺮا ﺷﺨﺼﻲ آنﮔﻮﻧﻪ ﻋﻤﻞ ﻣﻲﻛﻨﺪ‪ .‬ﭘﺲ ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺑﺮ ﺧﺪﻣﺖ و ﻛﺎر‬
‫دﻳﮕﺮان ﺣﻜﻢ ﻛﻨﻴﻢ )‪-1‬ﻗﺮﻧﺘﻴﺎن ‪ .(5-1:4‬در ﺗﻤﺎم اﻳﻦ ﻣﻮارد ﺧﺪا ﺣﺎﻛﻢ اﺳﺖ‪ .‬ﺑﻪ ﻃﻮر ﻛﻠﻲ ﻣﺎ ﻧﺒﺎﻳﺪ ﻋﻴﺐﺟﻮ ﺑﺎﺷﻴﻢ‪.‬‬
‫روﺣﻴﻪ ﻣﻨﺘﻘﺪ و ﻋﻴﺐﺟﻮ از ﻗﺎﻧﻮن ﻣﺤﺒﺖ ﺗﺨﻄﻲ ﻣﻲﻛﻨﺪ‪.‬‬
‫ﺑﺎ اﻳﻦ ﺣﺎل ﻣﺴﻴﺤﻴﺎن ﺑﺎﻳﺪ در ﻣﻮﺿﻮﻋﺎت ﻣﺸﺨﺼﻲ ﺣﻜﻢ ﻛﻨﻨﺪ‪ .‬ﻣﺎ ﺑﺎﻳﺪ اﻏﻠﺐ ﻗﻀﺎوت ﻛﻨﻴﻢ ﻛﻪ آﻳﺎ دﻳﮕﺮان‬
‫ﻣﺴﻴﺤﻴﺎن ﺣﻘ ﻴﻘﻲ ﻫﺴﺘﻨﺪ‪ ،‬واﮔﺮﻧﻪ ﻫﻴﭽﮕﺎه ﻳﻮغ ﻧﺎﻣﻮاﻓﻖ را ﻧﺨﻮاﻫﻴﻢ ﺷﻨﺎﺧﺖ )‪-2‬ﻗﺮﻧﺘﻴﺎن ‪ .(14:6‬ﺑﺎﻳﺪ در ﺧﺎﻧﻪ و‬
‫ﺟﻤﺎﻋﺘﻬﺎ ﺑﺮ ﮔﻨﺎه ﺣﻜﻢ ﺷﻮد‪ .‬ﺟﺎن ﻛﻼم اﻳﻨﻜﻪ ﺑﻴﻦ ﺧﻮب و ﺑﺪ ﻗﻀﺎوت ﻛﻨﻴﺪ‪ ،‬ﻣﺎ ﻧﺒﺎﻳﺪ اﻧﮕﻴﺰهﻫﺎ را زﻳﺮ ﺳﺌﻮال ﺑﺮده‬
‫ﻳﺎ ﺗﺮور ﺷﺨﺼﻴﺖ ﻛﻨﻴﻢ‪.‬‬
‫”ﻋﻔﻮ ﻛﻨﻴﺪ ﺗﺎ آﻣﺮزﻳﺪه ﺷﻮﻳﺪ‪ “.‬اﻳﻦ ﺣﻜﻢ ﺑﺨﺸﺶ را ﺑﻪ اﺷﺘﻴﺎق ﺑﻪ ﺑﺨﺸﻴﺪن واﺑﺴﺘﻪ ﻣﻲﺳﺎزد‪ .‬اﻣﺎ ﺑﻪ ﻧﻈﺮ دﻳﮕﺮ‬
‫ﻣﺘﻮن ﻛﺘﺎبﻣﻘﺪس ﭼﻨﻴﻦ ﺗﻌﻠﻴﻢ دﻫﻨﺪ ﻛﻪ ﻫﻨﮕﺎﻣﻲ ﻛﻪ ﻣﺴﻴﺢ را ﺑﺎ اﻳﻤﺎن ﻣﻲﭘﺬﻳﺮﻳﻢ‪ ،‬ﻣﺎ آزاداﻧﻪ و ﺑﻼﺷﺮط ﺑﺨﺸﻴﺪه‬
‫ﺷﺪهاﻳﻢ‪ .‬ﭼﮕﻮﻧﻪ ﻣﻲﺗﻮاﻧﻴﻢ اﻳﻦ ﺗﻀﺎد ﻇﺎﻫﺮي را ﺑﺎ ﻫﻢ وﻓﻖ ﺑﺪﻫﻴﻢ؟ ﺗﻮﺿﻴﺢ آن اﻳﻦ اﺳﺖ ﻛﻪ ﻣﺎ از دو ﻧﻮع ﺑﺨﺸﺶ‬
‫ﺳﺨﻦ ﻣﻲﮔﻮﺋﻴﻢ‪-‬ﻗﻀﺎﻳﻲ و ﭘﺪري‪ .‬ﺑﺨﺸﺶ ﻗﻀﺎﻳﻲ ﻫﻤﺎﻧﻲ اﺳﺖ ﻛﻪ ﺧﺪاي داور آن را ﺑﻪ ﻫﺮ ﻛﺴﻲ ﻛﻪ ﺑﻪ ﺧﺪاوﻧﺪ‬
‫ﻋﻴﺴﻲ ﻣﺴﻴﺢ اﻳﻤﺎن دارد ﻋﻄﺎ ﻣﻲﻛﻨﺪ‪ .‬ﺑﺪﻳﻦ ﻣﻌﻨﺎ اﺳﺖ ﻛﻪ ﺟﺰاي ﮔﻨﺎﻫﺎن ﺗﻮﺳﻂ ﻣﺴﻴﺢ ﭘﺮداﺧﺖ ﺷﺪه اﺳﺖ و‬
‫ﮔﻨﺎﻫﻜﺎري ﻛﻪ ﺑﺪان اﻳﻤﺎن دارد ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺑﻬﺎي آن را ﺑﭙﺮدازد‪ .‬اﻳﻦ ﺑﺨﺸﺶ ﺑﻲﻗﻴﺪ و ﺷﺮط اﺳﺖ‪.‬‬
‫ﺑﺨﺸﺶ ﭘﺪري آن ﺑﺨﺸﺸﻲ اﺳﺖ ﻛﻪ ﺧﺪاي ﭘﺪر ﺑﻪ ﻫﻨﮕﺎم اﻋﺘﺮاف ﻓﺮزﻧﺪش ﺑﻪ ﮔﻨﺎه و ﺗﻮﺑﻪ وي ﺑﺪو ﻋﻄﺎ‬
‫ﻣﻲﻛﻨﺪ‪ .‬اﻳﻦ ﺑﺨﺸﺶ ﻧﺘﻴﺠﻪ اﺣﻴﺎي ﻣﺸﺎرﻛﺖ در ﺧﺎﻧﻮاده ﺧﺪا اﺳﺖ‪ ،‬و ﻫﻴﭻ رﺑﻄﻲ ﺑﻪ ﻛﻔﺎره ﮔﻨﺎه ﻧﺪارد‪ .‬ﺧﺪا ﺑﻪ‬
‫ﻋﻨﻮان ﭘﺪر ﻫﻨﮕﺎﻣﻲ ﻛﻪ ﻣﺎ راﻏﺐ ﺑﻪ ﺑﺨﺸﻴﺪن دﻳﮕﺮان ﻧﻴﺴﺘﻴﻢ ﻧﻤﻲﺗﻮاﻧﺪ ﻣﺎ را ﺑﺒﺨﺸﺪ‪ .‬او ﭼﻨﻴﻦ ﻋﻤﻞ ﻧﻤﻲﻛﻨﺪ‪ ،‬و‬
‫ﻧﻤﻲﺗﻮاﻧﺪ ﺑﺎ ﻛﺴﺎﻧﻲ ﻛﻪ اﻳﻦ ﭼﻨﻴﻦ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻣﺸﺎرﻛﺖ داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ‪ .‬ﻋﻴﺴﻲ در ﺳﺨﻨﺎن ﺧﻮد از ﺑﺨﺸﺶ ﭘﺪري ﺳﺨﻦ‬

‫ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ‪ ،‬ﻫﻨﮕﺎﻣﻲ ﻛﻪ ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ ”ﺗﺎ آﻣﺮزﻳﺪه ﺷﻮي‪“.‬‬
‫‪ 38:6‬ﺧﺪاوﻧﺪ ﺧﻮد را در ﺑﺨﺸﻴﺪن ﻇﺎﻫﺮ ﻣﻲﻛﻨﺪ )ر‪.‬ك ﻳﻮﺣﻨﺎ ‪16:3‬؛ اﻓﺴﺴﻴﺎن ‪ .(25:5‬ﺧﺪﻣﺖ ﻣﺴﻴﺤﻲ ﺧﺪﻣﺖ‬
‫ﭘﺮ ﻫﺰﻳﻨﻪاي اﺳﺖ‪ .‬ﻛﺴﺎﻧﻲ ﻛﻪ ﺳﺨﺎوﺗﻤﻨﺪاﻧﻪ ﻣﻲدﻫﻨﺪ‪ ،‬ﺳﺨﺎوﺗﻤﻨﺪاﻧﻪ ﺑﺪاﻧﻬﺎ داده ﺧﻮاﻫﺪ ﺷﺪ‪ .‬ﺗﺼﻮﻳﺮ اﻳﻦ ﻣﻔﻬﻮم‬
‫ﺷﺨﺼﻲ ﺑﺎ ﺟﻴﺒﻬﺎي ﺑﺴﻴﺎر در داﻣﻦ ﺧﻮد اﺳﺖ‪ .‬او در اﻳﻦ ﺟﻴﺒﻬﺎ داﻧﻪ ﻣﻲرﻳﺰد‪ .‬ﻫﺮ ﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ اﻳﻦ داﻧﻪﻫﺎ را ﺑﺮ زﻣﻴﻦ‬
‫ﻣﻨﺘﺸﺮ ﺳﺎزد‪ .‬ﺣﺼﺎد او ﻋﻈﻴﻢﺗﺮ ﺧﻮاﻫﺪ ﺑﻮد‪ .‬ﭘﺎداش او ﭘﻴﻤﺎﻧﻪ ﻧﻴﻜﻮي اﻓﺸﺮده و ﺟﻨﺒﺎﻧﻴﺪه وﻟﺒﺮﻳﺰ ﺷﺪه اﺳﺖ‪ .‬او‬
‫ﭘﺎداش ﺧﻮد را در داﻣﻦ ﺧﻮد و ﺑﻪ ﻋﺒﺎرت دﻗﻴﻖﺗﺮ‪ ،‬در ﺟﻴﺒﻬﺎي داﻣﻦ ﺧﻮد ﻣﻲﻳﺎﺑﺪ‪ .‬اﻳﻦ ﻳﻚ اﺻﻞ ﺛﺎﺑﺖ در زﻧﺪﮔﻲ‬
‫اﺳﺖ ﻛﻪ ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ ﺑﻜﺎرﻳﻢ درو ﺧﻮاﻫﻴﻢ ﻛﺮد‪ ،‬ﺑﻪ ﻋﺒﺎرت ﻋﻤﻞ ﻣﺎ ﺑﻪ ﺧﻮد ﻣﺎ ﺑﺮ ﻣﻲ ﮔﺮدد‪ ،‬ﻳﻌﻨﻲ ﺑﻪ ﻫﻤﺎن ﭘﻴﻤﺎﻧﻪاي ﻛﻪ‬
‫ﺑﭙﻴﻤﺎﺋﻴﻢ‪ ،‬ﺑﺮاﻳﻤﺎن ﭘﻴﻤﻮده ﺧﻮاﻫﺪ ﺷﺪ‪ .‬اﮔﺮ ﻣﺎدﻳﺎت را در اﻳﻦ دﻧﻴﺎ ﺑﻜﺎرﻳﻢ ﮔﻨﺠﻬﺎي روﺣﺎﻧﻲ ﺑﺎ ارزﺷﻲ وﺻﻒﻧﺎﭘﺬﻳﺮ‬
‫درو ﺧﻮاﻫﻴﻢ ﻛﺮد‪ .‬ﻫﻢﭼﻨﻴﻦ اﻳﻦ ﮔﻔﺘﻪ درﺳﺖ اﺳﺖ ﻛﻪ ﻣﻲﮔﻮﻳﻨﺪ اﮔﺮ ﻧﮕﺎه داري از دﺳﺖ ﺧﻮاﻫﻲ داد‪ ،‬و ﻫﺮ ﭼﻪ‬
‫ﺑﺪﻫﻲ ﺑﻪ دﺳﺖ ﺧﻮاﻫﻲ آورد‪.‬‬

‫خ( ﻣﺜﻞ رﻳﺎﻛﺎر ﻛﻮر )‪(45-39:6‬‬
‫‪ 39:6‬ﺧﺪاوﻧﺪ ﻋﻴﺴﻲ در ﻗﺴﻤﺖ ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺗﻌﻠﻴﻢ داد ﻛﻪ ﺧﺪﻣﺖ ﺷﺎﮔﺮدان ﺧﺪﻣﺖ دادن اﺳﺖ‪ .‬اﻛﻨﻮن او ﻫﺸﺪار‬
‫ﻣﻲدﻫﺪ ﻛﻪ ﻣﻴﺰان ﺑﺮﻛﺖ رﺳﺎﻧﺪن آﻧﻬﺎ ﺑﻪ دﻳﮕﺮان ﺑﻪ وﺿﻌﻴﺖ روﺣﺎﻧﻲ آﻧﻬﺎ ﻣﺤﺪود اﺳﺖ‪ .‬ﻛﻮر ﻧﻤﻲﺗﻮاﻧﺪ ﻛﻮر را‬
‫راﻫﻨﻤﺎﻳﻲ ﻛﻨﺪ‪ ،‬ﻫﺮ دوي آﻧﻬﺎ در ﺣﻔﺮهاي ﺧﻮاﻫﻨﺪ اﻓﺘﺎد‪ .‬ﻫﻨﮕﺎﻣﻲ ﻛﻪ ﭼ ﻴﺰي ﻧﺪارﻳﻢ ﻧﻤﻲﺗﻮاﻧﻴﻢ ﺑﺪﻫﻴﻢ‪ .‬اﮔﺮ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ‬
‫ﺣﻘﺎﻳﻖ ﻣﺴﻠﻢ ﻛﻼم ﺧﺪا ﻛﻮر ﺑﺎﺷﻴﻢ‪ ،‬ﻧﻤﻲﺗﻮاﻧﻴﻢ ﻛﺴﻲ را در ﻣﻮﺿﻮﻋﺎت ﻣﺮﺑﻮط ﺑﻪ ﻛﻼم ﻛﻤﻚ ﻛﻨﻴﻢ‪ .‬اﮔﺮ در زﻧﺪﮔﻲ‬
‫روﺣﺎﻧﻲ ﻣﺎ ﻧﻘﺎط ﺿﻌﻔﻲ وﺟﻮد داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ‪ ،‬ﻣﻄﻤﺌﻨﺎً در زﻧﺪﮔﻲ ﺷﺎﮔﺮدان ﻣﺎ ﻫﻢ ﻧﻘﺎط ﺿﻌﻒ وﺟﻮد ﺧﻮاﻫﺪ داﺷﺖ‪.‬‬
‫‪” 40:6‬ﺷﺎﮔﺮد از ﻣﻌﻠﻢ ﺧﻮﻳﺶ ﺑﻬﺘﺮ ﻧﻴﺴﺖ ﻟﻴﻜﻦ ﻫﺮ ﻛﻪ ﻛﺎﻣﻞ ﺷﺪه ﺑﺎﺷﺪ‪ .‬ﻣﺜﻞ اﺳﺘﺎد ﺧﻮد ﺑﻮد‪ “.‬ﻫﻴﭻ ﻛﺲ‬
‫ﻧﻤﻲﺗﻮاﻧﺪ آﻧﭽﻪ را ﻛﻪ ﻧﻤﻲداﻧﺪ آﻣﻮزش ﺑﺪﻫﺪ‪ .‬او ﻧﻤﻲﺗﻮاﻧﺪ ﻓﺮاﺗﺮ از آﻧﭽﻪ ﺧﻮد ﻛﺴﺐ ﻛﺮده اﺳﺖ ﺑﻪ ﺷﺎﮔﺮدان ﺧﻮد‬
‫ﺑﻴﺎﻣﻮزد‪ .‬ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﻪ آﻧﻬﺎ ﻣﻲآﻣﻮزد‪ ،‬آﻧﻬﺎ ﻧﻴﺰ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﻪ ﺷﺒﺎﻫﺖ او در ﻣﻲآﻳﻨﺪ‪ .‬اﻣﺎ ﻣﺮﺣﻠﻪ رﺷﺪي ﻛﻪ اﺳﺘﺎد ﺑﺪان‬
‫ﻧﺎﻳﻞ ﺷﺪه اﺳﺖ ﺑﺮاي ﺷﺎﮔﺮدان ﻣﺮﺣﻠﻪ ﺑﺎﻻﺗﺮي اﺳﺖ ﻛﻪ او ﻣﻲﺗﻮاﻧﺪ ﺷﺎﮔﺮدان را ﺑﺪان ﺳﻮ ﺳﻮق دﻫﺪ‪ .‬ﻳﻚ داﻧﺶ‬
‫آﻣﻮز ﻫﻨﮕﺎﻣﻲ ﻛﺎﻣﻞ ﻣﻲﺷﻮد ﻛﻪ ﺑﻪ ﺷﺒﺎﻫﺖ اﺳﺘﺎد ﺧﻮد درآﻳﺪ‪ .‬ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ ﻧﻘﺺ و ﻛﺎﺳﺘﻲ در ﺗﻌﻠﻴﻢ و زﻧﺪﮔﻲ اﺳﺘﺎد ﺑﺮ‬
‫زﻧﺪﮔﻲ ﺷﺎﮔﺮدان ﺗﺎﺛﻴﺮﮔﺬار ﺧﻮاﻫﺪ ﺑﻮد‪ ،‬و ﻫﻨﮕﺎﻣﻲ ﻛﻪ آﻣﻮزش ﺑﻪ ﭘﺎﻳﺎن ﻣﻲرﺳﺪ‪ ،‬ﻧﻤﻲﺗﻮان از ﺷﺎﮔﺮدان اﻧﺘﻈﺎر‬
‫داﺷﺖ ﻛﻪ از اﺳﺘﺎد ﺧﻮد ﺳﺒﻘﺖ ﺟﻮﻳﻨﺪ‪.‬‬
‫‪ 42-41:6‬اﻳﻦ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻣﻬﻢ ﺣﺘﻲ ﺑﻪ ﺷﻜﻠﻲ ﺑﺎرزﺗﺮ در ﻣﺜﻞ ﺧﺎر و ﭼﻮب ﺑﻪ ﺗﺼﻮﻳﺮ ﻛﺸﻴﺪه ﺷﺪه اﺳﺖ‪ .‬روزي‬
‫ﻣﺮدي از زﻣﻴﻦ ﺧﺮﻣﻦ ﻛﻮب ﺟﺎﺋﻲ ﻛﻪ داﻧﻪﻫﺎ را ﻣﻲﻛﻮﺑﻨﺪ ﻣﻲﮔﺬرد‪ .‬وزش ﻧﺎﮔﻬﺎﻧﻲ ﺑﺎد ﭘﺮﻛﺎه رﻳﺰي را از زﻣﻴﻦ ﺑﻠﻨﺪ‬
‫ﻛﺮده و آن را ﻣﺴﺘﻘﻴﻤﺎً در ﭼﺸﻢ آن ﺷﺨﺺ ﻣﻲاﻧﺪازد‪ .‬او ﭼﺸﻢ ﺧﻮد را ﻣﻲﻣﺎﻟﺪ ﺗﺎ از اﻳﻦ ﺧﺎر ﺧﻼﺻﻲ ﻳﺎﺑﺪ‪ ،‬اﻣﺎ ﻫﺮ‬
‫ﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻛﻪ ﻣﻲﻣﺎﻟﺪ‪ ،‬ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺧﻮد را آزار ﻣﻲدﻫﺪ‪ .‬ﻟﺤﻈﺎﺗﻲ ﺑﻌﺪ ﺷﺨﺺ دﻳﮕﺮي از راه ﻣﻲرﺳﺪ‪ ،‬و رﻧﺞ و ﻋﺬاب آن‬
‫ﻣﺮد را ﻣﻲﺑﻴﻨﺪ‪ ،‬و ﺑﻪ او ﭘﻴﺸﻨﻬﺎد ﻛﻤﻚ ﻣﻲﻛﻨﺪ‪ .‬اﻣﺎ اﻳﻦ ﻣﺮد ﺧﻮد ﭼﻮﺑﻲ در ﭼﺸﻢ ﺧﻮد دارد! ﺑﻌﻴﺪ اﺳﺖ ﻛﻪ او ﺑﺘﻮاﻧﺪ‬

‫ﺑﻪ آن ﻣﺮد ﻛﻤﻚ ﻛﻨﺪ‪ ،‬زﻳﺮا ﻧﻤﻲﺗﻮاﻧﺪ ﻛﻪ ﺑﺒﻴﻨﺪ ﭼﻪ ﻛﺎر ﻣﻲﻛﻨﺪ‪ .‬درس آﺷﻜﺎري ﻛﻪ ﻣﻲﺗﻮان از اﻳﻦ ﻣﺜﻞ آﻣﻮﺧﺖ اﻳﻦ‬
‫اﺳﺖ ﻛﻪ ﻳﻚ ﻣﻌﻠﻢ ﻧﻤﻲﺗﻮاﻧﺪ از ﻋﻴﺐﻫﺎﺋﻲ ﻛﻪ در زﻧﺪﮔﻲ ﺷﺎﮔﺮدان ﺧﻮد وﺟﻮد دارد ﺳﺨﻦ ﮔﻮﻳﺪ در ﺣﺎﻟﻲ ﻛﻪ‬
‫ﺧﻮد ﻫﻤﺎن ﻋﻴﻮب را ﺑﻪ ﺑﺪﺗﺮﻳﻦ ﺷﻜﻞ ﻣﻤﻜﻦ در زﻧﺪﮔﻲ ﺧﻮد دارد‪ ،‬و آﻧﻬﺎ را ﻧﻤﻲﺑﻴﻨﺪ‪ .‬اﮔﺮ ﻣﻲﺧﻮاﻫﻴﻢ ﺑﻪ دﻳﮕﺮان‬
‫ﻛﻤﻚ ﻛﻨﻴﻢ‪ ،‬زﻧﺪﮔﻲ ﺧﻮد ﻣﺎ ﺑﺎﻳﺪ اﻟﮕﻮ و ﻧﻤﻮﻧﻪاي ﺑﺮاي آﻧﻬﺎ ﺑﺎﺷﺪ‪ .‬واﮔﺮ ﻧﻪ ﺑﻪ ﻣﺎ ﺧﻮاﻫﻨﺪ ﮔﻔﺖ ”اي ﻃﺒﻴﺐ‪ ،‬ﺧﻮد را‬
‫ﺷﻔﺎ ده!“‬
‫‪ 45-43:6‬ﻣﺜﻞ ﭼﻬﺎرﻣﻲ ﻛﻪ ﺧﺪاوﻧﺪ ﺑﻪ ﻛﺎر ﻣﻲﺑﺮد درﺧﺖ و ﻣﻴﻮهﻫﺎﻳﺶ اﺳﺖ‪ .‬ﻳﻚ درﺧﺖ ﻣﻴﻮه ﻣﻲآورد‪ ،‬ﭼﻪ‬
‫ﻧﻴﻜﻮ و ﭼﻪ ﺑﺪ‪ ،‬ﺑﺴﺘﮕﻲ ﺑﻪ ﻧﻮع آن دارد‪ .‬ﻣﺎ از روي ﻧﻮع و ﻛﻴﻔﻴﺖ ﻣﻴﻮهﻫﺎ ﻣﻲﺗﻮاﻧﻴﻢ ﺑﺮ درﺧﺖ ﻗﻀﺎوت ﻛﻨﻴﻢ‪ .‬در‬
‫ﻣﻮرد ﺷﺎﮔﺮدي ﻧﻴﺰ ﭼﻨﻴﻦ اﺳﺖ‪ .‬اﻧﺴﺎﻧﻲ ﻛﻪ از ﻧﻈﺮ اﺧﻼﻗﻲ ﭘﺎك اﺳﺖ و از ﻧﻈﺮ روﺣﺎﻧﻲ در ﺳﻼﻣﺘﻲ ﺑﺴﺮ ﻣﻲﺑﺮد‬
‫ﻣﻲﺗﻮاﻧﺪ از ﺧﺰﻳﻨﻪ ﺧﻮب دل ﺧﻮد ﺑﺮاي دﻳﮕﺮان ﺑﺮﻛﺖ ﺑﻴﺎورد‪ .‬از ﺳﻮي دﻳﮕﺮ اﻧﺴﺎﻧﻲ ﻛﻪ اﺻﻮﻻً ﻧﺎﭘﺎك اﺳﺖ ﺗﻨﻬﺎ‬
‫ﭼﻴﺰ ﺑﺪ ﺑﻴﺮون ﻣﻲآورد‪ .‬ﺑﻨﺎﺑﺮاﻳﻦ در آﻳﺎت ‪ ،45-39‬ﺧﺪاوﻧﺪ از اﻳﻦ ﻣﻮﺿﻮع ﺳﺨﻦ ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ ﻛﻪ ﺧﺪﻣﺖ ﺷﺎﮔﺮدان‬
‫ﺑﺎﻳﺪ ﺧﺪﻣﺖ ﺷﺨﺼﻴﺖ ﺑﺎﺷﺪ‪ .‬آﻧﭽﻪ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻣﻬﻤﺘﺮ از ﺗﻤﺎم ﺳﺨﻨﺎن و اﻋﻤﺎل آﻧﻬﺎ اﺳﺖ‪ .‬ﺛﻤﺮه ﻧﻬﺎﻳﻲ ﺧﺪﻣﺖ آﻧﻬﺎ ﺑﺎ‬
‫ﻫﻮﻳﺖ واﻗﻌﻲ آﻧﻬﺎ )آﻧﭽﻪ ﺧﻮد ﻫﺴﺘﻨﺪ( رﻗﻢ ﺧﻮاﻫﺪ ﺧﻮرد‬

‫د( ﺧﺪاوﻧﺪ اﻃﺎﻋﺖ ﻣﻲﺧﻮاﻫﺪ )‪(49-46:6‬‬
‫‪” 46:6‬ﭼﻮن اﺳﺖ ﻛﻪ ﻣﺮا ﺧﺪاوﻧﺪا ﺧﺪاوﻧﺪا ﻣﻲﮔﻮﻳﻴﺪ و آﻧﭽﻪ ﻣﻲﮔﻮﻳﻢ ﺑﻌﻤﻞ ﻧﻤﻲآورﻳﺪ؟“ واژه ﺧﺪاوﻧﺪ در‬
‫اﻳﻨﺠﺎ ﺑﻪ ﻣﻌﻨﺎي آﻗﺎ اﺳﺖ‪ ،‬ﻳﻌﻨﻲ اﻳﻨﻜﻪ او ﺑﺮ زﻧﺪﮔﻲ ﻣﺎ ﻗﺪرت ﻛﺎﻣﻞ دارد‪ ،‬اﻳﻨﻜﻪ ﻣﺎ ﺑﻪ او ﺗﻌﻠﻖ دارﻳﻢ و ﺑﺎﻳﺪ ﻫﺮ آﻧﭽﻪ‬
‫او ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ اﻧﺠﺎم دﻫﻴﻢ‪ .‬ﺑﻪ راﺳﺘﻲ ﻛﻪ اﻳﻦ ﻣﻮﺿﻮع ﺗﻀﺎد اﺣﻤﻘﺎﻧﻪاي اﺳﺖ ﻛﻪ او را ﺧﺪاوﻧﺪ ﺑﻨﺎﻣﻴﻢ اﻣﺎ از او اﻃﺎﻋﺖ‬
‫ﻧﻜﻨﻴﻢ‪ .‬ﻓﻘﻂ اﻗﺮار ﺑﻪ ﺧﺪاوﻧﺪي او ﻛﺎﻓﻲ ﻧﻴﺴﺖ‪ .‬ﻣﺤﺒﺖ و اﻳﻤﺎن ﺣﻘﻴﻘﻲ اﻃﺎﻋﺖ را ﻧﻴﺰ در ﺧﻮد دارد‪ .‬اﮔﺮ ﺑﻪ آﻧﭽﻪ او‬
‫ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ ﻋﻤﻞ ﻧﻜﻨﻴﻢ‪ ،‬ﻧﻪ او را ﻣﺤﺒﺖ ﻣﻲﻛﻨﻴﻢ و ﻧﻪ ﺑﺪو اﻳﻤﺎن دارﻳﻢ‪.‬‬
‫ﺷﻤﺎ ﻣﺮا ”راه“ ﻣﻲﺧﻮاﻧﻴﺪ ﻟﻴﻜﻦ در ﻣﻦ ﺳﻠﻮك ﻧﻤﻲﻧﻤﺎﻳﻴﺪ‪.‬‬
‫ﺷﻤﺎ ﻣﺮا ”ﺣﻴﺎت“ ﻣﻲﺧﻮاﻧﻴﺪ ﻟﻴﻜﻦ در ﻣﻦ زﻧﺪﮔﻲ ﻧﻤﻲﻛﻨﻴﺪ‬
‫ﺷﻤﺎ ﻣﺮا ”آﻗﺎ“ ﻣﻲﺧﻮاﻧﻴﺪ ﻟﻴﻜﻦ از ﻣﻦ اﻃﺎﻋﺖ ﻧﻤﻲﻛﻨﻴﺪ‬
‫اﮔﺮ ﺗﻮﺑﻴﺨﺘﺎن ﻣﻲﻛﻨﻢ‪ ،‬ﻣﺮا ﺳﺮزﻧﺶ ﻣﻜﻨﻴﺪ‪.‬‬
‫ﺷﻤﺎ ﻣﺮا ”ﻧﺎن“ ﻣﻲﺧﻮاﻧﻴﺪ ﻟﻴﻜﻦ از ﻣﻦ ﺳﻴﺮ ﻧﻤﻲﺷﻮﻳﺪ‬
‫ﺷﻤﺎ ﻣﺮا ”ﺣﻘﻴﻘﺖ“ ﻣﻲﺧﻮاﻧﻴﺪ ﻟﻴﻜﻦ ﺑﻪ ﻣﻦ اﻳﻤﺎن ﻧﻤﻲآورﻳﺪ‬
‫ﺷﻤﺎ ﻣﺮا ”ﺧﺪاوﻧﺪ“ ﻣﻲﺧﻮاﻧﻴﺪ ﻟﻴﻜﻦ ﻣﺮا ﺧﺪﻣﺖ ﻧﻤﻲﻧﻤﺎﻳﻴﺪ‪.‬‬
‫اﮔﺮ ﺗﻮﺑﻴﺨﺘﺎن ﻣﻲﻛﻨﻢ‪ ،‬ﻣﺮا ﺳﺮزﻧﺶ ﻣﻜﻨﻴﺪ‪.‬‬
‫ﺟﻔﺮي اوﻫﺎرا )‪(Geofefry O’Hara‬‬

‫‪ 49-47:6‬ﺧﺪاوﻧﺪ داﺳﺘﺎن دو ﺑﻨﺎ را ﺗﻮﺻﻴﻒ ﻣﻲﻛﻨﺪ‪ ،‬ﺗﺎ ﻫﺮ ﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺮ اﻳﻦ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻣﻬﻢ ﺗﺎﻛﻴﺪ ورزد‪ .‬ﻣﺎ‬

‫ﻣﻌﻤﻮﻻً اﻳﻦ داﺳﺘﺎن را در ﻣﻮرد اﻧﺠﻴﻞ ﺑﻪ ﻛﺎر ﻣﻲﺑﺮﻳﻢ‪ ،‬ﻣﺎ ﻣﻲﮔﻮﻳﻴﻢ ﻣﺮد داﻧﺎ ﺑﻴﺎﻧﮕﺮ ﺷﺨﺼﻲ اﺳﺖ ﻛﻪ اﻳﻤﺎن ﻣﻲآورد‬
‫و ﻧﺠﺎت ﻣﻲﻳﺎﺑﺪ‪ ،‬ﻣﺮد ﻧﺎدان ﻧﻴﺰ ﻫﻤﺎن ﺷﺨﺼﻲ اﺳﺖ ﻛﻪ ﻣﺴﻴﺢ را رد ﻣﻲﻛﻨﺪ و ﮔﻤﺸﺪه اﺳﺖ‪ .‬اﻟﺒﺘﻪ اﻳﻦ ﻛﺎرﺑﺮد‬
‫ﻣﻌﺘﺒﺮي اﺳﺖ اﻣﺎ اﮔﺮ داﺳﺘﺎن را در ﺳﻴﺎق ﻣﺘﻦ ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻧﻤﺎﻳﻴﻢ درﺧﻮاﻫﻴﻢ ﻳﺎﻓﺖ ﻛﻪ ﻣﻌﻨﺎي ﻋﻤﻴﻖﺗﺮي ﻧﻴﺰ در آن وﺟﻮد‬
‫دارد‪.‬‬
‫ﻣﺮد داﻧﺎ ﻛﺴﻲ اﺳﺖ ﻛﻪ ﻧﺰد ﻣﺴﻴﺢ ﻣﻲآﻳﺪ )ﻧﺠﺎت(‪ ،‬ﺳﺨﻨﺎن او را ﻣﻲﺷﻨﻮد )ﺗﻌﻠﻴﻢ( و آﻧﻬﺎ را ﺑﺠﺎ ﻣﻲآورد‬
‫)اﻃﺎﻋﺖ(‪ .‬او ﻫﻤﺎن ﺷﺨﺼﻲ اﺳﺖ ﻛﻪ زﻧﺪﮔﻲ ﺧﻮد را ﺑﺮ ﻣﺒﻨﺎي اﺻﻮل ﺷﺎﮔﺮدي ﻣﺴﻴﺤﻴﺖ ﻛﻪ در اﻳﻦ ﺑﺎب ﻣﻄﺮح‬
‫ﺷﺪه اﺳﺖ‪ ،‬ﺑﻨﺎ ﻣﻲﻛﻨﺪ‪ .‬اﻳﻦ ﻃﺮﻳﻖ ﺻﺤﻴﺢ ﺑﻨﺎي زﻧﺪﮔﻲ ﻣﺤﺴﻮب ﻣﻲﺷﻮد‪ .‬ﻫﻨﮕﺎﻣﻲ ﻛﻪ ﻃﻮﻓﺎن و ﺳﻴﻼب ﺑﻪ ﺧﺎﻧﻪ‬
‫ﻫﺠﻮم ﻣﻲآورﻧﺪ‪ ،‬آن ﭘﺎﺑﺮﺟﺎ ﻣﻲﻣﺎﻧﺪ ﭼﺮا ﻛﻪ ﺑﺮ ﺳﻨﮓ ﺑﻨﺎ ﺷﺪه اﺳﺖ‪ ،‬ﻳﻌﻨﻲ ﺑﺮ ﻣﺴﻴﺢ و ﺗﻌﺎﻟﻴﻢ او‪.‬‬
‫ﻣﺮد ﻧﺎدان آن ﺷﺨﺼﻲ اﺳﺖ ﻛﻪ ﻣﻲﺷﻨﻮد )ﺗﻌﻠﻴﻢ(‪ ،‬اﻣﺎ در ﭘﻴﺮوي از ﺗﻌﺎﻟﻴﻢ ﻛﻮﺗﺎﻫﻲ ﻣﻲورزد )ﻧﺎﻃﺎﻋﺘﻲ(‪ .‬او‬
‫زﻧﺪﮔﻲ ﺧﻮد را ﺑﺮ ﻣﺒﻨﺎي آﻧﭽﻪ در ﻧﻈﺮ ﺧﻮد ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ اﺳﺖ ﺑﻨﺎ ﻣﻲﻛﻨﺪ‪ ،‬و در واﻗﻊ از اﺻﻮل ﻧﻔﺴﺎﻧﻲ اﻳﻦ دﻧﻴﺎ ﭘﻴﺮوي‬
‫ﻣﻲﻛﻨﺪ‪ .‬ﻫﻨﮕﺎﻣﻲ ﻛﻪ ﺗﻮﻓﺎﻧﻬﺎي زﻧﺪﮔﻲ از راه ﻣﻲرﺳﻨﺪ‪ ،‬ﺧﺎﻧﻪ او ﻛﻪ ﺑﻲﺑﻨﻴﺎد اﺳﺖ ﻓﺮو ﻣﻲرﻳﺰد‪ .‬ﺷﺎﻳﺪ ﺟﺎن او در اﻣﺎن‬
‫ﺑﻤﺎﻧﺪ ﻟﻴﻜﻦ زﻧﺪﮔﻴﺶ از دﺳﺖ ﻣﻲرود‪.‬‬
‫ﻣﺮد داﻧﺎ ﻫﻤﺎن اﻧﺴﺎن ﻓﻘﻴﺮ و ﮔﺮﺳﻨﻪ اﺳﺖ‪ ،‬ﻛﻪ ﻣﺎﺗﻢ دارد و ﺟﻔﺎ ﻣﻲﺑﻴﻨﺪ‪-‬ﻫﻤﻪ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﭘﺴﺮ اﻧﺴﺎن‪ .‬دﻧﻴﺎ ﭼﻨﻴﻦ‬
‫ﺷﺨﺼﻲ را ﻧﺎدان ﻣﻲﭘﻨﺪارد‪ .‬اﻣﺎ ﻋﻴﺴﻲ او را داﻧﺎ ﻣﻲﺧﻮاﻧﺪ‪.‬‬
‫ﻣﺮد ﻧﺎدان ﻫﻤﺎن ﺷﺨﺺ ﺛﺮوﺗﻤﻨﺪي اﺳﺖ ﻛﻪ ﺟﺸﻦﻫﺎي ﻣﻔﺼﻞ ﺑﺮﭘﺎ ﻣﻲﻛﻨﺪ و زﻧﺪﮔ ﻴﺶ ﻣﻀﺤﻚ اﺳﺖ‪ ،‬و ﻧﺰد‬
‫ﻫﻤﻪ ﻣﺤﺒﻮب اﺳﺖ‪ .‬دﻧﻴﺎ وي را داﻧﺎ ﻣﻲﻧﺎﻣﺪ‪ .‬اﻣﺎ ﻋﻴﺴﻲ او را ﻧﺎدان ﻣﻲﺧﻮاﻧﺪ‪ .‬ﻟﻮﻗﺎ ‪7‬‬

‫‪-6‬ﭘﺴﺮ اﻧﺴﺎن ﺧﺪﻣﺖ ﺧﻮد را ﮔﺴﺘﺮش ﻣﻲدﻫﺪ )‪(50:9-1:7‬‬
‫اﻟﻒ( ﺷﻔﺎي ﻏﻼم ﻳﻮزﺑﺎﺷﻲ )‪(10-1:7‬‬
‫‪ 3-1:7‬ﻋﻴﺴﻲ ﭘﺲ از اﻳﻨﻜﻪ ﺳﺨﻨﺎن ﺧﻮد را ﺑﻪ ﭘﺎﻳﺎن رﺳﺎﻧﻴﺪ آن ﺟﻤﺎﻋﺖ را ﺗﺮك ﻛﺮده وارد ﻛﻔﺮﻧﺎﺣﻮم ﺷﺪ‪ .‬در‬
‫آﻧﺠﺎ ﻣﺸﺎﻳﺦ ﻳﻬﻮد ﮔﺮد او ﺟﻤﻊ ﺷﺪﻧﺪ‪ ،‬آﻧﻬﺎ آﻣﺪه ﺑﻮدﻧﺪ ﺗﺎ ﺑﺮاي ﻏﻼم ﻏﻴﺮﻳﻬﻮدي ﻳﻮزﺑﺎﺷﻲ درﺧﻮاﺳﺖ ﻛﻤﻚ ﻛﻨﻨﺪ‪.‬‬
‫ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﻲرﺳﺪ ﻛﻪ اﻳﻦ ﻳﻮزﺑﺎﺷﻲ ﺑﻪ ﻃﻮر ﺧﺎص ﻧﺰد ﻳﻬﻮدﻳﺎن ﻣﺤﺒﻮﺑﻴﺖ داﺷﺖ‪ ،‬ﺗﺎ آﻧﺠﺎﺋﻲ ﻛﻪ ﺑﺮاي آﻧﻬﺎ ﻛﻨﻴﺴﻪاي‬
‫ﺳﺎﺧﺘﻪ ﺑﻮد‪ .‬از او ﻧﻴﺰ ﺑﻪ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺗﻤﺎم اﻓﺴﺮان ﻋﻬﺪﺟﺪﻳﺪ ﺑﻪ ﺧﻮﺑﻲ ﻳﺎد ﺷﺪه اﺳﺖ )ﻟﻮﻗﺎ ‪47:23‬؛ اﻋﻤﺎل ‪.(43-1:10‬‬
‫ﺑﻪ ﻧﺪرت ﻣﻲﺗﻮان ارﺑﺎﺑﻲ را دﻳﺪ ﻛﻪ ﺑﻪ ﻣﺎﻧﻨﺪ اﻳﻦ ﻳﻮزﺑﺎﺷﻲ ﺑﺎ ﻣﻬﺮﺑﺎﻧﻲ ﺑﻪ ﻏﻼم ﺧﻮد ﺗﻮﺟﻪ ﻧﻤﺎﻳﺪ‪ .‬ﻫﻨﮕﺎﻣﻲ ﻛﻪ آن‬
‫ﻏﻼم ﻣﺮﻳﺾ ﺷﺪ‪ ،‬ﻳﻮزﺑﺎﺷﻲ از ﻣﺸﺎﻳﺦ ﻳﻬﻮد ﺧﻮاﺳﺖ ﺗﺎ از ﻋﻴﺴﻲ ﺧﻮاﻫﺶ ﻛﻨﻨﺪ ﻛﻪ او را ﺷﻔﺎ دﻫﺪ‪ .‬ﺗﺎ آﻧﺠﺎ ﻛﻪ‬
‫ﻣﻲداﻧﻴﻢ اﻳﻦ اﻓﺴﺮ روﻣﻲ ﺗﻨﻬﺎ ﻛﺴﻲ اﺳﺖ ﻛﻪ ﺑﺮاي ﻳﻚ ﻏﻼم از ﻋﻴﺴﻲ ﺑﺮﻛﺖ ﻃﻠﺒﻴﺪ‪.‬‬
‫‪ 7-4:7‬ﺑﺮاي ﻣﺸﺎﻳﺦ ﻗﻮم ﻗﺮار ﮔﺮﻓﺘﻦ در ﭼﻨﻴﻦ ﻣﻮﻗﻌﻴﺘﻲ ﺑﺴﻴﺎر ﻏﺮﻳﺐ ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﻲرﺳﻴﺪ‪ .‬آﻧﻬﺎ ﺑﻪ ﻋﻴﺴﻲ اﻳﻤﺎن‬
‫ﻧﺪاﺷﺘﻨﺪ‪ ،‬اﻣﺎ ﺑﺎ اﻳﻦ ﺣﺎل دوﺳﺘﻲ آﻧﻬﺎ ﺑﺎ ﻳﻮزﺑﺎﺷﻲ ﺳﺒﺐ ﺷﺪ ﺑﻪ ﻫﻨﮕﺎم ﻧﻴﺎز ﺳﻮي ﻋﻴﺴﻲ آﻳﻨﺪ‪ .‬آﻧﻬﺎ در ﻣﻮرد ﻳﻮزﺑﺎﺷﻲ‬
‫ﮔﻔﺘﻨﺪ ﻛﻪ او ﻣﺴﺘﺤﻖ اﺳﺖ‪ .‬اﻣﺎ ﻫﻨﮕﺎﻣﻲ ﻛﻪ ﻳﻮزﺑﺎﺷﻲ ﻋﻴﺴﻲ را دﻳﺪ‪ ،‬ﮔﻔﺖ ”ﻻﻳﻖ ﻧﻴﺴﺘﻢ‪ “،‬ﺑﻪ ﻋﺒﺎرﺗﻲ ”آن ﻗﺪر اﻧﺴﺎن‬

‫ﻣﻬﻤﻲ ﻧﻴﺴﺘﻢ‪“.‬‬
‫ﻃﺒﻖ رواﻳﺖ ﻣﺘﻲ‪ ،‬ﻳﻮزﺑﺎﺷﻲ ﻣﺴﺘﻘﻴﻤﺎً ﻧﺰد ﻋﻴﺴﻲ رﻓﺖ‪ .‬اﻳﻨﺠﺎ در ﻟﻮﻗﺎ‪ ،‬او ﻣﺸﺎﻳﺦ را ﻓﺮﺳﺘﺎد‪ .‬اﺑﺘﺪا او ﻣﺸﺎﻳﺦ را‬
‫ﻓﺮﺳﺘﺎد‪ ،‬ﺳﭙﺲ او ﺧﻮد ﻧﺰد ﻋﻴﺴﻲ رﻓﺖ‪.‬‬
‫ﻓﺮوﺗﻨﻲ و اﻳﻤﺎن ﻳﻮزﺑﺎﺷﻲ ﺑﺴﻴﺎر ﺟﺎﻟﺐ ﺗﻮﺟﻪ اﺳﺖ‪ .‬او ﺧﻮد را ﻻﻳﻖ آن ﻧﺪاﻧﺴﺖ ﻛﻪ ﻋﻴﺴﻲ ﺑﻪ ﺧﺎﻧﻪ او درآﻳﺪ‪ .‬و‬
‫ﻧﻪ او ﺧﻮد را ﻻﻳﻖ داﻧﺴﺖ ﻛﻪ ﺧﻮد ﺷﺨﺼﺎً ﻧﺰد ﻋﻴﺴﻲ آﻳﺪ‪ .‬اﻣﺎ او اﻳﻤﺎن داﺷﺖ ﻛﻪ ﻋﻴﺴﻲ ﻣﻲﺗﻮاﻧﺴﺖ ﺑﺪون اﻳﻨﻜﻪ‬
‫ﺣﻀﻮر ﻓﻴﺰﻳﻜﻲ داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ ﻧﻴﺰ ﺷﻔﺎ دﻫﺪ‪ .‬ﺳﺨﻨﻲ از ﺳﻮي او ﻣﺮض را ﺑﻴﺮون ﻣﻲراﻧﺪ‪.‬‬
‫‪ 8:7‬ﻳﻮزﺑﺎﺷﻲ در اداﻣﻪ ﺳﺨﻨﺎن ﺧﻮد ﭼﻨﻴﻦ ﮔﻔﺖ ﻛﻪ او ﭼﻴﺰﻫﺎﻳﻲ از ﻗﺪرت )ﺣﻜﻢ( و ﻣﺴﺌﻮﻟﻴﺖ ﻣﻲداﻧﺪ‪ .‬او در‬
‫اﻳﻦ زﻣﻴﻨﻪ ﺗﺠﺮﺑﻪ ارزﻧﺪهاي داﺷﺖ‪ .‬او ﺧﻮد زﻳﺮ ﺣﻜﻢ دوﻟﺖ روم ﺑﻮد و اواﻣﺮ دوﻟﺖ را اﺟﺮا ﻣﻲﻛﺮد‪ .‬ﻋﻼوه ﺑﺮ اﻳﻦ‬
‫او ﻟﺸﻜﺮﻳﺎﻧﻲ زﻳﺮ دﺳﺖ ﺧﻮد داﺷﺖ ﻛﻪ داﺋﻤﺎً ﻣﻄﻴﻊ اواﻣﺮ او ﺑﻮدﻧﺪ‪ .‬او ﻣﻲداﻧﺴﺖ ﻛﻪ ﻗﺪرت ﻋﻴﺴﻲ ﺑﺮ ﻣﺮض ﺑﻪ‬
‫ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻗﺪرت دوﻟﺖ روم ﺑﺮ او و ﻗﺪرت او ﺑﺮ ﮔﻤﺎﺷﺘﮕﺎن ﺧﻮد ﺑﻮد‪.‬‬
‫‪ 10-9:7‬ﺟﺎي ﺗﻌﺠﺐ ﻧﺒﻮد ﻛﻪ ﻋﻴﺴﻲ از اﻳﻤﺎن ﻳﻮزﺑﺎﺷﻲ ﻏﻴﺮ ﻳﻬﻮدي ﺗﻌﺠﺐ ﻧﻤﺎﻳﺪ‪ .‬در اﺳﺮاﺋﻴﻞ ﻛﺴﻲ ﻧﺒﻮد ﻛﻪ‬
‫ﭼﻨﻴﻦ ﺟﺴﻮراﻧﻪ ﺣﺎﻛﻤﻴﺖ ﻣﻄﻠﻖ ﻣﺴﻴﺢ را اﻋﺘﺮاف ﻛﺮده ﺑﺎﺷﺪ‪ .‬ﻫﻴﭽﮕﺎه ﭼﻨﻴﻦ اﻳﻤﺎن ﻋﻈ ﻴﻤﻲ ﺑﻲﭘﺎداش ﻧﺨﻮاﻫﺪ ﺑﻮد‪.‬‬
‫ﻫﻨﮕﺎﻣﻲ ﻛﻪ آﻧﺎن ﺑﻪ ﺧﺎﻧﻪ ﻳﻮزﺑﺎﺷﻲ ﺑﺎزﮔﺸﺘﻨﺪ‪ ،‬آن ﻏﻼم را ﻛﺎﻣﻼً ﺻﺤﻴﺢ ﻳﺎﻓﺘﻨﺪ‪.‬‬
‫ﺑﻪ ﻫﻨﮕﺎم ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ اﻧﺎﺟﻴﻞ ﻣﻲﺑﻴﻨﻴﻢ ﻛﻪ ﻋﻴﺴﻲ دو ﺑﺎر ﺗﻌﺠﺐ ﻧﻤﻮد و اﻳﻦ واﻗﻌﻪ ﻳﻜﻲ از آن دو ﺑﻪ ﺷﻤﺎر ﻣﻲآﻳﺪ‪ .‬او‬
‫از اﻳﻤﺎن اﻳﻦ ﻳﻮزﺑﺎﺷﻲ ﻏﻴﺮﻳﻬﻮدي ﺷﮕﻔﺖزده ﺷﺪ‪ ،‬و از ﺳﻮي دﻳﮕﺮ از ﺑﻲاﻳﻤﺎﻧﻲ اﺳﺮاﺋﻴﻞ ﺗﻌﺠﺐ ﻧﻤﻮد )ﻣﺮﻗﺲ‬
‫‪.(6:6‬‬

‫ب( زﻧﺪه ﻛﺮدن ﭘﺴﺮ ﺑﻴﻮه زن )‪(17-11:7‬‬
‫‪ 15-11:7‬ﻧﺎﺋﻴﻦ ﺷﻬﺮ ﻛﻮﭼﻜﻲ در ﺟﻨﻮب ﻏﺮﺑﻲ ﻛﻔﺮﻧﺎﺣﻮم ﺑﻮد‪ .‬ﻫﻨﮕﺎﻣﻲ ﻛﻪ ﻋﻴﺴﻲ ﺑﻪ ﺷﻬﺮ ﻧﺰدﻳﻚ ﻣﻲﺷﺪ‪،‬‬
‫ﮔﺮوﻫﻲ از ﻣﺮدم را دﻳﺪ ﻛﻪ ﺟﻬﺖ ﺧﺎﻛﺴﭙﺎري از ﺷﻬﺮ ﺑﻴﺮون ﻣﻲآﻳﻨﺪ‪ .‬اﻳﻦ ﻋﺰاداري ﺑﺮاي ﻳﮕﺎﻧﻪ ﭘﺴﺮ ﺑﻴﻮه زﻧﻲ ﺑﻮد‪.‬‬
‫دل ﺧﺪاوﻧﺪ ﺑﺮاي آن ﻣﺎدر ﺑﻲﻛﺲ ﺳﻮﺧﺖ‪-‬ﻋﻴﺴﻲ ﺗﺎﺑﻮﺗﻲ را ﻛﻪ در آن ﺟﺴﺪ ﺣﻤﻞ ﻣﻲﺷﺪ ﻟﻤﺲ ﻧﻤﻮد‪-‬ﺗﺎ ﺗﺸﻴﻴﻊ‬
‫ﺟﻨﺎزه را ﻣﺘﻮﻗﻒ ﻧﻤﺎﻳﺪ‪-‬و ﺑﻪ آن ﺟﻮان ﮔﻔﺖ ﻛﻪ ﺑﺮﺧﻴﺰد‪ .‬ﺑﻼﻓﺎﺻﻠﻪ ﺣﻴﺎت ﺑﻪ ﭘﻴﻜﺮ آن ﺟﻮان ﺑﺎزﮔﺸﺖ‪ ،‬و او راﺳﺖ‬
‫ﺑﻨﺸﺴﺖ‪ .‬ﺳﭙﺲ ﺗﻨﻬﺎ ﻛﺴﻲ ﻛﻪ ﺑﺮ ﻣﺮگ و ﻫﻢﭼﻨﻴﻦ ﺑﺮ ﻣﺮض ﻗﺪرت داﺷﺖ ﭘﺴﺮ را ﺑﻪ ﻣﺎدرش ﺳﭙﺮد‪.‬‬
‫‪ 17-16:7‬ﺧﻮف ﻣﺮدم را ﻓﺮاﮔﺮﻓﺖ‪ .‬آﻧﻬﺎ ﻣﻌﺠﺰه ﺑﺴﻴﺎر ﻋﻈﻴﻤﻲ را ﻣﺸﺎﻫﺪه ﻛﺮده ﺑﻮدﻧﺪ‪ ،‬ﻣﺮدهاي زﻧﺪه ﮔﺸﺘﻪ ﺑﻮد‪.‬‬
‫آﻧﻬﺎ اﻳﻤﺎن آوردﻧﺪ ﻛﻪ ﺧﺪاوﻧﺪ ﻋﻴﺴﻲ ﻧﺒﻲ اي ﺑﺰرگ اﺳﺖ ﻛﻪ از ﺳﻮي ﺧﺪا ﻓﺮﺳﺘﺎده ﺷﺪه اﺳﺖ‪ .‬اﻣﺎ ﻫﻨﮕﺎﻣﻲ ﻛﻪ‬
‫ﮔﻔﺘﻨﺪ‪” :‬ﺧﺪا از ﻗﻮم ﺧﻮد ﺗﻔﻘﺪ ﻧﻤﻮده اﺳﺖ“ ﺷﺎﻳﺪ ﻫﻨﻮز درك ﻧﻜﺮده ﺑﻮدﻧﺪ ﻛﻪ ﻋﻴﺴﻲ ﺧﻮد‪ ،‬ﺧﺪا ﺑﻮد‪ .‬ﺑﻠﻜﻪ ﭼﻨﻴﻦ‬
‫درﻳﺎﻓﺘﻪ ﺑﻮدﻧﺪ ﻛﻪ ﻣﻌﺠﺰه ﻧﺸﺎﻧﻲ اﺳﺖ از اﻳﻨﻜﻪ ﺧﺪا ﺑﻪ ﻃﺮﻳﻘﻲ ﻏﻴﺮاﻧﺴﺎﻧﻲ در ﻣﻴﺎن آﻧﻬﺎ ﻛﺎر ﻣﻲﻛﻨﺪ‪ ،‬ﺧﺒﺮ اﻳﻦ ﻣﻌﺠﺰه‬
‫در ﺟﻤﻴﻊ آن ﻣﺮزو ﺑﻮم ﻣﻨﺘﺸﺮ ﺷﺪ‪.‬‬
‫ﻛﺘﺎب ﻟﻮﻗﺎي ﻃﺒﻴﺐ اﺣﻴﺎي زﻧﺪﮔﻲ ﺳﻪ ”ﺗﻚ ﻓﺮزﻧﺪ“ ﺗﻮﺳﻂ ﻋﻴﺴﻲ را ﺛﺒﺖ ﻣﻲﻛﻨﺪ‪ ،‬ﭘﺴﺮ ﺑﻴﻮه زن‪ ،‬دﺧﺘﺮ‬

‫ﻳﺎﺋﻴﺮوس )‪ (42:8‬و ﭘﺴﺮ دﻳﻮزده )‪.(38:9‬‬

‫پ( ﭘﺴﺮ اﻧﺴﺎن ﺑﺎر دﻳﮕﺮ ﻣﻨﺎدي ﺧﻮد را ﻣﻄﻤﺌﻦ ﻣﻲﺳﺎزد )‪(23-18:7‬‬
‫‪ 20-18:7‬اﺧﺒﺎر ﻣﻌﺠﺰات ﻋﻴﺴﻲ ﺑﻪ ﮔﻮش ﻳﺤﻴﻲ ﺗﻌﻤﻴﺪدﻫﻨﺪه ﻛﻪ در زﻧﺪان ﻗﺼﺮ ﻣﻜﺎرﻳﻮس‪ ،‬در ﺳﺎﺣﻞ ﻏﺮﺑﻲ‬
‫درﻳﺎي ﻣﺮده ﮔﺮﻓﺘﺎر ﺑﻮد رﺳﻴﺪ‪ .‬اﮔﺮ ﻋﻴﺴﻲ واﻗﻌﺎً ﻫﻤﺎن ﻣﺴﻴﺤﺎ ﺑﻮد‪ ،‬ﭘﺲ ﭼﺮا او ﻗﺪرت ﺧﻮد را ﺑﻪ ﻛﺎر ﻧﮕﺮﻓﺖ ﺗﺎ‬
‫ﻳﺤﻴﻲ را از دﺳﺖ ﻫﻴﺮودﻳﺲ رﻫﺎﻳﻲ ﺑﺨﺸﺪ؟ از اﻳﻦ رو ﻳﺤﻴﻲ دو ﻧﻔﺮ از ﺷﺎﮔﺮدان ﺧﻮد را ﻧﺰد ﻋﻴﺴﻲ ﻓﺮﺳﺘﺎد ﺗﺎ از‬
‫او ﺑﭙﺮﺳﻨﺪ ﻛﻪ آﻳﺎ او واﻗﻌﺎً ﻫﻤﺎن ﻣﺴﻴﺢ اﺳﺖ‪ ،‬ﻳﺎ اﻳﻨﻜﻪ ﻣﻨﺘﻈﺮ دﻳﮕﺮي ﺑﺎﺷﻨﺪ‪ .‬ﺑﺮاي ﻣﺎ ﻋﺠﻴﺐ ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﻲرﺳﺪ ﻛﻪ‬
‫ﺣﺘﻲ ﻣﺴﻴﺤﺎ ﺑﻮدن ﻋﻴﺴﻲ ﺑﺮاي ﻳﺤﻴﻲ ﺳﺌﻮال ﺑﻮد‪ .‬اﻣﺎ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻴﻢ ﻛﻪ ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ اﻧﺴﺎنﻫﺎ از اﻧﺪك‬
‫ﻟﻐﺰﺷﻬﺎي اﻳﻤﺎن رﻧﺞ ﻣﻲﺑﺮﻧﺪ‪ .‬ﻣﺸﻘﺖﻫﺎي ﺟﺴﻢ ﻧﻴﺰ ﻣﻲﺗﻮاﻧﺪ ﺑﻪ ﻓﺸﺎرﻫﺎي ﺷﺪﻳﺪ ذﻫﻨﻲ ﻣﻨﺠﺮ ﺷﻮد‪.‬‬
‫‪ 23-21:7‬ﻋﻴﺴﻲ ﺑﺎ ﻳﺎدآوري اﻳﻦ ﻣﻮﺿﻮع ﻛﻪ او ﻫﻤﺎن ﻣﻌﺠﺰاﺗﻲ را اﻧﺠﺎم ﻣﻲدﻫﺪ ﻛﻪ اﻧﺒﻴﺎ ﭘﻴﺸﮕﻮﻳﻲ ﻛﺮده ﺑﻮدﻧﺪ‬
‫ﻛﻪ ﻣﺴﻴﺢ اﻧﺠﺎم ﺧﻮاﻫﺪ داد ﺑﻪ ﺳﺌﻮال ﻳﺤﻴﻲ ﭘﺎﺳﺦ ﮔﻔﺖ )اﺷﻌﻴﺎ ‪ 5:35‬و ‪ .(1:61 ،6‬ﭘﺲ ﺑﻪ ﻋﻨﻮان ﺧﺘﻢ ﻛﻼم ﺑﻪ‬
‫ﻳﺤﻴﻲ ﮔﻔﺖ ”ﺧﻮﺷﺎ ﺑﻪ ﺣﺎل ﻛﺴﻲ ﻛﻪ در ﻣﻦ ﻟﻐﺰش ﻧﺨﻮرد‪ “.‬اﻳﻦ ﺳﺨﻦ را ﻣﻲﺗﻮان ﺑﻪ ﻣﺜﺎﺑﻪ ﺗﻮﺑﻴﺦ ﺑﺮاي ﻳﺤﻴﻲ‬
‫ﺑﺮﺷﻤﺮد‪ ،‬ﻳﺤﻴﻲ از اﻳﻨﻜﻪ ﻋﻴﺴﻲ ﻧﺘﻮاﻧﺴﺘﻪ ﺑﻮد ﻋﻨﺎن ﻗﺪرت را ﺑﻪ دﺳﺖ ﮔﻴﺮد و ﺧﻮد را آﻧﭽﻨﺎﻧﻜﻪ ﻣﺮدم اﻧﺘﻈﺎر داﺷﺘﻨﺪ‬
‫آﺷﻜﺎر ﺳﺎزد‪ ،‬ﻟﻐﺰش ﺧﻮرده ﺑﻮد‪ .‬اﻣﺎ ﻣﻲﺗﻮان آن را ﻫﺸﺪاري ﺑﺮاي ﻳﺤﻴﻲ داﻧﺴﺖ ﺗﺎ اﻳﻤﺎن ﺧﻮد را ﺗﺮك ﻧﻜﻨﺪ‪.‬‬
‫ﺳﻲ‪ .‬ﺟﻲ ﻣﻮر )‪ (C. G. Moore‬ﭼﻨﻴﻦ ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ‪:‬‬
‫ﻫﻤﺎن ﺳﺎﻋﺖ ﺑﺮاي ﻣﻦ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﻪ ﻣﻌﻨﺎي ﺳﺎﻋﺖ اﻳﻤﺎن اﺳﺖ ﺗﺎ اﻳﻨﻜﻪ ﻋﻴﺴﻲ ﺷﻮاﻫﺪ ﻗﺪرت ﺧﻮد را اﻓﺰاﻳﺶ دﻫﺪ و آن را ﺑﻪ ﻛﺎر‬
‫ﻧﺒﻨﺪد‪ ...‬ﻫﻨﮕﺎﻣﻲ ﻛﻪ ﭘﻴﺎمآوران ﻳﺤﻴﻲ ﺑﺎز ﻣﻲﮔﺮدﻧﺪ و ﻣﻲﮔﻮﻳﻨﺪ ‪” :‬آري‪ ،‬او ﻗﺪرت ﺗﺎم دارد‪ ،‬و ﻫﻤﺎن ﻛﺴﻲ اﺳﺖ ﻛﻪ ﺗﻮ ﻣﻲﭘﻨﺪاﺷﺘﻲ‪،‬‬
‫اﻣﺎ او از اﻳﻨﻜﻪ ﺗﻮ را از زﻧﺪان ﺑﻴﺮون آورد ﺳﺨﻨﻲ ﻧﮕﻔﺖ‪ “...‬ﺑﻪ راﺳﺘﻲ ﻓﻴﺾ اﻓﺰوﻧﻲ ﻣﻲﻃﻠﺒﺪ‪ ،‬ﻧﻪ ﻫﻴﭻ ﺗﻮﺻﻴﻔﻲ‪ ،‬اﻳﻤﺎن ﺗﻘﻮﻳﺖ‬
‫ﻣﻲﺷﻮد‪ ،‬درﻫﺎي زﻧﺪان ﻫﻤﭽﻨﺎن ﺑﺴﺘﻪ ﻣﻲﻣﺎﻧﺪ‪ ،‬و ﭘﺲ اﻳﻦ ﭘﻴﺎم ”ﺧﻮﺷﺎ ﺑﻪ ﺣﺎل ﻛﺴﻲ ﻛﻪ ﻟﻐﺰش ﻧﺨﻮرد‪ “.‬ﺗﻤﺎم ﻣﺎﺟﺮا اﻳﻦ اﺳﺖ‪.‬‬

‫ت( ﭘﺴﺮ اﻧﺴﺎن ﻣﻨﺎدي ﺧﻮد را ﺗﺤﺴﻴﻦ ﻣﻲﻛﻨﺪ )‪(29-24:7‬‬
‫‪ 24:7‬ﮔﺮﭼﻪ ﻋﻴﺴﻲ در ﺧﻠﻮت ﺑﻪ ﻳﺤﻴﻲ ﺳﺨﻨﺎﻧﻲ ﻣﻲﮔﻔﺖ‪ ،‬اﻣﺎ در ﻣﻴﺎن ﺟﻤﺎﻋﺖ ﺗﻨﻬﺎ او را ﺗﺤﺴﻴﻦ ﻣﻲﻧﻤﻮد‪.‬‬
‫ﻫﻨﮕﺎﻣﻲ ﻛﻪ ﻣﺮدم ﺑﻪ ﺻﺤﺮاي ﻧﺰدﻳﻚ اردن ﻫﺠﻮم ﻣﻲﺑﺮدﻧﺪ ‪ ،‬اﻧﺘﻈﺎر ﭼﻪ ﭼﻴﺰي را داﺷﺘﻨﺪ؟ آﻳﺎ ﻳﻚ ﺷﺨﺺ ﻓﺮﺻﺖ‬
‫ﻃﻠﺐ ﺳﺴﺖ‪ ،‬دﻣﺪﻣﻲ ﻣﺰاج ﺑﻲﺷﻬﺎﻣﺖ؟ ﻫﻴﭻ ﻛﺲ ﻧﻤﻲﺗﻮاﻧﺴﺖ ﻳﺤﻴﻲ را ﻣﺘﻬﻢ ﻛﻨﺪ ﺑﻪ اﻳﻨﻜﻪ او ﻧﻲاي اﺳﺖ ﻛﻪ از‬
‫ﺑﺎد در ﺟﻨﺒﺶ اﺳﺖ‪.‬‬
‫‪ 25:7‬آﻳﺎ ﺗﻮﻗﻊ داﺷﺘﻨﺪ ﺷﺨﺼﻲ ﻋﻴﺎش‪ ،‬ﺧﻮش ﻟﺒﺎس‪ ،‬ﻏﺮق در ﺗﺠﻤﻞ و آﺳﺎﻳﺶ را ﺑﺒﻴﻨﺪ؟ ﺧﻴﺮ‪ ،‬ﭼﻨﻴﻦ ﺷﺨﺼﻲ‬
‫در ﻗﺼﺮﻫﺎي ﺳﻼﻃﻴﻦ ﭘﺮﺳﻪ ﻣﻲزﻧﺪ و ﺑﻪ دﻧﺒﺎل اﻳﻦ اﺳﺖ ﻛﻪ از ﻋﻴﺎﺷﻲﻫﺎي ﻗﺼﺮ ﻟﺬت ﺑﺮده ﺑﺮاي ﻣﻨﻔﻌﺖ و رﺿﺎي‬
‫ﺧﺎﻃﺮ ﺧﻮد ﭘﻴﻮﺳﺘﻪ ﺑﺎ دﻳﮕﺮان در ارﺗﺒﺎط ﺑﺎﺷﺪ‪.‬‬
‫‪ 26:7‬آﻧﻬﺎ ﺑﺮاي دﻳﺪن ﻧﺒﻲ اﻳﻲ رﻓﺘﻪ ﺑﻮدﻧﺪ‪-‬وﺟﺪان ﻣﺠﺴﻤﻲ ﻛﻪ ﻛﻼم ﺧﺪاي زﻧﺪه را اﻋﻼن ﻣﻲ ﻧﻤﻮد و ﻣﻬﻢ ﻧﺒﻮد‬

‫ﻛﻪ در اﻳﻦ راه ﭼﻪ ﺑﻬﺎﻳﻲ را ﺑﭙﺮدازد‪ .‬ﺑﻪ راﺳﺘﻲ ﻛﻪ او از ﻧﺒﻲ ﻫﻢ ﺑﺰرﮔﺘﺮ ﺑﻮد‪.‬‬
‫‪ 27:7‬او ﺧﻮد ﻣﻮﺿﻮع ﻧﺒﻮت ﺑﻮد‪ ،‬و اﻳﻦ اﻓﺘﺨﺎر ﻋﻈﻴﻢ را داﺷﺖ ﻛﻪ ﭘﺎدﺷﺎه را ﺑﻪ دﻳﮕﺮان ﻣﻌﺮﻓﻲ ﻛﻨﺪ‪ .‬ﻋﻴﺴﻲ از‬
‫ﻣﻼﻛﻲ ‪ 1:3‬ﻧﻘﻞ ﻛﺮد ﺗﺎ ﻧﺸﺎن دﻫﺪ ﻛﻪ ﻋﻬﺪﻋﺘﻴﻖ ﻇﻬﻮر ﻳﺤﻴﻲ را وﻋﺪه داده اﺳﺖ‪ ،‬اﻣﺎ او در ﻧﻘﻞ ﺧﻮد‪ ،‬ﺗﻐﻴﻴﺮ زﻳﺒﺎﻳﻲ‬
‫در ﺿﻤﺎﻳﺮ اﻧﺠﺎم داده اﺳﺖ‪ .‬در ﻣﻼﻛﻲ ‪ 1:3‬ﭼﻨﻴﻦ ﻣﻲﺧﻮاﻧﻴﻢ ”اﻳﻨﻚ‪ ،‬ﻣﻦ رﺳﻮل ﺧﻮد را ﺧﻮاﻫﻢ ﻓﺮﺳﺘﺎد‪ ،‬او ﻃﺮﻳﻖ‬
‫را ﭘﻴﺶ روي ﻣﻦ ﻣﻬﻴﺎ ﺧﻮاﻫﺪ ﺳﺎﺧﺖ‪ “.‬اﻣﺎ ﻋﻴﺴﻲ اﻳﻦ آﻳﻪ را ﭼﻨﻴﻦ ﻧﻘﻞ ﻛﺮد‪” ،‬اﻳﻨﻚ ﻣﻦ رﺳﻮل ﺧﻮد را ﭘﻴﺶ روي‬
‫ﺗﻮ ﻣﻲﻓﺮﺳﺘﻢ ﺗﺎ راه ﺗﻮ را ﭘﻴﺶ ﺗﻮ ﻣﻬﻴﺎ ﺳﺎزد‪ “.‬ﺿﻤﻴﺮ ﻣﻦ ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺑﻪ ﺗﻮ ﺷﺪ‪.‬‬
‫ﮔﺎدت )‪ (gadet‬اﻳﻦ ﺗﻐﻴﻴﺮ را ﭼﻨﻴﻦ ﺷﺮح داده اﺳﺖ‪:‬‬
‫از دﻳﺪﮔﺎه اﻧﺒﻴﺎ‪ ،‬ﺷﺨﺼﻲ ﻛﻪ ﻣﻲﻓﺮﺳﺘﺎد و ﻛﺴﻲ ﻛﻪ ﭘﻴﺶ از وي ﺑﺎﻳﺪ راه آﻣﺎده ﻣﻲﺷﺪ ﻫﺮ دو ﻳﻚ ﺷﺨﺼﻴﺖ ﺑﻮدﻧﺪ‪ ،‬ﻳﻌﻨﻲ ﻳﻬﻮه‪ .‬در‬
‫ﻣﻼﻛﻲ ﭘﻴﺶ روي ﻣﻦ ﻧﻴﺰ ﭼﻨﻴﻦ اﺳﺖ‪ .‬اﻣﺎ ﻋﻴﺴﻲ ﻛﻪ از ﺧﻮد ﺳﺨﻦ ﻣﻲﮔﻔﺖ‪ ،‬ﻫﻴﭽﮕﺎه ﺧﻮد را ﺑﺎ ﭘﺪر ﻳﻜﻲ ﻧﻤﻲداﻧﺴﺖ و ﺗﻤﺎﻳﺰي‬
‫ﻻزم ﺑﻮد‪ .‬ﻳﻬﻮه در اﻳﻨﺠﺎ از ﺧﻮد ﺳﺨﻦ ﻧﻤﻲﮔﻮﻳﺪ‪ ،‬ﺑﻠﻜﻪ ﻳﻬﻮه از ﻋﻴﺴﻲ ﺳﺨﻦ ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ‪ ،‬از ﻫﻤﻴﻦ رو ﻣﻘﺼﻮد از ﭘﻴﺶ روي ﺗﻮ‬
‫ﻫﻤﻴﻦ اﺳﺖ‪ .‬ﭼﺮا ﺑﺎﻳﺪ ﺑﭙﺬﻳﺮﻳﻢ ﻛﻪ‪ ،‬ﺑﻨﺎ ﺑﺮ دﻳﺪﮔﺎه اﻧﺒﻴﺎ و ﻫﻢﭼﻨﻴﻦ ﻋﻴﺴﻲ‪ ،‬ﻇﻬﻮر ﻣﺴﻴﺢ ﻫﻤﺎن ﻇﻬﻮر ﻳﻬﻮه اﺳﺖ؟‬

‫‪ 28:7‬ﻋﻴﺴﻲ در اداﻣﻪ ﺳﺨﻨﺎن ﺧﻮد ﻳﺤﻴﻲ را ﺗﺤﺴﻴﻦ ﻛﺮده و ﺑﻪ ﺗﺎﻛﻴﺪ ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ ﻛﻪ از اوﻻد زﻧﺎن ﻧﺒﻲ اﻳﻲ ﺑﺰرﮔﺘﺮ‬
‫از ﻳﺤﻴﻲ ﺗﻌﻤﻴﺪدﻫﻨﺪه ﻧﻴﺴﺖ‪ .‬اﻳﻦ ﺑﺮﺗﺮي ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﺷﺨﺼﻴﺖ او ﻧﻴﺴﺖ ﺑﻠﻜﻪ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﺟﺎﻳﮕﺎﻫﻲ ﻛﻪ ﺑﻪ ﻋﻨﻮان‬
‫ﻧﺪادﻫﻨﺪه ﻣﺴﻴﺢ دارد‪ .‬اﻧﺴﺎنﻫﺎي دﻳﮕﺮي ﻧﻴﺰ ﺑﻮدﻧﺪ ﻛﻪ ﺑﻪ ﻣﺎﻧﻨﺪ او در ﺗﻌﺼﺐ‪ ،‬ﺷﻬﺮت و ﭘﺎرﺳﺎﻳﻲ ﺑﺰرگ ﺑﻮدﻧﺪ‪ .‬اﻣﺎ‬
‫ﻫﻴﭻﻳﻚ از آﻧﻬﺎ اﻓﺘﺨﺎر اﻋﻼن ﻇﻬﻮر ﭘﺎدﺷﺎه را ﻧﺪاﺷﺖ‪ .‬ﻳﺤﻴﻲ در اﻳﻦ زﻣﻴﻨﻪ ﻫﻤﺘﺎﻳﻲ ﻧﺪاﺷﺖ‪ .‬ﺑﺎ اﻳﻦ ﺣﺎل ﺧﺪاوﻧﺪ ﺑﻪ‬
‫ﮔﻔﺘﻪ ﺧﻮد اﻓﺰود ﻛﻪ در ﻣﻠﻜﻮت ﺧﺪا ﻛﻮﭼﻜﺘﺮﻳﻦ از ﻳﺤﻴﻲ ﺑﺰرﮔﺘﺮ اﺳﺖ‪ .‬ﺑﻬﺮهﻣﻨﺪ ﺷﺪن از ﺑﺮﻛﺎت ﻣﻠﻜﻮت ﺣﺘﻲ از‬
‫اﻋﻼن ﻣﻠﻜﻮت ﺧﺪا ﭘﻴﺶ روي ﻣﺴﻴﺢ ﻫﻢ ﺑﺰرﮔﺘﺮ اﺳﺖ‪.‬‬
‫‪ 29:7‬اﺣﺘﻤﺎﻻً در آﻳﻪ ‪ 29‬ﻋﻴﺴﻲ ﻫﻨﻮز ﺑﻪ ﺳﺨﻨﺎن ﺧﻮد اداﻣﻪ ﻣﻲداد‪ .‬او اﺳﺘﻘﺒﺎﻟﻲ ﻛﻪ از ﻣﻮﻋﻈﻪ ﻳﺤﻴﻲ ﺷﺪ را‬
‫ﻳﺎدآوري ﻣﻲﻛﻨﺪ‪ .‬ﺗﻤﺎﻣﻲ ﻗﻮم و ﮔﻨﺎﻫﻜﺎراﻧﻲ ﻛﻪ ﺑﻪ ﮔﻨﺎه ﺧﻮد اﻋﺘﺮاف ﻣﻲﻛﺮدﻧﺪ‪ ،‬ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺑﺎﺟﮕﻴﺮان‪ ،‬ﺗﻮﺑﻪ ﻧﻤﻮده و در‬
‫رود اردن ﺗﻌﻤﻴﺪ ﻳﺎﻓﺘﻨﺪ‪ .‬آﻧﻬﺎ ﺑﺎ اﻳﻤﺎن ﺑﻪ ﭘﻴﻐﺎم ﻳﺤﻴﻲ و ﻋﻤﻞ ﺑﻪ آن ﺧﺪا را ﺗﻤﺠﻴﺪ ﻛﺮدﻧﺪ‪ ،‬ﻳﻌﻨﻲ ﭘﻲ ﺑﺮدﻧﺪ ﻛﻪ ﺧﺪاﺋﻲ‬
‫ﻛﻪ ﻣﻲﺧﻮاﻫﺪ ﻗﻮم اﺳﺮاﺋﻴﻞ ﭘﻴﺶ از اﻳﻨﻜﻪ ﻣﺴﻴﺢ ﺑﺮ آﻧﻬﺎ ﺳﻠﻄﻨﺖ ﻛﻨﺪ ﺗﻮﺑﻪ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ ﺧﺪاي ﻋﺎدﻟﻲ )ﻣﻘﺪﺳﻲ( اﺳﺖ‪.‬‬
‫ﻛﺎرﺑﺮد واژه ﺗﻤﺠﻴﺪ ﻛﺮدن ﺑﻪ وﺿﻮح ﻧﺸﺎن ﻣﻲدﻫﺪ ﻛﻪ ﺑﻪ ﻣﻌﻨﺎي ﻋﺎدل ﺳﺎﺧﺘﻦ ﻧﻴﺴﺖ‪ ،‬ﻫﻴﭻ ﻛﺲ ﻧﻤﻲﺗﻮاﻧﺪ ﺧﺪا را‬
‫ﻋﺎدل ﺳﺎزد‪ .‬ﺑﻠﻜﻪ ﺑﺪان ﻣﻌﻨﺎ اﺳﺖ ﻛﻪ اﺣﻜﺎم و ﺧﻮاﺳﺘﻪﻫﺎي ﺧﺪا ﻧﻴﻜﻮ اﺳﺖ‪.‬‬

‫ث( ﭘﺴﺮ اﻧﺴﺎن ﻧﺴﻞ ﺧﻮد را ﻧﻜﻮﻫﺶ ﻣﻲﻛﻨﺪ )‪.(35-30:7‬‬
‫‪ 34-30:7‬ﻓﺮﻳﺴﻴﺎن و ﻣﻌﻠﻤﺎن ﺷﺮﻳﻌﺖ ﺗﻌﻤﻴﺪ ﻳﺤﻴﻲ را ﻧﭙﺬﻳﺮﻓﺘﻨﺪ‪ ،‬و از اﻳﻦ رو ﻧﻘﺸﻪ ﺧﺪا ﺑﺮاي ﺳﻌﺎدت ﺧﻮد را‬
‫رد ﻧﻤﻮدﻧﺪ‪ .‬در ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺧﻮﺷﻨﻮد ﺳﺎﺧﺘﻦ ﻃﺒﻘﻪاي ﻛﻪ رﻫﺒﺮاﻧﺶ ﭼﻨﻴﻦ اﺷﺨﺎﺻﻲ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻏﻴﺮ ﻣﻤﻜﻦ ﺑﻮد‪ .‬ﻋﻴﺴﻲ آﻧﻬﺎ‬
‫را ﺑﻪ اﻃﻔﺎﻟﻲ ﻛﻪ در ﺑﺎزارﻫﺎ ﻣﺸﻐﻮل ﺑﺎزي ﻫﺴﺘﻨﺪ‪ ،‬ﺗﺸﺒﻴﻪ ﻣﻲﻛﻨﺪ‪ .‬آﻧﻬﺎ ﻧﻪ ﻣﻲﺧﻮاﺳﺘﻨﺪ در ﺟﺸﻦ ﻋﺮوﺳﻲ ﺷﺮﻛﺖ‬
‫ﺟﻮﻳﻨﺪ و ﻧﻪ در ﻣﺮاﺳﻢ ﻋﺰاداري‪ ،‬آﻧﻬﺎ ﮔﻤﺮاه‪ ،‬ﺑﻲﺛﺒﺎت‪ ،‬ﺳﺮﻛﺶ و ﺧﻮدﺳﺮ ﺑﻮدﻧﺪ‪ .‬ﻣﻬﻢ ﻧﺒﻮد ﻛﻪ ﺧﺪا ﭼﻪ ﻧﻮع ﺧﺪﻣﺘﻲ‬
‫در ﻣﻴﺎن آﻧﻬﺎ اﻧﺠﺎم ﻣﻲدﻫﺪ‪ ،‬آﻧﻬﺎ ﺑﻪ ﻫﺮ ﺧﺪﻣﺘﻲ اﻋﺘﺮاض ﻣﻲﻛﺮدﻧﺪ‪ .‬ﻳﺤﻴﻲ ﺗﻌﻤﻴﺪدﻫﻨﺪه اﻟﮕﻮﻳﻲ از ﺑﻲﭘﻴﺮاﻳﮕﻲ‪،‬‬

‫ﭘﺎرﺳﺎﻳﻲ و اﻧﻜﺎر ﻧﻔﺲ ﺑﺮاي آﻧﻬﺎ ﺑﻮد‪ .‬آﻧﻬﺎ اﻳﻦ اﻟﮕﻮ را ﻧﺨﻮاﺳﺘﻨﺪ و از آن ﺧﺮده ﮔﺮﻓﺘﻪ او را دﻳﻮزده ﻧﺎﻣﻴﺪﻧﺪ‪ .‬ﭘﺴﺮ‬
‫اﻧﺴﺎن ﺑﺎ ﺑﺎﺟﮕﻴﺮان و ﮔﻨﺎﻫﻜﺎران ﺧﻮرد و آﺷﺎﻣﻴﺪ‪ ،‬ﺑﻪ ﻋﺒﺎرﺗﻲ ﺧﻮد را ﺑﺎ ﻛﺴﺎﻧﻲ ﻛﻪ ﺑﻬﺮ آﻣﺮزش آﻣﺪه ﺑﻮد ﻳﻜﻲ‬
‫داﻧﺴﺖ‪ .‬اﻣﺎ ﻫﻨﻮز ﻓﺮﻳﺴﻴﺎن ﻧﺎراﺿﻲ ﺑﻮدﻧﺪ‪ ،‬و او را ﭘﺮﺧﻮر و ﺑﺎده ﭘﺮﺳﺖ ﺧﻮاﻧﺪﻧﺪ‪ .‬روزه ﻳﺎ ﺟﺸﻦ ﻋﺰاداري ﻳﺎ‬
‫ﻋﺮوﺳﻲ‪ ،‬ﻳﺤﻴﻲ ﻳﺎ ﻋﻴﺴﻲ‪-‬ﻫﻴﭻ ﭼﻴﺰ و ﻫﻴﭻ ﻛﺲ آﻧﻬﺎ را ﺧﺸﻨﻮد ﻧﺴﺎﺧﺖ!‬
‫راﻳﻞ ﭼﻨﻴﻦ اﻧﺪرز ﻣﻲدﻫﺪ ‪:‬‬
‫ﻣﺎ دﻳﮕﺮ ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺑﻪ دﻧﺒﺎل اﻳﻦ ﺑﺎﺷﻴﻢ ﻛﻪ ﻫﺮ ﺷﺨﺼﻲ را ﺧﺸﻨﻮد ﺳﺎزﻳﻢ‪ .‬ﭼﻨﻴﻦ اﻣﺮي ﻣﺤﺎل و ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ ﺗﻼش در اﻳﻦ راﺳﺘﺎ وﻗﺖ ﺗﻠﻒ‬
‫ﻛﺮدن اﺳﺖ‪ .‬ﻣﺎ ﺑﺎﻳﺪ از اﻳﻨﻜﻪ در اﺛﺮ ﻗﺪﻣﻬﺎي ﻣﺴﻴﺢ راه ﻣﻲروﻳﻢ ﺧﺸﻨﻮد ﺑﺎﺷﻴﻢ‪ ،‬و ﺑﮕﺬارﻳﻢ ﻛﻪ دﻧﻴﺎ ﻫﺮﭼﻪ ﻣﻲﺧﻮاﻫﺪ ﺑﮕﻮﻳﺪ‪ .‬اﮔﺮ‬
‫ﺑﺨﻮاﻫﻴﻢ ﺑﺮﻃﺒﻖ ﺧﻮاﺳﺘﻪﻫﺎي ﺧﻮد ﻋﻤﻞ ﻛﻨﻴﻢ‪ ،‬ﻫﻴﭽﮕﺎه ﻧﻤﻲﺗﻮاﻧﻴﻢ دﻧﻴﺎ را راﺿﻲ ﻛﻨﻴﻢ ﻳ ﺎ ﺳﺨﻨﺎن ﺑﺪﺳﺮﺷﺖ آن را ﺧﺎﻣﻮش ﺳﺎزﻳﻢ‪.‬‬
‫اﺑﺘﺪا از ﻳﺤﻴﻲ ﺗﻌﻤﻴﺪدﻫﻨﺪه ﻋﻴﺐﺟﻮﻳﻲ ﻛﺮدﻧﺪ و ﺳﭙﺲ از ﺧﺪاوﻧﺪ ﻣﺒﺎرك او‪ .‬و ﺗﺎ روزي ﻛﻪ ﺣﺘﻲ ﻳﻜﻲ از ﺷﺎﮔﺮدان اﺳﺘﺎد ﺑﺮ روي‬
‫زﻣﻴﻦ ﺑﺎﺷﺪ اﻳﻦ ﻋﻴﺐﺟﻮﺋﻲ و ﺧﺮدهﮔﻴﺮي اداﻣﻪ ﺧﻮاﻫﺪ داﺷﺖ‪.‬‬

‫‪” 35:7‬اﻣﺎ ﺣﻜﻤﺖ از ﺟﻤﻴﻊ ﻓﺮزﻧﺪان ﺧﻮد ﻣﺼﺪق ﻣﻲﺷﻮد‪ “.‬ﺣﻜﻤﺖ در اﻳﻨﺠﺎ ﻧﻤﺎﻳﺎﻧﮕﺮ ﺧﻮد ﻧﺠﺎتدﻫﻨﺪه‬
‫اﺳﺖ‪ .‬اﻗﻠﻴﺖ ﻛﻮﭼﻚ ﺷﺎﮔﺮدان ﻛﻪ او را ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻨﺪ ﻫﻤﺎن ﻓﺮزﻧﺪان ﺣﻜﻤﺖ ﻫﺴﺘﻨﺪ‪ .‬ﺣﺘﻲ اﮔﺮ ﭼﻪ ﺗﻮده ﻣﺮدم او را‬
‫ﻧﭙﺬﻳﺮﻓﺘﻨﺪ‪ .‬وﻟﻲ ﭘﻴﺮوان ﺣﻘﻴﻘﻲ او ﺑﺎ زﻧﺪﮔﻲ ﺳﺮﺷﺎر از ﻣﺤﺒﺖ‪ ،‬ﺗﻘﺪس و ﻓﺪاﻛﺎري از ﺳﺨﻨﺎن او دﻓﺎع ﻣﻲﻛﻨﻨﺪ‪.‬‬

‫ج( ﺗﺪﻫﻴﻦ ﻧﺠﺎتدﻫﻨﺪه ﺑﻪ دﺳﺖ زﻧﻲ ﮔﻨﺎﻫﻜﺎر )‪(39-36:7‬‬
‫‪ 36:7‬در روﻳﺪاد ﺑﻌﺪي ﻣﺎ ﺗﺼﻮﻳﺮي از ﺣﻜﻤﺘﻲ را ﭘﻴﺶ رو دارﻳﻢ ﻛﻪ ﺗﻮﺳﻂ ﻳﻜﻲ از ﻓﺮزﻧﺪاﻧﺶ ﻳﻌﻨﻲ ﺗﻮﺳﻂ‬
‫زﻧﻲ ﮔﻨﺎﻫﻜﺎر ﺗﺼﺪﻳﻖ ﻣﻲﺷﻮد‪ .‬ﻫﻤﺎن ﻃﻮر ﻛﻪ دﻛﺘﺮ اچ‪ .‬ﺳﻲ‪ .‬وودرﻳﻨﮓ )‪ (Dr. H. C Woodering‬ﺑﻪ ﺻﺮاﺣﺖ در‬
‫اﻳﻦ ﻣﻮرد ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ‪” :‬ﻫﻨﮕﺎﻣﻲ ﻛﻪ ﺧﺪا ﻧﻤﻲﺗﻮاﻧﺪ رﻫﺒﺮان ﻣﺬﻫﺒﻲ را ﻣﺘﻘﺎﻋﺪ ﻧﻤﺎﻳﺪ ﺗﺎ از ﻣﺴﻴﺢ ﻗﺪرداﻧﻲ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ‪ ،‬او‬
‫ﻓﺎﺣﺸﻪﻫﺎ را در اﻳﻦ اﻣﺮ ﺑﻪ ﻛﺎر ﻣﻲﮔﻴﺮد‪ “.‬ﺷﻤﻌﻮن ﻓﺮﻳﺴﻲ از ﻋﻴﺴﻲ ﺧﻮاﺳﺖ ﻛﻪ ﺑﺎ او ﻏﺬا ﺧﻮرد‪ ،‬ﺷﺎﻳﺪ او از روي‬
‫ﻛﻨﺠﻜﺎوي و ﻳﺎ ﺷﺎﻳﺪ از روي ﻋﺪاوت اﻳﻦ ﻛﺎر ﻛﺮد‪.‬‬
‫‪ 38-37:7‬در ﻫﻤﺎن زﻣﺎن زن ﮔﻨﺎﻫﻜﺎري در آن اﺗﺎق ﻇﺎﻫﺮ ﺷﺪ‪ .‬ﻣﺎ ﻧﻤﻲداﻧﻴﻢ او ﭼﻪ ﻛﺴﻲ ﺑﻮد‪ ،‬اﻳﻦ رواﻳﺖ ﻛﻪ او‬
‫ﻣﺮﻳﻢ ﻣﺠﺪﻟ ﻴﻪ اﺳﺖ ﻧﻴﺰ ﻓﺎﻗﺪ ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ ﭘﺸﺘﻮاﻧﻪ ﻛﺘﺎبﻣﻘﺪﺳﻲ اﺳﺖ‪ .‬اﻳﻦ زن ﺷﻴﺸﻪاي ﺳﻔﻴﺪ و ﺷﻔﺎف از ﻋﻄﺮ را ﺑﺎ‬
‫ﺧﻮد آورد‪ .‬ﻋﻴﺴﻲ در ﺣﺎﻟﻲ ﻛﻪ ﻣﺸﻐﻮل ﻏﺬا ﺧﻮردن ﺑﻮد ﺑﻪ ﻧﻴﻤﻜﺖ ﺗﻜﻴﻪ داده و ﺳﺮش ﻧﺰدﻳﻚ ﻣﻴﺰ ﺑﻮد‪ ،‬زن ﻧﺰد‬
‫ﭘﺎﻳﻬﺎﻳﺶ اﻳﺴﺘﺎد‪ .‬ﭘﺎﻳﻬﺎي او را ﺑﻪ اﺷﻚ ﺧﻮد ﺷﺴﺖ‪ ،‬و آﻧﻬﺎ را ﺑﻪ ﻣﻮي ﺳﺮﺧﻮد ﺧﺸﻜﺎﻧﻴﺪ‪ ،‬و ﺑﻪ ﻛﺮات آﻧﻬﺎ را‬
‫ﺑﻮﺳﻴﺪ‪ .‬ﺳﭙﺲ ﺑﺎ ﻋﻄﺮي ﮔﺮاﻧﺒﻬﺎ ﭘﺎﻳﻬﺎي وي را ﺗﺪﻫﻴﻦ ﻧﻤﻮد‪ .‬ﭘﺮﺳﺘﺶ و ﻗﺮﺑﺎﻧﻲ آن زن ﮔﻨﺎه وي را آﺷﻜﺎر ﺳﺎﺧﺖ‬
‫ﻛﻪ ﺣﺘﻲ ﻧﻜﺘﻪ ﻣﺜﺒﺘﻲ ﻫﻢ در او ﻳﺎﻓﺖ ﻧﻤﻲﺷﺪ‪.‬‬
‫‪ 39:7‬دﻳﺪﮔﺎه ﺷﻤﻌﻮن ﻛﺎﻣﻼً ﻓﺮق ﻣﻲ ﻛﺮد‪ .‬او ﻣﻲﭘﻨﺪاﺷﺖ ﻛﻪ اﻧﺒﻴﺎ ﻧﻴﺰ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻪ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻓﺮﻳﺴﻴﺎن ﺧﻮد را از‬
‫ﮔﻨﺎﻫﻜﺎران ﺟﺪا ﺳﺎزﻧﺪ‪ .‬اﮔﺮ ﻋﻴﺴﻲ واﻗﻌﺎً ﻧﺒﻲ ﺑﻮد ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻪ اﻳﻦ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﻣﻲرﺳﻴﺪ ﻛﻪ ﻧﺒﺎﻳﺪ اﺟﺎزه ﻣﻲداد ﻛﻪ ﻳﻚ‬
‫ﮔﻨﺎﻫﻜﺎر اﻳﻦ ﭼﻨﻴﻦ ﺑﻪ وي ﻣﺤﺒﺖ ﻛﻨﺪ ‪.‬‬

‫چ( ﻣﺜﻞ دو ﺑﺪﻫﻜﺎر )‪(50-40:7‬‬
‫‪ 43-40:7‬ﻋﻴﺴﻲ ﻓﻜﺮ او را ﺧﻮاﻧﺪ‪ ،‬و در ﻛﻤﺎل ادب از ﺷﻤﻌﻮن اﺟﺎزه ﺧﻮاﺳﺖ ﺗﺎ ﭼﻴﺰي ﺑﻪ او ﺑﮕﻮﻳﺪ‪ .‬ﺧﺪاوﻧﺪ‬
‫ﺑﺎ ﻣﻬﺎرت ﺗﻤﺎم داﺳﺘﺎن ﻃﻠﺒﻜﺎر و دو ﺑﺪﻫﻜﺎر را ﺑﻴﺎن ﻛﺮد‪ .‬ﻳﻜﻲ ﭘﻨﺠﺎه دﻻر ﺑﺪﻫﻜﺎر ﺑﻮد و دﻳﮕﺮي ﭘﻨﺞ دﻻر‪ .‬ﭼﻮن‬
‫ﻫﻴﭻﻳﻚ از آﻧﻬﺎ ﻧﺘﻮاﻧﺴﺘﻨﺪ ﻗﺮض ﺧﻮد را ادا ﻛﻨﻨﺪ‪ ،‬او ﻫﺮ دو را ﺑﺨﺸﻴﺪ‪ .‬در اﻳﻦ ﻫﻨﮕﺎم ﻋﻴﺴﻲ از ﺷﻤﻌﻮن ﭘﺮﺳﻴﺪ ﻛﻪ‬
‫ﻛﺪاﻣﻴﻚ از دوﺑﺪﻫﻜﺎر وام دﻫﻨﺪه ﺧﻮد را ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﺤﺒﺖ ﺧﻮاﻫﺪ ﻧﻤﻮد‪ .‬ﻣﺮد ﻓﺮﻳﺴﻲ ﺑﻪ درﺳﺘﻲ ﭘﺎﺳﺦ داد ”ﮔﻤﺎن‬
‫ﻣﻲﻛﻨﻢ آﻧﻜﻪ او را زﻳﺎدﺗﺮ ﺑﺨﺸﻴﺪ‪ “.‬او ﺑﺎ اذﻋﺎن ﻛﺮدن اﻳﻦ اﻣﺮ و در اداﻣﻪ ﺳﺨﻨﺎن ﻣﺴﻴﺢ در واﻗﻊ ﺧﻮد را ﻣﺤﻜﻮم‬
‫ﻛﺮد‪.‬‬
‫‪ 47-44:7‬از ﻟﺤﻈﻪاي ﻛﻪ ﺧﺪاوﻧﺪ وارد ﺧﺎﻧﻪ ﺷﺪ آن زن از ﻣﺤﺒﺖ ﺑﻪ ﻣﺴﻴﺢ ﻣﻀﺎﻳﻘﻪ ﻧﻜﺮد‪ .‬در ﻣﻘﺎﺑﻞ ﻓﺮﻳﺴﻲ از‬
‫او ﺑﻪ ﺳﺮدي ﭘﺬﻳﺮاﻳﻲ ﻛﺮد‪ ،‬و ﺣﺘﻲ آداب و رﺳﻮم ﻣﻌﻤﻮل را روا ﻧﺪاﺷﺖ‪ ،‬ﺑﻪ ﻋﻨﻮان ﻣﺜﺎل ﭘﺎﻫﺎي او را ﺑﺸﻮﻳﺪ‪ ،‬روي‬
‫او را ﺑﺒﻮﺳﺪ و ﺑﺮاي ﺗﺪﻫﻴﻦ ﺳﺮش ﺑﻪ او روﻏﻦ دﻫﺪ‪ .‬ﭼﺮا ﭼﻨﻴﻦ ﺑﻮد؟ دﻟﻴﻠﺶ‪ ،‬اﻳﻦ ﺑﻮد ﻛﻪ آن زن در ﺧﻮد اﻳﻦ‬
‫ﺑﺼﻴﺮت را داﺷﺖ ﻛﻪ ﺑﺎﻳﺪ زﻳﺎده ﺑﺨﺸﻴﺪه ﺷﻮد‪ ،‬در ﺣﺎﻟﻲ ﻛﻪ ﺷﻤﻌﻮن اﺻﻼً اﺣﺴﺎس ﻧﻤﻲﻛﺮد ﻛﻪ ﮔﻨﺎﻫﻜﺎر ﺑﺰرﮔﻲ‬
‫اﺳﺖ‪” .‬ﻟﻴﻜﻦ آﻧﻜﻪ آﻣﺮزش ﻛﻤﺘﺮ ﻳﺎﻓﺖ‪ ،‬ﻣﺤﺒﺖ ﻛﻤﺘﺮ ﻣﻲﻧﻤﺎﻳﺪ‪“.‬‬
‫ﻣﻘﺼﻮد ﻋﻴﺴﻲ اﻳﻦ ﻧﺒﻮد ﻛﻪ آن ﻓﺮﻳﺴﻲ ﮔﻨﺎﻫﻜﺎر ﺑﺰرﮔﻲ ﻧﺒﻮد ﺑﻠﻜﻪ او ﺗﺎﻛﻴﺪ ﻧﻤﻮد ﻛﻪ ﺷﻤﻌﻮن ﻫﻴﭽﮕﺎه ﺑﻪ ﮔﻨﺎه‬
‫ﻋﻈﻴﻢ ﺧﻮد اﻋﺘﺮاف ﻧﻜﺮد و ﺑﺨﺸﻴﺪه ﻧﺸﺪ‪ .‬اﮔﺮ ﭼﻨﻴﻦ ﻣﻲﻛﺮد‪ ،‬ﺧﺪاوﻧﺪ را ﻫﻤﭽﻮن آن ﻓﺎﺣﺸﻪ ﻣﺤﺒﺖ ﺑﺴﻴﺎر‬
‫ﻣﻲﻧﻤﻮد‪ .‬ﻫﻤﻪ ﻣﺎ ﮔﻨﺎﻫﻜﺎران ﺑﺰرﮔﻲ ﻫﺴﺘﻴﻢ‪ .‬ﻫﻤﻪ ﻣﺎ ﻣﻲﺗﻮاﻧﻴﻢ از ﺑﺨﺸﺶ ﺑﺰرگ ﺑﻬﺮهﻣﻨﺪ ﺷﻮﻳﻢ‪ .‬ﻫﻤﻪ ﻣﺎ ﻣﻲﺗﻮاﻧﻴﻢ‬
‫ﺧﺪاوﻧﺪ را ﺑﻪ ﺷﺪت ﻣﺤﺒﺖ ﻧﻤﺎﻳﻴﻢ‪.‬‬
‫‪ 48:7‬ﺳﭙﺲ ﻋﻴﺴﻲ آﺷﻜﺎرا ﺑﻪ آن زن اﻋﻼم ﻛﺮد ﻛﻪ ﮔﻨﺎﻫﺎﻧﺶ آﻣﺮزﻳﺪه ﺷﺪ‪ .‬او ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﻣﺤﺒﺘﺶ ﺑﻪ ﻣﺴﻴﺢ‬
‫ﺑﺨﺸﻴﺪه ﻧﺸﺪ‪ ،‬ﺑﻠﻜﻪ ﻣﺤﺒﺖ او ﺣﺎﺻﻞ ﺑﺨﺸﺶ او ﺑﻮد‪ .‬او ﺑﺴﻴﺎر ﻣﺤﺒﺖ ﻧﻤﻮد زﻳﺮا ﻛﻪ ﺑﺴﻴﺎر ﺑﺨﺸﻴﺪه ﺷﺪ‪ .‬ﻋﻴﺴﻲ‬
‫اﻳﻦ ﻓﺮﺻﺖ را ﻏﻨﻴﻤﺖ ﺷﻤﺮد و در ﻧﻈﺮ دﻳﮕﺮان آﻣﺮزش ﮔﻨﺎﻫﺎن وي را اﻋﻼن ﻧﻤﻮد‪.‬‬
‫‪ 50-49:7‬دﻳﮕﺮ ﻣﻬﻤﺎﻧﺎن در دل ﺧﻮد اﻳﻦ ادﻋﺎي ﻣﺴﻴﺢ ﻳﻌﻨﻲ آﻣﺮزش ﮔﻨﺎﻫﺎن را زﻳﺮ ﺳﺌﻮال ﺑﺮدﻧﺪ‪ .‬ﻃﺒﻴﻌﺖ دل‬
‫از ﻓﻴﺾ ﻣﺘﻨﻔﺮ اﺳﺖ‪ .‬اﻣﺎ ﻋﻴﺴﻲ ﺑﺪان زن اﻃﻤﻴﻨﺎن ﺑﺨﺸﻴﺪ ﻛﻪ اﻳﻤﺎﻧﺶ او را ﻧﺠﺎت داده و ﻣﻲﺗﻮاﻧﺪ ﺑﻪ ﺳﻼﻣﺘﻲ رواﻧﻪ‬
‫ﺷﻮد‪ .‬اﻳﻦ ﻣﺴﺎﻟﻪاي اﺳﺖ ﻛﻪ رواﻧﭙﺰﺷﻜﺎن ﻫﻢ از اﻧﺠﺎم آن ﻗﺎﺻﺮﻧﺪ‪ .‬آﻧﻬﺎ ﺳﻌﻲ ﻣﻲﻛﻨﻨﺪ ﻋﻘﺪهﻫﺎي ﺣﺎﺻﻞ از ﻣﻌﺼﻴﺖ‬
‫را ﺗﺸﺮﻳﺢ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ‪ ،‬اﻣﺎ ﻫﻴﭽﮕﺎه ﻧﻤﻲﺗﻮاﻧﻨﺪ ﺷﺎدي و ﺳﻼﻣﺘﻲ را ﻛﻪ ﻋﻴﺴﻲ ﻣﻲدﻫﺪ ﺑﻪ ﺷﺨﺺ ﻫﺪ ﻳﻪ ﻛﻨﻨﺪ‪.‬‬
‫رﻓﺘﺎر ﺧﺪاوﻧﺪﻣﺎن در ﺧﻮردن ﺑﺮ ﺳﺮ ﺳﻔﺮه آن ﻓﺮﻳﺴﻲ ﺑﺎﻋﺚ ﺷﺪه ﻛﻪ ﺑﺮﺧﻲ از ﻣﺴﻴﺤﻴﺎن در دﻓﺎع از ﻋﺎدت وي‬
‫در ﻣﻌﺎﺷﺮت ﺑﺎ ﮔﻨﺎﻫﻜﺎران‪ ،‬ﺷﺮﻛﺖ در ﺗﻔﺮﻳﺤﺎت آﻧﺎن و اﻓﺮاط در ﻋﻴﺎﺷﻲﻫﺎ ﺑﻪ ﺑﻴﺮاﻫﻪ ﺑﺮوﻧﺪ‪ .‬راﻳﻞ ﭼﻨﻴﻦ ﻫﺸﺪار‬
‫ﻣﻲدﻫﺪ‪:‬‬
‫ﻛﺴﺎﻧﻲ ﻛﻪ اﻳﻦ ﭼﻨﻴﻦ اﺳﺘﺪﻻﻟﻲ ﻣﻲﻛﻨﻨﺪ رﻓﺘﺎر ﺧﺪاوﻧﺪﻣﺎن در اﻳﻦ واﻗﻌﻪ را ﻧﻴﺰ ﺑﻪ ﺧﻮﺑﻲ ﺑﻪ ﻳﺎد دارﻧﺪ‪ .‬او ”ﻛﺎر ﭘﺪر“ را ﻧﻴﺰ ﺑﻪ ﻫﻤﺮاه‬
‫ﺧﻮد ﺑﺮ ﺳﺮ ﺳﻔﺮه ﻓﺮﻳﺴﻲ ﺑﺮده ﺑﻮد‪ .‬او ﺑﺮ ﻋﻠﻴﻪ ﮔﻨﺎه ﻓﺮﻳﺴﻲ ﺷﻬﺎدت داد‪ .‬او ذات ﺑﺨﺸﺶ ﻣﺠﺎﻧﻲ ﮔﻨﺎﻫﺎن و راز ﻣﺤﺒﺖ ﺣﻘﻴﻘﻲ ﺑﻪ‬
‫ﺧﻮد را ﺑﺮاي آن ﻓﺮﻳﺴﻲ ﺗﺸﺮﻳﺢ ﻛﺮد‪ .‬او ذات ﺑﺨﺸﺶ اﻳﻤﺎن را آﺷﻜﺎرا ﺑﻴﺎن ﻧﻤﻮد‪ .‬اﮔﺮ ﻣﺴﻴﺤﻴﺎﻧﻲ ﻛﻪ از اﻳﻦ ﻋﻘﻴﺪه ﻳﻌﻨﻲ ﻣﻌﺎﺷﺮت‬
‫ﺑﺎ ﺑﻲ اﻳﻤﺎﻧﺎن ﻃﺮﻓﺪاري ﻣﻲﻛﻨﻨﺪ در ﺧﺎﻧﻪﻫﺎي ﺧﻮد روح ﺧﺪاوﻧﺪ ﻣﺎن را ﻣﻲﺑﻴﻨﻨﺪ‪ ،‬و ﺑﻪ ﻣﺎﻧﻨﺪ او ﺳﺨﻦ ﮔﻔﺘﻪ و رﻓﺘﺎر ﻣﻲﻛﻨﻨﺪ‪،‬‬

‫ﺑﮕﺬارﻳﺪ ﺑﺮ ﻃﺒﻖ ﻫﻤﻴﻦ ﻋﺎدت رﻓﺘﺎر ﻛﻨﻨﺪ‪ .‬اﻣﺎ آﻳﺎ آﻧﺎن ﺑﺮ ﺳﺮ ﻣﻴﺰ آﺷﻨﺎﻳﺎن ﺑﻲاﻳﻤﺎن ﺧﻮد ﺑﻪ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻣﺴﻴﺢ ﺑﺮ ﺳﺮ ﻣﻴﺰ آﺷﻨﺎﻳﺎن ﺑﻲاﻳﻤﺎن‬
‫ﺧﻮد ﺑﻪ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻣﺴﻴﺢ ﺑﺮ ﺳﺮﻣﻴﺰ ﺷﻤﻌﻮن رﻓﺘﺎر ﻛﺮده و ﺳﺨﻦ ﻣﻲﮔﻮﻳﻨﺪ؟ اﻳﻦ ﺳﺌﻮاﻟﻲ اﺳﺖ ﻛﻪ ﺧﻮد آﻧﻬﺎ ﺟﻮاﺑﺶ را ﺑﻪ ﺧﻮﺑﻲ‬
‫ﻣﻲداﻧﻨﺪ‪.‬‬

‫ح( زﻧﺎﻧﻲ ﻛﻪ ﻋﻴﺴﻲ را ﺧﺪﻣﺖ ﻣﻲﻛﺮدﻧﺪ )‪(3-1:8‬‬
‫ﺧﻮب اﺳﺖ ﻛﻪ ﺑﻪ ﻳﺎد داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻴﻢ اﻧﺎﺟﻴﻞ ﺗﻨﻬﺎ وﻗﺎﻳﻊ اﻧﺪﻛﻲ از زﻧﺪﮔﻲ و ﺧﺪﻣﺖ ﺧﺪاوﻧﺪﻣﺎن را در ﺧﻮد‬
‫دارﻧﺪ‪ .‬روحاﻟﻘﺪس اﻳﻦ ﻣﻮﺿﻮﻋﺎت را اﻧﺘﺨﺎب ﻛﺮد‪ ،‬اﻣﺎ ﺑﺴﻴﺎر دﻳﮕﺮ را ﺣﺬف ﻛﺮد‪ .‬در اﻳﻨﺠﺎ ﻋﺒﺎرﺗﻲ ﺑﺴﻴﺎر ﺳﺎده ﺑﻪ‬
‫ﻣﺎ ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ ﻛﻪ ﻋﻴﺴﻲ ﺑﻪ ﻫﻤﺮاه ﺷﺎﮔﺮدان ﺧﻮد در ﻫﺮ ﺷﻬﺮي ودﻫﻲ از ﺟﻠﻴﻞ ﺧﺪﻣﺖ ﻛﺮدﻧﺪ‪ .‬در ﺣﺎﻟﻲ ﻛﻪ او‬
‫ﺧﺒﺮﺧﻮش ﻣﻠﻜﻮت ﺧﺪا را ﺑﺸﺎرت ﻣﻲداد‪ ،‬ﺑﻌﻴﺪ ﻧﻴﺴﺖ ﻛﻪ زﻧﺎﻧﻲ ﻛﻪ ﺗﻮﺳﻂ او ﺑﺮﻛﺖ ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺑﻮدﻧﺪ از ﻧﻈﺮ ﻏﺬا و‬
‫ﻣﺴﻜﻦ ﺑﻪ او ﺧﺪﻣﺖ ﻣﻲﻛﺮدﻧﺪ‪.‬‬
‫ﺑﻪ ﻋﻨﻮان ﻣﺜﺎل زﻧﻲ ﺑﻮد ﺑﻪ ﻧﺎم ﻣﺮﻳﻢ ﻣﻌﺮوف ﺑﻪ ﻣﺠﺪﻟﻴﻪ‪ .‬ﺑﺮﺧﻲ ﺑﺮ اﻳﻦ ﺑﺎورﻧﺪ ﻛﻪ او ﺑﺎﻧﻮﻳﻲ اﺳﻢ و رﺳﻢ دار از‬
‫ﻣﺠﺪل ﺑﻮد‪ .‬در ﻫﺮ ﺻﻮرت‪ ،‬او ﺑﻪ ﻃﺮز ﻋﺠﻴﺒﻲ از ﻫﻔﺖ دﻳﻮ آزاد ﺷﺪه ﺑﻮد‪ .‬زﻧﻲ ﺑﻪ ﻧﺎم ﻳﻮﻧﺎ ﺑﻮد ﻛﻪ ﺷﻮﻫﺮش ﻧﺎﻇﺮ‬
‫ﻫﻴﺮود ﻳﺲ ﺑﻮد‪ .‬ﺳﻮﺳﻦ ﻳﻜﻲ دﻳﮕﺮ ﺑﻮد‪ .‬و زﻧﺎن ﺑﺴﻴﺎر دﻳﮕﺮي ﻧﻴﺰ ﺑﻮدﻧﺪ‪ .‬ﻣﺤﺒﺖ آﻧﻬﺎ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ ﺧﺪاوﻧﺪ ﻣﺎن از‬
‫ﻧﻈﺮﻫﺎ ﭘﻨﻬﺎن ﻧﻤﺎﻧﺪ و ﺛﺒﺖ ﮔﺮدﻳﺪ‪ .‬آﻧﻬﺎ ﺑﻪ ﻫﻨﮕﺎﻣﻲ ﻛﻪ اﻣﻮال ﺧﻮد را ﺑﺎ ﻣﺴﻴﺢ ﺷﺮﻳﻚ ﻣﻲﺷﺪﻧﺪ ﻛﻤﺘﺮ ﺑﻪ اﻳﻦ ﻓﻜﺮ‬
‫ﻣﻲﻛﺮدﻧﺪ ﻛﻪ در ﺗﻤﺎم دوراﻧﻬﺎي ﺑﻌﺪي ﺳﺨﺎوت و ﻣﻴﻬﻤﺎن ﻧﻮازي آﻧﻬﺎ را ﻣﺴﻴﺤﻴﺎن ﺑﺨﻮاﻧﻨﺪ‪.‬‬
‫ﻣﻮﺿﻮع ﺧﺪﻣﺖ ﺧﺪاوﻧﺪ ﺧﺒﺮﺧﻮش ﻣﻠﻜﻮت ﺧﺪا ﺑﻮد‪ .‬ﻣﻠﻜﻮت ﺧﺪا ﺑﻪ ﻣﻌﻨﺎي ﻗﻠﻤﺮو ﻧﻴﺴﺖ ﻛﻪ ﭼﻪ ﻣﺮﺋﻲ و‬
‫ﭼﻪ ﻧﺎﻣﺮﺋﻲ در آﻧﺠﺎ ﺣﺎﻛﻤﻴﺖ ﺧﺪا اﻋﻼن ﻣﻲﺷﻮد‪ .‬ﻣﺘﻲ از واژه ”ﻣﻠﻜﻮت آﺳﻤﺎن“ اﺳﺘﻔﺎده ﻣﻲﻛﻨﺪ‪ ،‬اﻣﺎ ﻣﻘﺼﻮد اﺳﺎﺳﺎً‬
‫ﻳﻜﻲ اﺳﺖ‪ ،‬ﺻﺮﻓﺎً ﺑﺪﻳﻦ ﻣﻌﻨﻲ اﺳﺖ ﻛﻪ ﺧﺪاي ﻣﺘﻌﺎل ﺑﺮ ﻣﻤﺎﻟﻚ آدﻣﻴﺎن ﺣﻜﻤﺮاﻧﻲ ﻣﻲﻛﻨﺪ )دان ‪ (17:4‬ﻳﺎ اﻳﻨﻜﻪ‬
‫آﺳﻤﺎﻧﻬﺎ ﺣﻜﻤﺮاﻧﻲ ﻣﻲﻛﻨﻨﺪ )دان ‪(26:4‬‬
‫ﻣﻠﻜﻮت ﺧﺪا در ﻋﻬﺪﺟﺪﻳﺪ ﻣﺮاﺣﻞ ﻣﺨﺘﻠﻔﻲ از رﺷﺪ دارد‪:‬‬
‫‪ .1‬ﺑﻴﺶ از ﻫﺮ ﭼﻴﺰ‪ ،‬ﻳﺤﻴﻲ ﺗﻌﻤﻴﺪدﻫﻨﺪه اﻋﻼن ﻣﻲﻛﻨﺪ ﻛﻪ ﻣﻠﻜﻮت ﺧﺪا ﻧﺰدﻳﻚ اﺳﺖ )ﻣﺘﻲ ‪.(2-1:3‬‬
‫‪ .2‬ﺳﭙﺲ ﻣﻠﻜﻮت ﺑﻪ ﻃﻮر واﻗﻌﻲ در ﺷﺨﺺ ﭘﺎدﺷﺎه ﺑﺮﻗﺮار ﻣﻲﺷﻮد )”ﻣﻠﻜﻮت ﺧﺪا در ﻣﻴﺎن ﺷﻤﺎ اﺳﺖ“ ﻟﻮﻗﺎ‬
‫‪ (.21:17‬اﻳﻦ ﺧﺒﺮﺧﻮش ﻣﻠﻜﻮت ﺑﻮد ﻛﻪ ﻋﻴﺴﻲ اﻋﻼم ﻧﻤﻮد‪ .‬او ﺧﻮد را ﭘﺎدﺷﺎه اﺳﺮاﺋﻴﻞ ﻣﻌﺮﻓﻲ ﻧﻤﻮد )ﻟﻮﻗﺎ‬
‫‪.(3:23‬‬
‫‪ .3‬ﺳﭙﺲ ﻣﻲﺑﻴﻨﻴﻢ ﻛﻪ ﻣﻠﻜﻮت ﺧﺪا از ﺳﻮي ﻣﻠﺖ اﺳﺮاﺋﻴﻞ رد ﻣﻲﺷﻮد )ﻟﻮﻗﺎ ‪14:19‬؛ ﻳﻮﺣﻨﺎ ‪.(15:19‬‬
‫‪ .4‬اﻣﺮوزه ﻣﻠﻜﻮت ﺧﺪا ﻳﻚ راز اﺳﺖ )ﻣﺘﻲ ‪ .(11:13‬ﻣﺴﻴﺢ ﭘﺎدﺷﺎه ﻫﻢ اﻛﻨﻮن ﺣﻀﻮر ﻧﺪارد اﻣﺎ ﺣﺎﻛﻤﻴﺖ او در‬
‫ﻗﻠﺐ ﺑﺮﺧﻲ از اﻧﺴﺎنﻫﺎ ﺑﺮ روي زﻣﻴﻦ اﻋﺘﺮاف ﻣﻲﺷﻮد‪ .‬ﺑﻪ ﻳﻚ ﻣﻌﻨﺎ ﻣﻠﻜﻮت ﺧﺪا اﻣﺮوزه ﺷﺎﻣﻞ ﺗﻤﺎم ﻛﺴﺎﻧﻲ‬
‫اﺳﺖ ﻛﻪ ﺣﺎﻛﻤﻴﺖ ﺧﺪا را ﻣﻲﭘﺬﻳﺮﻧﺪ‪ ،‬ﺣﺘﻲ اﮔﺮ ﭼﻪ ﺑﻪ ﻃﻮر واﻗﻌﻲ اﻳﻤﺎن ﻧﻴﺎوردهاﻧﺪ‪ .‬اﻳﻦ ﺟﻨﺒﻪ از اﻋﺘﺮاف‬
‫ﻇﺎﻫﺮي در ﻣﺜﻞ ﺑﺮزﮔﺮ و داﻧﻪ )ﻟﻮﻗﺎ ‪ ،(15-4:8‬ﮔﻨﺪم و ﻛﺮﻛﺎس )ﻣﺘﻲ ‪ ،(30-24:13‬ﻣﺎﻫﻲ در ﺗﻮر ﻣﺎﻫﻴﮕﻴﺮي‬

‫)ﻣﺘﻲ ‪ (50-47:13‬دﻳﺪه ﻣﻲﺷﻮد‪ .‬اﻣﺎ ﻣﻠﻜﻮت ﺑﻪ ﺷﻜﻞ ﻋﻤﻴﻖﺗﺮ و ﺻﺤﻴﺢﺗﺮ آن ﺗﻨﻬﺎ ﺷﺎﻣﻞ آﻧﺎﻧﻲ اﺳﺖ ﻛﻪ اﻳﻤﺎن‬
‫آوردهاﻧﺪ )ﻣﺘﻲ ‪ (3:18‬ﻳﺎ از ﺳﺮ ﻧﻮ ﻣﻮﻟﻮد ﮔﺸﺘﻪاﻧﺪ )ﻳﻮﺣﻨﺎ ‪ .(3:3‬اﻳﻦ ﺟﻨﺒﻪ واﻗﻌﻴﺖ دروﻧﻲ ﻗﻀﻴﻪ اﺳﺖ‪) .‬ر‪.‬ك‬
‫ﺟﺪول ﻣﻨﺪرج در ﻣﺘﻲ ‪.(2-1:3‬‬
‫‪ .5‬روزي ﻣﻠﻜﻮت ﺑﻪ ﺷﻜﻞ ﺣﻘﻴﻘﻲ آن ﺑﺮ روي زﻣﻴﻦ ﺑﺮﻗﺮار ﻣﻲﺷﻮد و ﺧﺪاوﻧﺪ ﻋﻴﺴﻲ ﺑﻪ ﻣﺪت ﻫﺰار ﺳﺎل ﺑﻪ ﻋﻨﻮان‬
‫ﺷﺎه ﺷﺎﻫﺎن و رباﻻرﺑﺎب ﺣﻜﻮﻣﺖ ﺧﻮاﻫﺪ ﻧﻤﻮد )ﻣﻜﺎ ‪15:11‬؛ ‪16:19‬؛ ‪.(4:20‬‬
‫‪ .6‬ﻣﺮﺣﻠﻪ آﺧﺮ ﻫﻤﺎن ﭼﻴﺰي اﺳﺖ ﻛﻪ ﻣﺎ آن را ﻣﻠﻜﻮت ﺟﺎوداﻧﻲ ﺧﺪاوﻧﺪ و ﻧﺠﺎتدﻫﻨﺪه ﻣﺎ ﻋﻴﺴﻲ ﻣﺴﻴﺢ‬
‫ﻣﻲﺷﻨﺎﺳﻴﻢ )‪ 2‬ﭘﻄﺮس ‪ (11: 1‬اﻳﻦ ﻣﻠﻜﻮت در اﺑﺪﻳﺖ اﺳﺖ‪.‬‬

‫خ( ﻣﺜﻞ ﺑﺮزﮔﺮ )‪(15-4:8‬‬
‫‪ 8-4:8‬ﻣﺜﻞ ﺑﺮزﮔﺮ ﺗﻮﺻﻴﻒ ﻛﻨﻨﺪه ﻣﻠﻜﻮت ﺑﻪ ﺷﻜﻞ ﻛﻨﻮﻧﻲ آن اﺳﺖ‪ .‬اﻳﻦ ﻣﺜﻞ ﺑﻪ ﻣﺎ ﻣﻲآﻣﻮزد ﻛﻪ ﻣﻠﻜﻮت ﺧﺪا‬
‫ﻫﻢ درﺑﺮﮔﻴﺮﻧﺪه اﻗﺮار اﺳﺖ و ﻫﻢ ﺣﻘﻴﻘﺖ‪ .‬و اﺻﻠﻲ را ﺑﺮاي اﻳﻦ ﻫﺸﺪار ﺟﺪي ﺷﻜﻞ ﻣﻲدﻫﺪ ﻛﻪ ﭼﮕﻮﻧﻪ ﻣﺎ ﻛﻼم‬
‫ﺧﺪا را ﻣﻲﺷﻨﻮﻳﻢ‪ .‬ﺷﻨﻴﺪن ﻛﻼﻣﻲ ﻛﻪ وﻋﻆ ﺷﺪه و آﻣﻮﺧﺘﻦ آن ﻛﺎر ﭼﻨﺪان ﺳﺎدهاي ﻧﻴﺴﺖ‪ .‬ﻣﺴﺌﻮﻟﻴﺖ ﻛﺴﺎﻧﻲ ﻛﻪ‬
‫ﻣﻲﺷﻨﻮﻧﺪ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ ﻗﺒﻞ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻲﺷﻮد‪ .‬اﮔﺮ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ ﭘﻴﻐﺎم ﻛﻼم ﺑﻲاﻋﺘﻨﺎ ﺑﺎﺷﻨﺪ‪ ،‬ﻳﺎ اﻳﻨﻜﻪ اﻃﺎﻋﺖ را ﻣﺴﺎﻟﻪاي‬
‫اﺧﺘﻴﺎري ﺑﺪاﻧﻨﺪ‪ ،‬اﻳﻦ ﻛﺎرﺷﺎن ﺑﻪ ﺿﺮر آﻧﻬﺎ ﺗﻤﺎم ﺧﻮاﻫﺪ ﺷﺪ‪ .‬اﻣﺎ اﮔﺮ ﺷﻨﻴﺪه و اﻃﺎﻋﺖ ﻛﻨﻨﺪ‪ ،‬ﺧﻮد را در ﺟﺎﻳﻲ ﻗﺮار‬
‫ﻣﻲدﻫﻨﺪ ﻛﻪ ﻧﻮر ﺑﻴﺸﺘﺮي از ﺧﺪا درﺧﻮاﻫﻨﺪ ﻳﺎﻓﺖ‪ .‬ﻋﻴﺴﻲ اﻳﻦ ﻣﺜﻞ را ﺑﺮاي ﮔﺮوﻫﻲ ﺑﺴﻴﺎر ﮔﻔﺖ و ﺳﭙﺲ آن را‬
‫ﺑﺮاي ﺷﺎﮔﺮداﻧﺶ ﺷﺮح داد‪.‬‬
‫اﻧﻮاع زﻣﻴﻦ‬

‫ﻧﺘﻴﺠﻪ‬

‫‪ -1‬ﻛﻨﺎره راه‬

‫‪ -1‬ﺗﻮﺳﻂ اﻧﺴﺎن ﭘﺎﻳﻤﺎل ﺷﺪه و ﻣﺮﻏﺎن ﻫﻮا آن را ﺧﻮردﻧﺪ‪.‬‬

‫‪ -2‬ﺳﻨﮕﻼخ‬

‫‪ -2‬ﺧﺸﻚ ﮔﺮدﻳﺪ زﻳﺮا ﻛﻪ رﻃﻮﺑﺘﻲ ﻧﺪاﺷﺖ‪.‬‬

‫‪ -3‬ﺧﺎرﻫﺎ‬

‫‪ -3‬ﺑﺎ ﺧﺎرﻫﺎ ﻧﻤﻮ ﻛﺮده ﺧﻔﻪ ﺷﺪ‪.‬‬

‫‪ -4‬زﻣﻴﻦ ﻧﻴﻜﻮ‬

‫‪ -4‬روﺋﻴﺪ و ﻫﺮ داﻧﻪ ﺻﺪ ﭼﻨﺪان ﺛﻤﺮ آورد‪.‬‬

‫ﺧﺪاوﻧﺪ ﺑﺎ ﻋﺒﺎرت ”ﻫﺮ ﻛﻪ ﮔﻮش ﺷﻨﻮا دارد ﺑﺸﻨﻮد“ ﻛﻼم ﺧﻮد را ﭘﺎﻳﺎن داد‪ .‬ﺑﻪ ﻋﺒﺎرت دﻳﮕﺮ ﻫﻨﮕﺎﻣﻲ ﻛﻪ ﻛﻼم‬
‫ﺧﺪا را ﻣﻲﺷﻨﻮﻳﺪ ﻣﺮاﻗﺐ ﺑﺎﺷﻴﺪ ﻛﻪ ﭼﮕﻮﻧﻪ آن را ﻣﻲﭘﺬﻳﺮﻳﺪ‪ .‬داﻧﻪ ﺑﺎﻳﺪ در زﻣﻴﻦ ﻧﻴﻜﻮ ﻗﺮار ﮔﻴﺮد ﺗﺎ ﭘﺮ ﺛﻤﺮ ﺑﺎﺷﺪ‪.‬‬
‫‪ 10-9:8‬ﻫﻨﮕﺎﻣﻲ ﻛﻪ ﺷﺎﮔﺮدان او ﻣﻌﻨﺎي اﻳﻦ ﻣﺜﻞ را ﭘﺮﺳﻴﺪﻧﺪ‪ ،‬ﺧﺪاوﻧﺪ ﻋﻴﺴﻲ ﭼﻨﻴﻦ ﭘﺎﺳﺦ داد ﻛﻪ اﺳﺮار‬
‫ﻣﻠﻜﻮت ﺧﺪا را ﻫﺮ ﻛﺴﻲ درك ﻧﻤﻲﻛﻨﺪ‪ .‬از آﻧﺠﺎﺋﻲ ﻛﻪ ﺷﺎﮔﺮدان در ﺗﻮﻛﻞ و اﻃﺎﻋﺖ راﻏﺐ ﺑﻮدﻧﺪ‪ .‬اﺳﺘﻄﺎﻋﺖ ﻓﻬﻢ‬
‫ﻣﺴﻴﺢ ﺑﺪاﻧﻬﺎ ﻋﻄﺎ ﺷﺪ‪ .‬ﻋﻴﺴﻲ آﮔﺎﻫﺎﻧﻪ ﺑﺴﻴﺎري از ﺣﻘﺎﻳﻖ را در ﻗﺎﻟﺐ اﻣﺜﺎل ﺑﻴﺎن ﻧﻤﻮد ﺗﺎ آﻧﺎﻧﻲ ﻛﻪ ﺑﺪو ﻣﺤﺒﺖ‬
‫ﺣﻘﻴﻘﻲ ﻧﺪارﻧﺪ درك ﻧﻜﻨﻨﺪ‪ ،‬ﺗﺎ ﻧﮕﺮﻳﺴﺘﻪ ﻧﺒﻴﻨﻨﺪ و ﺷﻨﻴﺪه درك ﻧﻜﻨﻨﺪ‪ .‬ﺑﻪ ﻳﻚ ﻣﻌﻨﺎ‪ ،‬آﻧﻬﺎ ﻧﺪﻳﺪﻧﺪ و ﻧﺸﻨﻴﺪﻧﺪ‪ .‬ﺑﻪ ﻋﻨﻮان‬
‫ﻣﺜﺎل‪ ،‬آﻧﻬﺎ ﻣﻲداﻧﺴﺘﻨﺪ ﻛﻪ ﻋﻴﺴﻲ از ﺑﺮزﮔﺮ و داﻧﻪ ﺳﺨﻦ ﮔﻔﺖ‪ ،‬اﻣﺎ ﻣﻌﻨﺎي ﻋﻤﻴﻖﺗﺮ اﻳﻦ ﻣﺜﻞ را درك ﻧﻜﺮدﻧﺪ‪ .‬آﻧﻬﺎ‬
‫درﻧﻴﺎﻓﺘﻨﺪ ﻛﻪ دﻟﻬﺎﻳﺸﺎن ﺳﺨﺖ‪ ،‬ﻧﺎﺗﻮﺑﻪﻛﺎر‪ ،‬ﭘﺮ ﺧﺎر و ﺧﺲ ﺑﻮد و از ﻛﻼﻣﻲ ﻛﻪ ﺷﻨﻴﺪﻧﺪ ﻫﻴﭻ ﺑﻬﺮهاي ﻧﺒﺮدﻧﺪ‪.‬‬

‫‪ 15-11:8‬ﺧﺪاوﻧﺪ ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻪ ﺷﺎﮔﺮدان ﺧﻮد اﻳﻦ ﻣﺜﻞ را ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻛﺮد‪ .‬آﻧﻬﺎ ﭘﻴﺸﺘﺮ ﺗﻌﻠﻴﻤﻲ را ﻛﻪ ﻣﻲﺷﻨﻴﺪﻧﺪ‪ ،‬ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻪ‬
‫ﺑﻮدﻧﺪ‪ ،‬ﺑﻪ ﻫﻤﻴﻦ ﺳﺒﺐ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﻪ آﻧﻬﺎ ﻋﻄﺎ ﺷﺪ‪ .‬ﻋﻴﺴﻲ ﺷﺮح داد ﻛﻪ ﺗﺨﻢ‪ ،‬ﻛﻼم ﺧﺪا اﺳﺖ‪ ،‬ﺑﻪ ﻋﺒﺎرت دﻳﮕﺮ ﺣﻘﻴﻘﺖ‬
‫ﺧﺪا‪ ،‬ﺗﻌﻠﻴﻢ ﺧﻮد ﻣﺴﻴﺢ‪.‬‬
‫ﺷﻨﻮﻧﺪﮔﺎن ﻛﻨﺎر راه ﻛﻼم ﺧﺪا را ﺷﻨﻴﺪﻧﺪ‪ ،‬اﻣﺎ ﺑﺴﻴﺎر ﺳﻄﺤﻲ و ﻛﻢ ژرﻓﺎ‪ .‬ﻛﻼم در ﺳﻄﺢ زﻧﺪﮔﻲ آﻧﺎن ﺑﺎﻗﻲ ﻣﺎﻧﺪ‪.‬‬
‫اﻳﻦ ﻣﺴﺎﻟﻪ ﺑﺎﻋﺚ ﻣﻲﺷﻮد اﺑﻠﻴﺲ )ﻣﺮﻏﺎن ﻫﻮا( ﺑﻪ راﺣﺘﻲ آن را ﺑﻪ ﭼﻨﮓ آورد ‪.‬‬
‫ﺷﻨﻮﻧﺪﮔﺎن ﺑﺮ ﺳﻨﮕﻼخ ﻧﻴﺰ ﻛﻼم ر ا ﺷﻨﻴﺪﻧﺪ‪ ،‬اﻣﺎ ﻧﮕﺬاﺷﺘﻨﺪ ﻛﻪ ﻛﻼم ﺧﺪا آﻧﻬﺎ را ﺑﺸﻜﺎﻓﺪ‪ .‬آﻧﻬﺎ ﻫﻤﭽﻨﺎن ﻧﺎﺗﻮﺑﻪﻛﺎر‬
‫ﻣﺎﻧﺪﻧﺪ‪ .‬اﻳﻦ داﻧﻪ ﺑﻪ ﻫﻴﭻ ﻧﺤﻮي ﺗﺮﻏﻴﺐ )رﻃﻮﺑﺖ( ﻧﺸﺪ‪ ،‬از اﻳﻦ رو ﭘﮋﻣﺮده ﺷﺪ و ﻣﺮد‪ .‬ﺷﺎﻳﺪ اﻳﻦ اﺷﺨﺎص اﺑﺘﺪا‬
‫اﻋﺘﺮاف ﭘﺮﺟﻠﻮهاي از اﻳﻤﺎن داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ‪ ،‬اﻣﺎ از واﻗﻌﻴﺖ ﺑﻪ دور ﻫﺴﺘﻨﺪ‪ .‬در ﻇﺎﻫﺮ آﻧﻬﺎ ﺣﻴﺎت دﻳﺪه ﻣﻲﺷﻮد اﻣﺎ زﻳﺮ‬
‫اﻳﻦ ﺳﻄﺢ رﻳﺸﻪاي ﻧﻴﺴﺖ‪ .‬ﻫﻨﮕﺎﻣﻲ ﻛﻪ ﻣﺸﻜﻼت ﻓﺮاﻣﻲرﺳﺪ‪ ،‬آﻧﻬﺎ اﻳﻤﺎن ﺧﻮد را ﺗﺮك ﻣﻲﻛﻨﻨﺪ‪.‬‬
‫ﺷﻨﻮﻧﺪﮔﺎن زﻣﻴﻦ ﺧﺎردار در ﻇﺎﻫﺮ ﺑﺮاي ﻣﺪت ﻛﻮﺗﺎﻫﻲ ﺑﻪ ﺧﻮﺑﻲ ﻃﺎﻗﺖ ﻣﻲآورﻧﺪ‪ ،‬اﻣﺎ ﻫﻨﮕﺎﻣﻲ ﻛﻪ ﻧﻤﻲﺗﻮاﻧﻨﺪ در‬
‫اداﻣﻪ راه ﺛﺎﺑﺖ ﻗﺪم ﺑﺎﻳﺴﺘﻨﺪ ﻧﺸﺎن ﻣﻲدﻫﻨﺪ ﻛﻪ اﻳﻤﺎنداراﻧﻲ اﺻﻴﻞ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ‪ .‬اﻧﺪﻳﺸﻪﻫﺎي روزﮔﺎر‪ ،‬دوﻟﺖ و ﻟﺬات‬
‫زﻧﺪﮔﻲ ﺑﺮ آﻧﻬﺎ ﻏﻠﺒﻪ ﻣﻲﻛﻨﺪ و ﻛﻼم ﺧﻔﻪ ﺷﺪه ﭘﮋﻣﺮده ﻣﻲﺷﻮد‪.‬‬
‫زﻣﻴﻦ ﻧﻴﻜﻮ اﻳﻤﺎنداران ﺣﻘﻴﻘﻲ را ﺑﻪ ﺗﺼﻮﻳﺮ ﻣﻲﻛﺸﺪ ﻛﻪ دﻟﻬﺎﻳﺸﺎن راﺳﺖ و ﻧﻴﻜﻮ اﺳﺖ‪ .‬آﻧﻬﺎ ﻧﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﻛﻼم را‬
‫ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻨﺪ ﺑﻠﻜﻪ اﺟﺎزه دادهاﻧﺪ زﻧﺪﮔﻲ آﻧﻬﺎ را ﺷﻜﻞ دﻫﺪ‪ .‬آﻧﻬﺎ ﺗﻌﻠﻴﻢﭘﺬﻳﺮ و ﻣﻄﻴﻊ ﺑﻮده‪ ،‬ﺷﺨﺼﻴﺖ ﺣﻘﻴﻘﻲ ﻣﺴﻴﺤﻲ را‬
‫در ﺧﻮد رﺷﺪ ﻣﻲدﻫﻨﺪ و ﺑﺮاي ﺧﺪا ﺛﻤﺮ ﻣﻲآورﻧﺪ‪.‬‬
‫دارﺑﻲ ﭘﻴﻐﺎم اﻳﻦ ﻗﺴﻤﺖ را در ﻛﻼﻣﻲ ﻣﻮﺟﺰ ﭼﻨﻴﻦ ﺑﻴﺎن ﻣﻲﻛﻨﺪ‪:‬‬
‫اﮔﺮ ﺑﻪ ﻫﻨﮕﺎم ﺷﻨﻴﺪن‪ ،‬آﻧﭽﻪ را ﻛﻪ ﻣﻲﺷﻨﻮم از آن ﺧﻮد ﻛﻨﻢ‪ ،‬ﻧﻪ ﺗﻨﻬﺎ از ﻳﺎﻓﺘﻦ آن ﺷﺎدان ﻫﺴﺘﻢ‪ ،‬ﺑﻠﻜﻪ آن را از آن ﺧﻮد ﻧﻴﺰ ﻣﻲداﻧﻢ‪،‬‬
‫ﭘﺲ آن ﻛﻼم ﺟﺰﺋﻲ از ﺟﻮﻫﺮ روح ﻣﻦ ﻣﻲﺷﻮد و از اﻳﻦ ﭘﺲ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﻴﺰ ﺧﻮاﻫﻢ ﻳﺎﻓﺖ‪ ،‬زﻳﺮا ﻫﺮﮔﺎه ﻛﻪ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺟﻮﻫﺮي از روح‬
‫ﻣﻦ ﻣﻲﺷﻮد‪ ،‬ﻓﻀﺎي ﺑﻴﺸﺘﺮي ﺑﺮاي ﭘﺬﻳﺮش ﺑﻴﺸﺘﺮ اﻳﺠﺎد ﻣﻲﺷﻮد‪.‬‬

‫د( ﻣﺴﺌﻮﻟﻴﺖ ﻛﺴﺎﻧﻲ ﻛﻪ ﻣﻲﺷﻨﻮﻧﺪ )‪(18-16:8‬‬
‫‪ 16:8‬ﺑﺎ ﻳﻚ ﻧﮕﺎه ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻧﻤﻲرﺳﺪ ﻛﻪ اﻳﻦ ﻗﺴﻤﺖ ﺑﺎ ﺳﺨﻨﺎن ﭘﻴﺸﻴﻦ ﭼﻨﺪان ارﺗﺒﺎط داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ‪ .‬ﺑﻪ ﻫﺮ ﺣﺎل‬
‫ﺣﻘﻴﻘﺖ اﻳﻦ اﺳﺖ ﻛﻪ ﺳﻴﻞ ﻣﺘﺪاوم اﻓﻜﺎر ﺟﺮﻳﺎن ﮔﺮﻓﺘﻪ اﺳﺖ‪ .‬ﻧﺠﺎتدﻫﻨﺪه ﻫﻨﻮز دارد ﺑﺮ اﻫﻤﻴﺖ ﺗﻌﺎﻟﻴﻢ ﺧﻮد ﺑﺮ‬
‫ﺷﺎﮔﺮدان ﺗﺎﻛﻴﺪ ﻣﻲورزد‪ .‬او ﺧﻮد را ﺑﻪ ﻣﺮدي ﺗﺸﺒﻴﻪ ﻣﻲﻛﻨﺪ ﻛﻪ ﭼﺮاﻏﻲ را اﻓﺮوﺧﺘﻪ اﺳﺖ و ﻧﺒﺎﻳﺪ آن را زﻳﺮ ﻇﺮﻓﻲ‬
‫ﻳﺎ ﺗﺨﺘﻲ ﭘﻨﻬﺎن ﻧﻤﺎﻳﺪ‪ ،‬ﺑﻠﻜﻪ ﺑﺮ ﭼﺮاﻏﺪاﻧﻲ ﮔﺬارد ﺗﺎ ﻫﻤﻪ روﺷﻨﻲ را ﺑﺒﻴﻨﻨﺪ‪ .‬وي در ﺗﻌﻠﻴﻢ اﺻﻮل ﻣﻠﻜﻮت ﺧﺪا ﺑﻪ‬
‫ﺷﺎﮔﺮدان‪ ،‬ﭼﺮاﻏﻲ را روﺷﻦ ﻛﺮده ﺑﻮد‪ .‬آﻧﻬﺎ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ آن ﭼﺮاغ ﭼﻪ ﻣﻲﻛﺮدﻧﺪ؟‬
‫ﭘﻴﺶ از ﻫﺮﭼﻴﺰ‪ ،‬آﻧﻬﺎ ﻧﺒﺎﻳﺪ آن را ﺑﺎ ﻇﺮﻓﻲ ﺑﭙﻮﺷﺎﻧﻨﺪ‪ .‬در ﻣﺘﻲ ‪ 15:5‬ﻣﺮﻗﺲ ‪ 21:4‬و ﻟﻮﻗﺎ ‪ 33:11‬اﻳﻦ ﻇﺮف ﭘﻴﻤﺎﻧﻪ‬
‫ﻧﺎﻣﻴﺪه ﺷﺪه اﺳﺖ‪ .‬ﺑﻲﮔﻤﺎن ﭘﻴﻤﺎﻧﻪ واﺣﺪ اﻧﺪازه ﮔﻴﺮي در دﻧﻴﺎي ﺗﺠﺎرت ﻣﺤﺴﻮب ﻣﻲﺷﺪ‪ .‬ﺑﻨﺎﺑﺮاﻳﻦ ﻣﻘﺼﻮد از ﭘﻨﻬﺎن‬
‫ﻧﻤﻮدن ﭼﺮاغ ﺑﻪ زﻳﺮ ﭘﻴﻤﺎﻧﻪ ﻣﻲﺗﻮاﻧﺪ اﻳﻦ ﺑﺎﺷﺪ ﻛﻪ ﺷﺨﺺ اﺟﺎزه دﻫﺪ ﺷﻬﺎدت زﻧﺪﮔﻴﺶ زﻳﺮ ﻫﺠﻮم ﻣﺸﻐﻠﻪﻫﺎي‬

‫زﻧﺪﮔﻲ ﻣﺤﻮ ﺷﻮد‪ .‬ﺑﻬﺘﺮ آن اﺳﺖ ﻛﻪ ﭼﺮاغ را روي ﭘﻴﻤﺎﻧﻪ ﻗﺮار دﻫﻨﺪ‪ ،‬ﺑﻪ ﻋﺒﺎرﺗﻲ دﻳﮕﺮ ﻣﺴﻴﺤﻴﺖ را ﺑﺮ ﻛﺴﺐ و ﻛﺎر‬
‫ﺧﻮد اﻋﻤﺎل ﻛﻨﻨﺪ و ﺗﺠﺎرت را ﻫﻤﭽﻮن ﻣﻨﺒﺮي ﺑﺮاي اﻧﺘﺸﺎر ﭘﻴﺎم اﻧﺠﻴﻞ ﺑﻪ ﻛﺎر ﮔﻴﺮﻧﺪ‪.‬‬
‫دوم اﻳﻨﻜﻪ ﻳﻚ ﺷﺎﮔﺮد ﻧﺒﺎﻳﺪ ﭼﺮاغ را زﻳﺮﺗﺨﺖ ﭘﻨﻬﺎن ﻧﻤﺎﻳﺪ‪ .‬ﺗﺨﺖ ﻧﻤﺎد آﺳﺎﻳﺶ‪ ،‬رﻓﺎه‪ ،‬ﻛﺎﻫﻠﻲ و اﻓﺮاط اﺳﺖ‪.‬‬
‫ﭼﻘﺪر اﻳﻦ ﻋﻮاﻣﻞ ﻣﺎﻧﻊ درﺧﺸﺶ ﻧﻮر ﻣﻲﺷﻮﻧﺪ! ﺷﺎﮔﺮد ﺑﺎﻳﺪ ﭼﺮاغ را روي ﭘﺎﻳﻪ ﻗﺮار دﻫﺪ‪ .‬ﺑﻪ ﻋﺒﺎرﺗﻲ دﻳﮕﺮ او ﺑﺎﻳﺪ‬
‫ﺑﺎ ﺣﻘﻴﻘﺖ زﻧﺪﮔﻲ ﻛﻨﺪ و آن را ﺑﺸﺎرت دﻫﺪ ﺗﺎ اﻳﻨﻜﻪ ﻫﻤﻪ آن را ﺑﺒﻴﻨﻨﺪ‪.‬‬
‫‪ 17:8‬ﺑﻪ ﻧﻈﺮ آﻳﻪ ‪ 17‬ﻣﻲﺧﻮاﻫﺪ اﻳﻦ را ﺑﮕﻮﻳﺪ ﻛﻪ اﮔﺮ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﻛﺴﺐ و ﻛﺎر و ﻳﺎ ﺳﺴﺘﻲ اﻳﻦ ﭘﻴﻐﺎم ﺑﻪ دﻳﮕﺮان‬
‫ﻧﺮﺳﺪ‪ ،‬ﻣﺴﺎﻣﺤﻪ و ﺿﻌﻒ ﻣﺎ آﺷﻜﺎر ﺧﻮاﻫﺪ ﺷﺪ‪ .‬ﭘﻨﻬﺎن ﻛﺎري ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻇﺎﻫﺮ ﻣﻲ ﮔﺮدد‪ ،‬و ﻣﺴﺘﻮر ﻧﮕﺎه داﺷﺘﻦ آن‬
‫ﻣﻌﻠﻮم و ﻫﻮﻳﺪا ﻣﻲﺷﻮد‪.‬‬
‫‪ 18:8‬ﺑﻨﺎﺑﺮاﻳﻦ ﺑﺎﻳﺪ ﻣﺮاﻗﺐ ﺑﺎﺷﻴﻢ ﻛﻪ ﺑﻪ ﭼﻪ ﻃﻮر ﻣﻲﺷﻨﻮﻳﻢ‪ .‬اﮔﺮ در ﮔﻔﺘﻦ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺑﻪ دﻳﮕﺮان اﻣﻴﻦ ﻫﺴﺘﻴﻢ‪ ،‬ﭘﺲ‬
‫ﺧﺪا ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺟﺪﻳﺪ و ﻋﻤﻴﻖﺗﺮي را ﺑﺮ ﻣﺎ آﺷﻜﺎر ﺧﻮاﻫﺪ ﺳﺎﺧﺖ‪ .‬از ﺳﻮي دﻳﮕﺮ اﮔﺮ اﻳﻦ روح ﻏ ﻴﺮت ﺑﺮاي ﺑﺸﺎرت‬
‫را در ﺧﻮد ﻧﺪارﻳﻢ‪ ،‬ﺧﺪا ﻣﺎ را از آن ﺣﻘﻴﻘﺘﻲ ﻛﻪ ﺑﻪ ﮔﻤﺎن ﺧﻮد دارﻳﻢ ﺑﻲﻧﺼﻴﺐ ﺧﻮاﻫﺪ ﺳﺎﺧﺖ‪ .‬اﮔﺮ از آﻧﭽﻪ در‬
‫دﺳﺖ دارﻳﻢ اﺳﺘﻔﺎده ﻧﻜﻨﻴﻢ‪ ،‬آن را از دﺳﺖ ﺧﻮاﻫﻴﻢ داد‪.‬‬
‫ﺟﻲ‪ .‬اچ‪ .‬ﻻﻧﮓ )‪ (G.H. long‬اﻳﻦ ﻣﻮﺿﻮع را ﭼﻨﻴﻦ ﺷﺮح ﻣﻲدﻫﺪ‪:‬‬
‫ﺷﺎﮔﺮدان ﺑﺎ ذﻫﻨﻲ ﻣﺸﺘﺎق ﺑﻪ درك و آﻣﺎده اﻳﻤﺎن و اﻃﺎﻋﺖ ﮔﻮش ﻓﺮادادﻧﺪ‪ :‬دﻳﮕﺮان ﺑﺎ ﺑﻲﺗﻮﺟﻬﻲ و ﻳﺎ از روي ﻛﻨﺠﻜﺎوي و ﻳﺎ ﺑﺎ‬
‫ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ ﻛﺎﻣﻞ ﮔﻮش ﻓﺮادادﻧﺪ‪ ،‬ﺑﻪ ﮔﺮوه اول ﻣﻌﺮﻓﺘﻲ اﻓﺰونﺗﺮ ﻋﻄﺎ ﺷﺪ‪ ،‬اﻣﺎ ﮔﺮوه دوم از ﻫﻤﺎن ﻣﻌﺮﻓﺘﻲ را ﻫﻢ ﻛﻪ ﺑﻪ ﮔﻤﺎن ﺧﻮد‬
‫ﻛﺴﺐ ﻛﺮده ﺑﻮدﻧﺪ ﺑﻲﻧﺼﻴﺐ ﻣﺎﻧﺪﻧﺪ‪.‬‬

‫ﮔﺮ ﺧﻮاﻫﻴﻢ ﻛﻪ ﻧﮕﺎه دارﻳﻢ آن ﺣﻘﻴﻘﺖ آﺳﻤﺎﻧﻲ را‬
‫ﺑﺎﻳﺪ ﻛﻪ ﻗﺴﻤﺖ ﻛﻨﻴﻢ ﺑﺎ دﻳﮕﺮي آن را‬
‫ﮔﺮ ﺑﺎز ﺑﻤﺎﻧﻴﻢ از ﺑﺨﺸﻴﺪن آن‪ ،‬ﺑﻲﻧﺼﻴﺐ ﺧﻮاﻫﻴﻢ ﻣﺎﻧﺪ از داﺷﺘﻦ آن‬
‫و اﻳﻦ اﺳﺖ اﺻﻞ ﻣﺤﺒﺖ‪.‬‬
‫ر‪ .‬ﺳﻲ‪ .‬ﺗﺮﻧﭻ )‪(R.C. Trench‬‬

‫ذ( ﻣﺎدر و ﺑﺮادران ﺣﻘﻴﻘﻲ ﻋﻴﺴﻲ‬
‫در اﻳﻦ ﻗﺴﻤﺖ از ﺳﺨﻨﺎن ﻋﻴﺴﻲ‪ ،‬ﺑﻪ او ﻣﻲﮔﻮﻳﻨﺪ ﻛﻪ ﻣﺎدر و ﺑﺮادران او ﺑﻪ اﻧﺘﻈﺎر ﻣﻼﻗﺎت او ﻫﺴﺘﻨﺪ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ‬
‫ازدﺣﺎم ﺧﻠﻖ آﻧﻬﺎ ﻧﻤﻴﺘﻮاﻧﺴﺘﻨﺪ ﺑﻪ او ﻧﺰدﻳﻚ ﺷﻮﻧﺪ‪ .‬ﭘﺎﺳﺦ ﺧﺪاوﻧﺪ اﻳﻦ ﺑﻮد ﻛﻪ راﺑﻄﻪ ﺣﻘﻴﻘﻲ ﺑﺎ او ﺑﺴﺘﻪ ﺑﻪ ﭘﻴﻮﻧﺪﻫﺎي‬
‫ﻃﺒﻴﻌﻲ ﻧﻴﺴﺖ‪ ،‬ﺑﻠﻜﻪ ﺑﻪ اﻃﺎﻋﺖ از ﻛﻼم ﺧﺪا ﺑﺴﺘﮕﻲ دارد‪ .‬او آن ﻛﺴﺎﻧﻲ را اﻋﻀﺎي ﺧﺎﻧﻮاده ﺧﻮد ﻣﻲداﻧﺪ ﻛﻪ ﺑﻪ‬
‫ﻛﻼم او ﺗﻮﺟﻪ ﻣﻲﻛﻨﻨﺪ‪ ،‬ﺑﺎ ﻓﺮوﺗﻨﻲ آن را ﻣﻲﭘﺬﻳﺮﻧﺪ و ﺑﻲﭼﻮن و ﭼﺮا از آن اﻃﺎﻋﺖ ﻣﻲﻛﻨﻨﺪ‪ .‬ﻫ ﻴﭻ ازدﺣﺎﻣﻲ‬
‫ﻧﻤﻲﺗﻮاﻧﺪ ﻣﺎﻧﻊ ﻣﻼﻗﺎت ﺧﺎﻧﻮاده روﺣﺎﻧﻲ او ﺷﻮد‪.‬‬

‫ر( ﭘﺴﺮ اﻧﺴﺎن ﻃﻮﻓﺎن را آرام ﻣﻲﻛﻨﺪ )‪(25-22:8‬‬
‫‪ 22:8‬در اداﻣﻪ اﻳﻦ ﺑﺎب ﻣﻲﺑﻴﻨﻴﻢ ﻛﻪ ﻋﻴﺴﻲ ﻗﺪرت ﺧﻮد را ﺑﺮ ﻋﻨﺎﺻﺮ ﻃﺒﻴﻌﺖ‪ ،‬ﺑﺮ دﻳﻮﻫﺎ و ﺑﺮ ﻣﺮض و ﺣﺘﻲ ﺑﺮ‬
‫ﻣﺮگ ﻧﺸﺎن ﻣﻲدﻫﺪ‪ .‬ﻫﻤﻪ اﻳﻨﻬﺎ ﻣﻄﻴﻊ ﻛﻼم او ﻫﺴﺘﻨﺪ‪ ،‬ﺗﻨﻬﺎ اﻧﺴﺎن آن را ﻧﻤﻲﭘﺬﻳﺮد‪.‬‬
‫ﺗﻮﻓﺎﻧﻬﺎي ﺳﻬﻤﮕﻴﻦ ﺑﻪ ﺳﺮﻋﺖ درﻳﺎي ﺟﻠﻴﻞ را درﺑﺮﻣﻲﮔﻴﺮﻧﺪ‪ ،‬و ﻛﺎر درﻳﺎﻧﻮري را دﺷﻮار ﻣﻲﺳﺎزﻧﺪ‪ .‬ﺑﺎ اﻳﻦ ﺣﺎل‬
‫ﺷﺎﻳﺪ اﻳﻦ ﻃﻮﻓﺎن ﻋﺠﻴﺐ ﻋﻠﺖ ﺷﻴﻄﺎﻧﻲ داﺷﺘﻪ اﺳﺖ‪ ،‬ﺷﺎﻳﺪ ﺗﻼﺷﻲ ﺑﻮده ﺗﺎ ﻧﺠﺎتدﻫﻨﺪه دﻧﻴﺎ را ﻧﺎﺑﻮد ﻛﻨﺪ‪.‬‬
‫‪ 23:8‬ﻫﻨﮕﺎﻣﻲ ﻛﻪ ﺗﻮﻓﺎن آﻏﺎز ﺷﺪ ﻋﻴﺴﻲ در ﺧﻮاب ﺑﻮد‪ ،‬اﻳﻦ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻛﻪ او ﺧﻮاﺑﻴﺪه ﺑﻮد ﮔﻮاﻫﻲ اﺳﺖ ﺑﺮ‬
‫اﻧﺴﺎﻧﻴﺖ ﺣﻘﻴﻘﻲ او‪ .‬و ﻫﻨﮕﺎﻣﻲ ﻛﻪ ﻋﻴﺴﻲ ﻧﻬﻴﺐ داد ﺗﻮﻓﺎن ﺑﻪ ﺧﻮاب ﻓﺮو رﻓﺖ‪ ،‬و اﻳﻦ ﮔﻮاﻫﻲ اﺳﺖ ﺑﺮ اﻟﻮﻫﻴﺖ‬
‫ﻣﻄﻠﻖ او‪.‬‬
‫‪ 24:8‬ﺷﺎﮔﺮدان ﻧﺠﺎتدﻫﻨﺪه را ﺑﻴﺪار ﻛﺮده‪ ،‬ﺗﺮس و اﺿﻄﺮاب ﺧﻮد را ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﺳﻼﻣﺘﻲﺷﺎن اﺑﺮاز ﻛﺮدﻧﺪ‪ .‬او ﺑﺎ‬
‫ﻣﺘﺎﻧﺖ ﻛﺎﻣﻞ ﺑﺎد و اﻣﻮاج را ﻧﻬﻴﺐ داد و ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ آرام ﺷﺪ‪ .‬او اﻛﻨﻮن ﻧﻴﺰ ﻣﻲﺗﻮاﻧﺪ ﺑﺮاي ﺷﺎﮔﺮدان آﺷﻔﺘﻪاي ﻛﻪ در‬
‫اﻣﻮاج ﻣﺘﻼﻃﻢ ﮔﺮﻓﺘﺎر ﺷﺪهاﻧﺪ ﻫﻤﺎن ﻛﺎر را اﻧﺠﺎم دﻫﺪ‪.‬‬
‫‪ 25:8‬او از ﺷﺎﮔﺮدان ﭘﺮﺳﻴﺪ‪” :‬اﻳﻤﺎن ﺷﻤﺎ ﻛﺠﺎ اﺳﺖ؟“ آﻧﻬﺎ ﻧﺒﺎﻳﺪ ﻧﮕﺮان ﻣﻲﺷﺪﻧﺪ ﻧﻴﺎزي ﻧﺒﻮد ﻛﻪ او را ﺑﻴﺪار‬
‫ﻛﻨﻨﺪ‪” .‬ﻫﻴﭻ ﻣﻮﺟﻲ ﻗﺎدر ﻧﻴﺴﺖ ﻛﺸﺘﻲ را ﻛﻪ ارﺑﺎب اﻗﻴﺎﻧﻮﺳﻬﺎ و زﻣﻴﻦ و آﺳﻤﺎﻧﻬﺎ در آن ﺳﺎﻛﻦ اﺳﺖ در ﻛﺎم ﺧﻮد‬
‫ﻓﺮو ﺑﺮد‪“.‬‬
‫ﺷﺎﮔﺮدان ﻫﻨﻮز ﺑﻪ داﻣﻨﻪ ﻗﺪرت آﻗﺎي ﺧﻮد ﭘﻲ ﻧﺒﺮده ﺑﻮدﻧﺪ‪ .‬درك آﻧﻬﺎ از ﻋﻴﺴﻲ ﻧﺎﻗﺺ ﺑﻮد‪ .‬آﻧﻬﺎ از اﻳﻨﻜﻪ ﻋﻨﺎﺻﺮ‬
‫ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻧﻴﺰ ﻣﻄﻴﻊ او ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻣﺘﻌﺠﺐ ﺷﺪه ﺑﻮدﻧﺪ‪ .‬ﻣﺎ ﻧﻴﺰ ﺑﺎ ﺷﺎﮔﺮدان ﻫﻴﭻ ﺗﻔﺎوﺗﻲ ﻧﺪارﻳﻢ‪ .‬در ﺗﻮﻓﺎﻧﻬﺎي زﻧﺪﮔﻲ‪ ،‬ﻏﺎﻟﺒﺎً‬
‫ﻳﺎس ﺑﺮﻣﺎ ﻏﻠﺒﻪ ﻣﻲﻛﻨﺪ‪ .‬ﺳﭙﺲ ﻫﻨﮕﺎﻣﻲ ﻛﻪ ﺧﺪاوﻧﺪ ﺑﻪ ﻛﻤﻚ ﻣﺎ ﻣﻲآﻳﺪ‪ ،‬از ﻧﻤﺎﻳﺶ ﻗﺪرت او ﺷﮕﻔﺖ زده ﻣﻲﺷﻮﻳﻢ‪.‬‬
‫و در ﺗﻌﺠﺒﻴﻢ ﻛﻪ ﭼﺮا ﻛﺎﻣﻼً ﺑﻪ او ﺗﻮﻛﻞ ﻧﻜﺮدﻳﻢ‪.‬‬
‫ز( ﺷﻔﺎي دﻳﻮزده ﺟﺪرﻳﺎن‬
‫‪ 27-26:8‬ﻫﻨﮕﺎﻣﻲ ﻛﻪ ﻋﻴﺴﻲ و ﺷﺎﮔﺮداﻧﺶ ﺑﻪ ﺳﺎﺣﻞ رﺳﻴﺪﻧﺪ‪ ،‬در واﻗﻊ در ﻧﺎﺣﻴﻪ ﺟﺪرﻳﺎن ﺑﻮدﻧﺪ‪ .‬در آﻧﺠﺎ‬
‫ﺷﺨﺼﻲ را دﻳﺪﻧﺪ ﻛﻪ دﻳﻮزده ﺑﻮد‪ .‬ﻣﺘﻲ دو ﻧﻔﺮ دﻳﻮزده را ذﻛﺮ ﻣﻲﻛﻨﺪ‪ ،‬در ﺣﺎﻟﻲ ﻛﻪ ﻣﺮﻗﺲ و ﻟﻮﻗﺎ ﺗﻨﻬﺎ از ﻳﻜﻲ‬
‫ﺳﺨﻦ ﻣﻲﮔﻮﻳﻨﺪ‪ .‬اﻳﻦ ﻣﻐﺎﻳﺮﺗﻬﺎي ﻇﺎﻫﺮي اﺣﺘﻤﺎﻻً ﺑﻴﺎﻧﮕﺮ اﻳﻦ اﻣﺮ اﺳﺖ ﻛﻪ دو واﻗﻌﻪ ﻣﺘﻤﺎﻳﺰ وﺟﻮد داﺷﺘﻪ اﺳﺖ‪ ،‬ﻳﺎ‬
‫اﻳﻨﻜﻪ ﻳﻚ ﻧﻮﻳﺴﻨﺪه رواﻳﺖ ﻛﺎﻣﻠﺘﺮي را ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ دﻳﮕﺮ ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﮔﺎن اراﺋﻪ ﻛﺮده اﺳﺖ‪ .‬اﻳﻦ ﻣﻮرد ﺧﺎص دﻳﻮزدﮔﻲ‬
‫ﺑﺎﻋﺚ ﺷﺪه ﺑﻮد ﻛﻪ ﻗﺮﺑﺎﻧﻲ رﺧﺖ ﺧﻮد را درآورده‪ ،‬از اﺟﺘﻤﺎع دوري ﺟﻮﻳﺪ‪ ،‬و در ﻗﺒﺮﻫﺎ زﻧﺪﮔﻲ ﻛﻨﺪ‪.‬‬
‫‪ 29-28:8‬ﭼﻮن ﻋﻴﺴﻲ را دﻳﺪ‪ ،‬از او ﺧﻮاﻫﺶ ﻧﻤﻮد ﻛﻪ ﺑﺎ او ﻛﺎري ﻧﺪاﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ‪ .‬اﻟﺒﺘﻪ ﻛﻪ آن روح ﺧﺒﻴﺚ ﺑﻮد‬
‫ﻛﻪ از دﻫﺎن آن ﻣﺮد ﻣﻔﻠﻮك ﺣﺮف ﻣﻲزد‪.‬‬
‫دﻳﻮزدﮔﻲ ﻳﻚ واﻗﻌﻴﺖ اﺳﺖ‪ .‬اﻳﻦ دﻳﻮﻫﺎ ﻓﻘﻂ ﺗﺎﺛﻴﺮات )رواﻧﻲ( ﻧﺒﻮدﻧﺪ‪ .‬ﺑﻠﻜﻪ ﻣﻮﺟﻮدات ﻓﻮق ﻃﺒﻴﻌﻲ ﻛﻪ در‬
‫اﻧﺴﺎن ﺳﺎﻛﻦ ﻣﻲﺷﺪﻧﺪ‪ ،‬اﻓﻜﺎر‪ ،‬ﺳﺨﻨﺎن و رﻓﺘﺎر او را در ﺗﺴﻠﻂ ﺧﻮد ﻣﻲﮔﺮﻓﺘﻨﺪ‪ .‬اﻳﻦ دﻳﻮﻫﺎ ﺑﺎﻋﺚ ﻣﻲﺷﺪﻧﺪ ﻛﻪ اﻧﺴﺎن‬

‫ﻛﺎﻣﻼً ﺧﺸﻦ ﺷﻮﻧﺪ اﻳﻦ ﺧﺸﻮﻧﺖ ﺗﺎ ﺑﻪ ﺣﺪي ﺑﻮد ﻛﻪ ﻫﺮﮔﺎه ﺗﺸﻨﺞ ﺷﺪﻳﺪ ﺑﻪ آن ﻣﺮد دﺳﺖ ﻣﻲداد‪ ،‬زﻧﺠﻴﺮﻫﺎ را‬
‫ﻣﻲﮔﺴﺴﺖ‪ ،‬زﻧﺠﻴﺮﻫﺎﺋﻲ ﻛﻪ او را ﺑﺎ آﻧﻬﺎ ﺑﺴﺘﻪ ﺑﻮدﻧﺪ ﺗﺎ ﻣﺎﻧﻊ ﻓﺮار او ﺑﻪ ﺻﺤﺮا ﺷﻮد‪ .‬ﭼﻨﺪان ﺧﻮﺷﺎﻳﻨﺪ ﻧﻴﺴﺖ ﻛﻪ‬
‫ﺑﺪاﻧﻴﻢ ﻫﻤﻴﻦ دﻳﻮﻫﺎﺋﻲ ﻛﻪ در اﻳﻦ ﻣﺮد ﺑﻮدﻧﺪ ﻛﺎﻓﻲ ﺑﻮد ﺗﺎ ﺣﺪود دو ﻫﺰار ﺧﻮك را ﻧﺎﺑﻮد ﻛﻨﺪ )ر‪.‬ك ﻣﺮﻗﺲ ‪.(13:5‬‬
‫‪ 31-30:8‬ﻧﺎم آن ﻣﺮد ﻟﺠﺌﻮن ﺑﻮد ﭼﺮا ﻛﻪ ﮔﺮوه ﺑﺰرﮔﻲ )ﻟﮋﻳﻮن( از دﻳﻮﻫﺎ او را در ﺗﺴﺨﻴﺮ ﺧﻮد داﺷﺘﻨﺪ‪ .‬اﻳﻦ‬
‫دﻳﻮﻫﺎ ﻋﻴﺴﻲ را ﭘﺴﺮ ﺧﺪاي ﺗﻌﺎﻟﻲ ﻣﻲﺷﻨﺎﺧﺘﻨﺪ‪ .‬آﻧﻬﺎ ﻣﻲداﻧﺴﺘﻨﺪ ﻛﻪ ﻧﻤﻲﺗﻮاﻧﻨﺪ از ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ ﺧﻮد ﻓﺮار ﻛﻨﻨﺪ‪ ،‬و اﻳﻨﻜﻪ‬
‫ﻋﻴﺴﻲ آﻧﻬﺎ را از آن ﺷﺨﺺ ﺑﻴﺮون ﺧﻮاﻫﺪ ﻛﺮد‪ .‬اﻣﺎ آﻧﻬﺎ از او ﺧﻮاﺳﺘﻨﺪ ﻛﻪ ﻣﺠﺎزاﺗﺸﺎن ﺑﻪ ﺗﻌﻮﻳﻖ اﻓﺘﺪ‪ ،‬ﻳﻌﻨﻲ از او‬
‫ﺧﻮاﻫﺶ ﻛﺮدﻧﺪ ﻛﻪ اﻳﺸﺎن را ﻧﻔﺮﻣﺎﻳﺪ ﻛﻪ ﺑﻪ ﻳﻚ ﺑﺎره ﺑﻪ ﻫﺎوﻳﻪ روﻧﺪ‪.‬‬
‫‪ 33-32:8‬ﻫﻨﮕﺎﻣﻲ ﻛﻪ از آن ﻣﺮد ﺧﺎرج ﻣﻲﺷﺪﻧﺪ اﺟﺎزه ﺧﻮاﺳﺘﻨﺪ ﺗﺎ داﺧﻞ ﮔﻠﻪ ﮔﺮاز ﺑﺴﻴﺎري ﻛﻪ در ﻣﺠﺎورت‬
‫ﻛﻮه ﻣﻲﭼﺮﻳﺪﻧﺪ ﺷﻮﻧﺪ‪ .‬اﻳﻦ اﺟﺎزه ﺑﺪاﻧﻬﺎ داده ﺷﺪ‪ ،‬و ﻧﺘﻴﺠﻪ آن ﺷﺪ ﻛﻪ ﮔﺮازﻫﺎ ﺑﺎ ﺷﺘﺎب از ﺑﻠﻨﺪي ﺑﻪ درﻳﺎ ﺟﺴﺘﻪ و‬
‫ﺧﻔﻪ ﺷﺪﻧﺪ‪ .‬اﻣﺮوزه از ﺧﺪاوﻧﺪ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﻧﺎﺑﻮد ﺳﺎﺧﺘﻦ اﻣﻮال دﻳﮕﺮان اﻧﺘﻘﺎد ﻣﻲﺷﻮد‪ .‬ﺑﺎ اﻳﻦ ﺣﺎل ﺑﺎﻳﺪ ﮔﻔﺖ ﻛﻪ اﮔﺮ‬
‫ﮔﺮازﺑﺎﻧﺎن ﻳﻬﻮدي ﺑﻮدﻧﺪ‪ ،‬آﻧﻬﺎ ﭘﻴﺸﻪاي ﻧﺠﺲ و ﻧﺎﻣﺸﺮوع داﺷﺘﻨﺪ‪ .‬و ﭼﻪ ﻳﻬﻮدي ﺑﻮدﻧﺪ ﻳﺎ ﻏﻴﺮﻳﻬﻮدي‪ ،‬ﺑﺎﻳﺪ ارزش‬
‫ﻳﻚ اﻧﺴﺎن را از دوﻫﺰار ﮔﺮاز ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﻲداﻧﺴﺘﻨﺪ‪.‬‬
‫‪ 39-34:8‬اﻳﻦ ﺧﺒﺮ ﺑﻪ ﺳﺮﻋﺖ در آن ﻧﺎﺣﻴﻪ ﻣﻨﺘﺸﺮ ﺷﺪ‪ .‬ﻫﻨﮕﺎﻣﻲ ﻛﻪ ﺟﻤﺎﻋﺖ ﺑﺰرﮔﻲ ﺟﻤﻊ ﺷﺪﻧﺪ‪ ،‬دﻳﺪﻧﺪ ﻛﻪ‬
‫ﻫﻤﺎن دﻳﻮزده ﺳﺎﺑﻖ ﻛﺎﻣﻼً ﺳﻼﻣﺖ ﻋﻘﻞ و ادب ﺑﻪ او ﺑﺎزﮔﺸﺘﻪ اﺳﺖ‪ .‬اﻫﺎﻟﻲ ﺟﺪرﻳﺎن آن ﻗﺪر ﻣﻀﻄﺮب ﮔﺸﺘﻨﺪ ﻛﻪ از‬
‫ﻋﻴﺴﻲ ﺧﻮاﻫﺶ ﻧﻤﻮدﻧﺪ ﻛﻪ از ﻧﺰد اﻳﺸﺎن رواﻧﻪ ﺷﻮد‪ .‬آﻧﻬﺎ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﻪ ﮔﺮازﻫﺎي ﺧﻮد ﻣﻲاﻧﺪﻳﺸﻴﺪﻧﺪ ﺗﺎ ﺑﻪ ﻧﺠﺎتدﻫﻨﺪه‪،‬‬
‫ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﻪ ﺧﻮﻛﻬﺎي ﺧﻮد ﻓﻜﺮ ﻣﻲ ﻛﺮدﻧﺪ ﺗﺎ ﺑﻪ ﺟﺎن ﺧﻮد‪.‬‬
‫دارﺑﻲ در اﻳﻦ ﻣﻮرد ﭼﻨﻴﻦ ﻧﺘﻴﺠﻪاي ﮔﺮﻓﺘﻪ اﺳﺖ‪:‬‬
‫ﺟﻬﺎﻧﻴﺎن از ﻋﻴﺴﻲ اﻟﺘﻤﺎس ﻣﻲﻛﻨ ﻨﺪ ﻛﻪ آﻧﻬﺎ را رﻫﺎ ﻛﻨﺪ‪ ،‬آﻧﻬﺎ ﺑﻪ دﻧﺒﺎل آﺳﺎﻳﺶ ﺧﻮد ﻫﺴﺘﻨﺪ‪ ،‬آﺳﺎﻳﺸﻲ ﻛﻪ ﻧﻪ‬
‫ﻟﺸﻜﺮي از ارواح ﭘﻠﻴﺪ‪ ،‬ﺑﻠﻜﻪ ﺣﻀﻮر و ﻗﺪرت ﺧﺪا آن را ﺑﺮ ﻫﻢ ﻣﻲزﻧﺪ! ﻣﺮدي ﻛﻪ ﺷﻔﺎ ﻳﺎﻓﺖ‪ ...‬ﺧﻮاﺳﺖ در ﻛﻨﺎر او‬
‫ﺑﺎﺷﺪ‪ ،‬اﻣﺎ ﺧﺪاوﻧﺪ او را ﺑﺎزﮔﺮداﻧﻴﺪ‪ ...‬ﺗﺎ ﺷﺎﻫﺪي ﺑﺮ ﻓﻴﺾ و ﻗﺪرﺗﻲ ﺑﺎﺷﺪ ﻛﻪ در او ﺑﻪ ﻣﻨﺼﻪ ﻇﻬﻮر رﺳﻴﺪه ﺑﻮد‪.‬‬
‫ﭼﻨﺪي ﺑﻌﺪ ﻫﻨﮕﺎﻣﻲ ﻛﻪ ﻋﻴﺴﻲ از دﻳﻜﺎﭘﻮﻟﻴﺲ دﻳﺪن ﻛﺮد‪ ،‬ﭼﻨﻴﻦ ﺟﻤﺎﻋﺘﻲ ﺑﻪ دﻳﺪن او آﻣﺪﻧﺪ )ﻣﺮﻗﺲ ‪(37-31:7‬‬
‫آﻳﺎ اﻳﻦ ﻋﻤﻞ ﻣﻲﺗﻮاﻧﺪ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺷﻬﺎدت وﻓﺎداراﻧﻪ ﻫﻤﺎن دﻳﻮزدهاي ﺑﺎﺷﺪ ﻛﻪ ﺷﻔﺎ ﻳﺎﻓﺖ؟‬
‫س( ﻣﻌﺎﻟﺠﻪ ﻣﺮض ﻋﻼج ﻧﺎﭘﺬﻳﺮ و زﻧﺪه ﻛﺮدن ﻣﺮده )‪(56-40:8‬‬
‫‪ 42-40:8‬ﻋﻴﺴﻲ از راه درﻳﺎي ﺟﻠﻴﻞ ﺑﻪ ﻛﺮاﻧﻪ ﺑﺎﺧﺘﺮي ﺑﺎزﮔﺸﺖ‪ .‬آﻧﺠﺎ ﺟﻤﺎﻋﺘﻲ دﻳﮕﺮ ﭼﺸﻢ ﺑﻪ راه او‬
‫ﻣﻲداﺷﺘﻨﺪ‪ .‬ﻣﺨﺼﻮﺻﺎً ﻳﺎﻳﺮوس رﺋﻴﺲ ﻛﻬﻨﻪ ﻛﻪ ﺑﺎ اﺿﻄﺮاب اﻧﺘﻈﺎر دﻳﺪن او را ﻣﻲﻛﺸﻴﺪ ﭼﺮا ﻛﻪ دﺧﺘﺮ دوازده‬
‫ﺳﺎﻟﻪاش ﻣﺸﺮف ﺑﻪ ﻣﻮت ﺑﻮد‪ .‬او ﺑﻪ اﺻﺮار از او اﻟﺘﻤﺎس ﻛﺮد ﻛﻪ ﺑﻲدرﻧﮓ ﺑﻪ ﺧﺎﻧﻪ او آﻳﺪ‪ .‬اﻣﺎ ﺧﻠﻖ ﺑﺮ او ازدﺣﺎم‬
‫ﻣﻲﻛﺮدﻧﺪ‪ ،‬و ﻣﺎﻧﻊ ﭘﻴﺸﺮوي او ﻣﻲﺷﺪﻧﺪ‪.‬‬
‫‪ 43:8‬در ﻣﻴﺎن ﺟﻤﻌﻴﺖ زﻧﻲ ﻛﻤﺮو و ﻣﺎﻳﻮس وﺟﻮد داﺷﺖ‪ ،‬ﻛﻪ ﺑﻪ ﻣﺪت دوازده ﺳﺎل ﺑﻪ اﺳﺘﺤﺎﺿﻪ ﻣﺒﺘﻼ ﺑﻮد‪.‬‬

‫ﻟﻮﻗﺎي ﻃﺒﻴﺐ اﻳﻦ را ﻧﻴﺰ ﻣﻲاﻓﺰاﻳﺪ ﻛﻪ او ﺗﻤﺎم ﭘﺲ اﻧﺪاز و آﻧﭽﻪ را ﻛﻪ داﺷﺖ ﺻﺮف اﻃﺒﺎ ﻧﻤﻮده ﺑﻮد اﻣﺎ ﻧﺘﻴﺠﻪاي‬
‫ﻧﮕﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮد )ﻣﺮﻗﺲ ﺣﺘﻲ اﻧﺪﻛﻲ ﻓﺮاﺗﺮ رﻓﺘﻪ و اﻓﺰوده ﻛﻪ او ﺣﺘﻲ ﺑﺪﺗﺮ ﻫﻢ ﻣﻲﺷﺪ!(‬
‫‪ 44:8‬و ‪ 45‬او ﭼﻨﻴﻦ اﺣﺴﺎس ﻛﺮده ﺑﻮد ﻛﻪ در ﻋﻴﺴﻲ ﻗﺪرﺗﻲ اﺳﺖ ﻛﻪ ﻣﻲﺗﻮاﻧﺪ او را ﺷﻔﺎ دﻫﺪ‪ ،‬ﭘﺲ راه ﺧﻮد‬
‫را از ﻣﻴﺎن ﺟﻤﻌﻴﺖ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﻋﻴﺴﻲ ﮔﺸﻮد‪ .‬او ﺧﻢ ﺷﺪه‪ ،‬داﻣﻦ رداي او را ﻟﻤﺲ ﻧﻤﻮد‪ ،‬ﺣﺎﺷﻴﻪ ﻳﺎ ﻟﺒﻪ ﺟﺎﻣﻪ ﻛﻪ‬
‫ﻗﺴﻤﺖ ﭘﺎﺋﻴﻨﻲ رداي ﻟﺒﺎس ﻳﻬﻮدﻳﺎن را ﺷﻜﻞ ﻣﻲداد‪) .‬اﻋﺪ ‪39-38:15‬؛ ﺗﺚ ‪ .(12:22‬در ﺳﺎﻋﺖ ﺧﻮﻧﺮﻳﺰي ﻗﻄﻊ ﺷﺪ‬
‫و ﻛﺎﻣﻼً ﺷﻔﺎ ﻳﺎﻓﺖ‪ .‬او ﺳﻌﻲ ﻧﻤﻮد ﻛﻪ ﺑﻪ ﺳﺮﻋﺖ ﻓﺮار ﻛﻨﺪ‪ ،‬اﻣﺎ ﺳﺌﻮال ﻋﻴﺴﻲ ﻣﺎﻧﻊ ﻓﺮار او ﺷﺪ‪ ،‬ﻋﻴﺴﻲ ﮔﻔﺖ‪:‬‬
‫”ﻛﻴﺴﺖ ﻛﻪ ﻣﺮا ﻟﻤﺲ ﻧﻤﻮد؟“ ﭘﻄﺮس و دﻳﮕﺮ ﺷﺎﮔﺮدان ﮔﻤﺎن ﻛﺮدﻧﺪ ﻛﻪ اﻳﻦ ﭘﺮﺳﺸﻲ ﻏﻴﺮﻣﻨﻄﻘﻲ اﺳﺖ‪ ،‬ﻣﺮدم‬
‫ﺑﺴﻴﺎري از اﻃﺮاف ﻓﺸﺎر ﻣﻲآوردﻧﺪ‪ ،‬و دﻳﮕﺮان را ﭘﺲ راﻧﺪه او را ﻟﻤﺲ ﻣﻲﻧﻤﻮدﻧﺪ!‬
‫‪ 46:8‬اﻣﺎ ﻋﻴﺴﻲ درﻳﺎﻓﺘﻪ ﺑﻮد ﻛﻪ اﻳﻦ ﻟﻤﺲ ﺑﺎ ازدﺣﺎم دﻳﮕﺮان ﻓﺮق دارد‪ .‬ﻫﻤﺎن ﮔﻮﻧﻪ ﻛﻪ ﺷﺨﺼﻲ در اﻳﻦ ﻣﻮرد‬
‫ﮔﻔﺘﻪ اﺳﺖ‪” :‬ﺟﺴﻢ ازدﺣﺎم ﻣﻲﻛﻨﺪ‪ ،‬ﻟﻴﻜﻦ اﻳﻤﺎن ﻟﻤﺲ ﻣﻲﻛﻨﺪ‪ “.‬ﻋﻴﺴﻲ ﻣﻲداﻧﺴﺖ ﻛﻪ اﻳﻤﺎن‪ ،‬او را ﻟﻤﺲ ﻧﻤﻮده ﺑﻮد‪،‬‬
‫ﭼﺮا ﻛﻪ اﺣﺴﺎس ﻛﺮد ﻗﺪرﺗﻲ از او ﺻﺎدر ﺷﺪ‪ ،‬ﻗﺪرﺗﻲ ﻛﻪ زن را ﺷﻔﺎ داد‪ .‬او درك ﻛﺮد ﻛﻪ ﻗﻮﺗﻲ از او ﺻﺎدر ﮔﺸﺖ‪.‬‬
‫اﻟﺒﺘﻪ اﻳﻦ ﻣﻮﺿﻮع ﺑﺪان ﻣﻌﻨﺎ ﻧﻴﺴﺖ ﻛﻪ از ﻗﺪرت او ﻛﺎﺳﺘﻪ ﺷﺪ‪ ،‬ﺑﻠﻜﻪ ﺑﺮاي ﻋﻴﺴﻲ ارزش ﺷﻔﺎ داﺷﺖ‪ .‬ﻗﻮﺗﻲ ﺻﺮف‬
‫ﺷﺪه ﺑﻮد‪.‬‬
‫‪ 48-47:8‬آن زن‪ ...‬ﻟﺮزان‪ .....‬ﻧﺰد وي اﻓﺘﺎد و ﺑﺎ ﻟﺤﻨﻲ ﺣﺎﻛﻲ از ﭘﻮزش ﺧﻮاﻫﻲ ﮔﻔﺖ ﻛﻪ ﺑﻪ ﭼﻪ ﺳﺒﺐ او را‬
‫ﻟﻤﺲ ﻧﻤﻮد و ﺷﻬﺎدﺗﻲ ﭘﺮ از اﻣﺘﻨﺎن از آﻧﭽﻪ رخ داده ﺑﻮد‪ .‬اﻋﺘﺮاف ﻋﻠﻨﻲ او ﺑﺎﻋﺚ ﺷﺪ ﻋﻴﺴﻲ اﻳﻤﺎن او را ﺳﺘﺎﻳﺶ‬
‫ﻛﻨﺪ و در ﻣﻴﺎن ﺟﻤﺎﻋﺖ ﺳﻼﻣﺘﻲ ﺧﻮد را ﺑﻪ او ﭘﺎداش دﻫﺪ‪ .‬ﺗﺎﻛﻨﻮن ﻫﻴﭻ ﻛﺲ ﺑﺪون اﻃﻼع ﻋﻴﺴﻲ و ﺑﺪون اﻳﻨﻜﻪ‬
‫ﺑﺮﻛﺘﻲ ﺑﻴﺎﺑﺪ ﺑﺎ اﻳﻤﺎن او را ﻟﻤﺲ ﻧﻜﺮده ﺑﻮد‪ .‬ﺣﺘﻲ ﻫﻴﭻ ﻛﺲ ﺑﺪون اﻳﻨﻜﻪ در اﻃﻤﻴﻨﺎن ﻧﺠﺎت ﺗﻘﻮﻳﺖ ﺷﻮد آﺷﻜﺎرا‬
‫اﻋﺘﺮاف ﻧﻜﺮده ﺑﻮد‪.‬‬
‫‪ 49:8‬ﺷﻔﺎي آن زن ﻣﺒﺘﻼ ﺑﻪ اﺳﺘﺤﺎﺿﻪ آن ﻗﺪر وﻗﺖ ﻋﻴﺴﻲ را ﻧﮕﺮﻓﺖ‪ ،‬اﻣﺎ ﻫﻤﺎن ﻛﺎﻓﻲ ﺑﻮد ﺗﺎ ﻓﺮﺳﺘﺎدهاي از‬
‫ﺧﺎﻧﻪ رﺋﻴﺲ ﻛﻬﻨﻪ اﻳﻦ ﺧﺒﺮ را ﺑﻴﺎورد ﻛﻪ دﺧﺘﺮ ﻳﺎﻳﺮوس ﻣﺮده‪ ،‬و دﻳﮕﺮ اﺳﺘﺎد را زﺣﻤﺖ ﻧﺪﻫﻨﺪ‪ .‬آﻧﻬﺎ اﻳﻤﺎن داﺷﺘﻨﺪ ﻛﻪ‬
‫ا و ﺷﻔﺎ ﻣﻲﻳﺎﺑﺪ‪ ،‬وﻟﻲ اﻳﻤﺎن زﻧﺪه ﺷﺪن او را ﻧﺪاﺷﺘﻨﺪ‪.‬‬
‫‪ 50:8‬ﺑﺎ اﻳﻦ ﺣﺎل ﻋﻴﺴﻲ ﺑﻪ آﺳﺎﻧﻲ رﻫﺎ ﻧﻤﻲﻛﺮد‪ .‬او ﺑﺎ ﺳﺨﻨﺎﻧﻲ ﺗﺴﻠﻲ ﺑﺨﺶ‪ ،‬ﺗﺮﻏﻴﺐ آﻣ ﻴﺰ و اﻣﻴﺪﺑﺨﺶ ﭘﺎﺳﺦ‬
‫ﮔﻔﺖ ”ﺗﺮﺳﺎن ﻣﺒﺎش‪ ،‬اﻳﻤﺎن آور و ﺑﺲ ﻛﻪ ﺷﻔﺎ ﺧﻮاﻫﺪ ﻳﺎﻓﺖ‪“.‬‬
‫‪ 53-51:8‬ﺑﻪ ﻣﺤﺾ اﻳﻨﻜﻪ ﻋﻴﺴﻲ ﺑﻪ ﺧﺎﻧﻪ رﺳﻴﺪ‪ ،‬ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎ ﭘﻄﺮس‪ ،‬ﻳﻌﻘﻮب و ﻳﻮﺣﻨﺎ و واﻟﺪﻳﻦ دﺧﺘﺮ وارد آن ﺧﺎﻧﻪ‬
‫ﺷﺪ‪ .‬ﻫﻤﻪ ﮔﺮﻳﻪ ﻳﺄس ﺳﺮ داده ﺑﻮدﻧﺪ‪ ،‬اﻣﺎ ﻋﻴﺴﻲ ﺑﻪ آﻧﻬﺎ ﮔﻔﺖ از ﻧﺎﻟﻪ و ﺷﻴﻮن ﺑﺎز اﻳﺴﺘﻨﺪ ﭼﺮا ﻛﻪ او ﻧﻤﺮده‪ ،‬ﺑﻠﻜﻪ‬
‫ﺧﻔﺘﻪ اﺳﺖ‪ .‬اﻳﻦ ﺳﺨﻦ ﻋﻴﺴﻲ ﺑﺎﻋﺚ ﺷﺪ ﻛﻪ او را اﺳﺘﻬﺰا ﻛﻨﻨﺪ‪ ،‬ﭼﺮا ﻛﻪ ﻳﻘﻴﻦ داﺷﺘﻨﺪ دﺧﺘﺮ ﻣﺮده اﺳﺖ‪.‬‬
‫آﻳﺎ او واﻗﻌﺎً ﻣﺮده ﺑﻮد‪ ،‬ﻳﺎ اﻳﻨﻜﻪ ﺑﻪ ﺧﻮاب ﻋﻤﻴﻘﻲ ﻫﻤﭽﻮن اﻏﻤﺎ ﻓﺮو رﻓﺘﻪ ﺑﻮد‪ ،‬ﻏﺎﻟﺐ ﻣﻔﺴﺮان ﺑﺮ اﻳﻦ ﺑﺎورﻧﺪ ﻛﻪ‬
‫او ﻣﺮده ﺑﻮد‪ .‬آﻧﻬﺎ ﺧﺎﻃﺮ ﻧﺸﺎن ﻣﻲﺳﺎزﻧﺪ ﻛﻪ ﻋﻴﺴﻲ در ﻣﻮرد اﻟﻴﻌﺎزر ﻧﻴﺰ ﮔﻔﺘﻪ ﻛﻪ او در ﺧﻮاب اﺳﺖ‪ ،‬ﻳﻌﻨﻲ ﻣﻨﻈﻮرش‬
‫اﻳﻦ ﺑﻮد ﻛﻪ ﻣﺮده اﺳﺖ‪ .‬ﺳﺮ راﺑﺮت اﻧﺪرﺳﻮن )‪ (Sir Robert Anderson‬ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ ﻛﻪ آن دﺧﺘﺮ واﻗﻌﺎً ﻧﻤﺮده ﺑﻮد‪ .‬او‬

‫ﭼﻨﻴﻦ اﺳﺘﺪﻻل ﻣﻲآورد ‪:‬‬
‫‪ -1‬ﻋﻴﺴﻲ ﮔﻔﺖ ﻛﻪ آن دﺧﺘﺮ ﺷﻔﺎ ﺧﻮاﻫﺪ ﻳﺎﻓﺖ‪ .‬ﻋﺒﺎرﺗﻲ ﻛﻪ او ﺑﻪ ﻛﺎر ﺑﺮد ﻫﻤﺎن ﻛﻠﻤﺎﺗﻲ اﺳﺖ در آﻳﻪ ‪ 48‬اﻳﻦ‬
‫ﺑﺎب ﺑﻴﺎن ﻧﻤﻮد‪ ،‬آﻧﺠﺎ ﻛﻪ ﻣﻘﺼﻮد ﺷﻔﺎ ﺑﻮد و ﻧﻪ ﻗﻴﺎﻣﺖ‪ .‬اﻳﻦ ﻋﺒﺎرت ﻫﻴﭽﮕﺎه در ﻋﻬﺪﺟﺪﻳﺪ در ﻣﻮرد زﻧﺪه ﺷﺪن ﻣﺮده‬
‫ﺑﻪ ﻛﺎر ﻧﺮﻓﺘﻪ اﺳﺖ‪.‬‬
‫‪ .2‬ﻋﻴﺴﻲ در ﻣﻮرد اﻟﻴﻌﺎزر واژهاي دﻳﮕﺮ ﺑﺮاي ﺧﻮاب او ﺑﻪ ﻛﺎر ﺑﺮد‪.‬‬
‫‪ .3‬ﻣﺮدم ﮔﻤﺎن ﻛﺮدﻧﺪ ﻛﻪ او ﻣﺮده اﺳﺖ‪ ،‬اﻣﺎﻋﻴﺴﻲ ﻛﻪ ﻣﻲداﻧﺴﺖ او واﻗﻌﺎً ﻧﻤﺮده اﺳﺖ او ﻧﮕﻔﺖ ﻛﻪ ﻣﻲﺧﻮاﻫﺪ‬
‫او را زﻧﺪه ﻛﻨﺪ‪.‬‬
‫اﻧﺪرﺳﻮن ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ ﻣﻮﺿﻮع ﺑﺮ ﺳﺮ ﺑﺎورداﺷﺘﻦ ﻳﻚ ﺷﺨﺺ اﺳﺖ‪ .‬ﻋﻴﺴﻲ ﮔﻔﺖ ﻛﻪ او در ﺧﻮاب اﺳﺖ‪ .‬دﻳﮕﺮان‬
‫ﺑﺮ اﻳﻦ ﮔﻤﺎن ﺑﻮدﻧﺪ ﻛﻪ ﻣﻲداﻧﻨﺪ او ﻣﺮده اﺳﺖ‪.‬‬
‫‪ 56-54:8‬ﺑﻪ ﻫﺮ ﺣﺎل ﻋﻴﺴﻲ ﺑﻪ آن دﺧﺘﺮ ﮔﻔﺖ ”اي دﺧﺘﺮ ﺑﺮﺧﻴﺰ“ او ﻓﻮراً ﺑﺮﺧﺎﺳﺖ‪ .‬ﻋﻴﺴﻲ ﭘﺲ از اﻳﻨﻜﻪ دﺧﺘﺮ‬
‫را ﺑﻪ واﻟﺪﻳﻨﺶ ﺳﭙﺮد ﺑﺪاﻧﻬﺎ ﮔﻔﺖ ﻛﻪ از اﻳﻦ ﻣﻌﺠﺰه ﻛﺴﻲ را ﺑﺎ ﺧﺒﺮ ﻧﺴﺎزﻧﺪ‪ .‬او ﻋﻼﻗﻪاي ﺑﻪ ﺷﻬﺮت‪ ،‬ﺷﻮر و ﺷﻮق‬
‫ﻧﺎﭘﺎﻳﺪار ﺟﺎﻣﻌﻪ و ﻳﺎ ﻛﻨﺠﻜﺎوي ﺑﻲاﺳﺎس ﻣﺮدم ﻧﺪاﺷﺖ‪.‬‬
‫ﺑﺪﻳﻨﺴﺎن دوﻣﻴﻦ ﺳﺎل ﺧﺪﻣﺖ ﻋﻤﻮﻣﻲ ﻋﻴﺴﻲ ﺑﻪ ﭘﺎﻳﺎن ﻣﻲرﺳﺪ‪ .‬ﺑﺎب ‪ 9‬و اﻋﺰام دوازده ﺷﺎﮔﺮد ﺳﺮآﻏﺎز ﺳﻮﻣﻴﻦ‬
‫ﺳﺎل ﺧﺪﻣﺖ او اﺳﺖ‪.‬‬
‫ش( ﭘﺴﺮ اﻧﺴﺎن ﺷﺎﮔﺮدان ﺧﻮد را اﻋﺰام ﻣﻲﻛﻨﺪ )‪.(11-1 :9‬‬
‫‪ 2-1:9‬اﻳﻦ واﻗﻌﻪ دﻗﻴﻘﺎً ﻣﺎﻧﻨﺪ اﻋﺰام دوازده ﺷﺎﮔﺮد در ﻣﺘﻲ ‪ 15-1:10‬اﺳﺖ‪ ،‬اﻣﺎ ﺗﻔﺎوﺗﻬﺎي ﻗﺎﺑﻞ ﺗﻮﺟﻬﻲ ﻧﻴﺰ‬
‫وﺟﻮد دارد‪ .‬ﺑﻪ ﻋﻨﻮان ﻣﺜﺎل‪ ،‬در ﻣﺘﻲ ﺑﻪ ﺷﺎﮔﺮدان ﮔﻔﺘﻪ ﻣﻲﺷﻮد ﺗﻨﻬﺎ ﻧﺰد ﻳﻬﻮدﻳﺎن ﺑﺮوﻧﺪ‪ ،‬و ﻋﻼوه ﺑﺮ ﺷﻔﺎي اﻣﺮاض‪،‬‬
‫ﻣﺮدﮔﺎن را ﻧﻴﺰ زﻧﺪه ﺳﺎزﻧﺪ‪ .‬ﺑﺪﻳﻬﻲ اﺳﺖ ﻛﻪ ﻧﺴﺨﻪ ﺧﻼﺻﻪﺗﺮ ﻟﻮﻗﺎ ﺑﻲﻋﻠﺖ ﻧﺒﻮده اﺳﺖ‪ ،‬اﻣﺎ ﻋﻠﺖ آن ﺑﺮ ﻣﺎ روﺷﻦ‬
‫ﻧﻴﺴﺖ‪ .‬ﺧﺪاوﻧﺪ ﻧﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮاي اﻧﺠﺎم ﻣﻌﺠﺰات ﻗﺪرت و ﻗﻮت داﺷﺖ‪ ،‬ﺑﻠﻜﻪ او اﻳﻦ ﻗﻮت و ﻗﺪرت را ﺑﻪ دﻳﮕﺮان ﻧﻴﺰ‬
‫ﻋﻄﺎ ﻣﻲﻛﺮد‪ .‬ﻗﻮت ﺑﻪ ﻣﻌﻨﺎي ﻧﻴﺮو و ﺗﻮاﻧﺎﻳﻲ اﺳﺖ‪ .‬ﻗﺪرت ﺑﻪ ﻣﻌﻨﺎي ﺣﻖ اﺳﺘﻔﺎده از آن اﺳﺖ‪ .‬در ﺟﺎﺋﻲ ﻛﻪ‬
‫ﻛﺘﺎبﻣﻘﺪس ﻫﻨﻮز ﺑﻪ ﺻﻮرت ﻣﻜﺘﻮب ﮔﺮدآوري ﻧﺸﺪه ﺑﻮد‪ ،‬ﻋﻼﻳﻢ و ﻣﻌﺠﺰات ﭘﻴﻐﺎم ﺷﺎﮔﺮدان را ﺗﺎﺋﻴﺪ ﻣﻲﻛﺮد‬
‫)ﻋﺒﺮ ‪ .(4-3:2‬ﺧﺪا ﻣﻲﺗﻮاﻧﺪ ﺑﻪ ﺷﻜﻞ ﻣﻌﺠﺰه آﺳﺎﻳﻲ ﺷﻔﺎ دﻫﺪ‪ ،‬اﻣﺎ اﻳﻨﻜﻪ آﻳﺎ ﺷﻔﺎ ﻫﻨﻮز ﻫﻢ در اﻣﺮ ﺑﺸﺎرت اﻧﺠﻴﻞ‬
‫ﻛﺎرﺑﺮد دارد ﻳﻘﻴﻨﺎً ﺳﺌﻮال ﺑﺮاﻧﮕﻴﺰ اﺳﺖ‪.‬‬
‫‪ 5-3:9‬اﻛﻨﻮن ﺷﺎﮔﺮدان اﻳﻦ ﻓﺮﺻﺖ را داﺷﺘﻨﺪ ﺗﺎ اﺻﻮﻟﻲ را ﻛﻪ ﺧﺪاوﻧﺪ ﺑﻪ آﻧﻬﺎ آﻣﻮﺧﺘﻪ ﺑﻮد ﺑﻪ ﻛﺎر ﺑﺒﻨﺪﻧﺪ‪ .‬آﻧﻬﺎ‬
‫ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮاي رﻓﻊ ﻧﻴﺎزﻫﺎي ﺟﺴﻤﺎﻧﻲ ﺧﻮد ﺑﻪ او ﺗﻮﻛﻞ ﻣﻲﻛﺮدﻧﺪ ﻧﻪ ﺗﻮﺷﻪ دان‪ ،‬ﻧﻪ ﻏﺬا‪ ،‬ﻳﺎ ﭘﻮل‪ .‬آﻧﻬﺎ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺴﻴﺎر ﺳﺎده‬
‫ﻣﻲزﻳﺴﺘﻨﺪ‪ .‬ﻧﻪ ﻋﺼﺎ و ﻧﻪ ﺟﺎﻣﻪ اﺿﺎﻓﻲ‪ .‬آﻧﻬﺎ ﺑﺎﻳﺪ در اوﻟﻴﻦ ﺧﺎﻧﻪاي ﻛﻪ ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻪ ﻣﻲﺷﺪﻧﺪ‪ ،‬ﻣﻲﻣﺎﻧﺪﻧﺪ‪ .‬و ﻧﻪ ﺑﻪ اﻣﻴﺪ‬
‫ﻳﺎﻓﺘﻦ ﻣﻨﺰﻟﮕﺎﻫﻲ آﺳﻮدهﺗﺮ ﻣﻜﺎﻧﻲ را ﺟﺴﺘﺠﻮ ﻛﻨﻨﺪ‪ .‬اﻗﺎﻣﺖ آﻧﻬﺎ ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺑﻪ درازا ﻣﻲﻛﺸﻴﺪ و ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺑﺮ ﭘﻴﺎﻣﻲ ﻛﻪ ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻪ‬
‫ﻧﻤﻲﺷﺪ اﺻﺮار ﻣﻲورزﻳﺪﻧﺪ‪ ،‬ﺑﻠﻜﻪ ﺑﺪاﻧﻬﺎ ﮔﻔﺘﻪ ﺷﺪ ﺗﺎ ﺧﺎك ﭘﺎﻳﻬﺎي ﺧﻮد را ﻧﻴﺰ ﺑﻴﻔﺸﺎﻧﻨﺪ ﺗﺎ ﺑﺮ اﻳﺸﺎن ﺷﻬﺎدﺗﻲ ﺷﻮد‪.‬‬

‫‪ 6:9‬اﺣﺘﻤﺎﻻً در ﻫﻤﺎن ﺷﻬﺮﻫﺎي ﺟﻠﻴﻞ ﺑﻮد ﻛﻪ ﺷﺎﮔﺮدان اﻧﺠﻴﻞ را ﺑﺸﺎرت داده و ﻣﺮﻳﻀﺎن را ﺷﻔﺎ دادﻧﺪ‪ .‬ﺑﺎﻳﺪ اﻳﻦ‬
‫ﻣﻮﺿﻮع را ﻧﻴﺰ ذﻛﺮ ﻛﺮد ﻛﻪ ﭘﻴﻐﺎم آﻧﻬﺎ در ﻣﻮرد ﻣﻠﻜﻮت ﺑﻮد‪-‬اﻋﻼن ﺣﻀﻮر ﭘﺎدﺷﺎه در ﻣﻴﺎن آﻧﻬﺎ و اﺷﺘﻴﺎق او ﺑﺮاي‬
‫ﺣﻜﻮﻣﺖ ﺑﺮ ﺗﻮﺑﻪ ﻛﺎران‪.‬‬
‫‪ 7:9‬در اﻳﻦ ﻫﻨﮕﺎم ﻫﻴﺮودﻳﺲ اﻧﺘﻴﭙﺎس‪ ،‬ﺗﻴﺘﺮارك ﺟﻠﻴﻞ و ﺑﻴﺮﻳﻪ ﺑﻮد‪ .‬او ﺑﺮ ﻳﻚ ﭼﻬﺎرم اراﺿﻲ ﻛﻪ ﺗﺤﺖ ﺣﻜﻮﻣﺖ‬
‫ﭘﺪرش‪ ،‬ﻫﺮود ﻛﺒﻴﺮ ﺑﻮد ﺳﻠﻄﻨﺖ ﻣﻲﻛﺮد‪ .‬دﻳﺮي ﻧﭙﺎﺋﻴﺪ ﻛﻪ وﺟﺪان او ﺳﺌﻮاﻻﺗﻲ در ذﻫﻨﺶ ﭘﺪﻳﺪ آورد‪ .‬ﺧﺎﻃﺮه ﻳﺤﻴﻲ‬
‫ﺗﻌﻤﻴﺪدﻫﻨﺪه ﻫﻨﻮز او را ﻣﻐﺸﻮش ﻧﮕﺎه ﻣﻲداﺷﺖ‪ .‬ﻫﻴﺮودﻳﺲ اﻳﻦ ﺻﺪاي ﺑﻲﭘﺮوا را ﺑﺎ ﮔﺮدن زدن ﻳﺤﻴﻲ ﺧﺎﻣﻮش‬
‫ﺳﺎﺧﺘﻪ ﺑﻮد‪ ،‬اﻣﺎ ﻫﻨﻮز در ﺗﺴﺨﻴﺮ ﻗﺪرت زﻧﺪﮔﻲ او ﺑﻮد‪ .‬ﭼﻪ ﻛﺴﻲ ﺑﺎﻋﺚ ﺷﺪه ﺑﻮد ﺗﺎ ﻫﻴﺮودﻳﺲ داﺋﻤﺎً ﺑﻪ ﻳﺤﻴﻲ ﻓﻜﺮ‬
‫ﻛﻨﺪ؟ در ﻣﻴﺎن ﺑﺮﺧﻲ ﭼﻨﻴﻦ ﺷﺎﻳﻊ ﺷﺪه ﺑﻮد ﻛﻪ ﻳﺤﻴﻲ از ﻣﺮدﮔﺎن ﺑﺮﺧﺎﺳﺘﻪ اﺳﺖ‪.‬‬
‫‪ 9-8:9‬دﻳﮕﺮان ﮔﻤﺎن ﻛﺮدﻧﺪ ﻛﻪ او اﻟﻴﺎس ﻳﺎ ﻳﻜﻲ از اﻧﺒﻴﺎي ﻋﻬﺪﻋﺘﻴﻖ اﺳﺖ‪ .‬ﻫﻴﺮودﻳﺲ ﺳﻌﻲ ﻧﻤﻮد ﺑﺎ ﻳﺎدآوري‬
‫ﺑﻪ دﻳﮕﺮان ﻛﻪ او ﺳﺮ ﻳﺤﻴﻲ را از ﺗﻨﺶ ﺟﺪا ﻛﺮده ﺑﻪ اﺿﻄﺮاب ﺧﻮد ﭘﺎﻳﺎن دﻫﺪ‪ .‬اﻣﺎ ﻫﻨﻮز ﺗﺮﺳﻲ در او ﺑﻮد‪ .‬ﺑﻪ ﻫﺮ‬
‫ﺟﻬﺖ اﻳﻦ ﻛﻴﺴﺖ؟ او ﻃﺎﻟﺐ ﻣﻼﻗﺎت او ﻣﻲﺑﻮد و ﺗﺎ ﭘﻴﺶ از ﺑﻪ ﺻﻠﻴﺐ ﻛﺸﻴﺪه ﺷﺪن ﻧﺠﺎتدﻫﻨﺪه ﻫﻴﭽﮕﺎه او را‬
‫ﻧﺪﻳﺪ‪.‬‬
‫ﻗﺪرت ﻳﻚ زﻧﺪﮔﻲ ﭘﺮ از روح! ﺧﺪاوﻧﺪ ﻋﻴﺴﻲ‪ ،‬ﻧﺠﺎري ﮔﻤﻨﺎم از ﻧﺎﺻﺮه‪ ،‬ﺑﺎﻋﺚ ﺷﺪه ﺑﻮد ﻛﻪ ﻫﻴﺮودﻳﺲ ﻛﻪ ﺣﺘﻲ‬
‫او را ﻧﺪﻳﺪه ﺑﻮد ﺑﻪ ﺧﻮد ﺑﻠﺮزد‪ .‬ﻫﻴﭽﮕﺎه ﺗﺎﺛﻴﺮ ﺷﺨﺼﻲ را ﻛﻪ از روحاﻟﻘﺪس ﭘﺮ اﺳﺖ دﺳﺖ ﻛﻢ ﻧﮕﻴﺮﻳﺪ!‬
‫‪ 10:9‬ﻫﻨﮕﺎﻣﻲ ﻛﻪ رﺳﻮﻻن ﻣﺮاﺟﻌﺖ ﻛﺮدﻧﺪ‪ ،‬ﻧﺘﺎﻳﺞ ﻣﺎﻣﻮرﻳﺖ ﺧﻮد را ﻣﺴﺘﻘﻴﻤﺎً ﺑﻪ ﺧﺪاوﻧﺪ ﻋﻴﺴﻲ ﺑﺎزﮔﻮ ﻛﺮدﻧﺪ‪.‬‬
‫ﺷﺎﻳﺪ اﻳﻦ ﺧﻂ ﻣﺸﻲ ﺧﻮﺑﻲ ﺑﺮاي ﺗﻤﺎم ﺧﺎدﻣ ﻴﻦ ﻣﺴﻴﺤﻲ ﺑﺎﺷﺪ‪ .‬ﺑﺎرﻫﺎ ﺷﺪه اﺳﺖ ﻛﻪ ﻋﻠﻨﻲ ﻛﺮدن ﺧﺪﻣﺎت ﺣﺴﺎدت و‬
‫ﺗﻔﺮﻗﻪ اﻳﺠﺎد ﻛﺮده اﺳﺖ‪ .‬و ﺟﻲ‪ .‬ﻛﻤﭙﻞ ﻣﻮرﮔﺎن اﻇﻬﺎر ﻣﻲدارد ﻛﻪ ”ﺣﺮص و وﻟﻊ ﻣﺎ ﺑﻪ آﻣﺎر و ارﻗﺎم‪ ،‬اﻣﺮي اﺳﺖ‬
‫ﺧﻮد ﻣﺤﻮر و ﺟﺴﻤﺎﻧﻲ ﻛﻪ از روح )ﺧﺪا( ﻧﻴﺴﺖ‪“.‬‬
‫ﺧﺪاوﻧﺪﻣﺎن ﺷﺎﮔﺮدان را ﺑﺮداﺷﺘﻪ ﺑﻪ وﻳﺮاﻧﻪاي در ﻣﺠﺎورت ﺑﻴﺖﺻﻴﺪا )ﺧﺎﻧﻪ ﻣﺎﻫﻴﮕﻴﺮي( ﺑﺮد‪ .‬ﻇﺎﻫﺮاً در اﻳﻦ ﺑﺮﻫﻪ‬
‫از زﻣﺎن دو ﺑﻴﺖﺻﻴﺪا وﺟﻮد داﺷﺘﻪ‪ ،‬ﻳﻜﻲ در ﻛﻨﺎره ﻏﺮﺑﻲ درﻳﺎي ﺟﻠﻴﻞ و دﻳﮕﺮي در ﺷﺮق‪ .‬ﻣﺤﻞ دﻗﻴﻖ آن ﺑﺮاي ﻣﺎ‬
‫ﻧﺎﺷﻨﺎﺧﺘﻪ اﺳﺖ‪.‬‬
‫‪ 11:9‬ﭼﻨﺪان ﻃﻮل ﻧﻤﻲﻛﺸﻴﺪ ﻛﻪ اﻣﻴﺪ ﺑﻪ ﻟﺤﻈﻪاي آﺳﺎﻳﺶ از دﺳﺖ ﻣﻲرﻓﺖ‪ .‬ﮔﺮوﻫﻲ از ﻣﺮدم ﺑﻪ ﺳﺮﻋﺖ ﺟﻤﻊ‬
‫ﺷﺪﻧﺪ‪ .‬ﺧﺪاوﻧﺪ ﻋﻴﺴﻲ ﻫﻤﻴﺸﻪ در دﺳﺘﺮس ﺑﻮد‪ .‬او اﻳﻦ اﻣﺮ را ﻣﺰاﺣﻤﺖ ﻧﻤﻲداﻧﺴﺖ‪ .‬او ﻫﻴﭽﮕﺎه آن ﻗﺪر ﻣﺸﻐﻠﻪ‬
‫ﻧﺪاﺷﺖ ﻛﻪ ﻧﺘﻮاﻧﺪ ﺑﺮﻛﺖ دﻫﺪ‪ .‬در ﺣﻘ ﻴﻘﺖ در اﻳﻨﺠﺎ ﺑﻪ ﻃﻮر ﺧﺎص ذﻛﺮ ﺷﺪه اﺳﺖ ﻛﻪ او اﻳﺸﺎن را ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻪ‪،‬‬
‫ﻣﻠﻜﻮت ﺧﺪا را ﺑﺪﻳﺸﺎن ﺗﻌﻠﻴﻢ ﻣﻲداد و ﻫﺮ ﻛﻪ را ﻛﻪ ﺑﻪ ﺷﻔﺎ ﻧﻴﺎز داﺷﺖ ﺷﻔﺎ ﻣﻲداد‪.‬‬
‫ص( ﻏﺬا دادن ﺑﻪ ﭘﻨﺞ ﻫﺰار ﻧﻔﺮ )‪(17-12 :9‬‬
‫‪ 12:9‬ﺑﺎ ﻓﺮارﺳﻴﺪن ﺷﺎﻣﮕﺎه‪ ،‬دوازده ﺷﺎﮔﺮد ﺑﻲﻗﺮار ﺷﺪﻧﺪ‪ .‬ﻣﺮدم ﺑﺴﻴﺎري ﻏﺬا اﺣﺘﻴﺎج داﺷﺘﻨﺪ! ﻳﻚ وﺿﻌﻴﺖ‬
‫ﻧﺎﺧﻮﺷﺎﻳﻨﺪ‪ .‬از اﻳﻦ رو از ﺧﺪاوﻧﺪ ﺧﻮاﺳﺘﻨﺪ ﻛﻪ ﻣﺮدم را ﻣﺮﺧﺺ ﻧﻤﺎﻳﺪ‪ .‬ﭼﻘﺪر اﻳﻦ ﻣﺴﺎﻟﻪ ﺑﻪ دﻟﻬﺎي ﻣﺎ ﻧﺰدﻳﻚ اﺳﺖ!‬

‫ﻣﺎ ﻫﻤﺎﻧﻨﺪ ﭘﻄﺮس‪ ،‬ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﺧﻮدﻣﺎن ﻣﻲﮔﻮﻳﻴﻢ‪” :‬ﺑﻔﺮﻣﺎ ﻛﻪ ﺑﺎ ﺗﻮ آﻳﻢ‪ “...‬اﻣﺎ ﭼﻘﺪر ﺳﻬﻞ اﺳﺖ ﻛﻪ در ﻣﻮرد دﻳﮕﺮان‬
‫ﺑﮕﻮﻳﻴﻢ‪” :‬آﻧﻬﺎ را ﻣﺮﺧﺺ ﻓﺮﻣﺎ‪“.‬‬
‫‪ 13:9‬ﻋﻴﺴﻲ ﻧﻤﻲﺧﻮاﺳﺖ ﻛﻪ اﻳﻦ ﺟﻤﺎﻋﺖ را ﺑﻪ دﻫﺎت اﻃﺮاف ﺑﻔﺮﺳﺘﺪ ﺗﺎ ﺑﺮاي ﺧﻮد ﻏﺬا ﺗﻬﻴﻪ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ‪ .‬ﭼﺮا‬
‫ﺷﺎﮔﺮدان ﺑﺎﻳﺪ از ﺧﺪﻣﺖ ﺑﻪ ﻣﺮدم ﺷﺎﻧﻪ ﺧﺎﻟﻲ ﻛﻨﻨﺪ و ﺑﻪ آن ﻛﺴﺎﻧﻲ ﻛﻪ در ﻧﺰدﻳﻜﻲﺷﺎن ﺑﻮدﻧﺪ اﻋﺘﻨﺎ ﻧﻜﻨﻨﺪ؟ ﺑﮕﺬارﻳﺪ‬
‫ﺷﺎﮔﺮدان ﻣﺮدم را ﻏﺬا دﻫﻨﺪ‪ .‬آﻧﻬﺎ اﻋﺘﺮاض ﻧﻤﻮده ﮔﻔﺘﻨﺪ ﻛﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﭘﻨﺞ ﻧﺎن و دو ﻣﺎﻫﻲ دارﻧﺪ و ﻓﺮاﻣﻮش ﻛﺮده ﺑﻮدﻧﺪ‬
‫ﻛﻪ در ﻧﺰدﻳﻜﻲ ﺧﻮد ﻣﻨﺎﺑﻊ ﻧﺎﻣﺤﺪودي را در ﻋﻴﺴﻲ ﺧﺪاوﻧﺪ دارﻧﺪ‪.‬‬
‫‪ 17-14:9‬او ﻓﻘﻂ از ﺷﺎﮔﺮدان ﺧﻮاﺳﺖ ﺗﺎ آن ﺟﻤﺎﻋﺖ ﭘﻨﺞ ﻫﺰار ﻧﻔﺮي ﺑﻪ اﺿﺎﻓﻪ زﻧﺎن و ﻛﻮدﻛﺎن را ﺑﻨﺸﺎﻧﻨﺪ‪.‬‬
‫ﺳﭙﺲ ﺷﻜﺮﮔﺰاري ﻛﺮد و ﻧﺎن را ﭘﺎره ﻧﻤﻮد و ﺑﻪ ﺷﺎﮔﺮدان ﺧﻮد داد‪ .‬و آﻧﻬﺎ ﻧﻴﺰ آن را در ﻣﻴﺎن ﻣﺮدم ﺗﻮزﻳﻊ ﻧﻤﻮدﻧﺪ‪.‬‬
‫ﺑﺮاي ﻫﺮ ﺷﺨﺺ ﻏﺬاي ﺑﺴﻴﺎري ﺑﻮد‪ .‬در ﺣﻘﻴﻘﺖ‪ ،‬ﻫﻨﮕﺎﻣﻲ ﻛﻪ ﺧﻮردن ﻏﺬا ﺑﻪ ﭘﺎﻳﺎن رﺳﻴﺪ‪ ،‬ﻏﺬاي ﺑﻴﺸﺘﺮي ﻧﺴﺒﺖ‬
‫ﺑﻪ اﺑﺘﺪا ﺑﺎﻗﻲ ﻣﺎﻧﺪ‪ .‬دوازده ﺳﺒﺪ ﭘﺮ از ﻧﺎن ﻧﻴﺰ ﺑﺎﻗﻲ ﻣﺎﻧﺪ‪ ،‬ﻫﺮ ﺳﺒﺪ ﺑﺮاي ﻳﻜﻲ از ﺷﺎﮔﺮدان‪ .‬ﻛﺴﺎﻧﻲ ﻛﻪ ﺳﻌﻲ ﻣﻲﻛﻨﻨﺪ‬
‫ﻣﻌﺠﺰات را ﺑﻪ ﻧﺤﻮي ﺗﻮﺟﻴﻪ ﻛﻨﻨﺪ‪ ،.‬ﻓﻘﻂ ﺻﻔﺤﺎت ﻛﺎﻏﺬ را ﺳﻴﺎه ﻣﻲﻛﻨﻨﺪ‬
‫اﻳﻦ واﻗﻌﻪ ﺑﺮاي ﺷﺎﮔﺮداﻧﻲ ﻛﻪ ﻣﺴﺌﻮﻟﻴﺖ ﺑﺸﺎرت ﺑﻪ دﻧﻴﺎ را دارﻧﺪ ﺑﺴﻴﺎر ﺣﺎﺋﺰ اﻫﻤﻴﺖ اﺳﺖ‪ .‬ﭘﻨﺞ ﻫﺰار ﻧﻔﺮ‬
‫ﻧﻤﺎﻳﺎﻧﮕﺮ اﻧﺴﺎﻧﻴﺖ ﮔﻢ ﺷﺪه اﺳﺖ ﻛﻪ ﮔﺮﺳﻨﻪ ﻧﺎن ﺧﺪا ﻫﺴﺘﻨﺪ‪ .‬ﺷﺎﮔﺮدان ﺗﺼﻮﻳﺮي از ﻣﺴﻴﺤﻴﺎن ﻧﺎﺗﻮان ﻫﺴﺘﻨﺪ‪ ،‬ﻛﻪ در‬
‫ﻇﺎﻫﺮ ﻣﻨﺎﺑﻌﻲ در دﺳﺖ ﻧﺪارﻧﺪ‪ ،‬اﻣﺎ ﻣﺎﻳﻠﻨﺪ آﻧﭽﻪ را ﻛﻪ دارﻧﺪ ﺑﺎ دﻳﮕﺮان ﺳﻬﻴﻢ ﺷﻮﻧﺪ‪ .‬اﻳﻦ ﻓﺮﻣﺎن ﻣﺴﻴﺢ ﻛﻪ ” ﺷﻤﺎ‬
‫اﻳﺸﺎن را ﻏﺬا دﻫﻴﺪ“ ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎزﮔﻮﻳﻲ ﻣﺎﻣﻮرﻳﺖ ﺑﺰرگ اﺳﺖ‪ .‬ﻣﻲﺗﻮاﻧﻴﻢ از اﻳﻦ واﻗﻌﻪ ﭼﻨﻴﻦ ﺑﻴﺎﻣﻮزﻳﻢ ﻛﻪ اﮔﺮ آﻧﭽﻪ‬
‫دارﻳﻢ را ﺑﻪ ﻋﻴﺴﻲ ﺑﺪﻫﻴﻢ‪ ،‬او ﻣﻲﺗﻮاﻧﺪ آن را ﭼﻨﺪﻳﻦ ﺑﺮاﺑﺮ ﻛﺮده ﺗﺎ ﺗﻮده اﻧﺴﺎنﻫﺎﺋﻲ ﻛﻪ از ﻧﻈﺮ روﺣﺎﻧﻲ ﮔﺮﺳﻨﻪ‬
‫ﻫﺴﺘﻨﺪ ﺑﺨﻮرﻧﺪ‪ .‬ﻫﻤﺎن ﺣﻠﻘﻪ اﻟﻤﺎس‪ ،‬ﻫﻤﺎن آﻳﻨﺪه ﻧﮕﺮي ﺑﺎ ﺑﻴﻤﻪ‪ ،‬ﻫﻤﺎن ﭘﺲ اﻧﺪاز ﺑﺎﻧﻜﻲ‪ ،‬ﻫﻤﺎن ﻟﻮازم ورزﺷﻲ! )ﻫﻤﻪ‬
‫اﻳﻨﻬﺎ را ﻣﻲﺗﻮان ﺑﻪ ادﺑﻴﺎت اﻧﺠﻴﻞ ﺗﺒﺪﻳﻞ ﻛﺮد( ﻫﻤﻪ اﻳﻨﻬﺎ را ﻣﻲﺗﻮان در راه ادﺑﻴﺎت اﻧﺠﻴﻞ ﺻﺮف ﻛﺮد‪ ،‬ﺑﻪ ﻋﻨﻮان ﻣﺜﺎل‬
‫ﻧﺘﻴﺠﻪ آن ﻧﺠﺎت ﺟﺎﻧﻬﺎ ﻣﻲﺷﻮد‪ ،‬و آﻧﻬﺎ ﻧﻴﺰ ﺗﺎ ﺑﻪ اﺑﺪ ﭘﺮﺳﺘﻨﺪﮔﺎن ﺑﺮه ﺧﺪا ﺧﻮاﻫﻨﺪ ﺑﻮد‪.‬‬
‫اﮔﺮ ﻣﺴﻴﺤﻴﺎن ﺗﻤﺎم آﻧﭽﻪ را ﻛﻪ دارﻧﺪ ﺗﺴﻠﻴﻢ ﻣﺴﻴﺢ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ‪ ،‬ﻧﺴﻞ ﺣﺎﺿﺮ ﺑﺸﺎرت اﻧﺠﻴﻞ را در ﺗﻤﺎم دﻧﻴﺎ ﺧﻮاﻫﻨﺪ‬
‫دﻳﺪ‪ .‬اﻳﻦ درس ﺟﺎوداﻧﻲ واﻗﻌﻪ ﻏﺬا دادن ﺑﻪ ﭘﻨﺞ ﻫﺰار ﻧﻔﺮ اﺳﺖ‪.‬‬
‫ض( اﻋﺘﺮاف ﺑﺰرگ ﭘﻄﺮس )‪(22-18:9‬‬
‫‪ 18:9‬ﺑﻼﻓﺎﺻﻠﻪ ﭘﺲ از اﻳﻦ ﻣﻌﺠﺰه ﻋﻈﻴﻢ )ﻏﺬا دادن ﺑﻪ ﭘﻨﺞ ﻫﺰار ﻧﻔﺮ(‪ ،‬اﻋﺘﺮاف ﺑﺰرگ ﭘﻄﺮس در ﻣﻮرد ﻋﻴﺴﻲ‬
‫در ﻗﻴﺼﺮﻳﻪ ﻓﻴﻠﻴﭙﻲ را ﭘﻴﺶ رو دارﻳﻢ‪ .‬آﻳﺎ ﻣﻌﺠﺰه ﭘﻨﺞ ﻧﺎن و دو ﻣﺎﻫﻲ ﭼﺸﻤﺎن ﺷﺎﮔﺮدان را ﮔﺸﻮد ﺗﺎ ﺟﻼل ﺧﺪاوﻧﺪ‬
‫ﻋﻴﺴﻲ‪ ،‬ﻣﺴﺢ ﺷﺪه ﺧﺪا را ﺑﺒﻴﻨﻨﺪ؟ ﻏﺎﻟﺒﺎً اﻳﻦ واﻗﻌﻪ در ﻗﻴﺼﺮﻳﻪ ﻓﻴﻠﻴﭙﻲ را ﻧﻘﻄﻪ ﻋﻄﻒ ﺧﺪﻣﺖ ﺗﻌﻠﻴﻢ ﻧﺠﺎتدﻫﻨﺪه ﺑﻪ‬
‫ﻫﻤﺮاه ﺷﺎﮔﺮدان ﻣﻲداﻧﻨﺪ‪ .‬ﺗﺎ ﺑﺪﻳﻦ ﻟﺤﻈﻪ او ﺑﺎ ﺷﻜﻴﺒﺎﻳﻲ آﻧﻬﺎ را ﺑﺪﻳﻦ ﺳﻮ ﺳﻮق ﻣﻲدادﺗﺎ ﺑﺪاﻧﻨﺪ او ﻛﻴﺴﺖ و در آﻧﻬﺎ‬
‫و از ﻃﺮﻳﻖ آﻧﻬﺎ ﭼﻪ ﻛﺎري ﻣﻲﺗﻮاﻧﺴﺖ اﻧﺠﺎم دﻫﺪ‪ .‬اﻛﻨﻮن او ﺑﻪ آن ﻫﺪف ﻧﺎﻳﻞ آﻣﺪه ﺑﻮد‪ ،‬و از اﻳﻦ ﻟﺤﻈﻪ ﻗﺎﻃﻌﺎﻧﻪ ﺑﻪ‬
‫ﺳﻮي ﺻﻠﻴﺐ ﺣﺮﻛﺖ ﻣﻲﻛﻨﺪ‪ .‬ﻋﻴﺴﻲ در ﺗﻨﻬﺎﻳﻲ دﻋﺎ ﻛﺮد‪ .‬ﻫﻴﭽﮕﺎه ﺛﺒﺖ ﻧﺸﺪه ﻛﻪ ﻋﻴﺴﻲ ﺑﻪ ﻫﻤﺮاه ﺷﺎﮔﺮدان ﺧﻮددﻋﺎ‬

‫ﻛﺮده اﺳﺖ‪ .‬او ﺑﺮاي آﻧﻬﺎ دﻋﺎ ﻛﺮد‪ ،‬و در ﺣﻀﻮر آﻧﻬﺎ دﻋﺎ ﻛﺮدو ﺑﻪ آﻧﻬﺎ ﺗﻌﻠﻴﻢ داد ﻛﻪ ﭼﮕﻮﻧﻪ دﻋﺎ ﻛﻨﻨﺪ‪ ،‬اﻣﺎ دﻋﺎي‬
‫ﺷﺨﺼﻲ او از ﺷﺎﮔﺮدان ﻣﺘﻤﺎﻳﺰ ﺑﻮد‪ .‬در ﻳﻜﻲ از ﻫﻤﻴﻦ اوﻗﺎت دﻋﺎي ﺧﻮد او از ﺷﺎﮔﺮدان ﭘﺮﺳﻴﺪ ﻛﻪ ﻣﺮدم او را ﻛﻪ‬
‫ﻣﻲداﻧﻨﺪ‪.‬‬
‫‪ 20-19:9‬آﻧﻬﺎ ﻋﻘﺎﻳﺪ ﮔﻮﻧﺎﮔﻮﻧﻲ را ﻣﻄﺮح ﻛﺮدﻧﺪ‪ ،‬ﺑﺮﺧﻲ ﮔﻔﺘﻨﺪ ﻳﺤﻴﻲ ﺗﻌﻤﻴﺪدﻫﻨﺪه دﻳﮕﺮان ﮔﻔﺘﻨﺪ اﻟﻴﺎس‪ ،‬ﺣﺘﻲ‬
‫ﺑﺮﺧﻲ دﻳﮕﺮ ﮔﻔﺘﻨﺪ ﻳﻜﻲ از اﻧﺒﻴﺎي ﻋﻬﺪﻋﺘﻴﻖ ﻛﻪ ﺑﺮﺧﺎﺳﺘﻪ اﺳﺖ‪ .‬اﻣﺎ ﻫﻨﮕﺎﻣﻲ ﻛﻪ از ﺷﺎﮔﺮدان ﭘﺮﺳﻴﺪ‪ ،‬ﭘﻄﺮس ﺑﺎ‬
‫اﻃﻤﻴﻨﺎن اﻋﺘﺮاف ﻧﻤﻮد ﻛﻪ ﻣﺴﻴﺢ ﺧﺪا اﺳﺖ‪.‬‬
‫ﺟﻴﻤﺰ اﺳﺘﻮارت واﻗﻌﻪ ﻗﻴﺼﺮﻳﻪ ﻓﻴﻠﻴﭙﻴﻪ را آن ﻗﺪر زﻳﺒﺎ ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻛﺮده ﻛﻪ ﻣﺎ آن را ﺑﻪ ﺗﻔﺼﻴﻞ ﻧﻘﻞ ﻣﻲﻛﻨﻴﻢ‪:‬‬
‫او ﺑﺎ ﺳﺌﻮاﻟﻲ ﻋﺎم آﻏﺎز ﻛﺮد‪” :‬ﻣﺮدم ﻣﺮا ﻛﻪ ﻣﻲداﻧﻨﺪ؟“ در ﻫﺮ ﺻﻮرت ﺟﻮاﺑﺶ ﭼﻨﺪان ﻣﺸﻜﻞ ﻧﺒﻮد‪ .‬زﻳﺮا در ﻫﺮ‬
‫ﮔﻮﺷﻪ و ﻛﻨﺎري ﻣﺮدم از ﻋﻴﺴﻲ ﺳﺨﻦ ﻣﻲﮔﻔﺘﻨﺪ‪ .‬ﻋﻘﺎﻳﺪ ﻓﺮاواﻧﻲ ﻣﻴﺎن ﻣﺮدم وﺟﻮد داﺷﺖ‪ .‬ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ ﺷﺎﻳﻌﺎت و‬
‫ﺑﺎوري ﻓﻀﺎي آن ﺣﻮاﻟﻲ را ﭘﺮ ﺳﺎﺧﺘﻪ ﺑﻮد‪ .‬ﻋﻴﺴﻲ ﺑﺮ ﺳﺮ ﻫﺮ زﺑﺎﻧﻲ ﺑﻮد‪ .‬ﺑﺮﺧﻲ ﮔﻤﺎن ﻣﻲﻛﺮدﻧﺪ ﻛﻪ او ﻳﺤﻴﻲ‬
‫ﺗﻌﻤﻴﺪدﻫﻨﺪه اﺳﺖ ﻛﻪ از ﻗﺒﺮ ﺑﺮﺧﺎﺳﺘﻪ اﺳﺖ‪ .‬ﺑﺮﺧﻲ ﻣﻲﮔﻔﺘﻨﺪ او اﻟﻴﺎس را در ﺧﺎﻃﺮﺷﺎن زﻧﺪه ﻣﻲﺳﺎزد‪ .‬ﺑﺮﺧﻲ دﻳﮕﺮ‬
‫از ارﻣﻴﺎ ﻳﺎ دﻳﮕﺮ اﻧﺒﻴﺎ ﺳﺨﻦ ﻣﻲﮔﻔﺘﻨﺪ‪ .‬ﺑﻪ ﻋﺒﺎرﺗﻲ‪ ،‬در ﺣﺎﻟﻲ ﻛﻪ ﻋﻘﺎﻳﺪ راﻳﺞ ﺑﺎ ﻫﻮﻳﺖ ﻣﺴﻴﺢ ﺑﻴﮕﺎﻧﻪ ﺑﻮد‪ ،‬ﻣﺮدم ﻫﻤﻪ‬
‫در اﻳﻨﻜﻪ او ﺷﺨﺺ ﺑﺰرﮔﻲ اﺳﺖ اﺗﻔﺎق ﻧﻈﺮ داﺷﺘﻨﺪ‪ .‬او در ﻣﻴﺎن ﻣﺮدم روزﮔﺎر ﺧﻮد ﺟﺎﻳﮕﺎه ﻗﻬﺮﻣﺎﻧﺎن را داﺷﺖ‪.‬‬
‫ارزش آن را دارد ﻛﻪ ﺑﮕﻮﻳﻴﻢ اﻛﻨﻮن ﻧﻴﺰ ﺗﺎرﻳﺦ ﺑﺎري دﻳﮕﺮ ﺗﻜﺮار ﻣﻲﺷﻮد‪ .‬ﺑﺎري دﻳﮕﺮ ﻣﺴﻴﺢ ﺑﺮ ﺳﺮ زﺑﺎﻧﻬﺎﺳﺖ‪.‬‬
‫اﻣﺮوزه در اﺟﺘﻤﺎﻋﺎت ﻛﻠﻴﺴﺎﻫﺎي ﻣﺴﻴﺢ از او ﺳﺨﻦ ﺑﻪ ﻣﻴﺎن ﻣﻲآﻳﺪ‪ .‬و ﺗﻨﻮع ﺑﺴﻴﺎري در ﻋﻘﺎﻳﻖ ﻣﺮدم ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ او‬
‫وﺟﻮد دارد‪ .‬ﭘﺎﭘﻴﻨﻲ )‪ (Papini‬ﻋﻴﺴﻲ را ﭼﻮن ﺷﺎﻋﺮ ﻣﻲﻧﮕﺮد‪ .‬ﺑﺮوس ﺑﺎرﺗﻮن )‪ (Bruce Barton‬او را ﻣﺮد ﻋﻤﻞ‬
‫ﻣﻲﺑﻴﻨﺪ‪ .‬ﻣﻴﺪﻟﺘﻮن ﻣﻮري )‪ (Middleton Murry‬او را ﻋﺎرف ﻣﻲﺑﻴﻨﺪ‪ .‬اﻧﺴﺎنﻫﺎﺋﻲ ﻛﻪ در راﺳﺖ دﻳﻨﻲ ﺣﺮﻓﻲ ﺑﺮاي‬
‫ﮔﻔﺘﻦ دارﻧﺪ ﻋﻴﺴﻲ را ﻫﻤﭽﻮن ﺳﺮﻣﺸﻖ ﻗﺪﻳﺴﻴﻦ و ﺳﺮور ﺟﺎوداﻧﻲ رﻫﺒﺮان اﺧﻼﻗﻲ ﻣﻲﺳﺘﺎﻳﻨﺪ‪ .‬ﺟﺎن اﺳﺘﻮارت ﻣﻴﻞ‬
‫)‪ (Jhon Stuart mill‬ﭼﻨﻴﻦ ﮔﻔﺘﻪ اﺳﺖ‪ :‬ﺣﺘﻲ اﻛﻨﻮن ﻧﻴﺰ ﺑﺮاي ﻳﻚ ﺑﻲاﻳﻤﺎن ﻳﺎﻓﺘﻦ راﻫﻲ ﺑﺮاي ﺗﺒﺪﻳﻞ ﻓﻀﻠﻴﺖ از‬
‫آﻧﭽﻪ ﺑﻪ ﺻﻮرت اﻧﺘﺰاﻋﻲ اﺳﺖ ﺑﻪ ﻋﻴﻨﻴﺖ ﻛﺎري اﺳﺖ ﺑﺲ دﺷﻮار ﺟﺰ اﻳﻨﻜﻪ ﺗﻼش ﻛﻨﺪ آﻧﮕﻮﻧﻪ ﻛﻪ ﻣﺴﻴﺢ زﻧﺪﮔﻲ ﻣﺎ‬
‫را ﺗﺒﺪﻳﻞ ﻛﺮد ﺧﻮد زﻧﺪﮔﻲ ﻛﻨﺪ‪ .‬ﻣﺮدﻣﺎن اﻣﺮوز‪ ،‬ﺑﻪ ﻣﺎﻧﻨﺪ اﻧﺴﺎنﻫﺎي زﻣﺎن ﻣﺴﻴﺢ ﻛﻪ او را ﻳﺤﻴﻲ‪ ،‬اﻳﻠﻴﺎ‪ ،‬ارﻣﻴﺎ ﻧﺎﻣﻴﺪﻧﺪ‬
‫ﻫﻤﻪ در اﻳﻦ ﻣﻮرد اﺗﻔﺎق ﻧﻈﺮ دارﻧﺪ ﻛﻪ ﻋﻴﺴﻲ در ﻣﻴﺎن ﻗﻬﺮﻣﺎﻧﺎن و ﻗﺪﻳﺴﺎن ﺗﻤﺎم اﻋﺼﺎر ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ اﺳﺖ‪ .‬اﻣﺎ ﻋﻴﺴﻲ از‬
‫اﻳﻦ ﺷﻨﺎﺧﺖ راﺿﻲ ﻧﺒﻮد‪ .‬ﻣﺮدم ﻣﻲﮔﻔﺘﻨﺪ ﻛﻪ او ﻳﺤﻴﻲ‪ ،‬اﻳﻠﻴﺎ و ارﻣﻴﺎ اﺳﺖ‪ .‬اﻣﺎ اﻳﻦ ﮔﻔﺘﻪ آﻧﺎن ﺑﺪﻳﻦ ﻣﻌﻨﺎ ﺑﻮد ﻛﻪ او‬
‫ﻳﻜﻲ از ﻫﻤﺎن ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ ﺑﻮد‪ .‬ﻳﻌﻨﻲ اﻳﻨﻜﻪ ﺣﺘﻲ اﮔﺮ او ﻣﻘﺎم اول را در ﻣﻴﺎن ﭘﻴﺸﻴﻨﻴﺎن و ﻫﻤﻘﻄﺎران ﺧﻮد داﺷﺖ ﺑﺎز‬
‫ﻫﻢ ﺗﻨﻬﺎ در ﻣﻴﺎن ﻫﻢﺗﺮازان ﺧﻮد ﻣﻘﺎم اول را داﺷﺖ‪ ،‬اﻣﺎ ﻣﺒﺮﻫﻦ اﺳﺖ ﻛﻪ اﻳﻦ آﻧﭽﻴﺰي ﻧﻴﺴﺖ ﻛﻪ ﻣﺴﻴﺢ در‬
‫ﻋﻬﺪﺟﺪﻳﺪ ادﻋﺎ ﻛﺮد‪ .‬ﻣﻤﻜﻦ اﺳﺖ ﻣﺮدم ﺑﺎ ادﻋﺎي ﻋﻴﺴﻲ ﻫﻢ ﻧﻈﺮ ﺑﺎﺷﻨﺪ‪ ،‬ﻳﺎ اﻳﻨﻜﻪ ﻣﺨﺎﻟﻒ او ﺑﺎﺷﻨﺪ‪ ،‬اﻣﺎ ﺑﺮ ﻃﺒﻖ‬
‫ادﻋﺎي ﺧﻮد ﻣﺴﻴﺢ ﻣﻲﺗﻮان درﻳﺎﻓﺖ ﻛﻪ ﺟﺎي ﻫﻴﭻ ﺷﻚ و ﺷﺒﻬﻪاي ﻫﻢ ﻧﻴﺴﺖ‪ .‬ﻋﻴﺴﻲ ادﻋﺎ ﻛﺮد ﻛﻪ ﺷﺨﺼﻲ اﺳﺖ‬
‫ﺑﻲﻧﻈﻴﺮ‪ ،‬ﺑﻲﻫﻤﺘﺎ‪ ،‬ﺑﻲرﻗﻴﺐ و ﻳﮕﺎﻧﻪ )ﺑﻪ ﻋﻨﻮان ﻣﺜﺎل ﻣﺖ ‪17:10‬؛ ‪27:11‬؛ ‪35:24‬؛ ﻳﻮﺣﻨﺎ ‪30:10‬؛ ‪.(6:14‬‬
‫‪ 22-21:9‬ﭘﺲ از اﻋﺘﺮاف ﺗﺎرﻳﺨﻲ ﭘﻄﺮس‪ ،‬ﺧﺪاوﻧﺪ اﻳﺸﺎن را ﻗﺪﻏﻦ ﻓﺮﻣﻮد ﻛﻪ ﻫﻴﭻ ﻛﺲ را از اﻳﻦ ﻣﻮﺿﻮع‬

‫اﻃﻼع دﻫﻨﺪ‪ ،‬ﻧﺒﺎﻳﺪ ﭼﻴﺰي ﻣﺎﻧﻊ ﭘﻴﺸﺮوي او ﺑﻪ ﺳﻮي ﺻﻠﻴﺐ ﻣﻲﺷﺪ‪ .‬ﺳﭙﺲ ﻧﺠﺎتدﻫﻨﺪه آﻧﻬﺎ را از آﻳﻨﺪه ﻧﺰدﻳﻚ آﮔﺎه‬
‫ﻧﻤﻮد‪ .‬او ﺑﺎﻳﺪ زﺣﻤﺖ ﻣﻲدﻳﺪ و رﻫﺒﺮان ﻣﺬﻫﺒﻲ اﺳﺮاﺋﻴﻞ او را رد ﻣﻲ ﻛﺮدﻧﺪ‪ ،‬او ﺑﺎﻳﺪ ﻛﺸﺘﻪ ﻣﻲﺷﺪ و روز ﺳﻮم ﺑﺮ‬
‫ﻣﻲﺧﻮاﺳﺖ‪ .‬اﻳﻦ اﻋﻼﻧﻲ ﺑﻬﺖ آور ﺑﻮد‪ .‬ﻓﺮاﻣﻮش ﻧﻜﻨﻴﻢ ﻛﻪ اﻳﻦ ﻋﺒﺎرات از دﻫﺎن ﻛﺴﻲ ﮔﻔﺘﻪ ﻣﻲﺷﺪ ﻛﻪ ﺗﻨﻬﺎ اﻧﺴﺎن‬
‫ﻋﺎدل و ﺑﻲﮔﻨﺎه اﺳﺖ ﻛﻪ ﺗﺎﻛﻨﻮن ﺑﺮ روي زﻣﻴﻦ زﻳﺴﺘﻪ اﺳﺖ‪ .‬ﻣﺴﻴﺤﺎي اﺳﺮاﺋﻴﻞ اﻳﻦ ﺳﺨﻨﺎن را ﺑﻪ زﺑﺎن آورده ﺑﻮد‪.‬‬
‫آﻧﻬﺎ ﻛﻼم ﺧﺪا ﺑﻮدﻧﺪ ﻛﻪ در ﺟﺴﻢ اﻧﺴﺎﻧﻲ آﺷﻜﺎر ﻣﻲﺷﺪﻧﺪ‪ .‬اﻳﻦ ﺳﺨﻨﺎن ﺣﺎﻛﻲ از آن اﺳﺖ ﻛﻪ زﻧﺪﮔﻲ ﻛﺎﻣﻞ‪،‬‬
‫زﻧﺪﮔﻲ ﻛﺎﻣﻴﺎب و زﻧﺪﮔﻲ در اﻃﺎﻋﺖ از ﺧﺪا رﻧﺞ‪ ،‬ﻃﺮدﺷﺪﮔﻲ‪ ،‬ﻣﺮگ ﭼﻪ ﺑﻪ ﺻﻮرت ﻃﺒﻴﻌﻲ و ﭼﻪ در راه ﺻﻠﻴﺐ‪ ،‬و‬
‫ﺣﻴﺎت دوﺑﺎره ﻛﻪ اﺑﺪي اﺳﺖ را ﺑﻪ ﻫﻤﺮاه دارد‪ .‬اﻳﻦ زﻧﺪﮔﻲ اﺳﺖ ﻛﻪ ﻓﺪاي دﻳﮕﺮان ﺷﺪه اﺳﺖ‪.‬‬
‫اﻟﺒﺘﻪ اﻳﻦ ﻣﻮﺿﻮع دﻗﻴﻘﺎً ﻧﻘﻄﻪ ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺗﺼﻮرات راﻳﺞ در ﻣﻮرد ﻧﻘﺶ ﻣﺴﻴﺢ ﺑﻮد‪ .‬ﻣﺮدم ﺑﻪ دﻧﺒﺎل رﻫﺒﺮي ﺟﻨﮕﺠﻮ‬
‫ﺑﻮدﻧﺪ ﻛﻪ دﺷﻤﻦ را ﻧﺎﺑﻮد ﻛﻨﺪ‪ .‬ﺷﺎﮔﺮدان از اﻳﻦ ﻣﺴﺎﻟﻪ ﻳﻜﻪ ﻣﻲﺧﻮردﻧﺪ‪ .‬اﻣﺎ اﮔﺮ ﻫﻤﺎن ﮔﻮﻧﻪ ﻛﻪ ﺧﻮد اﻋﺘﺮاف ﻛﺮده‬
‫ﺑﻮدﻧﺪ‪ ،‬ﻋﻴﺴﻲ واﻗﻌﺎً ﻣﺴﻴﺢ ﺧﺪا ﺑﻮد‪ ،‬ﭘﺲ دﻟﻴﻠﻲ ﻧﺪاﺷﺖ ﻛﻪ ﻧﺎاﻣﻴﺪ و دﻟﺴﺮد ﺷﻮﻧﺪ‪ .‬اﮔﺮ او ﻣﺴﺢ ﺷﺪه ﺧﺪا ﺑﻮد‪ ،‬ﭘﺲ‬
‫ﻫﺪف او ﻧﺎﻛﺎم ﻧﻤﻲﻣﺎﻧﺪ‪ .‬ﻣﻬﻢ ﻧﺒﻮد ﻛﻪ ﭼﻪ ﺑﺮ ﺳﺮ او ﻳﺎ ﺷﺎﮔﺮدان ﻣﻲآﻳﺪ‪ ،‬در ﻫﺮ ﺻﻮرت ﺑﺮگ ﺑﺮﻧﺪه در دﺳﺖ آﻧﻬﺎ‬
‫ﺑﻮد‪ .‬ﭘﻴﺮوزي و ﺣﻘﺎﻧﻴﺖ آﻧﻬﺎ اﻣﺮي ﻣﺴﻠﻢ ﺑﻮد‪.‬‬
‫ط( دﻋﻮت ﺑﻪ ﺑﺮداﺷﺘﻦ ﺻﻠﻴﺐ )‪(27-23:9‬‬
‫‪ 23:9‬ﺣﺎل ﻛﻪ ﺧﺪاوﻧﺪ دورﻧﻤﺎﻳﻲ از آﻳﻨﺪه را ﺑﻪ دﺳﺖ داد‪ ،‬ﺷﺎﮔﺮدان را ﺑﻪ ﭘﻴﺮوي از ﺧﻮد ﺧﻮاﻧﺪ‪ .‬اﻳﻦ اﻣﺮ ﺑﺪﻳﻦ‬
‫ﻣﻌﻨﺎ ﺑﻮد ﻛﻪ ﺧﻮد را اﻧﻜﺎر ﻛﺮده ﺻﻠﻴﺐ ﺧﻮد را ﺑﺮدارﻧﺪ‪ .‬اﻧﻜﺎر ﻧﻔﺲ ﻳﻌﻨﻲ ﻣﺸﺘﺎﻗﺎﻧﻪ از ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ ﺣﻖ اﻧﺘﺨﺎب ﻳﺎ‬
‫ﺑﺮﻧﺎﻣﻪرﻳﺰي ﺑﺮاي آﻳﻨﺪه زﻧﺪﮔﻲ ﺻﺮف ﻧﻈﺮ ﻛﺮده و ﺧﺪاوﻧﺪي او را در ﻫﺮ ﻗﺴﻤﺖ از زﻧﺪﮔﻲ ﺧﻮد ﺑﭙﺬﻳﺮﻳﻢ‪.‬‬
‫ﺑﺮداﺷﺘﻦ ﺻﻠﻴﺐ ﻳﻌﻨﻲ اﻧﺘﺨﺎب آﮔﺎﻫﺎﻧﻪ روش زﻧﺪﮔﻲ او ﺑﺮاي ﺧﻮدﻣﺎن‪ .‬اﻳﻦ اﻣﺮ ﺧﻮد ﻣﺸﻜﻼت ذﻳﻞ را درﺑﺮدارد‪:‬‬
‫ ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ از ﺳﻮي ﻛﺴﺎﻧﻲ ﻛﻪ آﻧﻬﺎ را دوﺳﺖ دارﻳﻢ‬‫ ﻣﻼﻣﺖ دﻧﻴﺎ‪-‬ﺗﺮك ﺧﺎﻧﻪ و ﺧﺎﻧﻮاده و ﺳﺮزﻣﻴﻦ و آﺳﺎﻳﺶ زﻧﺪﮔﻲ‬‫ اﻋﺘﻤﺎد ﻛﺎﻣﻞ ﺑﻪ ﺧﺪا‬‫ اﻃﺎﻋﺖ از ﻫﺪاﻳﺖ روحاﻟﻘﺪس‬‫ اﻋﻼن ﭘﻴﻐﺎﻣﻲ ﻛﻪ ﺑﺮاي ﻣﺮدم ﻧﺎﻣﺎﻧﻮس اﺳﺖ‪.‬‬‫ ﻣﺴﻴﺮي در ﺗﻨﻬﺎﻳﻲ‬‫ ﺣﻤﻼت ﺳﺎزﻣﺎن ﻳﺎﻓﺘﻪ از ﺳﻮي رﻫﺒﺮان ﻣﺬﻫﺒﻲ‪.‬‬‫ زﺣﻤﺖ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﻋﺪاﻟﺖ‬‫ ﺗﻬﻤﺖ و ﺑﻲآﺑﺮوﻳﻲ‬‫ ﻓﺪا ﻛﺮدن زﻧﺪﮔﻲ ﺧﻮد ﺑﺮاي دﻳﮕﺮان‬‫‪ -‬ﻣﺮدن ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ دﻧﻴﺎ و ﺧﻮد‬

‫اﻣﺎ ﻫﻤﻪ اﻳﻨﻬﺎ درك ﻣﻔﻬﻮم زﻧﺪﮔﻲ ﻛﻪ ﺧﻮد ﺣﻴﺎت )واﻗﻌﻲ( اﺳﺖ ﻧﻴﺰ ﺑﻪ ﺷﻤﺎر ﻣﻲآﻳﺪ! و ﺳﺮاﻧﺠﺎم ﺑﻪ ﻣﻌﻨﺎي‬
‫ﻋﻠﺖ وﺟﻮد )زﻧﺪﮔﻲ( اﺳﺖ‪ .‬و از ﺳﻮﻳﻲ ﺑﻪ ﻣﻌﻨﺎي ﭘﺎداش اﺑﺪي اﺳﺖ‪ .‬ﻣﺎ ﺑﻪ ﻃﻮر ﻏﺮﻳﺰي از زﻧﺪﮔﻲ ﻛﻪ در آن‬
‫ﺑﺨﻮاﻫﻴﻢ ﺻﻠﻴﺐ را ﺑﺮدوش ﺧﻮد ﺣﻤﻞ ﻛﻨﻴﻢ‪ ،‬ﻣﻲﮔﺮﻳﺰﻳﻢ‪ .‬اذﻫﺎن ﻣﺎ در ﺑﺮاﺑﺮ اﻳﻦ ﻣﻮﺿﻮع ﻛﻪ اراده ﺧﺪا ﺑﺮاي ﻣﺎ‬
‫ﻫﻤﻴﻦ اﺳﺖ ﻣﻘﺎوﻣﺖ ﻣﻲﻛﻨﺪ‪ .‬اﻣﺎ اﻳﻦ ﺳﺨﻦ ﻣﺴﻴﺢ ﻛﻪ ”اﮔﺮ ﻛﺴﻲ ﺑﺨﻮاﻫﺪ ﻣﺮا ﭘﻴﺮوي ﻛﻨﺪ“ ﺑﺪﻳﻦ ﻣﻌﻨﺎﺳﺖ ﻛﻪ ﻫﻴﭻ‬
‫ﻛﺲ از اﻳﻦ ﻗﺎﺋﺪه ﻣﺴﺘﺜﻨﻲ ﻧﻴﺴﺖ و از ﻛﺴﻲ ﻫﻢ اﻧﺘﻈﺎر ﻧﻤﻲ رود‪.‬‬
‫‪ 24:9‬ﺑﻪ ﻃﻮر ﻃﺒﻴﻌﻲ اﻧﺴﺎن ﮔﺮاﻳﺶ دارد ﺗﺎ زﻧﺪﮔﻲ ﺧﻮد را ﺑﺎ ﻫﻤﺎن ﺧﻮدﺧﻮاﻫﻲ‪ ،‬ﺧﻮدﭘﺴﻨﺪي و ﻫﻤﺎن روال‬
‫ﻋﺎدي روزﻣﺮه‪ ،‬ﻧﺠﺎت دﻫﺪ‪ .‬ﻣﺎ ﺑﺎ آرﻣﻴﺪن در ﺗﺠﻤﻼت و آﺳﺎﻳﺶ و رﻓﺎه‪ ،‬ﺑﺎ زﻳﺴﺘﻦ ﺑﺮاي زﻣﺎن ﺣﺎل‪ ،‬ﺑﺎ اﻓﺮوﺧﺘﻦ‬
‫ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ اﺳﺘﻌﺪادﻫﺎﻳﻤﺎن ﺑﻪ دﻧﻴﺎ در ﻗﺒﺎل درﻳﺎﻓﺖ ذرهاي اﻣﻨﻴﺖ ﻛﺎذب‪ ،‬ﺑﺮ ﻃﺒﻖ ﺧﻮاﺳﺘﻪﻫﺎ و ﺗﻤﺎﻳﻼت ﺧﻮد رﻓﺘﺎر‬
‫ﻣﻲﻛﻨﻴﻢ‪ .‬اﻣﺎ ﺑﺎ ﭼﻨﻴﻦ روﺷﻲ‪ ،‬زﻧﺪﮔﻲ ﺧﻮد را از دﺳﺖ ﻣﻲدﻫﻴﻢ‪ ،‬ﺑﻪ ﻋﺒﺎرﺗﻲ‪ ،‬ﻫﺪف ﺣﻘﻴﻘﻲ زﻧﺪﮔﻲ و ﺧﻮﺷﻲ ﻋﻤﻴﻖ‬
‫روﺣﺎﻧﻲ ﻛﻪ ﺛﻤﺮه آن اﺳﺖ را از دﺳﺖ ﺧﻮاﻫﻴﻢ داد! از ﺳﻮﻳﻲ دﻳﮕﺮ‪ ،‬زﻧﺪﮔﻲ ﺧﻮد را ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﻧﺠﺎتدﻫﻨﺪه از‬
‫دﺳﺖ ﺧﻮاﻫﻴﻢ داد‪ .‬اﮔﺮ اﻧﮕﻴﺰهﻫﺎي ﺧﻮدﺧﻮاﻫﺎﻧﻪ ﺧﻮد را ﺑﻪ دﺳﺖ ﺑﺎد ﺑﺴﭙﺎرﻳﻢ‪ ،‬اﮔﺮ ﭘﻴﺶ از ﻫﺮﭼﻴﺰ ﻣﻠﻜﻮت ﺧﺪا و‬
‫ﻋﺪاﻟﺖ او را ﺑﻄﻠﺒﻴﻢ‪ ،‬اﮔﺮ ﺧﻮد را ﺑﻲﭼﻮن و ﭼﺮا ﺗﺴﻠﻴﻢ او ﻧﻤﺎﻳﻴﻢ‪ ،‬ﻣﺮدم دﻧﻴﺎ ﻣﺎ را دﻳﻮاﻧﻪ ﻣﻲﭘﻨﺪارﻧﺪ‪ .‬اﻣﺎ زﻧﺪﮔﻲ‬
‫واﻗﻌﻲ ﻳﻌﻨﻲ زﻳﺴﺘﻦ ﺑﺎ ﺗﺮك ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ‪ .‬در ﭼﻨﻴﻦ زﻧﺪﮔﻲاي ﺷﺎدي‪ ،‬ﺧﻮﺷﻲ ﻣﻘﺪس و رﺿﺎﻳﺖ ﻋﻤﻴﻖ دروﻧﻲ وﺟﻮد‬
‫دارد ﻛﻪ ﻧﻤﻲﺗﻮان آن را وﺻﻒ ﻧﻤﻮد‪.‬‬
‫‪ 25:9‬ﻫﻨﮕﺎﻣﻲ ﻛﻪ ﻧﺠﺎتدﻫﻨﺪه ﺑﺎ آن دوازده ﺷﺎﮔﺮد ﺳﺨﻦ ﻣﻲﮔﻔﺖ‪ ،‬درﻳﺎﻓﺖ ﻛﻪ ﻣﻴﻞ ﺑﻪ ﺛﺮوت ﻣﻲﺗﻮاﻧﺪ ﺷﺨﺺ‬
‫را از ﺗﺴﻠﻴﻢ ﻛﺎﻣﻞ ﺑﺎر دارد‪ .‬از اﻳﻦ رو او ﮔﻔﺖ‪” ،‬ﻓﺮض ﻛﻨﻴﺪ ﻃﻼ و ﻧﻘﺮه ﺗﻤﺎم ﺟﻬﺎن را اﻧﺪوﺧﺘﻪاﻳﺪ‪ ،‬ﻳﺎ ﻣﺎﻟﻚ‬
‫اراﺿﻲ و اﻣﻮال ﺑﺴﻴﺎري ﺑﺎﺷﻴﺪ‪ ،‬ﻳﺎ ﺳﻬﺎم دار ﺑﺰرﮔﻲ ﺑﺎﺷﻴﺪ‪ ،‬ﻫﺮ ﭼﻴﺰي ﻛﻪ ارزش ﻣﺎدي داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ و ﻓﺮض ﻛﻨﻴﺪ‬
‫ﻛﻪ در راه اﻳﻦ ﺗﻼﺷﻬﺎي ﺳﺮاﺳﻴﻤﻪ ﺧﻮد ﺑﺮاي ﻛﺴﺐ اﻳﻦ ﭼﻴﺰﻫﺎ‪ ،‬ﻫﺪف ﺣﻘ ﻴﻘﻲ زﻧﺪﮔﻲ را ﮔﻢ ﻛﻨﻴﺪ‪ ،‬ﻛﺪاﻣﻴﻚ ﺑﺮاي‬
‫ﺷﻤﺎ ﺑﻬﺘﺮ ﺧﻮاﻫﺪ ﺑﻮد؟ ﺑﺮاي ﻣﺪت ﻛﻮﺗﺎﻫﻲ ﻣﺎﻟﻚ اﻳﻦ ﭼﻴﺰﻫﺎ ﺧﻮاﻫﻴﺪ ﺑﻮد‪ ،‬ﺳﭙﺲ آن را ﺗﺎ ﺑﻪ اﺑﺪ از دﺳﺖ ﺧﻮاﻫﻴﺪ‬
‫داد‪ .‬ﻣﻌﺎﻣﻠﻪ اﺣﻤﻘﺎﻧﻪاي ﺧﻮاﻫﺪ ﺑﻮد ﻛﻪ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﻣﻘﺪاري ﭘﻮل و ﺛﺮوت ﻓﺎﻧﻲ زﻧﺪﮔﻲ را از دﺳﺖ ﺑﺪﻫﻴﺪ‪“.‬‬
‫‪ 26:9‬ﻳﻜﻲ دﻳﮕﺮ از ﻣﻮاﻧﻌﻲ ﻛﻪ ﺷﺨﺺ را از ﺗﻌﻬﺪ ﻛﺎﻣﻞ ﺑﻪ ﻣﺴﻴﺢ ﺑﺎز ﻣﻲدارد ﺗﺮس و ﺷﺮﻣﺴﺎري اﺳﺖ‪ .‬ﻛﺎﻣﻼً‬
‫ﻧﺎﻣﻌﻘﻮل اﺳﺖ ﻛﻪ ﻣﺨﻠﻮق از ﺧﺎﻟﻖ ﺧﻮد ﻋﺎر داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ‪ ،‬ﻳﺎ اﻳﻨﻜﻪ ﮔﻨﺎﻫﻜﺎر از ﻧﺠﺎتدﻫﻨﺪه ﺧﻮد ﺷﺮﻣﻨﺪه ﺑﺎﺷﺪ‪ ،‬ﺑﺎ‬
‫ﺟﺪﻳﺖ در ﺑﺮاﺑﺮ اﻳﻦ ﻣﺴﺎﻟﻪ ﻫﺸﺪار ﻣﻲدﻫﺪ‪ .‬اﮔﺮ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﻫﺪاﻳﺖ زﻧﺪﮔﻲ ﻣﺴﻴﺤﻴﺎن اﺳﻤﻲ ﻳﺎ ﺑﺎ ﻫﻤﺴﺎن ﺷﺪن ﺑﺎ‬
‫ﻋﻮام اﻟﻨﺎس از او ﻋﺎر داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻴﻢ‪ ،‬ﭘﺴﺮ اﻧﺴﺎن ﻧﻴﺰ وﻗﺘﻲ ﻛﻪ در ﺟﻼل ﺧﻮد و ﺟﻼل ﭘﺪر و ﻣﻼﺋﻜﻪ ﻣﻘﺪﺳﻪ آﻳﺪ‪ ،‬از‬
‫ﻣﺎ ﻋﺎر ﺧﻮاﻫﺪ داﺷﺖ‪ .‬او ﺑﺮ ﺟﻼل ﻇﻬﻮر ﺛﺎﻧﻮﻳﻪ ﺧﻮد ﻛﻪ از ﺳﻪ ﺟﻬﺖ ﻣﻲﺗﺎﺑﺪ )ﺟﻼل ﺧﻮد‪ ،‬ﺟﻼل ﭘﺪر و ﺟﻼل‬
‫ﻣﻼﺋﻜﻪ( ﺗﺎﻛﻴﺪ وزﻳﺪه ﭼﻨﻴﻦ ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ ﻛﻪ ﻫﺮ ﻋﺎر ﻳﺎ ﺳﺮزﻧﺸﻲ ﻛﻪ اﻛﻨﻮن ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ او ﻣﺘﺤﻤﻞ ﻣﻲﺷﻮﻳﻢ ﺑﻪ ﻫﻨﮕﺎم‬
‫ﻇﻬﻮر او در ﺟﻼل ﻛﻢ اﻫﻤﻴﺖ ﺧﻮاﻫﺪ ﺑﻮد‪ ،‬ﺟﻼﻟﻲ ﻛﻪ ﺑﺎ ﻋﺎر ﻛﺴﺎﻧﻲ ﻛﻪ او را اﻧﻜﺎر ﻣﻲﻛﻨﻨﺪ ﻣﻘﺎﻳﺴﻪ ﺷﺪه اﺳﺖ‪.‬‬
‫‪ 27:9‬اﺷﺎره ﻣﺴﻴﺢ ﺑﻪ ﺟﻼل ﺧﻮد ﻧﻘﻄﻪ اﺗﺼﺎل ﺑﻪ ﻣﻄﺎﻟﺐ ﺑﻌﺪي را ﺷﻜﻞ ﻣﻲدﻫﺪ‪ .‬او اﻛﻨﻮن ﭘﻴﺸﮕﻮﻳﻲ ﻣﻲﻛﻨﺪ ﻛﻪ‬
‫ﺑﻌﻀﻲ از ﺷﺎﮔﺮداﻧﻲ ﻛﻪ آﻧﺠﺎ ﺣﺎﺿﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﭘﻴﺶ از ﻣﺮگ ﺧﻮد ﻣﻠﻜﻮت ﺧﺪا را ﺧﻮاﻫﻨﺪ دﻳﺪ‪ .‬ﺗﺤﻘﻖ ﺳﺨﻨﺎن او در‬

‫آﻳﺎت ‪ ،36-28‬واﻗﻌﻪ ﻛﻮه ﺗﺒﺪﻳﻞ ﻫﻴﺎت‪ ،‬ﻳﺎﻓﺖ ﻣﻲﺷﻮد‪ .‬آن ﺷﺎﮔﺮدان ﭘﻄﺮس‪ ،‬ﻳﻌﻘﻮب و ﻳﻮﺣﻨﺎ ﺑﻮدﻧﺪ‪ .‬آﻧﻬﺎ ﺑﺮ روي‬
‫آن ﻛﻮه دورﻧﻤﺎﻳﻲ از آﻧﭽﻪ ﺧﺪاوﻧﺪ ﻋﻴﺴﻲ ﺑﻪ ﻫﻨﮕﺎم ﺑﺮﻗﺮاري ﻣﻠﻜﻮت ﺧﻮد ﺑﺮ روي زﻣﻴﻦ ﺧﻮاﻫﺪ ﺑﻮد را ﺑﻪ ﭼﺸﻢ‬
‫ﺧﻮد دﻳﺪﻧﺪ‪ .‬ﭘﻄﺮس ﺗﺤﺖ ﺗﺎﺛﻴﺮ اﻳﻦ واﻗﻌﻪ در رﺳﺎﻟﻪ دوم ﺧﻮد ﭼﻨﻴﻦ ﻧﻮﺷﺘﻪ اﺳﺖ‪:‬‬
‫زﻳﺮا ﻛﻪ در ﭘﻲ اﻓﺴﺎﻧﻬﺎي ﺟﻌﻠﻲ ﻧﺮﻓﺘﻴﻢ‪ ،‬ﭼﻮن از ﻗﻮت و آﻣﺪن ﺧﺪاوﻧﺪ ﻣﺎ ﻋﻴﺴﻲ ﻣﺴﻴﺢ ﺷﻤﺎ را اﻋﻼم دارﻳﻢ‪،‬‬
‫ﺑﻠﻜﻪ ﻛﺒﺮﻳﺎﻳﻲ او را دﻳﺪه ﺑﻮدﻳﻢ‪ .‬زﻳﺮا از ﺧﺪاي ﭘﺪر اﻛﺮام و ﺟﻼل ﻳﺎﻓﺖ ﻫﻨﮕﺎﻣﻲ ﻛﻪ آوازي از ﺟﻼل ﻛﺒﺮﻳﺎﻳﻲ ﺑﻪ او‬
‫رﺳﻴﺪ ﻛﻪ ”اﻳﻦ اﺳﺖ ﭘﺴﺮ ﺣﺒﻴﺐ ﻣﻦ ﻛﻪ از وي ﺧﺸﻨﻮدم‪ “.‬و اﻳﻦ آواز را ﻣﺎ زﻣﺎﻧﻲ ﻛﻪ ﺑﺎ وي در ﻛﻮه ﻣﻘﺪس ﺑﻮدﻳﻢ‪،‬‬
‫ﺷﻨﻴﺪﻳﻢ ﻛﻪ از آﺳﻤﺎن آورده ﺷﺪ )‪.(18-16:1‬‬
‫ﺑﻪ اداﻣﻪ ﺗﻌﻠﻴﻢ ﺧﺪاوﻧﺪ در اﻳﻦ ﻋﺒﺎرات ﺗﻮﺟﻪ ﻧﻤﺎﻳﻴﺪ‪ .‬او اﺑﺘﺪا از رﻧﺞ‪ ،‬ﻃﺮدﺷﺪﮔﻲ و ﻣﺮگ ﻗﺮﻳﺐ اﻟﻮﻗﻮع ﺧﻮد‬
‫ﺳﺨﻦ ﮔﻔﺖ‪ .‬ﺳﭙﺲ ﺷﺎﮔﺮدان را ﺧﻮاﻧﺪ ﺗﺎ ﺑﺎ اﻧﻜﺎر ﻧﻔﺲ و ﻗﺒﻮل رﻧﺞ و وﻗﻒ زﻧﺪﮔﻲ ﺧﻮد او را ﭘﻴﺮوي ﻛﻨﻨﺪ‪ .‬اﻛﻨﻮن‬
‫در اداﻣﻪ ﺳﺨﻨﺎن ﺧﻮد ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ‪” :‬اﻣﺎ از ﻳﺎد ﻧﺒﺮﻳﺪ! اﮔﺮ ﺑﺎ ﻣﻦ رﻧﺞ ﺑﻜﺸﻴﺪ‪ ،‬ﺑﺎ ﻣﻦ ﺳﻠﻄﻨﺖ ﺧﻮاﻫﻴﺪ ﻛﺮد‪ .‬در ﭘﺲ‬
‫ﺻﻠﻴﺐ ﺟﻼل اﺳﺖ‪ .‬ﭘﺎداش ﺑﺴﺘﮕﻲ ﺑﻪ ﺑﻬﺎﻳﻲ دارد ﻛﻪ ﭘﺮداﺧﺘﻪاﻳﺪ‪“.‬‬
‫ظ( ﺗﺒﺪﻳﻞ ﻫﻴﺎت ﭘﺴﺮ اﻧﺴﺎن )‪(36-28:9‬‬
‫‪ 29-28:9‬در ﺣﺪود ﻫﺸﺖ روز ﺑﻌﺪ ﻋﻴﺴﻲ ﭘﻄﺮس‪ ،‬ﻳﻮﺣﻨﺎ و ﻳﻌﻘﻮب را ﺑﺮداﺷﺘﻪ ﺑﺮ ﻓﺮاز ﻛﻮﻫﻲ ﺑﺮآﻣﺪ ﺗﺎ دﻋﺎ‬
‫ﻛﻨﺪ‪ .‬ﻣﻮﻗﻌﻴﺖ اﻳﻦ ﻛﻮه ﺑﺮ اﻳﻤﺎن ﻣﺒﻬﻢ اﺳﺖ‪ ،‬ﻛﻮه ﻫﺮﻣﻮن ﮔﺮﭼﻪ ﻣﺮﺗﻔﻊ و از ﺑﺮف ﭘﻮﺷﻴﺪه اﺳﺖ اﻣﺎ ﻣﺤﺘﻤﻞﺗﺮﻳﻦ‬
‫ﺣﺪس ﺑﻪ ﺷﻤﺎر ﻣﻲآﻳﺪ‪ .‬ﻫﻨﮕﺎﻣﻲ ﻛﻪ ﺧﺪاوﻧﺪ دﻋﺎ ﻣﻲ ﻛﺮد‪ ،‬ﭼﻬﺮه او ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻛﺮد‪ .‬ﻳﻚ ﺣﻘﻴﻘﺖ اﻋﺠﺎب ﺑﺮاﻧﮕﻴﺰ‪ ،‬اﻳﻨﻜﻪ‬
‫در ﻣﻴﺎن ﭼﻴﺰﻫﺎﺋﻲ ﻛﻪ دﻋﺎ در آﻧﻬﺎ ﺗﻐﻴﻴﺮ اﻳﺠﺎد ﻣﻲﻛﻨﺪ‪ ،‬ﻳﻜﻲ ﭼﻬﺮه ﺷﺨﺺ اﺳﺖ‪ .‬ﭼﻬﺮه او ﺑﺎ ﺗﺸﻌﺸﻌﻲ ﺗﺎﺑﻨﺎك‬
‫ﻣﻲدرﺧﺸﻴﺪ‪ ،‬و ﻟﺒﺎس او ﺑﺎ ﺳﻔﻴﺪي ﺧﻴﺮه ﻛﻨﻨﺪهاي ﻣﻲﺗﺎﺑﻴﺪ‪ .‬ﻫﻤﺎن ﮔﻮﻧﻪ ﻛﻪ در ﺑﺎﻻ ﮔﻔﺘﻪ ﺷﺪ‪ ،‬اﻳﻦ واﻗﻌﻪ ﺟﻼل او را‬
‫در ﻣﻠﻜﻮت آﻳﻨﺪهاش ﺑﻪ ﺗﺼﻮﻳﺮ ﻣﻲﻛﺸﻴﺪ‪ .‬ﻫﻨﮕﺎﻣﻲ ﻛﻪ او اﻳﻨﺠﺎ روي زﻣ ﻴﻦ ﺑﻮد‪ ،‬ﺟﻼل او ﺑﻪ ﻃﻮر ﻋﺎدي در ﺟﺴﻢ‬
‫اﻧﺴﺎﻧﻲ او ﭘﻮﺷﻴﺪه ﺑﻮد‪ .‬او اﻳﻨﺠﺎ در ﻓﺮوﺗﻨﻲ و ﻫﻤﭽﻮن ﻏﻼﻣﻲ زﻧﺪﮔﻲ ﻣﻲﻛﺮد‪ .‬اﻣﺎ ﺑﻪ ﻫﻨﮕﺎم ﺳﻠﻄﻨﺘﺶ‪ ،‬ﺟﻼل او ﺑﻪ‬
‫ﻃﻮر ﻛﺎﻣﻞ آﺷﻜﺎر ﺧﻮاﻫﺪ ﺷﺪ‪ .‬ﻫﻤﻪ او را در ﺟﻼل و ﺷﻜﻮه و ﻋﻈﻤﺖ ﺧﻮاﻫﻨﺪ دﻳﺪ‪.‬‬
‫ﭘﺮوﻓﺴﻮر راﺟﺮز )‪ (W. H. Rogers‬ﺑﻪ ﺧﻮﺑﻲ در ﺑﺎب اﻳﻦ ﻣﻮﺿﻮع ﮔﻔﺘﻪ اﺳﺖ‪:‬‬
‫ﻣﺎ در ﺗﺒﺪﻳﻞ ﻫﻴﺎت‪ ،‬ﺗﻤﺎم وﻳﮋﮔﻴﻬﺎي ﺑﺮﺟﺴﺘﻪ ﻣﻠﻜﻮت آﻳﻨﺪه را ﺑﻪ ﻣﻘﻴﺎس ﻛﻤﺘﺮ ﭘﻴﺶ رو دارﻳﻢ‪ .‬ﻋﻴﺴﻲ را ﻧﻪ در‬
‫ﺟﺎﻣﻪ ژﻧﺪه ﺧﻔﺖ و ﺳﺮاﻓﻜﻨﺪﮔﻲ ﺑﻠﻜﻪ در ﻟﺒﺎس ﺟﻼل ﻣﻲﺑﻴﻨﻴﻢ‪ .‬ﻣﻮﺳﻲ را در وﺿﻌﻴﺖ ﺟﻼل ﻳﺎﻓﺘﻪ ﻣﺸﺎﻫﺪه‬
‫ﻣﻲﻛﻨﻴﻢ‪ ،‬ﺑﻴﺎﻧﮕﺮ ﺷﺨﺼﻲ ﻛﻪ ﺗﻮﻟﺪ ﺗﺎزه ﻳﺎﻓﺘﻪ و از ﻣﺮگ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺑﻪ ﻣﻠﻜﻮت داﺧﻞ ﺷﺪه اﺳﺖ‪ .‬اﻳﻠﻴﺎ را ﻣﺸﺎﻫﺪه‬
‫ﻣﻲﻛﻨﻴﻢ ﻛﻪ ﺑﺎ ﺟﻼل ﭘﻮﺷﺎﻧﻴﺪه ﺷﺪه اﺳﺖ‪ .‬ﺑﻴﺎﻧﮕﺮ ﺷﺨﺺ ﻧﺠﺎت ﻳﺎﻓﺘﻪاي ﻛﻪ ﺑﺎ ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺷﺪن وارد ﻣﻠﻜﻮت ﮔﺸﺘﻪ‬
‫اﺳﺖ‪ .‬ﺳﻪ ﺷﺎﮔﺮد ﺑﻪ ﻧﺎﻣﻬﺎي ﭘﻄﺮس‪ ،‬ﻳﻌﻘﻮب و ﻳﻮﺣﻨﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻛﻪ ﺟﻼل ﻧﻴﺎﻓﺘﻪاﻧﺪ‪ ،‬ﺑﻴﺎﻧﮕﺮ اﺳﺮاﺋﻴﻠﻲ ﻛﻪ ﺑﻪ ﻫﻨﮕﺎم‬
‫ﺳﻠﻄﻨﺖ ﻫﺰار ﺳﺎﻟﻪ در ﺟﺴﻢ ﺑﺴﺮ ﻣﻲﺑﺮﻧﺪ‪ .‬اﻧﺒﻮﻫﻲ از ﺟﻤﻌﻴﺖ ﻫﻢ ﭘﺎي ﻛﻮه ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻛﻪ ﺑﻴﺎﻧﮕﺮ ﻣﻠﺘﻬﺎﺋﻲ ﻛﻪ ﭘﺲ از‬
‫ﺑﺮﻗﺮاري ﻣﻠﻜﻮت ﺑﺪان داﺧﻞ ﺧﻮاﻫﻨﺪ ﺷﺪ‪.‬‬

‫‪ 31-30:9‬ﻣﻮﺳﻲ و اﻟﻴﺎس ﺑﺎ ﻋﻴﺴﻲ در ﻣﻮرد رﺣﻠﺖ او ﻛﻪ ﻣﻲﺑﺎﻳﺴﺖ ﺑﻪ زودي در اورﺷﻠﻴﻢ واﻗﻊ ﺷﻮد‪ ،‬ﮔﻔﺘﮕﻮ‬
‫ﻣﻲﻛﺮدﻧﺪ‪ .‬ﺗﻮﺟﻪ ﻧﻤﺎﺋﻴﺪ ﻛﻪ از ﻣﺮگ او ﺑﻪ ﻋﻨﻮان ﻳﻚ واﻗﻌﻪ ﺳﺨﻦ ﮔﻔﺘﻪ ﻣﻲﺷﻮد‪ .‬ﻫﻢﭼﻨﻴﻦ ﺗﻮﺟﻪ ﻛﻨﻴﺪ ﻛﻪ ﻣﺮگ ﺗﻨﻬﺎ‬
‫ﻳﻚ رﺣﻠﺖ )ﺗﺤﺖاﻟﻠﻔﻈﻲ‪ :‬ﺧﺮوج( اﺳﺖ ﻧﻪ ﺗﻮﻗﻒ زﻧﺪﮔﻲ ﺑﻠﻜﻪ ﻋﺰﻳﻤﺖ از ﻣﻜﺎﻧﻲ ﺑﻪ ﻣﻜﺎن دﻳﮕﺮ‪.‬‬
‫‪ 33-32:9‬ﺷﺎﮔﺮدان ﺑﻪ ﻫﻨﮕﺎم وﻗﻮع اﻳﻦ روﻳﺪاد در ﺧﻮاب ﺑﻮدﻧﺪ‪ .‬اﺳﻘﻒ راﻳﻞ در اﻳﻦ ﻣﻮرد ﭼﻨﻴﻦ ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ‪:‬‬
‫ﺗﻮﺟﻪ داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻴﻢ ﻛﻪ ﻫﻤﻴﻦ ﺷﺎﮔﺮداﻧﻲ ﻛﻪ ﺑﻪ ﻫﻨﮕﺎم وﻗﻮع ﭼﺸﻢ اﻧﺪازي از ﺟﻼل در ﺧﻮاب ﺑﻮدﻧﺪ‪ ،‬در ﻋﺬاﺑﻲ‬
‫ﻛﻪ ﻣﺴﻴﺢ در ﺑﺎغ ﺟﺘﺴﻴﻤﺎﻧﻲ ﻣﻲﻛﺸﻴﺪ ﻧﻴﺰ در ﺧﻮاب ﺑﻮدﻧﺪ‪ .‬ﻻزم اﺳﺖ ﭘﻴﺶ از اﻳﻨﻜﻪ ﺑﻪ آﺳﻤﺎن داﺧﻞ ﺷﻮﻳﻢ ﺟﺴﻢ‬
‫و ﺧﻮن ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺷﻮﻧﺪ‪ .‬ﺟﺴﻢ ﻧﺎﺗﻮان ﻣﺎ ﻧﻪ ﻣﻲﺗﻮاﻧﺪ ﺑﻪ ﻫﻨﮕﺎم دﺷﻮارﻳﻬﺎ ﺑﺎ ﻣﺴﻴﺢ ﺑﻴﺪار ﺑﻤﺎﻧﺪ و ﻧﻪ در ﺟﻼل ﻳﺎﻓﺘﻦ او‪.‬‬
‫ﺑﺎﻳﺪ ﭘﻴﺶ از اﻳﻨﻜﻪ ﺑﻪ آﺳﻤﺎن داﺧﻞ ﺷﻮﻳﻢ ﺳﺎﺧﺘﺎر ﺟﺴﻤﻲ ﻣﺎ ﺗﺒﺪﻳﻞ ﻳﺎﺑﺪ‪.‬‬
‫ﭘﺲ ﺑﻴﺪار ﺷﺪه‪ ،‬اﻧﻮار درﺧﺸﺎن ﺟﻼل ﻣﺴﻴﺢ را دﻳﺪﻧﺪ‪ .‬ﭘﻄﺮس ﺑﺮاي اﻳﻨﻜﻪ ﻓﺮﺻﺖ ﻣﻘﺪس را ﺣﻔﻆ ﻛﻨﺪ‪،‬‬
‫ﭘﻴﺸﻨﻬﺎد ﻛﺮد ﺳﻪ ﺳﺎﻳﺒﺎن ﺑﺮﭘﺎ دارﻧﺪ‪ ،‬ﻳﻜﻲ ﺑﻪ اﻓﺘﺨﺎر ﻋﻴﺴﻲ‪ ،‬ﻳﻜﻲ ﺑﺮاي ﻣﻮﺳﻲ و ﻳﻜﻲ ﺑﺮاي اﻳﻠﻴﺎ‪ .‬اﻣﺎ اﻳﺪه او ﺑﺮ‬
‫ﻏﻴﺮت ﺑﺪون ﻣﻌﺮﻓﺖ اﺳﺘﻮار ﺑﻮد‪.‬‬
‫‪ 36-34:9‬ﺻﺪاي ﺧﺪا از اﺑﺮ ﺑﺮآﻣﺪ و آﻧﻬﺎ را در ﺑﺮﮔﺮﻓﺖ‪ ،‬ﻛﻪ ﻣﻲﮔﻔﺖ ﻋﻴﺴﻲ ﭘﺴﺮ ﺣﺒﻴﺐ او اﺳﺖ‪ ،‬و ﺑﻪ آﻧﻬﺎ‬
‫ﻣﻲﻛﻔﺖ ﻛﻪ او را ﺑﺸﻨﻮﻧﺪ ﻳﺎ اﻃﺎﻋﺖ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ‪ .‬ﺑﻪ ﻣﺤﺾ اﻳﻨﻜﻪ آن ﺻﺪا ﺑﻪ ﭘﺎﻳﺎن رﺳﻴﺪ‪ ،‬ﻣﻮﺳﻲ و اﻳﻠﻴﺎ ﻧﺎﭘﺪﻳﺪ ﺷﺪﻧﺪ‪.‬‬
‫ﻋﻴﺴﻲ ﺗﻨﻬﺎ آﻧﺠﺎ اﻳﺴﺘﺎده ﺑﻮد‪ .‬ﻣﻠﻜﻮت ﻧﻴﺰ ﺑﻪ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻫﻤﻴﻦ واﻗﻌﻪ ﺧﻮاﻫﺪ ﺑﻮد‪ ،‬او در ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ اﻓﻀﻞ ﺧﻮاﻫﺪ ﺑﻮد‪ .‬او‬
‫ﺟﻼل ﺧﻮد را ﻗﺴﻤﺖ ﻧﺨﻮاﻫﺪ ﻛﺮد‪.‬‬
‫ﭼﻨﺎن ﺗﺮس و ﻫﻴﺒﺖ ﻋﻤﻴﻘﻲ ﺷﺎﮔﺮدان را ﻓﺮاﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮد ﻛﻪ در ﻣﻮرد آن وﻗﺎﻳﻊ ﺑﺎ دﻳﮕﺮان ﺻﺤﺒﺖ ﻧﻜﺮدﻧﺪ‪.‬‬
‫ع( ﺷﻔﺎ ﭘﺴﺮي دﻳﻮزده )‪43-37:9‬اﻟﻒ(‬
‫‪ 39-37:9‬ﻋﻴﺴﻲ و ﺷﺎﮔﺮدان روز ﺑﻌﺪ از ﻛﻮه ﺟﻼل ﺑﻪ دﺷﺖ اﻧﺴﺎنﻫﺎي ﻣﺤﺘﺎج ﺑﺎزﮔﺸﺘﻨﺪ‪ .‬ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻟﺤﻈﺎﺗﻲ از‬
‫ﺷﻮر وﺷﻌﻒ روﺣﺎﻧﻲ در زﻧﺪﮔﻲ ﻫﺴﺖ‪ ،‬اﻣﺎ ﺧﺪا ﺑﺎ دورهاي از ﻣﺸﻘﺖ و ﻛﺎر روزاﻧﻪ ﺗﻌﺎدل را ﺑﺮﻗﺮار ﻣﻲﺳﺎزد‪ .‬از‬
‫ﻣﻴﺎن آن ﮔﺮوﻫﻲ ﻛﻪ او را اﺳﺘﻘﺒﺎل ﻧﻤﻮدﻧﺪ ﭘﺪري ﭘﺮﻳﺸﺎن ﺧﺎﻃﺮ ﺑﻴﺮون آﻣﺪه‪ ،‬از ﻋﻴﺴﻲ اﻟﺘﻤﺎس ﻧﻤﻮد ﻛﻪ ﺑﻪ ﭘﺴﺮ‬
‫دﻳﻮزده او ﻛﻤﻚ ﻛﻨﺪ‪ .‬او ﻳﮕﺎﻧﻪ ﭘﺴﺮ و ﺗﻨﻬﺎ دﻟﺨﻮﺷﻲ او ﺑﻮد‪ .‬ﭘﺲ ﭼﻪ اﻧﺪوه وﺻﻒ ﻧﺎﭘﺬﻳﺮي آن ﭘﺪر در ﺧﻮد داﺷﺖ‬
‫ﭼﺮا ﻛﻪ ﻣﻲدﻳﺪ ﭘﺴﺮش در ﺗﺴﺨﻴﺮ ﻧﺎﺷﻲ از دﻳﻮزدﮔﻲ ﺷﺪه اﺳﺖ‪ .‬اﻳﻦ ﺗﺸﻨﺞﻫﺎ ﺑﺪون اﻳﻨﻜﻪ ﻫﺸﺪار دﻫﻨﺪ رخ‬
‫ﻣﻲدادﻧﺪ‪ .‬آن ﭘﺴﺮ ﻓﺮﻳﺎد ﻣﻲزد و ﭘﺲ ﻛﻒ از دﻫﺎﻧﺶ ﺑﻴﺮون ﻣﻲآﻣﺪ‪ .‬آن دﻳﻮ ﺗﻨﻬﺎ ﭘﺲ از ﺗﻘﻼ و ﺗﻼﺷﻬﺎي ﻫﺮاس‬
‫اﻧﮕﻴﺰ از ﺳﻮي ﭘﺴﺮ از او ﺟﺪا ﻣﻲﺷﺪ و او را ﻛﻮﻓﺘﻪ و ﻓﺸﺮده رﻫﺎ ﻣﻲ ﻛﺮد‪.‬‬
‫‪ 40:9‬اﻳﻦ ﭘﺪر آﺷﻔﺘﻪ ﻗﺒﻼً ﺑﺮاي ﻛﻤﻚ ﻧﺰد ﺷﺎﮔﺮدان رﻓﺘﻪ ﺑﻮد وﻟﻲ آﻧﻬﺎ ﻗﺪرت آن را ﻧﺪاﺷﺘﻨﺪ‪ .‬ﭼﺮا ﺷﺎﮔﺮدان‬
‫ﻗﺎدر ﻧﺒﻮدﻧﺪ ﺑﻪ او ﻛﻤﻚ ﻛﻨﻨﺪ؟ ﺷﺎﻳﺪ آﻧﻬﺎ در ﺧﺪﻣﺖ ﺧﻮد ﺣﺮﻓﻪاي ﺷﺪه ﺑﻮدﻧﺪ‪ .‬ﺷﺎﻳﺪ آﻧﻬﺎ ﻣﻲﭘﻨﺪاﺷﺘﻨﺪ ﺑﺪون‬
‫ﻣﻤﺎرﺳﺖ روﺣﺎﻧﻲ ﻣﻲﺗﻮاﻧﻨﺪ روي ﺧﺪﻣﺖ ﭘﺮ از روح ﺧﻮد ﺣﺴﺎب ﻛﻨﻨﺪ‪ .‬ﺷﺎﻳﺪ ﺧﻴﻠﻲ ﭼﻴﺰﻫﺎ را ﺑﻲاﻫﻤﻴﺖ‬
‫ﻣﻲﭘﻨﺪاﺷﺘﻨﺪ‪.‬‬

‫‪ 41:9‬ﺧﺪاوﻧﺪ ﻋﻴﺴﻲ از دﻳﺪن اﻳﻦ ﻣﻨﻈﺮه رﻗﺖ ﺑﺎر ﻣﺤﺰون ﮔﺮدﻳﺪ او ﺑﺪون اﻳﻨﻜﻪ ﺷﺨﺺ ﺧﺎﺻﻲ را در آن‬
‫ﺟﻤﻊ ﺧﻄﺎب ﻛﻨﺪ ﮔﻔﺖ‪” :‬اي ﻓﺮﻗﻪ ﺑﻲاﻳﻤﺎن ﻛﺞروش ‪ “.‬ﺷﺎﻳﺪ ﻣﻘﺼﻮد او ﺷﺎﮔﺮدان‪ ،‬ﻣﺮدم‪ ،‬ﭘﺪر ﻳﺎ ﺑﻪ ﻃﻮر ﻛﻠﻲ ﻫﻤﻪ‬
‫آﻧﻬﺎ ﺑﻮد‪ .‬آﻧﻬﺎ ﻫﻤﻪ ﻋﻠﻲرﻏﻢ اﻳﻨﻜﻪ ﻣﻲﺗﻮاﻧﺴﺘﻨﺪ ﺑﺮ ﻗﺪرت ﺑﻲﻧﻬﺎﻳﺖ او ﺗﻮﻛﻞ ﻛﻨﻨﺪ اﻣﺎ در ﺑﺮاﺑﺮ ﻧﻴﺎزﻫﺎي ﺑﺸﺮ ﻧﺎﺗﻮان‬
‫ﺑﻮدﻧﺪ‪ .‬او ﺗﺎ ﺑﻪ ﻛﻲ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ آﻧﻬﺎ ﻣﻲﺑﻮد و آﻧﻬﺎ را ﺗﺤﻤﻞ ﻣﻲ ﻛﺮد؟ ﺳﭙﺲ ﺑﻪ آن ﭘﺪر ﮔﻔﺖ‪” :‬ﭘﺴﺮ ﺧﻮد را اﻳﻨﺠﺎ ﺑﻴﺎور‪“.‬‬
‫‪ 43-42:9‬اﻟﻒ ﻫﻨﮕﺎﻣﻲ ﻛﻪ آن ﭘﺴﺮ ﻧﺰد ﻋﻴﺴﻲ ﻣﻲآﻣﺪ‪ ،‬دﻳﻮ او را ﮔﺮﻓﺘﻪ و ﺑﻪ ﺳﺨﺘﻲ او را ﺑﻪ زﻣﻴﻦ اﻓﻜﻨﺪ‪ .‬اﻣﺎ‬
‫ﻋﻴﺴﻲ ﺗﺤﺖ ﺗﺎﺛﻴﺮ ﻧﻤﺎﻳﺶ ﻗﺪرت روح اﺑﻠﻴﺲ ﻗﺮار ﻧﮕﺮﻓﺖ‪ ،‬ﺑﻲاﻳﻤﺎﻧﻲ ﻣﺮدم ﺑﻮد ﻛﻪ ﻣﺎﻧﻊ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ او ﻣﻲﺷﺪ ﻧﻪ‬
‫ﻗﺪرت دﻳﻮ‪ .‬او آن روح ﺧﺒﻴﺚ را ﺑﻴﺮون ﻛﺮده‪ ،‬ﻃﻔﻞ را ﺷﻔﺎ ﺑﺨﺸﻴﺪ‪ ،‬و ﺑﻪ ﭘﺪرش ﺳﭙﺮد‪ .‬ﻣﺮدم ﻫﻤﻪ ﻣﺘﺤﻴﺮ ﺷﺪﻧﺪ‪.‬‬
‫آﻧﻬﺎ درﻳﺎﻓﺘﻨﺪ ﻛﻪ ﺧﺪا ﻣﻌﺠﺰهاي اﻧﺠﺎم داده اﺳﺖ و در آن ﻣﻌﺠﺰه ﺑﺰرﮔﻲ ﺧﺪا را دﻳﺪﻧﺪ‪.‬‬
‫غ( ﭘﺴﺮ اﻧﺴﺎن ﻣﺮگ و ﻗﻴﺎم ﺧﻮد را ﭘﻴﺸﮕﻮﻳﻲ ﻣﻲﻛﻨﺪ )‪43 :9‬ب‪.(45-‬‬
‫‪43:9‬ب‪ 44-‬ﺷﺎﻳﺪ ﺷﺎﮔﺮدان ﺗﺮﺟﻴﺢ ﻣﻲدادﻧﺪ اﺳﺘﺎد آﻧﻬﺎ ﺑﻪ اﻧﺠﺎم ﻣﻌﺠﺰات اداﻣﻪ دﻫﺪ ﺗﺎ اﻳﻨﻜﻪ ﺗﻤﺎﻣﻲ ﻣﻠﺖ‬
‫اﺳﺮاﺋﻴﻞ ﻓﺮﻳﺎد زده او را ﺑﻌﻨﻮان ﭘﺎدﺷﺎه ﺧﻮد اﻋﻼم ﻛﻨﻨﺪ‪ .‬ﺧﺪاوﻧﺪ ﺑﺮاي اﻳﻨﻜﻪ ذﻫﻦ آﻧﻬﺎ را از اﻳﻦ اﺷﺘﺒﺎه ﺑﺎز دارد ﺑﺎز‬
‫ﻫﻢ ﺑﻪ آﻧﻬﺎ ﻳﺎدآوري ﻧﻤﻮد ﻛﻪ ﭘﺴﺮ اﻧﺴﺎن ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻪ دﺳﺘﻬﺎي ﻣﺮدم ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺷﻮد‪ ،‬ﻳﻌﻨﻲ ﺑﻪ دﺳﺖ ﻣﺮدم ﻛﺸﺘﻪ ﺷﻮد‪.‬‬
‫‪ 45:9‬ﭼﺮا آﻧﻬﺎ اﻳﻦ ﭘﻴﺸﮕﻮﻳﻲ را درك ﻧﻜﺮدﻧﺪ؟ ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻪ اﻳﻦ ﺧﺎﻃﺮ ﻛﻪ اﻳﻦ ﺑﺎور ﻗﺪﻳﻤﻲ را در ذﻫﻦ داﺷﺘﻨﺪ ﻛﻪ‬
‫ﺳﻴﻤﺎي ﻳﻚ ﻗﻬﺮﻣﺎن ﻣﺤﺒﻮب اﺳﺖ‪ .‬ﻃﺒﻖ اﻓﻜﺎر و ﺑﺎور آﻧﻬﺎ ﻣﺮگ ﻣﺴﻴﺢ ﺷﻜﺴﺖ ﻣﺤﺴﻮب ﻣﻲﺷﺪ‪ .‬اﻣﻴﺪ آﻧﻬﺎ آن ﻗﺪر‬
‫ﻗﻮي ﺑﻮد ﻛﻪ ﻗﺎدر ﻧﺒﻮدﻧﺪ ﺣﺘﻲ ﻟﺤﻈﻪاي ﻫﻢ ﻋﻘﻴ ﺪه ﻣﺨﺎﻟﻒ آن را در ﺳﺮ ﺑﭙﺮوراﻧﻨﺪ‪ .‬اﻳﻦ ﺧﺪا ﻧﺒﻮد ﻛﻪ ﺣﻘﻴﻘﺖ را از‬
‫آﻧﻬﺎ ﭘﻨﻬﺎن ﻧﮕﺎه داﺷﺘﻪ ﺑﻮد‪ ،‬ﺑﻠﻜﻪ ﺧﻮد آﻧﻬﺎ ﻧﻤﻲﺧﻮاﺳﺘﻨﺪ ﺑﺎور ﻛﻨﻨﺪ‪ .‬ﺣﺘﻲ ﺗﺮﺳﻴﺪﻧﺪ ﻛﻪ ﺗﻮﺿﻴﺢ آن را ﺑﭙﺮﺳﻨﺪ‪ ،‬ﮔﻮﺋﻲ‬
‫ﻛﻪ ﻣﻲﺗﺮﺳﻴﺪﻧﺪ‪ ،‬ﺗﺮﺳﺸﺎن ﻋﻴﺎن ﺷﻮد!‬
‫ف( ﺑﺰرﮔﻲ ﺣﻘﻴﻘﻲ در ﻣﻠﻜﻮت )‪(48-46:9‬‬
‫‪ 46:9‬ﺷﺎﮔﺮدان ﻧﻪ ﺗﻨﻬﺎ اﻧﺘﻈﺎر داﺷﺘﻨﺪ ﻛﻪ ﻣﻠﻜﻮت ﭘﺮﺟﻼل ﺧﺪاوﻧﺪ ﺑﻪ زودي ﺑﺮﻗﺮار ﮔﺮدد‪ ،‬ﺑﻠﻜﻪ ﺑﻪ دﻧﺒﺎل ﺑﺰرﮔﻲ‬
‫در ﻣﻠﻜﻮت ﻧﻴﺰ ﺑﻮدﻧﺪ‪ .‬آﻧﻬﺎ در ﻣﻴﺎن ﺧﻮد ﺑﺮ ﺳﺮ اﻳﻦ ﻣﻮﺿﻮع ﺑﺤﺚ ﻣﻲﻛﺮدﻧﺪ ﻛﻪ ﻛﺪام ﻳﻚ از آﻧﻬﺎ ﺑﺰرﮔﺘﺮ اﺳﺖ‪.‬‬
‫‪ 48-47:9‬ﻋﻴﺴﻲ ﻛﻪ ﻣﻲداﻧﺴﺖ آن ﺳﺌﻮال آﻧﻬﺎ را آﺷﻔﺘﻪ ﺳﺎﺧﺘﻪ‪ ،‬ﻃﻔﻞ ﻛﻮﭼﻜﻲ را ﻧﺰد ﺧﻮد آورد و ﮔﻔﺖ‬
‫ﻫﺮﻛﺲ ﻛﻪ ﻃﻔﻞ ﻛﻮﭼﻜﻲ را ﺑﻪ ﻧﺎم او ﻗﺒﻮل ﻛﻨﺪ‪ .‬در ﻧﮕﺎه اول‪ ،‬ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻧﻤﻲرﺳﺪ ﻛﻪ ﺳﺨﻦ او ارﺗﺒﺎﻃﻲ ﺑﺎ اﻳﻦ ﺳﺌﻮال‬
‫ﺷﺎﮔﺮدان ﻛﻪ ﭼﻪ ﻛﺴﻲ در ﻣﻴﺎﻧﺸﺎن ﺑﺰرﮔﺘﺮ اﺳﺖ‪ ،‬داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ‪ .‬اﻣﺎ اﮔﺮ ﭼﻪ آﺷﻜﺎر ﻧﻴﺴﺖ‪ ،‬ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ارﺗﺒﺎط ﻣﻌﻨﺎﻳﻲ آن‬
‫ﭼﻨﻴﻦ ﺑﺎﺷﺪ‪ :‬ﺑﺰرﮔﻲ ﺣﻘﻴﻘﻲ در ﻣﺤﺒﺖ ﻛﺮدن ﺑﻪ ﻛﻮﭼﻜﺘﺮﻳﻦﻫﺎ اﺳﺖ‪ ،‬ﺑﻪ ﻧﺎﺗﻮاﻧﺎن‪ ،‬ﺑﻪ ﻛﺴﺎﻧﻲ ﻛﻪ دﻧﻴﺎ آﻧﻬﺎ را ﻧﺎدﻳﺪه‬
‫اﻧﮕﺎﺷﺘﻪ اﺳﺖ‪ .‬ﺑﻨﺎﺑﺮاﻳﻦ ﻫﻨﮕﺎﻣﻲ ﻛﻪ ﻋﻴﺴﻲ ﮔﻔﺖ‪” :‬ﻫﺮ ﻛﻪ از ﺟﻤﻴﻊ ﺷﻤﺎ ﻛﻮﭼﻜﺘﺮ ﺑﺎﺷﺪ‪ ،‬ﻫﻤﺎن ﺑﺰرگ ﺧﻮاﻫﺪ ﺑﻮد“‬
‫ﻣﻘﺼﻮدش ﻛﺴﺎﻧﻲ ﺑﻮد ﻛﻪ ﺧﻮد را ﻓﺮوﺗﻦ ﻣﻲﺳﺎزﻧﺪ ﺗﺎ دﺳﺖ اﻳﻤﺎنداراﻧﻲ ﻛﻪ ﺗﺤﻘﻴﺮ ﺷﺪهاﻧﺪ‪ ،‬ﺑﻲاﻫﻤﻴﺖ ﻫﺴﺘﻨﺪ‪ ،‬و ﻳﺎ‬
‫از ﻧﻈﺮﻫﺎ ﭘﻨﻬﺎن ﻫﺴﺘﻨﺪ را ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ‪.‬‬

‫در ﻣﺘﻲ ‪ 4:18‬ﺧﺪاوﻧﺪ ﮔﻔﺘﻪ اﺳﺖ ﻛﻪ ﺑﺰرﮔﺘﺮﻳﻦ ﺷﺨﺺ در ﻣﻠﻜﻮت آﺳﻤﺎن ﻛﺴﻲ اﺳﺖ ﻛﻪ ﺧﻮد را ﻫﻤﭽﻮن‬
‫ﻃﻔﻠﻲ ﻓﺮوﺗﻦ ﺳﺎزد‪ .‬اﻳﻨﺠﺎ در اﻧﺠﻴﻞ ﻟﻮﻗﺎ ﻣﻮﺿﻮع ﺑﺮ ﺳﺮ ﻳﻜﻲ داﻧﺴﺘﻦ ﺧﻮد ﺑﺎ ﻛﻮﭼﻜﺘﺮﻳﻦﻫﺎ در ﻣﻴﺎن ﻓﺮزﻧﺪان ﺧﺪا‬
‫اﺳﺖ‪ .‬در ﻫﺮ دو ﻣﻮرد‪ ،‬ﻓﺮوﺗﻨﻲ ﻣﻬﻢ اﺳﺖ‪ ،‬ﻫﻤﺎن ﻛﺎري ﻛﻪ ﻧﺠﺎتدﻫﻨﺪه ﺧﻮد اﻧﺠﺎم داد‪.‬‬
‫ق( ﭘﺴﺮ اﻧﺴﺎن ﻓﺮﻗﻪ ﮔﺮاﻳﻲ را ﻣﻨﻊ ﻣﻲﻛﻨﺪ )‪(50-49:9‬‬
‫‪ 49:9‬ﺑﻪ ﻧﻈﺮ اﻳﻦ واﻗﻌﻪ رﻓﺘﺎري را ﺑﻪ ﺗﺼﻮ ﻳﺮ ﻣﻲﻛﺸﺪ ﻛﻪ ﺧﺪاوﻧﺪ از ﺷﺎﮔﺮدان ﺧﻮد ﺧﻮاﺳﺖ ﺗﺎ از آن اﺟﺘﻨﺎب‬
‫ورزﻧﺪ‪ .‬آﻧﻬﺎ ﺷﺨﺼﻲ را ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺑﻮدﻧﺪ ﻛﻪ ﺑﻪ ﻧﺎم ﻋﻴﺴﻲ دﻳﻮﻫﺎ را اﺧﺮاج ﻣﻲﻛﻨﺪ‪ .‬آﻧﻬﺎ آن ﺷﺨﺺ را ﻣﻨﻊ ﻧﻤﻮدﻧﺪ ﺑﻪ‬
‫ﺧﺎﻃﺮ اﻳﻨﻜﻪ ﻳﻜﻲ از ﭘﻴﺮوان آﻧﻬﺎ ﻧﺒﻮد‪ .‬ﺑﻪ ﻋﺒﺎرﺗﻲ دﻳﮕﺮ‪ ،‬ﻧﻤﻲﺧﻮاﺳﺘﻨﺪ ﻓﺮزﻧﺪي از ﻓﺮزﻧﺪان ﺧﺪاوﻧﺪ را ﺑﻪ ﻧﺎم او‬
‫ﺑﭙﺬﻳﺮﻧﺪ‪ .‬آﻧﻬﺎ ﻣﺘﻌﺼﺐ و ﺗﻨﮓ ﻧﻈﺮ ﺑﻮدﻧﺪ‪ .‬آﻧﻬﺎ ﺑﺎﻳﺪ ﺧﻮﺷﺤﺎل ﻣﻲﺷﺪﻧﺪ‪ .‬ﻛﻪ دﻳﻮي از ﺷﺨﺼﻲ ﺧﺎرج ﺷﺪه اﺳﺖ‪.‬‬
‫آﻧﻬﺎ ﻧﺒﺎﻳﺪ ﻫﻴﭽﮕﺎه ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ ﺷﺨﺺ و ﮔﺮوﻫﻲ ﻛﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ از آﻧﻬﺎ دﻳﻮ ﺧﺎرج ﻣﻲﻛﻨﺪ ﺣﺴﺎدت ورزﻧﺪ‪ .‬اﻣﺎ ﻫﻤﺎن‬
‫ﺷﺎﮔﺮد ﺑﺎﻳﺪ در ﺑﺮاﺑﺮ ﺧﻮاﺳﺘﻪﻫﺎي ﺧﻮدﺧﻮاﻫﺎﻧﻪ ﺧﻮد ﻣﻲاﻳﺴﺘﺎد‪ ،‬در ﺑﺮاﺑﺮ اﻧﺤﺼﺎري ﻛﺮدن ﻗﺪرت و اﻗﺘﺪار روﺣﺎﻧﻲ‪.‬‬
‫‪ 50:9‬ﻋﻴﺴﻲ ﺑﻪ او ﮔﻔﺖ‪” :‬او را ﻣﻤﺎﻧﻌﺖ ﻣﻜﻨﻴﺪ زﻳﺮا ﻫﺮ ﻛﻪ ﺿﺪ ﺷﻤﺎ ﻧﻴﺴﺖ ﺑﺎ ﺷﻤﺎﺳﺖ‪ “.‬ﺗﺎ آﻧﺠﺎﺋﻲ ﻛﻪ ﺑﻪ‬
‫ﺷﺨﺺ و ﻛﺎر ﻣﺴﻴﺢ ﻣﺮﺑﻮط ﻣﻲﺷﻮد‪ ،‬ﻣﻴﺎﻧﻪ ﺑﻲﻃﺮﻓﻲ وﺟﻮد ﻧﺪارد‪ .‬اﮔﺮ اﻧﺴﺎنﻫﺎ ﺑﺎ ﻣﺴﻴﺢ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ‪ ،‬ﺑﺮ ﺿﺪ او ﻫﺴﺘﻨﺪ‪.‬‬
‫اﻣﺎ ﻫﻨﮕﺎﻣﻲ ﻛﻪ ﺳﺨﻦ از ﺧﺪﻣﺖ ﻣﺴﻴﺤﻲ ﺑﻪ ﻣﻴﺎن ﻣﻲآﻳﺪ اي‪ .‬ال‪ .‬وﻳﻠﻴﺎﻣﺰ )‪ (A. L. Williams‬ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ‪:‬‬
‫ﻣﺴﻴﺤﻴﺎن ﭘﺮﺗﻼش ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻪ ﻳﺎد داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻫﺮﮔﺎه ﻛﻪ دﻳﮕﺮان ﺑﻪ ﻧﺎم ﻣﺴﻴﺢ ﻫﺮ ﻛﺎري اﻧﺠﺎم ﻣﻲدﻫﻨﺪ‪ ،‬ﺑﻪ ﻃﻮر‬
‫ﻛﻠﻲ ﺑﺎﻳﺪ ﻫﺪف او را ﭘﻴﺶ ﺑﺒﺮﻧﺪ‪ ....‬ﭘﺎﺳﺦ اﺳﺘﺎد ﺣﻘﻴﻘﺖ وﺳﻴﻊ و دور از دﺳﺘﺮﺳﻲ را در ﺑﺮداﺷﺖ‪ .‬ﻫﻴﭻ ﺟﺎﻣﻌﻪ‬
‫زﻣﻴﻨﻲ ﻫﺮ ﭼﻨﺪ ﻫﻢ ﻣﻘﺪس ﻗﺎدر ﻧﺨﻮاﻫﺪ ﺑﻮد ﺻﺮﻓﺎً ﻣﺪﻋﻲ ﻗﺪرت اﻟﻬﻲاي ﺑﺎﺷﺪ ﻛﻪ از اﺳﺘﻔﺎده درﺳﺖ و وﻓﺎداراﻧﻪ از‬
‫ﻧﺎم او ﺟﺪا ﺑﺎﺷﺪ‪.‬‬

‫‪ -7‬ﺷﺪت ﮔﺮﻓﺘﻦ ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ ﺑﺎ ﭘﺴﺮ اﻧﺴﺎن )‪(54:11-51:9‬‬
‫اﻟﻒ( ﺳﺎﻣﺮه ﭘﺴﺮ اﻧﺴﺎن را ﻧﻤﻲﭘﺬﻳﺮد )‪(56-51 :9‬‬
‫‪ 51:9‬زﻣﺎن ﺻﻌﻮد ﻋﻴﺴﻲ ﺑﻪ آﺳﻤﺎن ﻧﺰدﻳﻚ ﻣﻲﺷﺪ‪ .‬او ﺑﻪ ﺧﻮﺑﻲ ﺑﻪ اﻳﻦ اﻣﺮ واﻗﻒ ﺑﻮد‪ .‬او ﻫﻢﭼﻨﻴﻦ ﻣﻲداﻧﺴﺖ‬
‫ﻛﻪ ﺻﻠﻴﺐ ﻧﻴﺰ در اﻳﻦ ﺑﻴﻦ ﻗﺮار دارد‪ ،‬از اﻳﻦ رو ﺑﺎ ﻋﺰﻣﻲ راﺳﺦ ﺑﻪ ﺳﻮي اورﺷﻠﻴﻢ و ﻫﺮ آﻧﭽﻪ در آﻧﺠﺎ ﺑﻪ اﻧﺘﻈﺎرش‬
‫ﺑﻮد ﺣﺮﻛﺖ ﻛﺮد‪.‬‬
‫‪ 53-52:9‬ﻳﻜﻲ از ﺑﻼد ﺳﺎﻣﺮﻳﺎن ﻛﻪ ﺑﺮ ﺳﺮ ﻣﺴﻴﺮ او ﺑﻮد ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ ﭘﺴﺮ ﺧﺪا روي ﺧﻮﺷﻲ ﻧﺸﺎن ﻧﺪاد‪ .‬ﻣﺮدم‬
‫ﻣﻲداﻧﺴﺘﻨﺪ ﻛﻪ او ﻋﺎزم اورﺷﻠﻴﻢ اﺳﺖ‪ ،‬از اﻳﻦ رو دﻟﻴﻞ ﻛﺎﻓﻲ ﺑﺮاي ﻧﭙﺬﻳﺮﻓﺘﻦ او داﺷﺘﻨﺪ‪ .‬ﮔﺬﺷﺘﻪ از اﻳﻨﻬﺎ ﺑﻴﻦ ﺳﺎﻣﻴﺮان‬
‫و ﻳﻬﻮدﻳﺎن ﻧﻔﺮت ﺷﺪﻳﺪي وﺟﻮد داﺷﺖ‪ .‬ﺗﻌﺼﺐ‪ ،‬روح ﻛﻮﺗﻪ ﻧﻈﺮ‪ ،‬دﻳﺪﮔﺎه ﺟﺪاﻳﻲ ﻃﻠﺒﺎﻧﻪ و ﻏﺮور اﻓﺮاﻃﻲ آﻧﻬﺎ‬
‫ﺑﺎﻋﺚ ﺷﺪه ﺑﻮد ﻛﻪ ﺧﺪاوﻧﺪ ﺟﻼل را ﻧﭙﺬﻳﺮﻧﺪ‪.‬‬
‫‪ 56-54:9‬ﻳﻌﻘﻮب و ﻳﻮﺣﻨﺎ آن ﻗﺪر از اﻳﻦ ﻋﻤﻞ ﺑﻲادﺑﺎﻧﻪ آﻧﻬﺎ ﺧﺸﻤﮕﻴﻦ ﺷﺪه ﺑﻮدﻧﺪ ﻛﻪ ﭘﻴﺸﻨﻬﺎد ﻛﺮدﻧﺪ آﺗﺶ‪...‬‬

‫از آﺳﻤﺎن ﺑﺎرﻳﺪه آﻧﻬﺎ را ﻧﺎﺑﻮد ﺳﺎزد‪ .‬ﻋﻴﺴﻲ ﺑﻲدرﻧﮓ آﻧﻬﺎ را ﺳﺮزﻧﺶ ﻛﺮد‪ .‬او ﻧﻴﺎﻣﺪه ﺑﻮد ﺗﺎ ﺟﺎن ﻣﺮدم را ﻫﻼك‬
‫ﺳﺎزد ﺑﻠﻜﻪ ﺗﺎ ﻧﺠﺎت دﻫﺪ‪ .‬اﻳﻦ ﺳﺎل ﭘﺴﻨﺪﻳﺪه ﺧﺪاوﻧﺪ ﺑﻮد‪ ،‬و ﻧﻪ روز اﻧﺘﻘﺎم ﺑﺮاي ﺧﺪاي ﻣﺎ‪ .‬وﻳﮋﮔﻲ آﻧﻬﺎ ﺑﺎﻳﺪ ﻓﻴﺾ‬
‫ﺑﺎﺷﺪ و ﻧﻪ اﻧﺘﻘﺎم ﺟﻮﻳﻲ‪.‬‬
‫ب( ﻣﻮاﻧﻊ ﺷﺎﮔﺮدي )‪(62-57:9‬‬
‫‪ 57:9‬ﻣﺎ در اﻳﻦ آﻳﺎت ﺑﺎ ﺳﻪ ﺑﻪ اﺻﻄﻼح ﺷﺎﮔﺮد آﺷﻨﺎ ﻣﻲﺷﻮﻳﻢ ﻛﻪ ﺳﻪ ﻣﺎﻧﻊ اﺻﻠﻲ ﺑﺮ ﺳﺮ راه ﺷﺎﮔﺮدي ﺧﺎﻟﺼﺎﻧﻪ‬
‫را ﺑﻪ ﺗﺼﻮﻳﺮ ﻣﻲﻛﺸﻨﺪ‪ .‬اوﻟﻴﻦ ﺷﺨﺺ ﻛﺎﻣﻼً ﺑﻪ ﺧﻮد اﻃﻤﻴﻨﺎن داﺷﺖ ﻛﻪ ﻣﻲﺧﻮاﻫﺪ ﻋﻴﺴﻲ را ﻫﺮ ﺟﺎ ﻛﻪ او ﻣﻲرود‬
‫ﻣﺘﺎﺑﻌﺖ ﻧﻤﺎﻳﺪ‪ .‬او ﺻﺒﺮ ﻧﻜﺮد ﻛﻪ در اﻳﻦ اﻣﺮ ﺧﻮاﻧﺪه ﺷﻮد‪ ،‬ﺑﻠﻜﻪ ﺑﺎ ﺷﺘﺎﺑﺰدﮔﻲ در اﻳﻦ راه داوﻃﻠﺐ ﺷﺪ‪ .‬او اﻋﺘﻤﺎد ﺑﻪ‬
‫ﻧﻔﺲ و اﺷﺘﻴﺎق ﻧﺎﺑﺠﺎ داﺷﺖ و از ﺑﻬﺎﺋﻲ ﻛﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﻣﻲﭘﺮداﺧﺖ اﻃﻼﻋﻲ ﻧﺪاﺷﺖ‪.‬‬
‫‪ 58:9‬ﺑﺎ ﻳﻚ ﻧﮕﺎه ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻧﻤﻲرﺳﺪ ﻛﻪ ﭘﺎﺳﺦ ﻋﻴﺴﻲ ﺑﺎ ﺧﻮاﺳﺘﻪ آن ﺷﺨﺺ ارﺗﺒﺎﻃﻲ داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ‪ .‬ﺑﺎ اﻳﻦ ﺣﺎل‪ ،‬در‬
‫واﻗﻊ ارﺗﺒﺎﻃﻲ ﺑﺴﻴﺎر ﻧﺰدﻳﻚ وﺟﻮد دارد‪ .‬ﻋﻴﺴﻲ در ﺟﻮاب او ﻣﻲﮔﻔﺖ‪” ،‬آﻳﺎ ﻣﻲداﻧﻲ ﻣﺘﺎﺑﻌﺖ از ﻣﻦ ﺑﻪ ﭼﻪ ﻣﻌﻨﺎ‬
‫اﺳﺖ؟ ﭘﻴﺮوي از ﻣﻦ ﻳﻌﻨﻲ ﺗﺮك آﺳﺎﻳﺶ و رﻓﺎه زﻧﺪﮔﻲ‪ .‬ﻣﻦ ﺣﺘﻲ ﺧﺎﻧﻪاي ﻧﺪارم ﻛﻪ آن را از آن ﺧﻮد داﻧﻢ‪ .‬زﻣﻴﻦ‬
‫ﻧﻤﻲﺗﻮاﻧﺪ وﺳﺎﻳﻞ آﺳﺎﻳﺶ ﻣﺮا ﻓﺮاﻫﻢ آورد‪ .‬روﺑﺎﻫﺎن و ﻣﺮﻏﺎن ﻫﻮا از ﻧﻈﺮ ﺑﺮﺧﻮردار ﺑﻮدن از اﻣﻨﻴﺖ و آﺳﺎﻳﺶ‬
‫ﻃﺒﻴﻌﻲ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ ﻣﻦ وﺿﻌﻴﺖ ﺑﻬﺘﺮي دارﻧﺪ‪ .‬آﻳﺎ ﺑﺎز ﻫﻢ ﻣﺎﻳﻞ ﻫﺴﺘﻲ ﻣﺮا ﻣﺘﺎﺑﻌﺖ ﻧﻤﺎﻳﻲ‪ ،‬ﺣﺘﻲ اﮔﺮ ﺑﻪ ﻣﻌﻨﺎي از دﺳﺖ‬
‫دادن ﭼﻴﺰﻫﺎﻳﻲ ﺑﺎﺷﺪ ﻛﻪ ﺣﻖ ﻣﺴﻠﻢ ﺷﻤﺎ اﺳﺖ؟“ ﻫﻨﮕﺎﻣﻲ ﻛﻪ ﻣﻲﺧﻮاﻧﻴﻢ ﭘﺴﺮ اﻧﺴﺎن را ﺟﺎي ﺳﺮ ﻧﻬﺎدن ﻧﻴﺴﺖ‪،‬‬
‫ﮔﻮﻳﻲ دﻟﻤﺎن ﺑﺮاي او ﺑﻪ رﺣﻢ ﻣﻲآﻳﺪ‪ .‬ﻳﻜﻲ از ﻣﻔﺴﺮان ﭼﻨﻴﻦ اﻇﻬﺎر ﻣﻲدارد‪” :‬او ﺑﻪ ﺗﺮﺣﻢ ﺷﻤﺎ ﻧﻴﺎزي ﻧﺪارد‪ .‬دﻟﺘﺎن‬
‫ﺑﺮاي ﺧﻮدﺗﺎن ﺑﻪ رﺣﻢ آﻳﺪ‪ ،‬ﭼﺮا ﻛﻪ اﮔﺮ ﺧﺎﻧﻪاي دارﻳﺪ‪ ،‬از ﺳﻮﻳﻲ ﻋﻴﺴﻲ ﺷﻤﺎ را ﻣﻲﺧﻮاﻧﺪ ﺗﺎ ﺑﻪ ﻣﻜﺎﻧﻬﺎي ﺑﻠﻨﺪ دﻧﻴﺎ‬
‫ﺑﺮوﻳﺪ ﺧﺎﻧﻪ ﺷﻤﺎ ﻣﺎﻧﻊ رﻓﺘﻦ ﺷﻤﺎ ﻣﻲﺷﻮد‪ “.‬ﻣﺎ دﻳﮕﺮ درﺑﺎره آن ﻣﺮد ﻧﻤﻲﺷﻨﻮﻳﻢ و ﺗﻨﻬﺎ ﻣﻲﺗﻮاﻧﻴﻢ ﭼﻨﻴﻦ ﻓﺮض ﻛﻨﻴﻢ‬
‫ﻛﻪ او ﻣﺎﻳﻞ ﻧﺒﻮد آﺳﺎﻳﺶ و رﻓﺎه زﻧﺪﮔﻲ را ﺑﻪ ﺑﻬﺎي ﭘﻴﺮوي از ﭘﺴﺮ ﺧﺪا از دﺳﺖ ﺑﺪﻫﺪ‪.‬‬
‫‪ 59:9‬ﺷﺨﺺ دوم دﻋﻮت ﻋﻴﺴﻲ ﺑﻪ ﭘﻴﺮوي از او را ﺷﻨﻴﺪ‪ .‬او ﻣﺸﺘﺎق ﺑﻮد ﻛﻪ ﻫﻤﺮاه او ﺑﺮود‪ ،‬اﻣﺎ ﺑﺎﻳﺪ اﺑﺘﺪا ﻛﺎري‬
‫را اﻧﺠﺎم ﻣﻲداد‪ .‬او ﻣﻲﺧﻮاﺳﺖ ﻛﻪ ﺑﺮود و ﭘﺪر ﺧﻮد را دﻓﻦ ﻛﻨﺪ‪ .‬ﺑﻪ آﻧﭽﻪ او ﮔﻔﺖ ﺗﻮﺟﻪ ﻧﻤﺎﻳﻴﺪ‪” .‬ﺧﺪاوﻧﺪا‪ ،‬اول‬
‫ﻣﺮا رﺧﺼﺖ ده‪ “...‬ﺑﻪ ﻋﺒﺎرﺗﻲ دﻳﮕﺮ‪” ،‬ﺧﺪاوﻧﺪا‪ .....‬اول ﻣﻦ‪ “.‬او ﻋﻴﺴﻲ را ﺧﺪاوﻧﺪ ﺧﻮاﻧﺪ‪ ،‬اﻣﺎ در ﺣﻘﻴﻘﺖ او‬
‫ﺧﻮاﺳﺘﻪﻫﺎ و ﺗﻤﺎﻳﻼت ﺧﻮد را در اوﻟﻮﻳﺖ ﻗﺮار داد‪ .‬واژهﻫﺎي ”ﺧﺪاوﻧﺪ“ و ”اول ﻣﻦ“‪ ،‬ﺑﻪ ﻃﻮر ﻛﻠﻲ ﺑﺎ ﻫﻢ ﺿﺪﻳﺖ‬
‫دارﻧﺪ‪ ،‬ﻣﺎ ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎﻳﺪ ﻳﻜﻲ از آﻧﻬﺎ را اﻧﺘﺨﺎب ﻧﻤﺎﻳﻴﻢ‪ .‬ﭼﻪ ﭘﺪر او ﻣﺮده ﺑﻮد و ﻳﺎ اﻳﻨﻜﻪ ﭘﺴﺮ در ﺧﺎﻧﻪ ﻣﻨﺘﻈﺮ ﻣﺮگ او ﺑﻮد‪،‬‬
‫ﻣﻮﺿﻮع ﻫﻴﭻ ﻓﺮﻗﻲ ﻧﻤﻲ ﻛﺮد‪ ،‬او اﺟﺎزه داده ﺑﻮد ﺗﺎ ﭼﻴﺰ دﻳﮕﺮي ﺑﺮ دﻋﻮت ﻋﻴﺴﻲ ﺳﺒﻘﺖ ﺟﻮﻳﺪ‪ .‬اﻟﺒﺘﻪ اﺣﺘﺮام ﻗﺎﺋﻞ‬
‫ﺷﺪن ﺑﺮاي ﺷﺨﺼﻲ ﻛﻪ ﻓﻮت ﻛﺮده ﻳﺎ ﭘﺪري ﻛﻪ در ﺣﺎل ﻣﺮگ اﺳﺖ اﻣﺮي اﺳﺖ ﺑﺠﺎ و ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ‪ ،‬اﻣﺎ ﻫﻨﮕﺎي ﻛﻪ ﻫﺮ‬
‫ﺷﺨﺺ ﻳﺎ ﻫﺮ ﭼﻴﺰ دﻳﮕﺮي ﺑﺮ ﻣﺴﻴﺢ ﺳﺒﻘﺖ ﺟﻮﻳﺪ‪ ،‬ﺑﺪون ﺗﺮدﻳﺪ ﮔﻨﺎه اﺳﺖ‪ .‬اﻳﻦ ﺷﺨﺺ ﻛﺎر دﻳﮕﺮي داﺷﺖ‪ ،‬ﺷﺎﻳﺪ‬
‫ﺑﮕﻮﻳﻴﻢ‪ ،‬ﺣﺮﻓﻪ‪ ،‬ﺷﻐﻞ‪ ...‬و اﻳﻦ اﻣﺮ او را از ﻣﺴﻴﺮ ﺷﺎﮔﺮدي ﺧﺎﻟﺼﺎﻧﻪ دور ﻧﮕﺎه ﻣﻲداﺷﺖ‪.‬‬
‫‪ 60:9‬ﺧﺪاوﻧﺪ ﺑﺎ اﻳﻦ ﺳﺨﻦ ﺗﻔﻜﺮ دو ﺳﻮﮔﺮاي او را ﺗﻮﺑﻴﺦ ﻛﺮد‪” ،‬ﺑﮕﺬار ﻣﺮدﮔﺎن ﺧﻮد را دﻓﻦ ﻛﻨﻨﺪ‪ .‬اﻣﺎ ﺗﻮ ﺑﺮو‬

‫و ﺑﻪ ﻣﻠﻜﻮت ﺧﺪا ﻣﻮﻋﻈﻪ ﻛﻦ ‪ “.‬ﺷﺨﺼﻲ ﻛﻪ در روح ﻣﺮده اﺳﺖ ﻣﻲﺗﻮاﻧﺪ ﻣﺮدﮔﺎن در ﺟﺴﻢ را دﻓﻦ ﻛﻨﺪ‪ ،‬اﻣﺎ او‬
‫ﻧﻤﻲﺗﻮاﻧﺪ اﻧﺠﻴﻞ را ﻣﻮﻋﻈﻪ ﻧﻤﺎﻳﺪ‪ .‬ﺷﺎﮔﺮدان ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺑﻪ ﻛﺎرﻫﺎﺋﻲ ﻛﻪ ﻧﺠﺎت ﻳﺎﻓﺘﮕﺎن ﻫﻢ ﺑﻪ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻣﺴﻴﺤﻴﺎن اﻧﺠﺎم‬
‫ﻣﻲدﻫﻨﺪ اوﻟﻮﻳﺖ ﺑﺒﺨﺸﻨﺪ‪ .‬ﺷﺨﺺ اﻳﻤﺎندار ﺑﺎﻳﺪ اﻃﻤﻴﻨﺎن ﺣﺎﺻﻞ ﻧﻤﺎﻳﺪ ﻛﻪ ﻧﻤﻲﺗﻮاﻧﺪ ﺧﻮد را از ﻫﺪف اﺻﻠﻲ‬
‫زﻧﺪﮔﻲ ﺧﻮد دور ﻧﮕﺎه دارد‪ .‬ﻛﺎر اﺻﻠﻲ او ﭘﻴﺸﺒﺮد ﻫﺪف ﻣﺴﻴﺢ ﺑﺮ روي زﻣﻴﻦ اﺳﺖ‪.‬‬
‫‪ 61:9‬ﺳﻮﻣﻴﻦ ﺷﺨﺺ ﻛﻪ ﺑﻪ ﮔﻤﺎن ﺧﻮد ﺷﺎﮔﺮد ﺑﻮد‪ ،‬ﻣﺎﻧﻨﺪ آن ﺷﺨﺺ اول ﺑﻮد ﻛﻪ ﻣﻲﺧﻮاﺳﺖ از ﻣﺴﻴﺢ ﻣﺘﺎﺑﻌﺖ‬
‫ﻧﻤﺎﻳﺪ‪ .‬او ﺑﺎ ﺑﻴﺎن اﻳﻦ ﺗﻨﺎﻗﺾ ﻛﻪ ”ﺧﺪاوﻧﺪا‪ ...‬اول ﻣﻦ“ ﻫﻤﺎﻧﻨﺪ ﺷﺨﺺ دوم ﺑﻮد‪ .‬او اﺑﺘﺪا ﻣﻲﺧﻮاﺳﺖ ﺑﺎ ﺧﺎﻧﻮادهاش‬
‫وداع ﻧﻤﺎﻳﺪ‪ .‬اﻳﻦ ﺗﻘﺎﺿﺎي او ﻣﻌﻘﻮل و ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﺑﻮد‪ ،‬اﻣﺎ ﺣﺘﻲ اﺣﺘﺮاﻣﺎت ﻣﻌﻤﻮل زﻧﺪﮔﻲ اﮔﺮ ﺑﺮ اﻃﺎﻋﺖ ﻛﺎﻣﻞ و‬
‫ﺑﻴﺪرﻧﮓ ﻣﻘﺪم ﺑﺎﺷﺪ اﺷﺘﺒﺎه ﺧﻮاﻫﻨﺪ ﺑﻮد‪.‬‬
‫‪ 62:9‬ﻋﻴﺴﻲ ﺑﺪو ﮔﻔﺖ ﺑﻪ ﻣﺤﺾ اﻳﻨﻜﻪ دﺳﺖ ﺧﻮد را ﺑﻪ ﺷﺨﻢ زدن دراز ﻛﺮد‪ ،‬دﻳﮕﺮ ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺑﻪ ﭘﺸﺖ ﺳﺮ ﺧﻮد‬
‫ﻧﮕﺎه ﻛﻨﺪ‪ ،‬و اﮔﺮ ﻧﻪ ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﻣﻠﻜﻮت ﺧﺪا ﻧﺨﻮاﻫﺪ ﺑﻮد‪ .‬ﭘﻴﺮوان ﻣﺴﻴﺢ ﻧﻪ از ﻋﻨﺎﺻﺮ ﺳﺴﺖ زﻣﺎن و ﻧﻪ از اﺣﺴﺎﺳﺎت‬
‫ﺧﻴﺎل اﻧﮕﻴﺰ ﺳﺎﺧﺘﻪ ﺷﺪهاﻧﺪ‪ ،‬ﻓﻜﺮ و ﺧﻴﺎل ﺧﺎﻧﻮاده و ﻓﺮزﻧﺪان ﻫﺮ ﭼﻘﺪر ﻫﻢ ﻛﻪ ﻣﺸﺮوع و ﻗﺎﻧﻮﻧﻲ ﺑﺎﺷﻨﺪ‪ ،‬ﻧﺒﺎﻳﺪ آﻧﻬﺎ‬
‫را از ﺗﺮك ﻛﺎﻣﻞ ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ ﺑﺮا ي او ﺑﺎز دارﻧﺪ‪ ،‬ﻣﻘﺼﻮد از ﻋﺒﺎرت ”ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﻣﻠﻜﻮت ﺧﺪا ﻧﻤﻲﺑﺎﺷﻨﺪ“ ﻧﺠﺎت ﻧﻴﺴﺖ‪،‬‬
‫ﺑﻠﻜﻪ ﺧﺪﻣﺖ اﺳﺖ‪ .‬اﺻﻼً ﻣﺴﺎﻟﻪ ﺑﺮ ﺳﺮ ورود ﺑﻪ ﻣﻠﻜﻮت ﻧﻴﺴﺖ ﺑﻠﻜﻪ ﺧﺪﻣﺖ در ﻣﻠﻜﻮﺗﻲ ﻛﻪ ﺑﺪان داﺧﻞ ﮔﺸﺘﻪاﻳﻢ‪.‬‬
‫ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻲ ﻣﺎ ﺑﺮاي ورود ﺑﻪ ﻣﻠﻜﻮت در ﺷﺨﺺ و ﻛﺎر ﺧﺪا و ﻋﻴﺴﻲ اﺳﺖ‪ .‬ﺑﺎ اﻳﻤﺎن ﺑﻪ او اﻳﻦ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻲ را ﻛﺴﺐ‬
‫ﻣﻲﻛﻨﻴﻢ‪.‬‬
‫ﭘﺲ ﻣﺎ ﺳﻪ ﻣﺎﻧﻊ ﻣﻬﻢ ﺑﺮ ﺳﺮ راه ﺷﺎﮔﺮدي دارﻳﻢ ﻛﻪ در اﻳﻦ اﺷﺨﺎص ﺑﻪ ﺗﺼﻮﻳﺮ ﻛﺸﻴﺪه ﺷﺪهاﻧﺪ‪:‬‬
‫‪ .1‬رﻓﺎه ﻣﺎدي‬
‫‪ .2‬ﺷﻐﻞ ﻳﺎ ﻛﺎر‬
‫‪ .3‬ﺧﺎﻧﻮاده و دوﺳﺘﺎن‬
‫ﻋﻴﺴﻲ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺪون وﺟﻮد ﻫﻴﭻ رﻗﻴﺒﻲ ﺑﺮ ﻗﻠﺒﻤﺎن ﺳﻠﻄﻨﺖ ﻛﻨﺪ‪ .‬ﺗﻤﺎم دﻟﺒﺴﺘﮕﻲﻫﺎ و وﻓﺎداريﻫﺎ ﺑﺎﻳﺪ در ﻣﺮﺣﻠﻪ دوم‬
‫ﻗﺮار ﮔﻴﺮﻧﺪ‪.‬‬
‫پ( اﻋﺰام ﻫﻔﺘﺎد ﻧﻔﺮ )‪(16-1:10‬‬
‫‪ 12-1:10‬اﻳﻦ ﺗﻨﻬﺎ واﻗﻌﻪ در اﻧﺎﺟﻴﻞ اﺳﺖ ﻛﻪ ﺧﺪاوﻧﺪ ﻫﻔﺘﺎد ﺷﺎﮔﺮد را اﻋﺰام ﻣﻲﻛﻨﺪ‪ .‬اﻳﻦ روﻳﺪاد ﺷﺒﺎﻫﺖ‬
‫ﺑﺴﻴﺎري ﺑﻪ ﻣﺎﻣﻮرﻳﺖ دوازده ﺷﺎﮔﺮد در اﻧﺠﻴﻞ ﻣﺘﻲ ﺑﺎب ‪ 10‬دارد‪ .‬ﺑﺎ اﻳﻦ ﺣﺎل‪ ،‬در آﻧﺠﺎ ﺷﺎﮔﺮدان ﺑﻪ ﻧﻮاﺣﻲ ﺷﻤﺎﻟﻲ‬
‫اﻋﺰام ﻣﻲﺷﻮﻧﺪ‪ ،‬در ﺣﺎﻟﻲ ﻛﻪ در اﻳﻨﺠﺎ اﻳﻦ ﻫﻔﺘﺎد ﻧﻔﺮ ﺑﻪ ﺳﻮي ﺟﻨﻮب و ﺑﻪ ﻣﺴﻴﺮي ﻛﻪ ﺧﺪاوﻧﺪ از آن ﺑﻪ ﺳﻮي‬
‫اورﺷﻠﻴﻢ ﻣﻲرﻓﺖ اﻋﺰام ﻣﻲﺷﻮﻧﺪ‪ .‬ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻫﺪف از اﻳﻦ ﻣﺎﻣﻮرﻳﺖ آن ﺑﻮد ﻛﻪ راه را ﺑﺮاي ﺳﻔﺮ ﺧﺪاوﻧﺪ از ﻗﻴﺼﺮﻳﻪ‬
‫ﻓﻴﻠﻴﭙﺲ ﺑﻪ ﺷﻤﺎل‪ ،‬از ﻃﺮﻳﻖ ﺟﻠﻴﻞ و ﺳﺎﻣﺮه‪ ،‬در اﻣﺘﺪاد اردن‪ ،‬و ﺑﻪ ﺳﻮي ﺟﻨﻮب از ﻃﺮﻳﻖ ﺑﻴﺮﻳﻪ ﺳﭙﺲ ﺑﺎزﮔﺸﺖ ﺑﻪ‬
‫اورﺷﻠﻴﻢ از ﻃﺮﻳﻖ آﻣﺎده ﺳﺎزد‪.‬‬

‫ﮔﺮﭼﻪ ﺧﺪﻣﺖ و ﻣﺎﻣﻮرﻳﺖ آن ﻫﻔﺘﺎد ﺗﻦ ﮔﺬرا و ﻣﻮﻗﺘﻲ ﺑﻮد‪ ،‬ﺑﺎ اﻳﻦ ﺣﺎل ﻓﺮاﻣﻴﻦ ﺧﺪاوﻧﺪ ﺑﻪ اﻳﻦ ﻣﺮدان ﺑﺴﻴﺎري‬
‫از اﺻﻮل زﻧﺪﮔﻲ را در ﺑﺮﻣﻲﮔ ﻴﺮد ﻛﻪ در زﻧﺪﮔﻲ ﻣﺴﻴﺤﻴﺎن در ﻫﺮ ﻋﺼﺮي ﻛﺎرﺑﺮد دارد‪.‬‬
‫ﺑﺮﺧﻲ از اﻳﻦ اﺻﻮل را ﻣﻲﺗﻮان ﺑﺪﻳﻦ ﺷﻜﻞ ﺧﻼﺻﻪ ﻧﻤﻮد‪:‬‬
‫‪ -1‬او آﻧﻬﺎ را ﺟﻔﺖ‪ ،‬ﺟﻔﺖ ﻓﺮﺳﺘﺎد )آﻳﻪ ‪ .(1‬اﻳﻦ اﻣﺮ ﺷﻬﺎدت ﻛﺎﻓﻲ را ﻣﻬﻴﺎ ﻣﻲﺳﺎزد‪” .‬ﺑﻪ ﮔﻮاﻫﻲ دو ﺳﻪ ﺷﺎﻫﺪ‪،‬‬
‫ﻫﺮ ﺳﺨﻦ ﺛﺎﺑﺖ ﺧﻮاﻫﺪ ﺷﺪ‪-2) “.‬ﻗﺮﻧﺘﻴﺎن ‪.(1:13‬‬
‫‪ .2‬ﺧﺎدم ﺧﺪاوﻧﺪ ﺑﺎﻳﺪ ﻫﻤﻴﺸﻪ دﻋﺎ ﻛﻨﺪ ﻛﻪ او ﻋﻤﻠﻪﻫﺎ ﺑﺮاي ﺣﺼﺎد زﻣﻴﻦ ﺑﻴﺮون ﻧﻤﺎﻳﺪ )آﻳﻪ ‪ .(2‬ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻧﻴﺎز از‬
‫ﺗﻌﺪاد ﻋﻤﻠﻪﻫﺎ ﺑﻴﺸﺘﺮ اﺳﺖ‪ .‬ﻣﺒﺮﻫﻦ اﺳﺖ ﻛﻪ ﻣﺎ ﺑﻪ ﻫﻨﮕﺎم دﻋﺎ ﺑﺮاي ﻋﻤﻠﻪﻫﺎ ﺑﺎﻳﺪ ﺧﻮد ﻧﻴﺰ ﻣﺸﺘﺎق ﺑﻪ رﻓﺘﻦ ﺑﺎﺷﻴﻢ‪.‬‬
‫ﺗﻮﺟﻪ ﻛﻨﻴﺪ ﻛﻪ درﺧﻮاﺳﺖ ﻛﻨﻴﺪ )آﻳﻪ ‪ ،(2‬ﺑﺮوﻳﺪ )آﻳﻪ ‪.(3‬‬
‫‪ .3‬ﺷﺎﮔﺮدان ﻋﻴﺴﻲ ﺑﻪ ﻣﺤﻴﻄﻲ ﻣﺘﺨﺎﺻﻢ اﻋﺰام ﺷﺪﻧﺪ )آﻳﻪ ‪ .(3‬در ﻇﺎﻫﺮ آﻧﻬﺎ ﺑﻪ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺑﺮه در ﻣﻴﺎن ﮔﺮﮔﺎن ﺑﻲدﻓﺎع‬
‫ﺑﻮدﻧﺪ‪ .‬ﻧﻤﻲﺗﻮان اﻧﺘﻈﺎر داﺷﺖ ﻛﻪ دﻧﻴﺎ ﺷﺎﻫﺎﻧﻪ از آﻧﻬﺎ ﭘﺬﻳﺮاﻳﻲ ﻛﻨﺪ‪ ،‬ﺑﻠﻜﻪ ﺟﻔﺎ ﺑﺒﻴﻨﻨﺪ و ﺣﺘﻲ ﻛﺸﺘﻪ ﺷﻮﻧﺪ‪.‬‬
‫‪ .4‬ﻧﺒﺎﻳﺪ اﺟﺎزه داد ﻓﻜﺮ آﺳﺎﻳﺶ ﺷﺨﺼﻲ در ﺳﺮ ﭘﺮوراﻧﺪه ﺷﻮد )آﻳﻪ ‪ 4‬اﻟﻒ(‪” .‬ﻛﻴﺴﻪ و ﺗﻮﺷﻪ دان و ﻛﻔﺸﻬﺎ ﺑﺎ‬
‫ﺧﻮد ﺑﺮﻣﺪارﻳﺪ‪ “.‬ﻛﻴﺴﻪ از ﭘﺲاﻧﺪازﻫﺎي ﻣﺎﻟﻲ ﺳﺨﻦ ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ‪ .‬ﺗﻮﺷﻪدان از ذﺧﻴﺮه ﻏﺬا ﺳﺨﻦ ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ‪ .‬ﻣﻘﺼﻮد از‬
‫ﻛﻔﺶﻫﺎ ﻫﻢ ﻣﻲﺗﻮاﻧﺪ ﻛﻔﺶ اﺿﺎﻓﻲ ﺑﺎﺷﺪ‪ ،‬ﻳﺎ ﻛﻔﺸﻲ ﻛﻪ راﺣﺘﻲ ﺑﻴﺸﺘﺮ را ﻓﺮاﻫﻢ ﻣﻲﻛﻨﺪ‪ .‬ﻫﺮ ﺳﻪ از ﻓﻘﺮي ﺳﺨﻦ‬
‫ﻣﻲﮔﻮﻳﻨﺪ ﻛﻪ ﮔﺮﭼﻪ ﭼﻴﺰي ﻧﺪارد‪ ،‬اﻣﺎ ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ دارد و ﺑﺴﻴﺎري را ﻏﻨﻲ ﻣﻲﺳﺎزد )‪-2‬ﻗﺮﻧﺘﻴﺎن ‪.(10:6‬‬
‫‪” .5‬ﻫﻴﭻ ﻛﺲ را در راه ﺳﻼم ﻣﻨﻤﺎﻳﻴﺪ“ )آﻳﻪ ‪ 4‬ب(‪ .‬ﺧﺎدﻣﻴﻦ ﻣﺴﻴﺢ ﻧﺒﺎﻳﺪ وﻗﺖ ﺧﻮد را ﺑﺮ ﺳﺮ اﺣﻮالﭘﺮﺳﻲﻫﺎي‬
‫ﺳﻨﺘﻲ ﻛﻪ آن زﻣﺎن در ﻣﺸﺮق زﻣﻴﻦ ﻣﺮﺳﻮم ﺑﻮد ﺗﻠﻒ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ‪ .‬در ﺣﺎﻟﻲ ﻛﻪ ﺑﺎﻳﺪ در ﻋﻴﻦ ادب و ﻧﻴﻜﻲ رﻓﺘﺎر ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ‪،‬‬
‫ﺑﺎﻳﺪ وﻗﺖ ﺧﻮد را ﺻﺮف اﻋﻼن ﭘﺮﺟﻼل اﻧﺠﻴﻞ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ ﺗﺎ ﺳﺨﻨﺎن ﺑﻴﻬﻮده‪ .‬وﻗﺘﻲ ﺑﺮاي ﺗﺎﺧ ﻴﺮ ﻧﻴﺴﺖ‪.‬‬
‫‪ .6‬ﻫﺮ ﺟﺎ ﻛﻪ ﺑﺎ روﺣﻲ ﺧﻮش از آﻧﻬﺎ اﺳﺘﻘﺒﺎل ﺷﺪ ﺑﺎﻳﺪ ﻣﻲﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻨﺪ )آﻳﺎت ‪ .(6-5‬اﮔﺮ ﺗﺤﻴﺎت اوﻟﻴﻪ آﻧﻬﺎ را ﺑﺎ‬
‫روي ﺧﻮش ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻨﺪ‪ ،‬ﺳﭙﺲ آن ﻣﻴﺰﺑﺎن اﺑﻦاﻟﺴﻼم ﺧﻮاﻫﺪ ﺑﻮد‪ .‬او اﻧﺴﺎﻧﻲ اﺳﺖ ﻛﻪ ﺳﻼﻣﺘﻲ از وﻳﮋﮔﻲﻫﺎي اوﺳﺖ‬
‫و ﻛﺴﻲ اﺳﺖ ﻛﻪ ﭘﻴﻐﺎم ﺳﻼﻣﺘﻲ را ﻣﻲﭘﺬﻳﺮد‪ .‬اﮔﺮ ﺷﺎﮔﺮدان را ﻧﭙﺬﻳﺮﻓﺘﻨﺪ‪ ،‬آﻧﻬﺎ ﻧﺒﺎﻳﺪ ﻧﺎاﻣﻴﺪ ﺷﻮﻧﺪ‪ ،‬ﺳﻼﻣﺘﻲ آﻧﻬﺎ ﺑﻪ‬
‫ﺳﻮي ﺧﻮدﺷﺎن راﺟﻊ ﻣﻲﺷﻮد‪ .‬ﺑﻪ ﻋﺒﺎرﺗﻲ ﻋﻤﻞ آﻧﻬﺎ ﺑﻴﻬﻮده ﻧﺒﻮده ﺑﻠﻜﻪ دﻳﮕﺮان آن را درﻳﺎﻓﺖ ﺧﻮاﻫﻨﺪ ﻧﻤﻮد‪.‬‬
‫‪ .7‬ﺷﺎﮔﺮدان ﺑﺎﻳﺪ در اوﻟﻴﻦ ﺧﺎﻧﻪاي ﻛﻪ از آﻧﻬﺎ ﭘﺬﻳﺮاﻳﻲ ﻛﺮدﻧﺪ ﺗﻮﻗﻒ ﻣﻲ ﻛﺮدﻧﺪ )آﻳﻪ ‪ .(7‬ﺷﺎﻳﺪ از ﺧﺎﻧﻪ ﺑﻪ ﺧﺎﻧﻪ‬
‫رﻓﺘﻦ ﺑﺎﻋﺚ ﻣﻲﺷﺪ ﭼﻨﻴﻦ ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﺑﺮﺳﻨﺪ ﻛﻪ ﺑﻪ دﻧﺒﺎل ﭘﺬﻳﺮاﻳﻲ ﺑﺎﺷﻜﻮهﺗﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪ‪ ،‬در ﺣﺎﻟﻲ ﻛﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺳﺎده و‬
‫ﻗﺪرﺷﻨﺎس ﻣﻲزﻳﺴﺘﻨﺪ‪.‬‬
‫‪ .8‬آﻧﻬﺎ ﻧﻤﻲﺑﺎﻳﺴﺖ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ آﺷﺎﻣﻴﺪﻧﻲ و ﻏﺬاﺋﻲ ﻛﻪ ﭘﻴﺶ روﻳﺸﺎن ﻣﻲﮔﺬاﺷﺘﻨﺪ ﺗﺮدﻳﺪي ﺑﻪ دل راه دﻫﻨﺪ )آﻳﻪ‬
‫‪ .(7‬آﻧﻬﺎ ﺑﻪ ﻋﻨﻮان ﺧﺎدﻣﻴﻦ ﺧﺪاوﻧﺪ ﺣﻖ داﺷﺘﻨﺪ ﺑﻪ ﺣﺪ ﻧﻴﺎز ﺧﻮد ﺑﺨﻮرﻧﺪ‪.‬‬
‫‪ .9‬ﺷﻬﺮﻫﺎ و روﺳﺘﺎﻫﺎ ﻧﻴﺰ ﺑﻪ ﻣﺎﻧﻨﺪ اﺷﺨﺎص ﻳﺎ ﻫﻮاﺧﻮاه ﺧﺪاوﻧﺪ ﺑﻮدﻧﺪ و ﻳﺎ ﺑﺮﻋﻠﻴﻪ او )آﻳﺎت ‪ .(9-8‬اﮔﺮ‬
‫ﻣﻨﻄﻘﻪاي ﭘﻴﻐﺎم را ﭘﺬﻳﺮﻓﺖ‪ ،‬ﺷﺎﮔﺮدان ﺑﺎﻳﺪ آﻧﺠﺎ ﻣﻮﻋﻈﻪ ﻛﺮده‪ ،‬ﻣﻴﻬﻤﺎن ﻧﻮازي آﻧﻬﺎ راﻣﻲﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻨﺪ‪ ،‬و ﺑﺮﻛﺎت اﻧﺠﻴﻞ را‬
‫ﺑﺮاي آﻧﻬﺎ ﺑﻪ ارﻣﻐﺎن ﻣﻲآوردﻧﺪ‪ .‬ﺧﺎدﻣﻴﻦ ﻣﺴﻴﺢ ﺑﺎﻳﺪ آﻧﭽﻪ ﭘﻴﺶ آﻧﻬﺎ ﮔﺬارﻧﺪ ﺑﺨﻮرﻧﺪ‪ ،‬ﻧﻪ اﻳﻨﻜﻪ از ﻏﺬاﻳﺸﺎن اﻳﺮاد‬

‫ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﺎﻋﺚ رﻧﺠﺶ اﻫﻞ ﺧﺎﻧﻪ ﺷﻮﻧﺪ‪ .‬و ﺳﺮاﻧﺠﺎم اﻳﻨﻜﻪ ﻏﺬا ﻣﻮﺿﻮع اﺻﻠﻲ زﻧﺪﮔﻲ آﻧﻬﺎ ﻧﻴﺴﺖ‪ .‬ﺷﻬﺮﻫﺎﺋﻲ ﻛﻪ ﭘﻴﻐﺎم‬
‫ﺧﺪاوﻧﺪ را ﻣﻲﭘﺬﻳﺮﻧﺪ‪ ،‬ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺳﺎﻛﻨﺎن ﺑﻴﻤﺎر و ﮔﻨﺎﻫﻜﺎرش ﺷﻔﺎ ﺧﻮاﻫﻨﺪ ﻳﺎﻓﺖ‪ .‬ﻫﻢﭼﻨﻴﻦ ﭘﺎدﺷﺎه ﺑﻪ آﻧﻬﺎ ﺑﺴﻴﺎر‬
‫ﻧﺰدﻳﻚ اﺳﺖ )آﻳﻪ ‪.(9‬‬
‫‪ .10‬ﻣﻤﻜﻦ اﺳﺖ ﺷﻬﺮي اﻧﺠﻴﻞ را ﻧﭙﺬﻳﺮد و ﺳﭙﺲ از اﻣﺘﻴﺎز ﺷﻨﻴﺪن دوﺑﺎره آن ﻣﺤﺮوم ﺧﻮاﻫﻨﺪ ﺷﺪ)آﻳﺎت ‪-10‬‬
‫‪ .(12‬در ﻧﻘﺸﻪ ﺧﺪا زﻣﺎﻧﻲ ﺧﻮاﻫﺪ رﺳﻴﺪ ﻛﻪ ﭘﻴﻐﺎم اﻧﺠﻴﻞ ﺑﺮاي آﺧﺮﻳﻦ ﺑﺎر ﺷﻨﻴﺪه ﺧﻮاﻫﺪ ﺷﺪ‪ .‬اﻧﺴﺎنﻫﺎ ﻧﺒﺎﻳﺪ اﻧﺠﻴﻞ‬
‫را ﺑﻪ ﺑﺎزي ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ‪ ،‬ﭼﺮا ﻛﻪ ﻣﻤﻜﻦ اﺳﺖ ﺗﺎ ﺑﻪ اﺑﺪ از آﻧﻬﺎ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺷﻮد‪ .‬ﻧﻮري ﻛﻪ ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻪ ﻧﺸﻮد‪ ،‬ﻧﻮري اﺳﺖ ﻛﻪ‬
‫اﻧﻜﺎر ﻣﻲﺷﻮد‪ .‬ﺷﻬﺮﻫﺎ و روﺳﺘﺎﻫﺎﺋﻲ ﻛﻪ اﻓﺘﺨﺎر ﺷﻨﻴﺪن ﭘﻴﻐﺎم اﻧﺠﻴﻞ ﺑﻪ آﻧﻬﺎ داده ﻣﻲﺷﻮد و آن را ﻧﻤﻲﭘﺬﻳﺮﻧﺪ داوري‬
‫ﺑﺴﻴﺎر ﺳﺨﺖﺗﺮي از ﺷﻬﺮ ﺳﺪوم ﺧﻮاﻫﻨﺪ داﺷﺖ‪ .‬ﻫﺮ ﭼﻪ اﻣﺘﻴﺎز ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺎﺷﺪ ﻣﺴﺌﻮﻟﻴﺖ ﻫﻢ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺧﻮاﻫﺪ ﺑﻮد‪.‬‬
‫‪ 14-13:10‬ﭘﺲ از اﻳﻨﻜﻪ ﻋﻴﺴﻲ اﻳﻦ ﺳﺨﻨﺎن را ﮔﻔﺖ‪ ،‬ﺳﻪ ﺷﻬﺮ ﺟﻠﻴﻞ را ﻛﻪ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ ﺷﻬﺮﻫﺎي دﻳﮕﺮ اﻣﺘﻴﺎز‬
‫ﺑﺎﻻﺗﺮي داﺷﺘﻨﺪ ﺑﻪ ﻳﺎد آورد‪ .‬اﻳﻦ ﺷﻬﺮﻫﺎ ﻣﻌﺠﺰات او را در ﺧﻴﺎﺑﺎﻧﻬﺎي ﺧﻮد ﻣﺸﺎﻫﺪه ﻛﺮده ﺑﻮدﻧﺪ‪ .‬آﻧﻬﺎ ﺗﻌﺎﻟﻴﻢ‬
‫ارزﺷﻤﻨﺪ او را ﺷﻨﻴﺪه ﺑﻮدﻧﺪ‪ .‬ﺑﺎ اﻳﻦ ﺣﺎل ﻛﺎﻣﻼً او را ﻃﺮد ﻛﺮدﻧﺪ‪ .‬اﮔﺮ ﻣﻌﺠﺰاﺗﻲ ﻛﻪ او در ﺧﻮرزﻳﻦ و ﺑﻴﺖﺻﻴﺪا‬
‫اﻧﺠﺎم داد در ﺻﻮر و ﺻﻴﺪون ﻗﺪﻳﻢ ﻇﺎﻫﺮ ﻣﻲﺷﺪ‪ ،‬اﻳﻦ ﺷﻬﺮﻫﺎي ﺳﺎﺣﻠﻲ ﺑﻪ ﺗﻮﺑﻪ ﻋﻤ ﻴﻘﻲ ﻓﺮو ﻣﻲرﻓﺘﻨﺪ‪ .‬از آﻧﺠﺎﺋﻲ‬
‫ﻛﻪ ﺷﻬﺮﻫﺎي ﺟﻠﻴﻞ ﺑﻪ اﻋﻤﺎل ﻋﻴﺴﻲ اﻋﺘﻨﺎﻳﻲ ﻧﻜﺮدﻧﺪ‪ ،‬داوري ﺑﺮ آﻧﻬﺎ ﺣﺘﻲ از ﺻﻮر و ﺻﻴﺪون ﻫﻢ ﺳﺨﺖﺗﺮ ﺧﻮاﻫﺪ‬
‫ﺑﻮد‪ .‬ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺗﺎرﻳﺨﻲ اﻳﻦ اﺳﺖ ﻛﻪ‪ ،‬ﺧﻮرزﻳﻦ و ﺑﻴﺖﺻﻴﺪا آﻧﭽﻨﺎن وﻳﺮان ﮔﺮدﻳﺪهاﻧﺪ ﻛﻪ اﻣﺮوزه ﻧﻤﻲﺗﻮان ﻣﺤﻞ دﻗﻴﻖ‬
‫آﻧﻬﺎ را ﺑﺎز ﺷﻨﺎﺧﺖ‪.‬‬
‫‪ 15:10‬ﭘﺲ از اﻳﻨﻜﻪ ﻋﻴﺴﻲ ﺑﻪ ﻧﺎﺻﺮه رﻓﺖ‪ ،‬ﻛﻔﺮﻧﺎﺣﻮم ﻣﻮﻃﻦ او ﮔﺮدﻳﺪ‪ .‬اﻳﻦ ﺷﻬﺮ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ اﻣﺘﻴﺎزي ﻛﻪ داﺷﺖ‬
‫ﺳﺮ ﺑﻪ آﺳﻤﺎن اﻓﺮاﺷﺘﻪ ﺑﻮد‪ .‬اﻣﺎ او ﺑﺎرزﺗﺮﻳﻦ ﭼﻬﺮه ﺷﻬﺮ ﺧﻮد را ﺣﻘﻴﺮ ﺷﻤﺮد و ﻓﺮﺻﺖ را از دﺳﺖ داد‪ .‬از اﻳﻦ رو‬
‫در روز داوري ﺗﺎ ﺑﻪ ﺟﻬﻨﻢ ﺳﺮﻧﮕﻮن ﺧﻮاﻫﺪ ﺷﺪ‪.‬‬
‫‪ 16:10‬ﻋﻴﺴﻲ ﺑﺎ ﺑﻴﺎن اﻳﻨﻜﻪ آﻧﻬﺎ ﻓﺮﺳﺘﺎدهﻫﺎي وي ﻫﺴﺘﻨﺪ ﺳﺨﻨﺎن ﺧﻮد را ﺑﻪ ﭘﺎﻳﺎن رﺳﺎﻧﺪ‪ .‬ﻧﭙﺬﻳﺮﻓﺘﻦ آﻧﻬﺎ ﺑﻪ ﻣﺜﺎﺑﻪ‬
‫ﻧﭙﺬﻳﺮﻓﺘﻦ ﻣﺴﻴﺢ ﺑﻮد‪ ،‬و ﻧﭙﺬﻳﺮﻓﺘﻦ او ﺑﻪ ﻣﺜﺎﺑﻪ ﻧﭙﺬﻳﺮﻓﺘﻦ ﺧﺪاي ﭘﺪر ﺑﻮد‪.‬‬
‫راﻳﻞ اﻳﻦ ﻣﻮﺿﻮع را ﭼﻨﻴﻦ ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻣﻲﻛﻨﺪ ‪:‬‬
‫در ﻋﻬﺪﺟﺪﻳﺪ ﺷﺎﻳﺪ ﻫﻴﭻ ﺳﺨﻨﻲ در ﺑﺎب ﺷﺄن ﻋﻤﻞ ﺧﺎدم وﻓﺎدار و ﮔﻨﺎه آن ﻛﺴﺎﻧﻲ ﻛﻪ ﭘﻴﻐﺎم اﻧﺠﻴﻞ را از او‬
‫ﻧﻤﻲﭘﺬﻳﺮﻧﺪ راﺳﺦﺗﺮ از اﻳﻦ ﻧﺒﺎﺷﺪ‪ .‬ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻪ ﻳﺎد داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻴﻢ ﻛﻪ ﻣﺨﺎﻃﺐ اﻳﻦ ﺳﺨﻦ دوازده رﺳﻮل ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ‪ ،‬ﺑﻠﻜﻪ آن‬
‫ﻫﻔﺘﺎد ﺷﺎﮔﺮد ﻛﻪ از ﻧﺎم و ﻋﺎﻗﺒﺖ آﻧﻬﺎ ﭼﻴﺰي ﻧﻤﻲداﻧﻴﻢ‪ .‬اﺳﻜﺎت ﭼﻨﻴﻦ اﻇﻬﺎر ﻣﻲدارد ”ﻧﭙﺬﻳﺮﻓﺘﻦ ﻓﺮﺳﺘﺎده‪ ،‬و ﻳﺎ‬
‫ﺗﺤﻘﻴﺮ وي‪ ،‬ﺗﻮﻫ ﻴﻦ ﺑﻪ ﭘﺎدﺷﺎﻫﻲ اﺳﺖ ﻛﻪ اﻳﻦ ﻣﺎﻣﻮرﻳﺖ را ﺑﻪ وي ﺳﭙﺮده اﺳﺖ‪ ،‬و ﺗﻮﻫﻴﻦ ﺑﻪ ﻛﺴﻲ ﻛﻪ اﻳﻦ ﺷﺎﮔﺮد‬
‫ﻧﻤﺎﻳﻨﺪه اوﺳﺖ‪ .‬رﺳﻮﻻن و ﻫﻔﺘﺎد ﺷﺎﮔﺮد ﻓﺮﺳﺘﺎدهﻫﺎ وﻧﻤﺎﻳﻨﺪهﻫﺎي ﻣﺴﻴﺢ ﺑﻮدﻧﺪ‪ ،‬و ﻛﺴﺎﻧﻲ ﻛﻪ آﻧﻬﺎ را ﻧﭙﺬﻳﺮﻓﺘﻪ و‬
‫ﺗﺤﻘﻴﺮ ﻧﻤﻮدﻧﺪ در ﺣﻘﻴﻘﺖ او را ﻧﭙﺬﻳﺮﻓﺘﻪ و ﺗﺤﻘﻴﺮ ﻛﺮدهاﻧﺪ‪“.‬‬
‫ت( ﺑﺎزﮔﺸﺖ ﻫﻔﺘﺎد ﺗﻦ )‪(24-17 :10‬‬

‫‪ 18-17:10‬ﭘﺲ از اﻳﻨﻜﻪ آن ﻫﻔﺘﺎد ﻧﻔﺮ از ﻣﺎﻣﻮرﻳﺖ ﺧﻮد ﺑﺮﮔﺸﺘﻨﺪ‪ ،‬ﺑﺎ ﺷﻮر وﺷﻌﻒ ﮔﻔﺘﻨﺪ ﻛﻪ ﺣﺘﻲ دﻳﻮﻫﺎ ﻫﻢ‬
‫اﻃﺎﻋﺖ آﻧﻬﺎ ﻣﻲﻛﺮدﻧﺪ‪ .‬ﭘﺎﺳﺦ ﻋﻴﺴﻲ را ﻣﻲﺗﻮان ﺑﻪ دو ﻣﻨﻈﻮر ﺑﺮداﺷﺖ ﻛﺮد‪ .‬اﺑﺘﺪا ﻣﻤﻜﻦ اﺳﺖ ﺑﺪﻳﻦ ﻣﻌﻨﺎ ﺑﺎﺷﺪ ﻛﻪ او‬
‫در ﻣﻮﻓﻘﻴﺖ آﻧﻬﺎ ﺳﻘﻮط ﻧﻬﺎﻳﻲ ﺷﻴﻄﺎن از آﺳﻤﺎن را دﻳﺪ‪ .‬ﺟﻤﻴﺴﻮن )‪ ،(Jamieson‬ﻓﺎوﺳﺖ )‪ (Fausset‬و ﺑﺮاون‬
‫)‪ (Brown‬ﺳﺨﻦ او را ﭼﻨﻴﻦ ﺗﻌﺒﻴﺮ ﻛﺮدهاﻧﺪ‪:‬‬
‫ﻣﻦ در اﻳﻦ ﻣﺎﻣﻮرﻳﺖ ﺑﻪ دﻧﺒﺎل ﺷﻤﺎ آﻣﺪم و ﭘﻴﺮوزي آن را ﻣﺸﺎﻫﺪه ﻛﺮدم‪ ،‬در ﺣﺎﻟﻲ ﻛﻪ ﺷﻤﺎ از اﻃﺎﻋﺖ دﻳﻮﻫﺎ ﺑﻪ‬
‫ﻧﺎم ﻣﻦ ﻣﺘﻌﺠﺐ ﺑﻮدﻳﺪ‪ ،‬ﭼﺸﻢ اﻧﺪازي ﺑﺎﺷﻜﻮهﺗﺮ در ﺑﺮاﺑﺮ دﻳﺪﮔﺎن ﻣﻦ ﮔﺸﻮده ﺷﺪ‪ ،‬ﺷﻴﻄﺎن ﻫﻤﭽﻮن ﺗﻴﺮ آﺗﺸﻴﻨﻲ‬
‫ﻧﺎﮔﻬﺎن از آﺳﻤﺎن ﺑﻪ زﻣﻴﻦ اﻓﻜﻨﺪه ﺷﺪ! ﺳﻘﻮط ﺷﻴﻄﺎن از آﺳﻤﺎن دﻳﺪه ﺷﺪ‪.‬‬
‫اﻳﻦ ﺳﻘﻮط ﺷﻴﻄﺎن ﺗﺎ ﺑﻪ آﻳﻨﺪه ﻧﻴﺰ اداﻣﻪ ﺧﻮاﻫﺪ داﺷﺖ‪ .‬ﻣﻴﻜﺎﺋﻴﻞ و ﻓﺮﺷﺘﮕﺎﻧﺶ او را از آﺳﻤﺎن ﺑﻴﺮون ﺧﻮاﻫﻨﺪ‬
‫اﻓﻜﻨﺪ )ﭘﻴﺪاﻳﺶ ‪ .(9-7:12‬اﻳﻦ اﻣﺮ ﺑﻪ ﻫﻨﮕﺎم دوره ﻣﺼﻴﺒﺖ و ﭘﻴﺶ از ﺳﻠﻄﻨﺖ ﭘﺮﺟﻼل ﻣﺴﻴﺢ ﺑﺮ روي زﻣﻴﻦ واﻗﻊ‬
‫ﺧﻮاﻫﺪ ﺷﺪ‪.‬‬
‫دوﻣﻴﻦ ﺗﻔﺴ ﻴﺮ ﻣﻤﻜﻦ از ﺳﺨﻨﺎن ﻋﻴﺴﻲ اﻳﻦ اﺳﺖ ﻛﻪ آن را ﻫﺸﺪاري در ﺑﺮاﺑﺮ ﻏﺮور ﺑﭙﻨﺪارﻳﻢ‪ .‬ﮔﻮﻳﻲ او ﭼﻨﻴﻦ‬
‫ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ ﻛﻪ‪” :‬آري‪ ،‬ﺷﻤﺎ ﻛﺎﻣﻼً ﺧﻮدﺳﺮ ﻫﺴﺘﻴﺪ زﻳﺮا ﺣﺘﻲ دﻳﻮﻫﺎ اﻃﺎﻋﺖ ﺷﻤﺎ ﻣﻲﻛﻨﻨﺪ‪ .‬اﻣﺎ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻴﺪ‪-‬‬
‫ﻏﺮور ﺳﺮﭼﺸﻤﻪ ﮔﻨﺎه اﺳﺖ‪ .‬ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺳﻘﻮط ﻟﻮﺳﻴﻔﺮ )ﺷﻴﻄﺎن( ﻏﺮور ﺑﻮد ﻛﻪ ﺑﺎﻋﺚ ﺷﺪ از آﺳﻤﺎن ﺑﻴﺮون اﻓﻜﻨﺪه ﺷﻮد‪.‬‬
‫ﺑﺒﻴﻨﻴﺪﻛﻪ ﺷﻤﺎ از اﻳﻦ ﺧﻄﺮ اﺟﺘﻨﺎب ورزﻳﺪﻳﺪ‪“.‬‬
‫‪ 19:10‬ﺧﺪاوﻧﺪ ﺑﻪ ﺷﺎﮔﺮدان ﺧﻮد در ﺑﺮاﺑﺮ ﻧﻴﺮوﻫﺎي ﺷﺮﻳﺮ ﻗﻮت ﺑﺨﺸﻴﺪه ﺑﻮد‪ .‬آﻧﻬﺎ در ﻣﺎﻣﻮرﻳﺖ ﺧﻮد در ﺑﺮاﺑﺮ‬
‫ﺣﻤﻼت ﻣﺼﻮن ﺑﻮدﻧﺪ‪ .‬در ﻣﻮرد ﺗﻤﺎم ﺧﺎدﻣﻴﻦ ﺧﺪا اﻳﻦ ﻣﻮﺿﻮع ﺻﺎدق اﺳﺖ ﻛﻪ ﻫﻤﻪ آﻧﻬﺎ در ﺣﻔﺎﻇﺖ ﻫﺴﺘﻨﺪ‪.‬‬
‫‪ 20:10‬اﻣﺎ آﻧﻬﺎ ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﻗﺪرت داﺷﺘﻦ ﺑﺮ ارواح ﺷﺎدي ﻣﻲﻛﺮدﻧﺪ‪ ،‬ﺑﻠﻜﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺎﻳﺪ از ﻧﺠﺎت ﺧﻮد ﺷﺎدﻣﺎن‬
‫ﻣﻲﺷﺪﻧﺪ‪ .‬ﺑﻪ ﻫﻨﮕﺎم ﻣﻮﻓﻘﻴﺖ در ﺧﺪﻣﺖ ﻣﺴﻴﺤﻲ ﺧﻄﺮات زﻳﺮﻛﺎﻧﻪاي آﻧﻬﺎ را ﺗﻬﺪﻳﺪ ﻣﻲﻛﻨﺪ‪ ،‬اﻣﺎ اﻳﻦ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻛﻪ‬
‫ﻧﺎﻣﻬﺎي ﻣﺎ در آﺳﻤﺎن ﻣﺮﻗﻮم اﺳﺖ ﺑﺮاي ﻣﺎ ﻳﺎد آور دﻳﻨﻲ اﺳﺖ ﻛﻪ ﺑﻪ ﺧﺪا و ﭘﺴﺮش دارﻳﻢ‪ .‬ﺑﻬﺘﺮ آن اﺳﺖ ﻛﻪ ﺑﻪ‬
‫ﺧﺎﻃﺮ ﻧﺠﺎﺗﻲ ﻛﻪ ﻓﻴﺾ ﺑﺮ اﻳﻤﺎن ﺑﻪ ارﻣﻐﺎن آورده ﺷﺎدي ﻧﻤﺎﻳﻴﻢ‪.‬‬
‫‪ 21:10‬ﻋﻴﺴﻲ ﻛﻪ ﺗﻮده ﻣﺮدم او را از ﺧﻮد راﻧﺪﻧﺪ‪ ،‬ﺑﻪ ﭘﻴﺮوان ﺧﻮد ﻧﮕﺮﻳﺴﺖ و در روح وﺟﺪ ﻧﻤﻮده‪ ،‬ﭘﺪر را ﺑﻪ‬
‫ﺧﺎﻃﺮ ﺣﻜﻤﺖ ﺑﻲﻫﻤﺘﺎﻳﺶ ﺳﭙﺎس ﮔﻔﺖ‪ .‬آن ﻫﻔﺘﺎ د ﻧﻔﺮ از داﻧﺎﻳﺎن و ﺧﺮدﻣﻨﺪان ﺟﻬﺎن ﻧﺒﻮدﻧﺪ‪ .‬آﻧﻬﺎ ﻧﺨﺒﮕﺎن و‬
‫داﻧﺸﻤﻨﺪان روزﮔﺎر ﺧﻮد ﻧﺒﻮدﻧﺪ‪ .‬ﺑﻠﻜﻪ ﻛﻮدﻛﺎﻧﻲ ﺑﻴﺶ ﻧﺒﻮدﻧﺪ! آﻧﻬﺎ ﻛﻮدﻛﺎﻧﻲ ﺑﺎ اﻳﻤﺎن ﺳﺮﺳﭙﺮده ﺑﻮدﻧﺪ ﻛﻪ اﻃﺎﻋﺖ‬
‫ﻣﺤﺾ ﻣﻲﻛﺮدﻧﺪ‪ .‬ﻧﺨﺒﮕﺎن ﺑﺮاي ﺳﻌﺎدت ﺧﻮد ﺑﻪ اﻧﺪازه ﻛﺎﻓﻲ ﺣﻜﻴﻢ‪ ،‬زﻳﺮك و داﻧﺸﻤﻨﺪ ﺑﻮدﻧﺪ‪ .‬ﻏﺮور ﭼﺸﻢ آﻧﻬﺎ را‬
‫ﺑﻪ ﺳﻮي ارزش ﺣﻘﻴﻘﻲ ﻓﺮزﻧﺪ ﻣﺤﺒﻮب ﺧﺪا ﺑﺴﺘﻪ ﺑﻮد‪ .‬ﺧﺪا ﺗﻮﺳﻂ ﻛﻮدﻛﺎن اﺳﺖ ﻛﻪ ﻣﻲﺗﻮاﻧﺪ ﺑﻪ ﻃﺮز ﭼﺸﻤﮕﻴﺮي‬
‫ﻛﺎر ﻛﻨﺪ‪ .‬ﺧﺪاوﻧﺪﻣﺎن ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﺗﻤﺎم ﻛﺴﺎﻧﻲ ﻛﻪ ﭘﺪر ﺑﻪ او ﺑﺨﺸﻴﺪه ﺑﻮد‪ ،‬و ﺑﺮاي ﻣﻮﻓﻘﻴﺖ زود ﻫﻨﮕﺎم آن ﻫﻔﺘﺎد ﺗﻦ ﻛﻪ‬
‫ﻧﻮﻳﺪي ﺑﺮ ﺳﻘﻮط اﺑﺪي ﺷﻴﻄﺎن ﺑﻮد ﺧﺪا را ﺳﭙﺎس ﮔﻔﺖ‪.‬‬
‫‪ 22:10‬ﭘﺪر ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ را ﺑﻪ ﭘﺴﺮ ﺳﭙﺮده ﺑﻮد‪ ،‬ﭼﻪ در آﺳﻤﺎن و زﻣﻴﻦ و ﭼﻪ در اﻋﻤﺎق زﻣﻴﻦ‪ .‬ﺧﺪا ﺗﻤﺎم ﺟﻬﺎن‬
‫راﺗﺤﺖ ﻗﺪرت ﭘﺴﺮش ﻗﺮار داده ﺑﻮد‪ .‬ﻫﻴﭻ ﻛﺲ ﻧﻤﻲﺷﻨﺎﺳﺪ ﻛﻪ ﭘﺴﺮ ﻛﻴﺴﺖ ﺟﺰ ﭘﺪر‪ .‬در ﺗﺠﺴﻢ رازي ﻧﻬﻔﺘﻪ اﺳﺖ‬

‫ﻛﻪ ﻫﻴﭻ ﻛﺲ ﺟﺰ ﭘﺪر ﻧﻤﻲﺗﻮاﻧﺪ آن را درك ﻛﻨﺪ‪ .‬اﻳﻨﻜﻪ ﺧﺪا ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺗﻮاﻧﺴﺘﻪ اﺳﺖ در ﺟﺴﻢ اﻧﺴﺎن ﺳﺎﻛﻦ ﮔﺮدد‪،‬‬
‫ﻓﺮاﺗﺮ از ﻓﻬﻢ و درك ﻣﺨﻠﻮق اﺳﺖ‪ .‬ﻛﺴﻲ ﻧﻤﻲداﻧﺪ ﻛﻪ ﭘﺪر ﻛﻴﺴﺖ‪ ،‬ﻏﻴﺮ از ﭘﺴﺮ و ﻫﺮ ﻛﻪ ﭘﺴﺮ ﺑﺨﻮاﻫﺪ ﺑﺮ او‬
‫ﻣﻜﺸﻮف ﺳﺎزد‪.‬‬
‫ﺧﺪا ﻧﻴﺰ ﻓﺮاﺗﺮ از ﻓﻬﻢ ﺑﺸﺮ اﺳﺖ‪ .‬ﭘﺴﺮ ﻛﺎﻣﻼً او را ﻣﻲﺷﻨﺎﺳﺪ‪ ،‬و ﭘﺴﺮ او را ﺑﺮ ﺿﻌﻴﻔﺎن‪ ،‬و ﺑﺮ ﺣﻘﻴﺮاﻧﻲ ﻛﻪ ﺑﻪ او‬
‫اﻳﻤﺎن دارﻧﺪ ﻣﻜﺸﻮف ﺳﺎﺧﺘﻪ اﺳﺖ )‪ 1‬ﻗﺮن ‪ .(29-26:1‬آﻧﺎﻧﻲ ﻛﻪ ﭘﺴﺮ را دﻳﺪهاﻧﺪ‪ ،‬ﭘﺪر را دﻳﺪهاﻧﺪ‪ .‬ﭘﺴﺮ ﻳﮕﺎﻧﻪاي ﻛﻪ‬
‫در آﻏﻮش ﭘﺪر اﺳﺖ‪ ،‬ﻫﻤﺎن او را ﻇﺎﻫﺮ ﻛﺮد )ﻳﻮﺣﻨﺎ ‪.(18:1‬‬
‫ﻛﻠﻲ )‪ (Kelly‬ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ‪” :‬ﭘﺴﺮ‪ ،‬ﭘﺪر را آﺷﻜﺎر ﻣﻲﺳﺎزد‪ ،‬اﻣﺎ آﻧﮕﺎه ﻛﻪ اﻧﺴﺎﻧﻲ ﺗﻼش ﻣﻲﻛﻨﺪ ﺗﺎ ﮔﺮه از ﻣﻌﻤﺎي ﺣﻞ‬
‫ﻧﺸﺪﻧﻲ ﺟﻼل ﻣﺴﻴﺢ ﺑﮕﺸﺎﻳﺪ‪ ،‬ﻫﻤﻴﺸﻪ رﺷﺘﻪﻫﺎي ذﻫﻨﺶ از ﻫﻢ ﮔﺴﺴﺘﻪ ﻣﻲﺷﻮﻧﺪ‪“.‬‬
‫‪ 24-23:10‬ﺧﺪاوﻧﺪ در ﺧﻠﻮت ﺑﻪ ﺷﺎﮔﺮدان ﺧﻮد ﮔﻔﺖ ﻛﻪ در روزﻫﺎﻳﻲ زﻧﺪﮔﻲ ﻣﻲﻛﻨﻨﺪ ﻛﻪ دﻳﮕﺮ ﻧﻈﻴﺮش‬
‫ﻳﺎﻓﺖ ﻧﻤﻲﺷﻮد‪ .‬اﻧﺒﻴﺎ و ﭘﺎدﺷﺎﻫﺎن ﻋﻬﺪﻋﺘﻴﻖ ﻣﻲﺧﻮاﺳﺘﻨﺪ روزﻫﺎي ﻇﻬﻮر ﻣﺴﻴﺤﺎ را ﺑﻨﮕﺮﻧﺪ‪ ،‬اﻣﺎ ﻧﺪﻳﺪﻧﺪ‪ .‬ﺧﺪاوﻧﺪ‬
‫ﻋﻴﺴﻲ در اﻳﻨﺠﺎ ادﻋﺎ ﻣﻲﻛﻨﺪ ﻛﻪ ﻫﻤﺎن ﺷﺨﺼﻲ اﺳﺖ ﻛﻪ اﻧﺒﻴﺎي ﻋﻬﺪﻋﺘﻴﻖ ﭼﺸﻢ ﺑﻪ اﻧﺘﻈﺎرش ﺑﻮدﻧﺪ‪ ،‬ﻳﻌﻨﻲ ﻣﺴﻴﺢ‬
‫ﻣﻮﻋﻮد‪ .‬ﺷﺎﮔﺮدان اﻳﻦ اﻓﺘﺨﺎر را داﺷﺘﻨﺪ ﺗﺎ ﻣﻌﺠﺰات اﻣﻴﺪ اﺳﺮاﺋﻴﻞ را ﺑﺒﻴﻨﻨﺪ و ﺗﻌﺎﻟﻴﻢ او را ﺑﺸﻨﻮﻧﺪ‪.‬‬
‫ث( ﻓﻘﻴﻪ و ﺳﺎﻣﺮي ﻧﻴﻜﻮ )‪(37-25 :10‬‬
‫‪ 25:10‬اﺣﺘﻤﺎﻻً آن ﻓﻘﻴﻪ ﻛﻪ در زﻣﻴ ﻨﻪ ﺗﻌﺎﻟﻴﻢ ﺷﺮﻳﻌﺖ ﻣﻮﺳﻲ ﺧﺒﺮه ﺑﻮد ﺻﺎدﻗﺎﻧﻪ اﻳﻦ ﺳﻮال را ﻣﻄﺮح ﻧﻜﺮد‪ .‬او‬
‫ﺳﻌﻲ داﺷﺖ ﻧﺠﺎتدﻫﻨﺪه را ﻓﺮﻳﺐ داده او را ﺑﻴﺎزﻣﺎﻳﺪ‪ .‬ﺷﺎﻳﺪ ﮔﻤﺎن ﻛﺮد ﻛﻪ ﺧﺪاوﻧﺪ ﺷﺮﻳﻌﺖ را رد ﻛﻨﺪ‪ .‬ﻋﻴﺴﻲ در‬
‫ﻧﻈﺮ او اﺳﺘﺎدي ﺑﻴﺶ ﻧﺒﻮد‪ ،‬و ﺣﻴﺎت ﺟﺎوداﻧﻲ ﺑﺮاي او دﺳﺖ ﻳﺎﻓﺘﻨﻲ ﺑﻮد ﻳﺎ اﻳﻨﻜﻪ ﺧﻮد را ﺳﺰاوار آن ﻣﻲداﻧﺴﺖ‪.‬‬
‫‪ 28-26:10‬ﺧﺪاوﻧﺪ در ﭘﺎﺳﺦ ﺧﻮد ﺗﻤﺎم اﻳﻦ ﭼﻴﺰﻫﺎ را ﻣﺪﻧﻈﺮ ﻗﺮار داد‪ .‬اﮔﺮ آن ﻓﻘﻴﻪ‪ ،‬ﻓﺮوﺗﻦ و ﺻﺒﻮر ﺑﻮد‪،‬‬
‫ﻧﺠﺎتدﻫﻨﺪه ﺻﺮﻳﺢﺗﺮ ﺑﻪ او ﭘﺎﺳﺦ ﻣﻲﮔﻔﺖ‪ .‬ﺗﺤﺖ اﻳﻦ ﺷﺮاﻳﻂ‪ ،‬ﻋﻴﺴﻲ ﺗﻮﺟﻪ او را ﺑﻪ ﺳﻮي ﺗﻮرات ﻣﻌﻄﻮف ﻧﻤﻮد‪.‬‬
‫ﺗﻮرات ﭼﻪ ﭼﻴﺰي را ﻣﻲﻃﻠﺒﻴﺪ؟ آن از اﻧﺴﺎن ﻣﻲﺧﻮاﺳﺖ ﺗﺎ ﺧﺪاوﻧﺪ را ﺑﻪ ﻋﺎﻟﻲﺗﺮﻳﻦ ﺷﻜﻞ ﻣﻤﻜﻦ ﻣﺤﺒﺖ ﻧﻤﺎﻳﺪ‪ ،‬و‬
‫ﻫﻤﺴﺎﻳﻪ ﺧﻮد را ﻣﺜﻞ ﻧﻔﺲ ﺧﻮد‪ .‬ﻋﻴﺴﻲ ﺑﻪ او ﮔﻔﺖ ﻛﻪ اﮔﺮ ﭼﻨﻴﻦ ﻛﻨﺪ زﻳﺴﺖ ﺧﻮاﻫﺪ ﻧﻤﻮد‪.‬‬
‫در ﻧﮕﺎه اول‪ ،‬ﭼﻨﻴﻦ ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﻲرﺳﺪ ﻛﻪ ﺧﺪاوﻧﺪ ﻧﺠﺎت ﺗﻮﺳﻂ ﺣﻔﻆ اﺣﻜﺎم ﺷﺮﻳﻌﺖ را ﺗﻌﻠﻴﻢ ﻣﻲداد‪ .‬ده ﻓﺮﻣﺎن‬
‫ﺑﻪ ﻗﻮﻣﻲ ﻋﻄﺎ ﺷﺪه ﺑﻮد ﻛﻪ ﮔﻨﺎﻫﻜﺎر ﺑﻮدﻧﺪ‪ .‬ﻫﺪف ﺷﺮﻳﻌﺖ ﻧﺠﺎت از ﮔﻨﺎه ﻧﻴﺴﺖ‪ ،‬ﺑﻠﻜﻪ ﺗﺎ ﮔﻨﺎه را ﺑﺸﻨﺎﺳﺎﻧﺪ‪ .‬وﻇﻴﻔﻪ‬
‫ﺷﺮﻳﻌﺖ اﻳﻦ اﺳﺖ ﻛﻪ ﺑﻪ اﻧﺴﺎن ﻧﺸﺎن دﻫﺪ ﻛﻪ ﭼﻘﺪر ﮔﻨﺎﻫﻜﺎر اﺳﺖ‪.‬‬
‫ﻏﻴﺮﻣﻤﻜﻦ اﺳﺖ ﻛﻪ اﻧﺴﺎن ﮔﻨﺎﻫﻜﺎر ﺧﺪا را ﺑﺎ ﺗﻤﺎم دل ﺧﻮد ﻣﺤﺒﺖ ﻧﻤﺎﻳﺪ و ﻫﻤﺴﺎﻳﻪ ﺧﻮد را ﻣﺜﻞ ﻧﻔﺲ ﺧﻮد‬
‫دوﺳﺖ ﺑﺪارد‪ .‬اﮔﺮ ﻣﻲﺗﻮاﻧﺴﺖ اﻳﻦ ﻛﺎر را از ﺑﺪو ﺗﻮﻟﺪ ﺗﺎ ﺑﻪ ﻫﻨﮕﺎم ﻣﺮگ ﺧﻮد اﻧﺠﺎم دﻫﺪ‪ ،‬دﻳﮕﺮ ﺑﻪ ﻧﺠﺎت ﻧﻴﺎزي‬
‫ﻧﺪاﺷﺖ‪ .‬او دﻳﮕﺮ ﮔﻢ ﺷﺪه ﻧﺒﻮد‪ .‬ﺑﻠﻜﻪ ﺣﺘﻲ ﺟﺰاي او ﻋﻤﺮي ﻃﻮﻻﻧﻲ ﺑﺮ روي زﻣﻴﻦ ﺑﻮد و ﻧﻪ ﺣﻴﺎت ﺟﺎودان در‬
‫آﺳﻤﺎن‪ .‬ﺗﺎ ﻫﻨﮕﺎﻣﻲ ﻛﻪ او ﺑﺪون ﮔﻨﺎه ﻣﻲزﻳﺴﺖ‪ ،‬او ﺑﻪ ﺣﻴﺎت ﺧﻮد اداﻣﻪ ﻣﻲداد‪ .‬ﺣﻴﺎت اﺑﺪي ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮاي ﮔﻨﺎﻫﻜﺎراﻧﻲ‬
‫اﺳﺖ ﻛﻪ ﺑﻪ ﮔﻢ ﺷﺪه ﺑﻮدن ﺧﻮد و اﻳﻨﻜﻪ ﻓﻴﺾ ﺧﺪا آﻧﻬﺎ را ﻧﺠﺎت داده اﻋﺘﺮاف ﻣﻴﻜﻨﻨﺪ‪.‬‬

‫ﺑﻨﺎﺑﺮاﻳﻦ اﻳﻦ ﺳﺨﻦ ﻋﻴﺴﻲ‪” ،‬ﭼﻨﻴﻦ ﺑﻜﻦ ﻛﻪ ﺧﻮاﻫﻲ زﻳﺴﺖ“ ﻛﺎﻣﻼً ﻣﺸﺮوط ﺑﻮد‪ .‬اﮔﺮ اﺷﺎره ﺑﻪ ﺷﺮﻳﻌﺖ ﺑﺮ آن‬
‫ﻓﻘﻴﻪ ﺗﺎﺛﻴﺮ ﻣﻲﮔﺬاﺷﺖ‪ ،‬او ﻣﻲﮔﻔﺖ‪” ،‬اﮔﺮ اﻳﻦ ﻫﻤﺎن ﭼﻴﺰي اﺳﺖ ﻛﻪ ﺧﺪا از ﻣﺎ ﻣﻲﺧﻮاﻫﺪ‪ ،‬ﭘﺲ ﻣﻦ ﮔﻢ ﺷﺪه ﻧﺎﺗﻮان‬
‫و ﻧﺎاﻣﻴﺪ ﻫﺴﺘﻢ‪ .‬ﻣﻦ ﺧﻮد را ﺑﻪ ﻣﺤﺒﺖ و رﺣﻤﺖ ﺗﻮ ﻣﻴﺴﭙﺎرم‪ .‬ﺑﺎ ﻓﻴﺾ ﺧﻮد ﻣﺮا ﻧﺠﺎت ده!“‬
‫‪ 29:10‬او ﺑﺠﺎي ﮔﻔﺘﻦ اﻳﻦ ﻣﻮﺿﻮع ﺧﻮاﺳﺖ ﺧﻮد را ﻋﺎدل ﺷﻤﺎرد‪ .‬ﭼﺮا ﺑﺎﻳﺪ ﭼﻨﻴﻦ ﻣﻲﻛﺮد؟ ﻛﺴﻲ او را‬
‫ﻣﺤﻜﻮم ﻧﻜﺮده ﺑﻮد‪ .‬او ﺑﻪ ﺧﻄﺎ ﻛﺎر ﺑﻮدن ﺧﻮد آﮔﺎه ﺑﻮد و دل او ﺑﺎ ﻏﺮور ﺑﻪ ﻣﻘﺎوﻣﺖ ﺑﺮﺧﺎﺳﺖ‪ .‬او ﭘﺮﺳﻴﺪ ”ﻫﻤﺴﺎﻳﻪ‬
‫ﻣﻦ ﻛﻴﺴﺖ؟“ اﻳﻦ ﺳﺌﻮال او ﺗﺮﻓﻨﺪي ﺑﻮد ﺗﺎ از ﮔﺮﻓﺘﺎر ﺷﺪن ﺑﮕﺮﻳﺰد‪.‬‬
‫‪ 35-30:10‬ﺧﺪاوﻧﺪ ﻋﻴﺴﻲ در ﭘﺎﺳﺦ ﺑﻪ آن ﺳﺌﻮال داﺳﺘﺎن ﺳﺎﻣﺮي ﻧﻴﻜﻮ را ﺗﻌﺮﻳﻒ ﻛﺮد‪ .‬ﺟﺰﺋﻴﺎت داﺳﺘﺎن ﺑﺮاي‬
‫ﻣﺎ ﺑﺴﻴﺎر آﺷﻨﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ‪ .‬ﻗﺮﺑﺎﻧﻲ راﻫﺰﻧﺎن )ﻗﺮﻳﺐ ﺑﻪ ﻳﻘﻴﻦ ﻳﻚ ﻳﻬﻮدي( ﻧﻴﻢ ﻣﺮده ﺑﺮ ﺳﺮ راه ارﻳﺤﺎ اﻓﺘﺎده ﺑﻮد‪ .‬ﻛﺎﻫﻦ‬
‫ﻳﻬﻮدي و ﻻوي از ﻛﻤﻚ ﺑﻪ او ﺳﺮﺑﺎز زدﻧﺪ‪ ،‬ﺷﺎﻳﺪ ﻣﻲﺗﺮﺳﻴﺪﻧﺪ ﻛﻪ دﺳﻴﺴﻪاي در ﻛﺎر ﺑﺎﺷﺪ‪ ،‬ﻳﺎ ﻣﻲﺗﺮﺳﻴﺪﻧﺪ اﮔﺮ‬
‫ﺗﻮﻗﻒ ﻛﻨﻨﺪ‪ ،‬آﻧﻬﺎ ﻫﻢ ﻣﻮرد ﺣﻤﻠﻪ راﻫﺰﻧﺎن ﻗﺮار ﮔﻴﺮﻧﺪ‪ .‬ﺗﻨﻬﺎ ﻳﻚ ﺳﺎﻣﺮي ﻣﻨﻔﻮر ﺑﻮد ﻛﻪ ﺑﻪ ﻛﻤﻚ او ﺷﺘﺎﻓﺖ‪ ،‬او ﻛﻪ‬
‫ﻛﻤﻚﻫﺎي اوﻟﻴﻪ را ﺑﻪ او رﺳﺎﻧﻴﺪ‪ .‬و او را ﺑﻪ ﻛﺎرواﻧﺴﺮاﻳﻲ ﺑﺮده‪ ،‬ﺑﺮاي ﺣﻔﻆ ﺳﻼﻣﺘﻲ او ﺗﺪارك ﻻزم را دﻳﺪ‪ .‬ﻫﻤﺴﺎﻳﻪ‬
‫ﺳﺎﻣﺮي‪ ،‬ﻳﻚ ﻳﻬﻮدي ﻧﻴﺎزﻣﻨﺪ ﺑﻮد‪.‬‬
‫‪ 37-36:10‬ﺳﭙﺲ ﻧﺠﺎتدﻫﻨﺪه ﺳﺌﻮال ﮔﺮﻳﺰ ﻧﺎﭘﺬﻳﺮ ﺧﻮد را ﭘﺮﺳﻴﺪ‪ .‬ﻛﺪام ﻳﻚ از اﻳﻦ ﺳﻪ ﻧﻔﺮ ﺛﺎﺑﺖ ﻛﺮدﻧﺪ ﻛﻪ‬
‫ﻫﻤﺴﺎﻳﻪ آن ﺷﺨﺺ ﻧﺎﺗﻮان ﻫﺴﺘﻨﺪ؟ ﻣﺴﻠﻤﺎً آﻧﻜﻪ ﺑﺮ او رﺣﻤﺖ ﻛﺮد‪ .‬ﺑﻠﻪ اﻟﺒﺘﻪ‪ .‬ﭘﺲ آن ﻓﻘﻴﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﻣﻲرﻓﺖ و ﻫﻤﭽﻨﺎن‬
‫ﻣﻲﻛﺮد‪” .‬اﮔﺮ ﻳﻚ ﺳﺎﻣﺮي ﺛﺎﺑﺖ ﻛﺮد ﻛﻪ ﺑﺎ رﺣﻤﺖ رﺳﺎﻧﺪن ﺑﻪ ﻳﻚ ﻳﻬﻮدي ﻣﻲﺗﻮاﻧﺪ ﻫﻤﺴﺎﻳﻪ واﻗﻌﻲ او ﺑﺎﺷﺪ‪ ،‬ﭘﺲ‬
‫ﻫﻤﻪ اﻧﺴﺎنﻫﺎ ﻫﻤﺴﺎﻳﻪ ﻫﺴﺘﻨﺪ‪“.‬‬
‫ﭼﻨﺪان دﺷﻮار ﻧﻴﺴﺖ ﻛﻪ در ﻛﺎﻫﻦ و ﻻوي ﺗﺼﻮﻳﺮي از ﻋﺠﺰ و ﻧﺎﺗﻮاﻧﻲ ﺷﺮﻳﻌﺖ در ﻛﻤﻚ رﺳﺎﻧﺪن ﺑﻪ ﮔﻨﺎﻫﻜﺎر‬
‫ﻣﺮده را ﻣﺸﺎﻫﺪه ﻧﻤﺎﻳﻴﻢ‪ ،‬ﺗﻮرات اﻣﺮ ﻛﺮده ﺑﻮد ”ﻫﻤﺴﺎﻳﻪ ﺧﻮد را ﻫﻤﭽﻮن ﻧﻔﺲ ﺧﻮد ﻣﺤﺒﺖ ﻧﻤﺎ“‪ ،‬اﻣﺎ ﻗﺪرت اﻧﺠﺎم‬
‫اﻳﻦ ﻛﺎر را ﻋﻄﺎ ﻧﻜﺮده ﺑﻮد و ﻫﻢﭼﻨﻴﻦ ﭼﻨﺪان دﺷﻮار ﻧﻴﺴﺖ ﻛﻪ ﺳﺎﻣﺮي ﻧﻴﻜﻮ را ﻫﻤﺎن ﺧﺪاوﻧﺪ ﻋﻴﺴﻲ ﺑﭙﻨﺪارﻳﻢ ﻛﻪ‬
‫ﻧﺰد ﻣﺎ آﻣﺪ‪ ،‬ﻣﺎ را از ﮔﻨﺎﻫﺎﻧﻤﺎن ﻧﺠﺎت داد‪ ،‬و ﺑﺮاي ﺗﺪﺑﻴﺮي ﻛﺎﻣﻞ در زﻣﻴﻦ و آﺳﻤﺎن و ﺗﺎ ﺑﻪ اﺑﺪﻳﺖ اﻧﺪﻳﺸﻴﺪ‪ .‬ﻛﺎﻫﻨﺎن‬
‫و ﻻوﻳﺎن ﻣﺎ را ﻧﺎاﻣﻴﺪ ﻣﻲﻛﻨﻨﺪ اﻣﺎ ﺳﺎﻣﺮي ﻧﻴﻜﻮ ﻫﻴﭽﮕﺎه ﻣﺎ را ﻧﺎاﻣﻴﺪ ﻧﻤﻲﻛﻨﺪ‪.‬‬
‫در داﺳﺘﺎن ﺳﺎﻣﺮي ﻧﻴﻜﻮ ﺗﻐﻴﻴﺮي ﻧﺎﮔﻬﺎﻧﻲ را ﻣﻲﺗﻮاﻧﻴﻢ ﻣﺸﺎﻫﺪه ﻛﻨﻴﻢ‪.‬اﻳﻦ داﺳﺘﺎن ﺑﺎ اﻳﻦ ﺳﺌﻮال آﻏﺎز ﻣﻲﺷﻮد ﻛﻪ‬
‫”ﻫﻤﺴﺎﻳﻪ ﺗﻮ ﻛﻴﺴﺖ؟“ اﻣﺎ ﺑﺎ ﻃﺮح اﻳﻦ ﺳﺌﻮال ﻛﻪ ”ﭼﻪ ﻛﺴﻲ را ﻫﻤﺴﺎﻳﻪ ﺧﻮد ﻣﻲداﻧﻲ؟“ ﺑﻪ ﭘﺎﻳﺎن ﻣﻲرﺳﺪ‪.‬‬
‫ج( ﻣﺮﻳﻢ و ﻣﺮﺗﺎ )‪(42-38:10‬‬
‫‪ 41-38:10‬اﻛﻨﻮن ﺧﺪاوﻧﺪ ﺑﻪ ﻛﻼم ﺧﺪا و دﻋﺎ ﺑﻪ ﻋﻨﻮان دو اﺑﺰار ﻣﻬﻢ ﺑﺮاي ﻳﺎﻓﺘﻦ ﺑﺮﻛﺖ ﻧﮕﺎه ﻣﻲﻛﻨﺪ )‪-38:10‬‬
‫‪.(54:11‬‬
‫ﻣﺮﻳﻢ ﻧﺰد ﭘﺎﻳﻬﺎي ﻋﻴﺴﻲ ﻧﺸﺴﺘﻪ ﻛﻼم او را ﻣﻲﺷﻨﻴﺪ در ﺣﺎﻟﻲ ﻛﻪ ﻣﺮﺗﺎ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﺗﺪارك و ﭘﺬﻳﺮاﻳﻲ از ﻣﻴﻬﻤﺎن‬
‫ﺑﺎﺷﻜﻮه ﻣﻀﻄﺮب ﻣﻲﺑﻮد‪ .‬ﻣﺮﺗﺎ از ﺧﺪاوﻧﺪ ﺧﻮاﺳﺖ ﺧﻮاﻫﺮ ﺧﻮد را ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﻋﺪم ﻛﻤﻚ رﺳﺎﻧﺪن ﺑﻪ او ﺳﺮزﻧﺶ‬

‫ﻧﻤﺎﻳﺪ‪ ،‬اﻣﺎ ﻋﻴﺴﻲ ﺑﻪ ﻧﺮﻣﻲ ﻣﺮﺗﺎ را ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﺑﻲﺗﺎب ﺑﻮدﻧﺶ ﺳﺮزﻧﺶ ﻧﻤﻮد!‬
‫‪ 42:10‬ﺧﺪاوﻧﺪ ﻣﺎ ﻋﻼﻗﻪ را ﺑﺮ ﺧﺪﻣﺖ ﻣﻐﺘﻨﻢ ﻣﻲ ﺷﻤﺎرد‪ .‬ﻣﻤﻜﻦ اﺳﺖ ﺧﺪﻣﺖ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﻏﺮور و ﺧﻮدﺳﺘﺎﻳﻲ‬
‫ﺧﺪﺷﻪدار ﺷﻮد‪ .‬ﻣﺸﻐﻠﻪﻫﺎ ﺑﻪ ﺧﻮدي ﺧﻮد آن ﻳﻚ ﭼﻴﺰ ﻻزم ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ‪ ،‬آن ﻧﺼﻴﺐ ﺧﻮب ﻛﻪ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﻧﺨﻮاﻫﺪ ﺷﺪ‪ .‬ﺳﻲ‪.‬‬
‫اي ﻛﻮﺗﺲ )‪ (C. A. Coates‬اﻳﻦ ﻣﻮﺿﻮع را ﭼﻨﻴﻦ ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻣﻲﻛﻨﺪ‪” :‬ﺧﺪاوﻧﺪ ﻣﻲﺧﻮاﻫﺪ ﻣﺎ را از ﻣﺮﺗﺎ ﺑﻪ ﻣﺮﻳﻢ ﺗﺒﺪﻳﻞ‬
‫ﻧﻤﺎﻳﺪ‪ ،‬ﻫﻤﺎن ﮔﻮﻧﻪ ﻛﻪ او ﻣﻲﺧﻮاﻫﺪ ﻣﺎ را از ﻓﻘﻴﻬﺎن ﺑﻪ ﻫﻤﺴﺎﻳﮕﺎن ﺗﺒﺪﻳﻞ ﻛﻨﺪ‪“.‬‬
‫ﭼﺎرﻟﺰ اردﻣﺎن )‪ (Charles R. Erdman‬ﭼﻨﻴﻦ ﻣﻲﻧﻮﻳﺴﺪ‪:‬‬
‫در ﺣﺎﻟﻲ ﻛﻪ ﺧﺪاوﻧﺪ ﺑﺮاي آﻧﭽﻪ ﺑﺮاي او ﺗﺪارك ﻣﻲﺑﻴﻨﻴﻢ ارزش ﻗﺎﻳﻞ اﺳﺖ‪ ،‬اﻣﺎ ﻣﻲداﻧﺪ ﻛﻪ ﻧﻴﺎز اوﻟﻴﻪ ﻣﺎ اﻳﻦ‬
‫اﺳﺖ ﻛﻪ ﻧﺰد ﭘﺎﻳﻬﺎي او ﻧﺸﺴﺘﻪ اراده او را ﺑﻴﺎﻣﻮزﻳﻢ‪ ،‬ﺳﭙﺲ در ﻛﺎرﻫﺎﻳﻤﺎن آرام‪ .‬ﻣﺘﻴﻦ و ﭘﺮﻣﺤﺒﺖ ﺧﻮاﻫﻴﻢ ﺑﻮد‪ ،‬و‬
‫ﺳﺮاﻧﺠﺎم اﻳﻨﻜﻪ ﺧﺪﻣﺖ ﻣﺎ ﺑﻪ ﻛﻤﺎل ﺧﺪﻣﺖ ﻣﺮﻳﻢ ﺧﻮاﻫﺪ رﺳﻴﺪ‪ ،‬ﻫﻨﮕﺎﻣﻲ ﻛﻪ در ﺻﺤﻨﻪاي دﻳﮕﺮ او ﺑﺮ ﭘﺎﻳﻬﺎي ﻣﺴﻴﺢ‬
‫ﻣﺮﻫﻢ ﻧﻬﺎد ﻛﻪ ﻫﻨﻮز ﻫﻢ ﻋﻄﺮ ﺧﻮش آن دﻧﻴﺎ را ﭘﺮﺳﺎﺧﺘﻪ اﺳﺖ‪.‬‬
‫چ( دﻋﺎي ﺷﺎﮔﺮدان )‪(4-1 :11‬‬
‫ﺑﻴﻦ ﺑﺎﺑﻬﺎي ‪ 10‬و ‪ 11‬ﻣﺤﺪوده زﻣﺎﻧﻲاي اﺳﺖ ﻛﻪ ﻳﻮﺣﻨﺎ ‪ 21:10-1:9‬آن را ﭘﻮﺷﺶ ﻣﻲدﻫﺪ‪.‬‬
‫‪ 1:11‬اﻳﻦ ﻋﺒﺎرات اﺷﺎرهاي دﻳﮕﺮ از اﺷﺎرات ﻣﻜﺮر ﻟﻮﻗﺎ ﺑﻪ دﻋﺎ در زﻧﺪﮔﻲ ﺧﺪاوﻧﺪ ﻣﺎن اﺳﺖ‪ .‬اﻳﻦ ﻣﻮﺿﻮع ﺑﺎ‬
‫ﻫﺪف ﻟﻮﻗﺎ ﻛﻪ ﻫﻤﺎﻧﺎ ﻣﻌﺮﻓﻲ ﻣﺴﻴﺢ ﺑﻪ ﻋﻨﻮان ﭘﺴﺮ اﻧﺴﺎن ﻛﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﻪ ﺧﺪاي ﭘﺪر ﻣﺘﻜﻲ اﺳﺖ ﻣﻄﺎﺑﻘﺖ دارد‪.‬‬
‫ﺷﺎﮔﺮدان درﻳﺎﻓﺘﻪ ﺑﻮدﻧﺪ ﻛﻪ دﻋﺎ در زﻧﺪﮔﻲ ﻋﻴﺴﻲ ﻳﻚ ﻧﻴﺮوي ﺣﻘﻴﻘﻲ و ﻣﻬﻢ اﺳﺖ‪ .‬آﻧﻬﺎ ﺑﺎ ﺷﻨﻴﺪن دﻋﺎي او ﺑﻪ دﻋﺎ‬
‫ﻛﺮدن ﺗﺮﻏﻴﺐ ﺷﺪﻧﺪ‪ .‬و ﺑﺪﻳﻨﺴﺎن ﻳﻜﻲ از ﺷﺎﮔﺮداﻧﺶ از او ﺧﻮاﺳﺖ ﻛﻪ دﻋﺎ ﻛﺮدن را ﺑﻪ آﻧﻬﺎ ﺗﻌﻠﻴﻢ دﻫﺪ‪ .‬او ﻧﮕﻔﺖ‬
‫”ﺑﻪ ﻣﺎ ﺗﻌﻠﻴﻢ ده ﻛﻪ ﭼﮕﻮﻧﻪ دﻋﺎ ﻛﻨﻴﻢ“ ﺑﻠﻜﻪ ”دﻋﺎ ﻛﺮدن را ﺑﻪ ﻣﺎ ﺗﻌﻠﻴﻢ ده‪ “.‬ﺑﺎ اﻳﻦ ﺣﺎل اﻳﻦ درﺧﻮاﺳﺖ او ﻫﻢ‬
‫ﺣﻘﻴﻘﺖ و ﻫﻢ روش را در ﺑﺮﻣﻲﮔﺮﻓﺖ‪.‬‬
‫‪ 2:11‬اﻟﮕﻮﺋﻲ ﻛﻪ ﺧﺪاوﻧﺪ ﻋﻴﺴﻲ در اﻳﻨﺠﺎ ﺑﻪ ﺷﺎﮔﺮدان اراﻳﻪ ﻣﻲﻛﻨﺪ ﺗﺎ ﺣﺪي ﺑﺎ دﻋﺎي ﻣﻌﺮوف ﺧﺪاوﻧﺪ در‬
‫اﻧﺠﻴﻞ ﻣﺘﻲ ﺗﻔﺎوت دارد‪ .‬اﻳﻦ ﺗﻔﺎوﺗﻬﺎ ﻫﻤﻪ ﻫﺪف و ﻣﻌﻨﺎﻳﻲ دارﻧﺪ‪ .‬ﻫﻴﭻﻳﻚ از آﻧﻬﺎ ﺑﻲاﻫﻤﻴﺖ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ‪.‬‬
‫ﺑﻴﺶ از ﻫﺮ ﭼﻴﺰ‪ ،‬ﺧﺪاوﻧﺪ ﺑﻪ ﺷﺎﮔﺮدان ﺧﻮد آﻣﻮﺧﺖ ﻛﻪ ﺧﺪا را ﭘﺪر ﻣﺎ ﺧﻄﺎب ﻛﻨﻨﺪ‪ .‬اﻳﻦ راﺑﻄﻪ ﻧﺰدﻳﻚ‬
‫ﺧﺎﻧﻮادﮔﻲ ﺑﺮاي اﻳﻤﺎنداران ﻋﻬﺪﻋﺘﻴﻖ ﺑﻴﮕﺎﻧﻪ اﺳﺖ‪ .‬اﻳﻦ ﺑﺪان ﻣﻌﻨﻲ اﺳﺖ ﻛﻪ اﻛﻨﻮن اﻳﻤﺎنداران ﺑﺎﻳﺪ ﺧﺪا را ﭘﺪر‬
‫آﺳﻤﺎﻧﻲ ﻋﺰﻳﺰ ﺑﺮﺷﻤﺮﻧﺪ‪ .‬ﺳﭙﺲ ﻣﻲآﻣﻮزﻳﻢ ﻛﻪ ﻧﺎم ﺧﺪا ﺑﺎﻳﺪ ﻣﻘﺪس ﺧﻮاﻧﺪه ﺷﻮد‪ .‬اﻳﻦ اﻣﺮ ﺑﻴﺎﻧﮕﺮ اﺷﺘﻴﺎق دل‬
‫اﻳﻤﺎندار ﺑﺮ اﻳﻨﻜﻪ او ﺑﺎﻳﺪ ﺗﻜﺮﻳﻢ ﺷﻮد‪ ،‬ﻣﻘﺪس ﺧﻮاﻧﺪه ﺷﺪه و ﭘﺮﺳﺘﻴﺪه ﺷﻮد اﺳﺖ‪ .‬در اﻳﻦ ﺧﻮاﻫﺶ ﻛﻪ‪” ،‬ﻣﻠﻜﻮت‬
‫ﺗﻮ ﺑﻴﺎﻳﺪ“‪ ،‬آن روزي را ﻣﺸﺎﻫﺪه ﻣﻲﻛﻨﻴﻢ ﻛﻪ ﺑﻪ زودي ﺧﺪا ﻧﻴﺮوﻫﺎي ﺷﺮﻳﺮ را درﻫﻢ ﻛﻮﺑﻴﺪه‪ ،‬و در ﺷﺨﺺ ﻣﺴﻴﺢ ﺑﺮ‬
‫ﺗﻤﺎﻣﻲ زﻣﻴﻦ ﺳﻠﻄﻨﺖ ﺧﻮاﻫﺪ ﻛﺮد‪ ،‬ﺟﺎﺋﻲ ﻛﻪ اراده او ﭼﻨﺎﻧﻜﻪ در آﺳﻤﺎن اﺳﺖ ﻛﺮده ﺧﻮاﻫﺪ ﺷﺪ‪.‬‬
‫‪ 3:11‬درﺧﻮاﺳﺖ ﻛﻨﻨﺪﮔﺎن ﻛﻪ آﻣﻮﺧﺘﻪاﻧﺪ اﺑﺘﺪا ﻣﻠﻜﻮت ﺧﺪا و ﻋﺪاﻟﺖ او را ﺑﻄﻠﺒﻨﺪ‪ ،‬ﺣﺎل ﻣﻲآﻣﻮزﻧﺪ ﻛﻪ ﻧﻴﺎزﻫﺎ و‬
‫ﺧﻮاﺳﺘﻪﻫﺎي ﺷﺨﺼﻲ ﺧﻮد را ﻣﻄﺮح ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ‪ .‬ﻧﻴﺎز ﻫﻤﻴﺸﮕﻲ ﺑﻪ ﻏﺬا‪ ،‬ﭼﻪ روﺣﺎﻧﻲ و ﭼﻪ ﺟﺴﻤﺎﻧﻲ‪ ،‬ﺑﻪ زﺑﺎن آورده‬

‫ﻣﻲﺷﻮد‪ .‬زﻧﺪﮔﻲ ﻣﺎ ﺑﺎﻳﺪ روز ﺑﻪ روز ﺑﻪ او ﻣﺘﻜﻲ ﺑﺎﺷﺪ‪ ،‬و او را ﻣﻨﺸﺎ ﻫﺮ ﭼﻴﺰ ﺧﻮب ﺑﺪاﻧﻴﻢ‪.‬‬
‫‪ 4:11‬ﺳﭙﺲ دﻋﺎ ﺑﺮاي ﺑﺨﺸﺶ ﮔﻨﺎﻫﺎن راﭘﻴﺶ رو دارﻳﻢ‪ ،‬ﻛﻪ ﺑﺮ اﻳﻦ ﺣﻘﻴﻘﺖ اﺳﺘﻮار اﺳﺖ ﻛﻪ ﻣﺎ روح ﺑﺨﺸﻨﺪه‬
‫را ﺑﺮ دﻳﮕﺮان روﺷﻦ ﺳﺎﺧﺘﻪاﻳﻢ‪ .‬ﻣﺒﺮﻫﻦ اﺳﺖ ﻛﻪ اﻳﻦ ﻣﻮﺿﻮع ﺑﻪ ﻣﺜﺎﺑﻪ ﺑﺨﺸﺶ ﻣﺠﺎزات ﮔﻨﺎه ﻧﻴﺴﺖ‪ .‬آن ﺑﺨﺸﺶ‬
‫ﺑﺮ ﻣﺒﻨﺎي ﻋﻤﻞ ﻛﺎﻣﻞ ﻣﺴﻴﺢ ﺑﺮ ﺟﻠﺠﺘﺎ اﺳﺘﻮار اﺳﺖ‪ ،‬و ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎ اﻳﻤﺎن ﺣﺎﺻﻞ ﻣﻲﺷﻮد‪ .‬اﻣﺎ در اﻳﻨﺠﺎ ﻣﺎ ﺑﺎ ﺑﺨﺸﺶ‬
‫ﭘﺪراﻧﻪ و دوﻟﺘﻲ ﺳﺮوﻛﺎر دارﻳﻢ‪ .‬ﭘﺲ از اﻳﻨﻜﻪ ﻧﺠﺎت ﻳﺎﻓﺘﻴﻢ ﺧﺪا ﻫﻤﭽﻮن ﻓﺮزﻧﺪاﻧﺶ ﺑﻪ ﻣﺎ ﻣﻲﻧﮕﺮد‪ .‬اﮔﺮ او در‬
‫ﻗﻠﺒﻤﺎن روﺣﻲ ﺑﻲﮔﺬﺷﺖ و ﺳﺨﺖ دل ﺑﻴﺎﺑﺪ‪ ،‬ﺗﺎ ﻫﻨﮕﺎﻣﻲ ﻛﻪ ﺷﻜﺴﺘﻪ و ﻓﺮوﺗﻦ ﻧﺸﺪه و ﺑﺎ او ﻣﺸﺎرﻛﺖ ﻧﺪاﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻴﻢ‬
‫ﻣﺎ را ﺗﻨﺒﻴﻪ ﺧﻮاﻫﺪ ﻛﺮد‪ .‬اﻳﻦ ﺑﺨﺸﺶ ﺑﻴﺸﺘﺮ از ﻣﺸﺎرﻛﺖ ﺑﺎ ﺧﺪا ﻧﺸﺎت ﻣﻲﮔﻴﺮد ﺗﺎ رواﺑﻂ اﻧﺴﺎﻧﻲ‪.‬‬
‫اﻳﻦ ﺧﻮاﻫﺶ ﻛﻪ ”و ﻣﺎ را در آزﻣﺎﻳﺶ ﻣﻴﺎورد“ ﺑﺮاي ﺑﺮﺧﻲ ﻧﻤﺎﻳﺎﻧﮕﺮ ﻣﺸﻜﻼت اﺳﺖ‪ .‬ﻣﺎ ﻣﻲداﻧﻴﻢ ﻛﻪ ﺧﺪا‬
‫ﻫﻴﭽﮕﺎه ﻛﺴﻲ را ﺑﻪ ﮔﻨﺎه وﺳﻮﺳﻪ ﻧﻤﻲﻛﻨﺪ‪ .‬اﻣﺎ او ﺑﻪ ﻣﺎ اﺟﺎزه ﻣﻲدﻫﺪ ﻛﻪ در زﻧﺪﮔﻲ از ﻣﻴﺎن اﻣﻮاج ﻣﺸﻜﻼت و‬
‫ﺗﺠﺮﺑﻴﺎت ﻣﺠﺒﻮر ﻧﻤﺎﺋﻴﻢ‪ ،‬و اﻳﻨﻬﺎ ﻫﻤﻪ ﺑﻪ ﺻﻼح ﻣﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ اﻳﻨﺠﺎ ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﻲرﺳﺪ ﻛﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﻫﻤﻮاره اﻳﻦ را ﺑﻪ ﻳﺎد داﺷﺘﻪ‬
‫ﺑﺎﺷﻴﻢ ﻛﻪ اﺳﺘﻌﺪاد ﮔﻨﺎه ﻛﺮدن در ﻣﺎ ﻫﺴﺖ‪ .‬ﻣﺎ ﺑﺎﻳﺪ از ﺧﺪاوﻧﺪ ﺑﺨﻮاﻫﻴﻢ ﻛﻪ ﻧﮕﺬارد ﻛﻪ در ﮔﻨﺎه ﺑﻴﻔﺘﻴﻢ‪ ،‬ﺣﺘﻲ اﮔﺮ‬
‫ﺧﻮد ﻣﺎﻳﻞ ﺑﻪ اﻧﺠﺎم آن ﺑﺎﺷﻴﻢ‪ .‬ﺑﺎﻳﺪ دﻋﺎ ﻛﻨﻴﻢ ﻛﻪ ﻣﺒﺎدا ﻓﺮﺻﺖ ﮔﻨﺎه ﻛﺮدن و ﺗﻤﺎﻳﻞ ﺑﻪ ﮔﻨﺎه ﺑﻪ ﻃﻮر ﻫﻤﺰﻣﺎن ﺑﺮ ﻣﺎ‬
‫واﻗﻊ ﺷﻮد‪ .‬دﻋﺎ ﺻﺎدﻗﺎﻧﻪ ﺑﻪ ﻣﺎ ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ ﻛﻪ ﻣﺎ ﻧﻤﻲﺗﻮاﻧﻴﻢ ﺑﺮ ﺗﻮاﻧﺎﻳﻲ ﺧﻮد ﺑﺮاي ﻣﻘﺎوﻣﺖ در ﺑﺮاﺑﺮ وﺳﻮﺳﻪ اﻋﺘﻤﺎد‬
‫ﻛﻨﻴﻢ‪ .‬دﻋﺎ ﺑﺎ درﺧﻮاﺳﺖ ﺑﺮاي رﻫﺎﻳﻲ از ﺷﺮﻳﺮ ﺧﺎﺗﻤﻪ ﻣﻲﻳﺎﺑﺪ‪.‬‬
‫ح( دو ﻣﺜﻞ در دﻋﺎ )‪(13-5:11‬‬
‫‪ 8-5:11‬ﺧﺪاوﻧﺪ در اداﻣﻪ ﺳﺨﻨﺎﻧﺶ در ﺑﺎب دﻋﺎ‪ ،‬ﻣﺜﺎﻟﻲ را ﻣﻄﺮح ﻣﻲﻛﻨﺪ ﺗﺎ ﻋﻼﻗﻪ ﺧﺪا ﺑﻪ ﭘﺎﺳﺦ ﺑﻪ‬
‫درﺧﻮاﺳﺘﻬﺎي ﻓﺮزﻧﺪاﻧﺶ را ﻧﺸﺎن دﻫﺪ‪ .‬داﺳﺘﺎن در ﻣﻮرد ﻣﺮدي اﺳﺖ ﻛﻪ ﻣﻴﻬﻤﺎﻧﻲ ﻧﺼﻒ ﺷﺐ ﺑﻪ ﺧﺎﻧﻪاش ﻣﻲآﻳﺪ‪.‬‬
‫ﻣﺘﺎﺳﻔﺎﻧﻪ او ﻏﺬاي ﻛﺎﻓﻲ در دﺳﺘﺮس ﻧﺪاﺷﺖ‪ .‬از اﻳﻦ رو ﻧﺰد ﻫﻤﺴﺎﻳﻪ رﻓﺘﻪ و درب ﺧﺎﻧﻪ او را ﻛﻮﺑﻴﺪه و ﺳﻪ ﻗﺮص‬
‫ﻧﺎن از او ﺧﻮاﺳﺖ‪ .‬آن ﻫﻤﺴﺎﻳﻪ در اﺑﺘﺪا از ﻣﺰاﺣﻤﺖ او ﻧﺎراﺣﺖ ﺷﺪ و ﺑﻪ ﺧﻮد زﺣﻤﺖ ﺑﺮﺧﺎﺳﺘﻦ ﻧﺪاد‪ .‬اﻣﺎ ﺑﺎ اﻳﻦ‬
‫ﺣﺎل ﺑﻪ ﺳﺒﺐ ﺳﺮوﺻﺪاي ﻣﻤﺘﺪ اﻳﻦ ﻣﻴﺰﺑﺎن ﻣﻀﻄﺮب ﺑﺮﺧﺎﺳﺖ و آﻧﭽﻪ را ﻛﻪ ﻧﻴﺎز داﺷﺖ ﺑﻪ او داد‪.‬‬
‫ﻣﺎ ﺑﺎﻳﺪ در ﻛﺎرﺑﺮد اﻳﻦ ﻣﺜﺎل از ﺗﺼﻤﻴﻢ ﮔﻴﺮﻳﻬﺎي ﻗﻄﻌﻲ اﺟﺘﻨﺎب ورزﻳﻢ‪ .‬اﻳﻦ ﺑﺪان ﻣﻌﻨﺎ ﻧﻴﺴﺖ ﻛﻪ ﺧﺪا از‬
‫درﺧﻮاﺳﺘﻬﺎي ﻣﺼﺮاﻧﻪ ﻣﺎ رﻧﺠﻴﺪه ﺧﺎﻃﺮ ﺷﻮد‪ .‬و ﻫﻢﭼﻨﻴﻦ ﺑﺪﻳﻦ ﻣﻔﻬﻮم ﻧﻴﺴﺖ ﻛﻪ ﺗﻨﻬﺎ راه ﻳﺎﻓﺘﻦ ﺟﻮاب دﻋﺎ ﻣﺼﺮ‬
‫ﺑﻮدن اﺳﺖ‪.‬‬
‫اﻳﻦ ﻣﺜﺎل ﺑﻪ ﻣﺎ ﻣﻲآﻣﻮزد ﻛﻪ اﮔﺮ اﻧﺴﺎﻧﻲ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﺳﻤﺎﺟﺖ دوﺳﺘﺶ ﺑﻪ وي ﻛﻤﻚ ﻣﻴﻜﻨﺪ‪ .‬ﭘﺲ ﭼﻘﺪر ﺧﺪا ﻣﺎﻳﻞ‬
‫اﺳﺖ ﻛﻪ ﻓﺮﻳﺎد ﻓﺮزﻧﺪاﻧﺶ را ﺑﺸﻨﻮد‪.‬‬
‫‪ 9:11‬ﻣﻲﺗﻮاﻧﻴﻢ ﺑﻴﺎﻣﻮزﻳﻢ ﻛﻪ ﻧﺒﺎﻳﺪ از دﻋﺎﻫﺎﻳﻤﺎن ﻣﺎﻳﻮس ﮔﺮدﻳﻢ‪”.‬ﺑﺨﻮاه‪ ...‬ﺑﻄﻠﺐ‪ ...‬و ﺑﻜﻮب‪ “...‬ﮔﺎﻫﻲ اوﻗﺎت‬
‫ﺧﺪا ﻫﻤﺎن ﺑﺎر اول ﺑﻪ دﻋﺎﻫﺎﻳﻤﺎن ﭘﺎﺳﺦ ﻣﻲدﻫﺪ‪ .‬اﻣﺎ در ﺳﺎﻳﺮ ﻣﻮارد او ﭘﻲ از در ﺧﻮاﺳﺘﻬﺎي ﻣﻜﺮر ﭘﺎﺳﺦ ﻣﻲدﻫﺪ‪.‬‬
‫ﺧﺪا ﺑﻪ دﻋﺎي ﻣﺎ ﭘﺎﺳﺦ ﻣﻲدﻫﺪ‪:‬‬

‫آﻧﮕﺎه ﻛﻪ دﻟﻬﺎ ﺳﺴﺖ اﺳﺖ‬
‫او ﻫﺮ آﻧﭽﻪ اﻳﻤﺎنداران ﻣﻲﻃﻠﺒﻨﺪ‪ ،‬ﺑﻪ آﻧﻬﺎ ﺧﻮاﻫﺪ ﺑﺨﺸﻴﺪ‪.‬‬
‫اﻣﺎ اﻳﻤﺎن ﺑﺎﻳﺪ اﻃﻤﻴﻨﺎﻧﻲ ﻋﻤﻴﻖﺗﺮ ﺑﻴﺎﻣﻮزد‪.‬‬
‫ﺑﻴﺎﻣﻮزد ﻛﻪ ﺑﻪ ﺳﻜﻮت ﺧﺪا اﻋﺘﻤﺎد ورزد ‪.‬‬
‫او ﻛﻪ ﻧﺎﻣﺶ ﻣﺤﺒﺖ اﺳﺖ‪ ،‬ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ را ﺧﻮاﻫﺪ داد‬
‫ﺳﺘﺎرﮔﺎن ﻣﺤﻮ ﺧﻮاﻫﺪ ﺷﺪ‪ ،‬و دﻳﻮارﻫﺎي ﺳﺨﺖ ﻛﻮﻫﻬﺎ ﭘﺎﻳﺪار ﻧﺨﻮاﻫﺪ ﺑﻮد‬
‫اﻣﺎ ﺧﺪا ﺣﻘﻴﻘﺖ اﺳﺖ‪ ،‬و وﻋﺪهﻫﺎﻳﺶ راﺳﺖ‬
‫او ﻗﻮت ﻣﺎﺳﺖ‪.‬‬
‫‪M. G. P.‬‬

‫ﺑﻪ ﻧﻈﺮ اﻳﻦ ﻣﺜﺎل درﺟﺎت ﮔﻮﻧﺎﮔﻮن ﺳﻤﺎﺟﺖ را ﺑﻪ ﻣﺎ ﺗﻌﻠﻴﻢ ﻣﻲدﻫﺪ از ﺧﻮاﻫﺶ ﻛﺮدن ﺗﺎ ﻃﻠﺒﻴﺪن و از ﻃﻠﺒﻴﺪن ﺗﺎ‬
‫ﻛﻮﺑﻴﺪن‪.‬‬
‫‪ 10:11‬اﻳﻦ ﻣﺜﻞ ﻣﻲآﻣﻮزد ﻛﻪ ﻫﺮ ﻛﻪ ﺳﺌﻮال ﻛﻨﺪ‪ ،‬ﻳﺎﺑﺪ‪ ،‬ﻫﺮ ﻛﻪ ﺑﻄﻠﺒﺪ‪ ،‬ﺧﻮاﻫﺪ ﻳﺎﻓﺖ و ﻫﺮ ﻛﻪ ﺑﻜﻮﺑﺪ ﺑﺎز ﻛﺮده‬
‫ﺧﻮاﻫﺪ ﺷﺪ‪ .‬اﻳﻦ وﻋﺪهاي اﺳﺖ ﺑﺮاي دﻋﺎﻫﺎﻳﻤﺎن‪ ،‬ﺧﺪا ﻫﻤﻴﺸﻪ آﻧﭽﻪ را ﻛﻪ از او ﺑﺨﻮاﻫﻴﻢ ﺑﻪ ﻣﺎ ﺧﻮاﻫﺪ ﺑﺨﺸﻴﺪ و ﻳﺎ‬
‫اﻳﻨﻜﻪ ﺑﻬﺘﺮ از آن را ﺑﻪ ﻣﺎ ﺧﻮاﻫﺪ داد‪ .‬اﮔﺮ ﺟﻮاب دﻋﺎﻳﻤﺎن ﻣﻨﻔﻲ ﺑﺎﺷﺪ‪ .‬ﺑﺪﻳﻦ ﻣﻌﻨﺎﺳﺖ ﻛﻪ ﺧﻮاﺳﺘﻪ ﻣﺎ ﺑﻪ ﺻﻼح ﻣﺎ‬
‫ﻧﻴﺴﺖ‪ ،‬ﭘﺲ در اﻳﻦ ﺣﺎﻟﺖ ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻪ ﻧﺸﺪن ﺧﻮاﺳﺘﻪ ﻣﺎ ﺑﺮاﻳﻤﺎن ﺑﻬﺘﺮ ﺧﻮاﻫﺪ ﺑﻮد‪.‬‬
‫‪ 12-11:11‬اﻳﻦ ﻣﺜﻞ ﺑﻪ ﻣﺎ ﻣﻲآﻣﻮزد ﻛﻪ ﺧﺪا ﻫﻴﭽﮕﺎه ﻣﺎ را ﻓﺮﻳﺐ ﻧﺪاده و ﻫﺮﮔﺎه از او ﻧﺎن ﺑﺨﻮاﻫﻴﻢ ﺑﻪ ﻣﺎ ﺳﻨﮓ‬
‫ﻧﻤﻲدﻫﺪ‪ .‬در آن روزﮔﺎر ﻧﺎن ﺑﻪ ﺷﻜﻞ ﻛﻴﻚ ﮔﺮد و ﻣﺴﻄﺢ و ﺑﺴﻴﺎر ﺑﻪ ﺳﻨﮓ ﺷﺒﺎﻫﺖ داﺷﺖ‪ .‬ﻫﺮﮔﺎه ﻛﻪ از ﺧﺪا ﻏﺬا‬
‫ﺑﺨﻮاﻫﻴﻢ او ﻫﻴﭽﮕﺎه ﺧﻮاﺳﺘﻪ ﻣﺎ را ﺑﻪ ﺑﺎد ﺗﻤﺴﺨﺮ ﻧﮕﺮﻓﺘﻪ و ﺑﻪ ﻣﺎ ﭼﻴﺰي ﻛﻪ ﺧﻮردﻧﻲ ﻧﺒﺎﺷﺪ ﻧﻤﻲدﻫﺪ‪ .‬اﮔﺮ از او‬
‫ﻣﺎﻫﻲ ﺑﺨﻮاﻫﻴﻢ‪ ،‬او ﺑﻪ ﻣﺎ ﻣﺎر ﻧﺨﻮاﻫﺪ داد‪ ،‬ﺑﻪ ﻋﺒﺎرﺗﻲ ﭼﻴﺰي ﻛﻪ ﺑﺎﻋﺚ ﺗﺒﺎﻫﻲ ﻣﺎ ﺷﻮد‪ .‬اﮔﺮ از او ﺗﺨﻢ ﻣﺮﻏﻲ‬
‫ﺑﺨﻮاﻫﻴﻢ‪ ،‬او ﺑﻪ ﻋﻘﺮب ﻧﺨﻮاﻫﺪ داد‪ ،‬ﺑﻪ ﻋﺒﺎرﺗﻲ ﭼﻴﺰي ﻛﻪ درد ﺷﺪﻳﺪ ﺑﺮاي ﻣﺎ ﺑﻪ ﻫﻤﺮاه داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ‪.‬‬
‫‪ 13:11‬ﻳﻚ ﭘﺪر اﻧﺴﺎﻧﻲ ﺣﺘﻲ ﺑﺎ وﺟﻮد ﻃﺒﻴﻌﺖ ﮔﻨﺎهآﻟﻮدش ﻫﺪاﻳﺎي ﺑﺪي ﻧﻤﻲدﻫﺪ‪ .‬او ﻣﻲداﻧﺪ ﻛﻪ ﭼﮕﻮﻧﻪ‬
‫ﭼﻴﺰﻫﺎي ﻧﻴﻜﻮ را ﺑﻪ اوﻻد ﺧﻮد ﺑﺪﻫﺪ‪ .‬ﭼﻨﺪ ﻣﺮﺗﺒﻪ زﻳﺎدﺗﺮ ﭘﺪر آﺳﻤﺎﻧﻲ ﻣﺎ ﻣﺎﻳﻞ اﺳﺖ روحاﻟﻘﺪس را ﺑﻪ ﻫﺮ ﻛﻪ از او‬
‫ﺳﺌﻮال ﻛﻨﺪ ﺑﺒﺨﺸﺪ‪ .‬ﺟﻲ‪ .‬ﺟﻲ‪ .‬ﺑﻠﺖ )‪ (J. G. Bellet‬ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ‪” :‬ﺑﺴﻴﺎر ﻣﻬﻢ اﺳﺖ ﻛﻪ ﺑﺪاﻧﻴﻢ ﻫﺪﻳﻪاي ﻛﻪ او ﺑﺮاي ﻣﺎ‬
‫ﺑﺮﻣﻲﮔﺰﻳﻨﺪ ﻫﻤﺎن ﭼﻴﺰي اﺳﺖ ﻛﻪ ﺷﺪﻳﺪاً ﺑﻪ آن ﻧﻴﺎز دارﻳﻢ‪ ،‬و ﺑﺴﻴﺎر ﻣﺎﻳﻞ اﺳﺖ ﻛﻪ روحاﻟﻘﺪس را ﺑﻪ ﻣﺎ ﺑﺒﺨﺸﺪ‪“.‬‬
‫ﻫﻨﮕﺎﻣﻲ ﻛﻪ ﻋﻴﺴﻲ اﻳﻦ ﺳﺨﻨﺎن را ﻣﻲﮔﻔﺖ ﻫﻨﻮز روحاﻟﻘﺪس ﻋﻄﺎ ﻧﺸﺪه ﺑﻮد )ﻳﻮﺣﻨﺎ ‪ .(39:7‬ﻣﺎ اﻣﺮوزه ﻧﺒﺎﻳﺪ دﻋﺎ‬
‫ﻛﻨﻴﻢ ﻛﻪ روحاﻟﻘﺪس ﺑﻪ ﻋﻨﻮان ﻳﻚ ﺷﺨﺼﻴﺖ ﺑﻪ ﻣﺎ ﻋﻄﺎ ﺷﺪه و در ﻣﺎ ﺳﺎﻛﻦ ﺷﻮد‪ ،‬زﻳﺮا او ﺑﻪ ﻫﻨﮕﺎم ﻳﺎﻓﺘﻦ ﺗﻮﻟﺪ ﺗﺎزه‬
‫در ﻣﺎ ﺳﺎﻛﻦ ﻣﻲﮔﺮدد )روم ‪ 9:8‬ب؛ اﻓﺴﺲ ‪.(14-13:1‬‬
‫اﻣﺎ ﻣﺴﻠﻤﺎً ﻧﻴﺎز دارﻳﻢ ﻛﻪ ﺑﻪ ﺷﻜﻠﻲ دﻳﮕﺮ ﺑﺮاي درﻳﺎﻓﺖ روحاﻟﻘﺪس دﻋﺎ ﻧﻤﺎﻳﻴﻢ‪ .‬ﻣﺎ ﺑﺎﻳﺪ دﻋﺎ ﻛﻨﻴﻢ ﻛﻪ از‬
‫روحاﻟﻘﺪس ﺗﻌﻠﻴﻢ ﻳﺎﺑﻴﻢ‪ ،‬ﺗﺎ او ﻣﺎ را ﻫﺪاﻳﺖ ﻧﻤﺎﻳﺪ و ﻗﺪرت او در ﺗﻤﺎم ﺧﺪﻣﺎﺗﻤﺎن ﺑﻪ ﻣﺴﻴﺢ ﻣﺎ را ﭘﺮ ﺳﺎزد‪.‬‬
‫ﻛﺎﻣﻼً ﻣﺴﻠﻢ اﺳﺖ ﻛﻪ ﻫﻨﮕﺎﻣﻲ ﻛﻪ ﻋﻴﺴﻲ ﺑﻪ ﺷﺎﮔﺮدان ﺗﻌﻠﻴﻢ داد ﻛﻪ روحاﻟﻘﺪس را ﺑﻄﻠﺒﻨﺪ‪ ،‬در واﻗﻊ او ﺑﻪ ﻗﺪرت‬

‫روحاﻟﻘﺪس اﺷﺎره ﻣﻲﻛﺮد ﻛﻪ آﻧﻬﺎ را ﻗﺪر ﻣﻲﺳﺎﺧﺖ ﺗﺎ ﻣﻄﺎﺑﻖ ﺑﺎ اﻟﮕﻮي دﻳﮕﺮي از ﺷﺎﮔﺮدي زﻧﺪﮔﻲ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ‪ ،‬ﻫﻤﺎن‬
‫اﻟﮕﻮﺋﻲ ﻛﻪ در ﺑﺎﺑﻬﺎي ﭘﻴﺸﻴﻦ ﺗﻌﻠﻴﻢ داده ﺑﻮد‪ .‬ﺗﺎ ﺑﺪﻳﻦ ﻟﺤﻈﻪ ﺷﺎﮔﺮدان ﭼﻨﻴﻦ ﻣﻲﭘﻨﺪاﺷﺘﻨﺪ ﻛﻪ ﻋﺒﻮر از آزﻣﺎﻳﺸﻬﺎ و‬
‫ﺗﺠﺮﺑﻴﺎت ﺷﺎﮔﺮدي ﺑﺎ ﻗﻮت ﺧﻮدﺷﺎن ﭼﻘﺪر ﺳﺨﺖ و ﺣﺘﻲ ﻏﻴﺮ ﻣﻤﻜﻦ ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﻲرﺳﺪ‪ .‬اﻟﺒﺘﻪ اﻳﻦ ﻓﻜﺮ ﺻﺤﻴﺢ‬
‫اﺳﺖ‪ .‬روحاﻟﻘﺪس ﻫﻤﺎن ﻗﺪرﺗﻲ اﺳﺖ ﻛﻪ ﺷﺨﺺ را ﻗﺎدر ﻣﻲﺳﺎزد ﺑﻪ زﻧﺪﮔﻲ ﻣﺴﻴﺤﻲ ﺧﻮد اداﻣﻪ دﻫﺪ‪ .‬ﭘﺲ ﻋﻴﺴﻲ‬
‫ﺧﺪاﻳﻲ را ﺑﻪ ﺗﺼﻮﻳﺮ ﻣﻲﻛﺸﺪ ﻛﻪ ﻣﺸﺘﺎق اﺳﺖ اﻳﻦ ﻗﺪرت را ﺑﻪ ﻃﺎﻟﺒﺎن آن ﻋﻄﺎ ﻛﻨﺪ‪.‬‬
‫در ﻣﺘﻦ اﺻﻠﻲ ﻳﻮﻧﺎﻧﻲ‪ ،‬در آﻳﻪ ‪ 13‬ﻧﻮﺷﺘﻪ ﻧﺸﺪه ﻛﻪ ﺧﺪا آن روحاﻟﻘﺪس را ﻋﻄﺎ ﺧﻮاﻫﺪ ﻛﺮد‪ ،‬ﺑﻠﻜﻪ او‬
‫”روحاﻟﻘﺪس“ )ﺑﺪون ﺣﺮف ﺗﻌﺮﻳﻒ( را ﺧﻮاﻫﺪ ﺑﺨﺸﻴﺪ‪ .‬ﭘﺮوﻓﺴﻮر اچ‪ .‬ﺑﻲ‪ .‬ﺳﻮﻳﺖ )‪ (H. B. Swete‬ﺧﺎﻃﺮ ﻧﺸﺎن‬
‫ﺳﺎﺧﺘﻪ اﺳﺖ ﻫﻨﮕﺎﻣﻲ ﻛﻪ ﺣﺮف ﺗﻌﺮﻳﻒ وﺟﻮد دارد‪ ،‬در واﻗﻊ ﺑﻪ ﺷﺨﺺ ﺧﻮد او اﺷﺎره دارد‪ ،‬اﻣﺎ ﻫﻨﮕﺎﻣﻲ ﻛﻪ ﺣﺮف‬
‫ﺗﻌﺮﻳﻔﻲ وﺟﻮد ﻧﺪارد‪ ،‬روحاﻟﻘﺪس ﺑﻪ ﻋﻄﺎﻳﺎي او ﻳﺎ ﻋﻤﻠﻜﺮد او ﺑﺮاي ﻣﺎ اﺷﺎره ﻣﻲﻛﻨﺪ‪ .‬از اﻳﻦ رو در اﻳﻦ ﻋﺒﺎرت‪،‬‬
‫ﻣﻘﺼﻮد دﻋﺎ ﺑﺮاي ﺷﺨﺺ روحاﻟﻘﺪس ﻧﻴﺴﺖ‪ ،‬ﺑﻠﻜﻪ ﺑﺮاي ﺧﺪﻣﺎت او در زﻧﺪﮔﻲ ﻣﺎ‪ .‬اﻳﻦ ﻣﻮﺿﻮع ﭼﻘﺪر ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺎ‬
‫ﻋﺒﺎرت ﻣﺸﺎﺑﻪ آن در ﻣﺘﻲ ‪ 11:7‬ﺑﺮ ﻣﺎ اﺛﺒﺎت ﻣﻲﺷﻮد‪...” :‬ﭼﻘﺪر زﻳﺎده ﭘﺪر ﺷﻤﺎ ﻛﻪ در آﺳﻤﺎن اﺳﺖ ﭼﻴﺰﻫﺎي ﻧﻴﻜﻮ را‬
‫ﺑﻪ آﻧﺎﻧﻲ ﻛﻪ از او ﺳﺌﻮال ﻣﻲﻛﻨﻨﺪ ﺧﻮاﻫﺪ ﺑﺨﺸﻴﺪ!“‬
‫خ( ﻋﻴﺴﻲ ﺑﻪ ﻣﻨﺘﻘﺪان ﺧﻮد ﭘﺎﺳﺦ ﻣﻲدﻫﺪ )‪(26-14 :11‬‬
‫‪ 16-14:11‬ﻋﻴﺴﻲ ﺑﺎ ﺑﻴﺮون ﻛﺮدن دﻳﻮي ﻛﻪ ﻗﺮﺑﺎﻧﻲ ﺧﻮد را ﮔﻨﮓ ﻛﺮده ﺑﻮد‪ ،‬ﺟﻨﺐ و ﺟﻮﺷﻲ در ﻣﻴﺎن ﻣﺮدم‬
‫ﭘﺪﻳﺪ آورد‪ .‬در ﺣﺎﻟﻲ ﻛﻪ ﻣﺮدم ﺗﻌﺠﺐ ﻧﻤﻮدﻧﺪ‪ ،‬دﻳﮕﺮان آﺷﻜﺎرا ﺑﻪ ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ ﺑﺎ ﺧﺪاوﻧﺪ ﭘﺮداﺧﺘﻨﺪ‪ .‬اﻳﻦ ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ ﺑﻪ دو‬
‫ﺷﻜﻞ ﻋﻤﺪه ﺑﻮد‪ .‬ﺑﻌﻀﻲ او را ﻣﺘﻬﻢ ﻧﻤﻮدﻧﺪ ﺑﻪ اﻳﻨﻜﻪ دﻳﻮﻫﺎ را ﺑﺎ ﻗﺪرت ﺑﻌﻠﺰﺑﻮل‪ ،‬رﺋﻴﺲ دﻳﻮﻫﺎ ﺑﻴﺮون ﻣﻲﻛﻨﺪ‪.‬‬
‫دﻳﮕﺮان ﺧﻮاﺳﺘﻨﺪ ﻛﻪ او آﻳﺘﻲ آﺳﻤﺎﻧﻲ آﻧﺠﺎم دﻫﺪ‪ ،‬ﺷﺎﻳﺪ ﭼﻨﻴﻦ ﻣﻲﭘﻨﺪاﺷﺘﻨﺪ ﻛﻪ اﻳﻦ ﻋﻤﻞ او ﺑﺘﻮاﻧﺪ آن اﺗﻬﺎم را ﺑﺎﻃﻞ‬
‫ﻧﻤﺎﻳﺪ‪.‬‬
‫‪ 18-17:11‬ﭘﺎﺳﺦ اﻳﻦ اﺗﻬﺎم ﻛﻪ او دﻳﻮﻫﺎ را ﺑﻴﺮون ﻣﻲﻛﻨﺪ ﭼﻮن ﺑﻌﺰﺑﻮل در او ﺳﺎﻛﻦ اﺳﺖ در آﻳﺎت ‪26-17‬‬
‫ﻳﺎﻓﺖ ﻣﻲﺷﻮد‪ .‬در آﻳﻪ ‪ 29‬درﺧﻮاﺳﺖ آن اﺷﺨﺎص ﺑﺮاي آﻳﺘﻲ آﺳﻤﺎﻧﻲ ﭘﺎﺳﺦ ﮔﻔﺘﻪ ﺷﺪه اﺳﺖ‪ .‬ﭘﻴﺶ از ﻫﺮ ﭼﻴﺰ‪،‬‬
‫ﺧﺪاوﻧﺪ ﻋﻴﺴﻲ ﺑﻪ آﻧﻬﺎ ﻳﺎد آوري ﻧﻤﻮد‪ .‬ﻫﺮ ﻣﻤﻠﻜﺘﻲ ﻛﻪ ﺑﺮ ﺧﻼف ﺧﻮد ﻣﻨﻘﺴﻢ ﺷﻮد ﺗﺒﺎه ﮔﺮدد و ﺧﺎﻧﻪاي ﻛﻪ ﺑﺮ‬
‫ﺧﺎﻧﻪ ﻣﻨﻘﺴﻢ ﺷﻮد ﻣﻨﻬﺪم ﮔﺮدد‪ .‬اﮔﺮ او در ﺑﻴﺮون ﻛﺮدن دﻳﻮﻫﺎ اﺑﺰاري در دﺳﺖ ﺷﻴﻄﺎن ﺑﻮد‪ ،‬ﭘﺲ ﺷﻴﻄﺎن داﺷﺖ ﺑﺎ‬
‫زﻳﺮدﺳﺘﺎن ﺧﻮد ﻣﻲﺟﻨﮕﻴﺪ‪ .‬ﺣﺘﻲ ﺗﺼﻮر اﻳﻨﻜﻪ ﺷﺮﻳﺮ ﺑﺮ ﺿﺪ ﺧﻮد ﺑﺎﺷﺪ و ﻣﺎﻧﻊ اﻫﺪاف ﺧﻮد ﺷﻮد ﺑﺴﻴﺎر ﻣﻀﺤﻚ ﺑﻪ‬
‫ﻧﻈﺮ ﻣﻲرﺳﺪ‪.‬‬
‫‪ 19:11‬ﺳﭙﺲ ﺧﺪاوﻧﺪ ﺑﻪ ﻣﺨﺎﻟﻔﺎن ﺧﻮد ﻳﺎدآوري ﻣﻲﻛﻨﺪ ﻛﻪ ﻫﻢ وﻃﻨﺎن آﻧﻬﺎ ﻧﻴﺰ ارواح ﺧﺒﻴﺚ را ﺑﻴﺮون ﻣﻲﻛﻨﻨﺪ‪.‬‬
‫اﮔﺮ ﻋﻴﺴﻲ ﺑﺎ ﻗﺪرت ﺷﻴﻄﺎن اﻳﻦ ﻛﺎر را ﻣﻲﻛﺮد‪ ،‬ﭘﺲ اﻳﻦ اﻣﺮ ﻟﺰوﻣﺎً ﺑﺪﻳﻦ ﻣﻌﻨﺎ اﺳﺖ ﻛﻪ آﻧﻬﺎ ﻧﻴﺰ ﺑﺎ ﻫﻤﺎن ﻗﺪرت‬
‫ﻋﻤﻞ ﻣﻲﻛﺮدﻧﺪ‪ .‬ﻣﺴﻠﻢ اﺳﺖ ﻛﻪ ﻳﻬﻮدﻳﺎن ﻧﻤﻲﺧﻮاﺳﺘﻨﺪ ﻛﻪ اﻳﻦ ﻣﻮﺿﻮع را ﺗﺼﺪﻳﻖ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ‪ .‬و از ﺳﻮﻳﻲ ﭼﮕﻮﻧﻪ‬
‫ﻣﻲﺗﻮاﻧﺴﺘﻨﺪ اﻳﻦ اﺳﺘﺪﻻل ﻗﻮي را رد ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ؟ ﻗﺪرت ﺑﻴﺮون ﻛﺮدن دﻳﻮﻫﺎ ﻫﻢ از ﺧﺪاﺳﺖ و ﻫﻢ از ﺷﻴﻄﺎن‪ .‬ﭘﺲ اﻳﻦ‬

‫ﻗﺪرت از ﺳﻮي ﻳﻜﻲ از آﻧﻬﺎ ﺑﻮد‪ ،‬ﻣﺤﺎل ﺑﻮد ﻛﻪ ﻫﻢ از ﺧﺪا ﺑﺎﺷﺪ و ﻫﻢ از ﺷﻴﻄﺎن‪ .‬اﮔﺮ ﻋﻴﺴﻲ ﺑﺎ ﻗﺪرت ﺷﻴﻄﺎن‬
‫ﻋﻤﻞ ﻧﻤﻮده ﺑﻮد‪ ،‬ﭘﺲ ﺟﻦ ﮔﻴﺮﻫﺎي ﻳﻬﻮدي ﻧﻴﺰ ﺑﺮ ﻫﻤﺎن ﻗﺪرت ﻣﺘﻜﻲ ﺑﻮدﻧﺪ‪ .‬ﭘﺲ ﻣﺤﻜﻮم ﻛﺮدن ﻋﻴﺴﻲ ﺑﻪ ﻣﺜﺎﺑﻪ‬
‫ﻣﺤﻜﻮم ﻛﺮدن آﻧﻬﺎ ﺑﻮد‪.‬‬
‫‪ 20:11‬ﺗﻮﺟﻴﻪ درﺳﺖ اﻳﻦ اﺳﺖ ﻛﻪ ﻋﻴﺴﻲ ﺑﻪ اﻧﮕﺸﺖ ﺧﺪا دﻳﻮﻫﺎ را ﺑﻴﺮون ﻣﻲ ﻛﺮد‪ .‬ﻣﻨﻈﻮر ﻋﻴﺴﻲ از اﻧﮕﺸﺖ‬
‫ﺧﺪا ﭼﻪ ﺑﻮد؟ در واﻗﻌﻪ اﻧﺠﻴﻞ ﻣﺘﻲ )‪ ،(28:12‬ﭼﻨﻴﻦ ﻣﻲﺧﻮاﻧﻴﻢ ”ﻟﻴﻜﻦ ﻫﺮﮔﺎه ﻣﻦ ﺑﻪ روح ﺧﺪا دﻳﻮﻫﺎ را اﺧﺮاج‬
‫ﻣﻲﻛﻨﻢ‪ .‬ﻫﺮ آﻳﻨﻪ ﻣﻠﻜﻮت ﺧﺪا ﺑﺮ ﺷﻤﺎ رﺳﻴﺪه اﺳﺖ‪ “.‬ﭘﺲ ﻣﻲﺗﻮاﻧﻴﻢ ﭼﻨﻴﻦ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﮔﻴﺮي ﻧﻤﺎﻳﻴﻢ ﻛﻪ اﻧﮕﺸﺖ ﺧﺪا‬
‫ﻫﻤﺎن روح ﺧﺪا اﺳﺖ‪ .‬اﻳﻦ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻛﻪ ﻋﻴﺴﻲ دﻳﻮﻫﺎ را ﺑﺎ ﻗﺪرت ﺧﺪا ﺑﻴﺮون ﻣﻲﻛﺮد ﮔﻮاﻫﻲ ﺑﻮد ﺑﺮ اﻳﻨﻜﻪ ﻣﻠﻜﻮت‬
‫ﺧﺪا ﺑﺮ آن ﻧﺴﻞ آﻣﺪه ﺑﻮد‪ .‬ﻣﻠﻜﻮت در ﺷﺨﺺ ﭘﺎدﺷﺎه آﻣﺪه ﺑﻮد‪ .‬و اﻳﻦ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻛﻪ ﺧﺪاوﻧﺪ ﻋﻴﺴﻲ آﻧﺠﺎ ﺣﺎﺿﺮ ﺑﻮد‪،‬‬
‫و ﭼﻨﻴﻦ ﻣﻌﺠﺰاﺗﻲ را ﺑﻪ ﻇﻬﻮر ﻣﻲرﺳﺎﻧﻴﺪ‪ ،‬دﻟﻴﻞ ﻣﺒﺮﻫﻨﻲ ﺑﻮد ﺑﺮ اﻳﻦ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻛﻪ ﺣﺎﻛﻢ ﻣﺴﺢ ﺷﺪه ﺧﺪا ﺑﺮ ﺻﺤﻨﻪ‬
‫ﺗﺎرﻳﺦ ﻇﺎﻫﺮ ﺷﺪه اﺳﺖ‪.‬‬
‫‪ 22-21:11‬ﺗﺎ ﺑﺪﻳﻦ ﻟﺤﻈﻪ‪ ،‬ﺷﻴﻄﺎن ﻣﺮد زورآور ﺳﻼح ﭘﻮﺷﻴﺪهاي ﺑﻮد ﻛﻪ ﺳﻠﻄﻪاي ﺑﻼﻣﻨﺎزع ﺑﺮ ﺳﺮزﻣﻴﻦ ﺧﻮد‬
‫ﮔﺴﺘﺮاﻧﻴﺪه ﺑﻮد‪ .‬دﻳﻮزدﮔﺎن در ﭼﻨﮕﺎل او ﺑﻮدﻧﺪ‪ ،‬و ﻛﺴﻲ ﻧﺒﻮد ﻛﻪ ﺑﺎ او ﻣﺒﺎرزه ﻛﻨﺪ‪ .‬اﻣﻮال او ﻣﺤﻔﻮظ اﺳﺖ‪ ،‬ﺑﻪ‬
‫ﻋﺒﺎرﺗﻲ دﻳﮕﺮ ﻫﻴﭻ ﻛﺲ اﻳﻦ ﻗﺪرت را ﻧﺪاﺷﺖ ﻛﻪ ﺑﺎ ﺣﻜﻮﻣﺖ او ﺑﻪ ﻣﻘﺎﺑﻠﻪ ﺑﭙﺮدازد‪ .‬ﺧﺪاوﻧﺪ ﻋﻴﺴﻲ ﻛﻪ از ﺷﻴﻄﺎن‬
‫زورآورﺗﺮ ﺑﻮد‪ ،‬آﻣﺪه و ﺑﺮ او ﻏﻠﺒﻪ ﻛﺮده‪ ،‬اﺳﻠﺤﻪ او را از وي ﮔﺮﻓﺖ و اﻣﻮال او را ﺗﻘﺴﻴﻢ ﻛﺮد‪.‬‬
‫ﻣﺨﺎﻟﻔﺎن ﻋﻴﺴﻲ دﻳﮕﺮ ﻧﺘﻮاﻧﺴﺘﻨﺪ اﻧﻜﺎر ﻛﻨﻨﺪ ﻛﻪ ﻋﻴﺴﻲ ارواح ﺧﺒﻴﺚ را ﺑﻴﺮون ﻛﺮده اﺳﺖ‪ .‬اﻳﻦ ﻣﻮﺿﻮع ﺑﺪﻳﻦ‬
‫ﻣﻌﻨﺎ اﺳﺖ ﻛﻪ ﺷﻴﻄﺎن ﻣﻐﻠﻮب ﺷﺪه و ﻗﺮﺑﺎﻧﻲﻫﺎﻳﺶ ﻫﻤﻪ رﻫﺎﻳﻲ ﻳﺎﻓﺘﻨﺪ و اﻳﻦ ﻣﻮﺿﻮع اﺻﻠﻲ اﻳﻦ آﻳﺎت اﺳﺖ‪.‬‬
‫‪ 23:11‬ﺳﭙﺲ ﻋﻴﺴﻲ اﻓﺰود ﻛﺴﻲ ﻛﻪ ﺑﺎ او ﻧﻴﺴﺖ‪ ،‬ﺑﺮﺧﻼف او اﺳﺖ‪ ،‬و آن ﻛﺴﻲ ﻛﻪ ﺑﺎ او ﺟﻤﻊ ﻧﻤﻲﻛﻨﺪ‪،‬‬
‫ﭘﺮاﻛﻨﺪه ﻣﻲﺳﺎزد‪ .‬ﻫﻤﺎن ﮔﻮﻧﻪ ﻛﻪ ﺷﺨﺼﻲ در اﻳﻦ ﻣﻮرد ﭼﻨﻴﻦ ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ‪”،‬ﻳﺎ اﻧﺴﺎن ﻫﻤﺮاه اﺳﺖ ﻳﺎ ﺑﺮ ﺳﺮ راه اﺳﺖ‪“.‬‬
‫در ﻣﻮرد ﺗﻀﺎد ﺑﻴﻦ اﻳﻦ آﻳﻪ و آﻳﻪ ‪ 50:9‬ﻛﻤﻲ ﭘﻴﺸﺘﺮ ﺳﺨﻦ ﮔﻔﺘﻴﻢ‪ .‬اﮔﺮ ﻣﻮﺿﻮع ﺑﺮ ﺳﺮ ﺷﺨﺺ و ﻛﺎر ﻣﺴﻴﺢ ﺑﺎﺷﺪ‪،‬‬
‫ﭘﺲ ﻣﻴﺎﻧﻪ ﺑﻲﻃﺮﻓﻲ وﺟﻮد ﻧﺪارد‪ .‬ﺷﺨﺼﻲ ﻛﻪ ﺑﺎ ﻣﺴﻴﺢ ﻧﻴﺴﺖ ﻣﺨﺎﻟﻒ او اﺳﺖ‪ .‬اﻣﺎ ﻫﻨﮕﺎﻣﻲ ﻛﻪ ﻣﻮﺿﻮع ﺑﺮ ﺳﺮ‬
‫ﺧﺪﻣﺖ ﻣﺴﻴﺢ اﺳﺖ‪ ،‬ﻛﺴﺎﻧﻲ ﻛﻪ ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺧﺎدﻣﻴﻦ ﻣﺴﻴﺢ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ ﭘﺲ ﻣﻮاﻓﻖ آﻧﻬﺎ ﺧﻮاﻫﻨﺪ ﺑﻮد‪ .‬در آﻳﻪ اول ﻣﻮﺿﻮع‬
‫ﺑﺮ ﺳﺮ ﻧﺠﺎت اﺳﺖ‪ ،‬و در آﻳﻪ دوم ﺑﺮ ﺳﺮ ﺧﺪﻣﺖ‪.‬‬
‫‪ 26-24:11‬ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﻲرﺳﺪ ﻛﻪ ﺧﺪاوﻧﺪ ﺗﻤﺎم اﺳﺘﺪﻻﻻت ﻣﺨﺎﻟﻔﺎن ﺧﻮد را در ﻫﻢ ﻣﻲﻛﻮﺑﺪ‪ .‬آﻧﻬﺎ ﻋﻴﺴﻲ را ﻣﺘﻬﻢ‬
‫ﻧﻤﻮدﻧﺪ ﻛﻪ دﻳﻮ زده اﺳﺖ‪ .‬ﺣﺎل ﻋﻴﺴﻲ ﻣﻠﺖ آﻧﻬﺎ را ﺑﻪ ﺷﺨﺼﻲ ﺗﺸﺒﻴﻪ ﻣﻲﻛﻨﺪ ﻛﻪ ﺑﻪ ﺗﺎزﮔﻲ از دﻳﻮزدﮔﻲ رﻫﺎﻳﻲ‬
‫ﻳﺎﻓﺘﻪ اﺳﺖ‪ .‬اﻳﻦ ﻣﻮﺿﻮع در ﺗﺎرﻳﺦ آﻧﻬﺎ روي داده اﺳﺖ‪ .‬ﭘﻴﺶ از دوران اﺳﺎرت‪ ،‬ﻣﻠﺖ اﺳﺮاﺋﻴﻞ در ﺗﺴﺨ ﻴﺮ روح ﺑﺖ‬
‫ﭘﺮﺳﺘﻲ ﺑﻮدﻧﺪ اﻣﺎ اﺳﺎرت آﻧﻬﺎ را از روح ﺷﺮﻳﺮ ﺧﻼﺻﻲ داد‪ ،‬و از آن زﻣﺎن دﻳﮕﺮ ﻳﻬﻮدﻳﺎن ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺑﺖ ﭘﺮﺳﺘﻲ‬
‫ﻧﺸﺪﻧﺪ‪ .‬ﺧﺎﻧﻪ آﻧﻬﺎ ﺟﺎروب ﻛﺮده و آراﺳﺘﻪ ﺑﻮد‪ ،‬اﻣﺎ ﻧﭙﺬﻳﺮﻓﺘﻨﻨﺪ ﻛﻪ ﺧﺪاوﻧﺪ ﻋﻴﺴﻲ ﻋﻨﺎن آﻧﻬﺎ را ﺑﻪ دﺳﺖ ﮔ ﻴﺮد‪ .‬از اﻳﻦ‬
‫رو ﻋﻴﺴﻲ ﭘﻴﺸﮕﻮﻳﻲ ﻧﻤﻮد ﻛﻪ در روزﻫﺎي آﻳﻨﺪه‪ ،‬روح ﭘﻠﻴﺪ ﻫﻔﺖ روح دﻳﮕﺮ‪ ،‬ﺷﺮﻳﺮﺗﺮ از ﺧﻮد را ﺑﺮداﺷﺘﻪ ﺑﻪ ﺧﺎﻧﻪ‬
‫داﺧﻞ ﺷﺪه و در آﻧﺠﺎ ﺳﺎﻛﻦ ﻣﻲﮔﺮدد‪ .‬اﻳﻦ ﻣﻮﺿﻮع اﺷﺎرهاي اﺳﺖ ﺑﻪ ﺷﻜﻞ ﻣﺨﻮف ﺑﺖﭘﺮﺳﺘﻲاي ﻛﻪ ﻳﻬﻮدﻳﺎن در‬

‫دوران ﺟﻔﺎي ﻋﻈﻴﻢ ﻣﻲﭘﺬﻳﺮﻧﺪ‪ ،‬آﻧﻬﺎ اﻋﺘﺮاف ﺧﻮاﻫﻨﺪ ﻛﺮد ﻛﻪ ﺿﺪ ﻣﺴﻴﺢ ﻫﻤﺎن ﺧﺪا اﺳﺖ )ﻳﻮﺣﻨﺎ ‪ (43:5‬و ﻣﺠﺎزات‬
‫اﻳﻦ ﮔﻨﺎه آن ﻗﺪر ﻋﻈﻴﻢ اﺳﺖ ﻛﻪ ﻣﻠﺖ ﻳﻬﻮد ﺗﺎﻛﻨﻮن آن را ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻧﻜﺮدهاﻧﺪ‪.‬‬
‫در ﺣﺎﻟﻲ ﻛﻪ از ﻳﻚ ﺳﻮ اﻳﻦ ﻣﺜﻞ اﺷﺎرهاي اﺳﺖ ﺑﻪ ﺗﺎرﻳﺦ ﻣﻠﻲ اﺳﺮاﺋﻴﻞ‪ ،‬از ﺳﻮﻳﻲ دﻳﮕﺮ از ﻋﺪم ﻛﻔﺎﻳﺖ ﺗﻮﺑﻪ و‬
‫ﻳﺎ ﺗﺤﻮل و دﮔﺮﮔﻮﻧﻲ در زﻧﺪﮔﻲ ﺷﺨﺼﻲ ﺳﺨﻦ ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ‪ .‬ﺗﻨﻬﺎ دﮔﺮﮔﻮﻧﻲ ﻛﺎﻓﻲ ﻧﻴﺴﺖ‪ ،‬ﺑﻠﻜﻪ ﺧﺪاوﻧﺪ ﻋﻴﺴﻲ ﻣﺴﻴﺢ‬
‫ﺑﺎﻳﺪ در زﻧﺪﮔﻲ و ﻗﻠﺐ ﺷﺨﺺ ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻪ ﺷﻮد‪ .‬در ﻏﻴﺮ اﻳﻦ ﺻﻮرت زﻧﺪﮔﻲ ﺷﺨﺺ ﺑﻪ ﺳﻮي ﮔﻨﺎﻫﺎن ﺷﺮم آورﺗﺮي‬
‫ﻛﻪ ﺣﺘﻲ در ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻧﻴﺰ ﻣﺮﺗﻜﺐ ﻧﺸﺪه اﺳﺖ‪ ،‬ﮔﺸﻮده ﺧﻮاﻫﺪ ﺷﺪ‪.‬‬
‫د( ﺧﻮﺷﺒﺨﺖﺗﺮ از ﻣﺮﻳﻢ )‪(28 ،27:11‬‬
‫زﻧﻲ از ﻣﻴﺎن ﺟﻤﻌﻴﺖ ﻧﺰد ﻋﻴﺴﻲ آﻣﺪ و ﮔﻔﺖ‪” :‬ﺧﻮﺷﺎ ﺑﻪ ﺣﺎل آن رﺣﻤﻲ ﻛﻪ ﺗﻮ را ﺣﻤﻞ ﻛﺮد و ﭘﺴﺘﺎنﻫﺎﺋﻲ ﻛﻪ‬
‫ﻣﻜﻴﺪي!“ ﭘﺎﺳﺦ ﺧﺪاوﻧﺪ ﻣﺎ ﺑﺴﻴﺎر ﺣﺎﺋﺰ اﻫﻤﻴﺖ اﺳﺖ‪ .‬او اﻧﻜﺎر ﻧﻨﻤﻮد ﻛﻪ ﻣﺮﻳﻢ‪ ،‬ﻣﺎدرش ﻣﺒﺎرك اﺳﺖ‪ ،‬ﺑﻠﻜﻪ از آن‬
‫ﻫﻢ ﻓﺮاﺗﺮ رﻓﺘﻪ ﮔﻔﺖ ﻛﻪ ﻣﻬﻢﺗﺮ از آن ﺷﻨﻴﺪن ﻛﻼم ﺧﺪا و ﻋﻤﻞ ﺑﻪ آن اﺳﺖ‪ .‬ﺑﻪ ﻋﺒﺎرﺗﻲ دﻳﮕﺮ‪ ،‬ﺣﺘﻲ ﻣﺮﻳﻢ ﺑﺎﻛﺮه ﻧﻴﺰ‬
‫ﺑﺎ اﻳﻤﺎن ﺑﻪ ﻣﺴﻴﺢ و ﭘﻴﺮوي از او ﺑﺮﻛﺖ ﺑﻴﺸﺘﺮي ﻣﻲﻳﺎﻓﺖ ﺗﺎ اﻳﻨﻜﻪ ﻣﺎدر او ﺑﺎﺷﺪ‪ .‬ارزش رواﺑﻂ روﺣﺎﻧﻲ ﺑﻴﺸﺘﺮ از‬
‫رواﺑﻂ ﻃﺒﻴﻌﻲ اﺳﺖ‪ .‬ﻫﻤﻴﻦ ﻣﻮﺿﻮع ﺑﺮاي ﺧﺎﻣﻮش ﻛﺮدن ﻛﺴﺎﻧﻲ ﻛﻪ ﻣﺮﻳﻢ را ﻣﻲﭘﺮﺳﺘﻨﺪ ﻛﺎﻓﻲ اﺳﺖ‪.‬‬
‫ذ( آﻳﺖ ﻳﻮﻧﺲ ﻧﺒﻲ )‪(32-29:11‬‬
‫‪ 29:11‬در آﻳﻪ ‪ ،16‬ﺑﺮﺧﻲ ﺧﺪاوﻧﺪ ﻋﻴﺴﻲ را وﺳﻮﺳﻪ ﻛﺮدﻧﺪ و از او آﻳﺘﻲ آﺳﻤﺎﻧﻲ ﻃﻠﺐ ﻧﻤﻮدﻧﺪ‪ .‬اﻛﻨﻮن او ﺑﺎ‬
‫ﻧﺴﺒﺖ دادن اﻳﻦ اﺷﺨﺎص ﺑﻪ ﻓﺮﻗﻪاي ﺷﺮﻳﺮ ﺑﺪاﻧﻬﺎ ﭘﺎﺳﺦ ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ‪ .‬او ﭘﻴﺶ از ﻫﺮ ﭼﻴﺰ در ﻣﻮرد ﻧﺴﻞ ﻳﻬﻮد زﻣﺎن‬
‫ﺧﻮد ﺳﺨﻦ ﻣﻲﮔﻔﺖ‪ .‬ﺣﻀﻮر ﭘﺴﺮ ﺧﺪا در ﻣﻴﺎن آﻧﻬﺎ اﻣﺘﻴﺎز ﺑﺴﻴﺎر ﺑﺰرﮔﻲ ﺑﺮاﻳﺸﺎن ﺑﻮد‪ .‬آﻧﻬﺎ ﺳﺨﻨﺎن ﻋﻴﺴﻲ را ﺷﻨﻴﺪه‬
‫و ﻣﻌﺠﺰات او را ﺑﻪ ﭼﺸﻢ ﺧﻮد دﻳﺪه ﺑﻮدﻧﺪ‪ .‬اﻣﺎ ﻫﻨﻮز ﻫﻢ راﺿﻲ ﻧﻤﻲﺷﺪﻧﺪ‪ .‬اﻛﻨﻮن واﻧﻤﻮد ﻣﻲ ﻛﺮدﻧﺪ ﻛﻪ اﮔﺮ ﺣﺘﻲ‬
‫ﻳﻚ ﻛﺎر ﺧﺎرق اﻟﻌﺎده و ﻓﻮق ﻃﺒﻴﻌﻲ در آﺳﻤﺎن ﺑﺒﻴﻨﻨﺪ‪ ،‬ﺑﺪو اﻳﻤﺎن ﺧﻮاﻫﻨﺪ آورد‪ .‬ﭘﺎﺳﺦ ﺧﺪاوﻧﺪ اﻳﻦ ﺑﻮد ﻛﻪ دﻳﮕﺮ‬
‫آﻳﺘﻲ ﺑﻪ آﻧﻬﺎ ﻋﻄﺎ ﻧﺨﻮاﻫﺪ ﺷﺪ ﺟﺰ آﻳﺖ ﻳﻮﻧﺲ ﻧﺒﻲ‪.‬‬
‫‪ 30:11‬او ﺑﻪ ﻗﻴﺎم ﺧﻮد از ﻣﺮدﮔﺎن اﺷﺎره ﻣﻲﻛﺮد‪ .‬ﻫﻤﺎن ﮔﻮﻧﻪ ﻛﻪ ﻳﻮﻧﺲ ﭘﺲ از ﺳﻪ ﺷﺒﺎﻧﻪ روز ﻣﺎﻧﺪن در ﺷﻜﻢ‬
‫ﻧﻬﻨﮓ از درﻳﺎ رﻫﺎﻳﻲ ﻳﺎﻓﺖ‪ ،‬ﺧﺪاوﻧﺪ ﻋﻴﺴﻲ ﻧﻴﺰ ﭘﺲ از ﺳﻪ ﺷﺒﺎﻧﻪ روز ﻣﺎﻧﺪن در ﻗﺒﺮ از ﻣﺮدﮔﺎن ﻗﻴﺎم ﻧﻤﻮد‪ .‬ﺑﻪ‬
‫ﻋﺒﺎرﺗﻲ دﻳﮕﺮ‪ ،‬آﺧﺮﻳﻦ و ﻗﺎﻃﻊﺗﺮﻳﻦ ﻣﻌﺠﺰه در ﺧﺪﻣﺖ او ﺑﺮ روي زﻣﻴﻦ ﻗﻴﺎم او ﺧﻮاﻫﺪ ﺑﻮد‪ .‬ﻳﻮﻧﺲ ﺑﺮاي اﻫﻞ ﻧﻴﻨﻮا‬
‫آﻳﺖ ﺷﺪ‪ .‬ﻫﻨﮕﺎﻣﻲ ﻛﻪ ﻳﻮﻧﺲ ﺑﺮاي ﻣﻮﻋﻈﻪ ﺑﻪ اﻳﻦ ﺷﻬﺮ ﻏﻴﺮﻳﻬﻮدي ﺑﺰرگ ﭘﺎ ﻧﻬﺎد‪ ،‬او ﻫﻤﭽﻮن ﺷﺨﺼﻲ ﻛﻪ ﺣﺪاﻗﻞ ﺑﻪ‬
‫ﺷﻜﻞ ﻧﻤﺎدﻳﻦ از ﻣﺮدﮔﺎن ﻗﻴﺎم ﻛﺮده اﺳﺖ وارد آﻧﺠﺎ ﺷﺪ‪.‬‬
‫‪ 32-31:11‬ﻣﻠﻜﻪ ﺟﻨﻮب‪ ،‬ﻣﻠﻜﻪ ﺻﺒﺎ ﻛﻪ ﻏﻴﺮ ﻳﻬﻮدي ﺑﻮد‪ ،‬ﻣﺴﺎﻓﺖ ﻃﻮﻻﻧﻲاي را ﺳﻔﺮ ﻛﺮد ﺗﺎ ﺣﻜﻤﺖ ﺳﻠﻴﻤﺎن را‬
‫ﺑﺸﻨﻮد‪ .‬او ﺣﺘﻲ ﻳﻚ ﻣﻌﺠﺰه ﻫﻢ ﻧﺪﻳﺪ‪ .‬اﮔﺮ اﻳﻦ اﻓﺘﺨﺎر ﻧﺼﻴﺐ او ﻣﻲﺷﺪ ﻛﻪ در زﻣﺎن ﺧﺪاوﻧﺪ زﻧﺪﮔﻲ ﻣﻲﻛﺮد‪ ،‬ﭼﻘﺪر‬
‫ﻣﺸﺘﺎﻗﺎﻧﻪ او را ﻣﻲﭘﺬﻳﺮﻓﺖ! از اﻳﻦ رو او در روز داوري ﺑﺮ ﻋﻠﻴﻪ ﻣﺮدم ﺷﺮﻳﺮي ﻛﻪ اﻓﺘﺨﺎر دﻳﺪن اﻋﻤﺎل ﻋﻈﻴﻢ‬

‫ﺧﺪاوﻧﺪ ﻋﻴﺴﻲ ﻧﺼﻴﺒﺸﺎن ﮔﺮدﻳﺪ اﻣﺎ او را ﻧﭙﺬﻳﺮﻓﺘﻨﺪ‪ ،‬ﺧﻮاﻫﺪ اﻳﺴﺘﺎد‪ .‬ﻛﺴﻲ ﺑﺰرﮔﺘﺮ از ﻳﻮﻧﺲ‪ ،‬و ﺑﺰرﮔﺘﺮ از ﺳﻠﻴﻤﺎن ﺑﺮ‬
‫ﺻﺤﻨﻪ ﺗﺎرﻳﺦ ﺑﺸﺮ اﻳﺴﺘﺎده ﺑﻮد‪ .‬در ﺣﺎﻟﻲ ﻛﻪ ﻣﺮدم ﻧﻴﻨﻮا ﺑﻪ ﻣﻮﻋﻈﻪ ﻳﻮﻧﺲ ﺗﻮﺑﻪ ﻛﺮدﻧﺪ‪ ،‬اﻣﺎ ﻣﺮدم اﺳﺮاﺋﻴﻞ در ﺑﺮاﺑﺮ‬
‫ﻣﻮﻋﻈﻪ ﺑﺰرﮔﺘﺮ از ﻳﻮﻧﺲ ﺗﻮﺑﻪ ﻧﻨﻤﻮدﻧﺪ‪.‬‬
‫ﺑﻲ اﻳﻤﺎﻧﻲ اﻣﺮوز داﺳﺘﺎن ﻳﻮﻧﺲ را ﺑﻪ ﺑﺎد ﺗﻤﺴﺨﺮ ﮔﺮﻓﺘﻪ و آن را ﺑﻪ اﻓﺴﺎﻧﻪﻫﺎي ﻋﺒﺮي ﻧﺴﺒﺖ ﻣﻲدﻫﺪ‪ .‬اﻣﺎ ﻋﻴﺴﻲ‬
‫ﻳﻮﻧﺲ را ﻳﻚ ﺷﺨﺼﻴﺖ ﺣﻘﻴﻘﻲ و ﺗﺎرﻳﺨﻲ داﻧﺴﺖ‪ ،‬ﻫﻤﺎن ﮔﻮﻧﻪ ﻛﻪ از ﺳﻠﻴﻤﺎن ﺳﺨﻦ ﮔﻔﺖ‪ .‬ﻛﺴﺎﻧﻲ ﻛﻪ ﻣﻲﮔﻮﻳﻨﺪ‬
‫اﮔﺮ ﻣﻌﺠﺰهاي ﺑﺒﻴﻨﻨﺪ اﻳﻤﺎن ﺧﻮاﻫﻨﺪ آورد ﺳﺨﺖ در اﺷﺘﺒﺎﻫﻨﺪ‪ .‬اﻳﻤﺎن ﺑﺮ ﺷﻮاﻫﺪي ﻛﻪ ﺑﺘﻮان ﺣﺲ ﻧﻤﻮد اﺳﺘﻮار‬
‫ﻧﻴﺴﺖ‪ ،‬ﺑﻠﻜﻪ ﺑﺮ ﻛﻼم زﻧﺪه ﺧﺪا‪ .‬اﮔﺮ اﻧﺴﺎﻧﻲ ﺑﻪ ﻛﻼم ﺧﺪا اﻳﻤﺎن ﻧﻴﺎورد‪ ،‬ﺣﺘﻲ اﮔﺮ ﻛﺴﻲ ﻫﻢ از ﻣﺮدﮔﺎن ﻗﻴﺎم ﻛﻨﺪ‪،‬‬
‫اﻳﻤﺎن ﻧﺨﻮاﻫﺪ آورد‪ .‬اﻳﻦ دﻳﺪﮔﺎه ﻳﻌﻨﻲ ﻃﻠﺒﻴﺪن آﻳﺖ ﺑﺮاي ﺧﺪا ﺧﻮﺷﺎﻳﻨﺪ ﻧﻴﺴﺖ‪ .‬اﻳﻦ اﻳﻤﺎن ﻧﻴﺴﺖ ﺑﻠﻜﻪ دﻳﺪن‬
‫اﺳﺖ‪ ،‬ﺑﻲاﻳﻤﺎن ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ ”ﺑﮕﺬار ﺑﺒﻴﻨﻢ ﭘﺲ اﻳﻤﺎن ﺧﻮاﻫﻢ آورد‪ “.‬اﻣﺎ ﺧﺪا ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ ”اﻳﻤﺎن آور و ﺳﭙﺲ ﺧﻮاﻫﻲ‬
‫دﻳﺪ‪“.‬‬
‫ر( ﻣﺜﻞ ﭼﺮاغ ﻓﺮوزان )‪(36-33 :11‬‬
‫‪ 33:11‬در ﻧﮕﺎه اول ﻣﻤﻜﻦ اﺳﺖ ﭼﻨﻴﻦ ﺑﭙﻨﺪارﻳﻢ ﻛﻪ ﻣﻴﺎن اﻳﻦ آﻳﺎت و آﻳﺎت ﻗﺒﻠﻲ راﺑﻄﻪاي وﺟﻮد ﻧﺪارد‪ .‬اﻣﺎ‬
‫ﻫﻨﮕﺎﻣﻲ ﻛﻪ دﻗﻴﻖﺗﺮ ﺑﺮرﺳﻲ ﻣﻲﻛﻨﻴﻢ‪ ،‬ﻳﻚ ﭘﻴﻮﻧﺪ اﺳﺎﺳﻲ ﻣﻴﺎن آﻧﻬﺎ ﻣﻲﻳﺎﺑﻴﻢ‪ .‬ﻋﻴﺴﻲ ﺷﻨﻮﻧﺪﮔﺎن ﺧﻮد را ﺧﺎﻃﺮ ﻧﺸﺎن‬
‫ﺳﺎﺧﺖ ﻛﻪ ﻫﻴﭻ ﻛﺲ ﭼﺮاغ روﺷﻨﻲ را در زﻳﺮزﻣﻴﻦ و ﻳﺎ زﻳﺮ ﭘﻴﻤﺎﻧﻪاي ﻧﻤﻲﮔﺬارد‪ .‬او آن را ﺑﺮ روي ﭼﺮاﻏﺪان‬
‫ﻣﻲﮔﺬارد‪ ،‬ﺗﺎ دﻳﺪه ﺷﻮد و ﻧﻮر ﻛﺎﻓﻲ ﺑﺮاي ﻛﺴﺎﻧﻲ ﻛﻪ ﻣﻲﺧﻮاﻫﻨﺪ داﺧﻞ ﺷﻮﻧﺪ ﻓﺮاﻫﻢ ﻧﻤﺎﻳﺪ‪.‬‬
‫ﻛﺎرﺑﺮد اﻳﻦ آﻳﺎت ﭼﻨﻴﻦ اﺳﺖ‪ :‬ﺧﺪا ﻛﺴﻲ اﺳﺖ ﻛﻪ ﭼﺮاغ را اﻓﺮوﺧﺘﻪ اﺳﺖ‪ .‬او در ﺷﺨﺼﻴﺖ و ﻛﺎر ﺧﺪاوﻧﺪ‬
‫ﻋﻴﺴﻲ‪ ،‬ﻧﻮر درﺧﺸﺎﻧﻲ را ﺑﺮاي دﻧﻴﺎ ﻓﺮاﻫﻢ آورده اﺳﺖ‪ .‬اﮔﺮ ﻛﺴﻲ ﻧﻮر را ﻧﻤﻲﺑﻴﻨﺪ‪ ،‬دﻳﮕﺮ ﻣﺸﻜﻞ از ﺳﻮي ﺧﺪا‬
‫ﻧﻴﺴﺖ‪ .‬ﻋﻴﺴﻲ در ﺑﺎب ‪ 8‬از ﻣﺴﺌﻮﻟﻴﺖ آﻧﺎﻧﻲ ﺳﺨﻦ ﻣﻲﮔﻔﺖ ﻛﻪ ﺷﺎﮔﺮدان او ﺑﻮدﻧﺪ و ﺑﺎﻳﺪ اﻳﻤﺎن ﺧﻮد را اﺷﺎﻋﻪ‬
‫ﻣﻲدادﻧﺪ و ﻧﻪ اﻳﻨﻜﻪ آن را زﻳﺮ ﻇﺮﻓﻲ ﭘﻨﻬﺎن ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ‪ .‬اﻳﻨﺠﺎ و در ‪ 33:11‬او ﺑﻲاﻳﻤﺎﻧﻲ ﻣﺨﺎﻟﻔﺎن ﺧﻮد را آﺷﻜﺎر‬
‫ﻣﻲﺳﺎزد‪ ،‬ﻛﺴﺎﻧﻲ ﻛﻪ از روي ﻃﻤﻊ و ﺗﺮس از ﺷﺮﻣﮕﻴﻦ ﺷﺪن در ﺣﻀﻮر دﻳﮕﺮان ﻣﻌﺠﺰهاي ﻣﻲﻃﻠﺒﻨﺪ‪.‬‬
‫‪ 34:11‬ﺑﻲاﻳﻤﺎﻧﻲ آﻧﻬﺎ رﻳﺸﻪ در اﻧﮕﻴﺰهﻫﺎي ﻧﺎﭘﺎك آﻧﻬﺎ داﺷﺖ‪ .‬در ﻗﻠﻤﺮو ﺟﺴﻢ‪ ،‬ﭼﺸﻢ ﺑﻪ ﺗﻤﺎﻣﻲ ﺟﺴﺪ ﻧﻮر‬
‫ﻣﻲﺑﺨﺸﺪ‪ .‬اﮔﺮ ﭼﺸﻢ ﺳﺎﻟﻢ ﺑﺎﺷﺪ‪ ،‬ﭘﺲ ﺷﺨﺺ ﻣﻲﺗﻮاﻧﺪ ﻧﻮر را ﺑﺒﻴﻨﺪ‪ .‬اﻣﺎ اﮔﺮ ﭼﺸﻢ ﺑﻴﻤﺎر ﺑﺎﺷﺪ ﺑﻪ ﻋﺒﺎرﺗﻲ ﻛﻮر ﺑﺎﺷﺪ‬
‫ﭘﺲ ﻧﻮر ﻧﻤﻲﺗﻮاﻧﺪ داﺧﻞ ﺷﻮد‪.‬‬
‫در ﻗﻠﻤﺮو روﺣﺎﻧﻲ ﻧﻴﺰ وﺿﻌﻴﺖ ﭼﻨﻴﻦ اﺳﺖ‪ .‬اﮔﺮ ﺷﺨﺺ از روي ﺻﺪاﻗﺖ ﺑﺨﻮاﻫﺪ ﺑﺪاﻧﺪ ﻛﻪ آﻳﺎ ﻋﻴﺴﻲ ﻫﻤﺎن‬
‫ﻣﺴﻴﺢ ﺧﺪا اﺳﺖ‪ ،‬ﭘﺲ ﺧﺪا آن را ﺑﺮ وي روﺷﻦ ﺧﻮاﻫﺪ ﺳﺎﺧﺖ‪ .‬اﻣﺎ اﮔﺮ اﻧﮕﻴﺰهﻫﺎي او ﻧﺎﭘﺎك ﺑﺎﺷﺪ‪ ،‬اﮔﺮ او ﻧﺨﻮاﻫﺪ‬
‫دﺳﺖ از ﻃﻤﻊ ﺑﺮدارد‪ ،‬اﮔﺮ او ﻫﻤﭽﻨﺎن از ﺳﺨﻨﺎن دﻳﮕﺮان ﻫﺮاﺳﺎن ﺑﺎﺷﺪ‪ ،‬ﭘﺲ ﭼﺸﻤﺎن او ﺑﺮ ارزش ﺣﻘﻴﻘﻲ‬
‫ﻧﺠﺎتدﻫﻨﺪه ﺑﺴﺘﻪ ﺷﺪه اﺳﺖ‪.‬‬
‫‪ 35:11‬ﻣﺨﺎﻃﺒﺎن ﻋﻴﺴﻲ ﺧﻮد را ﺑﺴﻴﺎر ﺣﻜﻴﻢ ﻣﻲﭘﻨﺪاﺷﺘﻨﺪ‪ .‬آﻧﻬﺎ ﮔﻤﺎن ﻣﻲ ﻛﺮدﻧﺪ در ﺧﻮد ﻧﻮر ﺑﺴﻴﺎري دارﻧﺪ‪ .‬اﻣﺎ‬

‫ﺧﺪاوﻧﺪ ﻋﻴﺴﻲ آﻧﻬﺎ را از اﻳﻦ ﺣﻘﻴﻘﺖ آﮔﺎه ﺳﺎﺧﺖ ﻛﻪ ﻧﻮري ﻛﻪ در آﻧﻬﺎ ﺑﻮد در واﻗﻊ ﻧﻮر ﻧﺒﻮد ﺑﻠﻜﻪ ﻇﻠﻤﺖ ﺑﻮد‪.‬‬
‫ﺣﻜﻤﺖ ﻛﺎذب و ﺑﺮﺗﺮي ﻣﺎﻧﻊ رﺳﻴﺪن آﻧﻬﺎ ﺑﻪ ﻋﻴﺴﻲ ﺷﺪ‪.‬‬
‫‪ 36:11‬ﺷﺨﺼﻲ ﻛﻪ اﻧﮕﻴﺰهﻫﺎي ﭘﺎﻛﻲ داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ‪ ،‬وﺟﻮد ﺧﻮد را ﻛﺎﻣﻼً در ﺑﺮاﺑﺮ ﻋﻴﺴﻲ‪ ،‬ﻧﻮر ﺟﻬﺎن ﺑﺎز ﻣﻲﮔﺬارد‬
‫و ﻧﻮر روﺣﺎﻧﻲ در او ﺟﺎري ﻣﻲﺷﻮد‪ .‬زﻧﺪﮔﻲ روﺣﺎﻧﻲ او ﺗﻮﺳﻂ ﻣﺴﻴﺢ ﻧﻮراﻧﻲ ﺧﻮاﻫﺪ ﺷﺪ‪ ،‬ﮔﻮﺋﻲ ﻛﻪ ﺟﺴﻢ او در‬
‫ﻣﻌﺮض ﻧﻮر ﭼﺮاﻏﻲ ﻗﺮار ﮔﺮﻓﺘﻪ و ﻣﻲدرﺧﺸﺪ‪.‬‬
‫ز( ﭘﺎﻛﻲ دروﻧﻲ و ﺑﻴﺮوﻧﻲ )‪(41-37:11‬‬
‫‪ 40-37:11‬ﻫﻨﮕﺎﻣﻲ ﻛﻪ ﻋﻴﺴﻲ دﻋﻮت ﻳﻜﻲ از ﻓﺮﻳﺴﻴﺎن ﺑﺮاي ﺷﺎم را ﭘﺬﻳﺮﻓﺖ‪ ،‬ﻣﻴﺰﺑﺎﻧﺶ از اﻳﻨﻜﻪ او ﭘﻴﺶ از‬
‫ﭼﺎﺷﺖ دﺳﺖ ﻧﺸﺴﺖ ﺗﻌﺠﺐ ﻧﻤﻮد‪ .‬ﻋﻴﺴﻲ اﻓﻜﺎر او را ﺧﻮاﻧﺪ و او را ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ رﻳﺎﻛﺎري و ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ ﻇﺎﻫﺮ ﻧﻜﻮﻫﺶ‬
‫ﻧﻤﻮد‪ .‬ﻋﻴﺴﻲ ﺑﻪ آﻧﻬﺎ ﮔﻔﺖ ﭘﺎﻛﻲ ﺑﻴﺮون ﭘﻴﺎﻟﻪ ﭼﻨﺪان ﻣﻬﻢ ﻧﻴﺴﺖ ﺑﻠﻜﻪ درون آن‪ .‬ﻓﺮﻳﺴﻴﺎن در ﻇﺎﻫﺮ ﺑﺴﻴﺎر ﭘﺮﻫﻴﺰﻛﺎر‬
‫ﺑﻮدﻧﺪ‪ ،‬اﻣﺎ دروﻧﺸﺎن از ﺣﺮص و ﺧﺒﺎﺛﺖ ﭘﺮ ﺑﻮد‪ .‬ﻫﻤﺎن ﺧﺪاﺋﻲ ﻛﻪ ﺑﻴﺮون اﻧﺴﺎن را ﺳﺎﺧﺘﻪ ﺑﺎﻃﻦ او را ﻧﻴﺰ ﺳﺎﺧﺘﻪ‬
‫اﺳﺖ‪ ،‬و او ﻣﻲﺧﻮاﻫﺪ ﻛﻪ ﺑﺎﻃﻦ ﻣﺎ ﭘﺎك ﺑﺎﺷﺪ‪” ،‬زﻳﺮا ﻛﻪ اﻧﺴﺎن ﺑﻪ ﻇﺎﻫﺮ ﻣﻲﻧﮕﺮد و ﺧﺪاوﻧﺪ ﺑﻪ دل ﻣﻲﻧﮕﺮد“ )‪-1‬‬
‫ﺳﻤﻮﺋﻴﻞ ‪.(7:16‬‬
‫‪ 41:11‬ﺧﺪاوﻧﺪ درﻳﺎﻓﺖ اﻳﻦ ﻓﺮﻳﺴﻴﺎن ﭼﻘﺪر ﻃﻤﻊ ﻛﺎرﻧﺪ‪ ،‬از اﻳﻦ رو او ﺑﻪ ﻣﻴﺰﺑﺎن ﺧﻮد ﮔﻔﺖ اﺑﺘﺪا از آﻧﭽﻪ‬
‫داﺷﺖ ﺻﺪﻗﻪ دﻫﺪ‪ .‬اﮔﺮ او از اﻳﻦ اﻣﺘﺤﺎن اﺻﻠﻲ ﻣﺤﺒﺖ ﺑﻪ دﻳﮕﺮان ﺳﺮﻓﺮاز ﺑﻴﺮون آﻳﺪ‪ ،‬ﭘﺲ ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ ﺑﺮاي او ﻃﺎﻫﺮ‬
‫ﺧﻮاﻫﺪ ﮔﺸﺖ‪ .‬اچ‪ .‬اي آﻳﺮوﻧﺴﺎﻳﺪ )‪ (H. A. Ironside‬ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ‪:‬‬
‫آﻧﮕﺎه ﻛﻪ ﻣﺤﺒﺖ ﺧﺪا ﻗﻠﺐ اﻧﺴﺎن را ﭘﺮ ﻣﻲﺳﺎزد ﺗﺎ ﺑﻪ ﻧﻴﺎز دﻳﮕﺮان ﺑﻴﺎﻧﺪﻳﺸﺪ‪ ،‬رﻋﺎﻳﺖ رﺳﻮم ﻇﺎﻫﺮي ﺧﻮد ﺑﻪ‬
‫ﺧﻮد ارزش ﻣﻲﮔﻴﺮد‪ .‬آﻧﻜﻪ داﺋﻤﺎً ﺑﺮاي ﺧﻮد ﻣﻲاﻧﺪوزد و ﻓﻘﻴﺮان و ﻧﻴﺎزﻣﻨﺪان را ﻧﺎدﻳﺪه ﻣﻲاﻧﮕﺎرد‪ ،‬ﻧﺸﺎن ﻣﻲدﻫﺪ ﻛﻪ‬
‫ﻣﺤﺒﺖ ﺧﺪا در وي ﺳﺎﻛﻦ ﻧﻴﺴﺖ‪.‬‬
‫ﻧﻮﻳﺴﻨﺪهاي ﻧﺎﺷﻨﺎس ﭼﻨﻴﻦ ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ‪:‬‬
‫ﺳﺨﻨﺎن ﺷﺪﻳﺪاﻟﻠﺤﻦ در آﻳﺎت ‪ 52-39‬ﺑﺮ ﺳﺮ ﻣﻴﺰ آن ﻓﺮﻳﺴﻲ ﺑﺮ ﻋﻠﻴﻪ ﻓﺮﻳﺴﻴﺎن و ﻓﻘﻬﺎ ﺑﻴﺎن ﺷﺪ )آﻳﻪ ‪ .(37‬آﻧﭽﻪ‬
‫ﻣﺎ آن را ”اﺧﻼق ﺧﻮش“ ﻣﻲﻧﺎﻣﻴﻢ‪ ،‬اﻏﻠﺐ ﺑﻪ ﺟﺎي وﻓﺎداري ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻣﻲﻧﺸﻴﻨﺪ‪ ،‬ﻫﻨﮕﺎﻣﻲ ﻛﻪ ﺑﺎﻳﺪ اﺑﺮاز‬
‫ﻧﺎرﺿﺎﻳﺘﻲ ﻛﻨﻴﻢ ﻟﺒﺨﻨﺪ ﻣﻲزﻧﻴﻢ‪ ،‬ﻫﻨﮕﺎﻣﻲ ﻛﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺳﺨﻦ ﮔﻮﻳﻴﻢ‪ ،‬ﺧﺎﻣﻮش ﻫﺴﺘﻴﻢ‪ .‬ﺑﻬﺘﺮ آن اﺳﺖ ﻛﻪ ﻣﻴﻬﻤﺎﻧﻲ را ﺑﺮ ﻫﻢ‬
‫زﻧﻴﻢ ﺗﺎ اﻳﻨﻜﻪ اﻳﻤﺎﻧﻤﺎن ﺑﻪ ﺧﺪا از دﺳﺖ ﺑﺮود‪.‬‬
‫س( ﻓﺮﻳﺴﻴﺎن ﺗﻮﺑﻴﺦ ﻣﻲﺷﻮﻧﺪ )‪(42-42 :11‬‬
‫‪ 42:11‬ﻓﺮﻳﺴﻴﺎن رﻳﺎﻛﺎر ﺑﻮدﻧﺪ‪ .‬آﻧﻬﺎ در ﻣﻮرد ﻛﻮﭼﻜﺘﺮﻳﻦ ﺟﺰﺋﻴﺎت ﺷﺮﻳﻌﺖ ﺑﺴﻴﺎر دﻗﻴﻖ ﻋﻤﻞ ﻣﻲﻛﺮدﻧﺪ‪ ،‬ﻫﻤﭽﻮن‬
‫دادن ده ﻳﻚ از ﺳﺒﺰي اﻣﺎ ﺑﻪ رواﺑﻂ ﺧﻮد ﺑﺎ ﺧﺪا و اﻧﺴﺎن ﺗﻮﺟﻬﻲ ﻧﺪاﺷﺘﻨﺪ‪ .‬آﻧﻬﺎ ﻓﻘﻴﺮان را از ﺧﻮد ﻣﻲراﻧﺪﻧﺪ و در‬
‫ﻣﺤﺒﺖ ﺑﻪ ﺧﺪا ﻗﺼﻮر ورزﻳﺪه ﺑﻮدﻧﺪ‪ .‬ﺧﺪاوﻧﺪ آﻧﻬﺎ را ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ داده ده ﻳﻚ از ﻧﻌﻨﺎع و ﺳﺮاب و ﻫﺮ ﻗﺴﻢ ﺳﺒﺰي‬

‫ﻧﻜﻮﻫﺶ ﻧﻨﻤﻮد‪ ،‬ﺑﻠﻜﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺪاﻧﻬﺎ ﮔﻔﺖ ﻧﺒﺎﻳﺪ در ﻣﻮرد اﻳﻦ ﭼﻴﺰﻫﺎي ﻛﻮﭼﻚ ﻏ ﻴﺮت داﺷﺘﻪ و وﻇﺎﻳﻒ ﻣﻬﻢ زﻧﺪﮔﻲ‬
‫ﻫﻤﭽﻮن دادرﺳﻲ‪ ،‬ﻣﺤﺒﺖ ﺧﺪا را ﻧﺎدﻳﺪه اﻧﮕﺎرﻧﺪ‪ .‬آﻧﻬﺎ ﺑﻪ ﺷﺎﺧﻪﻫﺎ ﺗﻮﺟﻪ ﻣﻲﻛﺮدﻧﺪ اﻣﺎ از ﺗﻨﻪ اﺻﻠﻲ ﻏﻔﻠﺖ‬
‫ﻣﻲورزﻳﺪﻧﺪ‪ .‬آﻧﻬﺎ در آﻧﭽﻪ دﻳﮕﺮان ﻣﻲدﻳﺪﻧﺪ ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﺑﻮدﻧﺪ‪ ،‬اﻣﺎ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ آﻧﭽﻪ ﺧﺪا ﻣﻲدﻳﺪ ﺑﻲﺗﻮﺟﻪ ﺑﻮدﻧﺪ‪.‬‬
‫‪ 43:11‬آﻧﻬﺎ دوﺳﺖ داﺷﺘﻨﺪ ﺧﻮد را ﻣﻄﺮح ﻧﻤﺎﻳﻨﺪو در ﻛﻨﺎﻳﺲ ﻣﻘﺎم ﺷﺎﺧﺼﻲ داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ‪ ،‬و در ﺑﺎزارﻫﺎ ﺗﻮﺟﻪ‬
‫ﻫﻤﻪ را ﺑﻪ ﺧﻮد ﺟﻠﺐ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ‪ .‬ﺑﻨﺎﺑﺮاﻳﻦ ﮔﻨﺎه آﻧﻬﺎ ﻧﻪ ﺗﻨﻬﺎ رﻳﺎﻛﺎري ﺑﻠﻜﻪ ﻏﺮور ﻧﻴﺰ ﺑﻮد‪.‬‬
‫‪ 44:11‬ﺳﺮاﻧﺠﺎم ﺧﺪاوﻧﺪ آﻧﻬﺎ را ﺑﺎ ﻗﺒﺮﻫﺎي ﺑﻲﻧﺸﺎن ﻣﻘﺎﻳﺴﻪ ﻣﻲﻛﻨﺪ‪ .‬ﺑﺮﻃﺒﻖ ﺗﻮرات ﻣﻮﺳﻲ ﻫﺮ ﻛﺲ ﻛﻪ ﻗﺒﺮي را‬
‫ﻟﻤﺲ ﻣﻲﻧﻤﻮد ﺑﻪ ﻣﺪت ﻫﻔﺖ روز ﻧﺠﺲ ﺑﻮد )اﻋﺪ ‪ ،(16:19‬ﺣﺘﻲ اﮔﺮ او در آن ﻟﺤﻈﻪ ﻧﻤﻲداﻧﺴﺖ ﻛﻪ ﻗﺒﺮي را‬
‫ﻟﻤﺲ ﻛﺮده اﺳﺖ‪ .‬ﻓﺮﻳﺴﻴﺎن ﺑﻪ ﮔﻮﻧﻪاي رﻓﺘﺎر ﻣﻲﻛﺮدﻧﺪ ﻛﻪ ﮔﻮﻳﻲ رﻫﺒﺮان ﻣﺬﻫﺒﻲ ﺑﺎ اﻳﻤﺎﻧﻲ ﻫﺴﺘﻨﺪ‪ .‬اﻣﺎ ﺑﺎﻳﺪ ﻧﺸﺎﻧﻲ ﺑﺮ‬
‫ﺧﻮد ﺣﻤﻞ ﻣﻲﻛﺮدﻧﺪ ﺗﺎ ﺑﻪ ﻣﺮدم ﻫﺸﺪار دﻫﺪ ﻛﻪ ﺗﻤﺎس ﺑﺎ ﻓﺮﻳﺴﻴﺎن‪ ،‬آﻧﻬﺎ را ﻧﺠﺲ ﻣﻲﺳﺎزد‪ .‬آﻧﻬﺎ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻗﺒﺮﻫﺎي‬
‫ﭘﻨﻬﺎن‪ ،‬ﭘﺮ از ﻧﺎﭘﺎﻛﻲ و ﻓﺴﺎد ﻫﺴﺘﻨﺪ و دﻳﮕﺮان را ﺑﻪ رﻳﺎﻛﺎري و ﻏﺮور آﻟﻮده ﻣﻲﺳﺎزﻧﺪ‪.‬‬
‫ش( اﻧﺘﻘﺎد از ﻓﻘﻬﺎ )‪(52-45:11‬‬
‫‪ 45:11‬ﻓﻘﻬﺎ ﻫﻤﺎن ﻛﺎﺗﺒﺎﻧﻲ ﺑﻮدﻧﺪ ﻛﻪ در ﺗﺸﺮﻳﺢ و ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺷﺮﻳﻌﺖ ﻣﻮﺳﻲ دﺳﺖ ﺗﻮاﻧﺎﻳﻲ داﺷﺘﻨﺪ‪ .‬ﺑﺎ اﻳﻦ ﺣﺎل‬
‫ﻣﻬﺎرت آﻧﻬﺎ ﻓﻘﻂ اﻳﻦ ﺑﻮد ﻛﻪ دﻳﮕﺮان را راﻫﻨﻤﺎﻳﻲ ﻛﻨﻨﺪ‪ .‬آﻧﻬﺎ ﺧﻮدﺷﺎن ﺑﻪ آﻧﭽﻪ ﻣﻲﮔﻔﺘﻨﺪ ﻋﻤﻞ ﻧﻤﻲ ﻛﺮدﻧﺪ‪ .‬ﻳﻜﻲ از‬
‫ﻓﻘﻬﺎ ﺗﻴﻎ ﺑﺮﻧﺪه ﺳﺨﻨﺎن ﻋﻴﺴﻲ را ﺣﺲ ﻛﺮد و ﺑﻪ او ﮔﻔﺖ ﻛﻪ او ﺑﺎ اﻧﺘﻘﺎد از ﻓﺮﻳﺴﻴﺎن‪ ،‬ﻣﻌﻠﻤﺎن ﺷﺮﻳﻌﺖ را ﻧﻴﺰ‬
‫ﺳﺮزﻧﺶ ﻣﻲﻛﻨﺪ‪.‬‬
‫‪ 46:11‬ﺧﺪاوﻧﺪ اﻳﻦ ﻓﺮﺻﺖ را ﻏﻨﻴﻤﺖ ﺷﻤﺮده و ﮔﻨﺎﻫﺎن ﻓﻘﻬﺎ را ﺑﻪ ﺑﺎد اﻧﺘﻘﺎد ﮔﺮﻓﺖ‪ .‬ﭘﻴﺶ از ﻫﺮ ﭼﻴﺰ آﻧﻬﺎ‬
‫ﺑﺎرﻫﺎي ﮔﺮان ﺑﺮ ﻣﺮدم ﻣﻲﮔﺬاﺷﺘﻨﺪ‪ ،‬اﻣﺎ ﺣﺘﻲ از ﻛﻮﭼﻜﺘﺮﻳﻦ ﻛﻤﻚ ﺑﺮاي ﺣﻤﻞ اﻳﻦ ﺑﺎرﻫﺎ درﻳﻎ ﻣﻲﻛﺮدﻧﺪ‪ .‬ﻫﻤﺎن‬
‫ﮔﻮﻧﻪ ﻛﻪ ﻛﻠﻲ در اﻳﻦ ﻣﻮرد ﮔﻔﺘﻪ اﺳﺖ‪” ،‬آﻧﻬﺎ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﻧﻜﻮﻫﺶ ﻣﺮدم ﺑﺪﻧﺎم ﺑﻮدﻧﺪ‪ ،‬ﻫﻤﺎن ﻣﺮدﻣﻲ ﻛﻪ ﺑﺮاي آﻧﻬﺎ‬
‫ﻣﻨﺰﻟﺘﻲ ﻗﺎﻳﻞ ﻣﻲﺷﺪﻧﺪ‪ ،‬ﻛﻪ ﻏﺎﻟﺐ رﺳﻮم و ﻗﻮاﻧﻴﻦ آﻧﻬﺎ ﺳﺎﺧﺘﻪ ﺷﺪه ﺑﻪ دﺳﺖ اﻧﺴﺎن ﺑﻮد‪ ،‬و در واﻗﻌﻴﺖ اﻫﻤﻴﺖ‬
‫ﭼﻨﺪاﻧﻲ ﻧﺪاﺷﺘﻨﺪ‪“.‬‬
‫‪ 48-47:11‬ﻓﻘﻬﺎ و ﻗﺎﺗﻠﻴﻦ رﻳﺎﻛﺎر ﺑﻮدﻧﺪ‪ .‬آﻧﻬﺎ ﺗﻈﺎﻫﺮ ﻣﻲ ﻛﺮدﻧﺪ ﻛﻪ اﻧﺒﻴﺎ را ﺗﻤﺠﻴﺪ ﻣﻲ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ‪ .‬اﻟﺒﺘﻪ‪ ،‬ﻗﺪر ﻣﺴﻠﻢ اﻳﻦ‬
‫ﻋﻤﻞ آﻧﻬﺎ ﮔﻮاﻫﻲ ﺑﺮ اﺣﺘﺮام ﻋﻤﻴﻖ آﻧﻬﺎ اﺳﺖ‪ .‬اﻣﺎ ﺧﺪاوﻧﺪ ﻋﻴﺴﻲ ﭼﻴﺰ دﻳﮕﺮي را درﻳﺎﻓﺘﻪ ﺑﻮد‪ .‬در ﺣﺎﻟﻲ ﻛﻪ ﻇﺎﻫﺮاً‬
‫ﺧﻮد را از اﺟﺪاد ﻳﻬﻮدي ﺧﻮد ﻛﻪ اﻧﺒﻴﺎ را ﻛﺸﺘﻨﺪ ﺟﺪا ﻣﻲﻛﺮدﻧﺪ‪ ،‬اﻣﺎ در ﺣﻘﻴﻘﺖ ردﭘﺎي آﻧﻬﺎ را دﻧﺒﺎل ﻣﻲﻛﺮدﻧﺪ‪ .‬در‬
‫ﻫﻤﺎن ﻟﺤﻈﻪاي ﻛﻪ ﺑﺮاي اﻧﺒﻴﺎ ﻣﻘﺎﺑﺮ ﻣﻲﺳﺎﺧﺘﻨﺪ‪ ،‬از ﺳﻮﻳﻲ دﻳﮕﺮ درﺻﺪد ﺗﻮﻃﺌﻪ ﺑﺮاي ﻣﺮگ ﺑﺰرﮔﺘﺮﻳﻦ ﻧﺒﻲ ﺧﺪا‪ ،‬ﻳﻌﻨﻲ‬
‫ﺧﻮد ﺧﺪاوﻧﺪ )ﻋﻴﺴﻲ( ﺑﻮدﻧﺪ‪ .‬و ﺑﻪ ﻛﺸﺘﻦ اﻧﺒﻴﺎ و رﺳﻮﻻن ﺑﺎ اﻳﻤﺎن ﺧﺪا اداﻣﻪ ﺧﻮاﻫﻨﺪ داد‪.‬‬
‫‪ 49:11‬ﺑﺎ ﻣﻘﺎﻳﺴﻪ آﻳﻪ ‪ 49‬ﺑﺎ ﻣﺘﻲ ‪ ،34:23‬ﺧﻮاﻫﻴﻢ دﻳﺪ ﻛﻪ ﻋﻴﺴﻲ‪ ،‬ﺧﻮد ﺣﻜﻤﺖ ﺧﺪا اﺳﺖ‪ .‬او در اﻳﻨﺠﺎ از‬
‫ﺣﻜﻤﺖ ﺧﺪا ﭼﻨﻴﻦ ﻧﻘﻞ ﻣﻲﻛﻨﺪ ﻛﻪ ”ﺑﻪ ﺳﻮي اﻳﺸﺎن اﻧﺒﻴﺎ و رﺳﻮﻻن ﻣﻲﻓﺮﺳﺘﻢ‪ “.‬او در ﻣﺘﻲ اﻳﻦ ﻋﺒﺎرت را از‬
‫ﻋﻬﺪﻋﺘﻴﻖ و ﻳﺎ از ﻫﺮ ﻣﻨﺒﻊ دﻳﮕﺮي ﻧﻘﻞ ﻧﻤﻲﻛﻨﺪ‪ ،‬ﺑﻠﻜﻪ آن را ﻫﻤﭽﻮن ﺳﺨﻦ ﺧﻮد ﺑﻴﺎن ﻣﻲﻛﻨﺪ‪) .‬ﻧﻴﺰ ر‪.‬ك ‪ 1‬ﻗﺮن‬

‫‪ 30:1‬ﺟﺎﺋﻲ ﻛﻪ از ﻋﻴﺴﻲ ﺑﻪ ﻋﻨﻮان ﺣﻜﻤﺖ ﻳﺎد ﻣﻲﺷﻮد‪ (.‬ﻋﻴﺴﻲ ﺧﺪاوﻧﺪ وﻋﺪه داد ﻛﻪ اﻧﺒﻴﺎ و رﺳﻮﻻن ﺑﺮاي ﻣﺮدم‬
‫ﻃﺒﻘﻪ ﺧﻮد ﺧﻮاﻫﺪ ﻓﺮﺳﺘﺎد‪ ،‬و ﻫﻤﺎﻧﻬﺎ اﻧﺒﻴﺎ و رﺳﻮﻻن را ﺧﻮاﻫﻨﺪ ﻛﺸﺖ و ﺑﺮ آﻧﻬﺎ ﺟﻔﺎ ﺧﻮاﻫﻨﺪ ﻛﺮد‪.‬‬
‫‪ 51-50:11‬او ﺧﻮن اﻧﺒﻴﺎ ﺧﺪا را از آن ﻃﺒﻘﻪ ﺧﻮاﻫﺪ ﮔﺮﻓﺖ‪ ،‬از اوﻟﻴﻦ ﺛﺒﺖ آن در ﻋﻬﺪﻋﺘﻴﻖ‪ ،‬ﻳﻌﻨﻲ ﺧﻮن ﻫﺎﺑﻴﻞ‬
‫ﺗﺎ آﺧﺮﻳﻦ روﻳﺪاد ﻳﻌﻨﻲ ﺧﻮن زﻛﺮﻳﺎ ﻛﻪ در ﻣﻴﺎن ﻣﺬﺑﺢ و ﻫﻴﻜﻞ ﻛﺸﺘﻪ ﺷﺪ )‪ 2‬ﻗﺮن ‪ .(21:24‬ﻛﺘﺎب دوم ﺗﻮارﻳﺦ‬
‫آﺧﺮﻳﻦ ﻛﺘﺎب از ﻛﺘﺎﺑﻬﺎي ﻋﻬﺪﻋﺘﻴﻖ ﻳﻬﻮدي ﺑﻮد‪ .‬از اﻳﻦ رو ﺧﺪاوﻧﺪ ﻋﻴﺴﻲ ﺑﺎ ذﻛﺮ ﻫﺎﺑﻴﻞ و زﻛﺮﻳﺎ ﺗﻤﺎﻣﻲ ﺷﻬﻴﺪان‬
‫ﻋﻬﺪﻋﺘﻴﻖ را در اﻳﻦ ﻃﻴﻒ ﺟﺎي ﻣﻲدﻫﺪ‪ .‬ﻫﻨﮕﺎﻣﻲ ﻛﻪ او اﻳﻦ ﺳﺨﻨﺎن را ﻣﻲﮔﻔﺖ ﺑﻪ ﺧﻮﺑﻲ ﻣﻲداﻧﺴﺖ ﻛﻪ ﻫﻤﺎن ﻧﺴﻞ‬
‫)ﻃﺒﻘﻪ( او را ﺑﺮ روي ﺻﻠﻴﺐ ﺧﻮاﻫﻨﺪ ﻛﺸﺖ‪ ،‬و ﺑﺪﻳﻨﺴﺎن ﺗﻤﺎم ﺟﻔﺎﻫﺎي ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻗﻮم ﺑﺮ ﻣﺮدان ﺧﺪا را ﺑﻪ اوج‬
‫ﺧﻮاﻫﻨﺪ رﺳﺎﻧﺪ‪ .‬ﺑﻠﻪ‪ ،‬ﭼﻨﻴﻦ ﺑﻮد زﻳﺮا او را ﻛﺸﺘﻨﺪ ﺗﺎ ﺧﻮن ﺗﻤﺎﻣﻲ دوراﻧﻬﺎي ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺑﺮ آﻧﻬﺎ ﺑﺎﺷﺪ‪.‬‬
‫‪ 52:11‬ﺳﺮاﻧﺠﺎم ﺧﺪاوﻧﺪ ﻋﻴﺴﻲ ﻓﻘﻬﺎ را ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ اﻳﻨﻜﻪ ﻛﻠﻴﺪ ﻣﻌﺮﻓﺖ را ﺑﺮداﺷﺘﻪاﻧﺪ ﺳﺮزﻧﺶ ﻣﻲﻧﻤﺎﻳﺪ‪ ،‬ﭼﺮا ﻛﻪ‬
‫ﻣﺮدم را از ﻛﻼم ﺧﺪا دور ﻧﮕﺎه ﻣﻲدارﻧﺪ‪ .‬ﮔﺮﭼﻪ آﻧﻬﺎ در ﻇﺎﻫﺮ ﺑﻪ ﻛﻼم ﺧﺪا وﻓﺎدار ﺑﻮدﻧﺪ‪ ،‬اﻣﺎ ﺳﺮﺳﺨﺘﺎﻧﻪ از ﭘﺬﻳﺮش‬
‫ﺷﺨﺼﻲ ﻛﻪ ﻛﻼم ﺧﺪا در ﻣﻮرد او ﭘﻴﺸﮕﻮﻳﻲ ﻛﺮده ﺑﻮد اﻣﺘﻨﺎع ﻣﻲورزﻳﺪﻧﺪ‪ .‬و ﻣﺎﻧﻊ آﻣﺪن دﻳﮕﺮان ﺑﻪ ﻧﺰد ﻣﺴﻴﺢ‬
‫ﻣﻲﺷﺪﻧﺪ‪ .‬آﻧﻬﺎ ﺧﻮد‪ ،‬او را ﻧﻤﻲﺧﻮاﺳﺘﻨﺪ و از ﺳﻮﻳﻲ ﻧﻤﻲﺧﻮاﺳﺘﻨﺪ ﻛﻪ دﻳﮕﺮان او را ﺑﭙﺬﻳﺮﻧﺪ‪.‬‬
‫ص( واﻛﻨﺶ ﻛﺎﺗﺒﺎن و ﻓﺮﻳﺴﻴﺎن )‪(54-53:11‬‬
‫ﻣﺴﻠﻤﺎً ﻛﺎﺗﺒﺎن و ﻓﺮﻳﺴﻴﺎن از ﺳﺨﻨﺎن ﺻﺮﻳﺢ ﺧﺪاوﻧﺪ ﺧﺸﻤﮕﻴﻦ ﺷﺪﻧﺪ‪ .‬آﻧﻬﺎ ﺑﺎ او ﺑﻪ ﺷﺪت در آوﻳﺨﺘﻨﺪ‪ .‬و ﻣﻨﺘﻈﺮ‬
‫ﺑﻮدﻧﺪ ﺗﺎ ﺑﺎ ﺳﺨﻨﺎﻧﺶ او را در دام ﮔﺮﻓﺘﺎر ﺳﺎزﻧﺪ‪ .‬آﻧﻬﺎ ﺑﻪ ﻫﺮ ﻃﺮﻳﻘﻲ ﺳﻌﻲ ﻧﻤﻮدﻧﺪ ﺗﺎ او ﻧﻜﺘﻪاي ﺑﻪ زﺑﺎن آورد ﻛﻪ‬
‫ﺑﺘﻮاﻧﻨﺪ او را ﺑﻪ ﻣﺮگ ﻣﺤﻜﻮم ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ‪ .‬اﻳﻦ ﻋﻤﻞ آﻧﻬﺎ ﺑﻴﺎﻧﮕﺮ اﻳﻦ ﻣﻬﻢ اﺳﺖ ﻛﻪ ﭼﻘﺪر ﻋﻴﺴﻲ ﺑﺮ ﺷﺨﺼﻴﺖ آﻧﻬﺎ واﻗﻒ‬
‫ﺑﻮد‪.‬‬

‫‪-8‬ﺗﻌﻠﻴﻢ و ﺷﻔﺎ در راه اورﺷﻠﻴﻢ )ﺑﺎبﻫﺎي ‪(16-12‬‬
‫اﻟﻒ( ﻫﺸﺪار و ﺗﺸﻮﻳﻖ )‪(12-1:12‬‬
‫‪ 1:12‬در ﺣﺎﻟﻲ ﻛﻪ ﻋﻴﺴﻲ ﻓﺮﻳﺴﻴﺎن و ﻛﺎﺗﺒﺎن را ﻣﺤﻜﻮم ﻣﻲﻛﺮد ﻫﺰاران ﻧﻔﺮ از ﺧﻠﻖ ﺟﻤﻊ ﺷﺪه ﺑﻮدﻧﺪ‪ .‬ﻏﺎﻟﺒﺎً‬
‫ﻣﺸﺎﺟﺮه ﻳﺎ ﺑﺤﺜﻲ ﻛﻪ در ﻣﻲﮔﻴﺮد ﺟﻤﺎﻋﺘﻲ را ﺑﻪ ﺳﻮي ﺧﻮد ﺟﻠﺐ ﻣﻲﻛﻨﺪ‪ ،‬اﻣﺎ ﺗﺮدﻳﺪي ﻧﻴﺴﺖ ﻛﻪ ﻃﺒﻖ اﻧﺘﻘﺎدﻫﺎي‬
‫دﻟﻴﺮاﻧﻪ ﻋﻴﺴﻲ اﻳﻦ ﻣﺮدم از ﺳﻮي رﻫﺒﺮان ﻣﺬﻫﺒﻲ رﻳﺎﻛﺎر ﻃﺮد ﺷﺪه ﺑﻮدﻧﺪ‪ .‬ﮔﺮﭼﻪ ﻧﻤﻲﺗﻮان در ﻣﻮرد ﮔﻨﺎه دﻳﺪﮔﺎﻫﻲ‬
‫ﺳﺎزش ﻧﺎﭘﺬﻳﺮ اﺗﺨﺎذ ﻛﺮد‪ ،‬ﻟﻴﻜﻦ اﻳﻦ ﻣﻮﺿﻮع ﺑﻪ دل اﻧﺴﺎن اﻳﻦ ﻧﻮﻳﺪ را ﻣﻲدﻫﺪ ﻛﻪ او ﻣﻲﺗﻮاﻧﺪ ﻋﺎدل ﺑﺎﺷﺪ‪ .‬ﺣﻘﻴﻘﺖ‬
‫ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺧﻮد را ﺛﺎﺑﺖ ﻣﻲﻛﻨﺪ‪ .‬ﻋﻴﺴﻲ ﺧﻄﺎب ﺑﻪ ﺷﺎﮔﺮدان ﺧﻮد ﻫﺸﺪار داد‪” ،‬از ﺧﻤﻴﺮ ﻣﺎﻳﻪ ﻓﺮﻳﺴﻴﺎن اﺣﺘﻴﺎط ﻛﻨﻨﺪ‪“.‬‬
‫او ﺷﺮح داد ﻛﻪ ﺧﻤﻴﺮ ﻣﺎﻳﻪ ﻧﻤﺎد ﻳﺎ ﺗﺼﻮﻳﺮي از رﻳﺎﻛﺎري اﺳﺖ‪ .‬رﻳﺎﻛﺎر ﺷﺨﺼﻲ اﺳﺖ ﻛﻪ ﻧﻘﺎب ﺑﻪ ﭼﻬﺮه ﻣﻲزﻧﺪ‪ ،‬آن‬
‫ﻛﺴﻲ ﻛﻪ ﻇﺎﻫﺮش ﺑﺎ ﺑﺎﻃﻨﺶ ﺑﺴﻴﺎر ﻣﺘﻔﺎوت اﺳﺖ‪ .‬ﻓﺮﻳﺴﻴﺎن ﭼﻨﻴﻦ ﺗﻈﺎﻫﺮ ﻣﻲ ﻛﺮدﻧﺪ ﻛﻪ اﻧﺴﺎنﻫﺎي ﻛﺎﻣﻠﻲ ﻫﺴﺘﻨﺪ اﻣﺎ‬
‫در ﺣﻘﻴﻘﺖ آﻧﻬﺎ اﺳﺘﺎد رﻳﺎﻛﺎري ﺑﻮدﻧﺪ‪.‬‬

‫‪ 3-2:12‬روز اﻓﺸﺎﮔﺮي ﻓﺮاﺧﻮاﻫﺪ رﺳﻴﺪ‪ ،‬ﻫﺮﭼﻪ ﻧﻬﻔﺘﻪ ﺑﻮدﻧﺪ آﺷﻜﺎر ﺧﻮاﻫﺪ ﺷﺪ‪ ،‬و ﻫﺮ آﻧﭽﻪ در ﺗﺎرﻳﻜﻲ اﻧﺠﺎم‬
‫دادهاﻧﺪ در روﺷﻨﺎﻳﻲ دﻳﺪه ﺧﻮاﻫﺪ ﺷﺪ‪.‬‬
‫ﻫﻤﺎن ﮔﻮﻧﻪ ﻛﻪ ﺗﺰوﻳﺮ و دوروﻳﻲ ﺑﺮ ﻣﻼ ﺧﻮاﻫﺪ ﺷﺪ‪ ،‬ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻫﻢ روزي ﭘﻴﺮوز ﺧﻮاﻫﺪ ﮔﺮدﻳﺪ‪ .‬ﺗﺎﻛﻨﻮن‪ ،‬ﭘﻴﻐﺎم‬
‫ﺷﺎﮔﺮدان ﺗﺎ ﺣﺪي ﻣﺨﻔﻲ و ﺗﻨﻬﺎ ﺧﻄﺎب ﺑﻪ ﺷﻨﻮﻧﺪﮔﺎن ﻣﺤﺪودي اﻋﻼن ﻣﻲﺷﺪ‪ .‬اﻣﺎ ﭘﺲ از اﻳﻨﻜﻪ اﺳﺮاﺋﻴﻞ ﻣﺴﻴﺢ را‬
‫ﻃﺮد ﻛﺮد و روحاﻟﻘﺪس آﻣﺪ‪ ،‬ﺷﺎﮔﺮدان ﺑﺎﻳﺪ در ﻧﺎم ﺧﺪاوﻧﺪ ﻋﻴﺴﻲ ﺑﺎ ﺷﺠﺎﻋﺖ ﭘﻴﺶ رﻓﺘﻪ و ﺧﺒﺮﺧﻮش را ﺑﻪ ﻫﻤﻪ‬
‫اﻋﻼن ﻣﻲﻛﺮدﻧﺪ‪ .‬ﺳﭙﺲ ﺑﺮ ﭘﺸﺖ ﺑﺎمﻫﺎ ﻧﺪا ﻛﺮده ﺧﻮاﻫﺪ ﺷﺪ‪ .‬ﮔﺎدت ﭼﻨﻴﻦ اﻇﻬﺎر ﻣﻲدارد‪” ،‬ﻛﺴﺎﻧﻲ ﻛﻪ ﺻﺪاﻳﺸﺎن‪،‬‬
‫ﺷﻨﻮﻧﺪهاي ﻧﺪارد و ﺗﻨﻬﺎ ﻣﺤﺎﻓﻞ و ﻋﺪه ﻣﺤﺪودي ﺻﺪاﻳﺸﺎن را ﻣﻲﺷﻨﻮﻧﺪ‪ ،‬ﻣﻌﻠﻤﺎن دﻧﻴﺎ ﺧﻮاﻫﻨﺪ ﺷﺪ‪“.‬‬
‫‪ 5-4:12‬ﻋﻴﺴﻲ ﺑﺎ ﺳﺨﻨﺎن دﻟﮕﺮم ﻛﻨﻨﺪ ه و ﺗﺮﻏﻴﺐ آﻣﻴﺰ ﻫﻤﭽﻮن ”اي دوﺳﺘﺎن ﻣﻦ“‪ ،‬ﺑﻪ ﺷﺎﮔﺮدان ﺧﻮد ﻫﺸﺪار‬
‫ﻣﻲدﻫﺪ ﻛﻪ ﺗﺤﺖ ﻫﻴﭻ ﺷﺮاﻳﻄﻲ از ﺷﺎﮔﺮدي ارزﺷﻤﻨﺪ ﺧﻮد ﺗﺮﺳﺎن ﻧﺒﺎﺷﻨﺪ‪ .‬اﻋﻼن ﭘﻴﻐﺎم ﻣﺴﻴﺤﻴﺖ در ﺳﺮ ﺗﺎ ﺳﺮ‬
‫دﻧﻴﺎ‪ ،‬ﺟﻔﺎ و ﻣﺮگ را ﺑﺮاي ﺷﺎﮔﺮدان وﻓﺎدار ﺑﻪ ﻫﻤﺮاه دارد‪ .‬اﻣﺎ ﺟﻔﺎ و ﺳﺨﺘﻲ ﺑﺮاي آﻧﻬﺎ ﺣﺪ و ﻣﺮزي دارد‪ ،‬ﻳﻌﻨﻲ‬
‫ﻓﺮﻳﺴﻴﺎن ﺗﺎ ﺣﺪي ﻣﻲﺗﻮاﻧﻨﺪ ﺟﻔﺎ ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ‪ .‬و اﻳﻦ ﺣﺪ ﻣﺮگ ﺟﺴﻤﺎﻧﻲ اﺳﺖ‪ .‬آﻧﻬﺎ ﻧﺒﺎﻳﺪ از اﻳﻦ ﺑﺘﺮﺳﻨﺪ‪ .‬ﺧﺪا ﺟﻔﺎ‬
‫ﻛﻨﻨﺪﮔﺎن را ﺑﺎ ﻣﺠﺎزاﺗﻲ ﺑﺲ ﺳﻨﮕﻴﻦﺗﺮ ﻛﻪ ﻫﻤﺎن ﻣﺮگ اﺑﺪي در ﺟﻬﻨﻢ اﺳﺖ ﺗﻨﺒﻴﻪ ﺧﻮاﻫﺪ ﻛﺮد‪ .‬از اﻳﻦ رو ﺷﺎﮔﺮدان‬
‫ﺑﺎﻳﺪ از ﺧﺪا ﻣﻲﺗﺮﺳﻴﺪﻧﺪ و ﻧﻪ از اﻧﺴﺎن‪.‬‬
‫‪ 7-6:12‬ﺧﺪاوﻧﺪ ﻋﻴﺴﻲ ﺑﺮاي اﻳﻨﻜﻪ ﻧﺸﺎن دﻫﺪ ﺧﺪا ﭼﻘﺪر ﺑﻪ ﺣﻔﺎﻇﺖ ﺷﺎﮔﺮدان ﺧﻮد ﻋﻼﻗﻪ دارد از ﺗﻮﺟﻪ و‬
‫دﻗﺖ ﭘﺪر ﺑﻪ ﮔﻨﺠﺸﻜﺎن ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ‪ .‬در ﻣﺘﻲ ‪ 29:10‬ﻣﻲﺧﻮاﻧﻴﻢ ﻛﻪ دو ﮔﻨﺠﺸﮓ ﺑﻪ ﻳﻚ ﻓﻠﺲ ﻓﺮوﺧﺘﻪ ﻣﻲﺷﻮﻧﺪ‪ .‬در‬
‫اﻳﻨﺠﺎ ﻣﻲآﻣﻮزﻳﻢ ﻛﻪ ﭘﻨﭻ ﮔﻨﺠﺸﻚ ﺑﻪ دو ﻓﻠﺲ ﻓﺮوﺧﺘﻪ ﻣﻲﺷﻮﻧﺪ‪ .‬ﺑﻪ ﻋﺒﺎرت دﻳﮕﺮ ﻫﺮﮔﺎه ﻛﻪ ﭼﻬﺎر ﮔﻨﺠﺸﻚ‬
‫ﺧﺮﻳﺪاري ﺷﻮﻧﺪ ﻣﻲﺗﻮان ﻳﻚ ﮔﻨﺠﺸﻚ دﻳﮕﺮ ﻧﻴﺰ ﺑﻪ ﺻﻮرت راﻳﮕﺎن درﻳﺎﻓﺖ ﻛﺮد‪ .‬و ﺑﺎ اﻳﻦ ﺣﺎل ﺣﺘﻲ اﻳﻦ‬
‫ﮔﻨﺠﺸﻚ ﻛﻮﭼﻚ ﻛﻪ ﻫﻴﭽﮕﻮﻧﻪ ارزش ﺗﺠﺎري ﻧﺪارد در ﻧﻈﺮ ﺧﺪا ﻓﺮاﻣﻮش ﻧﺸﺪه اﺳﺖ‪ .‬اﮔﺮ ﺧﺪا ﺑﻪ آن ﮔﻨﺠﺸﻚ‬
‫ﻛﻮﭼﻚ ﺗﻮﺟﻪ ﻣﻲﻛﻨﺪ‪ ،‬ﭼﻘﺪر ﺑﻴﺸﺘﺮ او ﻣﺮاﻗﺐ ﻛﺴﺎﻧﻲ اﺳﺖ ﻛﻪ ﺑﺮاي اﻧﺠﻴﻞ ﭘﺴﺮش زﺣﻤﺖ ﻣﻲﻛﺸﻨﺪ! او ﻣﻮﻳﻬﺎي‬
‫ﺳﺮ آﻧﻬﺎ را ﺷﻤﺮده اﺳﺖ‪.‬‬
‫‪ 8:12‬ﻧﺠﺎتدﻫﻨﺪه ﺑﺎ ﺷﺎﮔﺮدان ﺧﻮد ﮔﻔﺖ ﻫﺮ ﻛﻪ ﺑﻪ او اﻗﺮار ﻛﻨﺪ او ﻧﻴﺰ ﭘﻴﺶ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎن ﺧﺪا او را اﻗﺮار ﺧﻮاﻫﺪ‬
‫ﻛﺮد‪ .‬در اﻳﻨﺠﺎ او از ﺗﻤﺎم اﻳﻤﺎنداران ﺣﻘﻴﻘﻲ ﺳﺨﻦ ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ‪ .‬اﻗﺮار ﻛﺮدن ﺑﻪ او ﺑﻪ ﻣﻨﺰﻟﻪ ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻦ او ﺑﻪ ﻋﻨﻮان‬
‫ﺧﺪاوﻧﺪ و ﻧﺠﺎتدﻫﻨﺪه اﺳﺖ‪.‬‬
‫‪ 9:12‬ﻛﺴﺎﻧﻲ ﻛﻪ او را ﭘﻴﺶ ﻣﺮدم اﻧﻜﺎر ﻣﻲﻛﻨﻨﺪ ﻧﺰد ﻓﺮﺷﺘﮕﺎن ﺧﺪا اﻧﻜﺎر ﻛﺮده ﺧﻮاﻫﺪ ﺷﺪ‪ .‬در ﻧﮕﺎه اول ﻇﺎﻫﺮاً‬
‫ﺑﻪ ﻓﺮﻳﺴﻴﺎن اﺷﺎره ﻣﻲﻛﻨﺪ‪ ،‬اﻣﺎ ﻣﺴﻠﻤﺎً اﻳﻦ آﻳﻪ ﺷﺎﻣﻞ ﺗﻤﺎم ﻛﺴﺎﻧﻲ اﺳﺖ ﻛﻪ ﻣﺴﻴﺢ را رد ﻣﻲﻛﻨﻨﺪ و از اﻗﺮار ﻛﺮدن ﺑﻪ‬
‫او ﻋﺎر دارﻧﺪ‪ .‬در آن روز او ﺧﻮاﻫﺪ ﮔﻔﺖ‪” :‬ﻫﺮﮔﺰ ﺷﻤﺎ را ﻧﻤﻲﺷﻨﺎﺳﻢ‪“.‬‬
‫‪ 10:12‬ﺳﭙﺲ ﻧﺠﺎتدﻫﻨﺪه ﺑﻪ ﺷﺎﮔﺮدان ﺧﻮد ﺷﺮح داد ﻛﻪ ﻣﻴﺎن اﻧﺘﻘﺎد از او و ﻛﻔﺮ ﺑﻪ روحاﻟﻘﺪس ﺗﻔﺎوﺗﻲ وﺟﻮد‬
‫دارد‪ .‬ﻛﺴﺎﻧﻲ ﻛﻪ ﺑﺮﺧﻼف ﭘﺴﺮ اﻧﺴﺎن ﺳﺨﻦ ﮔﻮﻳﻨﺪ آﻣﺮزﻳﺪه ﻣﻲﺷﻮﻧﺪ اﻟﺒﺘﻪ اﮔﺮ ﺗﻮﺑﻪ ﻧﻤﻮده و اﻳﻤﺎن ﺑﻴﺎورﻧﺪ‪ .‬اﻣﺎ ﻛﻔﺮ‬
‫ﺑﻪ روحاﻟﻘﺪس ﮔﻨﺎه ﻧﺎﺑﺨﺸﻮدﻧﻲ اﺳﺖ‪ .‬ﮔﻨﺎه ﻓﺮﻳﺴﻴﺎن اﻳﻦ ﺑﻮد )ر‪.‬ك ﻣﺘﻲ ‪ (32-22:12‬اﻳﻦ ﮔﻨﺎه ﭼﻴﺴﺖ؟ اﻳﻦ ﮔﻨﺎه‬

‫ﻳﻌﻨﻲ ﻧﺴﺒﺖ دادن ﻣﻌﺠﺰات ﺧﺪاوﻧﺪ ﻋﻴﺴﻲ ﺑﻪ ﺷﺮﻳﺮ‪ .‬اﻳﻦ ﻛﻔﺮ ﺑﻪ روحاﻟﻘﺪس ﺑﻮد زﻳﺮا ﻋﻴﺴﻲ ﺗﻤﺎم اﻳﻦ ﻣﻌﺠﺰات را‬
‫در ﻧﺎم روحاﻟﻘﺪس اﻧﺠﺎم داد‪ .‬از اﻳﻦ رو اﻳﻦ اﻣﺮ ﺑﻪ ﻣﻨﺰﻟﻪ اﻳﻦ اﺳﺖ ﻛﻪ ﮔﻔﺘﻪ ﺷﻮد روح ﻗﺪوس ﺧﺪا‪ ،‬ﺷﺮﻳﺮ اﺳﺖ‪.‬‬
‫اﻳﻦ ﮔﻨﺎه ﻧﻪ در ﻋﺼﺮ ﺣﺎﺿﺮ و ﻧﻪ در ﻫﻴﭻ دورهاي ﺑﺨﺸﻴﺪه ﻧﺨﻮاﻫﺪ ﺷﺪ‪.‬‬
‫اﻳﻤﺎندار ﺣﻘﻴﻘﻲ ﻫﻴﭽﮕﺎه ﻣﺮﺗﻜﺐ ﭼﻨﻴﻦ ﮔﻨﺎﻫﻲ ﻧﻤﻲﺷﻮد‪ ،‬اﮔﺮ ﭼﻪ ﺑﺮﺧﻲ از اﻳﻨﻜﻪ وﺿﻌﻴﺖ روﺣﺎﻧﻴﺸﺎن رو ﺑﻪ‬
‫اﻓﻮل ﻧﻬﺎده در ﻫﺮاﺳﻨﺪ ﻛﻪ ﻣﺒﺎدا ﭼﻨﻴﻦ ﮔﻨﺎﻫﻲ ﻣﺮﺗﻜﺐ ﺷﺪهاﻧﺪ و داﺋﻤﺎً ﻋﺬاب ﻣﻲﻛﺸﻨﺪ‪ .‬اﻓﺖ روﺣﺎﻧﻲ ﮔﻨﺎه‬
‫ﻧﺎﺑﺨﺸﻮدﻧﻲ ﻧﻴﺴﺖ‪ .‬ﭼﻨﻴﻦ ﺷﺨﺼﻲ ﻣﻲﺗﻮاﻧﺪ ﺑﻪ ﻣﺸﺎرﻛﺖ ﺑﺎ ﺧﺪا ﺑﺎزﮔﺮدد‪ .‬اﻳﻦ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻛﻪ ﺷﺨﺺ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ اﻳﻦ‬
‫ﻣﺴﺎﻟﻪ دﻏﺪﻏﻪ ﻓﻜﺮي دارد‪ ،‬ﺧﻮد ﮔﻮاﻫﻲ اﺳﺖ ﺑﺮ اﻳﻨﻜﻪ او ﻣﺮﺗﻜﺐ ﮔﻨﺎه ﻧﺎﺑﺨﺸﻮدﻧﻲ ﻧﺸﺪه اﺳﺖ‪.‬‬
‫ﻧﭙﺬﻳﺮﻓﺘﻦ ﻣﺴﻴﺢ از ﺳﻮي ﻳﻚ ﺑﻲاﻳﻤﺎن ﻧﻴﺰ ﮔﻨﺎه ﻧﺎﺑﺨﺸﻮدﻧﻲ ﻧﻴﺴﺖ‪ .‬ﻣﻤﻜﻦ اﺳﺖ ﺷﺨﺼﻲ ﺑﺎرﻫﺎ ﻧﺠﺎتدﻫﻨﺪه را‬
‫ﻃﺮد ﻧﻤﺎﻳﺪ‪ ،‬اﻣﺎ ﭼﻨﺪي ﺑﻌﺪ ﺑﻪ ﺳﻮي ﺧﺪاوﻧﺪ ﺑﺎزﮔﺮدد و اﻳﻤﺎن ﺑﻴﺎورد‪ .‬اﻟﺒﺘﻪ اﮔﺮ او در ﺑﻲاﻳﻤﺎﻧﻲ ﺑﻤﻴﺮد دﻳﮕﺮ ﻓﺮﺻﺖ‬
‫اﻳﻤﺎن آوردن ﻧﺨﻮاﻫﺪ داﺷﺖ‪ .‬ﭘﺲ ﮔﻨﺎه او ﻧﺎﺑﺨﺸﻮدﻧﻲ ﺧﻮاﻫﺪ ﺷﺪ‪ .‬اﻣﺎ ﮔﻨﺎﻫﻲ ﻛﻪ ﺧﺪاوﻧﺪﻣﺎن آن را ﻧﺎﺑﺨﺸﻮدﻧﻲ‬
‫ﻣﻲﻧﺎﻣﺪ ﻫﻤﺎن ﮔﻨﺎﻫﻲ اﺳﺖ ﻛﻪ ﻓﺮﻳﺴﻴﺎن ﺑﺎﮔﻔﺘﻦ اﻳﻨﻜﻪ او ﻣﻌﺠﺰاﺗﺶ را ﺑﺎ ﻗﺪرت ﺑﻌﻠﺰﺑﻮل‪ ،‬رﺋﻴﺲ دﻳﻮﻫﺎ اﻧﺠﺎم‬
‫ﻣﻲدﻫﺪ ﻣﺮﺗﻜﺐ ﺷﺪﻧﺪ‪.‬‬
‫‪ 12-11:12‬ﺑﻌﻴﺪ ﻧﺒﻮد ﻛﻪ ﺷﺎﮔﺮدان را ﺑﺮاي ﻣﺤﺎﻛﻤﻪ ﻧﺰد ﺣﻜﺎم ﺑﺒﺮﻧﺪ‪ .‬ﺧﺪاوﻧﺪ ﻋﻴﺴﻲ ﺑﻪ آﻧﻬﺎ ﮔﻔﺖ ﻛﻪ ﻧﻴﺎزي‬
‫ﻧﻴﺴﺖ ﭘﻴﺸﺘﺮ ﺗﻤﺮﻳﻦ ﻛﻨﻨﺪ ﻛﻪ ﭼﻪ ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ‪ .‬روحاﻟﻘﺪس ﺳﺨﻦ درﺳﺖ را ﺑﻪ ﻫﻨﮕﺎم ﻧﻴﺎز ﺑﺮ دﻫﺎن آﻧﻬﺎ ﺧﻮاﻫﺪ‬
‫ﮔﺬاﺷﺖ‪ .‬اﻟﺒﺘﻪ اﻳﻦ ﺑﺪان ﻣﻌﻨﺎ ﻧﻴﺴﺖ ﻛﻪ ﺧﺎدﻣﻴﻦ ﺧﺪاوﻧﺪ ﻧﺒﺎﻳﺪ ﭘﻴﺶ از ﻣﻮﻋﻈﻪ اﻧﺠﻴﻞ و ﺑﺸﺎرت ﻛﻼم ﺧﺪا وﻗﺘﻲ را‬
‫ﺑﻪ دﻋﺎ و ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ ﺑﭙﺮدازﻧﺪ‪ .‬ﻧﺒﺎﻳﺪ اﻳﻦ ﻋﺒﺎرت را ﺑﻬﺎﻧﻪاي ﺑﺮاي ﺗﻨﺒﻠﻲ ﺧﻮد ﺑﺮﺷﻤﺎرﻳﻢ! ﺑﺎ اﻳﻦ ﺣﺎل‪ ،‬اﻳﻦ آﻳﻪ وﻋﺪهاي‬
‫اﺳﺖ از ﺳﻮي ﺧﺪاوﻧﺪ ﻣﺒﻨﻲ ﺑﺮ اﻳﻨﻜﻪ ﻛﺴﺎﻧﻲ ﻛﻪ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﻣﺴﻴﺢ ﻣﺤﺎﻛﻤﻪ ﻣﻲﺷﻮﻧﺪ ﺑﻪ ﻃﻮر ﺧﺎص از روحاﻟﻘﺪس‬
‫ﻣﺪد ﺧﻮاﻫﻨﺪ ﻳﺎﻓﺖ‪ .‬و از ﺳﻮﻳﻲ اﻳﻦ آﻳﻪ ﺑﻪ ﻃﻮر ﻛﻠﻲ وﻋﺪهاﻳﺴﺖ ﺑﺮاي ﺗﻤﺎﻣﻲ ﻗﻮم ﺧﺪا ﻛﻪ در ﻟﺤﻈﺎت ﺑﺤﺮاﻧﻲ‬
‫زﻧﺪﮔﻲ ﺳﺨﻨﺎن ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺑﺮ دﻫﺎن آﻧﻬﺎ ﺟﺎري ﺧﻮاﻫﺪ ﺷﺪ‪ ،‬اﻟﺒﺘﻪ اﮔﺮ در روح ﺳﻠﻮك ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ‪.‬‬
‫ب( ﻫﺸﺪار در ﻣﻮرد ﻃﻤﻊ )‪(21-13 :12‬‬
‫‪ 13:12‬در اﻳﻦ ﻫﻨﮕﺎم‪ ،‬ﻣﺮدي از ﻣﻴﺎن ﺟﻤﺎﻋﺖ ﺑﻴﺮون آﻣﺪه از ﺧﺪاوﻧﺪ ﺧﻮاﺳﺖ ﻣﺸﺎﺟﺮه ﻣﻴﺎن او و ﺑﺮادرش ﺑﺮ‬
‫ﺳﺮ ارث ﭘﺪري را ﺣﻞ و ﻓﺼﻞ ﻧﻤﺎﻳﺪ‪ .‬اﻏﻠﺐ ﮔﻔﺘﻪ ﺷﺪه اﺳﺖ ﻛﻪ ﻫﺮ ﺟﺎ وﺻﻴﺖ ﻧﺎﻣﻪاي اﺳﺖ‪ ،‬ﺧﻮﻳﺸﺎن ﺑﺴﻴﺎرﻧﺪ‪.‬‬
‫در اﻳﻨﺠﺎ ﻧﻴﺰ ﭼﻨﻴﻦ ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﻲرﺳﺪ‪ .‬ﻛﻼم ﺧﺪا ﺑﻪ ﻣﺎ ﻧﻤﻲﮔﻮﻳﺪ ﻛﻪ او از ﺣﻖ ﺧﻮد ﻣﺤﺮوم ﺷﺪه ﻳﺎ اﻳﻨﻜﻪ او ﻃﻤﻊ‬
‫داﺷﺖ ﺑﻴﺶ از ﺳﻬﻢ ﺧﻮد درﻳﺎﻓﺖ ﻧﻤﺎﻳﺪ‪.‬‬
‫‪ 14:12‬ﻧﺠﺎتدﻫﻨﺪه ﺑﻲدرﻧﮓ ﭘﺎﺳﺦ داد ﻛﻪ او ﻧﻴﺎﻣﺪه ﺗﺎ ﺑﻪ اﻣﻮر ﺟﺰﺋﻲ ﻫﻤﭽﻮن ﺗﻘﺴﻴﻢ ارث و ﻣﻴﺮاث رﺳﻴﺪﮔﻲ‬
‫ﻧﻤﺎﻳﺪ‪ .‬ﻫﺪف او از آﻣﺪن ﺑﻪاﻳﻦ دﻧﻴﺎ ﻧﺠﺎت ﻣﺮدان و زﻧﺎن ﮔﻨﺎﻫﻜﺎر ﺑﻮد‪ .‬او ﻧﻤﻲﺧﻮاﺳﺖ ﺧﺪﻣﺖ ﺑﺰرگ و ﭘﺮﺟﻼل‬
‫ﺧﻮد را رﻫﺎ ﻛﺮده و ﺑﻪ ﺗﻘﺴﻴﻢ ارث ﻧﺎﭼﻴﺰ ﺑﭙﺮدازد‪) .‬ﻋﻼوه ﺑﺮ اﻳﻦ‪ ،‬او از ﺳﻮي دوﻟﺖ ﻗﺪرت ﻗﺎﻧﻮﻧﻲ ﺑﺮاي اﻧﺠﺎم اﻳﻦ‬
‫ﻛﺎر ﻧﺪاﺷﺖ‪ .‬راي او ﺑﻲاﻋﺘﺒﺎر ﺑﻮد(‪.‬‬

‫‪ 15:12‬اﻣﺎ ﺧﺪاوﻧﺪ اﻳﻦ ﻓﺮﺻﺖ را ﻏﻨﻴﻤﺖ ﺷﻤﺮد ﺗﺎ ﺷﻨﻮﻧﺪﮔﺎن ﺧﻮد را در ﺑﺮاﺑﺮ ﻣﻜﺎرﺗﺮﻳﻦ ﺷﺮارﺗﻬﺎ در دل‬
‫اﻧﺴﺎن ﻛﻪ ﺑﻪ ﻃﻤﻊ ﻣﻌﺮوف اﺳﺖ ﻫﺸﺪار دﻫﺪ‪ .‬ﻣﻴﻞ ارﺿﺎﻧﺸﺪﻧﻲ ﺑﻪ داراﻳﻲ و ﺛﺮوت ﻳﻜﻲ از ﻗﻮيﺗﺮﻳﻦ ﻛﺸﺶﻫﺎ در‬
‫ﻃﻮل زﻧﺪﮔﻲ ﻣﺤﺴﻮب ﻣﻲﺷﻮد‪ .‬و ﺑﺎ اﻳﻦ ﺣﺎل اﻳﻦ ﻣﻴﻞ ﺑﺎﻋﺚ ﻣﻲﺷﻮد ﻛﻪ اﻧﺴﺎن ﻫﺪف زﻧﺪﮔﻲ ﺧﻮد را ﮔﻢ ﻛﻨﺪ‪.‬‬
‫”اﮔﺮ ﭼﻪ اﻣﻮال ﻛﺴﻲ زﻳﺎد ﺷﻮد‪ ،‬ﺣﻴﺎت او از اﻣﻮاﻟﺶ ﻧﻴﺴﺖ“ ﻫﻤﺎن ﮔﻮﻧﻪ ﻛﻪ ﻣﻴﻠﺮ ﺧﺎﻃﺮ ﻧﺸﺎن ﻣﻲﺳﺎزد‪:‬‬
‫اﻳﻦ ﻣﻮﺿﻮع ﻳﻜﻲ از ﻫﻤﺎن ﺧﻄﻮط ﻗﺮﻣﺰي اﺳﺖ ﻛﻪ ﺧﺪاوﻧﺪﻣﺎن آن را ﺗﺮﺳﻴﻢ ﻧﻤﻮد‪ ،‬ﻣﻮﺿﻮﻋﻲ ﻛﻪ ﻣﺮدم‬
‫روزﮔﺎر ﻣﺎ ﭼﻨﺪان ﺑﺪان ﺗﻮﺟﻬﻲ ﻧﺪارﻧﺪ‪ .‬ﻣﺴﻴﺢ از ﺧﻄﺮ ﺛﺮوت ﺑﺴﻴﺎر ﺳﺨﻦ ﮔﻔﺖ‪ ،‬اﻣﺎ ﻣﺮدم اﻏﻠﺐ از ﺛﺮوت‬
‫ﻧﻤﻲ ﺗﺮﺳﻨﺪ‪ .‬اﻣﺮوز دﻳﮕﺮ ﻃﻤﻊ ﻋﻤﻼً ﮔﻨﺎه ﻣﺤﺴﻮب ﻧﻤﻲﺷﻮد‪ .‬اﮔﺮ اﻧﺴﺎﻧﻲ ﻓﺮﻣﺎن ﺷﺸﻢ ﻳﺎ ﻫﺸﺘﻢ از ده ﻓﺮﻣﺎن را زﻳﺮ‬
‫ﭘﺎ ﮔﺬارد‪ ،‬ﺑﻲدرﻧﮓ ﺑﻪ او ﺑﺮﭼﺴﺐ ﻣﺠﺮم زده او را ﻣﺎﻳﻪ ﻧﻨﮓ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻣﻲداﻧﻨﺪ‪ ،‬اﻣﺎ اﮔﺮ ﻓﺮﻣﺎن دﻫﻢ را زﻳﺮ ﭘﺎ ﮔﺬارد‬
‫او را ﻓﻘﻂ اﻧﺴﺎﻧﻲ ﺑﺎﻫﻮش و ﻣﺒﺘﻜﺮ ﻣﻲﺷﻤﺎرﻧﺪ‪ .‬ﻛﺘﺎبﻣﻘﺪس ﺑﻪ ﻣﺎ ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ دﻟﺒﺴﺘﮕﻲ ﺑﻪ ﺛﺮوت رﻳﺸﻪ ﺗﻤﺎم‬
‫ﺷﺮارﺗﻬﺎﺳﺖ‪ ،‬اﻣﺎ ﻫﺮﻛﻪ اﻳﻦ ﻋﺒﺎرت را ﻧﻘﻞ ﻣﻲﻛﻨﺪ ﺗﺎﻛﻴﺪ ﻓﺮاواﻧﻲ روي واژه ”دﻟﺒﺴﺘﮕﻲ“ ﻣﻲﮔﺬارد‪ ،‬ﻳﻌﻨﻲ اﻳﻦ ﺛﺮوت‬
‫ﻧﻴﺴﺖ ﻛﻪ رﻳﺸﻪ ﺗﻤﺎم ﺷﺮارﺗﻬﺎﺳﺖ‪ ،‬ﺑﻠﻜﻪ ﺗﻨﻬﺎ دﻟﺒﺴﺘﮕﻲ ﺑﻪ آن ﺳﺒﺐ ﺷﺮارت ﻣﻲﺷﻮد‪.‬‬
‫ﺑﻪ ﺑﻴﺎﻧﻲ ﺻﺮﻳﺢﺗﺮ‪ ،‬ﺷﺨﺺ ﭼﻨﻴﻦ ﻣﻲﭘﻨﺪارد ﻛﻪ ارزش زﻧﺪﮔﻲ اﻧﺴﺎن ﺑﻪ زﻳﺎدﺗﻲ اﻣﻮال اوﺳﺖ‪ .‬اﻧﺴﺎنﻫﺎ ﭼﻨﻴﻦ‬
‫ﺗﺼﻮر ﻣﻲﻛﻨﻨﺪ ﻛﻪ ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺛﺮوت ﺑﻴﺎﻧﺪوزﻧﺪ ﺑﻪ ﻣﻘﺎﻣﻲ واﻻﺗﺮ دﺳﺖ ﺧﻮاﻫﻨﺪ ﻳﺎﻓﺖ‪ .‬ﭘﺲ ﭼﻨﻴﻦ ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﻲرﺳﺪ‬
‫ﻛﻪ دﻧﻴﺎ ارزش اﻧﺴﺎنﻫﺎ را ﺑﺎ ﭘﺲ اﻧﺪاز ﺑﺎﻧﻜﻲ ﺷﺎن ﻣﻲﺳﻨﺠﺪ‪ .‬اﻣﺎ اﺷﺘﺒﺎﻫﻲ ﺑﺰرگﺗﺮ از اﻳﻦ وﺟﻮد ﻧﺪارد‪ .‬ﭼﺮا ﻛﻪ‬
‫ارزش اﻧﺴﺎن ﺑﻪ ﻫﻮﻳﺖ اوﺳﺖ ﻧﻪ ﺑﻪ آﻧﭽﻪ دارد‪.‬‬
‫‪ 18-16:12‬ﻣﺜﻞ دوﻟﺘﻤﻨﺪ ﻧﺎدان ﺗﺼﻮري اﺳﺖ از اﻳﻦ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻛﻪ داراﻳﻲ و اﻣﻼك ﻣﻮﺿﻮع اﺻﻠﻲ زﻧﺪﮔﻲ‬
‫ﻧﻴﺴﺖ‪ .‬اﻳﻦ ﻛﺸﺎورز دوﻟﺘﻤﻨﺪ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ اﻳﻨﻜﻪ اﻣﻼﻛﺶ ﻣﺤﺼﻮل ﻓﺮاوان داده ﺑﻮد ﺑﺎ ﻣﺸﻜﻠﻲ ﺑﺴﻴﺎر ﺑﻐﺮﻧﺞ ﻣﻮاﺟﻪ ﺷﺪه‬
‫ﺑﻮد‪ .‬او ﻧﻤﻲداﻧﺴﺖ ﻛﻪ ﺑﺎ اﻳﻦ ﻫﻤﻪ ﻣﺤﺼﻮل ﭼﻪ ﻛﻨﺪ‪ .‬ﺗﻤﺎم اﻧﺒﺎرﻫﺎ و ﺳﻴﻠﻮﻫﺎﻳﺶ ﭘﺮ ﺑﻮدﻧﺪ‪ .‬ﻧﺎﮔﻬﺎن اﻳﺪهاي ﺑﻪ ذﻫﻨﺶ‬
‫ﺧﻄﻮر ﻛﺮد‪ .‬ﻣﺸﻜﻞ او ﺣﻞ ﺷﺪ‪ .‬او ﺗﺼﻤﻴﻢ ﮔﺮﻓﺖ اﻧﺒﺎرﻫﺎ ﻳﺨﻮد را ﺧﺮاب ﻛﺮده و ﺑﺰرﮔﺘﺮ ﺑﻨﺎ ﻛﻨﺪ‪ .‬اﮔﺮ او ﺗﻨﻬﺎ‬
‫ﻧﮕﺎﻫﻲ ﺑﻪ ﻧﻴﺎزﻣﻨﺪان اﻃﺮاف ﺧﻮد ﻣﻲاﻧﺪاﺧﺖ و اﻣﻮال ﺧﻮد را ﻣﻲﺑﺨﺸﻴﺪ ﺗﺎ ﮔﺮﺳﻨﮕﺎن را ﺳﻴﺮ ﻛﻨﺪ‪ ،‬ﭼﻪ ﮔﺮﺳﻨﮕﺎن‬
‫روﺣﺎﻧﻲ و ﭼﻪ ﺟﺴﻤﺎﻧﻲ‪ ،‬ﻣﻲﺗﻮاﻧﺴﺖ از ﺑﺎر ﻣﺨﺎرج و دﻏﺪﻏﻪﻫﺎي ﺳﺎﺧﺖ و ﺳﺎز رﻫﺎﻳﻲ ﻳﺎﺑﺪ‪ .‬ﺳﻨﺖ آﻣﺒﺮوز ﮔﻔﺘﻪ‬
‫اﺳﺖ‪” :‬آﻏﻮش ﻧﻴﺎزﻣﻨﺪان‪ ،‬ﺧﺎﻧﻪﻫﺎي ﺑﻴﻮه زﻧﺎن و دﻫﺎن ﻛﻮدﻛﺎن اﻧﺒﺎرﻫﺎﻳﻲ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻛﻪ ﺗﺎ ﺑﻪ اﺑﺪ ﭘﺎﻳﺪار ﺧﻮاﻫﻨﺪ ﻣﺎﻧﺪ‪“.‬‬
‫‪ 19:12‬او ﺑﻪ ﻣﺤﺾ اﻳﻨﻜﻪ اﻧﺒﺎرﻫﺎي ﺟﺪﻳﺪ ﺧﻮد را ﺳﺎﺧﺖ‪ ،‬ﺧﻮاﺳﺖ ﺑﻪ اﺳﺘﺮاﺣﺖ ﺑﭙﺮدازد‪ .‬ﺑﻪ روح ﻛﺒﺮو‬
‫ﺧﻮدﺧﻮاﻫﻲ او ﺗﻮﺟﻪ ﻧﻤﺎﻳﻴﺪ‪ :‬اﻧﺒﺎرﻫﺎي ﺧﻮد‪ ،‬ﺣﺎﺻﻞ ﺧﻮد‪ ،‬اﻣﻮال ﺧﻮد‪ ،‬ﺟﺎن ﺧﻮد‪ .‬دﻳﮕﺮ آﻳﻨﺪهاش ﺗﺎﻣﻴﻦ ﺷﺪه ﺑﻮد‬
‫و ﻣﻴﺨﻮاﺳﺖ ﻛﻪ ﺑﻴﺎر آﻣﺪ و ﺑﻪ اﻛﻞ و ﺷﺮب و ﺷﺎدي ﺑﭙﺮدازد‪.‬‬
‫‪ 21-20:12‬اﻣﺎ ﻫﻨﮕﺎﻣﻲ ﻛﻪ ﭘﻨﺪاﺷﺖ ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ ﺑﺮاي ﺧﻮدش اﺳﺖ‪ ،‬در واﻗﻊ ﺑﻪ ﺿﺪ ﺧﺪا ﺑﺮﺧﺎﺳﺖ و اﻳﻦ ﻛﺎر او‬
‫ﺑﻪ ﻫﻼﻛﺖ اﺑﺪي او اﻧﺠﺎﻣﻴﺪ‪ .‬ﺧﺪا ﺑﻪ وي ﮔﻔﺖ ﻛﻪ ﻫﻤﺎن ﺷﺐ ﺧﻮاﻫﺪ ﻣﺮد‪ .‬از اﻳﻦ رو ﺗﻤﺎم داراﺋﻲاش را از دﺳﺖ‬
‫داد‪ .‬ﻫﺮ آﻧﭽﻪ داﺷﺖ ﺑﻪ ﺷﺨﺼﻲ دﻳﮕﺮ رﺳﻴﺪ‪ .‬ﺷﺨﺺ ﻧﺎدان ﻛﺴﻲ اﺳﺖ ﻛﻪ ﻧﻘﺸﻪﻫﺎﻳﺶ ﺑﻪ ﻣﺮگ ﺑﻴﺎﻧﺠﺎﻣﺪ‪ .‬ﻣﻄﻤﺌﻨﺎً‬
‫اﻳﻦ ﻣﺮد ﻧﺎدان ﺑﻮد‪ .‬ﺧﺪا از وي ﭘﺮﺳﻴﺪ ”آﻧﮕﺎه آﻧﭽﻪ اﻧﺪوﺧﺘﻪ اي‪ ،‬از آن ﻛﻪ ﺧﻮاﻫﺪ ﺑﻮد؟“ ﺷﺎﻳﺪ از ﺧﻮد ﺑﭙﺮﺳﻴﻢ‪” ،‬اﮔﺮ‬

‫ﻣﺴﻴﺢ اﻣﺮوز ﺑﺎزﮔﺮدد‪ ،‬اﻣﻮاﻟﻤﺎن از آن ﻛﻪ ﺧﻮاﻫﺪ ﺑﻮد؟“ ﭘﺲ ﺑﻬﺘﺮ آن اﺳﺖ ﻛﻪ اﻣﺮوز آﻧﻬﺎ را وﻗﻒ ﺧﺪا ﻛﻨﻴﻢ ﺗﺎ‬
‫اﻳﻨﻜﻪ ﺑﮕﺬارﻳﻢ ﻓﺮدا اﺑﻠﻴﺲ آن را ﺑﻪ ﭼﻨﮓ آورد! ﻣﺎ ﻣﻲﺗﻮاﻧﻴﻢ اﻛﻨﻮن آﻧﻬﺎ را در آﺳﻤﺎن ذﺧﻴﺮه ﻛﻨﻴﻢ‪ ،‬و ﺑﺪﻳﻨﺴﺎن ﺑﺮاي‬
‫ﺧﺪا دوﻟﺘﻤﻨﺪ ﺑﺎﺷﻴﻢ‪ .‬ﻳﺎ اﻳﻨﻜﻪ ﻣﻲﺗﻮاﻧﻴﻢ آﻧﻬﺎ را در راه ﺟﺴﻢ ﺻﺮف ﻧﻤﺎﻳﻴﻢ‪ ،‬و از ﺟﺴﻢ ﻓﺴﺎد را درو ﻧﻤﺎﻳﻴﻢ‪.‬‬
‫پ( ﻧﮕﺮاﻧﻲ در ﺑﺮاﺑﺮ اﻳﻤﺎن )‪(34-22:12‬‬
‫‪ 23-22:12‬ﻳﻜﻲ از ﺑﺰرﮔﺘﺮﻳﻦ ﺧﻄﺮﻫﺎ در زﻧﺪﮔﻲ ﻣﺴﻴﺤﻲ اﻳﻦ اﺳﺖ ﻛﻪ دﻏﺪﻏﻪ و ﻧﮕﺮاﻧﻲ ﺑﺮاي ﺑﻪ دﺳﺖ آوردن‬
‫ﻏﺬا و ﭘﻮﺷﺎك ارﺟﺢﺗﺮﻳﻦ ﻫﺪف در زﻧﺪﮔﻲ ﺷﺨﺺ ﻣﻲﺷﻮد‪ .‬ﻣﺎ آن ﻗﺪر ﺳﺮﮔﺮم ﺗﺎﻣﻴﻦ ﻣﺨﺎرج اﻳﻦ ﭼﻴﺰﻫﺎ ﻣﻲﺷﻮﻳﻢ‬
‫ﻛﻪ دﻳﮕﺮ ﻛﺎر ﺧﺪاوﻧﺪ را ﻓﺮاﻣﻮش ﻣﻲﻛﻨﻴﻢ‪ .‬ﺗﺎﻛﻴﺪ ﻋﻬﺪﺟﺪﻳﺪ ﺑﺮ اﻳﻦ اﺳﺖ ﻛﻪ ﻫﺪف ﻣﺴﻴﺢ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮ دﻳﮕﺮ اﻣﻮر‬
‫زﻧﺪﮔﻴﻤﺎن ﻣﻘﺪم ﺑﺎﺷﺪ‪ .‬ﺧﻮراك و ﭘﻮﺷﺎك ﺑﺎﻳﺪ در درﺟﻪ دوم ﻗﺮار ﮔﻴﺮﻧﺪ‪ .‬ﻣﺎ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮاي ﻣﺎﻳﺤﺘﺎج اﻣﺮوز ﺧﻮد ﻛﺎر‬
‫ﻛﻨﻴﻢ‪ .‬و ﺳﭙﺲ در ﺣﺎﻟﻲ ﻛﻪ ﺑﻪ ﺧﺪﻣﺖ ﺧﺪا ﻣﻲ ﭘﺮدازﻳﻢ ﺑﻪ او ﺗﻮﻛﻞ ﻧﻤﺎﻳﻴﻢ‪ .‬زﻧﺪﮔﻲ در اﻳﻤﺎن اﻳﻦ ﭼﻨﻴﻦ اﺳﺖ‪.‬‬
‫ﻫﻨﮕﺎﻣﻲ ﻛﻪ ﻋﻴﺴﻲ ﺧﺪاوﻧﺪ ﮔﻔﺖ ﻛﻪ ﺑﺮاي ﺧﻮراك و ﭘﻮﺷﺎك اﻧﺪﻳﺸﻪ ﻣﻜﻨﻴﺪ‪ ،‬ﻣﻘﺼﻮد او اﻳﻦ ﻧﺒﻮد ﻛﻪ دﺳﺖ‬
‫روي دﺳﺖ ﮔﺬاﺷﺘﻪ و ﺑﻨﺸﻴﻨﻴﻢ ﺗﺎ ﺧﻮراك و ﭘﻮﺷﺎك ﺑﻪ ﺧﻮدي ﺧﻮد ﻣﻬﻴﺎ ﺷﻮد‪ .‬اﻳﻤﺎن ﻣﺴﻴﺤﻲ ﺑﻪ ﻫﻴﭻ وﺟﻪ ﻣﺸﻮق‬
‫ﺗﻨﺒﻠﻲ ﻧﻴﺴﺖ! ﻣﻨﻈﻮر وي آن ﺑﻮد ﻛﻪ در ﺗﻼش ﺑﺮاي ﺑﻪ دﺳﺖ آوردن ﭘﻮل ﺑﻪ ﺟﻬﺖ ﺗﺎﻣﻴﻦ ﻣﺨﺎرج و ﻣﺎﻳﺤﺘﺎج‬
‫زﻧﺪﮔﻲ‪ ،‬ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺑﮕﺬارﻳﻢ ﻛﻪ اﻳﻦ اﻣﺮ ﺑﻴﺶ از اﻧﺪازه ﺑﺮاﻳﻤﺎن اﻫﻤﻴﺖ ﻳﺎﺑﺪ‪ .‬ﮔﺬﺷﺘﻪ از اﻳﻨﻬﺎ ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ ﺧﻮردن و ﭘﻮﺷﻴﺪن‬
‫ﻧﻴﺴﺖ ﺑﻠﻜﻪ ﻣﻮﺿﻮع ﻣﻬﻤ ﺘﺮ از آن ﻧﻴﺰ وﺟﻮد دارد و آن اﻳﻨﻜﻪ ﻣﺎ ﺳﻔﻴﺮان ﭘﺎدﺷﺎه ﺑﺮ روي زﻣﻴﻦ ﻫﺴﺘﻴﻢ و ﺗﻤﺎم‬
‫ﺗﻼﺷﻬﺎﻳﻤﺎن ﺑﺮاي ﻓﺮاﻫﻢ ﻧﻤﻮدن اﺳﺒﺎب راﺣﺘﻲ ﺧﻮد ﺑﺎﻳﺪ در ﺳﺎﻳﻪ اﻳﻦ وﻇﻴﻔﻪ ﭘﺮﺟﻼل ﻳﻌﻨﻲ ﺷﻨﺎﺳﺎﻧﻴﺪن ﻋﻴﺴﻲ‬
‫ﻣﺴﻴﺢ ﺑﺎﺷﺪ‪.‬‬
‫‪ 24:12‬ﻋﻴﺴﻲ ﺑﺮا ي ﻧﺸﺎن دادن ﺗﻮﺟﻪ ﺧﺪا ﺑﻪ ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺗﺶ ﻛﻼغ را ﻣﺜﺎل ﻣﻲزﻧﺪ آﻧﻬﺎ زﻧﺪﮔﻲ ﺧﻮدرا در ﺗﻜﺎﭘﻮي‬
‫ﺑﻪ دﺳﺖ آوردن ﻏﺬا و ﻳﺎ ﺗﺎﻣﻴﻦ آﻳﻨﺪه ﺧﻮد ﺻﺮف ﻧﻤﻲﻛﻨﻨﺪ‪ .‬ﺑﻠﻜﻪ آﻧﻬﺎ ﻟﺤﻈﻪ ﺑﻪ ﻟﺤﻈﻪ ﺑﺎ ﺗﻮﻛﻞ ﺑﻪ ﺧﺪا زﻧﺪﮔﻲ‬
‫ﻣﻲﻛﻨﻨﺪ‪ .‬اﻳﻦ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻛﻪ آﻧﻬﺎ ﻧﻪ زراﻋﺖ ﻣﻲﻛﻨﻨﺪ و ﻧﻪ ﺣﺼﺎد ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺗﻌﻤﻴﻢ ﻳﺎﻓﺘﻪ و ﺑﻬﺎﻧﻪاي ﺑﺮاي اﺟﺘﻨﺎب از ﻛﺎر‬
‫ﻛﺮدن ﺷﻮد‪ .‬ﺑﻠﻜﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺪﻳﻦ ﻣﻌﻨﺎ اﺳﺖ ﻛﻪ ﺧﺪا ﻧﻴﺎز ﻣﺨﻠﻮﻗﺎت ﺧﻮد را ﻣﻲداﻧﺪ و اﮔﺮ ﻣﺎ ﻧﻴﺰ ﺑﺎ ﺗﻮﻛﻞ ﺑﻪ او زﻧﺪﮔﻲ‬
‫ﻛﻨﻴﻢ ﻧﻴﺎزﻫﺎﻳﻤﺎن را ﺑﺮآورده ﻣﻲﺳﺎزد‪ .‬اﮔﺮ ﺧﺪا ﻛﻼﻏﻤﺎن را ﻣﻲﭘﺮوراﻧﺪ‪ ،‬ﭘﺲ ﭼﻘﺪر ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻏﺬاي ﻣﺨﻠﻮﻗﺎت ﺧﻮد را‬
‫ﻓﺮاﻫﻢ ﻣﻲﻛﻨﺪ‪ ،‬ﻛﺴﺎﻧﻲ ﻛﻪ آﻧﻬﺎ را ﺑﺎ ﻓﻴﺾ ﺧﻮد ﻧﺠﺎت داده و آﻧﻬﺎ را ﺧﻮاﻧﺪه ﺗﺎ ﺧﺎدم ا وﺑﺎﺷﻨﺪ‪ .‬ﻛﻼﻏﻬﺎ ﻧﻪ اﻧﺒﺎر‬
‫دارﻧﺪ و ﻧﻪ ﺳﻴﻠﻮ‪ ،‬اﻣﺎ ﺧﺪا ﻫﺮ روز آﻧﻬﺎ را ﺗﺎﻣﻴﻦ ﻣﻲ ﻧﻤﺎﻳﺪ‪ .‬ﭘﺲ ﭼﺮا ﻣﺎ زﻧﺪﮔﻲ ﺧﻮد را ﺻﺮف ﺳﺎﺧﺘﻦ اﻧﺒﺎر و ﺳﻴﻠﻮ‬
‫ﻛﻨﻴﻢ؟‬
‫‪ 26-25:12‬ﻋﻴﺴﻲ ﭘﺮﺳﻴﺪ ”ﻛﻴﺴﺖ از ﺷﻤﺎ ﻛﻪ ﺑﻪ ﻓﻜﺮ ﺑﺘﻮاﻧﺪ ذراﻋﻲ ﺑﺮ ﻗﺎﻣﺖ ﺧﻮد اﻓﺰاﻳﺪ؟“ اﻳﻦ ﺟﻤﻠﻪ ﻋﻴﺴﻲ‬
‫ﺑﻪ ﻣﺎ ﻣﻲآﻣﻮزد ﻛﻪ دل ﻧﮕﺮاﻧﻲ و اﺿﻄﺮاب ﺑﺮاي اﻣﻮري ﻛﻪ از اﻧﺠﺎم آن ﻧﺎﺗﻮان ﻫﺴﺘﻴﻢ ﺣﻤﺎﻗﺖ اﺳﺖ )ﻫﻤﭽﻮن‬
‫آﻳﻨﺪه(‪ .‬ﻫ ﻴﭽﻜﺲ ﺑﺎ اﻧﺪﻳﺸﻴﺪن ﻧﻤﻲﺗﻮاﻧﺪ ﺑﻪ ﻗﺎﻣﺖ ﺧﻮد و ﻳﺎ ﺑﺮ ﻃﻮل ﻋﻤﺮ ﺧﻮد ﺑﻴﺎﻓﺰاﻳﺪ‪) .‬ﻋﺒﺎرت ”ﻗﺎﻣﺖ ﺧﻮد“ را‬
‫ﻣﻲﺗﻮان ”ﻃﻮل ﻋﻤﺮ ﺧﻮد“ ﻧﻴﺰ ﺗﺮﺟﻤﻪ ﻧﻤﻮد(‪ .‬ﭘﺲ اﮔﺮ ﭼﻨﻴﻦ اﺳﺖ ﭼﺮا ﻧﮕﺮان آﻳﻨﺪه ﺧﻮد ﺑﺎﺷﻴﻢ؟ ﺑﻠﻜﻪ ﺑﻴﺎﺋﻴﺪ ﺗﻤﺎم‬

‫ﻗﻮت و وﻗﺖ ﺧﻮد را ﺻﺮف ﺧﺪﻣﺖ ﻣﺴﻴﺢ ﻧﻤﺎﻳﻴﻢ‪ ،‬و آﻳﻨﺪه ﺧﻮد را ﺑﻪ دﺳﺖ او ﺑﺴﭙﺎرﻳﻢ‪.‬‬
‫‪ 28-27:12‬ﺳﭙﺲ ﻋﻴﺴﻲ از ﺳﻮﺳﻨﻬﺎي ﭼﻤﻦ ﺳﺨﻦ ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ ﺗﺎ ﻧﺸﺎن دﻫﺪ ﻛﻪ ﺳﻌﻲ و ﺗﻼش ﺑﺴﻴﺎر ﺑﺮاي ﻓﺮاﻫﻢ‬
‫ﻛﺮدن ﭘﻮﺷﺎك ﺣﻤﺎﻗﺖ اﺳﺖ‪ .‬ﻣﻘﺼﻮد از ﺳﻮﺳﻨﻬﺎ در اﻳﻨﺠﺎ اﺣﺘﻤﺎﻻً ﻫﻤﺎن ﺷﻘﺎﻳﻖ ﺳﺮخ وﺣﺸﻲ اﺳﺖ‪ .‬آﻧﻬﺎ ﻧﻪ‬
‫زﺣﻤﺖ ﻣﻲﻛﺸﻨﺪ و ﻧﻪ ﻣﻲرﻳﺴﻨﺪ‪ ،‬ﺑﺎ اﻳﻦ ﺣﺎل آن ﻗﺪر زﻳﺒﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻛﻪ ﺣﺘﻲ ﺳﻠﻴﻤﺎن ﺑﺎ ﻫﻤﻪ ﺟﻼﻟﺶ ﺑﺎ آﻧﻬﺎ ﺑﺮاﺑﺮي‬
‫ﻧﻤﻲﻛﻨﺪ‪ .‬اﮔﺮ ﺧﺪا زﻳﺒﺎﻳﻲ را از ﮔﻠﻬﺎﺋﻲ ﻛﻪ اﻣﺮوز ﻣﻲﺷﻜﻔﻨﺪ و ﻓﺮدا ﭘﮋﻣﺮده ﻣﻲﺷﻮﻧﺪ درﻳﻎ ﻧﻨﻤﺎﻳﺪ‪ ،‬آﻳﺎ او ﺑﻪ ﻧﻴﺎز‬
‫ﻓﺮزﻧﺪان ﺧﻮد ﻧﻤﻲاﻧﺪﻳﺸﺪ؟ ﻫﺮ ﮔﺎه ﻧﮕﺮان و اﻓﺴﺮده ﻫﺴﺘﻴﻢ و داﺋﻤﺎً در ﺗﻼﺷﻴﻢ ﺗﺎ اﻣﻮال ﺑﻴﺸﺘﺮي ﺑﻪ دﺳﺖ آورﻳﻢ‪،‬‬
‫در واﻗﻊ ﺑﺮ اﻳﻤﺎن اﻧﺪك ﺧﻮد ﺻﺤﻪ ﻣﻲﮔﺬارﻳﻢ‪ .‬اﮔﺮ وﻗﺖ و ﺗﻮاﻧﺎﻳﻴﻬﺎي ﺧﻮد را ﺑﻪ ﺧﺪا ﺑﺴﭙﺎرﻳﻢ دﻳﮕﺮ ﻧﻴﺎزي ﻧﻴﺴﺖ‬
‫زﻧﺪﮔﻲ ﺧﻮد را در ﺗﻜﺎﭘﻮي ﺑﻪ دﺳﺖ آوردن ﭼﻴﺰﻫﺎﻳﻲ ﺻﺮف ﻧﻤﺎﻳﻴﻢ ﻛﻪ ﺧﺪا ﻗﺒﻼً ﺑﺮاي ﻣﺎ ﻣﻬﻴﺎ ﺳﺎﺧﺘﻪ اﺳﺖ‪.‬‬
‫‪ 31-29:12‬ﺑﻪ راﺳﺘﻲ ﻛﻪ ﻧﻴﺎزﻫﺎي روزاﻧﻪ ﻣﺎ اﻧﺪك اﺳﺖ‪ .‬اﻳﻦ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻛﻪ ﻣﺎ ﻣﻲﺗﻮاﻧﻴﻢ ﺗﺎ ﭼﻪاﻧﺪازه ﺳﺎده زﻧﺪﮔﻲ‬
‫ﻛﻨﻴﻢ ﺑﺴﻴﺎر ﻋﺎﻟﻲ و ﺷﮕﻔﺖ اﻧﮕﻴﺰ اﺳﺖ‪ .‬ﭘﺲ ﭼﺮا ﺧﻮراك و ﭘﻮﺷﺎك در زﻧﺪﮔﻲ ﻣﺎ ﺟﺎﻳﮕﺎه ﻣﻬﻤﻲ دارد؟ و ﭼﺮا‬
‫ﻣﻀﻄﺮب ﺷﺪه‪ ،‬ﻧﮕﺮان آﻳﻨﺪه ﺑﺎﺷﻴﻢ؟ اﻳﻦ ﻃﺮﻳﻖ زﻧﺪﮔﻲ ﻛﺴﺎﻧﻲ اﺳﺖ ﻛﻪ ﻧﺠﺎت ﻧﻴﺎﻓﺘﻪاﻧﺪ‪ .‬اﻣﺘﻬﺎي ﺟﻬﺎن ﻛﻪ ﺧﺪا را‬
‫ﭘﺪر ﺧﻮد ﻧﻤﻲداﻧﻨﺪ داﺋﻤﺎً در ﭘﻲ ﺧﻮراك‪ ،‬ﭘﻮﺷﺎك و ﺗﺠﻤﻼت ﻫﺴﺘﻨﺪ‪ .‬ﻫﺴﺘﻪ و ﻣﺤﻴﻂ زﻧﺪﮔﻲ آﻧﺎن ﻫﻤﻴﻦ اﻣﻮر‬
‫اﺳﺖ‪ .‬اﻣﺎ ﺧﺪا ﻫﺮﮔﺰ ﻧﻤﻲﺧﻮاﻫﺪ ﻛﻪ ﻓﺮزﻧﺪاﻧﺶ وﻗﺖ ﺧﻮد را در ﺗﻘﻼي ﺗﺎﻣﻴﻦ آﺳﺎﻳﺶ ﺧﻮد ﺳﭙﺮي ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ‪ .‬او‬
‫ﻫﺪﻓﻲ ﺑﺮ روي زﻣﻴﻦ دارد‪ ،‬و وﻋﺪه داده اﺳﺖ ﻛﺴﺎﻧﻲ را ﻛﻪ ﺑﺎ ﺗﻤﺎم وﺟﻮد ﺧﻮد را ﺑﻪ او ﺑﺴﭙﺎرﻧﺪ ﺑﺮﻛﺖ ﺧﻮاﻫﺪ‬
‫داد‪ .‬اﮔﺮ ﻣﻠﻜﻮت او را ﺑﻄﻠﺒﻴﻢ او ﻧﺨﻮاﻫﺪ ﮔﺬاﺷﺖ ﻛﻪ ﻣﺎ ﮔﺮﺳﻨﻪ و ﻳﺎ ﺑﺮﻫﻨﻪ ﺑﻤﺎﻧﻴﻢ‪ .‬ﭼﻘﺪر اﺳﻔﻨﺎك اﺳﺖ ﻛﻪ ﻋﻤﺮﻣﺎن‬
‫ﺑﻪ ﭘﺎﻳﺎن ﺑﺮﺳﺪ و درﻳﺎﺑﻴﻢ ﻛﻪ ﻏﺎﻟﺐ اوﻗﺎت زﻧﺪﮔﻴﻤﺎن ﺑﺮاي ﺑﺪﺳﺖ آوردن آن ﭼ ﻴﺰﻫﺎﻳﻲ ﺳﭙﺮي ﺷﺪه اﺳﺖ ﻛﻪ ﺑﺎ‬
‫ﻓﺮاﻫﻢ ﺷﺪن ﺑﻠﻴﻂ ﺑﻪ ﻣﻘﺼﺪ ﺧﺎﻧﻪ آﺳﻤﺎﻧﻲ ﺑﺮاﻳﻤﺎن ﺗﻀﻤﻴﻦ ﺷﺪه ﺑﻮد!‬
‫‪ 32:12‬ﺷﺎﮔﺮدان ﮔﻠﻪ ﻛﻮﭼﻜﻲ از ﮔﻮﺳﻔﻨﺪان ﺑﻲدﻓﺎع را ﺗﺸﻜﻴﻞ ﻣﻲدادﻧﺪ ﻛﻪ ﺑﻪ دﻧﻴﺎي ﺧﺼﻤﺎﻧﻪ ﻓﺮﺳﺘﺎده ﺷﺪه‬
‫ﺑﻮدﻧﺪ‪ .‬ﺑﻪ راﺳﺘﻲ ﻛﻪ آﻧﻬﺎ ﻫﻴﭻ اﺑﺰاري ﺑﺮاي ﺣﻤﺎﻳﺖ و دﻓﺎع از ﺧﻮد ﻧﺪاﺷﺘﻨﺪ ﻛﻪ ﺑﺘﻮان ﺑﻪ ﭼﺸﻢ آن را دﻳﺪ‪ .‬اﻣﺎ ﻫﻤﻴﻦ‬
‫ﮔﺮوه آﺷﻔﺘﻪ از ﺟﻮاﻧﺎن ﺑﺎ ﻣﺴﻴﺢ وارث ﻣﻠﻜﻮت ﺑﻮدﻧﺪ‪ .‬روزي ﺑﻪ ﻫﻤﺮاه او ﺑﺮ ﺗﻤﺎﻣﻲ زﻣﻴﻦ ﺳﻠﻄﻨﺖ ﺧﻮاﻫﻨﺪ ﻛﺮد‪.‬‬
‫ﺧﺪاوﻧﺪ ﺑﺎ ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ اﻳﻦ ﻣﻮﺿﻮع آﻧﻬﺎ را ﺗﺮﻏﻴﺐ ﻧﻤﻮد ﻛﻪ ﺗﺮﺳﺎن ﻣﺒﺎﺷﻨﺪ‪ ،‬زﻳﺮا اﮔﺮ ﭘﺪر ﭼﻨﻴﻦ ﻣﻘﺎم ﺑﺎﺷﻜﻮﻫﻲ را‬
‫ﺑﺮاي آﻧﻬﺎ در ﻧﻈﺮ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮد‪ ،‬دﻳﮕﺮ ﻧﻴﺎزي ﻧﺒﻮد ﻛﻪ در اﻳﻦ راه ﻣﻀﻄﺮب ﺑﺎﺷﻨﺪ‪.‬‬
‫‪ 34-33:12‬آﻧﻬﺎ ﺑﺠﺎي اﻳﻨﻜﻪ داراﻳﻲ و ﺛﺮوت ﺑﺮاي ﺧﻮد ﺑﻴﺎﻧﺪوزﻧﺪ و ﺑﺮاي وﻗﺖ ﺧﻮد ﺑﺮﻧﺎﻣﻪرﻳﺰي ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ‪،‬‬
‫ﻣﻴﺘﻮاﻧﺴﺘﻨﺪ ﺛﺮوت ﺧﻮد را وﻗﻒ ﻛﺎر ﺧﺪاوﻧﺪ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ‪ .‬در اﻳﻦ راه آﻧﻬﺎ ﺑﺮاي آﺳﻤﺎن و ﺑﺮاي اﺑﺪﻳﺖ ﺧﻮد‬
‫ﻣﻲاﻧﺪوﺧﺘﻨﺪ‪ .‬ﮔﺬر ﺳﺎﻟﻴﺎن ﻧﻴﺰ ﻧﻤﻲﺗﻮاﻧﺴﺖ اﻳﻦ ﺛﺮوت را از آﻧﻬﺎ ﺑﺮﺑﺎﻳﺪ‪ .‬ﮔﻨﺠﻬﺎي آﺳﻤﺎﻧﻲ ﻛﺎﻣﻼً در ﺑﺮاﺑﺮ دزدان و‬
‫ﺗﺒﺎﻫﻲ ﻣﺼﻮن اﺳﺖ‪ .‬ﻣﺸﻜﻞ ﮔﻨﺞ دﻧﻴﻮي اﻳﻦ اﺳﺖ ﻛﻪ اﮔﺮ ﺑﺪان اﻋﺘﻤﺎد ﻧﺪاﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻲ ﻫﻴﭽﻮﻗﺖ از آن ﺑﻬﺮه ﻧﺨﻮاﻫﻲ‬
‫ﻳﺎﻓﺖ‪ .‬ﺑﻪ ﻫﻤ ﻴﻦ ﻋﻠﺖ اﺳﺖ ﻛﻪ ﻋﻴﺴﻲ ﮔﻔﺖ‪” :‬ﺟﺎﺋﻲ ﻛﻪ ﺧﺰاﻧﻪ ﺷﻤﺎ اﺳﺖ‪ ،‬دل ﺷﻤﺎ ﻧﻴﺰ در آﻧﺠﺎ ﻣﻲﺑﺎﺷﺪ‪ “.‬اﮔﺮ‬
‫ﺛﺮوت ﺧﻮد را ﺑﺮاي آﻳﻨﺪه ﺑﻴﺎﻧﺪوزﻳﻢ‪ ،‬دﻳﮕﺮ ﺑﻪ اﻣﻮال ﺗﺒﺎﻫﻲ ﭘﺬﻳﺮ واﺑﺴﺘﮕﻲ ﻧﺨﻮاﻫﻴﻢ داﺷﺖ‪.‬‬

‫ت( ﻣﺜﻞ ﻏﻼم ﻫﺸﻴﺎر )‪(40-35:12‬‬
‫ﺷﺎﮔﺮدان ﻧﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎﻳﺪ در ﻣﻮرد ﻧﻴﺎزﻫﺎي ﺧﻮد ﺑﻪ ﺧﺪاوﻧﺪ ﺗﻮﻛﻞ ﻣﻲﻛﺮدﻧﺪ‪ ،‬ﺑﻠﻜﻪ ﺑﺎﻳﺪ داﺋﻤﺎً در اﻧﺘﻈﺎر ﺑﺮاي‬
‫ﺑﺎزﮔﺸﺖ دوﺑﺎره او زﻳﺴﺖ ﻣﻲﻛﺮدﻧﺪ‪ .‬ﻛﻤﺮﻫﺎي آﻧﻬﺎ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺴﺘﻪ‪ ،‬و ﭼﺮاﻏﻬﺎﻳﺸﺎن اﻓﺮوﺧﺘﻪ ﺑﻮد‪ .‬در ﻣﺸﺮق زﻣﻴﻦ‪،‬‬
‫ﻛﻤﺮﺑﻨﺪي ﺑﻪ دور ﻛﻤﺮ ﺧﻮد ﻣﻲﺑﺴﺘﻨﺪ ﺗﺎ ﺟﺎﻣﻪ ﺑﻠﻨﺪ و ﮔﺸﺎد را ﺑﺴﺘﻪ ﺗﺎ ﺷﺨﺺ ﺑﺘﻮاﻧﺪ ﺑﻪ راﺣﺘﻲ ﻗﺪم زده و ﻳﺎ ﺑﺪود‪.‬‬
‫ﻛﻤﺮﺑﺴﺘﻪ ﺷﺪه ﺳﺨﻦ از ﻣﺎﻣﻮرﻳﺘﻲ ﻣﻲﻛﻨﺪ ﻛﻪ ﺑﺎﻳﺪ اﻧﺠﺎم ﺷﻮد و ﭼﺮاغ اﻓﺮوﺧﺘﻪ ﻧﺸﺎﻧﻲ از ﺷﻬﺎدت اوﺳﺖ ﻛﻪ ﺑﺎﻳﺪ‬
‫ﺣﻔﻆ ﺷﻮد‪.‬‬
‫‪ 36:12‬ﺷﺎﮔﺮدان ﺑﺎﻳﺪ ﻟﺤﻈﻪ ﺑﻪ ﻟﺤﻈﻪ زﻧﺪﮔﻴﺸﺎن را ﺑﻪ اﻧﺘﻈﺎر ﺑﺎزﮔﺸﺖ ﺧﺪاوﻧﺪ ﺳﭙﺮي ﻣﻲ ﻛﺮدﻧﺪ‪ ،‬ﮔﻮﺋﻲ ﻛﻪ‬
‫ﺧﺪاوﻧﺪ از ﻋﺮوﺳﻲ ﻣﺮاﺟﻌﺖ ﻣﻲﻛﻨﺪ‪ .‬ﻛﻠﻲ ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ‪:‬‬
‫آﻧﻬﺎ ﺑﺎﻳﺪ از ﻫﺮ ﻣﺸﻐﻠﻪ و دﻏﺪﻏﻪﻫﺎي دﻧﻴﺎ آزاد ﺑﻮدﻧﺪ‪ ،‬ﺗﺎ ﻫﻤﺎن ﮔﻮﻧﻪ ﻛﻪ ﻣﺜﻞ ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ ﻟﺤﻈﻪاي ﻛﻪ ﺧﺪاوﻧﺪ در‬
‫را ﻣﻲﻛﻮﺑﺪ‪ ،‬ﺑﻲدرﻧﮓ آن را ﺑﮕﺸﺎﻳﻨﺪ‪ ،‬ﺑﺪون ﻫﻴﭻ آﺷﻔﺘﮕﻲ ﺧﺎﻃﺮ ﻳﺎ اﻧﺪﻛﻲ درﻧﮓ ﺑﺮاي ﺣﺎﺿﺮ ﺷﺪن‪ .‬دﻟﻬﺎي آﻧﺎن ﺑﻪ‬
‫اﻧﺘﻈﺎر اوﺳﺖ‪ ،‬ﺑﻪ اﻧﺘﻈﺎر ﺧﺪاوﻧﺪﺷﺎن‪ ،‬آﻧﻬﺎ او را ﻣﺤﺒﺖ ﻣﻲﻧﻤﺎﻳﻨﺪ‪ ،‬آﻧﻬﺎ ﺑﻪ اﻧﺘﻈﺎر او ﻫﺴﺘﻨﺪ‪ .‬او در را ﻣﻲﻛﻮﺑﺪ و آﻧﻬﺎ‬
‫ﺑﻲدرﻧﮓ آن را ﻣﻲﮔﺸﺎﻳﻨﺪ‪.‬‬
‫ﺑﺎ ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ ﭘﻴﺸﮕﻮﺋﻴﻬﺎ در ﻣﻮرد آﻳﻨﺪه‪ ،‬ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺟﺰﺋﻴﺎت داﺳﺘﺎن در ﻣﻮرد ﺷﺨﺼﻲ ﻛﻪ از ﻋﺮوﺳﻲ ﻣﺮاﺟﻌﺖ ﻣﻲﻛﻨﺪ‬
‫ﻣﻮرد ﺗﺎﻛﻴﺪ ﻓﺮاوان ﻗﺮار ﮔﻴﺮد‪ .‬ﻣﺎ ﻧﺒﺎﻳﺪ ﻋﺮوﺳﻲ ﺋﻲ ﻛﻪ در اﻳﻨﺠﺎ ذﻛﺮ ﺷﺪه اﺳﺖ را ﺑﺎ ﺷﺎم ﻋﺮوﺳﻲ ﺑﺮه‪ ،‬و ﻳﺎ‬
‫ﺑﺎزﮔﺸﺖ آن ﻣﺮد را ﺑﺎ رﺑﻮده ﺷﺪن اﻳﻤﺎنداران ﻳﻜﻲ ﺑﺪاﻧﻴﻢ‪ .‬ﺧﺪاوﻧﺪ ﺑﺎ ﺑﻴﺎن اﻳﻦ داﺳﺘﺎن ﻓﻘﻂ ﻣﻲﺧﻮاﺳﺖ ﻳﻚ‬
‫ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺳﺎده را ﺑﻪ ﻣﺎ ﺗﻌﻠﻴﻢ دﻫﺪ‪ ،‬و آن ﺣﻘﻴﻘﺖ اﻳﻦ اﺳﺖ ﻛﻪ آﻣﺎده ﺑﺎزﮔﺸﺖ او ﺑﺎﺷﻴﻢ‪ ،‬و ﻣﻘﺼﻮد داﺳﺘﺎن ﺗﺮﺗﻴﺐ‬
‫وﻗﺎﻳﻊ ﺑﺎزﮔﺸﺖ ﻣﺴﻴﺢ ﻧﻴﺴﺖ‪.‬‬
‫‪ 37:12‬ﻫﻨﮕﺎﻣﻲ ﻛﻪ آن ﻣﺮد از ﻋﺮوﺳﻲ ﺑﺎز ﻣﻲ ﮔﺮدد‪ ،‬ﻏﻼﻣﺎن ا و ﻣﺸﺘﺎﻗﺎﻧﻪ ﺑﺮاي او ﺑﻴﺪار ﻫﺴﺘﻨﺪ‪ ،‬و آﻣﺎدهاﻧﺪ ﺗﺎ‬
‫ﻓﺮﻣﺎن او وارد ﻋﻤﻞ ﺷﻮﻧﺪ‪ .‬او آن ﻗﺪر از آﻣﺎدﮔﻲ ﻏﻼﻣﺎﻧﺶ ﺧﺸﻨﻮد ﻣﻲﺷﻮد ﻛﻪ ﺣﺘﻲ آﻧﻬﺎ را ﻏﺎﻓﻠﮕﻴﺮ ﻣﻲﻛﻨﺪ‪ .‬ﭼﺮا‬
‫ﻛﻪ او ﺷﺎﻟﻲ ﺑﻪ ﻛﻤﺮ ﺧﻮد ﺑﺴﺘﻪ‪ ،‬آﻧﻬﺎ را ﺑﺮ ﺳﺮﻣﻴﺰ ﻣﻲﻧﺸﺎﻧﺪ و آﻧﻬﺎ را ﺧﺪﻣﺖ ﺧﻮاﻫﺪ ﻛﺮد‪ .‬اﻳﻦ واﻗﻌﺎً ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺗﻜﺎن‬
‫دﻫﻨﺪهاي اﺳﺖ ﻛﻪ او ﻛﻪ ﺻﻮرت ﻏﻼم ﭘﺬﻳﺮﻓﺖ و وارد اﻳﻦ دﻧﻴﺎ ﺷﺪ ﺑﺎري دﻳﮕﺮ ﺑﺎ ﻣﻬﺮﺑﺎﻧﻲ ﻓﺮوﺗﻦ ﺷﺪه در ﺧﺎﻧﻪ‬
‫آﺳﻤﺎﻧﻲ ﻗﻮم ﺧﻮد را ﺧﺪﻣﺖ ﺧﻮاﻫﺪ ﻛﺮد‪ .‬ﺑﻨﮕﻞ )‪ (Bengel‬ﻣﺤﻘﻖ ﻣﺘﻌﻬﺪ آﻟﻤﺎﻧﻲ آﻳﻪ ‪ 37‬را ﺑﺰرﮔﺘﺮﻳﻦ وﻋﺪه در‬
‫ﺗﻤﺎم ﺳﺨﻨﺎن ﺧﺪا ﻣﻲداﻧﺪ‪.‬‬
‫‪ 38:12‬ﭘﺎس دوم از ﺷﺐ از ﺳﺎﻋﺖ ﻧﻪ ﺷﺐ آﻏﺎز ﻣﻲﺷﺪ و ﺗﺎ ﻧﻴﻤﻪ ﺷﺐ اداﻣﻪ داﺷﺖ‪ .‬و ﭘﺎس ﺳﻮم از ﻧﻴﻤﻪ ﺷﺐ‬
‫آﻏﺎز و در ﺳﺎﻋﺖ ﺳﻪ ﺻﺒﺢ ﺧﺎﺗﻤﻪ ﻣﻲﻳﺎﻓﺖ‪ .‬ﻣﻬﻢ ﻧﺒﻮد ﻛﻪ در ﭼﻪ ﺳﺎﻋﺘﻲ ﺻﺎﺣﺐ ﺧﺎﻧﻪ ﺑﺎز ﻣﻲﮔﺮدد‪ ،‬ﭼﺮا ﻛﻪ‬
‫ﻏﻼﻣﺎﻧﺶ ﻣﻨﺘﻈﺮ او ﺑﻮدﻧﺪ‪.‬‬
‫‪ 40-39:12‬ﺧﺪاوﻧﺪ در اﻳﻨﺠﺎ ﺗﺼﻮﻳﺮ داﺳﺘﺎن را ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻣﻲدﻫﺪ و ﺑﻪ ﺻﺎﺣﺐﺧﺎﻧﻪاي اﺷﺎره ﻣﻲﻛﻨﺪ ﻛﻪ ﺑﻪ ﺧﺎﻧﻪاش‬
‫در ﻫﻤﺎن ﻟﺤﻈﻪاي ﻛﻪ ﺣﻔﺎﻇﺖ ﻧﻤﻲﺷﻮد ﻧﻘﺐ ﻣﻲزﻧﻨﺪ‪ .‬اﺻﻼً ﻧﻤﻲﺗﻮان ﺣﺪس زد ﻛﻪ دزد در ﭼﻪ ﺳﺎﻋﺘﻲ ﻣﻲآﻳﺪ‪.‬‬
‫اﮔﺮ ﺻﺎﺣﺐﺧﺎﻧﻪ ﻣﻲداﻧﺴﺖ‪ ،‬ﻧﻤﻲﮔﺬاﺷﺖ ﻛﻪ ﺑﻪ ﺧﺎﻧﻪاش ﻧﻘﺐ زﻧﻨﺪ‪ .‬درﺳﻲ ﻛﻪ از اﻳﻦ آﻳﺎت ﻣﻲﺗﻮان آﻣﻮﺧﺖ اﻳﻦ‬

‫اﺳﺖ ﻛﻪ آﻣﺪن ﻣﺴﻴﺢ ﻧﺎﻣﻌﻠﻮم اﺳﺖ‪ ،‬ﻫﻴﭻ ﻛﺲ ﻧﻤﻲداﻧﺪ ﻛﻪ ﭼﻪ روز و ﭼﻪ ﺳﺎﻋﺘﻲ ﻣﻲآﻳﺪ‪.‬‬
‫ﻫﻨﮕﺎﻣﻲ ﻛﻪ او ﺑﺎزﮔﺮدد‪ ،‬آﻧﺪﺳﺘﻪ از اﻳﻤﺎندارﻧﻲ ﻛﻪ ﺑﺮ روي زﻣﻴﻦ ﮔﻨﺠﻬﺎ ﭘﻨﻬﺎن ﻛﺮدهاﻧﺪ‪ ،‬ﻫﻤﻪ را از دﺳﺖ‬
‫ﺧﻮاﻫﻨﺪ داد‪ ،‬ﭼﺮا ﻛﻪ ﻫﻤﺎن ﮔﻮﻧﻪ ﻛﻪ ﺷﺨﺼﻲ در اﻳﻦ ﻣﻮرد ﮔﻔﺘﻪ اﺳﺖ ”ﻳﻚ ﻣﺴﻴﺤﻲ ﻳﺎ ﺛﺮوت ﺧﻮد را رﻫﺎ ﻛﺮده ﻳﺎ‬
‫ﺑﻪ دﻧﺒﺎل آن ﻣﻲرود‪ “.‬اﮔﺮ واﻗﻌﺎً ﺑﻪ اﻧﺘﻈﺎر ﺑﺎزﮔﺸﺖ ﻣﺴﻴﺢ ﻫﺴﺘﻴﻢ‪ ،‬آﻧﭽﻪ را ﻛﻪ دارﻳﻢ ﺧﻮاﻫﻴﻢ ﻓﺮوﺧﺖ و ﮔﻨﺠﻬﺎي‬
‫ﺧﻮد را در آﺳﻤﺎن ﻣﻲاﻧﺪوزﻳﻢ ﺟﺎﺋﻲ ﻛﻪ دﺳﺖ دزدان ﺑﺪان ﻧﻤﻲرﺳﺪ‪.‬‬
‫ث( ﻏﻼﻣﺎن اﻣﻴﻦ و ﻏﻼﻣﺎن ﺑﻲوﻓﺎ )‪(48-41 :12‬‬
‫‪ 42-41:12‬در اﻳﻦ ﻫﻨﮕﺎم ﭘﻄﺮس از ﻣﺴﻴﺢ ﭘﺮﺳﻴﺪ ﻛﻪ آﻳﺎ اﻳﻦ ﻣﺜﻞ او ﺑﺮاي ﺷﺎﮔﺮدان ﺑﻮد ﻳﺎ ﺑﺮاي ﻫﻤﻪ‪ .‬ﭘﺎﺳﺦ‬
‫ﺧﺪاوﻧﺪ اﻳﻦ ﺑﻮد ﻛﻪ اﻳﻦ داﺳﺘﺎن ﺑﺮاي ﺗﻤﺎم ﻛﺴﺎﻧﻲ اﺳﺖ ﻛﻪ ادﻋﺎ ﻣﻲﻛﻨﻨﺪ ﻧﺎﻇﺮان ﺧﺪا ﻫﺴﺘﻨﺪ‪ .‬ﻧﺎﻇﺮ اﻣﻴﻦ و داﻧﺎ‬
‫ﻫﻤﺎن ﻛﺴﻲ اﺳﺖ ﻛﻪ ﺑﺮ اﻫﻞ ﺧﺎﻧﻪ ﻣﻮﻻي ﺧﻮد ﮔﻤﺎﺷﺘﻪ ﻣﻲﺷﻮد و ﺑﺪاﻧﻬﺎ آذوﻗﻪ ﻣﻲدﻫﺪ‪ .‬ﻋﻤﺪه ﻣﺴﺌﻮﻟﻴﺖ ﻧﺎﻇﺮ در‬
‫اﻳﻨﺠﺎ در ﻗﺒﺎل ﻣﺮدم اﺳﺖ و ﻧﻪ اﻣﻮال‪ .‬اﻳﻦ ﻣﻮﺿﻮع در راﺳﺘﺎي ﭼﺎرﭼﻮب ﻛﻞ ﻣﺘﻦ ﺑﻴﺎن ﺷﺪه اﺳﺖ‪ ،‬و ﺑﻪ ﺷﺎﮔﺮدان‬
‫در ﺑﺮاﺑﺮ ﻣﺎدي ﮔﺮاﻳﻲ و ﻃﻤﻊ ﻫﺸﺪار ﻣﻲدﻫﺪ‪ .‬اﻳﻦ ﻣﺮدم ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻛﻪ اﻫﻤﻴﺖ دارﻧﺪ و ﻧﻪ ﻣﺎدﻳﺎت‪.‬‬
‫‪ 44-43:12‬ﻫﻨﮕﺎﻣﻲ ﻛﻪ ﺧﺪاوﻧﺪ ﺑﻴﺎﻳﺪ و ﺑﺒﻴﻨﺪ ﻛﻪ ﺧﺎدﻣﻴﻨﺶ ﺑﺎ ﺗﻤﺎم وﺟﻮد ﺧﻮد را وﻗﻒ ﺳﻌﺎدت روﺣﺎﻧﻲ‬
‫ﻣﺮدان و زﻧﺎن ﻛﺮدهاﻧﺪ‪ ،‬ﺑﺎ ﺧﺸﻨﻮدي ﺑﻪ آﻧﻬﺎ ﭘﺎداش ﺧﻮاﻫﺪ داد‪ .‬اﻳﻦ ﭘﺎداش ﺷﺎﻳﺪ ﻫﻤﺎن ﺳﻠﻄﻨﺖ ﺑﺎ ﻣﺴﻴﺢ در‬
‫ﺳﻠﻄﻨﺖ ﻫﺰار ﺳﺎﻟﻪ او ﺑﺎﺷﺪ )‪ 1‬ﭘﻄﺮ ‪.(4-1:5‬‬
‫‪ 45:12‬ﻏﻼﻣﻲ ﻛﻪ اﻋﺘﺮاف ﻣﻲﻛﻨﺪ ﺑﺮاي ﻣﺴﻴﺢ ﻛﺎر ﻣﻲﻛﻨﺪ‪ ،‬اﻣﺎ درﺣﻘﻴﻘﺖ ﺑﻲاﻳﻤﺎن اﺳﺖ‪ .‬او ﺑﺠﺎي ﺧﻮراك دادن‬
‫ﺑﻪ ﻗﻮم ﺧﺪا‪ ،‬از آﻧﻬﺎ ﺳﻮاﺳﺘﻔﺎده ﻛﺮده و زﻧﺪﮔﻲ ﺧﻮد ﺑﺎ ﻟﺬت ﺟﻮﻳﻲ ﺳﭙﺮي ﻣﻲﻛﻨﺪ‪) .‬اﺣﺘﻤﺎﻻً اﻳﻦ ﻣﻮﺿﻮع اﺷﺎرهاي‬
‫اﺳﺖ ﺑﻪ ﻓﺮﻳﺴﻴﺎن(‪.‬‬
‫‪ 46:12‬آﻣﺪن ﺧﺪاوﻧﺪ رﻳﺎي او را ﻓﺎش ﺧﻮاﻫﺪ ﺳﺎﺧﺖ‪ ،‬او ﺑﺎ دﻳﮕﺮ ﺧﻴﺎﻧﺘﻜﺎران ﻣﺠﺎزات ﺧﻮاﻫﺪ ﺷﺪ‪ .‬ﻋﺒﺎرت‬
‫”دوﭘﺎره ﻛﺮدن“ را ﻣﻲﺗﻮان ”ﺑﻪ ﺳﺨﺘﻲ ﻣﺠﺎزات ﻛﺮدن“ ﻧﻴﺰ ﺗﺮﺟﻤﻪ ﻛﺮد‪.‬‬
‫‪ 48-47:12‬آﻳﺎت ‪ 47‬و ‪ 48‬اﺻﻠﻲ اﺳﺎﺳﻲ را در ﻣﻮرد ﺗﻤﺎم ﺧﺪﻣﺎت ﺑﻴﺎن ﻣﻲﻛﻨﻨﺪ‪ .‬و آن اﺻﻞ اﻳﻦ اﺳﺖ ﻛﻪ ﻫﺮ‬
‫ﭼﻪ ﺷﺨﺺ از اﻣﺘﻴﺎز ﺑﻴﺸﺘﺮي ﺑﺮﺧﻮردار ﺑﺎﺷﺪ‪ ،‬ﻣﺴﺌﻮﻟﻴﺘﺶ ﻧﻴﺰ ﺳﻨﮕﻴﻦﺗﺮ اﺳﺖ‪ .‬ﺑﺮاي اﻳﻤﺎنداران ﻣﻘﺪار ﭘﺎداش در‬
‫آﺳﻤﺎن اﺳﺖ‪ .‬ﺑﺮاي ﺑﻲاﻳﻤﺎﻧﺎن ﺑﻪ ﻣﻌﻨﺎي ﺷﺪت ﻣﺠﺎزات در ﺟﻬﻨﻢ اﺳﺖ‪ .‬ﻛﺴﺎﻧﻲ ﻛﻪ اراده ﺧﺪا در ﻛﺘﺎبﻣﻘﺪس‬
‫ﺑﺮاﻳﺸﺎن آﺷﻜﺎر ﺷﺪه اﺳﺖ ﻣﻮﻇﻒ ﺑﻪ اﻃﺎﻋﺖ از آن ﻫﺴﺘﻨﺪ‪ .‬ﺑﻪ ﻫﺮ ﻛﺴﻲ ﻛﻪ ﻋﻄﺎ زﻳﺎده ﺷﻮد‪ ،‬از وي ﻣﻄﺎﻟﺒﻪ زﻳﺎده‬
‫ﮔﺮدد‪ .‬ﻛﺴﺎﻧﻲ ﻫﻢ ﻛﻪ ﻛﻤﺘﺮ ﺑﻪ آﻧﻬﺎ ﻋﻄﺎ ﺷﺪه ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﺧﻄﺎﻫﺎﻳﺸﺎن ﻣﺠﺎزات ﺧﻮاﻫﻨﺪ ﺷﺪ‪ ،‬اﻣﺎ ﻣﺠﺎزاﺗﺸﺎن ﺳﺒﻚﺗﺮ‬
‫ﺧﻮاﻫﺪ ﺑﻮد‪.‬‬
‫ج( ﭘﻴﺎﻣﺪﻫﺎي ﻇﻬﻮر اوﻟﻴﻪ ﻣﺴﻴﺢ )‪(53-49 :12‬‬
‫‪ 49:12‬ﺧﺪاوﻧﺪ ﻋﻴﺴﻲ ﻣﻲداﻧﺴﺖ ﻛﻪ آﻣﺪن او ﺑﺮ زﻣﻴﻦ در اﺑﺘﺪا ﺻﻠﺢ و آراﻣﺶ در ﭘﻲ ﻧﺨﻮاﻫﺪ داﺷﺖ‪ .‬اﺑﺘﺪا‬

‫ﺑﺎﻋﺚ ﺟﺪاﺋﻲﻫﺎ‪ ،‬ﻧﺰاع‪ ،‬ﺟﻔﺎ و ﺧﻮﻧﺮﻳﺰي ﻣﻲﺷﻮد‪ .‬اﻟﺒﺘﻪ او ﺑﻪ ﻗﺼﺪ اﻓﺮوﺧﺘﻦ اﻳﻦ آﺗﺶ ﺑﺮ روي زﻣﻴﻦ ﻧﻴﺎﻣﺪ‪ ،‬ﺑﻠﻜﻪ‬
‫اﻳﻨﻬﺎ ﭘﻴﺎﻣﺪﻫﺎ ﻳﺎ ﻋﻮاﻗﺐ آﻣﺪن او ﺑﻮدﻧﺪ‪ .‬ﮔﺮﭼﻪ اﺧﺘﻼﻓﺎت و ﭘﺮﻳﺸﺎﻧﻲﻫﺎي ﺑﺴﻴﺎري در ﻃﻮل ﺧﺪﻣﺖ او ﺑﺮ روي‬
‫زﻣﻴﻦ روي داد‪ ،‬اﻣﺎ ﺗﻨﻬﺎ در واﻗﻌﻪ ﺻﻠﻴﺐ ﺑﻮد ﻛﻪ ﺑﺎﻃﻦ ﺣﻘﻴﻘﻲ اﻧﺴﺎن ﭼﻬﺮه ﺧﻮد را آﺷﻜﺎر ﻧﻤﻮد‪ .‬ﺧﺪاوﻧﺪ‬
‫ﻣﻲداﻧﺴﺖ ﻛﻪ ﻫﻤﻪ اﻳﻨﻬﺎ ﺑﺎﻳﺪ رخ دﻫﺪ و او ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺑﻮد ﻛﻪ ﺑﻪ زودي آﺗﺶ ﺟﻔﺎ و ﺳﺨﺘﻴﻬﺎ ﺑﺮ ﻋﻠﻴﻪ او ﺷﻌﻠﻪ ور ﮔﺮدد ‪.‬‬
‫‪ 50:12‬اﻣﺎ او را ﺗﻌﻤﻴﺪي ﺑﻮد ﻛﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﻣﻲﻳﺎﻓﺖ‪ .‬اﻳﻦ ﺳﺨﻦ او اﺷﺎرهاي اﺳﺖ ﺗﻌﻤﻴﺪ او ﺑﻪ ﻫﻨﮕﺎم ﻣﺮگ او در‬
‫ﺟﻠﺠﻠﺘﺎ‪ .‬او ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮ روي ﺻﻠﻴﺐ ﻣﻲرﻓﺖ ﺗﺎ ﻛﺎر ﻧﺠﺎت ﺑﺸﺮ ﮔﻢ ﺷﺪه را ﺑﻪ ﭘﺎﻳﺎن رﺳﺎﻧﺪ‪ .‬ﻧﻨﮓ و ﺧﻮاري‪ ،‬رﻧﺞ و‬
‫ﻣﺮگ ﻫﻤﻪ اراده ﭘﺪر ﺑﺮاي او ﺑﻮد‪ ،‬و اﻃﺎﻋﺖ اﻳﻦ اﻣﺮ او را ﻣﻀﻄﺮب ﻣﻲﺳﺎﺧﺖ‪.‬‬
‫‪ 53-51:12‬او ﻣﻲداﻧﺴﺖ ﻛﻪ آﻣﺪﻧﺶ در آن ﻫﻨﮕﺎم ﺳﻼﻣﺘﻲ ﺑﺮ زﻣﻴﻦ ﻧﻤﻲآورد و از اﻳﻦ رو ﺑﻪ ﺷﺎﮔﺮدان ﺧﻮد‬
‫ﻫﺸﺪار داد ﻛﻪ ﻣﺮدم دﻧﻴﺎ از او ﭘﻴﺮوي ﻧﺨﻮاﻫﻨﺪ ﻛﺮد و ﺣﺘﻲ ﺧﻮﻳﺸﺎوﻧﺪان آﻧﻬﺎ را ﻃﺮد ﺧﻮاﻫﻨﺪ ﻧﻤﻮد‪ .‬ورود‬
‫ﻣﺴﻴﺤﻴﺖ ﺑﻪ ﻳﻚ ﺧﺎﻧﻮاده ﭘﻨﺞ ﻧﻔﺮه ﺑﺎﻋﺚ ﺟﺪاﻳﻲ در آن ﺧﺎﻧﻮاده ﺧﻮاﻫﺪ ﺷﺪ‪ .‬واﻗﻌﺎً اﻳﻦ ذات ﺗﺒﺎه ﺷﺪه ﺑﺸﺮ ﺟﺎي‬
‫ﺑﺴﻲ ﺗﻌﺠﺐ دارد ﻛﻪ ﺧﻮﻳﺸﺎوﻧﺪان ﺑﻲاﻳﻤﺎن ﻏﺎﻟﺒﺎً ﺗﺮﺟﻴﺢ ﻣﻲدﻫﻨﺪ ﻓﺮزﻧﺪﺷﺎن ﻻاﺑﺎﻟﻲ و ﺑﻲﺑﻨﺪ و ﺑﺎر ﺑﺎﺷﺪ اﻣﺎ در‬
‫اﺟﺘﻤﺎع ﻣﻘﺎﻣﻲ ﻫﻤﭽﻮن ﺷﺎﮔﺮد ﺧﺪاوﻧﺪ ﻋﻴﺴﻲ ﻣﺴﻴﺢ ﻧﺪاﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ! اﻳﻦ ﻋﺒﺎرات ﮔﻮاﻫﻲ اﺳﺖ ﺑﺮ اﻳﻨﻜﻪ ﻣﺴﻴﺢ ﻧﻴﺎﻣﺪ‬
‫ﺗﺎ ﺗﻤﺎﻣﻲ ﺑﺸﺮ را )ﺧﺪاﺷﻨﺎﺳﺎن را ﺑﺎ ﺧﺪاﻧﺸﻨﺎﺳﺎن( ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺑﻪ ﻳﻚ ”ﺟﺎﻣﻌﻪ واﺣﺪ ﺑﺮادري“ ﻛﻨﺪ‪.‬‬
‫چ( ﻋﻼﺋﻢ زﻣﺎنﻫﺎ )‪(59-54 :12‬‬
‫‪ 55-54:12‬ﻣﺨﺎﻃﺐ آﻳﻪﻫﺎي ﻗﺒﻠﻲ ﺷﺎﮔﺮدان ﺑﻮدﻧﺪ‪ .‬اﻛﻨﻮن ﻧﺠﺎتدﻫﻨﺪه ﺑﻪ آن ﺟﻤﺎﻋﺖ ﺳﺨﻦ ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ او از‬
‫ﻣﻬﺎرت آﻧﻬﺎ در ﭘﻴﺶ ﺑﻴﻨﻲ آب و ﻫﻮا ﺳﺨﻦ ﮔﻔﺖ آﻧﻬﺎ ﻣﻲداﻧﺴﺘﻨﺪ ﻛﻪ اﮔﺮ اﺑﺮي را در ﻛﺮاﻧﻪ ﻏﺮﺑﻲ آﺳﻤﺎن ﺑﺒﻴﻨﻨﺪ‬
‫)ﺳﻮي درﻳﺎي ﻣﺪﻳﺘﺮاﻧﻪ(‪ ،‬اﻧﺘﻈﺎر ﻫﻮاي ﺑﺎراﻧﻲ را ﺧﻮاﻫﻨﺪ داﺷﺖ‪ .‬ﻣﺮدم آن ﻗﺪر در ﻣﻮرد اﻳﻦ ﻣﻮﺿﻮع ﻓﻬﻢ و ﺷﻌﻮر‬
‫داﺷﺘﻨﺪ‪ .‬اﻣﺎ ﻣﻮﺿﻮع ﻓﺮاﺗﺮ از ﻓﻬﻢ و ﺷﻌﻮر آﻧﻬﺎ ﺑﻮد‪ .‬آﻧﻬﺎ ﻧﻤﻲﺧﻮاﺳﺘﻨﺪ ﻛﻪ ﺑﻔﻬﻤﻨﺪ‪.‬‬
‫‪ 56:12‬در ﻣﻮرد اﻣﻮر روﺣﺎﻧﻲ‪ ،‬داﺳﺘﺎن ﺟﻮر دﻳﮕﺮي اﺳﺖ‪ .‬ﮔﺮﭼﻪ آﻧﻬﺎ از ﻋﻘﻞ و ﺷﻌﻮر ﻃﺒﻴﻌﻲ ﺑﺮﺧﻮردار‬
‫ﺑﻮدﻧﺪ‪ .‬اﻣﺎ ﺑﻪ ﻓﺮﻣﺎن ﻣﻬﻢ در ﺗﺎرﻳﺦ ﺑﺸﺮ ﭘﻲ ﻧﺒﺮده ﺑﻮدﻧﺪ‪ .‬ﭘﺴﺮ ﺧﺪا ﺑﺮ روي زﻣﻴﻦ آﻣﺪه و در ﻣﻴﺎن آﻧﻬﺎ اﻳﺴﺘﺎده ﺑﻮد‪.‬‬
‫ﺗﺎﻛﻨﻮن ﻣﻠﻜﻮت ﭼﻨﻴﻦ و در دﺳﺘﺮس ﻧﺒﻮد‪ .‬اﻣﺎ زﻣﺎن دﻳﺪار را ﻧﻤﻲداﻧﺴﺘﻨﺪ‪ .‬آﻧﻬﺎ ﺑﻪ ﻗﺪر ﻛﺎﻓﻲ ﻫﻮش و ذﻛﺎوت ﺑﺮاي‬
‫درك اﻳﻦ ﻣﺴﺎﻟﻪ داﺷﺘﻨﺪ‪ ،‬اﻣﺎ ﻧﻤﻲﺧﻮاﺳﺘﻨﺪ ﻛﻪ ﺑﻔﻬﻤﻨﺪ و از اﻳﻦ رو ﺧﻮد را ﻓﺮﻳﺐ ﻣﻲدادﻧﺪ‪.‬‬
‫‪ 59-57:12‬اﮔﺮ ﺑﻪ اﻫﻤﻴﺖ روزي ﻛﻪ در آن ﻣﻲزﻳﺴﺘﻨﺪ ﭘﻲ ﻣﻲﺑﺮدﻧﺪ‪ ،‬ﺑﻪ ﺳﺮﻋﺖ رﻓﺘﻪ و ﺑﺎ ﻣﺪﻋﻲ ﺧﻮد ﺻﻠﺢ‬
‫ﻣﻲﻛﺮدﻧﺪ‪ .‬در اﻳﻨﺠﺎ ﭼﻬﺎر واژه ﻗﺎﻧﻮﻧﻲ ﺑﻪ ﻛﺎر رﻓﺘﻪ اﺳﺖ‪-‬ﻣﺪﻋﻲ‪ ،‬ﺣﺎﻛﻢ‪ ،‬ﻗﺎﺿﻲ‪ ،‬ﺳﺮﻫﻨﮓ و اﺣﺘﻤﺎﻻً ﻣﻘﺼﻮد از‬
‫ﻫﻤﮕﻲ ﺧﺪا اﺳﺖ‪ .‬در آن ﻫﻨﮕﺎم ﺧﺪا در ﻣﻴﺎن آﻧﻬﺎ ﻗﺪم ﻣﻲ زد‪ ،‬از آﻧﻬﺎ ﺧﻮاﻫﺶ ﻣﻲﻛﺮد و ﺑﻪ آﻧﻬﺎ ﻓﺮﺻﺖ ﻣﻲداد ﻛﻪ‬
‫ﻧﺠﺎت ﺑﺎﻳﻨﺪ‪ .‬آﻧﻬﺎ ﺑﺎﻳﺪ ﺗﻮﺑﻪ ﻧﻤﻮده و ﺑﻪ او اﻳﻤﺎن ﻣﻲآوردﻧﺪ‪ .‬اﮔﺮ ﻧﻤﻲﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻨﺪ‪ ،‬ﺑﺎﻳﺪ در ﻣﻘﺎﺑﻞ ﺧﺪا ﺑﻪ ﻋﻨﻮان ﻗﺎﺿﻲ‬
‫آﻧﻬﺎ ﻣﻲاﻳﺴﺘﺎدﻧﺪ‪ .‬ﺑﺮاي ﻣﺤﻜﻮﻣﻴﺖ آﻧﻬﺎ ادﻟﻪ ﻛﺎﻓﻲ وﺟﻮد ﺧﻮاﻫﺪ داﺷﺖ‪ .‬آﻧﻬﺎ ﮔﻨﺎﻫﻜﺎر ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ ﺷﺪه و ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ‬
‫ﺑﻲاﻳﻤﺎﻧﻲﺷﺎن ﻣﺤﻜﻮم ﻣﻲﺷﺪﻧﺪ‪ .‬آﻧﻬﺎ ﺑﻪ زﻧﺪان اﻓﻜﻨﺪه ﺧﻮاﻫﻨﺪ ﺷﺪ‪ ،‬ﺑﻪ ﻋﺒﺎرﺗﻲ ﻫﻤﺎن ﻣﺠﺎزات اﺑﺪي‪ ،‬و ﺗﺎ ﻓﻠﺲ آﺧﺮ‬

‫را ادا ﻧﻜﻨﻨﺪ از آﻧﺠﺎ ﺑﻴﺮون ﻧﺨﻮاﻫﻨﺪ آﻣﺪ‪-‬ﻳﻌﻨﻲ اﻳﻨﻜﻪ ﻫﺮﮔﺰ ﺑﻴﺮون ﻧﺨﻮاﻫﻨﺪ آﻣﺪ‪ ،‬زﻳﺮا ﻫﺮﮔﺰ ﻗﺎدر ﻧﺨﻮاﻫﻨﺪ ﺑﻮد ﻛﻪ‬
‫اﻳﻦ دﻳﻦ ﺑﺰرگ را ادا ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ‪.‬‬
‫از اﻳﻦ رو ﻋﻴﺴﻲ ﺑﻪ آن ﻣﻲﮔﻔﺖ ﻛﻪ زﻣﺎﻧﻲ ﻛﻪ در آن ﺑﺴﺮ ﻣﻲﺑﺮﻧﺪ را ﺑﺎﻳﺪ درﻳﺎﺑﻨﺪ‪ .‬ﺳﭙﺲ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ ﺗﻮﺑﻪ از ﮔﻨﺎﻫﻨﺎن‬
‫و ﺗﺴﻠﻴﻢ و ﺳﺮﺳﭙﺮدﮔﻲ در ﻣﻘﺎﺑﻞ ﺧﺪا ﺑﺎ او ﻣﺼﺎﻟﺤﻪ ﻣﻲ ﻧﻤﻮدﻧﺪ‪.‬‬
‫ح( اﻫﻤﻴﺖ ﺗﻮﺑﻪ )‪(5-1:13‬‬
‫‪ 3-1:13‬ﺑﺎب دوازده ﺑﺎ ﻗﺼﻮر ﻳﻬﻮدﻳﺎن در درك زﻣﺎﻧﻲ ﻛﻪ در آن ﺑﺴﺮ ﻣﻲﺑﺮدﻧﺪ‪ ،‬و ﺑﺎ ﻫﺸﺪار ﺧﺪاوﻧﺪ ﺑﻪ اﻳﻨﻜﻪ‬
‫ﻳﺎ ﺑﺎﻳﺪ ﺗﻮﺑﻪ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ‪ ،‬و ﻳﺎ اﻳﻨﻜﻪ ﺗﺎ ﺑﻪ اﺑﺪ ﻣﺠﺎزات ﺷﻮﻧﺪ ﭘﺎﻳﺎن ﻣﻲﻳﺎﺑﺪ ﺑﺎب ﺳﻴﺰده اﻳﻦ ﻣﻮﺿﻮع را اداﻣﻪ ﻣﻲدﻫﺪ‪ ،‬و‬
‫ﮔﺮﭼﻪ اﺻﻮﻟﻲ ﻛﻪ ﺑﻴﺎن ﻣﻲﺷﻮد ﻣﺮﺑﻮط ﺑﻪ اﺷﺨﺎص ﺧﺎﺻﻲ اﺳﺖ اﻣﺎ ﺑﻪ ﻃﻮر ﻛﻠﻲ ﻣﺨﺎﻃﺐ اﻳﻦ ﺑﺎب اﺳﺮاﺋﻴﻞ اﺳﺖ‪.‬‬
‫دو ﻓﺎﺟﻌﻪ ﻣﻠﻲ اﺳﺎس اﻳﻦ دﻳﺎﻟﻮگ را ﺗﺸﻜﻴﻞ ﻣﻲدﻫﻨﺪ‪ .‬اوﻟﻲ ﻛﺸﺘﺎر ﺟﻠﻴﻠﻴﺎﻧﻲ ﺑﻮد ﻛﻪ ﺑﺮاي ﻋﺒﺎدت ﺑﻪ اورﺷﻠﻴﻢ آﻣﺪه‬
‫ﺑﻮدﻧﺪ‪ .‬ﭘﻴﻼﻃﺲ‪ ،‬ﻓﺮﻣﺎﻧﺪار ﻳﻬﻮدا‪ ،‬دﺳﺘﻮر داد ﻛﻪ آﻧﻬﺎ را در ﺣﺎل ﺗﻘﺪﻳﻢ ﻗﺮﺑﺎﻧﻲﻫﺎي ﺧﻮد ﺑﻜﺸﻨﺪ‪ .‬اﻃﻼﻋﺎت دﻳﮕﺮي‬
‫در ﻣﻮرد اﻳﻦ ﻓﺎﺟﻌﻪ وﺟﻮد ﻧﺪارد‪ .‬ﻣﺎ ﻓﺮض ﻣﻲﻛﻨﻴﻢ ﻛﻪ ﻗﺮﺑﺎﻧﻴﺎن اﻳﻦ ﻓﺎﺟﻌﻪ ﻳﻬﻮدﻳﺎﻧﻲ ﺑﻮدﻧﺪ ﻛﻪ در ﺟﻠﻴﻞ زﻧﺪﮔﻲ‬
‫ﻣﻲﻛﺮدﻧﺪ‪ .‬ﻳﻬﻮدﻳﺎن اورﺷﻠﻴﻢ ﭼﻨﻴﻦ ﺗﺼﻮر ﻣﻲﻛﺮدﻧﺪ ﻛﻪ ﺣﺘﻤﺎً اﻳﻦ ﺟﻠﻴﻠﻴﺎن ﮔﻨﺎه وﺣﺸﺘﻨﺎﻛﻲ ﻣﺮﺗﻜﺐ ﺷﺪه ﺑﻮدﻧﺪ و‬
‫ﻣﺮگ آﻧﻬﺎ ﮔﻮاﻫﻲ ﺑﺮ ﻧﺎﺧﺸﻨﻮدي ﺧﺪا از آﻧﻬﺎ ﺑﻮد‪ .‬ﺑﺎ اﻳﻦ ﺣﺎل‪ ،‬ﺧﺪاوﻧﺪ اﺷﺘﺒﺎه آﻧﻬﺎ را ﺗﺼﺤﻴﺢ ﻧﻤﻮد و ﺑﻪ ﻳﻬﻮدﻳﺎن‬
‫ﻫﺸﺪار داد ﺗﺎ ﻫﻨﮕﺎﻣﻲ ﻛﻪ ﺗﻮﺑﻪ ﻧﻨﻤﺎﻳﻨﺪ ﻫﻤﮕﻲ آﻧﻬﺎ ﻫﻢﭼﻨﻴﻦ ﻫﻼك ﺧﻮاﻫﻨﺪ ﺷﺪ‪.‬‬
‫‪ 5-4:13‬ﻓﺎﺟﻌﻪ دﻳﮕﺮ ﻣﺮﺑﻮط اﺳﺖ ﺑﻪ رﻳﺰش ﺑﺮج در ﺳﻠﻮام ﻛﻪ ﺑﺎﻋﺚ ﺟﺎن ﺑﺎﺧﺘﻦ ﻫﺠﺪه ﻧﻔﺮ ﺷﺪ‪ .‬ﭼﻴﺰ دﻳﮕﺮي‬
‫از اﻳﻦ ﻓﺎﺟﻌﻪ ﻧﻤﻲداﻧﻴﻢ ﺟﺰ آﻧﭽﻪ در اﻳﻨﺠﺎ ﺛﺒﺖ ﺷﺪه اﺳﺖ‪ .‬ﺧﻮﺷﺒﺨﺘﺎﻧﻪ ﻧﻴﺎزي ﻧﻴﺴﺖ ﻛﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ از اﻳﻦ ﺑﺪاﻧﻴﻢ‪.‬‬
‫ﺧﺪاوﻧﺪ اﻳﻦ ﻧﻜﺘﻪ را ﻣﻮرد ﺗﺎﻛﻴﺪ ﻗﺮار داد ﻛﻪ ﻧﺒﺎﻳﺪ اﻳﻦ ﻣﺼﻴﺒﺖ را داوري ﺑﺮ ﺷﺮارت آﺷﻜﺎر ﺑﺮﺧﻲ ﺑﺮﺷﻤﺮد‪ .‬ﺑﻠﻜﻪ‬
‫ﺑﺎﻳﺪ آن را ﺑﻪ ﻣﺜﺎﺑﻪ ﻫﺸﺪاري ﺑﻪ ﺗﻤﺎم ﻣﻠﺖ اﺳﺮاﺋﻴﻞ ﻗﻠﻤﺪاد ﻛﻨﻴﻢ ﻛﻪ اﮔﺮ ﺗﻮﺑﻪ ﻧﻜﻨﻨﺪ‪ ،‬ﺑﻪ ﭼﻨﻴﻦ ﺳﺮﻧﻮﺷﺘﻲ دﭼﺎر‬
‫ﺧﻮاﻫﻨﺪ ﺷﺪ‪ .‬و اﻳﻦ ﻫﻼﻛﺖ در ﺳﺎل ‪ 70‬ﻣﻴﻼدي و ﺑﺎ ﺣﻤﻠﻪ ﺗﻴﺘﻮس ﺑﻪ اورﺷﻠﻴﻢ ﺗﺤﻘﻖ ﻳﺎﻓﺖ‪.‬‬
‫خ( ﻣﺜﻞ درﺧﺖ اﻧﺠﻴﺮ ﺑﻲﺛﻤﺮ )‪(9-6 :13‬‬
‫ﺳﺨﻨﺎن ﺧﺪاوﻧﺪ در ﻣﻮرد ﻣﺜﻞ درﺧﺖ اﻧﺠﻴﺮ ارﺗﺒﺎﻃﻲ ﺗﻨﮕﺎﺗﻨﮓ ﺑﺎ ﺳﺨﻨﺎن ﻗﺒﻠﻲ او دارد‪ .‬ﭼﻨﺪان دﺷﻮار ﻧﻴﺴﺖ ﻛﻪ‬
‫درﺧﺖ اﻧﺠﻴﺮ را اﺳﺮاﺋﻴﻞ ﺑﺪاﻧﻴﻢ‪ ،‬ﻛﻪ در ﺗﺎﻛﺴﺘﺎن ﺧﺪا ﻏﺮس ﺷﺪه اﺳﺖ‪ .‬ﺑﻪ ﻋﺒﺎرﺗﻲ در دﻧﻴﺎ‪ ،‬ﺧﺪا ﺑﺮ درﺧﺖ در ﭘﻲ‬
‫ﻣﻴﻮه ﮔﺸﺖ اﻣﺎ ﭼﻴﺰي ﻧﻴﺎﻓﺖ‪ .‬از اﻳﻦ رو ﺑﻪ ﺑﺎﻏﺒﺎﻧﺎن )ﻋﻴﺴﻲ ﺧﺪاوﻧﺪ( ﮔﻔﺖ ﻛﻪ ﺳﻪ ﺳﺎل اﺳﺖ ﻛﻪ از اﻳﻦ درﺧﺖ‬
‫اﻧﺠﻴﺮ ﻣﻴﻮه ﻣﻲﻃﻠﺒﺪ اﻣﺎ ﭼﻴﺰي ﻧﻤﻲﻳﺎﺑﺪ‪ ..‬ﺳﺎدهﺗﺮﻳﻦ ﺗﻔﺴﻴﺮ اﻳﻦ ﻋﺒﺎرت ﺳﻪ ﺳﺎل ﺧﺪﻣﺖ ﺧﺪاوﻧﺪﻣﺎن اﺳﺖ‪ .‬ﻣﻔﻬﻮم‬
‫اﻳﻦ ﻋﺒﺎرات اﻳﻦ اﺳﺖ ﻛﻪ ﺑﻪ اﻧﺪازه ﻛﺎﻓﻲ ﺑﻪ درﺧﺖ اﻧﺠﻴﺮ وﻗﺖ داده ﺷﺪ ﺗﺎ ﺑﺎ ر ﺑﻴﺎورد‪ ،‬اﮔﺮ ﻣﻲﺧﻮاﺳﺖ ﻣﻴﻮه ﺑﺪﻫﺪ‬
‫ﺑﺎﻳﺪ ﺗﺎﻛﻨﻮن ﺛﻤﺮ ﻣﻲآورد‪ .‬اﮔﺮ در ﻃﻮل اﻳﻦ ﺳﻪ ﺳﺎل ﻣﻴﻮه ﻧﻴﺎورد ﭘﺲ ﻣﻨﻄﻘﻲ اﺳﺖ ﻛﻪ دﻳﮕﺮ ﻣﻴﻮه ﻧﺨﻮاﻫﺪ آورد‪.‬‬
‫ﺧﺪا ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﺑﻲﺛﻤﺮ ﺑﻮدن درﺧﺖ آن را ﺑﺮﻳﺪ‪ .‬آن ﺗﻨﻬﺎ ﺟﺎي اﺿﺎﻓﻲ در زﻣﻴﻦ اﺷﻐﺎل ﻣﻲﻛﻨﺪ و ﻫﻴﭻ ﻣﻨﻔﻌﺘﻲ ﻧﺪارد‪.‬‬

‫ﺑﺎﻏﺒﺎن ﺑﺮاي درﺧﺖ اﻧﺠﻴﺮ ﺷﻔﺎﻋﺖ ﻛﺮد‪ ،‬و درﺧﻮاﺳﺖ ﻧﻤﻮد ﻳﻚ ﺳﺎل دﻳﮕﺮ ﻧﻴﺰ ﺑﻪ آن ﻓﺮﺻﺖ داده ﺷﻮد‪ .‬اﮔﺮ در‬
‫ﭘﺎﻳﺎن ﺳﺎل ﺑﺎز ﻫﻢ ﺛﻤﺮ ﻧﻴﺎورد‪ ،‬ﺳﭙﺲ ﻣﻲﺗﻮان آن را ﺑﺮﻳﺪ‪ .‬و اﻳﻦ ﻫﻤﺎن واﻗﻌﻪاي اﺳﺖ ﻛﻪ رخ داد‪ .‬ﭘﺲ از اﻳﻨﻜﻪ ﺳﺎل‬
‫ﭼﻬﺎرم )از ﺧﺪﻣﺖ ﻣﺴﻴﺢ( آﻏﺎز ﺷﺪ اﺳﺮاﺋﻴﻞ ﺧﺪاوﻧﺪ ﻋﻴﺴﻲ را ﻣﺼﻠﻮب ﻧﻤﻮد‪ .‬در ﻧﺘﻴﺠﻪ ﭘﺎﻳﺘﺨﺖ آن وﻳﺮان ﮔﺮدﻳﺪ‬
‫و ﻣﺮدﻣﺶ ﭘﺮاﻛﻨﺪه ﺷﺪﻧﺪ‪.‬‬
‫ﺟﻲ‪ .‬اچ‪ .‬ﻻﻧﮓ )‪ (G. H. Lang‬اﻳﻦ ﻋﺒﺎرات را ﭼﻨﻴﻦ ﺷﺮح ﻣﻲدﻫﺪ‪:‬‬
‫ﭘﺴﺮ ﺧﺪا ﻓﻜﺮ ﭘﺪر ﺧﻮد‪ ،‬ﻣﺎﻟﻚ ﺗﺎﻛﺴﺘﺎن را ﻣﻲداﻧﺴﺖ‪ ،‬و ﻓﺮﻣﺎن ﻣﻬﻴﺐ او اﻳﻦ اﺳﺖ‪” :‬آن را ﻗﻄﻊ ﻛﻦ‪ “.‬ﺑﺎري‬
‫دﻳﮕﺮ اﺳﺮاﺋﻴﻞ ﻛﺎﺳﻪ ﺻﺒﺮاﻟﻬﻲ را ﻟﺒﺮﻳﺰ ﻛﺮدﻧﺪ‪ .‬اﮔﺮ ﻣﻠﺖ و ﻳﺎ ﺷﺨﺼﻲ ﻣﻴ ﻮهﻫﺎﻳﻲ ﻋﺪاﻟﺖ را ﺑﺮاي ﺟﻼل و ﺣﻤﺪ ﺧﺪا‬
‫ﺑﺎر ﻧﻴﺎورﻧﺪ دﻳﮕﺮ دﻟﻴﻠﻲ ﺑﺮاي ﺑﺮﺧﻮردار ﺷﺪن از ﻣﺤﺒﺖ و ﺗﻮﺟﻪ ﺧﺪا ﻧﺪارﻧﺪ‪ .‬اﻧﺴﺎن ﺑﺮاي ﺧﺸﻨﻮدي و اﺣﺘﺮام ﺑﻪ‬
‫ﺧﺎﻟﻖ ﺧﻮد زﻳﺴﺖ ﻣﻲﻛﻨﺪ‪ ،‬اﻣﺎ ﻫﻨﮕﺎﻣﻲ ﻛﻪ او در اﻳﻦ ﻃﺮﻳﻖ ﺳﻠﻮك ﻧﻤﻲﻛﻨﺪ ﭘﺲ ﭼﺮا ﻣﺮگ ﻣﺠﺎزات ﮔﻨﺎﻫﺶ ﻧﺒﺎﺷﺪ‬
‫و ﭼﺮا اﻳﻦ اﻓﺘﺨﺎر و اﻣﺘﻴﺎز از او ﺳﻠﺐ ﻧﺸﻮد؟‬
‫د( ﺷﻔﺎي زﻧﻲ ﻛﻪ ﺑﺪﻧﺶ ﻣﻨﺤﻨﻲ ﺷﺪه ﺑﻮد )‪(17-10:13‬‬
‫‪ 13-10:13‬دﻳﺪﮔﺎه واﻗﻌﻲ اﺳﺮاﺋﻴﻞ در ﻣﻮرد ﺧﺪاوﻧﺪ ﻋﻴﺴﻲ در اﻳﻨﺠﺎ و در ﺷﺨﺼﻴﺖ رﺋﻴﺲ ﻛﻨﻴﺴﻪ دﻳﺪه‬
‫ﻣﻲﺷﻮد‪ .‬اﻳﻦ ﺷﺨﺺ ﺑﻪ ﻧﺠﺎتدﻫﻨﺪه اﻋﺘﺮاض ﻛﺮد ﻛﻪ ﭼﺮا در روز ﺳﺒﺖ زﻧﻲ را ﺷﻔﺎ داده اﺳﺖ‪ .‬اﻳﻦ زن ﻣﺪت‬
‫ﻫﺠﺪه ﺳﺎل از اﻧﺤﻨﺎي ﺳﺘﻮن ﻓﻘﺮات ﺧﻮد رﻧﺞ ﻣﻲﺑﺮد‪ .‬او آن ﻗﺪر ﺧﻤﻴﺪه ﺑﻮد ﻛﻪ ﻗﺎدر ﻧﺒﻮد ﻫﺮﮔﺰ راﺳﺖ ﺑﺎﻳﺴﺘﺪ‪.‬‬
‫ﺑﺪون اﻳﻨﻜﻪ از ﺧﺪاوﻧﺪ ﺑﺨﻮاﻫﻨﺪ‪ ،‬او ﻛﻼم ﺷﻔﺎﺑﺨﺶ را از دﻫﺎن ﺧﻮد ﺻﺎدر ﻛﺮد و دﺳﺘﻬﺎي ﺧﻮد را ﺑﺮ وي ﮔﺬارد و‬
‫اﻧﺤﻨﺎي او را راﺳﺖ ﮔﺮداﻧﻴﺪ‪.‬‬
‫‪ 14:13‬رﺋﻴﺲ ﻛﻨﻴﺴﻪ ﺑﺎ ﻋﺼﺒﺎﻧﻴﺖ ﺑﻪ ﻣﺮدم ﮔﻔﺖ ﻛﻪ آﻧﻬﺎ ﺑﺎﻳﺪ در ﺷﺶ روز اول ﻫﻔﺘﻪ ﺑﺮاي ﺷﻔﺎ ﻳﺎﻓﺘﻦ ﺑﻴﺎﻳﻨﺪ‪ ،‬و‬
‫ﻧﻪ در روز ﻫﻔﺘﻢ‪ .‬او در ﻣﺬﻫﺐ ﺗﺒﺤﺮ داﺷﺖ‪ ،‬اﻣﺎ ﺑﻪ ﻣﺸﻜﻼت ﻣﺮدم ﺗﻮﺟﻬﻲ ﻧﺪاﺷﺖ‪ .‬ﺣﺘﻲ اﮔﺮ ﻣﺮدم در ﺷﺶ روز‬
‫اول ﻫﻔﺘﻪ ﻫﻢ ﻣﻲآﻣﺪﻧﺪ او ﻧﻤﻲﺗﻮاﻧﺴﺖ ﺑﻪ آﻧﻬﺎ ﻛﻤﻚ ﻧﻤﺎﻳﺪ‪ .‬او روي ﻧﻜﺎت ﺗﺨﺼﺼﻲ ﺷﺮﻳﻌﺖ ﺗﺎﻛﻴﺪ ﻣﻲ ﻛﺮد‪ ،‬اﻣﺎ‬
‫در ﻗﻠﺐ ﺧﻮد ﻣﻬﺮ و ﻣﺤﺒﺘﻲ ﻧﺪاﺷﺖ‪ .‬اﮔﺮ او ﻫﺠﺪه ﺳﺎل ﺑﻪ اﻧﺤﻨﺎي ﺳﺘﻮن ﻓﻘﺮات دﭼﺎر ﺑﻮد‪ ،‬دﻳﮕﺮ ﺑﺮاﻳﺶ ﻓﺮﻗﻲ‬
‫ﻧﻤﻲﻛﺮد ﻛﻪ در ﭼﻪ روزي ﺷﻔﺎ ﻳﺎﺑﺪ!‬
‫‪ 16-15:13‬ﺧﺪاوﻧﺪ رﻳﺎﻛﺎري او و دﻳﮕﺮان رﻫﺒﺮان ﻣﺬﻫﺒﻲ را ﻣﻼﻣﺖ ﻧﻤﻮد‪ .‬او ﺑﻪ آﻧﻬﺎ ﻳﺎدآوري ﻧﻤﻮد ﻛﻪ‬
‫ﻫﻴﭻﻳﻚ از آﻧﻬﺎ در ﺑﺎز ﻛﺮدن ﮔﺎو ﻳﺎ اﻻغ در روز ﺳﺒﺖ ﺑﻪ ﺟﻬﺖ ﺳﻴﺮاب ﻧﻤﻮدن آﻧﻬﺎ ﺗﺮدﻳﺪي ﺑﻪ دل راه ﻧﻤﻲدﻫﺪ‪.‬‬
‫اﮔﺮ آﻧﻬﺎ در روز ﺳﺒﺖ ﺑﻪ ﺣﻴﻮاﻧﺎت زﺑﺎن ﺑﺴﺘﻪ ﭼﻨﻴﻦ ﺗﻮﺟﻬﻲ از ﺧﻮد ﻧﺸﺎن ﻣﻲدﻫﻨﺪ‪ ،‬آﻳﺎ ﻣﺴﻴﺢ ﺑﺎ ﺷﻔﺎي اﻳﻦ زن ﻛﻪ‬
‫دﺧﺘﺮ اﺑﺮاﻫﻴﻢ ﺑﻮد ﻣﺮﺗﻜﺐ اﺷﺘﺒﺎﻫﻲ ﺷﺪه ﺑﻮد؟ ﻋﺒﺎرت ”دﺧﺘﺮ اﺑﺮاﻫﻴﻢ“ ﺑﺮ ﻣﺎ روﺷﻦ ﻣﻲﺳﺎزد ﻛﻪ او ﻧﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﻳﻬﻮدي‬
‫ﺑﻠﻜﻪ ﻳﻚ اﻳﻤﺎندار ﺣﻘﻴﻘﻲ و زن اﻳﻤﺎن ﺑﻮد‪ .‬ﺷﻴﻄﺎن او را ﺑﻪ اﻧﺤﻨﺎي ﺳﺘﻮن ﻓﻘﺮات دﭼﺎر ﺳﺎﺧﺘﻪ ﺑﻮد‪ .‬ﻣﺎ از ﻗﺴﻤﺘﻬﺎي‬
‫ﻣﺨﺘﻠﻒ ﻛﺘﺎبﻣﻘﺪس ﻣﻲﺗﻮاﻧﻴﻢ در ﻳﺎﺑﻴﻢ ﻛﻪ ﺑﺮﺧﻲ ﺑﻴﻤﺎرﻳﻬﺎ ﻧﺘﻴﺠﻪ اﻋﻤﺎل ﺷﻴﻄﺎﻧﻲ اﺳﺖ‪ .‬ﺟﻮﺷﻬﺎي ﺑﺪن اﻳﻮب را‬
‫ﺷﻴﻄﺎن ﺑﻪ وﺟﻮد آورد‪ .‬ﺧﺎر در ﺟﺴﻢ ﭘﻮﻟﺲ ﭘﻴﺎم آور ﺷﻴﻄﺎن ﺑﻮد ﻛﻪ ﻣﻲﺧﻮاﺳﺖ ﺑﻪ او ﺿﺮﺑﻪ ﺑﺰﻧﺪ‪ .‬ﺑﺎ اﻳﻦ ﺣﺎل‬

‫ﺷﺮﻳﺮ اﺟﺎزه ﻧﺪارد ﻛﻪ ﺑﺪون اﺟﺎزه ﺧﺪاوﻧﺪ ﺑﺎ اﻳﻤﺎنداران ﭼﻨﻴﻦ ﻛﻨﺪ‪ .‬و ﺧﺪاوﻧﺪ ﺑﺮ ﺗﻤﺎم اﻳﻦ رﻧﺠﻬﺎ و ﻣﺮضﻫﺎ‬
‫ﺣﺎﻛﻤﻴﺖ دارد‪.‬‬
‫‪ 17:13‬ﻣﺨﺎﻟﻔﺎن ﺧﺪاوﻧﺪ ﻫﻤﮕﻲ از اﻳﻦ ﺳﺨﻨﺎن ﺧﺪاوﻧﺪ ﺧﺠﻞ ﮔﺮدﻳﺪﻧﺪ‪ .‬اﻣﺎ ﻏﺎﻟﺐ ﻣﺮدم ﺷﺎد ﺷﺪﻧﺪ زﻳﺮا ﻣﻌﺠﺰه‬
‫ﺑﺰرﮔﻲ اﻧﺠﺎم ﺷﺪه ﺑﻮد و آﻧﻬﺎ ﺑﺮ آن واﻗﻒ ﺑﻮدﻧﺪ‪.‬‬
‫ذ( ﻣﺜﻠﻬﺎي ﻣﻠﻜﻮت )‪(21-18 :13‬‬
‫‪ 19-18:13‬ﻣﻤﻜﻦ ﺑﻮد ﻣﺮدم ﺑﺎدﻳﺪن اﻳﻦ ﻣﻌﺠﺰه اﻋﺠﺎب آور ﭼﻨﻴﻦ ﺗﺼﻮر ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ ﻛﻪ ﻣﻠﻜﻮت )ﭘﺎدﺷﺎﻫﻲ( ﺑﻪ‬
‫زودي ﺑﺮﻗﺮار ﺧﻮاﻫﺪ ﺷﺪ‪ ،‬ﻋﻴﺴﻲ ﺧﺪاوﻧﺪ ﺑﺎ ﺑﻴﺎن دو ﻣﺜﻞ در ﻣﻮرد ﻣﻠﻜﻮت ﺧﺪا ذﻫﻦ آﻧﻬﺎ را از اﺷﺘﺒﺎه ﺑﺎز داﺷﺖ‪،‬‬
‫او ﺑﺎ ﺑﻴﺎن ﻣﺜﻠﻬﺎ ﺑﻪ آﻧﻬﺎ ﮔﻔﺖ ﻛﻪ ﻣﻠﻜﻮت ﺧﺪا ﭘﺲ از ﻃﺮد ﺷﺪن ﭘﺎدﺷﺎه و ﭘﻴﺶ از ﺑﺎزﮔﺸﺖ او ﺑﻪ زﻣﻴﻦ واﻗﻊ‬
‫ﺧﻮاﻫﺪ ﺷﺪ‪ .‬اﻳﻦ ﻣﺜﻞﻫﺎ رﺷﺪ و ﮔﺴﺘﺮش ﻣﺴﻴﺤﻴﺖ را ﺑﻪ ﺗﺼﻮﻳﺮ ﻣﻲﻛﺸﻨﺪ‪ ،‬ﻛﻪ واﻗﻌﻴﺖ و ﻧﻴﺰ اﻋﺘﺮاف ﻣﺤﺾ را‬
‫ﺷﺎﻣﻞ ﻣﻲﺷﻮد )ر‪.‬ك ﺗﻮﺿﻴﺤﺎت ﻣﺮﺑﻮط ﺑﻪ ‪.(3-1:8‬‬
‫او ﭘﻴﺶ از ﻫﺮ ﭼﻴﺰ ﻣﻠﻜﻮت ﺧﺪا را ﺑﻪ داﻧﻪ ﺧﺮدﻟﻲ ﺗﺸﺒﻴﻪ ﻣﻲﻛﻨﺪ ﻛﻪ ﻳﻜﻲ از رﻳﺰﺗﺮﻳﻦ داﻧﻪﻫﺎ اﺳﺖ‪ .‬ﻫﻨﮕﺎﻣﻲ ﻛﻪ‬
‫اﻳﻦ داﻧﻪ ﻛﺎﺷﺘﻪ ﻣﻲﺷﻮد ﺑﻮﺗﻪاي از آن ﭘﺪﻳﺪ ﻣﻲآﻳﺪ و ﻧﻪ درﺧﺖ‪ .‬از اﻳﻦ رو ﻫﻨﮕﺎﻣﻲ ﻛﻪ ﻋﻴﺴﻲ ﮔﻔﺖ اﻳﻦ داﻧﻪ‬
‫درﺧﺖ ﺑﺰرﮔﻲ ﺗﻮﻟﻴﺪ ﻣﻲﻛﻨﺪ‪ ،‬ﻣﻘﺼﻮدش رﺷﺪ ﻏ ﻴﺮﻃﺒﻴﻌﻲ و ﺑﻲاﻧﺪازه آن اﺳﺖ‪ .‬آن ﺑﻮﺗﻪ آن ﻗﺪر ﺑﺰرگ اﺳﺖ ﻛﻪ‬
‫ﻣﺮﻏﺎن ﻫﻮا در ﺷﺎﺧﻪﻫﺎﻳﺶ آﺷﻴﺎﻧﻪ درﺳﺖ ﻣﻲﻛﻨﻨﺪ‪ .‬ﺣﻘﻴﻘﺖ در اﻳﻨﺠﺎ اﻳﻦ اﺳﺖ ﻛﻪ ﻣﺴﻴﺤﻴﺖ در اﺑﺘﺪا ﺳﺮآﻏﺎزي‬
‫ﺣﻘﻴﺮ و ﻛﻮﭼﻚ‪ ،‬ﻫﻤﭽﻮن داﻧﻪ ﺧﺮدل دارد‪ .‬اﻣﺎ ﻫﻨﮕﺎﻣﻲ ﻛﻪ رﺷﺪ ﻣﻲﻳﺎﺑﺪ‪ ،‬ﺗﺮوﻳﺞ و اﺷﺎﻋﻪ ﻳﺎﻓﺘﻪ و ﺑﻪ ﻣﺴﻴﺤﻴﺘﻲ‬
‫ﺗﺒﺪﻳﻠﻲ ﻣﻲﺷﻮد ﻛﻪ ﻣﺎ اﻛﻨﻮن ﻣﻲﺷﻨﺎﺳﻴﻢ‪ .‬ﻣﺴﻴﺤﻴﺖ ﺷﺎﻣﻞ ﺗﻤﺎم ﻛﺴﺎﻧﻲ اﺳﺖ ﻛﻪ اﻋﺘﺮاف ﻣﻴﻜﻨﻨﺪ ﻃﺮﻓﺪار ﺧﺪاوﻧﺪ‬
‫ﻫﺴﺘﻨﺪ‪ ،‬ﭼﻪ ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺗﻮﻟﺪ ﺗﺎزه را داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ و ﭼﻪ ﻧﺪاﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ‪ .‬ﻣﺮﻏﺎن ﻫﻮا ﻳﺎ ﻛﺮﻛﺴﻬﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ و ﻳﺎ ﭘﺮﻧﺪﮔﺎﻧﻲ ﻛﻪ‬
‫ﺣﻜﻢ ﻃﻌﻤﻪ را دارﻧﺪ‪ .‬آﻧﻬﺎ ﻧﻤﺎدﻫﺎﻳﻲ از ﺷﺮﻳﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪ و اﻳﻦ ﺣﻘﻴﻘﺖ را ﺑﻪ ﺗﺼﻮﻳﺮ ﻣﻲﻛﺸﻨﺪ ﻛﻪ ﻣﺴﻴﺤﻴﺖ ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺑﻪ‬
‫ﻣﻜﺎن اﻣﻨﻲ ﺑﺮاي اﻧﻮاع ﮔﻮﻧﺎﮔﻮن ﻓﺴﺎد و ﮔﻨﺎه ﺷﺪه اﺳﺖ‪.‬‬
‫‪ 21-20:13‬دوﻣﻴﻦ ﻣﺜﻞ ﻣﻠﻜﻮت ﺧﺪا را ﺑﻪ ﺧﻤﻴﺮ ﻣﺎﻳﻪاي ﺗﺸﺒﻴﻪ ﻣﻲﻛﻨﺪ ﻛﻪ زﻧﻲ آﻧﻬﺎ را در ﺳﻪ ﭘﻴﻤﺎﻧﻪ آرد ﻗﺮار‬
‫ﻣﻲدﻫﺪ‪ .‬ﻣﺎ ﻣﻌﺘﻘﺪﻳﻢ ﻛﻪ ﺧﻤﻴﺮﻣﺎﻳﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ در ﻛﺘﺎبﻣﻘﺪس ﻧﻤﺎد ﺷﺮﻳﺮ ﺑﻮده اﺳﺖ‪ .‬اﻳﻨﺠﺎ ﻣﻘﺼﻮد اﻳﻦ اﺳﺖ ﻛﻪ ﺗﻌﺎﻟﻴﻢ‬
‫ﺷﻴﻄﺎﻧﻲ در ﻏﺬاي ﭘﺎك ﻗﻮم ﺧﺪا ﮔﻨﺠﺎﻧﺪه ﺷﺪه اﺳﺖ‪ .‬اﻳﻦ ﺗﻌﻠﻴﻢ ﺷﺮﻳﺮ ﺷﻴﻄﺎﻧﻲ ﻧﻴﺴﺖ اﻣﺎ ﻗﺪرت ﻣﻮذﻳﺎﻧﻪاي دارد‬
‫ﻛﻪ ﺑﻪ ﺳﺮﻋﺖ ﮔﺴﺘﺮش ﻣﻲﻳﺎﺑﺪ‪.‬‬
‫ر( در ﺗﻨﮓ ﺑﻪ ﺳﻮي آﺳﻤﺎن )‪(30-22:13‬‬
‫‪ 23-22:13‬ﻫﻨﮕﺎﻣﻲ ﻛﻪ ﻋﻴﺴﻲ ﺑﻪ ﺳﻮي اورﺷﻠﻴﻢ ﺣﺮﻛﺖ ﻣﻲﻛﺮد‪ ،‬ﺷﺨﺼﻲ از ﻣﻴﺎن ﺟﻤﻌﻴﺖ از وي ﭘﺮﺳﻴﺪ ﻛﻪ‬
‫آﻳﺎ ﻛﻢ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻛﻪ ﻧﺠﺎت ﺑﺎﻳﻨﺪ؟ در اﺑﺘﺪا ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﭘﺮﺳﺸﻲ ﺑﻴﻬﻮده و از روي ﻛﻨﺠﻜﺎوي ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﻲرﺳﺪ‪.‬‬
‫‪ 24:13‬ﺧﺪاوﻧﺪ اﻳﻦ ﭘﺮﺳﺶ ﻛﻨﺠﻜﺎواﻧﻪ را ﺑﺎ ﻓﺮﻣﺎن ﺻﺮﻳﺢ ﭘﺎﺳﺦ داد‪ .‬او ﺑﻪ آن ﺷﺨﺼﻲ ﻛﻪ ﺳﺌﻮال ﻛﺮد ﮔﻔﺖ ﻛﻪ‬

‫اﻃﻤﻴﻨﺎن ﺣﺎﺻﻞ ﻧﻤﺎﻳﺪ ﻛﻪ آﻳﺎ از در ﺗﻨﮓ داﺧﻞ ﻣﻲﺷﻮد‪ .‬ﻣﻘﺼﻮد ﻋﻴﺴﻲ از ﮔﻔﺘﻦ ﺟﺪ و ﺟﻬﺪ ﻛﻨﻴﺪ ﺗﺎ از در ﺗﻨﮓ‬
‫داﺧﻞ ﺷﻮﻳﺪ اﻳﻦ ﺑﻮد ﻛﻪ ﺑﺮاي ﻧﺠﺎت ﻳﺎﻓﺘﻦ ﺑﺎﻳﺪ ﺗﻼش ﻛﺮد‪ .‬در ﺗﻨﮓ در اﻳﻨﺠﺎ ﺗﻮﻟﺪ ﺗﺎزه‪-‬ﻧﺠﺎت ﺑﺎ ﻓﻴﺾ ﺧﺪا و‬
‫ﺗﻮﺳﻂ اﻳﻤﺎن اﺳﺖ‪ .‬ﻋﻴﺴﻲ آن ﻣﺮد را آﮔﺎه ﻣﻲﺳﺎﺧﺖ ﻛﻪ اﻃﻤﻴﻨﺎن ﺣﺎﺻﻞ ﻧﻤﺎﻳﺪ ﻛﻪ از در ﺗﻨﮓ داﺧﻞ ﻣﻲﺷﻮد‪.‬‬
‫”ﺑﺴﻴﺎري ﻃﻠﺐ دﺧﻮل ﺧﻮاﻫﻨﺪ ﻛﺮد و ﻧﺨﻮاﻫﻨﺪ ﺗﻮاﻧﺴﺖ“‪ ،‬ﭼﺮا ﻛﻪ در ﻧﺎﮔﻬﺎن ﺑﺴﺘﻪ ﻣﻲﺷﻮد‪ .‬اﻳﻦ ﻣﻮﺿﻮع ﺑﺪان‬
‫ﻣﻌﻨﻲ ﻧﻴﺴﺖ ﻛﻪ آﻧﻬﺎ ﻣﻲﺧﻮاﻫﻨﺪ از در ﺗﺒﺪﻳﻞ داﺧﻞ ﺷﻮﻧﺪ‪ ،‬ﺑﻠﻜﻪ در روزي ﻛﻪ ﻋﻴﺴﻲ ﺑﺎ ﻗﺪرت و ﺟﻼل ﺳﻠﻄﻨﺖ‬
‫ﻣﻲﻛﻨﺪ اﺟﺎزه ورود ﺑﻪ ﻣﻠﻜﻮت ﻣﻲﺧﻮاﻫﻨﺪ‪ ،‬اﻣﺎ دﻳﮕﺮ ﺑﺴﻴﺎر دﻳﺮ ﺷﺪه اﺳﺖ‪ .‬روز ﻓﻴﺾ ﻛﻪ اﻛﻨﻮن در آن زﻳﺴﺖ‬
‫ﻣﻲﻛﻨﻴﻢ روزي ﺑﻪ ﭘﺎﻳﺎن ﺧﻮاﻫﺪ رﺳﻴﺪ‪.‬‬
‫‪ 27-25:13‬ﺻﺎﺣﺐ ﺧﺎﻧﻪ ﺑﺮﺧﻮاﻫﺪ ﺧﺎﺳﺖ و در را ﺧﻮاﻫﺪ ﺑﺴﺖ‪ .‬ﭘﺲ اﻣﺖ ﻳﻬﻮد ﺑﻪ ﻛﺴﺎﻧﻲ ﺗﺸﺒﻴﻪ ﺷﺪه اﺳﺖ‬
‫ﻛﻪ در را ﻣﻲﻛﻮﺑﻨﺪ و از ﺧﺪاوﻧﺪ اﻟﺘﻤﺎس ﻣﻲﻛﻨﻨﺪ ﻛﻪ در را ﺑﮕﺸﺎﻳﺪ‪ .‬او ﺧﻮاﺳﺘﻪ آﻧﺎن را اﺟﺎﺑﺖ ﻧﺨﻮاﻫﺪ ﻛﺮد ﭼﺮا ﻛﻪ‬
‫ﻫﺮﮔﺰ آﻧﻬﺎ را ﻧﻤﻲﺷﻨﺎﺳﺪ‪ .‬در اﻳﻦ ﻟﺤﻈﻪ آﻧﻬﺎ اﻋﺘﺮاض ﻛﺮده و واﻧﻤﻮد ﻣﻲﻛﻨﻨﺪ ﻛﻪ دوﺳﺘﻲ و ﻣﺼﺎﺣﺒﺖ ﻧﺰدﻳﻚ ﺑﺎ او‬
‫داﺷﺘﻨﺪ‪ .‬اﻣﺎ او ﺗﺤﺖ ﺗﺎﺛﻴﺮ اﻳﻦ ﺟﻤﻼت ﻗﺮار ﻧﺨﻮاﻫﺪ ﮔﺮﻓﺖ‪ .‬آﻧﻬﺎ ﺑﺪﻛﺎران ﺑﻮدﻧﺪ و اﺟﺎزه ورود ﻧﺨﻮاﻫﻨﺪ ﻳﺎﻓﺖ‪.‬‬
‫‪ 30-28:13‬ﻧﭙﺬﻳﺮﻓﺘﻦ او ﮔﺮﻳﻪ و ﻓﺸﺎر دﻧﺪان را ﺑﺮاي آﻧﻬﺎ ﺑﻪ ﻫﻤﺮاه ﺧﻮاﻫﺪ داﺷﺖ‪ ،‬ﮔﺮﻳﻪ ﻧﺸﺎﻧﻪ ﭘﺸﻴﻤﺎﻧﻲ اﺳﺖ‬
‫و ﻓﺸﺎر دﻧﺪان از ﻧﻔﺮت ﺷﺪﻳﺪ از ﺧﺪا ﺳﺨﻦ ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ‪ .‬اﻳﻦ اﻣﺮ ﺣﺎﻛﻲ از آن اﺳﺖ ﻛﻪ درد و رﻧﺞ ﺟﻬﻨﻢ دل اﻧﺴﺎن‬
‫را ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻧﻤﻲدﻫﺪ‪ .‬اﺳﺮاﺋﻴﻠﻴﺎن ﺑﻲاﻳﻤﺎن اﺑﺮاﻫﻴﻢ و اﺳﺤﺎق و ﻳﻌﻘﻮب و ﺟﻤﻴﻊ اﻧﺒﻴﺎ را در ﻣﻠﻜﻮت ﺧﺪا ﺧﻮاﻫﻨﺪ دﻳﺪ‪.‬‬
‫آﻧﻬﺎ اﻧﺘﻈﺎر داﺷﺘﻨﺪ ﻛﻪ ﺧﻮد آﻧﺠﺎ ﺑﺎﺷﻨﺪ ﭼﺮا ﻛﻪ از ﻧﺴﻞ اﺑﺮاﻫﻴﻢ و اﺳﺤﺎق و ﻳﻌﻘﻮب ﺑﻮدﻧﺪ‪ ،‬اﻣﺎ ﺑﻴﺮون اﻓﻜﻨﺪه‬
‫ﺧﻮاﻫﻨﺪ ﺷﺪ‪ .‬ﻏﻴﺮﻳﻬﻮدﻳﺎن از ﮔﻮﺷﻪ و ﻛﻨﺎر ﺟﻬﺎن ﺑﻪ ﺳﻮي ﻧﻮر ﻣﻠﻜﻮت ﻣﺴﻴﺢ ﺳﻔﺮ ﺧﻮاﻫﻨﺪ ﻧﻤﻮد ﺗﺎ از ﺑﺮﻛﺎت ﻋﺎﻟﻲ‬
‫او ﺑﺮﺧﻮردار ﮔﺮدﻧﺪ‪ .‬از اﻳﻦ رو ﺑﺴﻴﺎري از ﻳﻬﻮدﻳﺎن ﻛﻪ در ﻧﻘﺸﻪ ﺧﺪا ارﺟﺤﻴﺖ داﺷﺘﻨﺪ ﻃﺮد ﺧﻮاﻫﻨﺪ ﺷﺪ‪ ،‬در ﺣﺎﻟﻲ‬
‫ﻛﻪ ﻏﻴﺮﻳﻬﻮدﻳﺎن ﻛﻪ ﺑﻪ دﻳﺪه ﺳﮓ ﺑﻪ آﻧﻬﺎ ﻣﻲﻧﮕﺮﻳﺴﺘﻨﺪ‪ .‬از ﺑﺮﻛﺎت ﺳﻠﻄﻨﺖ ﻫﺰار ﺳﺎﻟﻪ ﻣﺴﻴﺢ ﺑﺮﺧﻮردار ﺧﻮاﻫﻨﺪ ﺷﺪ‪.‬‬
‫ز( اﻧﺒﻴﺎ در اورﺷﻠﻴﻢ ﺑﻪ ﻗﺘﻞ ﻣﻲرﺳﻨﺪ‬
‫‪ 31:13‬ﻇﺎﻫﺮاً در اﻳﻦ ﻫﻨﮕﺎم ﻣﺴﻴﺢ در اراﺿﻲ ﺗﺤﺖ ﻓﺮﻣﺎﻧﺮواﻳﻲ ﻫﻴﺮودﻳﺲ ﺑﻮد‪ .‬ﭼﻨﺪ ﻧﻔﺮ از ﻓﺮﻳﺴﻴﺎن آﻣﺪه و ﺑﻪ‬
‫او ﻫﺸﺪار دادﻧﺪ ﻛﻪ از آﻧﺠﺎ ﺑﺮود زﻳﺮا ﻫﻴﺮودﻳﺲ ﻗﺼﺪ ﻗﺘﻞ او را داﺷﺖ‪ .‬ﻛﺎﻣﻼً ﺑﻌﻴﺪ ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﻲرﺳﺪ ﻛﻪ ﻓﺮﻳﺴﻴﺎن ﺑﻪ‬
‫ﻓﻜﺮ ﺳﻼﻣﺘﻲ و ﺟﺎن ﻋﻴﺴﻲ ﺑﻮده ﺑﺎﺷﻨﺪ‪ .‬ﺷﺎﻳﺪ ﺑﺎ ﻫﻴﺮودﻳﺲ ﻫﻢ دﺳﺖ ﺷﺪه ﺗﻮﻃﺌﻪ ﻛﺮده ﺑﻮدﻧﺪ او را ﺑﺘﺮﺳﺎﻧﻨﺪ ﺗﺎ ﺑﻪ‬
‫اورﺷﻠﻴﻢ ﺑﮕﺮﻳﺰد‪ ،‬ﺟﺎﺋﻲ ﻛﻪ ﺑﻪ اﺣﺘﻤﺎل ﻗﻮي دﺳﺘﮕﻴﺮ ﻣﻲﺷﺪ‪.‬‬
‫‪ 32:13‬ﺧﺪاوﻧﺪ ﻣﺎ از ﺗﻬﺪﻳﺪ ﺑﻪ ﺷﻜﻨﺠﻪ و آزار ﺧﻢ ﺑﻪ اﺑﺮو ﻧﻴﺎورد‪ .‬ﺑﻠﻜﻪ او درﻳﺎﻓﺖ ﻛﻪ اﻳﻦ اﻣﺮ ﺗﻮﻃﺌﻪاي از‬
‫ﺳﻮي ﻫﻴﺮودﻳﺲ اﺳﺖ و ﺑﻪ ﻓﺮﻳﺴﻴﺎن ﮔﻔﺖ ﻛﻪ ﺑﺮﮔﺮدﻧﺪ و ﭘﻴﺎﻣﻲ را ﺑﻪ آن دوﺑﺎره ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ‪ .‬ﺑﺮاي ﺑﺮﺧﻲ درك اﻳﻦ‬
‫ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻛﻪ ﺧﺪاوﻧﺪ ﻋﻴﺴﻲ ﻫﻴﺮودﻳﺲ را ﻳﻚ روﺑﺎه ﻣﻮﻧﺚ ﻧﺎﻣﻴﺪ دﺷﻮار اﺳﺖ )در ﻣﺘﻦ زﺑﺎن اﺻﻠﻲ واژه روﺑﺎه‬
‫ﺻﻮرت ﻣﻮﻧﺚ دارد(‪ .‬آﻧﻬﺎ ﭼﻨﻴﻦ ﺗﺼﻮر ﻣﻲﻛﻨﻨﺪ ﻛﻪ اﻳﻦ آﻳﻪ ﺗﺨﻄﻲ از ﻛﺘﺎبﻣﻘﺪس اﺳﺖ ﻛﻪ ﻧﺎﻣﻴﺪن ﺷﺮﻳﺮ ﺑﻪ ﻋﻨﻮان‬
‫ﺣﺎﻛﻢ ﻣﺮدم را ﻣﻨﻊ ﻣﻲﻛﻨﺪ )ﺧﺮوج ‪ .(28:22‬ﺑﺎ اﻳﻦ ﺣﺎل اﻳﻨﺠﺎ ﻣﻘﺼﻮد ﺷﺮﻳﺮ ﻧﻴﺴﺖ‪ ،‬ﺑﻠﻜﻪ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻣﺴﻠﻢ اﺳﺖ‪.‬‬

‫ﻣﻮﺿﻮع ﭘﻴﺎﻣﻲ ﻛﻪ ﻋﻴﺴﻲ ﻓﺮﺳﺘﺎد اﻳﻦ ﺑﻮد ﻛﻪ ﻫﻨﻮز ﻗﺴﻤﺘﻲ از ﻛﺎرﻫﺎﻳﺶ ﻣﺎﻧﺪه اﺳﺖ‪ .‬او در ﭼﻨﺪ روز ﺑﺎﻗﻲ ﻣﺎﻧﺪه‬
‫دﻳﻮﻫﺎ را ﺑﻴﺮون ﻛﺮده و ﻣﺮﻳﻀﺎن را ﺻﺤﺖ ﺧﻮاﻫﺪ ﺑﺨﺸﻴﺪ‪ .‬ﺳﭙﺲ در روز ﺳﻮم‪ ،‬ﺑﻪ ﻋﺒﺎرﺗﻲ روز ﭘﺎﻳﺎﻧﻲ ﺧﺪﻣﺖ‬
‫ﺧﻮد ﺑﺮ روي زﻣﻴﻦ را ﺑﻪ ﭘﺎﻳﺎن ﺧﻮاﻫﺪ رﺳﺎﻧﻴﺪ‪ .‬ﻫﻴﭻ ﭼﻴﺰ او را از اﻧﺠﺎم وﻇﺎﻳﻒ ﺧﻮد ﺑﺎز ﻧﺨﻮاﻫﺪ داﺷﺖ‪ .‬ﻫﻴﭻ‬
‫ﻗﺪرﺗﻲ ﺑﺮ زﻣﻴﻦ ﻧﻤﻲﺗﻮاﻧﺴﺖ ﺑﺮ او ﻏﻠﺒﻪ ﻳﺎﺑﺪ‪.‬‬
‫‪ 33:13‬ﻋﻼوه ﺑﺮ اﻳﻦ ﻧﺒﺎﻳﺪ در ﺟﻠﻴﻞ ﻛﺸﺘﻪ ﻣﻲﺷﺪ‪ .‬اﻳﻦ اﻣﺘﻴﺎز ﺑﺮاي ﺷﻬﺮ اورﺷﻠﻴﻢ ﻣﺤﻔﻮظ ﺑﻮد‪ .‬اﻳﻦ ﺧﺼﻠﺖ از‬
‫آن اورﺷﻠﻴﻢ ﺑﻮد ﻛﻪ ﺧﺎدﻣﻴﻦ ﺧﺪاي ﺗﻌﺎﻟﻲ را ﺑﻪ ﻗﺘﻞ ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ‪ .‬اورﺷﻠﻴﻢ ﻛﻤﺎﺑﻴﺶ ﻛﺸﺘﻦ ﺳﺨﻨﮕﻮﻳﺎن ﺧﺪا را ﺑﻪ‬
‫اﻧﺤﺼﺎر ﺧﻮد درآورده ﺑﻮد‪ .‬و ﻫﺪف ﺧﺪاوﻧﺪ ﻋﻴﺴﻲ از ﺑﻴﺎن ”ﻣﺤﺎل اﺳﺖ ﻧﺒﻲ ﺑﻴﺮون از اورﺷﻠﻴﻢ ﻛﺸﺘﻪ ﺷﻮد“ ﻧ ﻴﺰ‬
‫ﻫﻤﻴﻦ ﺑﻮد‪.‬‬
‫‪ 35-34:13‬ﻋﻴﺴﻲ ﭘﺲ از ﺑﻴﺎن ﺣﻘﺎﻳﻖ در ﻣﻮرد اﻳﻦ ﺷﻬﺮ ﺷﺮور ﻣﺤﺰون ﻛﺸﺘﻪ ﺑﺮ آن ﮔﺮﻳﺴﺖ‪ .‬ﺷﻬﺮي ﻛﻪ ﻗﺎﺗﻞ‬
‫اﻧﺒﻴﺎ اﺳﺖ و ﭘﻴﺎمآوران ﺧﺪا را ﺳﻨﮕﺴﺎر ﻣﻲﻛﻨﺪ ﺣﺎل ﻣﻮرد ﺗﺮﺣﻢ ﻋﻴﺴﻲ واﻗﻊ ﻣﻲﺷﻮد‪ .‬ﭼﻨﺪ ﺑﺎر او ﺧﻮاﺳﺖ ﻣﺮدﻣﺎن‬
‫ﺷﻬﺮ را ﭼﻨﺎﻧﻜﻪ ﻣﺮغ ﺟﻮﺟﻪﻫﺎي ﺧﻮﻳﺶ را زﻳﺮ ﺑﺎﻟﻬﺎي ﺧﻮد ﻣﻲﮔﻴﺮد ﺟﻤﻊ ﻛﻨﺪ‪ ...‬اﻣﺎ آﻧﻬﺎ ﻧﺨﻮاﺳﺘﻨﺪ‪ .‬ﻣﺸﻜﻞ ﺑﺮ ﺳﺮ‬
‫ﻟﺠﺒﺎزي آﻧﻬﺎ ﺑﻮد‪ .‬در ﻧﺘﻴﺠﻪ‪ ،‬ﺷﻬﺮ‪ ،‬ﻫﻴﻜﻞ و ﺳﺮزﻣﻴﻨﺸﺎن ﺧﺮاب ﮔﺬاﺷﺘﻪ ﻣﻲﺷﻮد‪ .‬آﻧﻬﺎ دوران ﻃﻮﻻﻧﻲ از اﺳﺎرت را‬
‫ﺳﭙﺮي ﺧﻮاﻫﻨﺪ ﻧﻤﻮد‪ .‬در ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺗﺎ ﻫﻨﮕﺎﻣﻲ ﻛﻪ ﺗﻮﺑﻪ ﻧﻜﺮده و ﻧﮕﻮﻳﻨﺪ ”ﻣﺒﺎرك اﺳﺖ او ﻛﻪ ﺑﻪ ﻧﺎم ﺧﺪاوﻧﺪ ﻣﻲآﻳﺪ“‬
‫ﺧﺪاوﻧﺪ را ﻧﺨﻮاﻫﻨﺪ دﻳﺪ! ﭘﺲ ﻗﻮم او در روز ﻗﺪرت و ﺳﻠﻄﻨﺖ او ﺧﻮاﻫﻨﺪ ﺧﻮاﺳﺖ‪.‬‬
‫س( ﺷﻔﺎي ﺷﺨﺺ ﻣﺒﺘﻼ ﺑﻪ اﺳﺘﺴﻘﺎ )آب آوردﮔﻲ( )‪(6-1-14‬‬
‫‪ 3-1:14‬در روز ﺳﺒﺖ ﻳﻜﻲ از روﺳﺎي ﻓﺮﻳﺴﻴﺎن ﺧﺪاوﻧﺪ را ﺑﻪ ﺻﺮف ﻏﺬا ﺑﻪ ﺧﺎﻧﻪاش دﻋﻮت ﻧﻤﻮد ‪ .‬اﻟﺒﺘﻪ اﻳﻦ‬
‫دﻋﻮت از روي ﺧﻠﻮص ﻧﻴﺖ ﻧﺒﻮد‪ ،‬ﺑﻠﻜﻪ ﺗﻼﺷﻲ ﺑﻮد از ﺳﻮي رﻫﺒﺮان ﻣﺬﻫﺒﻲ ﺑﺮاي ﻳﺎﻓﺘﻦ ﺧﻄﺎﻳﻲ در ﭘﺴﺮ ﺧﺪا‪.‬‬
‫ﻋﻴﺴﻲ ﺷﺨﺼﻲ را دﻳﺪ ﻛﻪ از ﻣﺮض اﺳﺘﺴﻘﺎ )آب آﻟﻮدﮔﻲ( رﻧﺞ ﻣﻲﺑﺮد‪ ،‬ﺑﻪ ﻋﺒﺎرﺗﻲ‪ ،‬او ﻣﺒﺘﻼ ﺑﻪ ﻧﻮﻋﻲ ﺗﻮرم ﺑﻮد ﻛﻪ‬
‫در اﺛﺮ ﺟﻤﻊ ﺷﺪن آب در ﺑﺎﻓﺖ ﺳﻠﻮﻟﻬﺎي ﺑﺪن ﭘﺪﻳﺪ ﻣﻲآﻳﺪ‪ .‬ﻧﺠﺎتدﻫﻨﺪه ﺑﺎ اﻳﻦ ﺳﺌﻮال ﻛﻨﺎﻳﻪ آﻣﻴﺰ ﻛﻪ آﻳﺎ در روز‬
‫ﺳﺒﺖ ﺷﻔﺎ دادن ﺟﺎﻳﺰ اﺳﺖ ﻧﺸﺎن داد ﻛﻪ ﻣﻲداﻧﺪ در ذﻫﻦ ﻣﺨﺎﻟﻔﺎﻧﺶ ﭼﻪ ﻣﻲﮔﺬرد‪.‬‬
‫‪ 6-4:14‬ﮔﺮﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﺎﻳﻞ ﺑﻮدﻧﺪ ﻛﻪ ﭘﺎﺳﺦ دﻫﻨﺪ ﺟﺎﻳﺰ ﻧﻴﺴﺖ‪ ،‬ﻟﻴﻜﻦ ﻗﺎدر ﻧﺒﻮدﻧﺪ ﭘﺎﺳﺦ ﺧﻮد را اﺛﺒﺎت ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ‪،‬‬
‫از اﻳﻦ رو ﺳﺎﻛﺖ ﻣﺎﻧﺪﻧﺪ‪ .‬ﺑﻨﺎﺑﺮاﻳﻦ ﻋﻴﺴﻲ آن ﻣﺮد را ﺷﻔﺎ داد و رﻫﺎ ﻛﺮد‪ .‬در ﻧﻈﺮ ﻋﻴﺴﻲ اﻳﻦ ﻛﺎر ﻟﻄﻒ و رﺣﻤﺖ‬
‫ﺧﺪا ﺑﻮد‪ ،‬ﻣﺤﺒﺖ اﻟﻬﻲ ﻫﻴﭽﮕﺎه از ﻋﻤﻞ ﺑﺎز ﻧﻤﻲاﻳﺴﺘﺪ‪ ،‬ﺣﺘﻲ در روز ﺳﺒﺖ )ﻳﻮﺣﻨﺎ ‪ .(17:5‬ﺳﭙﺲ رو ﺑﻪ ﻳﻬﻮدﻳﺎن‬
‫ﻛﺮد و ﺑﻪ آﻧﻬﺎ ﻳﺎدآوري ﻧﻤﻮد ﻛﻪ اﮔﺮ ﻳﻜﻲ از ﺣﻴﻮاﻧﺎﺗﺸﺎن در روز ﺳﺒﺖ در ﭼﺎﻫﻲ اﻓﺘﺪ‪ ،‬ﻣﻄﻤﺌﻨﺎً آن را ﺑﻴﺮون‬
‫ﺧﻮاﻫﻨﺪ آورد‪ .‬آﻧﻬﺎ از اﻧﺠﺎم اﻳﻦ ﻛﺎر درﻳﻎ ﻧﻤﻲ ﻛﺮدﻧﺪ‪ .‬ﭼﺮا ﻛﻪ ﺣﻴﻮاﻧﺎت ﺑﺮاﻳﺸﺎن ارزش ﻣﺎﻟﻲ داﺷﺖ‪ .‬اﻣﺎ در ﻣﻮرد‬
‫اﻧﺴﺎن رﻧﺠﻮر آﻧﻬﺎ ﺣﺘﻲ ﺗﻮﺟﻬﻲ ﻧﻤﻲﻛﺮدﻧﺪ و ﺧﺪاوﻧﺪ ﻋﻴﺴﻲ را ﺑﺮاي ﻛﻤﻚ ﺑﻪ او ﺳﺮزﻧﺶ ﻣﻲﻛﺮدﻧﺪ‪ .‬اﮔﺮ ﭼﻪ آﻧﻬﺎ‬
‫از ﺟﻮاب ﻋﻴﺴﻲ ﻋﺎﺟﺰ ﻣﺎﻧﺪﻧﺪ اﻣﺎ ﻣﺎ ﻣﻄﻤﺌﻦ ﻫﺴﺘﻴﻢ ﻛﻪ آﻧﻬﺎ ﺧﺸﻤﮕﻴﻦﺗﺮﻫﻢ ﺷﺪﻧﺪ‪.‬‬

‫ش( ﻣﺜﻞ ﻣﻴﻬﻤﺎن ﺟﺎه ﻃﻠﺐ )‪(11-7 :14‬‬
‫ﺑﻌﻴﺪ ﻧﻴﺴﺖ ﻛﻪ ﺧﺪاوﻧﺪ ﻋﻴﺴﻲ ﺑﻪ ﻫﻨﮕﺎم ورود ﺑﻪ ﺧﺎﻧﻪ آن ﻓﺮﻳﺴﻲ ﻣﻴﻬﻤﺎﻧﺎﻧﻲ را دﻳﺪه ﺑﻮد ﻛﻪ در ﺗﻼش ﺑﻮدﻧﺪ ﺗﺎ‬
‫ﺻﺪر ﻣﺠﻠﺲ را اﺧﺘﻴﺎر ﻛﻨﻨﺪ‪ .‬آﻧﻬﺎ ﺑﻪ دﻧﺒﺎل ﺟﺎﻳﮕﺎﻫﻲ ﺑﺎرز و ﻣﻘﺎﻣﻲ واﻻ ﺑﻮدﻧﺪ‪ .‬اﻳﻦ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻛﻪ او ﺧﻮد ﻧﻴﺰ ﻣﻴﻬﻤﺎن‬
‫ﺑﻮد او را از ﺻﺮاﺣﺖ و ﻋﺪاﻟﺖ ﺑﺎز ﻧﺪاﺷﺖ‪ .‬او ﺑﻪ آﻧﻬﺎ در ﺑﺮاﺑﺮ اﻳﻦ ﺷﻜﻞ از ﺧﻮدﺧﻮاﻫﻲ ﻫﺸﺪار داد‪ .‬ﭼﻮن ﺑﻪ‬
‫ﺻﺮف ﻏﺬا دﻋﻮت ﺷﺪﻧﺪ ﺑﺎﻳﺪ ﭘﺎﺋﻴﻦ ﻣﺠﻠﺲ ﻣﻲﻧﺸﺴﺘﻨﺪ و ﻧﻪ در ﺻﺪر ﻣﺠﻠﺲ‪ .‬ﻫﻨﮕﺎﻣﻲ ﻛﻪ ﻣﻘﺎم واﻻ را ﺑﺮاي ﺧﻮد‬
‫ﻣﻲﺧﻮاﻫﻴﻢ ﻣﻤﻜﻦ اﺳﺖ ﺑﻪ ﻣﻘﺎﻣﻲ دون ﻣﺮﺗﺒﻪﺗﺮ ﻧﺰول ﻛﺮده و ﺑﺎﻋﺚ ﺧﺠﺎﻟﺖ ﻣﺎ ﺷﻮد‪ .‬اﮔﺮ ﺧﻮد را ﺣﻘﻴﻘﺘﺎً در ﻣﻘﺎﺑﻞ‬
‫ﺧﺪا ﻓﺮوﺗﻦ ﺳﺎزﻳﻢ‪ ،‬آﻧﮕﺎه ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻪ ﻳﻚ ﺳﻮ ﺧﻮاﻫﻴﻢ رﻓﺖ و آن ﺑﻪ ﺳﻮي ﺑﺮﺗﺮ اﺳﺖ‪ .‬ﻋﻴﺴﻲ ﭼﻨﻴﻦ ﺗﻌﻠﻴﻢ داد ﻛﻪ ﺑﻬﺘﺮ‬
‫آن اﺳﺖ ﺑﻪ ﺳﻮي ﻣﻘﺎﻣﻲ ﺑﺮﺗﺮ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﻛﻨﻴﻢ ﺗﺎ اﻳﻨﻜﻪ در اﺑﺘﺪا ﻣﻘﺎﻣﻲ واﻻ ﻛﺴﺐ ﻧﻤﺎﻳﻴﻢ و ﺳﭙﺲ آن را از دﺳﺖ‬
‫ﺑﺪﻫﻴﻢ‪ .‬او ﺧﻮد ﻧﻤﻮﻧﻪاي زﻧﺪه از ﻓﺮوﺗﻨﻲ ﺑﻮد )ﻓﻲ ‪ .(8-5:2‬او ﺧﻮد را ﻓﺮوﺗﻦ ﺳﺎﺧﺖ و ﺧﺪا او را ﺑﺮاﻓﺮاﺷﺖ‪ .‬ﻫﺮ‬
‫ﻛﻪ ﺧﻮﻳﺸﺘﻦ را ﻓﺮود آرد‪ ،‬ﺳﺮاﻓﺮاز ﮔﺮدد‪.‬‬
‫ص( ﻣﻴﻬﻤﺎﻧﺎﻧﻲ ﻛﻪ ﺧﺪا ﺑﻪ آﻧﻬﺎ اﺣﺘﺮام ﻣﻲﮔﺬارد )‪(14-12:14‬‬
‫ﺑﻲ ﮔﻤﺎن رﺋﻴﺲ ﻓﺮﻳﺴﻴﺎن ﻣﻘﺎﻣﺎت ﻣﺤﻠﻲ را ﺑﻪ ﻣﻴﻬﻤﺎﻧﻲ دﻋﻮت ﻛﺮده ﺑﻮد‪ .‬ﻋﻴﺴﻲ ﺑﻲدرﻧﮓ ﺑﻪ اﻳﻦ ﻣﻮﺿﻮع ﭘﻲ‬
‫ﺑﺮد‪ .‬او دﻳﺪ ﻛﻪ ﻣﺮدم ﻣﺤﺮوم ﺟﺎﻣﻌﻪ در اﻳﻦ ﻣﻴﻬﻤﺎﻧﻲ ﺷﺮﻛﺖ ﻧﺠﺴﺘﻪاﻧﺪ‪ .‬از اﻳﻦ رو اﻳﻦ ﻓﺮﺻﺖ را ﻏﻨﻴﻤﺖ ﺷﻤﺮده و‬
‫ﻳﻜﻲ از ﺑﺰرﮔﺘﺮﻳﻦ اﺻﻮل ﻣﺴﻴﺤﻴﺖ را ﺑﻴﺎن ﻧﻤﻮد اﻳﻨﻜﻪ ﻣﺎ ﺑﺎﻳﺪ ﻛﺴﺎﻧﻲ را ﻣﺤﺒﺖ ﻧﻤﺎﻳﻴﻢ ﻛﻪ ﻧﻤﻲﺗﻮاﻧﻨﺪ ﻣﺤﺒﺖ ﻣﺎ را‬
‫ﺟﺒﺮان ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ‪ .‬ﻣﻌﻤﻮﻻً ﻣﺮدم ﺟﺎﻣﻌﻪ‪ ،‬دوﺳﺘﺎن‪ ،‬ﺧﻮﻳﺸﺎن ﻳﺎ ﻫﻤﺴﺎﻳﮕﺎن دوﻟﺘﻤﻨﺪ ﺧﻮد را دﻋﻮت ﻣﻲﻛﻨﻨﺪ‪ ،‬ﺗﺎ ﻋﻮض‬
‫اﻳﻦ ﻛﺎر ﺧﻮد را ﺑﻴﺎﺑﻨﺪ‪ .‬زﻧﺪﮔﻲ روﺣﺎﻧﻲ اﻳﻨﮕﻮﻧﻪ ﻋﻤﻞ ﻛﺮدن را ﻧﻤﻲﭘﺴﻨﺪد‪ .‬زﻳﺮا ﻣﺤﺒﺖ ﻛﺮدن ﺑﻪ ﻓﻘﻴﺮان‪ ،‬ﻟﻨﮕﺎن‪ ،‬و‬
‫ﺷﻼن و ﻛﻮران ﻛﺎﻣﻼً ﻏﻴﺮﻃﺒﻴﻌﻲ اﺳﺖ‪ .‬ﺧﺪاوﻧﺪ ﭘﺎداﺷﺨﺎﺻﻲ ﺑﺮاي ﻛﺴﺎﻧﻲ ﻛﻪ ﺑﻪ اﻳﻦ اﻗﺸﺎر ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻣﺤﺒﺖ ﻣﻲﻛﻨﻨﺪ‬
‫در ﻧﻈﺮ دارد‪ .‬ﮔﺮﭼﻪ اﻳﻦ ﻣﻴﻬﻤﺎﻧﺎن اﺳﺘﻄﺎﻋﺖ آن را ﻧﺪارﻧﺪ ﻛﻪ ﻋﻮض ﻣﺎ را ﺑﺪﻫﻨﺪ‪ ،‬ﻟﻴﻜﻦ ﺧﺪا ﺧﻮد ﺑﻪ ﻣﺎ وﻋﺪه‬
‫ﻣﻲدﻫﺪ ﻛﻪ در ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻋﺎدﻻن ﺑﻪ ﻣﺎ ﭘﺎداش ﺧﻮاﻫﺪ داد‪ .‬ﻫﻢﭼﻨﻴﻦ اﻳﻦ آﻳﻪ در ﻛﺘﺎبﻣﻘﺪس ﺑﻪ ﻋﻨﻮان اﺳﺘﺪﻻل ﺑﺮاي‬
‫ﻗﻴﺎﻣﺖ اول ﺑﻪ ﻛﺎر ﻣﻲرود و ﺷﺎﻣﻞ ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺗﻤﺎم اﻳﻤﺎنداران ﺣﻘﻴﻘﻲ اﺳﺖ‪ .‬اﻳﻦ واﻗﻌﻪ ﺑﻪ ﻫﻨﮕﺎم رﺑﻮده ﺷﺪن‬
‫اﻳﻤﺎنداران و ﻧﻴﺰ آﻧﮕﻮﻧﻪ ﻛﻪ ﻣﺎ ﻣﻌﺘﻘﺪﻳﻢ ﭘﺲ از ﭘﺎﻳﺎن دوران ﻣﺼﻴﺒﺖ ﻋﻈﻴﻢ رخ ﺧﻮاﻫﺪ داد‪ .‬ﺑﻪ ﻋﺒﺎرﺗﻲ دﻳﮕﺮ ﻗﻴﺎﻣﺖ‬
‫اول ﻳﻚ واﻗﻌﻪ آﻧﻲ ﻧﻴﺴﺖ ﺑﻠﻜﻪ در ﭼﻨﺪﻳﻦ ﻣﺮﺣﻠﻪ ﻣﺤﻘﻖ ﺧﻮاﻫﺪ ﺷﺪ‪.‬‬
‫ض( ﻣﺜﻞ ﺿﻴﺎﻓﺖ ﺑﺰرگ )‪(24-15:14‬‬
‫‪ 18-15:14‬ﻳﻜﻲ از ﻣﻴﻬﻤﺎﻧﺎﻧﻲ ﻛﻪ ﺑﺎ ﻋﻴﺴﻲ ﺑﺮ ﺳﺮ ﺳﻔﺮه ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮد ﮔﻔﺖ ﻛﻪ ﭼﻘﺪر ﻋﺎﻟﻲ اﺳﺖ ﻛﻪ ﺷﺨﺺ در‬
‫ﺑﺮﻛﺎت ﻣﻠﻜﻮت ﺧﺪا ﺷﺮﻳﻚ ﮔﺮدد‪ .‬اﺣﺘﻤﺎﻻً او ﺗﺤﺖ ﺗﺎﺛﻴﺮ اﺻﻮل رﻓﺘﺎري ﻛﻪ ﺧﺪاوﻧﺪ ﻋﻴﺴﻲ ﺗﻌﻠﻴﻢ ﻣﻲداد ﻗﺮار‬
‫ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮد ﻳﺎ ﺷﺎﻳﺪ ﺑﺪون اﻳﻨﻜﻪ راﺟﻊ ﺑﻪ اﻳﻦ ﺳﺨﻦ ﺑﻴﻨﺪﻳﺸﺪ آن را ﺑﻴﺎن ﻛﺮد‪ .‬ﺑﻪ ﻫﺮ ﺣﺎل‪ ،‬ﺧﺪاوﻧﺪ در ﺟﻮاب او‬
‫ﮔﻔﺖ درﺳﺖ اﺳﺖ ﻛﻪ ﻏﺬا ﺧﻮردن در ﻣﻠﻜﻮت ﺧﺪا ﺑﺴﻴﺎر ﻋﺎﻟﻲ اﺳﺖ‪ ،‬اﻣﺎ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺗﺎﺳﻒﺑﺎر اﻳﻦ اﺳﺖ ﻛﻪ ﺑﺴﻴﺎري‬

‫از آن ﻛﺴﺎﻧﻲ ﻛﻪ دﻋﻮت ﻣﻲﺷﻮﻧﺪ ﺑﻬﺎﻧﻪﻫﺎي اﺣﻤﻘﺎﻧﻪ ﺑﺮاي ﻧﻴﺎﻣﺪن ﺧﻮد ﺑﻪ ﻣﻴﻬﻤﺎﻧﻲ ﻣﻲآورﻧﺪ‪ .‬او ﺧﺪا را ﻫﻤﭽﻮن‬
‫ﺷﺨﺼﻲ ﺑﻪ ﺗﺼﻮﻳﺮ ﻛﺸﻴﺪ ﻛﻪ ﺿﻴﺎﻓﺘﻲ ﻋﻈﻴﻢ ﺑﺮﭘﺎ ﻧﻤﻮد و ﻣﻴﻬﻤﺎﻧﺎن ﺑﺴﻴﺎري را دﻋﻮت ﻧﻤﻮد‪ .‬ﻫﻨﮕﺎﻣﻲ ﻛﻪ ﻏﺬا آﻣﺎده‬
‫ﺷﺪ‪ ،‬او از ﻏﻼم ﺧﻮد ﺧﻮاﺳﺖ ﺗﺎ دﻋﻮتﺷﺪﮔﺎن را اﻃﻼع دﻫﺪ ﻛﻪ ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ ﺣﺎﺿﺮ اﺳﺖ‪ .‬اﻳﻦ ﻣﻮﺿﻮع ﺑﺮاي ﻣﺎ‬
‫ﻳﺎدآور اﻳﻦ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺑﺰرگ اﺳﺖ ﻛﻪ ﺧﺪاوﻧﺪ ﻋﻴﺴﻲ ﻧﻘﺸﻪ ﻧﺠﺎت را ﺑﺮ ﺟﻠﺠﺘﺎ ﺑﻪ ﭘﺎﻳﺎن رﺳﺎﻧﺪ و ﭘﻴﺎم دﻋﻮت اﻧﺠﻴﻞ‬
‫ﺑﺮ ﭘﺎﻳﻪ ﻛﺎر اﻧﺠﺎم ﺷﺪه او اﻧﺘﺸﺎر ﻣﻲﻳﺎﺑﺪ‪ .‬ﻳﻜﻲ از دﻋﻮتﺷﺪﮔﺎن ﺑﻬﺎﻧﻪ آورد ﻛﻪ ﻣﺰرﻋﻪاي ﺧﺮﻳﺪه و ﻣﻲﺧﻮاﻫﺪ ﺑﺮود‬
‫آن را ﺑﺒﻴﻨﺪ‪ .‬ﻃﺒﻴﻌﻲ اﺳﺖ ﻛﻪ او ﻗﺒﻞ از ﺧﺮﻳﺪ ﻣﺰرﻋﻪ آن را دﻳﺪه ﺑﻮد‪ .‬اﻣﺎ ﺑﺎز ﻫﻢ دﻟﺒﺴﺘﮕﻲ ﺑﻪ ﻣﺎدﻳﺎت ﺑﺮ اﻳﻦ دﻋﻮت‬
‫ﺳﺨﺎوتﻣﻨﺪاﻧﻪ ارﺟﺢﺗﺮ ﺑﻮد‪.‬‬
‫‪ 20-19:14‬دﻳﮕﺮي ﭘﻨﺞ ﺟﻔﺖ ﮔﺎو ﺧﺮﻳﺪه ﺑﻮد و ﻣﻲرﻓﺖ ﻛﻪ آﻧﻬﺎ را ﺑﻴﺎزﻣﺎﻳﺪ‪ .‬او ﺗﺼﻮﻳﺮي از ﻛﺴﺎﻧﻲ اﺳﺖ ﻛﻪ‬
‫ﺷﻐﻞ‪ ،‬ﺣﺮﻓﻪ و ﺗﺠﺎرت ﺧﻮد را ﺑﺮ دﻋﻮت ﺧﺪا ﻣﻘﺪم ﻣﻲداﻧﻨﺪ‪ .‬ﺷﺨﺺ ﺳﻮم ﮔﻔﺖ زﻧﻲ ﮔﺮﻓﺘﻪ اﺳﺖ و از اﻳﻦ ﺳﺒﺐ‬
‫ﻧﻤﻲﺗﻮاﻧﺪ ﺑﻴﺎﻳﺪ‪ .‬رواﺑﻂ ﺧﺎﻧﻮادﮔﻲ و اﺟﺘﻤﺎﻋﻲ اﻏﻠﺐ ﻣﺎﻧﻊ ﭘﺬﻳﺮش دﻋﻮت اﻧﺠﻴﻞ ﻣﻲﺷﻮﻧﺪ‪.‬‬
‫‪ 23-21:14‬ﻫﻨﮕﺎﻣﻲ ﻛﻪ آن ﻏﻼم آﻗﺎي ﺧﻮد را ﺧﺒﺮ داد ﻛﻪ دﻋﻮت او ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻪ ﻧﺸﺪه‪ ،‬آﻗﺎ او را ﺑﻪ ﺷﻬﺮ ﻓﺮﺳﺘﺎد و‬
‫ﻓﻘﻴﺮان و ﻟﻨﮕﺎن و ﺷﻼن و ﻛﻮران را دﻋﻮت ﻧﻤﻮد‪ .‬ﺑﻨﮕﻞ ﮔﻔﺘﻪ اﺳﺖ ”ﻫﻢ ﻃﺒﻴﻌﺖ و ﻫﻢ ﻓﻴﺾ‪ ،‬ﻫﻴﭻﻛﺪام ﺧﻼ را‬
‫ﻧﻤﻲﭘﺴﻨﺪﻧﺪ‪ “.‬ﺑﻌﻴﺪ ﻧﻴﺴﺖ ﻛﻪ اوﻟﻴﻦ دﻋﻮت ﺷﺪه ﺗﺼﻮﻳﺮي از رﻫﺒﺮان ﻗﻮم ﻳﻬﻮد ﺑﺎﺷﺪ‪ .‬ﻫﻨﮕﺎﻣﻲ ﻛﻪ آﻧﺎن اﻧﺠﻴﻞ را‬
‫ﻧﭙﺬﻳﺮﻓﺘﻨﺪ‪ ،‬ﺧﺪا از ﻣﺮدم ﺷﻬﺮ اورﺷﻠﻴﻢ دﻋﻮت ﺑﻪ ﻋﻤﻞ آورد‪ .‬ﺑﺴﻴﺎري از آﻧﺎن ﺑﻪ اﻳﻦ دﻋﻮت ﻟﺒﻴﻚ ﮔﻔﺘﻨﺪ‪ ،‬اﻣﺎ ﺧﺎﻧﻪ‬
‫ﻫﻨﻮز ﺧﺎﻟﻲ ﺑﻮد‪ .‬از اﻳﻦ رو آﻗﺎ ﺑﻪ ﻏﻼم ﺧﻮﻳﺶ ﮔﻔﺖ ﺑﻪ راهﻫﺎ و ﻣﺮزﻫﺎ ﺑﺮود و ﻣﺮدم را ﺑﻪ اﻟﺤﺎح ﺑﻴﺎورد‪ .‬ﺑﺪون‬
‫ﺗﺮدﻳﺪ اﻳﻦ ﺗﺼﻮﻳﺮﻳﺴﺖ از دﻋﻮت اﻧﺠﻴﻞ از ﻏﻴﺮ ﻳﻬﻮدﻳﺎن‪ .‬آﻧﻬﺎ ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺑﻪ زور ﺑﺎزو آورده ﻣﻲﺷﺪﻧﺪ )ﻫﻤﺎن ﻛﺎري ﻛﻪ‬
‫ﻣﺴﻴﺤﻴﺖ در ﻃﻮل ﺗﺎرﻳﺦ اﻧﺠﺎم داد(‪ ،‬ﺑﻠﻜﻪ ﺑﻪ ﻗﻮت اﺳﺘﺪﻻل‪ .‬ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ ﻣﺤﺒﺖ آﻧﻬﺎ را ﻗﺎﻧﻊ ﻛﺮد و ﺑﻪ ﺧﺎﻧﻪ آﻗﺎ آورد ﺗﺎ‬
‫ﭘﺮ ﺷﻮد‪.‬‬
‫‪ 24:14‬از اﻳﻦ رو دﻳﮕﺮ ﺑﻪ ﺣﻀﻮر ﻣﻴﻬﻤﺎﻧﺎن اوﻟﻴﻪ ﻧﻴﺎزي ﻧﺒﻮد‪ ،‬زﻳﺮا آﻧﺎﻧﻲ ﻛﻪ در اﺑﺘﺪا دﻋﻮت ﺷﺪه ﺑﻮدﻧﺪ‪،‬‬
‫ﻧﻴﺎﻣﺪﻧﺪ‪.‬‬
‫ط( ﺑﻬﺎي ﺷﺎﮔﺮدي )‪(35-25 :14‬‬
‫‪ 25:14‬اﻛﻨﻮن ﺟﻤﻌﻲ ﻛﺜﻴﺮ ﺑﻪ دﻧﺒﺎل ﺧﺪاوﻧﺪ ﻋﻴﺴﻲ ﻣﻲرﻓﺘﻨﺪ‪ .‬ﻏﺎﻟﺐ رﻫﺒﺮان از ﭼﻨﻴﻦ اﺳﺘﻘﺒﺎل ﮔﺴﺘﺮده ﺑﻪ وﺟﺪ‬
‫ﻣﻲآﻳﻨﺪ‪ .‬اﻣﺎ ﺧﺪاوﻧﺪ ﺑﻪ دﻧﺒﺎل اﻓﺮادي ﻧﺒﻮد ﻛﻪ از روي ﻛﻨﺠﻜﺎوي و ﺑﺪون ﻫﻴﭻ ﻋﺸﻖ و ﻋﻼﻗﻪ ﻗﻠﺒﻲ ﻫﻤﺮاه او‬
‫ﻣﻲآﻳﻨﺪ‪ .‬او ﺑﻪ دﻧﺒﺎل ﻛﺴﺎﻧﻲ ﺑﻮد ﻛﻪ ﻣﺸﺘﺎق ﺑﻮدﻧﺪ ﺑﺎ ﻋﺸﻖ و ﻓﺪاﻛﺎري ﺑﺮاي او زﻧﺪﮔﻲ ﻛﻨﻨﺪ‪ ،‬و ﺣﺘﻲ ﻻزم ﺷﺪ در راه‬
‫او ﺟﺎن ﺳﭙﺎرﻧﺪ‪ .‬و از اﻳﻦ رو او ﺧﻮاﺳﺖ ﺑﺎ ﺑﻴﺎن ﺷﺮاﻳﻂ دﺷﻮار ﺷﺎﮔﺮدي آن ﺟﻤﺎﻋﺖ را ﻏﺮﺑﺎل ﻧﻤﺎﻳﺪ‪ .‬ﺑﺎرﻫﺎ ﻋﻴﺴﻲ‬
‫ﻣﺴﻴﺢ ﻣﺮدم را ﺑﻪ ﺳﻮي ﺧﻮد ﺟﺬب ﻛﺮد‪ ،‬اﻣﺎ ﭘﺲ از اﻳﻨﻜﻪ آﻧﻬﺎ ﺑﻪ دﻧﺒﺎل او آﻣﺪﻧﺪ‪ ،‬او آﻧﻬﺎ را ﻏﺮﺑﺎل ﻧﻤﻮد‪ .‬اﻳﻦ ﻫﻤﺎن‬
‫ﭼﻴﺰي اﺳﺖ ﻛﻪ در اﻳﻨﺠﺎ رخ ﻣﻲدﻫﺪ‪.‬‬
‫‪ 26:14‬ﭘﻴﺶ از ﻫﺮ ﭼﻴﺰ در ﺑﻪ ﻛﺴﺎﻧﻲ ﻛﻪ در ﭘﻲ او ﻣﻲآﻣﺪﻧﺪ ﮔﻔﺖ ﻛﻪ اﮔﺮ ﻣ ﻴﺨﻮاﻫﻨﺪ ﺷﺎﮔﺮد ﺣﻘﻴﻘﻲ ﺑﺎﺷﻨﺪ‪ ،‬ﺑﺎﻳﺪ‬

‫او را ﺑﻴﺶ از ﻫﺮ ﻛﺲ دﻳﮕﺮ دوﺳﺖ ﺑﺪارﻧﺪ‪ ،‬اﻟﺒﺘﻪ ﻣﻨﻈﻮر او اﻳﻦ ﻧﺒﻮد ﻛﻪ ﺷﺨﺺ ﺑﺎﻳﺪ از ﭘﺪر‪ ،‬ﻣﺎدر‪ ،‬زن و اوﻻد و‬
‫ﺑﺮادران و ﺧﻮاﻫﺮان ﻣﺘﻨﻔﺮ ﺑﺎﺷﺪ‪) .‬ر‪.‬ك ﻣﺘﻲ ‪ .(37:10‬ﻳﻚ ﺷﺎﮔﺮد ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺑﮕﺬارد ﻛﻪ اﻫﻤﻴﺖ ﺑﻪ ﭘﻴﻮﻧﺪﻫﺎي ﺧﺎﻧﻮادﮔﻲ‬
‫او را از ﻣﺴﻴﺮ اﻃﺎﻋﺖ ﻛﺎﻣﻞ از ﺧﺪاوﻧﺪ ﺑﺎز دارد‪.‬‬
‫در ﺣﻘﻴﻘﺖ‪ ،‬دﺷﻮارﺗﺮﻳﻦ ﻗﺴﻤﺖ اوﻟﻴﻦ ﺷﺮط ﺷﺎﮔﺮدي در ﻋﺒﺎرت ”ﺣﺘﻲ ﺟﺎن ﺧﻮد را ﻧﻴﺰ“ ﻳﺎﻓﺖ ﻣﻲﺷﻮد‪ .‬ﻧﻪ‬
‫ﺗﻨﻬﺎ ﻣﺎ ﺑﺎﻳﺪ ﺧﻮﻳﺸﺎوﻧﺪان ﺧﻮد را از او ﻛﻤﺘﺮ دوﺳﺖ ﺑﺪارﻳﻢ‪ ،‬ﺑﻠﻜﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺟﺎن ﺧﻮد را ﻧﻴﺰ دﺷﻤﻦ ﺑﺪاﻧﻴﻢ! ﺑﻪ ﺟﺎي‬
‫اﻳﻨﻜﻪ زﻧﺪﮔﻲ ﻣﺎ ﺧﻮد ﻣﺤﻮر ﺑﺎﺷﺪ‪ ،‬ﺑﺎﻳﺪ ﻣﺴﻴﺢ ﻣﺤﻮر ﺑﺎﺷﺪ‪ .‬ﺑﻪ ﺟﺎي اﻳﻨﻜﻪ ﺑﺒﻴﻨﻴﻢ ﻫﺮ ﻋﻤﻠﻤﺎن ﭼﻪ ﻧﻔﻌﻲ ﺑﻪ ﺣﺎل ﻣﺎ‬
‫دارد‪ ،‬ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻪ دﻗﺖ ﺑﺴﻨﺠﻴﻢ ﻛﻪ اﻋﻤﺎﻟﻤﺎن ﭼﻪ ﺗﺎﺛﻴﺮي ﺑﺮ ﻣﺴﻴﺢ و ﺟﻼل او دارد‪ .‬ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ آﺳﺎﻳﺶ ﺷﺨﺼﻲ و‬
‫ﺳﻼﻣﺘﻲ ﺧﻮد را ﺑﺎﻳﺪ ﭘﺲ از وﻇﻴﻔﻪ ﺑﺰرگ ﺟﻼل دادن ﻣﺴﻴﺢ و ﺷﻨﺎﺳﺎﻧﺪن او ﺑﻪ دﻳﮕﺮان ﻗﺮار دﻫﻴﻢ‪ .‬ﺳﺨﻨﺎن‬
‫ﻧﺠﺎتدﻫﻨﺪه ﻫﻤﻪ ﻛﺎﻣﻞ ﻫﺴﺘﻨﺪ‪ .‬او ﮔﻔﺖ ﻛﻪ اﮔﺮ او را ﺑﻴﺶ از دﻳﮕﺮان دوﺳﺖ ﻧﺪاﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻴﻢ‪ ،‬ﺑﻴﺶ از ﺧﺎﻧﻮاده و‬
‫ﺟﺎن ﺧﻮد‪ ،‬ﻧﻤﻲﺗﻮاﻧﻴﻢ ﺷﺎﮔﺮد او ﺑﺎﺷﻴﻢ‪ .‬ﻣﻘﻴﺎس دﻳﮕﺮي وﺟﻮد ﻧﺪارد‪.‬‬
‫‪ 27:14‬ﺳﭙﺲ او ﺗﻌﻠﻴﻢ داد ﻛﻪ ﻳﻚ ﺷﺎﮔﺮد ﺣﻘﻴﻘﻲ ﺑﺎﻳﺪ ﺻﻠﻴﺐ ﺧﻮد را ﺑﺮدارد و او را ﭘﻴﺮوي ﻧﻤﺎﻳﺪ‪ .‬ﺻﻠﻴﺐ‬
‫ﺿﻌﻒ ﺟﺴﻤﺎﻧﻲ و ﻳﺎ ﻋﺬاب روﺣﻲ رواﻧﻲ ﻧﻴﺴﺖ‪ ،‬ﺑﻠﻜﻪ راه ﻗﺒﻮل ﻧﻨﮓ‪ ،‬رﻧﺞ‪ ،‬ﺗﻨﻬﺎﻳﻲ و ﺣﺘﻲ ﻣﺮگ اﺳﺖ ﻛﻪ‬
‫ﺷﺨﺺ داوﻃﻠﺒﺎﻧﻪ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﻣﺴﻴﺢ اﻧﺘﺨﺎب ﻣﻲﻛﻨﺪ‪ .‬ﻫﻤﻪ اﻳﻤﺎنداران ﺻﻠﻴﺐ را ﺣﻤﻞ ﻧﻤﻲﻛﻨﻨﺪ‪ .‬ﺷﺨﺺ ﻣﻲﺗﻮاﻧﺪ‬
‫ﻣﺴﻴﺢ اﺳﻤﻲ ﺑﺎﺷﺪ و از آن اﺟﺘﻨﺎب ورزد‪ .‬اﻣﺎ ﻫﺮﮔﺎه ﻛﻪ ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ را ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﻣﺴﻴﺢ ﺗﺮك ﻣﻲﻛﻨﻴﻢ‪ ،‬ﻣﺎ ﻧﻴﺰ ﺑﻪ ﻣﺎﻧﻨﺪ‬
‫ﭘﺴﺮ ﺧﺪا ﻫﻨﮕﺎﻣﻲ ﻛﻪ ﺑﺮ روي زﻣﻴﻦ ﺑﻮد ﻫﻤﺎن ﻣﺨﺎﻟﻔﺘﻬﺎي ﺷﻴﻄﺎﻧﻲ را ﺗﺠﺮﺑﻪ ﺧﻮاﻫﻴﻢ ﻧﻤﻮد‪ .‬ﺻﻠﻴﺐ اﻳﻦ اﺳﺖ‪.‬‬
‫ﺷﺎﮔﺮد ﺑﺎﻳﺪ از ﻋﻘﺐ ﻣﺴﻴﺢ ﺑﺮود‪ .‬اﻳﻦ ﺑﺪان ﻣﻌﻨﺎ اﺳﺖ ﻛﻪ ﻣﺎ ﻧﻴﺰ ﺑﻪ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻣﺴﻴﺢ ﻫﻨﮕﺎﻣﻲ ﻛﻪ ﺑﺮ روي زﻣﻴﻦ ﺑﻮد‬
‫زﻳﺴﺖ ﻛﻨﻴﻢ ﻳﻚ زﻧﺪﮔﻲ ﻫﻤﺮاه ﺑﺎ اﻧﻜﺎر ﻧﻔﺲ‪ ،‬ﻓﺮوﺗﻨﻲ‪ ،‬ﺟﻔﺎ ‪ ،‬ﺧﻔﺖ و ﺧﻮاري‪ ،‬وﺳﻮﺳﻪ و ﻣﺨﺎﻟﻔﺖ ﮔﻨﺎﻫﻜﺎران‪.‬‬
‫‪ 30-28:14‬ﺳﭙﺲ ﺧﺪاوﻧﺪ ﻋﻴﺴﻲ ﺑﺎ ﺑﻴﺎن دو ﻣﺜﻞ ﺑﺮ ﻟﺰوم ﺑﺮآورد ﺧﺮج )ﺑﻬﺎي ﭘﻴﺮوي از او( ﭘﻴﺶ از ﭘﻴﺮوي از‬
‫او ﺗﺎﻛﻴﺪ ﻧﻤﻮد‪ .‬او زﻧﺪﮔﻲ ﻣﺴﻴﺤﻲ را ﺑﻪ ﻳﻚ ﭘﺮوژه ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻧﻲ و ﺳﭙﺲ ﺑﻪ ﻳﻚ ﺟﻨﮓ ﺗﺸﺒﻴﻪ ﻧﻤﻮد‪ .‬ﺷﺨﺼﻲ ﻛﻪ‬
‫ﻗﺼﺪ ﺑﻨﺎي ﺑﺮﺟﻲ دارد اول ﻧﺸﺴﺘﻪ و ﺧﺮج آن را ﺑﺮآورد ﻣﻲﻛﻨﺪ‪ .‬اﮔﺮ ﺑﻪ اﻧﺪازه ﻛﺎﻓﻲ ﺑﺮاي ﺗﻤﺎم ﻛﺮدن آن ﻧﺪارد‪،‬‬
‫اداﻣﻪ ﻧﺨﻮاﻫﺪ داد‪ .‬و اﮔﺮ ﻧﻪ ﻫﻨﮕﺎﻣﻲ ﻛﻪ ﺑﻨﻴﺎدش ﻧﻬﺎده ﺷﺪ ﺑﺎﻳﺪ ﻛﺎر را ﻣﺘﻮﻗﻒ ﻧﻤﺎﻳﺪ‪ ،‬ﭘﺲ ﻫﺮ ﻛﻪ او را ﺑﻴﻨﺪ ﺗﻤﺴﺨﺮ‬
‫ﻛﻨﺎن ﮔﻮﻳﺪ‪” ،‬اﻳﻦ ﺷﺨﺺ ﻋﻤﺎرﺗﻲ ﺷﺮوع ﻛﺮده‪ ،‬ﻧﺘﻮاﻧﺴﺖ ﺑﻪ اﻧﺠﺎﻣﺶ رﺳﺎﻧﺪ‪ “.‬در ﻣﻮرد ﺷﺎﮔﺮدان ﻧﻴﺰ ﭼﻨﻴﻦ اﺳﺖ‪.‬‬
‫آﻧﻬﺎ اﺑﺘﺪا ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻬﺎي آن را ﺑﺴﻨﺠﻨﺪ‪ ،‬ﺑﺴﻨﺠﻨﺪ ﻛﻪ آﻳﺎ ﻗﺎدر ﻫﺴﺘﻨﺪ ﺑﺎ ﺗﻤﺎم وﺟﻮد زﻧﺪﮔﻲ ﺧﻮد را ﺑﺮاي ﻣﺴﻴﺢ ﺗﺮك‬
‫ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ‪ .‬واﮔﺮ ﻧﻪ ﻣﻤﻜﻦ اﺳﺖ ﺷﺮوﻋﻲ ﺗﻮﻓﺎﻧﻲ و ﺑﺎﺷﻜﻮه داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ‪ ،‬و ﺳﭙﺲ ﻧﺎﻛﺎم ﺑﻤﺎﻧﻨﺪ‪ .‬اﮔﺮ ﭼﻨﻴﻦ ﺷﻮد دﻳﮕﺮان‬
‫او را ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﺷﺮوﻋﻲ ﺗﻮﻓﺎﻧﻲ و ﭘﺎﻳﺎﻧﻲ ﺧﻔﺖ ﺑﺎر ﻣﺴﺨﺮه ﻣﻲﻛﻨﻨﺪ‪ .‬دﻧﻴﺎ ﺑﺮاي ﻣﺴﻴﺤﻴﺎن ﻧﻪ ﭼﻨﺪان ﺟﺪي ﭼﻴﺰي ﺟﺰ‬
‫ﺳﺮزﻧﺶ ﻧﺪارد‪.‬‬
‫‪ 32-31:14‬ﭘﺎدﺷﺎﻫﻲ ﻛﻪ ﺑﺮاي ﻣﻘﺎﺑﻠﻪ ﺑﺎ ﭘﺎدﺷﺎﻫﻲ دﻳﮕﺮ ﻣﻲرود ﻛﻪ ﻧﻴﺮوﻳﺶ ﺑﻴﺸﺘﺮ از او ﻫﺴﺘﻨﺪ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻪ دﻗﺖ‬
‫ﺑﺴﻨﺠﺪ ﻛﻪ آﻳﺎ ﻧﻴﺮوﻫﺎي اﻧﺪك ﺧﻮد ﻗﻮت ﺷﻜﺴﺖ دﺷﻤﻦ را دارﻧﺪ ﻳﺎ ﺧﻴﺮ‪ .‬او ﺑﻪ ﺧﻮﺑﻲ در ﻣﻲﻳﺎﺑﺪ ﻛﻪ آﻳﺎ ﺑﻪ‬
‫ﭘﻴﺮوزي ﻗﻄﻌﻲ دﺳﺖ ﺧﻮاﻫﻨﺪ ﻳﺎﻓﺖ ﻳﺎ اﻳﻨﻜﻪ ﺑﻪ ﻃﻮر اﺳﻔﻨﺎﻛﻲ ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺧﻮاﻫﻨﺪ ﺷﺪ‪ .‬و زﻧﺪﮔﻲ ﺷﺎﮔﺮدي ﻣﺴﻴﺤﻲ ﻧﻴﺰ‬

‫ﭼﻨﻴﻦ اﺳﺖ‪ .‬ﻫﻴﭻ ﻣﻘﻴﺎس دﻳﮕﺮي وﺟﻮد ﻧﺪارد‪.‬‬
‫‪ 33:14‬ﺷﺎﻳﺪ آﻳﻪ ‪ 33‬ﻳﻜﻲ از ﮔﻤﻨﺎمﺗﺮﻳﻦ آﻳﻪﻫﺎ در ﺗﻤﺎم ﻛﺘﺎبﻣﻘﺪس ﺑﺎﺷﺪ‪ .‬اﻳﻦ آﻳﻪ ﺑﻪ ﺻﺮاﺣﺖ ﺑﻴﺎن ﻣﻲﻛﻨﺪ ﻛﻪ‬
‫”ﻫﺮ ﻳﻜﻲ از ﺷﻤﺎ ﻛﻪ ﺗﻤﺎم ﻣﺎﻳﻤﻠﻚ ﺧﻮد را ﺗﺮك ﻧﻜﻨﺪ‪ ،‬ﻧﻤﻲﺗﻮاﻧﺪ ﺷﺎﮔﺮد ﻣﻦ ﺷﻮد‪ “.‬ﻧﻤﻲﺗﻮان از زﻳﺮ ﺑﺎر اﻳﻦ‬
‫ﺳﺨﻨﺎن ﺷﺎﻧﻪ ﺧﺎﻟﻲ ﻛﺮد‪ .‬اﻳﻦ آﻳﻪ ﺑﻪ ﻣﺎ ﻧﻤﻲﮔﻮﻳﺪ ﻛﻪ ﺷﺨﺺ ﺑﺎﻳﺪ ﻃﺎﻟﺐ ﺗﺮك ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ ﺑﺎﺷﺪ‪ ،‬ﺑﻠﻜﻪ ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ او ﺑﺎﻳﺪ‬
‫ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ را ﺗﺮك ﻛﻨﺪ‪ .‬ﻣﺎ ﺑﺮاي اﻳﻦ ﺳﺨﻨﺎن ﻋﻴﺴﻲ ﺧﺪاوﻧﺪ را ﺗﺤﺴﻴﻦ ﻣﻲ ﻧﻤﺎﻳﻴﻢ‪ .‬او ﻣﻲداﻧﺴﺖ ﻛﻪ اﻳﻦ ﻛﺎر ﺑﻪ ﻫﻴﭻ‬
‫ﻃﺮﻳﻘﻲ دﻳﮕﺮي ﻣﻤﻜﻦ ﻧﻴﺴﺖ‪ .‬او ﻣﺮدان و زﻧﺎﻧﻲ ﻣﻲﺧﻮاﻫﺪ ﻛﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ از ﻫﺮ ﭼﻴﺰ دﻳﮕﺮي در دﻧﻴﺎ ﺑﺮاي او ارزش‬
‫ﻗﺎﻳﻞ ﺷﻮﻧﺪ‪ .‬راﻳﻞ ﭼﻨﻴﻦ ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ‪” :‬ﺷﺨﺼﻲ ﻛﻪ ﺑﻪ ﺧﻮدش ﺧﻮﺑﻲ ﻣﻲﻛﻨﺪ ﻫﻤﺎن ﻛﺴﻲ اﺳﺖ ﻛﻪ ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ را ﺑﻪ‬
‫ﺧﺎﻃﺮ ﻣﺴﻴﺢﺗﺮك ﻣﻲﻛﻨﺪ‪ .‬او ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﻣﻌﺎﻣﻠﻪ را ﻣﻲﻛﻨﺪ‪ ،‬ﻓﻘﻂ ﺑﺮاي ﭼﻨﺪ ﺳﺎل ﺻﻠﻴﺐ را در اﻳﻦ دﻧﻴﺎ ﺣﻤﻞ ﻣﻴﻜﻨﺪ‪ ،‬و‬
‫در دﻧﻴﺎي آﻳﻨﺪه ﺣﻴﺎت اﺑﺪي را ﺑﻪ دﺳﺖ ﻣﻲآورد‪ .‬اﻣﺎ آن ﻛﺴﻲ ﻛﻪ ﺑﻬﺘﺮﻳﻦﻫﺎ را ﺑﺮاي ﺧﻮد ﻣﻲﺧﻮاﻫﺪ‪ ،‬ﺛﺮوت ﺧﻮد‬
‫را ﻧﻴﺰ ﺑﻪ ﮔﻮر ﻓﺮو ﺧﻮاﻫﺪ ﺑﺮد‪ .‬ﺷﺨﺼﻲ ﻛﻪ اﻛﻨﻮن در ﻓﻴﺾ ﻏﻨﻲ اﺳﺖ‪ ،‬در آﺧﺮت در ﺟﻼل ﻏﻨﻲ ﺧﻮاﻫﺪ ﺑﻮد‪ .‬و‬
‫ﺑﻬﺘﺮ از ﻫﻤﻪ آن اﺳﺖ ﻛﻪ او ﺑﺎ اﻳﻤﺎن ﺑﻪ ﻣﺴﻴﺢ ﻣﺎﻟﻚ ﭼﻴﺰي ﻣﻲﺷﻮد ﻛﻪ ﻫﻴﭽﮕﺎه آن را از دﺳﺖ ﻧﺨﻮاﻫﺪ داد و آن‬
‫ﻧﺼﻴﺐ ﻧﻴﻜﻮ اﺳﺖ ﻛﻪ ﻫﻴﭽﮕﺎه از او ﮔﺮﻓﺘﻪ ﻧﺨﻮاﻫﺪ ﺷﺪ‪“.‬‬
‫‪ 35-34:14‬ﻧﻤﻚ ﺗﺼﻮﻳﺮي از ﻳﻚ ﺷﺎﮔﺮد اﺳﺖ‪ .‬ﺷﺨﺼﻲ ﻛﻪ زﻧﺪﮔﻲ ﺧﻮد را ﺑﺎ ﻓﺪاﻛﺎري و ﺳﺮﺳﭙﺮدﮔﻲ وﻗﻒ‬
‫ﺧﺪاوﻧﺪ ﻧﻤﻮده اﺳﺖ ﺑﺎﻳﺪ ﺳﺎﻟﻢ و در ﺧﻮر ﺳﺘﺎﻳﺶ ﺑﺎﺷﺪ‪ .‬اﻣﺎ در اداﻣﻪ ﺳﺨﻦ از ﻧﻤﻚ ﻓﺎﺳﺪ اﺳﺖ‪ .‬ﻧﻤﻜﻬﺎي اﻣﺮوزي‬
‫ﻓﺎﺳﺪ ﻧﻤﻲﺷﻮﻧﺪ ﭼﺮا ﻛﻪ ﻧﻤﻚ ﺧﺎﻟﺺ ﻫﺴﺘﻨﺪ‪ .‬اﻣﺎ در آن زﻣﺎن ﻫﻤﺮاه ﻧﻤﻚ ﻣﻘﺎدﻳﺮي ﻧﺎﺧﺎﻟﺼﻲ ﻧﻴﺰ وﺟﻮد داﺷﺖ‪.‬‬
‫ﺑﻨﺎﺑﺮاﻳﻦ ﻣﻤﻜﻦ ﺑﻮد ﻧﻤﻚ ﻓﺎﺳﺪ ﮔﺮدد و ﺑﺎﻗﻲ ﻣﺎﻧﺪه آن در ﻇﺮف ﺑﻤﺎﻧﺪ‪ .‬اﻣﺎ اﻳﻦ ﺑﺎﻗﻲ ﻣﺎﻧﺪه دﻳﮕﺮ ارزﺷﻲ ﻧﺪاﺷﺖ‪.‬‬
‫دﻳﮕﺮ ﺣﺘﻲ ﻧﻤﻲﺷﺪ از آن ﺑﻪ ﻋﻨﻮان ﻛﻮد ﺑﺮاي زﻣﻴﻦ اﺳﺘﻔﺎده ﻛﺮد و ﺑﺎﻳﺪ دور رﻳﺨﺘﻪ ﻣﻲﺷﺪ‪.‬‬
‫اﻳﻦ ﺗﺼﻮﻳﺮ ﺷﺎﮔﺮدي اﺳﺖ ﻛﻪ ﺷﺮوع درﺧﺸﺎﻧﻲ دارد‪ ،‬اﻣﺎ ﭘﺲ از اﻧﺪﻛﻲ ﻋﻬﺪ ﺧﻮد را ﻣﻲﺷﻜﻨﺪ‪ .‬ﺷﺎﮔﺮد ﻳﻚ‬
‫دﻟﻴﻞ اﺻﻠﻲ ﺑﺮاي زﻧﺪﮔﻲ دارد‪ ،‬اﮔﺮ او در اﻧﺠﺎم آن ﻧﺎﺗﻮان آﻳﺪ‪ ،‬دﻳﮕﺮ او ﺑﻪ ﻛﺎر ﻧﺨﻮاﻫﺪ آﻣﺪ‪ .‬ﻣﺎ درﺑﺎره ﻧﻤﻚ‬
‫ﻣﻲﺧﻮاﻧﻴﻢ ”ﺑﻴﺮوﻧﺶ ﻣﻲرﻳﺰﻧﺪ‪ “.‬اﻳﻦ آﻳﻪ ﻧﻤﻲﮔﻮﻳﺪ ﻛﻪ ﺧﺪا آن را ﺑﻴﺮون ﻣﻲرﻳﺰد‪ ،‬ﭼﻨﻴﻦ اﻣﺮي ﻫﻴﭻ ﮔﺎه رخ ﻧﺨﻮاﻫﺪ‬
‫داد‪ .‬ﺑﻠﻜﻪ ”ﺑﻴﺮوﻧﺶ ﻣﻲرﻳﺰﻧﺪ“ ﺑﻪ ﻋﺒﺎرﺗﻲ‪ ،‬آﻧﻬﺎ ﺷﻬﺎدت ﻛﺴﻲ ﻛﻪ ﺑﻨﺎي ﺳﺎﺧﺘﻤﺎﻧﻲ را ﺷﺮوع ﻛﺮد و ﻧﺘﻮاﻧﺴﺖ آن را‬
‫ﺑﻪ ﭘﺎﻳﺎن ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ‪ ،‬زﻳﺮﭘﺎ ﻣﻲﮔﺬارﻧﺪ‪ .‬ﻛﻠﻲ ﭼﻨﻴﻦ ﻣﻲﻧﻮﻳﺴﺪ‪:‬‬
‫در اﻳﻨﺠﺎ ﺧﻄﺮ ﺷﺮوع ﺧﻮب و ﭘﺎﻳﺎﻧﻲ ﻧﺎﻛﺎم را ﺑﺮ ﻣﺎ روﺷﻦ ﻣﻲﺳﺎزد‪ .‬ﻫﻨﮕﺎﻣﻲ ﻛﻪ ﻧﻤﻚ ﺗﻨﻬﺎ ﺧﺎﺻﻴﺖ ﺧﻮد را ﻛﻪ‬
‫ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ آن ارزش دارد از دﺳﺖ دﻫﺪ‪ ،‬دﻳﮕﺮ ﭼﻪ ﭼ ﻴﺰي در دﻧﻴﺎ ﺑﻪ اﻧﺪازه آن ﺑﻲارزش ﺧﻮاﻫﺪ ﺑﻮد؟ دﻳﮕﺮ ﺑﻪ ﻫﻴﭻ‬
‫ﻛﺎري ﻧﺨﻮاﻫﺪ آﻣﺪ‪ .‬در ﻣﻮرد ﺷﺎﮔﺮداﻧﻲ ﻛﻪ از ﭘﻴﺮوي ﻣﺴﻴﺢ ﺑﺎزﻣﺎﻧﺪهاﻧﺪ ﻧﻴﺰ ﭼﻨﻴﻦ اﺳﺖ‪ .‬او ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ اﻫﺪاف دﻧﻴﺎ‬
‫ﻧﻴﺴﺖ‪ ،‬اﻣﺎ ﺧﺪا را ﺗﺮك ﻛﺮده اﺳﺖ‪ .‬او ﻣﻌﺮﻓﺖ و ﻧﻮر ﺑﺴﻴﺎري ﺑﺮاي وارد ﺷﺪن ﺑﻪ ﮔﻨﺎﻫﺎن و ﭘﻮﭼﻴﻬﺎي دﻧﻴﺎ دارد‪ ،‬اﻣﺎ‬
‫او ﻫﻴﭽﮕﻮﻧﻪ ﺷﺎدي ﻓﻴﺾ و ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻛﻪ او را در راه ﻣﺴﻴﺢ ﺣﻔﻆ ﻧﻤﺎﻳﺪ ﻧﺪارد‪ .‬ﻧﻤﻚ ﺑﺪون ﻃﻌﻢ ﻣﻮرد ﺳﺮزﻧﺶ و‬
‫داوري ﻗﺮار ﺧﻮاﻫﺪ ﮔﺮﻓﺖ‪.‬‬
‫ﺧﺪاوﻧﺪ ﻋﻴﺴﻲ ﺑﺎ اﻳﻦ ﻋﺒﺎرت ”آﻧﻜﻪ ﮔﻮش ﺷﻨﻮا دارد ﺑﺸﻨﻮد“ ﺳﺨﻨﺎن ﺧﻮد در ﻣﻮرد ﺷﺎﮔﺮدي را ﭘﺎﻳﺎن داد‪ .‬اﻳﻦ‬

‫ﻋﺒﺎرت ﺑﺪﻳﻦ ﻣﻌﻨﺎ اﺳﺖ ﻛﻪ ﻫﻴﭻ ﻛﺲ اﺷﺘﻴﺎﻗﻲ ﺑﺮاي ﺷﻨﻴﺪن ﺷﺮاﻳﻂ دﺷﻮار ﺷﺎﮔﺮدي ﻧﺪارد‪ .‬اﻣﺎ اﮔﺮ ﺷﺨﺼﻲ ﻣﺸﺘﺎق‬
‫ﺑﻪ ﭘﻴﺮوي از ﺧﺪاوﻧﺪ ﻋﻴﺴﻲ اﺳﺖ‪ ،‬و ﺑﻬﺎي آن ﺑﺮاﻳﺶ ﻣﻬﻢ ﻧﻴﺴﺖ‪ ،‬ﭘﺲ او ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺸﻨﻮد و ﭘﻴﺮوي ﻧﻤﺎﻳﺪ‪.‬‬
‫ﺟﺎن ﻛﺎﻟﻮﻳﻦ ﮔﻔﺘﻪ اﺳﺖ ”ﻣﻦ ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ را ﺑﺮاي ﻣﺴﻴﺢ ﺗﺮك ﻛﺮدم‪ ،‬و ﭼﻪ ﭼﻴﺰ ﻋﺎﻳﺪم ﺷﺪ؟ ﻣﻦ ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ را در‬
‫ﻣﺴﻴﺢ ﻳﺎﻓﺘﻢ‪ “.‬ﻫﻨﺮي دروﻣﻨﺪ )‪ (Henry Drummand‬اﻇﻬﺎر ﻣﻲدارد‪” :‬ﺑﻬﺎي ورود ﺑﻪ ﻣﻠﻜﻮت آﺳﻤﺎن ﻧﺎﭼﻴﺰ اﺳﺖ‬
‫اﻣﺎ آﺑﻮﻧﻤﺎن ﺳﺎﻟﻴﺎﻧﻪ آن ﺑﻪ ﻗﻴﻤﺖ ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ ﺗﻤﺎم ﻣﻲﺷﻮد‪“.‬‬
‫ظ( ﻣﺜﻞ ﮔﻮﺳﻔﻨﺪ ﮔﻤﺸﺪه )‪(7-1:15‬‬
‫‪ 2-1:15‬ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﺧﺪﻣﺖ ﺗﻌﻠﻴﻢ ﻣﺴﻴﺢ در ﺑﺎب ‪ 14‬ﺑﺎﺟﮕﻴﺮان و دﻳﮕﺮان را ﻛﻪ در ﻇﺎﻫﺮ ﮔﻨﺎﻫﻜﺎر ﺑﻮدﻧﺪ ﺑﻪ ﺳﻮي‬
‫ﺧﻮد ﺟﺬب ﻧﻤﻮد‪ .‬ﮔﺮﭼﻪ ﻋﻴﺴﻲ ﮔﻨﺎﻫﺎن آﻧﻬﺎ را ﻣﻼﻣﺖ ﻧﻤﻮد‪ ،‬ﻟﻴﻜﻦ ﺑﺴﻴﺎري از آﻧﻬﺎ اﻋﺘﺮاف ﻛﺮدﻧﺪ ﻛﻪ ﺣﻖ ﺑﺎ‬
‫اوﺳﺖ‪ .‬آﻧﻬﺎ ﻫﻢ ﺳﻮ ﺑﺎ ﻣﺴﻴﺢ ﺧﻮد راﻣﺤﻜﻮم ﻛﺮدﻧﺪ‪ .‬و ﺑﺎ ﺗﻮﺑﻪ ﺣﻘﻴﻘﻲ اﻋﺘﺮاف ﻧﻤﻮدﻧﺪ ﻛﻪ او ﺧﺪاوﻧﺪ اﺳﺖ‪ .‬ﻫﺮﮔﺎه‬
‫ﻛﻪ ﻋﻴﺴﻲ ﻣﺮدﻣﻲ ﻣﻲﻳﺎﻓﺖ ﻛﻪ ﻣﺸﺘﺎق ﺑﻪ اﻋﺘﺮاف ﮔﻨﺎﻫﺎن ﺧﻮد ﺑﻮدﻧﺪ‪ ،‬او ﺑﻪ ﻣﻴﺎن آﻧﻬﺎ ﻣﻲرﻓﺖ و ﺑﻪ آﻧﻬﺎ ﻛﻤﻚ‬
‫روﺣﺎﻧﻲ ﻛﺮده و ﺑﺮﻛﺘﺸﺎن ﻣﻲداد‪.‬‬
‫ﻓﺮﻳﺴﻴﺎن و ﻛﺎﺗﺒﺎن از اﻳﻦ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻛﻪ ﻋﻴﺴﻲ ﺑﺎ ﻣﺮدﻣﺎﻧﻲ ﻛﻪ ﮔﻨﺎﻫﺎﻧﺸﺎن آﺷﻜﺎر ﺑﻮد ﻣﻌﺎﺷﺮت ﻣﻲﻛﻨﺪ دﻟﺨﻮر‬
‫ﻣﻲﺷﺪﻧﺪ‪ .‬آﻧﻬﺎ ﻫﻴﭻ دل ﺧﻮﺷﻲ از اﻳﻦ ﻣﺒﺮوﺻﺎن اﺧﻼﻗﻲ و اﺟﺘﻤﺎﻋﻲ ﻧﺪاﺷﺘﻨﺪ و از ﻋﻴﺴﻲ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ اﻳﻦ ﻛﺎر اﻧﺘﻘﺎد‬
‫ﻣﻲﻛﺮدﻧﺪ‪ .‬از اﻳﻦ رو ﺗﻬﻤﺘﻲ را ﺑﻪ او ﻧﺴﺒﺖ دادﻧﺪ ﻛﻪ ”اﻳﻦ ﺷﺨﺺ‪ ،‬ﮔﻨﺎﻫﻜﺎران را ﻣﻲﭘﺬﻳﺮد و ﺑﺎ اﻳﺸﺎن ﻣﻲﺧﻮرد‪“.‬‬
‫اﻟﺒﺘﻪ ﺗﻬﻤﺖ آﻧﻬﺎ درﺳﺖ ﺑﻮد‪ .‬آﻧﻬﺎ ﮔﻤﺎن ﻣﻲﻛﺮدﻧﺪ ﻛﻪ اﻳﻦ ﻛﺎر ﺳﺰاوار ﺳﺮزﻧﺶ اﺳﺖ‪ ،‬اﻣﺎ در ﺣﻘﻴﻘﺖ اﻳﻦ ﻛﺎر‬
‫ﺧﺪاوﻧﺪ ﻋﻴﺴﻲ در راﺳﺘﺎي ﻫﺪف او از آﻣﺪن ﺑﻪ اﻳﻦ ﺟﻬﺎن ﺑﻮد!‬
‫ﺧﺪاوﻧﺪ ﻋﻴﺴﻲ در ﭘﺎﺳﺦ ﺑﻪ اﻳﻦ اﺗﻬﺎم آﻧﻬﺎ ﺑﻮد ﻛﻪ ﺣﻜﺎﻳﺎت ﮔﻮﺳﻔﻨﺪ ﮔﻤﺸﺪه‪ ،‬ﺳﻜﻪ ﮔﻤﺸﺪه و ﭘﺴﺮ ﮔﻤﺸﺪه را‬
‫ﺑﻴﺎن ﻛﺮد‪ .‬ﻫﺪف اﻳﻦ ﺣﻜﺎﻳﺎت ﻣﺴﺘﻘﻴﻤﺎً ﺧﻮد ﻓﺮﻳﺴﻴﺎن و ﻛﺎﺗﺒﺎن ﺑﻮدﻧﺪ‪ ،‬ﻛﻪ ﻫﻴﭽﮕﺎه ﺣﺎﺿﺮ ﻧﺒﻮدﻧﺪ وﺿﻌﻴﺖ ﺗﺒﺎه ﺷﺪه‬
‫ﺧﻮد را در ﺣﻀﻮر ﺧﺪا اﻗﺮار ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ‪ .‬در ﺣﻘﻴﻘﺖ‪ ،‬آﻧﻬﺎ ﻫﻢ ﻫﻤﭽﻮن ﻣﻲﻓﺮوﺷﺎن و ﮔﻨﺎﻫﻜﺎران ﮔﻤﺸﺪه ﺑﻮدﻧﺪ اﻣﺎ‬
‫ﻗﺎﻃﻌﺎﻧﻪ از ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻦ آن ﺳﺮﺑﺎز ﻣﻲزدﻧﺪ‪ .‬ﻧﻜﺘﻪ ﻣﻬﻢ در اﻳﻦ ﺳﻪ داﺳﺘﺎن اﻳﻦ اﺳﺖ ﻛﻪ ﺧﺪا ﻫﻨﮕﺎﻣﻲ ﻛﻪ ﻣﻲﺑﻴﻨﺪ‬
‫ﮔﻨﺎﻫﻜﺎران ﺗﻮﺑﻪ ﻣﻲﻛﻨﻨﺪ ﺷﺎدي ﺣﻘﻴﻘﻲ و رﺿﺎﻳﺖ را ﻣﻲﭘﺬﻳﺮد در ﺣﺎﻟﻲ ﻛﻪ از رﻳﺎﻛﺎران ﺟﺰم اﻧﺪﻳﺸﻲ ﻛﻪ آن ﻗﺪر‬
‫ﻣﻐﺮورﻧﺪ ﻛﻪ ﻧﻤﻲﺧﻮاﻫﻨﺪﺑﻪ وﺿﻌﻴﺖ ﮔﻨﺎه آﻟﻮد و ﻓﻼﻛﺖ ﺑﺎر ﺧﻮد اﻋﺘﺮاف ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ رﺿﺎﻳﺖ ﺧﺎﻃﺮ ﻧﺪارد‪.‬‬
‫‪ 4-3:15‬در اﻳﻨﺠﺎ ﺧﺪاوﻧﺪ ﻋﻴﺴﻲ در ﻧﻤﺎد ﺷﺒﺎن ﻣﻌﺮﻓﻲ ﻣﻲﺷﻮد‪ .‬ﻧﻮد و ﻧﻪ ﮔﻮﺳﻔﻨﺪ ﺑﻴﺎﻧﮕﺮ ﻓﺮﻳﺴﻴﺎن و ﻛﺎﺗﺒﺎن‬
‫ﻫﺴﺘﻨﺪ‪ .‬ﮔﻮﺳﻔﻨﺪ ﮔﻤﺸﺪه ﻧﻤﻮﻧﻪاي اﺳﺖ از ﺑﺎﺟﮕﻴﺮان ﻳﺎ ﮔﻨﺎﻫﻜﺎراﻧﻲ ﻛﻪ ﺑﻪ ﮔﻨﺎه ﺧﻮد اﻋﺘﺮاف ﻣﻲﻛﻨﻨﺪ‪.‬‬
‫ﻫﻨﮕﺎﻣﻲ ﻛﻪ ﺷﺒﺎن ﭘﻲ ﻣﻲﺑﺮد ﻛﻪ ﻳﻜﻲ از ﮔﻮﺳﻔﻨﺪاﻧﺶ ﮔﻢ ﺷﺪه اﺳﺖ‪ ،‬آن ﻧﻮد و ﻧﻪ را در ﺻﺤﺮا ﮔﺬاﺷﺘﻪ )ﻧﻪ در‬
‫آﻏﻞ( و ﺑﻪ دﻧﺒﺎل آن رﻓﺘﻪ ﺗﺎ آن را ﺑﻴﺎﺑﺪ‪ ،‬ﺗﺎ آﻧﺠﺎﺋﻲ ﻛﻪ ﺑﻪ ﺧﺪاوﻧﺪﻣﺎن ﻣﺮﺑﻮط ﻣﻲﺷﻮد‪ ،‬اﻳﻦ ﺳﻔﺮ ﺷﺎﻣﻞ ﻧﺰول او ﺑﺮ‬
‫روي زﻣﻴﻦ‪ ،‬ﺳﺎﻟﻬﺎي ﺧﺪﻣﺖ او‪ ،‬ﻃﺮدﺷﺪن او‪ ،‬رﻧﺞ و ﻣﺮگ او ﻣﻲﺷﻮد‪ .‬ﭼﻘﺪر ﻋﺒﺎرات ﺳﺮود ”ﻧﻮد و ﻧﻪ“ )ﮔﻮﺳﻔﻨﺪ(‬
‫زﻳﺒﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ‪:‬‬

‫ﻫﻴﭻ ﻧﺠﺎت ﻳﺎﻓﺘﻪاي ﻧﻤﻲداﻧﺪ‬
‫ژرﻓﺎي آن درﻳﺎ‬
‫و ﺿﻼﻟﺖ آن ﺷﺐ را‬
‫ﻛﻪ ﺧﺪاوﻧﺪ از آن ﮔﺬر ﻛﺮد‬
‫ﺗﺎ ﺑﻪ آﻧﺠﺎﺋﻲ ﻛﻪ ﮔﻮﺳﻔﻨﺪ ﮔﻤﺸﺪه ﺧﻮد را ﻳﺎﻓﺖ‪ ،‬رﺳﻴﺪ‪.‬‬
‫اﻟﻴﺰاﺑﺖ ﺳﻲ‪ .‬ﻛﻠﻔﻴﻦ ‪Elizabeth C. Clephane‬‬

‫‪ 5:15‬ﺷﺒﺎن ﻛﻪ ﮔﻮﺳﻔﻨﺪ ﺧﻮد را ﻳﺎﻓﺖ آن را ﺑﺮ دوش ﺧﻮد ﮔﺬارده ﺑﻪ ﺧﺎﻧﻪ ﺑﺎز ﻣﻲﮔﺮدد‪ .‬اﻳﻦ ﻋﺒﺎرت ﺑﺮ ﻣﺎ‬
‫روﺷﻦ ﻣﻲﺳﺎزد ﻛﻪ آن ﮔﻮﺳﻔﻨﺪ اﻓﺘﺨﺎر ﺻﻤﻴﻤﻴﺖ و ﻧﺰدﻳﻜﻲ ﺑﺎ ﺷﺒﺎن را ﻳﺎﻓﺖ ﻛﻪ ﻗﺒﻼً ﻫﻨﮕﺎﻣﻲ ﻛﻪ در ﻣﻴﺎن دﻳﮕﺮ‬
‫ﮔﻮﺳﻔﻨﺪان ﺑﻮد از ﭼﻨﻴﻦ اﻣﺘﻴﺎزي ﺑﺮﺧﻮردار ﻧﺒﻮد‪.‬‬
‫‪ 6:15‬ﺷﺒﺎن دوﺳﺘﺎن و ﻫﻤﺴﺎﻳﮕﺎن را ﻃﻠﺒﻴﺪ ﺗﺎ ﺑﺎ او ﺑﺮاي ﻧﺠﺎت ﮔﻮﺳﻔﻨﺪ ﮔﻤﺸﺪهاش ﺷﺎدي ﻛﻨﻨﺪ‪ .‬اﻳﻦ ﻣﻮﺿﻮع‬
‫ﺣﺎﻛﻲ از ﺷﺎدي ﻧﺠﺎتدﻫﻨﺪه ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﺗﻮﺑﻪ ﻳﻚ ﮔﻨﺎﻫﻜﺎر اﺳﺖ‪.‬‬
‫‪ 7:15‬درﺳﻲ ﻛﻪ اﻳﻦ ﺣﻜﺎﻳﺖ ﺑﻪ ﻣﺎ ﻣﻲآﻣﻮزد ﺑﺴﻴﺎر ﭘﺮواﺿﺢ اﺳﺖ‪ :‬ﺧﻮﺷﻲ در آﺳﻤﺎن رخ ﻣﻲﻧﻤﺎﻳﺪ ﺑﻪ ﺳﺒﺐ‬
‫ﺗﻮﺑﻪ ﻳﻚ ﮔﻨﺎﻫﻜﺎر‪ ،‬اﻣﺎ ﺑﺮاي آن ﻧﻮد و ﻧﻪ ﮔﻨﺎﻫﻜﺎري ﻛﻪ ﺑﻪ وﺿﻌﻴﺖ ﺗﺒﺎه ﺷﺪه ﺧﻮد ﭘﻲ ﻧﺒﺮدهاﻧﺪ ﺷﺎدي رخ ﻧﻤﻲدﻫﺪ‪.‬‬
‫آﻳﻪ ‪ 7‬واﻗﻌﺎً ﺑﺪﻳﻦ ﻣﻌﻨﺎ ﻧﻴﺴﺖ ﻛﻪ ﺑﺮﺧﻲ از اﻓﺮاد ﻧﻴﺎز ﺑﻪ ﺗﻮﺑﻪ ﻧﺪارﻧﺪ‪ .‬ﻫﻤﻪ اﻧﺴﺎنﻫﺎ ﮔﻨﺎﻫﻜﺎرﻧﺪ و ﺑﺮاي ﻧﺠﺎت ﻳﺎﻓﺘﻦ‬
‫ﺑﺎﻳﺪ ﺗﻮﺑﻪ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ‪ .‬اﻳﻦ آﻳﻪ اﺷﺨﺎﺻﻲ را ﺗﻮﺻﻴﻒ ﻣﻲﻧﻤﺎﻳﺪ ﻛﻪ ﺗﺎ ﻫﻨﮕﺎﻣﻲ ﻛﻪ ﺑﻪ ﺧﻮد ﻧﮕﺎه ﻣﻲﻛﻨﻨﺪ اﺣﺘﻴﺎج ﺑﻪ ﺗﻮﺑﻪ‬
‫ﻧﺪارﻧﺪ‪.‬‬
‫ع( ﻣﺜﻞ ﺳﻜﻪ ﮔﻤﺸﺪه )‪(10-8:15‬‬
‫زﻧﻲ ﻛﻪ در اﻳﻦ داﺳﺘﺎن اﺳﺖ اﺣﺘﻤﺎﻻً ﻧﻤﺎﻳﺎﻧﮕﺮ روحاﻟﻘﺪس اﺳﺖ‪ ،‬ﻛﻪ ﺑﺎ ﭼﺮاغ ﻛﻼم ﺧﺪا ﮔﻤﺸﺪه را ﻣﻲﺟﻮﻳﺪ‪.‬‬
‫ﻧﻪ درﻫﻢ از ﻧﺎﺗﻮﺑﻪ ﻛﺎران ﺳﺨﻦ ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ‪ ،‬در ﺣﺎﻟﻲ ﻛﻪ ﻳﻚ درﻫﻢ ﮔﻤﺸﺪه ﺣﺎﻛﻲ از ﺷﺨﺼﻲ اﺳﺖ ﻛﻪ ﻣﻲﺧﻮاﻫﺪ‬
‫اﻋﺘﺮاف ﻧﻤﺎﻳﺪ ﻛﻪ از ﺧﺪا دور ﺷﺪه اﺳﺖ‪ .‬در رواﻳﺖ ﻗﺒﻠﻲ ﮔﻮﺳﻔﻨﺪ ﺑﻪ اراده ﺧﻮد آواره ﮔﺸﺘﻪ ﺑﻮد‪ .‬ﺳﻜﻪ ﻳﻚ ﺷﻲ‬
‫ﺑﻲﺟﺎن اﺳﺖ و از اﻳﻦ رو ﺷﺎﻳﺪ ﺑﺒﺎﻧﮕﺮ وﺿﻌﻴﺖ ﺑﻲروح ﻳﻚ ﮔﻨﺎﻫﻜﺎر ﺑﺎﺷﺪ‪ .‬او در ﮔﻨﺎﻫﺎن ﺧﻮد ﻣﺮده اﺳﺖ‪.‬‬
‫آن زن ﺑﺎ دﻗﺖ ﺑﻪ ﺗﻔﺤﺺ ﺧﻮد اداﻣﻪ ﻣﻲدﻫﺪ ﺗﺎ آن ﺳﻜﻪ را ﺑﻴﺎﺑﺪ‪ .‬ﺳﭙﺲ دوﺳﺘﺎن و ﻫﻤﺴﺎﻳﮕﺎن ﺧﻮد را ﺟﻤﻊ‬
‫ﻣﻲﻛﻨﺪ ﺗﺎ ﺑﺎ او ﺟﺸﻦ ﮔﻴﺮﻧﺪ‪ .‬ﺳﻜﻪ ﮔﻤﺸﺪهاي ﻛﻪ او آن را ﻳﺎﻓﺖ ﺑﺮاﻳﺶ ﺷﺎدي ﺑﻴﺸﺘﺮي ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ آن ﻧﻪ ﺳﻜﻪاي ﻛﻪ‬
‫ﻫﺮﮔﺰ ﮔﻢ ﻧﺸﺪه ﺑﻮدﻧﺪ ﺑﻪ ﻫﻤﺮاه آورد‪ .‬ﺧﺪا ﻧﻴﺰ ﭼﻨﻴﻦ اﺳﺖ‪ .‬ﮔﻨﺎﻫﻜﺎري ﻛﻪ ﺧﻮد را ﻓﺮوﺗﻦ ﺳﺎﺧﺘﻪ و ﺑﻪ وﺿﻌﻴﺖ‬
‫ﺗﺒﺎه ﺷﺪه ﺧﻮد اﻋﺘﺮاف ﻣﻲﻧﻤﺎﻳﺪ ﺑﺮاي دل ﺧﻮد ﺷﺎدي ﺑﻪ ارﻣﻐﺎن ﻣﻲآورد‪ .‬ﺧﺪا از ﻛﺴﺎﻧﻲ ﻛﻪ ﻫﻴﭽﮕﺎه ﺑﻪ ﻧﻴﺎز ﺧﻮد‬
‫ﺑﺮاي ﺗﻮﺑﻪ ﭘﻲ ﻧﺒﺮدهاﻧﺪ ﭼﻨﻴﻦ ﺷﺎدي و ﺳﺮوري ﻧﺨﻮاﻫﺪ ﻳﺎﻓﺖ‪.‬‬
‫غ( ﺣﻜﺎﻳﺖ ﭘﺴﺮ ﮔﻤﺸﺪه )‪(32-11:15‬‬

‫‪ 16-11:15‬ﺧﺪاي ﭘﺪر در اﻳﻨﺠﺎ ﻫﻤﭽﻮن ﺷﺨﺼﻲ ﺑﻪ ﺗﺼﻮﻳﺮ ﻛﺸﻴﺪه ﺷﺪه ﻛﻪ دو ﭘﺴﺮ داﺷﺖ‪ .‬ﭘﺴﺮ ﻛﻮﭼﻚ‬
‫ﻧﻤﻮﻧﻪاي از ﮔﻨﺎﻫﻜﺎر ﺗﻮﺑﻪ ﻛﺎر اﺳﺖ‪ ،‬در ﺣﺎﻟﻲ ﻛﻪ ﭘﺴﺮ ﺑﺰرﮔﺘﺮ ﺗﺼﻮﻳﺮي اﺳﺖ از ﻛﺎﺗﺒﺎن و ﻓﺮﻳﺴﻴﺎن‪ .‬ﭘﺴﺮ ﺑﺰرﮔﺘﺮ‬
‫ﻧﻤﻮﻧﻪاي از ﻓﺮزﻧﺪان ﺧﻠﻖ ﺷﺪه ﺧﺪا اﺳﺖ ﻛﻪ اﻟﺒﺘﻪ ﻧﺠﺎت ﻧﻴﺎﻓﺘﻪاﻧﺪ‪ .‬ﭘﺴﺮ ﻛﻮﭼﻚ ﺑﻪ ﭘﺴﺮ ﻋﻴﺎش ﻧﻴﺰ ﻣﻌﺮوف اﺳﺖ‪.‬‬
‫ﻳﻚ ﺷﺨﺺ ﻋﻴﺎش ﻛﺴﻲ اﺳﺖ ﻛﻪ ﺑﺎ ﺑﻲﻓﻜﺮي ﺗﻤﺎم ﺧﺮج ﻣﻲﻛﻨﺪ‪ ،‬و ﭘﻮل ﺧﻮد را ﺑﻴﻬﻮده ﺗﻠﻒ ﻣﻲﻛﻨﺪ‪ .‬اﻳﻦ ﭘﺴﺮ از‬
‫ﺧﺎﻧﻪ ﭘﺪري اش ﺧﺴﺘﻪ ﺷﺪه و ﺗﺼﻤﻴﻢ ﮔﺮﻓﺖ ﻛﻪ آﻧﺠﺎ را ﺗﺮك ﻧﻤﺎﻳﺪ‪ .‬او ﻧﻤﻲﺗﻮاﻧﺴﺖ ﺑﻪ اﻧﺘﻈﺎر ﻣﺮگ ﭘﺪرش‬
‫ﺑﻨﺸﻴﻨﺪ‪ ،‬از اﻳﻦ رو ﻣﻴﺰان ارث ﺧﻮد را زودﺗﺮ از ﻣﻮﻋﺪ ﻃﻠﺐ ﻧﻤﻮد‪ .‬ﭘﺪر ﺳﻬﻢ ﻫﺮ ﻳﻚ را ﺑﻪ درﺳﺘﻲ ﺑﻪ آﻧﻬﺎ داد‪.‬‬
‫دﻳﺮي ﻧﭙﺎﻳﻴﺪ ﻛﻪ ﭘﺴﺮ ﻛﻮﭼﻜﺘﺮ ﺑﻪ ﻣﻠﻜﻲ ﺑﻌﻴﺪ ﻛﻮچ ﻛﺮده و در آﻧﺠﺎ ﺳﺎﻛﻦ ﺷﺪ و ﺛﺮوت ﺧﻮد را در راه ﻟﺬﺗﻬﺎي ﮔﻨﺎه‬
‫آﻟﻮد ﺗﻠﻒ ﻧﻤﻮد‪ .‬ﺑﻪ ﻣﺤﺾ اﻳﻨﻜﻪ ﺳﺮﻣﺎﻳﻪاش ﺑﻪ ﭘﺎﻳﺎن رﺳﻴﺪ ﺧﺸﻜﺴﺎﻟﻲ ﺳﺨﺘﻲ در آن ﺳﺮزﻣﻴﻦ رخ داد‪ ،‬و او ﺧﻮد‬
‫را ﺗﻬﻲ دﺳﺖ ﻳﺎﻓﺖ‪ .‬ﺗﻨﻬﺎ ﻛﺎري ﻛﻪ ﻣﻲﺗﻮاﻧﺴﺖ ﺑﻜﻨﺪ اﻳﻦ ﺑﻮد ﻛﻪ ﺑﻪ ﮔﺮازﻫﺎ ﻏﺬا دﻫﺪ‪ ،‬ﺷﻐﻠﻲ ﻛﻪ در ﻧﺰد ﻏﺎﻟﺐ‬
‫ﻳﻬﻮدﻳﺎن ﺧﻮﺷﺎﻳﻨﺪ ﻧﺒﻮد‪ .‬ﻫﻨﮕﺎﻣﻲ ﻛﻪ او ﺑﻪ ﮔﺮازﻫﺎﺋﻲ ﻛﻪ ﺧﺮﻧﻮب ﻣﻲﺧﻮردﻧﺪﻧﮕﺎه ﻣﻲ ﻛﺮد‪ ،‬ﺑﺮ آﻧﻬﺎ ﺣﺴﺎدت ورزﻳﺪ‪.‬‬
‫آﻧﻬﺎ ﻣﻲﺗﻮاﻧﺴﺘﻨﺪ ﺑﻴﺸﺘﺮ از او ﺑﺨﻮرﻧﺪ‪ ،‬ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻫﻴﭻ ﻛﺲ ﺑﻪ او ﻛﻤﻜﻲ ﻧﻤﻲﻛﺮد‪ .‬ﺗﻤﺎم دوﺳﺘﺎﻧﻲ ﻛﻪ ﺑﻪ ﻫﻨﮕﺎم‬
‫وﻟﺨﺮﺟﻲﻫﺎي او در ﻛﻨﺎرش ﺑﻮدﻧﺪ اﻛﻨﻮن ﻧﺎﭘﺪﻳﺪ ﺷﺪه ﺑﻮدﻧﺪ‪.‬‬
‫‪ 19-17:15‬ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﺧﺸﻜﺴﺎﻟﻲ ﺑﺮاي او ﺑﺮﻛﺘﻲ ﺑﻪ ﻫﻤﺮاه داﺷﺖ‪ ..‬آن ﺑﺎﻋﺚ ﺷﺪ ﻓﻜﺮي ﺑﻪ ذﻫﻨﺶ ﺧﻄﻮر ﻛﻨﺪ‪ .‬او‬
‫ﺑﻪ ﻳﺎد آورد ﻛﻪ ﻣﺰدوران ﭘﺪرش راﺣﺖﺗﺮ از او زﻧﺪﮔﻲ ﻣﻲﻛﻨﻨﺪ‪ .‬آﻧﻬﺎ ﻏﺬاي ﻛﺎﻓﻲ ﺑﺮاي ﺧﻮردن داﺷﺘﻨﺪ‪ ،‬در ﺣﺎﻟﻲ‬
‫ﻛﻪ او از ﮔﺮﺳﻨﮕﻲ ﻫﻼك ﻣﻲﺷﺪ‪ .‬ﻫﻨﮕﺎﻣﻲ ﻛﻪ ﺑﻪ اﻳﻦ ﻣﻮﺿﻮع ﻓﻜﺮ ﻛﺮد‪ ،‬ﺗﺼﻤﻴﻢ ﮔﺮﻓﺖ ﻛﺎري اﻧﺠﺎم دﻫﺪ‪ .‬او ﺗﺼﻤﻴﻢ‬
‫ﮔﺮﻓﺖ ﻛﻪ ﺑﺎ ﻧﺪاﻣﺖ ﻧﺰد ﭘﺪر ﺧﻮد رﻓﺘﻪ‪ ،‬ﺑﻪ ﮔﻨﺎه ﺧﻮد اﻋﺘﺮاف ﻧﻤﺎﻳﺪ و از او ﺑﺨﺸﺶ ﺑﻄﻠﺒﺪ‪ .‬او داﻧﺴﺖ ﻛﻪ دﻳﮕﺮ‬
‫ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ آن ﻧﻴﺴﺖ ﻛﻪ ﭘﺴﺮ او ﺧﻮاﻧﺪه ﺷﻮد‪ ،‬و در ﻧﻈﺮ داﺷﺖ از او ﺑﺨﻮاﻫﺪ ﻛﻪ ﻫﻤﭽﻮن ﻣﺰدور ﺑﺮاﻳﺶ ﻛﺎر ﻛﻨﺪ‪.‬‬
‫‪ 20:15‬ﻫﻨﻮز ﺑﻪ ﺧﺎﻧﻪ ﻧﺮﺳﻴﺪه ﺑﻮد ﻛﻪ ﭘﺪرش او را دﻳﺪه ﺗﺮﺣﻢ ﻧﻤﻮد‪ .‬او دوان دوان آﻣﺪه او را در آﻏﻮش ﺧﻮد‬
‫ﻛﺸﻴﺪه‪ ،‬ﺑﻮﺳﻴﺪ‪ .‬ﺷﺎﻳﺪ اﻳﻦ ﺗﻨﻬﺎ ﺟﺎﻳﻲ اﺳﺖ ﻛﻪ در ﻛﺘﺎبﻣﻘﺪس ﻛﻪ ﺷﺘﺎب را ﺑﻪ ﺧﻮﺑﻲ ﺑﺮاي ﺧﺪا ﺑﻪ ﻛﺎر ﻣﻲﺑﺮد‪.‬‬
‫اﺳﺘﻮارت ﺑﻪ درﺳﺘﻲ اﻳﻦ ﺣﻜﺎﻳﺖ را ﺑﻪ ﺗﺼﻮﻳﺮ ﻣﻲﻛﺸﺪ‪:‬‬
‫ﻋﻴﺴﻲ ﺑﺎ ﺷﻬﺎﻣﺖ ﺧﺪا را ﺑﻪ ﺗﺼﻮﻳﺮ ﻛﺸﻴﺪه اﺳﺖ‪ ،‬او ﻣﻨﺘﻈﺮ ﻧﻴﺴﺖ ﻛﻪ ﻓﺮزﻧﺪ ﺷﺮﻣﮕﻴﻨﺶ ﺑﻪ ﺧﺎﻧﻪ ﺑﻴﺎﻳﺪ‪ ،‬و ﻧﻪ‬
‫وﻗﺘﻲ او ﻣﻲآﻳﺪ ﺷﺎن و ﻣﻘﺎم ﺧﻮد را ﺣﻔﻆ ﻧﻤﺎﻳﺪ‪ ،‬ﺑﻠﻜﻪ ﻣﻲدود ﺗﺎ او را ﻛﻪ ﺷﺮﻣﮕﻴﻦ و ژﻧﺪه ﭘﻮش و ﺑﺮآﺷﻔﺘﻪ اﺳﺖ‬
‫در آﻏﻮش ﺑﺎز ﺧﻮد ﮔﻴﺮد‪ .‬ﻧﺎم ”ﭘﺪر“ ﺑﻪ ﻳﻜﺒﺎره رﻧﮓ ﮔﻨﺎه را ﺗﻴﺮه ﺳﺎﺧﺘﻪ و ﺟﻼل ﭘﺮﺷﻜﻮه ﺑﺨﺸﺶ را وﺳﻴﻊ‬
‫ﻣﻲﮔﺮداﻧﺪ‪.‬‬
‫‪ 24-21:15‬ﭘﺴﺮ ﻧﺰد ﭘﺪر اﻋﺘﺮاف ﻛﺮد و ﺧﻮاﺳﺖ ﻛﻪ از او ﺗﻘﺎﺿﺎ ﻧﻤﺎﻳﺪ ﻫﻤﭽﻮن ﻏﻼم ﺑﺮاﻳﺶ ﻛﺎر ﻛﻨﺪ‪ .‬ﻟﻴﻜﻦ‬
‫ﭘﺪر ﺑﻪ ﻏﻼﻣﺎن ﺧﻮد دﺳﺘﻮر داد ﻛﻪ ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﺟﺎﻣﻪ را در ﺑﺮ او ﻛﻨﻨﺪ‪ ،‬و اﻧﮕﺸﺘﺮي ﺑﺮ دﺳﺘﺶ و ﻧﻌﻠﻴﻦ ﺑﺮ ﭘﺎﻳﻬﺎﻳﺶ و ﺑﺎ‬
‫اﻳﻦ ﻛﺎر ﻧﮕﺬاﺷﺖ ﻛﻪ ﭘﺴﺮ ﺑﻪ ﺣﺮﻓﻬﺎي ﺧﻮد اداﻣﻪ دﻫﺪ‪ .‬ﻫﻢﭼﻨﻴﻦ ﺟﺸﻦ ﻋﻈﻴﻤﻲ ﺑﻪ ﻣﻨﺎﺳﺒﺖ ﺑﺎزﮔﺸﺖ ﭘﺴﺮش ﻛﻪ‬
‫ﮔﻢ ﺷﺪه ﺑﻮد و ﻳﺎﻓﺖ ﺷﺪ ﺗﺮﺗﻴﺐ داد‪ .‬او در ﻧﺰد ﭘﺪرش ﻣﺮده ﺑﻮد و اﻛﻨﻮن زﻧﺪه ﮔﺮدﻳﺪه ﺑﻮد‪ .‬ﺷﺨﺼﻲ در اﻳﻦ ﻣﻮرد‬
‫ﮔﻔﺘﻪ اﺳﺖ‪” ،‬ﭘﺴﺮ ﺟﻮان ﺑﻪ دﻧﺒﺎل اوﻗﺎت ﺧﻮش ﺑﻮد‪ ،‬اﻣﺎ آﻧﺮا در ﺳﺮزﻣﻴﻨﻬﺎي دور ﺑﻪ دﺳﺖ ﻧﻴﺎورد‪ .‬او زﻣﺎﻧﻲ آن را‬

‫ﻳﺎﻓﺖ ﻛﻪ ﭘﻲ ﺑﺮد ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻪ ﺧﺎﻧﻪ ﭘﺪرش ﺑﺎزﮔﺮدد ‪ “.‬ﺑﻪ ﺗﺎﻛﻴﺪ ﮔﻔﺘﻪ ﺷﺪه اﺳﺖ ﻛﻪ آﻧﻬﺎ ﺑﻪ ﺷﺎدي ﻛﺮدن ﺷﺮوع ﻧﻤﻮدﻧﺪ‪،‬‬
‫اﻣﺎ ﻫﻴﭽﮕﺎه ﺛﺒﺖ ﻧﺸﺪه اﺳﺖ ﻛﻪ ﺷﺎدي آﻧﻬﺎ ﭘﺎﻳﺎن ﻳﺎﻓﺖ‪ .‬در ﻣﻮرد ﻧﺠﺎت ﮔﻨﺎﻫﻜﺎر ﻧﻴﺰ وﺿﻊ ﺑﻪ ﻫﻤﻴﻦ ﻣﻨﻮال اﺳﺖ‪.‬‬
‫‪ 27-25:15‬ﻫﻨﮕﺎﻣﻲ ﻛﻪ ﭘﺴﺮ ﺑﺰرگ از ﻣﺰرﻋﻪ ﺑﺎزﮔﺸﺖ ﺻﺪاي ﺟﺸﻦ و ﭘﺎﻳﻜﻮﺑﻲ را ﺷﻨﻴﺪ‪ ،‬او از ﻏﻼﻣﻲ ﭘﺮﺳﻴﺪ‬
‫ﻣﺎﺟﺮا از ﭼﻪ ﻗﺮار اﺳﺖ‪ .‬ﻏﻼم ﺑﻪ وي ﮔﻔﺖ ﻛﻪ ﺑﺮادرش ﺑﻪ ﺧﺎﻧﻪ ﺑﺎزﮔﺸﺘﻪ اﺳﺖ و ﭘﺪرش از ﺷﺎدي در ﭘﻮﺳﺖ ﺧﻮد‬
‫ﻧﻤﻲﮔﻨﺠﺪ‪.‬‬
‫‪ 30-28:15‬ﺧﺸﻢ و ﺣﺴﺎدت ﭘﺴﺮ ﺑﺰرگ را ﻓﺮو ﮔﺮﻓﺖ‪ .‬او ﻧﺨﻮاﺳﺖ ﻛﻪ در ﺷﺎدي ﭘﺪر ﺷﺮﻛﺖ ﺟﻮﻳﺪ‪ .‬ﺟﻲ‪.‬‬
‫ان‪ .‬دارﺑﻲ ﺑﻪ ﺧﻮﺑﻲ ﮔﻔﺘﻪ اﺳﺖ‪” :‬ﺟﺎﺋﻲ ﻛﻪ ﺷﺎدي ﺧﺪا اﺳﺖ‪ ،‬ﺟﺰم اﻧﺪﻳﺸﺎن و ﺣﻖ ﺑﻪ ﺟﺎﻧﺒﺎن ﻧﻤﻲﺗﻮاﻧﻨﺪ ﺑﺪان داﺧﻞ‬
‫ﺷﻮﻧﺪ‪ .‬اﮔﺮ ﺧﺪا ﺑﺮاي ﮔﻨﺎﻫﻜﺎر ﺧﻮب اﺳﺖ‪ ،‬ﻋﺪاﻟﺘﻢ ﭼﻪ ﺳﻮدي ﺑﻪ ﺣﺎل ﻣﻦ دارد؟“‬
‫ﻫﻨﮕﺎﻣﻲ ﻛﻪ ﭘﺪرش از او اﻟﺘﻤﺎس ﻧﻤﻮد ﺗﺎ در ﺟﺸﻦ ﺷﺮﻛﺖ ﺟﻮﻳﺪ‪ ،‬او ﻧﭙﺬﻳﺮﻓﺖ‪ ،‬و ﺑﺎ ﺷﻜﻮه و ﺷﻜﺎﻳﺖ ﮔﻔﺖ ﻛﻪ‬
‫ﭘﺪر ﻫﺮﮔﺰ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﺧﺪﻣﺖ و اﻃﺎﻋﺖ وﻓﺎداراﻧﻪ ﺑﻪ او ﭘﺎداﺷﻲ ﻧﺪاده اﺳﺖ‪ .‬ﺣﺘﻲ ﺑﺰﻏﺎﻟﻪاي ﺑﻪ او داده ﻧﺸﺪ‪ ،‬ﭼﻪ‬
‫ﺑﺮﺳﺪ ﺑﻪ ﮔﻮﺳﺎﻟﻪ ﭘﺮواري‪ .‬او ﮔﻔﺖ ﻫﻨﮕﺎﻣﻲ ﻛﻪ ﭘﺴﺮ ﻋﻴﺎش او ﭘﺲ از اﻳﻨﻜﻪ ﺛﺮوت ﭘﺪر را ﺑﺎ ﻓﺎﺣﺸﻪﻫﺎ ﺗﻠﻒ ﻧﻤﻮد‪،‬‬
‫ﺑﺎزﮔﺸﺖ او ﺣﺘﻲ از ﺑﺮﭘﺎﻳﻲ ﺟﺸﻦ ﺑﺮاي او ﻧﻴﺰ درﻳﻎ ﻧﻜﺮد‪ .‬ﺗﻮﺟﻪ ﻧﻤﺎﻳﻴﺪ ﻛﻪ او ﮔﻔﺖ ”اﻳﻦ ﭘﺴﺮت“ و ﻧﻪ ”ﺑﺮادرم‪“.‬‬
‫‪ 32-31:15‬ﭘﺎﺳﺦ ﭘﺪر ﺣﺎﻛﻲ از آن اﺳﺖ ﻛﻪ ﻫﺮﮔﺎه ﮔﻢ ﺷﺪهاي ﭘﻴﺪا ﺷﻮد ﺷﺎدي و ﺳﺮور رخ ﺧﻮاﻫﺪ داد‪ ،‬در‬
‫ﺣﺎﻟﻲ ﻛﻪ ﭘﺴﺮ ﺧﻮدراي‪ ،‬ﻧﺎﺳﭙﺎس‪ ،‬ﻣﺼﺎﻟﺤﻪ ﻧﺎﭘﺬﻳﺮ ﻫﻴﭻ دﻟﻴﻠﻲ ﺑﺮاي ﺟﺸﻦ و ﺷﺎدي ﻧﺪارد‪.‬‬
‫ﭘﺴﺮ ﺑﺰرﮔﺘﺮ ﺗﺼﻮﻳﺮي ﮔﻮﻳﺎ از ﻛﺎﺗﺒﺎن و ﻓﺮﻳﺴﻴﺎن اﺳﺖ‪ .‬آﻧﻬﺎ از اﻳﻨﻜﻪ ﺧﺪا ﺑﻪ ﮔﻨﺎﻫﻜﺎران ﻟﻄﻒ و ﺑﺨﺸﺶ ﻧﺸﺎن‬
‫ﻣﻲدﻫﺪ ﻣﺘﻨﻔﺮ ﺑﻮدﻧﺪ‪ .‬آﻧﻬﺎ ﺑﻪ ﮔﻤﺎن ﺧﻮد ﺧﺪا را وﻓﺎداراﻧﻪ ﺧﺪﻣﺖ ﻛﺮدهاﻧﺪ‪ ،‬از اﺣﻜﺎم او ﺳﺮﭘﻴﭽﻲ ﻧﻜﺮدهاﻧﺪ‪ ،‬و‬
‫ﻫﻴﭽﮕﺎه ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ اﻳﻦ ﻛﺎرﻫﺎ ﭘﺎداش درﻳﺎﻓﺖ ﻧﻜﺮدهاﻧﺪ‪ .‬ﺣﻘﻴﻘﺖ اﻣﺮ اﻳﻦ ﺑﻮد ﻛﻪ آﻧﻬﺎ رﻳﺎﻛﺎران ﻣﺬﻫﺒﻲ و ﮔﻨﺎﻫﻜﺎر و‬
‫ﻣﺠﺮم ﺑﻮدﻧﺪ‪ .‬ﻏﺮور ﭼﺸﻤﺎن آﻧﻬﺎ را ﻛﻮر ﺳﺎﺧﺘﻪ ﺑﻮد ﺗﺎ ﻧﺒﻴﻨﻨﺪ ﻛﻪ ﭼﻘﺪر از ﺧﺪا دورﻧﺪ و اﻳﻨﻜﻪ او ﺑﺮﻛﺘﻲ را ﭘﺲ از‬
‫ﺑﺮﻛﺘﻲ دﻳﮕﺮ از آﻧﻬﺎ درﻳﻎ ﻧﺪاﺷﺘﻪ ﺑﻮد‪ .‬اﮔﺮ آﻧﻬﺎ ﻣﻲﺧﻮاﺳﺘﻨﺪ ﻛﻪ ﺗﻮﺑﻪ ﻧﻤﻮده و ﺑﻪ ﮔﻨﺎﻫﺎﻧﺸﺎن اﻋﺘﺮاف ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ‪ ،‬دل ﭘﺪر‬
‫ﺷﺎد ﻣﻲﺷﺪ‪ .‬و آﻧﻬﺎ ﻧﻴﺰ ﺑﺎﻋﺚ ﺷﺎدي و ﺳﺮور ﺑﺴﻴﺎر ﻣﻲﺷﺪﻧﺪ‪.‬‬
‫ف( ﺣﻜﺎﻳﺖ ﻣﺒﺎﺷﺮ ز ﻳﺮك )‪(13-1 :16‬‬
‫‪ 2-1:16‬اﻛﻨﻮن ﺧﺪاوﻧﺪ ﻋﻴﺴﻲ رو ﺑﻪ ﺷﺎﮔﺮدان ﺧﻮد ﻛﺮده و ﺑﻪ آﻧﻬﺎ درس ﻧﻈﺎرت ﻣﻲدﻫﺪ‪ .‬ﺑﺎﻳﺪ اذﻋﺎن ﻛﺮد ﻛﻪ‬
‫اﻳﻦ ﻋﺒﺎرات از دﺷﻮارﺗﺮﻳﻦ ﻣﻮﺿﻮﻋﺎت در اﻧﺠﻴﻞ ﻟﻮﻗﺎ اﺳﺖ‪ .‬ﻋﻠﺖ دﺷﻮاري اﻳﻦ ﺣﻜﺎﻳﺖ اﻳﻦ اﺳﺖ ﻛﻪ در ﻇﺎﻫﺮ ﺑﻪ‬
‫ﻧﻈﺮ ﻣﻲرﺳﺪ ﻓﺮﻳﺐ ﻛﺎري ﻧﺎﻇﺮ ﺧﺎﺋﻦ را ﺳﺘﺎﻳﺶ ﻣﻲﻛﻨﺪ‪ .‬ﺑﺎ اﻳﻦ ﺣﺎل درﺧﻮاﻫﻴﻢ ﻳﺎﻓﺖ ﻛﻪ ﻣﻮﺿﻮع اﻳﻦ ﻧﻴﺴﺖ‪.‬‬
‫ﺷﺨﺺ دوﻟﺘﻤﻨﺪ در اﻳﻦ داﺳﺘﺎن ﺗﺼﻮﻳﺮي از ﺧﻮد ﺧﺪاﺳﺖ ‪ .‬ﻧﺎﻇﺮ ﺷﺨﺼﻲ اﺳﺖ ﻛﻪ ﻣﺪﻳﺮﻳﺖ اﻣﻮال ﺷﺨﺼﻲ دﻳﮕﺮ‬
‫ﺑﺪو ﺳﭙﺮده ﻣﻲﺷﻮد‪ .‬ﺑﺎ ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ اﻳﻦ داﺳﺘﺎن ﻫﺮ ﺷﺎﮔﺮد ﺧﺪاوﻧﺪ ﻧﻴﺰ ﺑﻪ ﻧﻮﺑﻪ ﺧﻮد ﻧﺎﻇﺮ اﺳﺖ‪ .‬اﻳﻦ ﻧﺎﻇﺮ ﻣﺘﻬﻢ ﺑﻪ‬
‫اﺧﺘﻼس ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ ﻛﺎرﻓﺮﻣﺎي ﺧﻮد اﺳﺖ‪ .‬او ﻧﺰد ﻛﺎرﻓﺮﻣﺎ اﺣﻀﺎر ﺷﺪ ﺗﺎ ﺣﺴﺎب ﺑﺎز ﭘﺲ دﻫﺪ‪ ،‬و درﻳﺎﻓﺖ ﻛﻪ ﺑﻪ‬
‫زودي از ﺷﻐﻞ ﺧﻮد ﺑﺮﻛﻨﺎر ﺧﻮاﻫﺪ ﺷﺪ‪.‬‬

‫‪ 6-3:16‬ﻧﺎﻇﺮ ﻟﺤﻈﺎﺗﻲ ﻓﻜﺮ ﻛﺮد و درﻳﺎﻓﺖ ﻛﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮاي آﻳﻨﺪه ﺧﻮد ﭼﺎرهاي ﺑﻴﺎﻧﺪﻳﺸﺪ‪ .‬اﻣﺎ از ﺳﻮﻳﻲ ﻫﻢ ﭘﻴﺮ‬
‫ﺷﺪه ﺑﻮد و ﻳﺎراي ﻛﺎر ﻛﺮدن ﻧﺪاﺷﺖ و ﻫﻢ ﮔﺪاﻳﻲ ﺑﺮاﻳﺶ ﻋﺎر ﺑﻮد ﮔﺮﭼﻪ دزدي ﺑﺮاﻳﺶ ﻋﺎر ﻧﺒﻮد‪ (.‬ﭘﺲ ﭼﮕﻮﻧﻪ‬
‫ﻣﻲﺗﻮاﻧﺴﺖ اﻣﻨﻴﺖ اﺟﺘﻤﺎﻋﻲ ﺧﻮد را ﺗﺎﻣﻴﻦ ﻛﻨﺪ؟ او ﻧﻘﺸﻪاي ﻛﺸﻴﺪ ﻛﻪ ﻣﻲﺗﻮاﻧﺴﺖ دوﺳﺘﺎﻧﻲ ﺑﺮاي ﺧﻮد ﺑﻴﺎﺑﺪ ﻛﻪ ﺑﻪ‬
‫ﻫﻨﮕﺎم ﻧﻴﺎز دﺳﺖ او را ﺑﮕﻴﺮﻧﺪ‪ .‬ﻧﻘﺸﻪ او اﻳﻦ ﺑﻮد‪ :‬او ﻧﺰد ﻳﻜﻲ از ﻣﺸﺘﺮﻳﺎن ﻛﺎرﻓﺮﻣﺎي ﺧﻮد رﻓﺖ و از او ﭘﺮﺳﻴﺪ‬
‫ﭼﻘﺪر ﺑﺪﻫﻜﺎر اﺳﺖ‪ .‬ﻫﻨﮕﺎﻣﻲ ﻛﻪ ﺑﺪﻫﻜﺎر ﮔﻔﺖ ﺻﺪر ﻃﻞ روﻏﻦ‪ ،‬ﻧﺎﻇﺮ ﺑﻪ او ﮔﻔﺖ ﭘﻨﺠﺎه رﻃﻞ ﺑﭙﺮدازد و ﺣﺴﺎب‬
‫او ﺗﺴﻮﻳﻪ ﺧﻮاﻫﺪ ﺷﺪ‪.‬‬
‫‪ 7:16‬ﻣﺸﺘﺮي دﻳﮕﺮ ﺻﺪﻛﻴﻞ ﮔﻨﺪم ﺑﺪﻫﻜﺎر ﺑﻮد‪ .‬ﻧﺎﻇﺮ ﺑﻪ او ﮔﻔﺖ ﻫﺸﺘﺎد ﻛﻴﻞ ﺑﭙﺮدازد و ﺗﺎ ﺣﺴﺎب او را ﺗﺴﻮﻳﻪ‬
‫ﻧﻤﺎﻳﺪ‪.‬‬
‫‪ 8:16‬ﺗﻜﺎن دﻫﻨﺪهﺗﺮﻳﻦ ﻗﺴﻤﺖ داﺳﺘﺎن آﻧﺠﺎﺋﻲ اﺳﺖ ﻛﻪ آﻗﺎﻳﺶ ﻧﺎﻇﺮ ﺧﺎﺋﻦ را ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﻛﺎر ﻋﺎﻗﻼﻧﻪاش آﻓﺮﻳﻦ‬
‫ﮔﻔﺖ‪ .‬ﭼﺮا ﺷﺨﺺ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ اﻳﻦ ﺧﻴﺎﻧﺖ ﺗﺤﺴﻴﻦ ﺷﻮد؟ ﻋﻤﻞ ﻧﺎﻇﺮ ﻣﻨﺼﻔﺎﻧﻪ ﻧﺒﻮد‪ .‬آﻳﻪ ﺑﻌﺪي ﺑﻪ ﻣﺎ ﻧﺸﺎن‬
‫ﻣﻲدﻫﺪ ﻛﻪ ﻧﺎﻇﺮ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﻓﺮﻳﺐ ﻛﺎرﻳﺶ ﺗﺤﺴﻴﻦ ﻧﺸﺪ‪ ،‬ﺑﻠﻜﻪ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ آﻳﻨﺪه ﻧﮕﺮﻳﺶ‪ .‬او ﻣﺤﺘﺎﻃﺎﻧﻪ ﻋﻤﻞ ﻛﺮده ﺑﻮد‪.‬‬
‫او ﺑﻪ آﻳﻨﺪه ﻧﮕﺮﻳﺴﺖ‪ ،‬و ﺑﺮاي آن ﺗﺪﺑﻴﺮي اﻧﺪﻳﺸﻴﺪ‪ .‬او ﻣﻨﻔﻌﺖ ﺣﺎل را ﻓﺪاي ﭘﺎداش آﻳﻨﺪه ﻛﺮد‪ .‬در ﻣﻮرد ﻛﺎرﺑﺮد اﻳﻦ‬
‫آﻳﺎت در زﻧﺪﮔﻲ ﻣﺎ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺴﻴﺎر دﻗﻴﻖ ﺑﺎﺷﻴﻢ‪ ،‬ﭼﺮا ﻛﻪ آﻳﻨﺪه ﻓﺮزﻧﺪ ﺧﺪا ﺑﺮ روي زﻣ ﻴﻦ ﻧﻴﺴﺖ‪ ،‬ﺑﻠﻜﻪ در آﺳﻤﺎن اﺳﺖ‪.‬‬
‫ﻫﻤﺎن ﮔﻮﻧﻪ ﻛﻪ ﻧﺎﻇﺮ ﺑﺮاي اﻳﻨﻜﻪ اﻃﻤﻴﻨﺎن ﺣﺎﺻﻞ ﻧﻤﺎﻳﺪ در دوران ﺑﺎزﻧﺸﺴﺘﮕﻲ دوﺳﺘﺎﻧﻲ ﺧﻮاﻫﺪ داﺷﺖ‪ ،‬ﺷﺨﺺ‬
‫ﻣﺴﻴﺤﻲ ﻧﻴﺰ ﺑﺎﻳﺪ از اﻣﻮال آﻗﺎي ﺧﻮد ﺑﻪ ﻧﺤﻮي اﺳﺘﻔﺎده ﻧﻤﺎﻳﺪ ﻛﻪ اﻃﻤﻴﻨﺎن ﺣﺎﺻﻞ ﻧﻤﺎﻳﺪ ﺑﻪ ﻫﻨﮕﺎم ورود ﺑﻪ آﺳﻤﺎن او‬
‫را ﺑﺎ روي ﺧﻮش ﺧﻮاﻫﻨﺪ ﭘﺬﻳﺮﻓﺖ‪.‬‬
‫ﺧﺪاوﻧﺪ ﮔﻔﺖ ”ﭘﺴﺮان اﻳﻦ ﺟﻬﺎن در ﻃﺒﻘﻪ ﺧﻮﻳﺶ از ﭘﺴﺮان ﻧﻮر ﻋﺎﻗﻞﺗﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪ‪ “.‬اﻳﻦ آﻳﻪ ﺑﻪ ﻣﺎ ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ ﻛﻪ‬
‫ﺧﺪاﻧﺸﻨﺎﺳﺎن و ﺑﻲاﻳﻤﺎﻧﺎن ﺑﺮاي ﺗﺎﻣﻴﻦ آﻳﻨﺪه ﺧﻮد در اﻳﻦ دﻧﻴﺎ ﺑﺴﻴﺎر ﺣﻜﻴﻢﺗﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪ از اﻳﻤﺎنداران ﺣﻘﻴﻘﻲ ﻛﻪ ﺑﺮاي‬
‫آﺳﻤﺎن ﮔﻨﺞﻫﺎ ﻣﻲاﻧﺪوزﻧﺪ‪.‬‬
‫‪ 9:16‬ﻣﺎ ﺑﺎﻳﺪ از ﻣﺎل ﺑﻲاﻧﺼﺎﻓﻲ ﺑﺮاي ﺧﻮد دوﺳﺘﺎﻧﻲ ﺑﻴﺎﺑﻴﻢ‪ .‬ﻳﻌﻨﻲ اﻳﻨﻜﻪ ﻣﺎ ﺑﺎﻳﺪ ﺛﺮوت و دﻳﮕﺮ اﻣﻜﺎﻧﺎت ﺧﻮد را‬
‫در راه ﺻﻴﺪ ﺟﺎﻧﻬﺎ ﺑﺮاي ﻣﺴﻴﺢ ﺑﻪ ﻛﺎر ﮔﻴﺮﻳﻢ و ﺑﺪﻳﻦ ﻧﺤﻮ ﺑﻨﻴﺎدي ﺑﺮاي دوﺳﺘﻲ و ﺻﻤﻴﻤﻴﺖ ﺑﺎ دﻳﮕﺮان ﺑﻨﺎ ﻛﻨﻴﻢ ﻛﻪ‬
‫ﺗﺎ ﺑﻪ اﺑﺪ ﭘﺎﻳﺪار ﺑﻤﺎﻧﺪ ‪.‬ﭘﻴﺮﺳﻮن )‪ (Pierson‬اﻳﻦ ﻣﻮﺿﻮع را روﺷﻦ ﺳﺎﺧﺘﻪ اﺳﺖ‪:‬‬
‫ﺛﺮوت را ﻣﻲﺗﻮان در راه ﺧﺮﻳﺪ ﻛﺘﺎب ﻣﻘﺪس‪ ،‬ﻛﺘﺐ و ﺟﺰوات و در ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺑﻪ ﻃﻮر ﻏﻴﺮﻣﺴﺘﻘﻴﻢ ﺟﺎن اﻧﺴﺎنﻫﺎ‬
‫ﺻﺮف ﻧﻤﻮد‪ .‬از اﻳﻦ رو ﭼﻴﺰي ﻛﻪ ﻓﻨﺎﭘﺬﻳﺮ و آﻧﻲ اﺳﺖ ﺑﺮاﻳﻤﺎن ﺗﺎ ﺑﻪ اﺑﺪ ﺑﺎﻗﻲ ﺧﻮاﻫﺪ ﻣﺎﻧﺪ‪ ،‬و ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺑﻪ ﭼﻴﺰﻫﺎﻳﻲ‬
‫ﻏﻴﺮﻣﺎدي‪ ،‬روﺣﺎﻧﻲ و اﺑﺪي ﺧﻮاﻫﺪ ﺷﺪ‪ .‬ﺑﻪ ﻋﻨﻮان ﻣﺜﺎل ﻓﺮض ﻛﻨﻴﻢ‪ .‬ﺷﺨﺼﻲ ‪ 100‬دﻻر ﭘﻮل دارد‪ .‬او ﻣﻲﺗﻮاﻧﺪ ﺗﻤﺎم‬
‫آن را در ﻳﻚ ﺿﻴﺎﻓﺖ ﻳﺎ ﻳﻚ ﻣﻴﻬﻤﺎﻧﻲ ﺻﺮف ﻧﻤﺎﻳﺪ‪ ،‬ﻛﻪ در اﻳﻦ ﺻﻮرت ﻓﺮداي آن ﺷﺐ ﻫﻴﭻ ﭼﻴﺰي ﺑﺮاﻳﺶ ﺑﺎﻗﻲ‬
‫ﻧﺨﻮاﻫﺪ ﻣﺎﻧﺪ‪ .‬از ﺳﻮﻳﻲ دﻳﮕﺮ‪ ،‬ﻓﺮض ﻛﻨﻴﻢ او ﭘﻮل ﺧﻮد را ﺑﺮاي ﺧﺮﻳﺪ ﻛﺘﺎبﻣﻘﺪس ﺑﻪ ﻗﻴﻤﺖ ﻫﺮ ﻛﺪام ﻳﻚ دﻻر‬
‫اﺧﺘﺼﺎص دﻫﺪ‪ .‬او ﻣﻲﺗﻮاﻧﺪ ﺑﺎ ﻣﻘﺪار ﭘﻮل ﺧﻮد ﺻﺪ ﻧﺴﺨﻪ از ﻛﻼم ﺧﺪا را ﺧﺮﻳﺪاري ﻧﻤﺎﻳﺪ‪ .‬او ﺑﺎ اﻳﻦ ﻛﺎر ﻋﺎﻗﻼﻧﻪ‬
‫ﺧﻮد ﺑﺬر ﻣﻠﻜﻮت را ﻣﻲﻛﺎرد‪ ،‬و اﻳﻦ داﻧﻪﻫﺎ روزي ﺑﻪ ﻣﺤﺼﻮل ﺧﻮاﻫﻨﺪ ﻧﺸﺴﺖ‪ ،‬اﻟﺒﺘﻪ ﻧﻪ ﻛﺘﺎبﻣﻘﺪس ﺑﻠﻜﻪ ﺟﺎﻧﻬﺎي‬

‫ﺑﺴﻴﺎر ﺛﻤﺮ ﺧﻮاﻫﻨﺪ آورد‪ .‬ﮔﺬﺷﺘﻪ از اﻳﻨﻬﺎ‪ ،‬او دوﺳﺘﺎن ﺟﺎوداﻧﻲاي ﺑﺮاي ﺧﻮد ﻣﻲﻳﺎﺑﺪ ﻛﻪ ﺑﻪ ﻫﻨﮕﺎم اﻓﺘﺎدﻧﻬﺎ‪ ،‬او را ﺗﺎ‬
‫ﺑﻪ ﻓﺮاﺳﻮي ﻣﺮزﻫﺎي اﺑﺪﻳﺖ ﺑﺮﺧﻮاﻫﻨﺪ اﻓﺮاﺷﺖ‪.‬‬
‫ﭘﺲ ﺗﻌﻠﻴﻢ ﺧﺪاوﻧﺪ ﻣﺎ اﻳﻦ اﺳﺖ‪ .‬ﻣﺎ ﻣﻲﺗﻮاﻧﻴﻢ ﺑﺎ ﺳﺮﻣﺎﻳﻪ ﮔﺬاري ﺣﻜﻴﻤﺎﻧﻪ دار اﺋﻴﻬﺎﻳﻤﺎن در ﺑﺮﻛﺖ ﺟﺎوداﻧﻲ‬
‫ﻣﺮدان و زﻧﺎن ﺷﺮﻳﻚ ﮔﺮدﻳﻢ‪ .‬ﻣﺎ ﻣﻲﺗﻮاﻧﻴﻢ اﻃﻤﻴﻨﺎن ﺣﺎﺻﻞ ﻧﻤﺎﻳﻴﻢ ﻛﻪ ﻫﺮﮔﺎه ﺑﻪ دروازهﻫﺎي آﺳﻤﺎن ﻗﺪم ﻧﻬﺎدﻳﻢ‪،‬‬
‫ﮔﺮوﻫﻲ ﺑﺴﻴﺎر ﻣﺎ را ﺑﺎ روي ﺧﻮش ﺧﻮاﻫﻨﺪ ﭘﺬﻳﺮﻓﺖ و اﻳﻨﻬﺎ ﻫﻤﺎن ﻛﺴﺎﻧﻲ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻛﻪ ﺑﺎ ﻗﺮﺑﺎﻧﻲ دﻋﺎﻫﺎ و ﻫﺪاﻳﺎي ﻣﺎ‬
‫ﻧﺠﺎت ﻳﺎﻓﺘﻪاﻧﺪ‪ .‬اﻳﻦ اﻓﺮاد ﺑﺎ ﻛﻤﺎل اﻣﺘﻨﺎن و ﺗﺸﻜﺮ ﺑﻪ ﻣﺎ ﺧﻮاﻫﻨﺪ ﮔﻔﺖ ”ﺗﻮ ﻫﻤﺎن ﻛﺴﻲ ﻫﺴﺘﻲ ﻛﻪ ﻣﺎ را ﺑﻪ اﻳﻨﺠﺎ‬
‫دﻋﻮت ﻛﺮدي‪“.‬‬
‫دارﺑﻲ اﻇﻬﺎر ﻣﻲدارد‪:‬‬
‫ﺑﻪ ﻃﻮر ﻛﻞ اﻧﺴﺎن ﻣﺒﺎﺷﺮ ﺧﺪا اﺳﺖ‪ ،‬و اﺳﺮاﺋﻴﻞ ﻧﻴﺰ ﺑﻪ ﻣﻔﻬﻮم و ﺑﻪ ﺷﻜﻠﻲ دﻳﮕﺮ ﻣﺒﺎﺷﺮ ﺧﺪا ﺑﻮد‪ ،‬ﻛﻪ ﺑﺮ ﺗﺎﻛﺴﺘﺎن‬
‫ﺧﺪا ﮔﻤﺎﺷﺘﻪ ﺷﺪ و ﺷﺮﻳﻌﺖ‪ ،‬وﻋﺪهﻫﺎ‪ ،‬ﻋﻬﺪﻫﺎ و ﻋﺒﺎرت ﺑﻪ دﺳﺖ او ﺳﭙﺮده ﺷﺪ‪ .‬اﻣﺎ اﺳﺮاﺋﻴﻞ در ﻫﻤﻪ اﻳﻦ اﻣﻮر‬
‫اﻣﺎﻧﺖ ﺧﻮد را ﺗﻠﻒ ﻧﻤﻮد‪ .‬اﻧﺴﺎن ﻛﻪ ﺑﺪﻳﺪه ﻣﺒﺎﺷﺮ ﺑﻪ او ﻧﮕﺮﻳﺴﺘﻪ ﻣﻲﺷﻮد ﻧﺸﺎن داد ﻛﻪ ﻛﺎﻣﻼً ﺧﻴﺎﻧﺖ ﻛﺎر اﺳﺖ‪.‬‬
‫اﻛﻨﻮن او ﺑﺎﻳﺪ ﭼﻪ ﺑﻜﻨﺪ؟ ﺧﺪا ﻣﻲآﻳﺪ و ﺑﺎﻗﺪرت ﻓﻴﺾ ﺧﻮد آن اﻣﺎﻧﺘﻲ ﻛﻪ ﺑﺮ روي زﻣ ﻴﻦ ﺑﻪ اﻧﺴﺎن ﺳﭙﺮده ﺷﺪه ﺑﻮد و‬
‫اﻧﺴﺎن از آن ﺳﻮاﺳﺘﻔﺎده ﻣﻲ ﻛﺮد را از وي ﮔﺮﻓﺘﻪ و ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺑﻪ ﻣﻴﻮه آﺳﻤﺎﻧﻲ ﻣﻲﻛﻨﺪ‪ .‬ﭼ ﻴﺰﻫﺎﺋﻲ ﻛﻪ در اﻳﻦ دﻧﻴﺎ ﺑﻪ‬
‫دﺳﺖ اﻧﺴﺎن ﺳﭙﺮده ﺷﺪه ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺑﺮاي ﻟﺬتﺟﻮﻳﻲ در اﻳﻦ دﻧﻴﺎ ﺑﻪ ﻛﺎر رود‪ ،‬ﭼﺮا ﻛﻪ ﻛﺎﻣﻼً ﺑﺮ ﺿﺪ ﺧﺪا اﺳﺖ‪ ،‬ﺑﻠﻜﻪ‬
‫ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ در ﻧﻈﺮ داﺷﺘﻦ آﻳﻨﺪه از آﻧﻬﺎ اﺳﺘﻔﺎده ﻛﺮد‪ .‬ﻣﺎ ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺑﻪ دﻧﺒﺎل اﻳﻦ ﺑﺎﺷﻴﻢ ﻛﻪ اﻛﻨﻮن ﻣﺎﻟﻚ ﭼﻴﺰي ﺑﺎﺷﻴﻢ‪ ،‬ﺑﻠﻜﻪ‬
‫ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ اﺳﺘﻔﺎده ﺻﺤﻴﺢ از اﻣﻮال ﺧﻮد ﺗﺪﺑﻴﺮي ﺑﺮاي آﻳﻨﺪه ﺑﻴﺎﻧﺪﻳﺸﻴﻢ‪ .‬ﺑﻬﺘﺮ آن اﺳﺖ ﻛﻪ ﺗﻤﺎم اﻣﻮاﻟﺘﺎن را ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺑﻪ‬
‫دوﺳﺘﻲ ﺑﺮاي آﻳﻨﺪه ﻛﻨﻴﻢ ﺗﺎ اﻳﻨﻜﻪ اﻛﻨﻮن ﺛﺮوﺗﻤﻨﺪ ﺑﺎﺷﻴﻢ‪ .‬اﻧﺴﺎن در اﻳﻨﺠﺎ ﺗﺒﺎه ﺷﺪه اﺳﺖ‪ .‬از اﻳﻦ رو اﻛﻨﻮن اﻧﺴﺎن‬
‫ﻣﺒﺎﺷﺮي اﺳﺖ ﻛﻪ از ﺳﻤﺖ ﺧﻮد ﻋﺰل ﺷﺪه اﺳﺖ‪.‬‬
‫‪ 10:16‬اﮔﺮ در ﻧﻈﺎرت ﺑﺮ اﻧﺪك ﭼﻴﺰي ﻛﻪ ﺑﻪ ﻣﺎ ﺳﭙﺮده ﺷﺪه اﺳﺖ اﻣﻴﻦ ﺑﺎﺷﻴﻢ‪ ،‬ﺳﭙﺲ در اداره اﻣﻮر ﺑﺰرﮔﺘﺮ ﻧ ﻴﺰ‬
‫اﻣﻴﻦ ﺧﻮاﻫﻴﻢ ﺑﻮد )ﮔﻨﺞ روﺣﺎﻧﻲ(‪ .‬از ﺳﻮﻳﻲ دﻳﮕﺮ‪ ،‬ﺷﺨﺼﻲ ﻛﻪ در اﺳﺘﻔﺎده از ﭘﻮﻟﻲ ﻛﻪ ﺧﺪا ﺑﻪ او ﺳﭙﺮده اﻣﻴﻦ‬
‫ﻧﻴﺴﺖ در اﻣﻮر ﺑﺰرﮔﺘﺮ ﻫﻢ اﻣﻴﻦ ﻧﺨﻮاﻫﺪ ﺑﻮد‪ .‬ﺑﻲاﻫﻤﻴﺖ ﺑﻮدن ﭘﻮل در واژه اﻧﺪك ﻣﻮرد ﺗﺎﻳﻴﺪ ﻓﺮار ﮔﺮﻓﺘﻪ اﺳﺖ‪.‬‬
‫‪ 11:16‬ﻛﺴﻲ ﻛﻪ در اﺳﺘﻔﺎده از ﻣﺎل ﺑﻲاﻧﺼﺎﻓﻲ ﺑﺮاي ﺧﺪاوﻧﺪ اﻣﻴﻦ ﻧﺒﺎﺷﺪ ﻣﺤﺎل اﺳﺖ ﻛﻪ ﻣﺎل ﺣﻘﻴﻘﻲ ﺑﻪ وي‬
‫ﺳﭙﺮده ﺷﻮد‪ .‬ﺛﺮوت در اﻳﻨﺠﺎ ﻣﺎل ﺑﻲاﻧﺼﺎﻓﻲ ﻧﺎﻣﻴﺪه ﺷﺪه اﺳﺖ‪ .‬اﻟﺒﺘﻪ اﺳﺎﺳﺎً ﭼﻴﺰ ﺑﺪي ﻧﻴﺴﺖ‪ .‬اﻣﺎ اﮔﺮ ﮔﻨﺎه وارد‬
‫ﺟﻬﺎن ﻧﻤﻲﺷﺪ ﺑﻌﻴﺪ ﻧﺒﻮد ﻛﻪ ﻧﻴﺎزي ﺑﻪ ﭘﻮل و ﺛﺮوت ﺑﺎﺷﺪ و ﭘﻮل ﺑﻲاﻧﺼﺎف اﺳﺖ زﻳﺮا ﺧﺼﻠﺘﺎً ﺑﺮاي اﻫﺪاﻓﻲ ﻏﻴﺮ از‬
‫ﺟﻼل ﺧﺪا ﺑﻪ ﻛﺎر ﻣﻲرود‪ .‬در اﻳﻨﺠﺎ ﭘﻮل ﺑﺎ ﻣﺎل ﺣﻘﻴﻘﻲ در ﺗﻀﺎد ﻫﺴﺘﻨﺪ‪ .‬ارزش ﭘﻮل ﻧﺎﭘﺎﻳﺪار و ﻓﺎﻧﻲ اﺳﺖ‪ ،‬اﻣﺎ‬
‫ارزش ﺣﻘﺎﻳﻖ روﺣﺎﻧﻲ ﺛﺎﺑﺖ و اﺑﺪي اﺳﺖ‪.‬‬
‫‪ 12:16‬آﻳﻪ ‪ 12‬ﺑﻴﻦ ﻣﺎل دﻳﮕﺮي و ﻣﺎل ﺧﺎص ﺷﻤﺎ ﺗﻤﺎﻳﺰ ﻗﺎﻳﻞ ﻣﻲﺷﻮد‪ .‬ﻣﺎ ﻫﺮ آﻧﭽﻪ دارﻳﻢ‪ ،‬ﻣﺎل‪ ،‬زﻣﺎن‪،‬‬
‫اﺳﺘﻌﺪادﻫﺎ ﻫﻤﻪ ﻣﺘﻌﻠﻖ ﺑﻪ ﺧﺪاوﻧﺪ ﻫﺴﺘﻨﺪ‪ ،‬و ﺑﺎﻳﺪ اﻳﻨﻬﺎ را ﺑﺮاي ﺧﺪاوﻧﺪ ﺑﻪ ﻛﺎر ﺑﺒﺮﻳﻢ‪ .‬آﻧﭽﻪ ﻣﺎل ﻣﺎﺳﺖ اﺷﺎره دارد‬
‫ﺑﻪ ﭘﺎداﺷﻲ ﻛﻪ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﺧﺪﻣﺖ وﻓﺎداراﻧﻪ ﺑﻪ ﻣﺴﻴﺢ در اﻳﻦ دﻧﻴﺎ و زﻧﺪﮔﻲ آﻳﻨﺪه ﻋﺎﻳﺪﻣﺎن ﻣﻲﺷﻮد‪ .‬اﮔﺮ در ﻣﺎل او‬

‫اﻣﻴﻦ ﻧﺒﻮدهاﻳﻢ‪ ،‬ﭼﮕﻮﻧﻪ او ﻣﻲﺗﻮاﻧﺪ ﻣﺎل ﺧﺎص ﺧﻮدﻣﺎن را ﺑﻪ ﻣﺎ دﻫﺪ؟‬
‫‪ 13:16‬ﻛﺎﻣﻼً ﻏ ﻴﺮﻣﻤﻜﻦ اﺳﺖ ﻛﻪ ﻫﻢ ﺑﺮاي ﺧﺪا زﻧﺪﮔﻲ ﻛﺮد ﻫﻢ ﺑﺮاي ﻣﺎل دﻧﻴﺎ‪ .‬اﮔﺮ ﭘﻮل و ﺛﺮوت ﺑﺮ ﻣﺎ ﻏﻠﺒﻪ‬
‫ﻳﺎﻓﺘﻪ اﺳﺖ‪ ،‬ﻧﻤﻲﺗﻮاﻧﻴﻢ ﺧﺪاوﻧﺪ را ﺧﺪﻣﺖ ﻧﻤﺎﻳﻴﻢ‪ .‬ﺑﺮاي اﻧﺪوﺧﺘﻦ ﺛﺮوت ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﺗﻼﺷﻬﺎي ﺧﻮد را وﻗﻒ اﻳﻦ‬
‫ﻛﺎر ﻛﻨﻴﻢ‪ .‬و در اﻳﻦ راه آﻧﭽﻪ ﺑﻪ ﻃﻮر ﻗﺎﻧﻮﻧﻲ از آن ﺧﺪا ﺳﺖ را ﻣﻲدزدﻳﻢ‪ .‬ﻣﻮﺿﻮع ﺑﺮ ﺳﺮ وﻓﺎداري ﺑﺎ ﺗﺮدﻳﺪ و‬
‫دودﻟﻲ اﺳﺖ‪ .‬اﻧﮕﻴﺰهﻫﺎ در ﻫﻢ آﻣﻴﺨﺘﻪ ﺷﺪهاﻧﺪ‪ .‬ﺗﺼﻤﻴﻤﺎت ﻧﺴﺒﻲ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ‪ .‬ﻫﺮ ﺟﺎ ﻛﻪ ﮔﻨﺞ ﻣﺎ ﺑﺎﺷﺪ‪ ،‬دل ﻣﺎ ﻧﻴﺰ در‬
‫آﻧﺠﺎﺳﺖ‪ .‬ﺑﺎ ﺗﻼش ﻛﺮدن ﺑﺮاي ﻛﺴﺐ ﺛﺮوت‪ ،‬ﻣﺎ در واﻗﻊ دارﻳﻢ ﻣﺎ ﻣﻮﻧﺎ را ﺧﺪﻣﺖ ﻣﻲﻛﻨﻴﻢ‪ .‬در واﻗﻊ ﻏﻴﺮﻣﻤﻜﻦ‬
‫اﺳﺖ ﻛﻪ در ﻳﻚ آن ﻫﻢ ﺧﺪا را ﺧﺪﻣﺖ ﻛﺮد و ﻫﻢ ﭘﻮل را‪ .‬ﻣﻤﻮﻧﺎ ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ ﻣﺎ را ﻣﻲﺧﻮاﻫﺪ ﻋﺼﺮﻫﺎي ﻣﺎ ﺗﻌﻄﻴﻼت‬
‫آﺧﺮ ﻫﻔﺘﻪ و ﺣﺘﻲ زﻣﺎﻧﻲ ﻛﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻪ ﺧﺪا اﺧﺘﺼﺎص دﻫﻴﻢ‪.‬‬
‫ق( ﻓﺮﻳﺴﻴﺎن آزﻣﻨﺪ )‪(18-14 :16‬‬
‫‪ 14:16‬ﻓﺮﻳﺴﻴﺎن ﻧﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﻣﻐﺮور و رﻳﺎﻛﺎر ﺑﻠﻜﻪ ﻃﻤﻊ ﻛﺎر ﻧﻴﺰ ﺑﻮدﻧﺪ‪ .‬ﺑﻪ ﮔﻤﺎن آﻧﻬﺎ ﺑﺮ ﭘﺮﻫﻴﺰﮔﺎري راه ﻛﺴﺐ ﺛﺮوت‬
‫ﺑﻮد‪ .‬آﻧﻬﺎ ﻣﺬﻫﺒﻲ را ﺑﻪ ﻋﻨﻮان ﻳﻚ ﺣﺮﻓﻪ ﭘﺮدرآﻣﺪ ﺑﺮاي ﻓﺮد ﺑﺮﮔﺰﻳﺪه ﺑﻮدﻧﺪ‪ .‬ﺧﺪﻣﺖ آﻧﻬﺎ ﻧﻪ در راﺳﺘﺎي ﺟﻼل ﺧﺪا‬
‫و ﻛﻤﻚ ﺑﻪ ﻫﻤﺴﺎﻳﮕﺎﻧﺸﺎن‪ ،‬ﺑﻠﻜﻪ ﺑﺮاي ﻛﺴﺐ ﺛﺮوت ﺑﺮاي ﺧﻮدﺷﺎن ﺑﻮد‪ .‬ﻫﻨﮕﺎﻣﻲ ﻛﻪ ﺷﻨﻴﺪﻧﺪ ﺧﺪاوﻧﺪ ﻋﻴﺴﻲ ﺗﻌﻠﻴﻢ‬
‫ﻣﻲدﻫﺪ ﻛﻪ از ﺛﺮوت دﺳﺖ ﻛﺸﻴﺪه و ﮔﻨﺠﻬﺎي ﺧﻮد را در آﺳﻤﺎن ﺑﻴﺎﻧﺪوزﻧﺪ‪ ،‬او را اﺳﺘﻬﺰا ﻧﻤﻮدﻧﺪ‪ .‬ﭘﻮل ﺑﺮاي آﻧﻬﺎ‬
‫ﻣﻠﻤﻮسﺗﺮ از وﻋﺪهﻫﺎي ﺧﺪا ﺑﻮد‪ .‬ﻫﻴﭻ ﭼﻴﺰ ﻣﺎﻧﻊ ﺛﺮوت اﻧﺪوزي آﻧﻬﺎ ﻧﺒﻮد‪.‬‬
‫‪ 15:16‬ﻓﺮﻳﺴﻴﺎن در ﻇﺎﻫﺮ اﺷﺨﺎﺻﻲ ﻣﺘﺪﻳﻦ و روﺣﺎﻧﻲ ﻣﻲﻧﻤﻮدﻧﺪ‪ .‬آﻧﻬﺎ ﮔﻤﺎن ﻣﻲﺑﺮدﻧﺪ ﻛﻪ در ﻧﻈﺮ ﻣﺮدم ﻋﺎدل‬
‫ﻫﺴﺘﻨﺪ‪ .‬اﻣﺎ در زﻳﺮاﻳﻦ ﻇﺎﻫﺮ ﻓﺮﻳﺒﻨﺪه‪ ،‬ﺧﺪا دﻟﻬﺎي ﻃﻤﻌﻜﺎر آﻧﻬﺎ را دﻳﺪ‪ .‬ﺧﺪا ﮔﻮل ﻇﺎﻫﺮ آﻧﻬﺎ را ﻧﻤﻲﺧﻮرد‪ .‬روش‬
‫زﻧﺪﮔﻲ آﻧﻬﺎ ﻛﻪ دﻳﮕﺮان آن را ﺗﺤﺴﻴﻦ ﻣﻲﻛﺮدﻧﺪ )ﻣﺰﻣﻮر ‪ ،(18:49‬در ﻧﻈﺮ ﺧﺪا ﻣﻜﺮوه ﺑﻮد‪ .‬آﻧﻬﺎ ﺧﻮد را ﻣﻮﻓﻖ‬
‫ﻣﻲاﻧﮕﺎﺷﺘﻨﺪ‪ ،‬زﻳﺮا ﻳﻚ ﺣﺮﻓﻪ ﻣﺬﻫﺒﻲ ﺑﺎ درآﻣﺪ و ﺳﻮد ﺑﺴﻴﺎر ﺑﺮاي ﺧﻮد ﺗﺸﻜﻴﻞ داده ﺑﻮدﻧﺪ‪ ،‬اﻣﺎ در ﻧﻈﺮ ﺧﺪا‪ ،‬آﻧﻬﺎ از‬
‫ﻟﺤﺎظ روﺣﺎﻧﻲ زﻧﺎﻛﺎر و ﺧﻴﺎﻧﺖﭘﻴﺸﻪ ﺑﻮدﻧﺪ‪ .‬آﻧﻬﺎ ﺑﻪ زﺑﺎن اﻋﺘﺮاف ﻣﻲ ﻛﺮدﻧﺪ ﻛﻪ ﻳﻬﻮه را ﻣﺤﺒﺖ ﻣﻲﻧﻤﺎﻳﻨﺪ‪ ،‬اﻣﺎ در‬
‫ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺧﺪاي آﻧﻬﺎ ﻣﻤﻮﻧﺎ ﺑﻮد‪.‬‬
‫‪ 16:16‬درك آﻳﺎت ‪ 18-16‬ﻣﺸﻜﻞ اﺳﺖ‪ .‬در ﻧﮕﺎه اول ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﻲرﺳﺪ ﻛﻪ ﺑﺎ آﻳﺎت ﻗﺒﻠﻲ و ﺑﻌﺪي ارﺗﺒﺎﻃﻲ‬
‫ﻧﺪاﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ‪ .‬ﺑﺎ اﻳﻦ ﺣﺎل اﮔﺮ ﺑﻪ ﻳﺎدآورﻳﻢ ﻛﻪ ﻣﻀﻤﻮن ﺑﺎب ‪ 16‬ﻃﻤﻊ ﻛﺎري و ﺧﻴﺎﻧﺘﻜﺎري ﻓﺮﻳﺴﻴﺎن اﺳﺖ ﻣﻲﺗﻮا ﻧﻴﻢ‬
‫ﺑﻪ راﺧﺘﻲ آن را درك ﻧﻤﺎﻳﻴﻢ‪ .‬ﻫﻤﺎن ﻛﺴﺎﻧﻲ ﻛﻪ اﻓﺘﺨﺎر ﻣﻲﻛﺮدﻧﺪ ﺷﺮﻳﻌﺖ و ﻣﺮاﺳﻢ آن را ﺑﻪ درﺳﺘﻲ ﺑﻪ ﺟﺎ‬
‫ﻣﻲآوردﻧﺪ‪ ،‬ﭼﻴﺰي ﺟﺰ رﻳﺎﻛﺎران آزﻣﻨﺪ ﻧﺒﻮدﻧﺪ‪ ،‬روح ﺷﺮﻳﻌﺖ ﺗﻀﺎد آﺷﻜﺎري ﺑﺎ روح ﻓﺮﻳﺴﻴﺎن داﺷﺖ‪.‬‬
‫ﺗﻮرات و اﻧﺒﻴﺎ ﺗﺎ ﺑﻪ ﻳﺤﻴﻲ ﺑﻮد‪ .‬ﺧﺪاوﻧﺪ ﺑﺎ اﻳﻦ ﻋﺒﺎرت دوره اي ﻛﻪ از ﻣﻮﺳﻲ آﻏﺎز ﺷﺪ و ﺑﻪ ﻳﺤﻴﻲ ﺗﻌﻤﻴﺪدﻫﻨﺪه‬
‫ﺧﺘﻢ ﺷﺪ را ﺗﻮﺻﻴﻒ ﻧﻤﻮد‪ .‬اﻣﺎ اﻛﻨﻮن دورهاي ﺟﺪﻳﺪ آﻏﺎز ﺷﺪه ﺑﻮد‪ .‬ﻳﺤﻴﻲ ﺗﻌﻤﻴﺪدﻫﻨﺪه ﺑﺎ ﻋﺰﻣﻲ راﺳﺦ ﻇﻬﻮر ﭘﺎ‬
‫دﺷﺎه ﻋﺎدل اﺳﺮاﺋﻴﻞ را اﻋﻼن ﻧﻤﻮد‪ .‬او ﺑﻪ ﻣﺮدم ﮔﻔﺖ اﮔﺮ ﺗﻮﺑﻪ ﻧﻤﺎﺋﻴﺪ‪ ،‬ﺧﺪاوﻧﺪ ﻋﻴﺴﻲ ﺑﺮ آﻧﻬﺎ ﺳﻠﻄﻨﺖ ﺧﻮاﻫﺪ ﻛﺮد‪.‬‬
‫ﺑﺸﺎرت او‪ ،‬ﺑﺸﺎرت ﺷﺎﮔﺮدان‪ ،‬واﻛﻨﺸﻲ ﮔﺴﺘﺮده در ﻣﻴﺎن ﻣﺮدم ﺑﻪ ﻫﻤﺮاه داﺷﺖ‪.‬‬

‫”ﻫﺮ ﻛﺲ ﺑﻪ ﺟﺪ و ﺟﻬﺪ داﺧﻞ آن ﻣﻲﺷﻮد“‪ ،‬ﺑﺪﻳﻦ ﻣﻌﻨﺎﺳﺖ ﻛﻪ ﻫﺮ ﻛﺲ ﻛﻪ ﺣﻘﻴﻘﺘﺎً ﺑﻪ اﻳﻦ ﭘﻴﻐﺎم ﻟﺒﻴﻚ ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ‬
‫ﺑﻪ ﺳﻮي ﻣﻠﻜﻮت ﻫﺠﻮم ﻣﻲآورد‪ .‬ﺑﻪ ﻋﻨﻮان ﻣﺜﺎل ﺑﺎﺟﮕﻴﺮان و ﮔﻨﺎﻫﻜﺎران از ﻣﻮاﻧﻌﻲ ﻛﻪ ﻓﺮﻳﺴﻴﺎن ﺑﺮ ﺳﺮ راﻫﺸﺎن‬
‫ﮔﺬاﺷﺘﻪ ﺑﻮدﻧﺪ ﻋﺒﻮر ﻧﻤﻮدﻧﺪ‪ .‬و دﻳﮕﺮان ﺑﻪ ﺳﺨﺘﻲ در دل ﺧﻮد ﺑﺎ دﻟﺒﺴﺘﮕﻲ ﺑﻪ ﻣﺎدﻳﺎت ﺑﻪ ﻣﺒﺎرزه ﻣﻲﭘﺮداﺧﺘﻨﺪ‪ .‬ﺑﺎﻳﺪ‬
‫ﺑﺮ ﺗﻌﺼﺐ ﻏﻠﺒﻪ ﻣﻲﻛﺮدﻧﺪ‪.‬‬
‫‪ 18-17:16‬اﻣﺎ ﺷﺮوع دوران ﺟﺪﻳﺪ ﺑﻪ ﻣﺜﺎﺑﻪ ﻛﻨﺎر ﮔﺬاﺷﺘﻦ ﺑﻨﻴﺎد ﺣﻘﺎﻳﻖ اﺧﻼﻗﻲ ﻧﻴﺴﺖ‪ .‬ﻣﻲﺗﻮان ﻧﻘﻄﻪاي از‬
‫ﺗﻮرات را ﺑﺎ ﻧﻘﻄﻪاي از ﺣﺮف ”ت“ ﻳﺎ ﺳﺮﻛﺶ ﺣﺮف ”گ“ ﻣﻘﺎﻳﺴﻪ ﻧﻤﻮد‪.‬‬
‫ﻓﺮﻳﺴﻴﺎن ﮔﻤﺎن ﻣﻲﻛﺮدﻧﺪ ﻛﻪ در ﻣﻠﻜﻮت ﺧﺪا ﺑﺴﺮ ﻣﻲﺑﺮﻧﺪ‪ ،‬اﻣﺎ ﺧﺪاوﻧﺪ ﺑﻪ آﻧﻬﺎ ﮔﻔﺖ‪ ” :‬ﺷﻤﺎ ﻧﻤﻲﺗﻮاﻧﻴﺪ ﺷﺮﻳﻌﺖ‬
‫ﺑﻲﻧﻈﻴﺮ ﺧﺪا را ﻧﺎدﻳﺪه اﻧﮕﺎﺷﺘﻪ و ادﻋﺎ ﻧﻤﺎﻳﻴﺪ ﻛﻪ ﺟﺎﻳﮕﺎﻫﻲ در ﻣﻠﻜﻮت ﺧﺪا دارﻳﺪ‪ “.‬ﺷﺎﻳﺪ آﻧﻬﺎ ﻣﻲﭘﺮﺳﻴﺪﻧﺪ ﻛﻪ ” ﭼﻪ‬
‫ﻗﺎﻧﻮن اﺧﻼﻗﻲ را زﻳﺮ ﭘﺎ ﮔﺬاﺷﺘﻪاﻳﻢ؟“ ﺳﭙﺲ ﺧﺪاوﻧﺪ ﺑﻪ ﻗﺎﻧﻮن ازدواج ﺑﻪ ﻋﻨﻮان ﻗﺎﻧﻮﻧﻲ ﻛﻪ ﻫﻴﭽﮕﺎه ﻛﻬﻨﻪ ﻧﺨﻮاﻫﺪ‬
‫ﺷﺪ اﺷﺎره ﻛﺮد‪ .‬ﻫﺮ ﻣﺮدي ﻛﻪ زن ﺧﻮد را ﻃﻼق دﻫﺪ و دﻳﮕﺮي را ﻧﻜﺎح ﻛﻨﺪ زاﻧﻲ ﺑﻮد‪ .‬و ﻫﺮ ﻛﻪ زن ﻣﻄﻠﻘﻪ ﻣﺮدي‬
‫را ﺑﻪ ﻧﻜﺎح ﺧﻮﻳﺶ در آورد ﻧﻴﺰ زاﻧﻲ ﺑﻮد‪ .‬اﻳﻦ دﻗﻴﻘﺎً ﻫﻤﺎن ﭼﻴﺰي ﺑﻮد ﻛﻪ ﻓﺮﻳﺴﻴﺎن از ﻧﻈﺮ روﺣﺎﻧﻲ ﻣﺮﺗﻜﺐ ﺷﺪه‬
‫ﺑﻮدﻧﺪ‪ .‬ﺧﺪا ﺑﺎ ﻗﻮم ﻳﻬﻮد ﻋﻬﺪي ﺑﺴﺘﻪ ﺑﻮد‪ .‬اﻣﺎ اﻛﻨﻮن ﻓﺮﻳﺴﻴﺎن ﺑﻪ ﺧﺪا ﭘﺸﺖ ﻛﺮده و دﻳﻮاﻧﻪ وار ﺑﺮاي ﻛﺴﺐ ﺛﺮوت‬
‫ﺗﻘﻼ ﻣﻲﻛﺮدﻧﺪ‪ .‬و ﺷﺎﻳﺪ اﻳﻦ آﻳﻪ در ﻟﻔﺎﻓﻪ اﺷﺎره ﺑﻪ زﻧﺎي روﺣﺎﻧﻲ آﻧﻬﺎ ﺑﺎﺷﺪ‪.‬‬
‫ك( ﻣﺎﺟﺮاي ﺛﺮوﺗﻤﻨﺪ و اﻟﻴﻌﺎزر )‪(31-19:16‬‬
‫‪ 21-19:16‬ﺧﺪاوﻧﺪ ﺳﺨﻨﺎن ﺧﻮد در ﻣﻮرد ﻧﻈﺎرت ﺑﺮ اﻣﻮال را ﺑﺎ ﻣﺎﺟﺮاي زﻧﺪﮔﺎﻧﻲ‪ ،‬ﻣﺮگ و آﺧﺮت دو ﺷﺨﺺ‬
‫ﺑﻪ ﭘﺎﻳﺎن ﺑﺮد‪ .‬ﺑﺎﻳﺪ ﺗﻮﺟﻪ داﺷﺖ ﺧﺪاوﻧﺪ اﻳﻦ ﻣﺎﺟﺮا را در ﻗﺎﻟﺐ ﻣﺜﻞ ﺑﻴﺎن ﻧﻜﺮد‪ .‬اﻳﻦ را ﻣﻲﮔﻮﻳﻴﻢ زﻳﺮا ﺑﺴﻴﺎري از‬
‫ﻣﻨﺘﻘﺪان اﻳﻦ داﺳﺘﺎن را ﻣﺜﻞ اﻧﮕﺎﺷﺘﻪ و ﺑﺮاي ﺗﻔﺴﻴﺮﻫﺎي ﺧﻄﺮﻧﺎك ﺧﻮد دﻟﻴﻞ و ﺑﺮﻫﺎن ﻣﻲآورﻧﺪ‪.‬‬
‫در اﺑﺘﺪا ﺑﺎﻳﺪ اذﻋﺎن داﺷﺖ ﻛﻪ اﻳﻦ ﺷﺨﺺ دوﻟﺘﻤﻨﺪ ﺑﻲﻧﺎم و ﻧﺸﺎن ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﺛﺮوﺗﺶ ﻧﺒﻮد ﻛﻪ ﺑﻪ ﻋﺎﻟﻢ اﻣﻮات‬
‫ﻣﺤﻜﻮم ﺷﺪ‪ .‬ﻣﺒﻨﺎي ﻧﺠﺎت‪ ،‬اﻳﻤﺎن ﺑﻪ ﺧﺪاوﻧﺪ اﺳﺖ‪ ،‬و اﻧﺴﺎنﻫﺎ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ اﻳﻤﺎن ﻧﻴﺎوردن ﺑﻪ او ﻣﺤﻜﻮم ﻣﻲﺷﻮﻧﺪ‪ .‬اﻣﺎ‬
‫اﻳﻦ ﺷﺨﺺ دوﻟﺘﻤﻨﺪ ﺑﺎ ﺑﻲﺗﻮﺟﻬﻲ ﺧﻮد ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ ﻓﻘﻴﺮي ﻛﺜﻴﻒ و زﺧﻤﻲ ﻛﻪ او را ﺑﺮ درﮔﺎه ﺧﺎﻧﻪ او ﻣﻲﮔﺬاﺷﺘﻨﺪ‪،‬‬
‫ﻧﺸﺎن داد ﻛﻪ اﻳﻤﺎن ﺣﻘﻴﻘﻲ ﻧﺪارد‪ .‬اﮔﺮ ﻣﺤﺒﺖ ﺧﺪا در وي ﺑﻮد‪ ،‬او ﻧﻤﻲﺗﻮاﻧﺴﺖ در ﺗﺠﻤﻞ‪ ،‬آﺳﺎﻳﺶ و راﺣﺘﻲ‬
‫زﻧﺪﮔﻲ ﻛﻨﺪ‪ ،‬در ﺣﺎﻟﻲ ﻛﻪ ﻫﻤﺴﺎﻳﻪاش ﺑﺮدرﮔﺎه ﺧﺎﻧﻪاش ﺑﺮاي ﻳﺎﻓﺘﻦ ﭘﺎرهاي ﻧﺎن ﮔﺪاﻳﻲ ﻣﻲﻛﺮد‪ .‬اﮔﺮ او از دﻟﺒﺴﺘﮕﻲ‬
‫ﺑﻪ ﺛﺮوت ﺑﺎز ﻣﻲاﻳﺴﺘﺎد‪ ،‬ﻣﻄﻤﺌﻨﺎً وارد ﻣﻠﻜﻮت ﻣﻲﺷﺪ‪.‬‬
‫از ﺳﻮﻳﻲ دﻳﮕﺮ اﻟﻴﻌﺎزر ﻧﻴﺰ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﻓﻘﻴﺮ ﺑﻮدﻧﺶ ﻧﺠﺎت ﻧﻴﺎﻓﺖ‪ .‬او ﺑﺮاي ﻧﺠﺎت ﺟﺎن ﺧﻮد ﺑﻪ ﺧﺪاوﻧﺪ ﺗﻮﻛﻞ‬
‫ﻧﻤﻮد‪.‬‬
‫اﻛﻨﻮن ﺑﻴﺎﻳﻴﺪ ﺑﻪ ﺷﺨﺼﻴﺖ ﻣﺮد ﺛﺮوﺗﻤﻨﺪ ﻛﻪ ﮔﺎﻫﻲ او را ‪) Dives‬واژه ﻻﺗ ﻴﻦ ﺑﺮاي ﺛﺮوﺗﻤﻨﺪ( ﻣﻲﻧﺎﻣﻨﺪ ﺑﻪ دﻗﺖ‬
‫ﺑﻨﮕﺮﻳﻢ‪ .‬او ﺗﻨﻬﺎ ﮔﺮانﺗﺮﻳﻦ‪ ،‬و ﻓﺎﺧﺮﺗﺮﻳﻦ ﻟﺒﺎس را ﺑﻪ ﺗﻦ ﻣﻲﻛﺮد و ﺳﻔﺮهاش ﺳﺮﺷﺎر ﺑﻮد از اﻧﻮاع ﻏﺬاﻫﺎي ﻟﺬﻳﺬ‪ .‬او‬
‫ﺑﺮاي ﺧﻮد زﻧﺪﮔﻲ ﻣﻲﻛﺮد‪ ،‬و ﺑﺮاي ﻟﺬت و ﺧﻮﺷﮕﺬراﻧﻲ ﺧﻮد ﺗﺪارك ﻣﻲدﻳﺪ‪ .‬او ﺑﻪ ﺧﺪا ﻣﺤﺒﺖ ﻧﻤﻲورزﻳﺪ و ﺑﻪ‬

‫ﻫﻤﺴﺎﻳﮕﺎن ﺧﻮد ﺗﻮﺟﻬﻲ ﻧﺪاﺷﺖ‪.‬‬
‫اﻟﻴﻌﺎزر دﻗﻴﻘﺎً ﻧﻘﻄﻪ ﻣﺨﺎﻟﻒ او ﺑﻮد‪ .‬او ﻳﻚ ﮔﺪاي ﺑﺪﺑﺨﺖ ﺑﻮد ﻛﻪ او را ﻫﺮ روز ﺑﺮ درﮔﺎه ﺧﺎﻧﻪ ﻣﺮد ﺛﺮوﺗﻤﻨﺪ‬
‫ﻣﻲﮔﺬاﺷﺘﻨﺪ‪ ،‬او زﺧﻤﻬﺎي ﺑﺴﻴﺎري ﺑﺮ ﺑﺪن ﺧﻮد داﺷﺖ و از ﺷﺪت ﮔﺮﺳﻨﮕﻲ ﻧﺤﻴﻒ ﺷﺪ و ﺣﺘﻲ ﺳﮕﺎن ﻧﺎﭘﺎك زﺑﺎن‬
‫ﺑﺮ زﺧﻤﻬﺎي او ﻣﻲﻣﺎﻟﻴﺪﻧﺪ و ﻣﺰاﺣﻢ او ﻣﻲﺷﺪﻧﺪ‪.‬‬
‫‪ 22:16‬ﻫﻨﮕﺎﻣﻲ ﻛﻪ ﻓﻘﻴﺮ ﻣﺮد‪ ،‬ﻓﺮﺷﺘﮕﺎن او را ﺑﻪ آﻏﻮش اﺑﺮاﻫﻴﻢ ﺑﺮدﻧﺪ‪ .‬ﺑﺮاي ﺑﺴﻴﺎري اﻳﻦ ﻣﻮﺿﻮع ﺟﺎي ﺳﺌﻮال‬
‫اﺳﺖ ﻛﻪ آﻳﺎ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎن در اﻧﺘﻘﺎل روح اﻳﻤﺎنداران ﺑﻪ آﺳﻤﺎن ﺷﺮﻛﺖ ﻣﻲﻛﻨﻨﺪ‪ .‬ﺑﺎ اﻳﻦ ﺣﺎل‪ ،‬ﻫﻴﭻ دﻟﻴﻠﻲ ﺑﺮاي ﺷﻚ‬
‫ﻛﺮدن ﺑﻪ اﻳﻦ ﻋﺒﺎرات وﺟﻮد ﻧﺪارد‪ .‬ﻓﺮﺷﺘﮕﺎن ﺑﺮ روي زﻣﻴﻦ ﺑﻪ اﻳﻤﺎنداران ﺧﺪﻣﺖ ﻣﻲﻛﻨﻨﺪ‪ ،‬و دﻟﻴﻠﻲ ﻫﻢ ﻧﺪارد ﻛﻪ‬
‫ﭘﺲ از ﻣﺮگ ﻧﻴﺰ ﺑﻪ او ﺧﺪﻣﺖ ﻧﻜﻨﻨﺪ‪ .‬آﻏﻮش اﺑﺮاﻫﻴﻢ ﻋﺒﺎرﺗﻲ ﻧﻤﺎدﻳﻦ از ﺟﺎﻳﮕﺎه ﺳﻌﺎدت و ﺧﻮﺷﺒﺨﺘﻲ اﺳﺖ‪ .‬ﺑﺮاي‬
‫ﻳﻬﻮدﻳﺎن‪ ،‬ﺑﻬﺮهﻣﻨﺪ ﺷﺪن از ﻣﺸﺎرﻛﺖ ﺑﺎ اﺑﺮاﻫﻴﻢ ﺑﻪ ﻣﺜﺎﺑﻪ ﺳﻌﺎدﺗﻲ وﺻﻒ ﻧﺎﭘﺬﻳﺮ ﺑﻮد‪ .‬ﻣﺎ ﭼﻨﻴﻦ ﻣﻲﭘﻨﺪارﻳﻢ ﻛﻪ آﻏﻮش‬
‫اﺑﺮاﻫﻴﻢ ﻫﻤﺎن آﺳﻤﺎن اﺳﺖ‪ .‬ﻫﻨﮕﺎﻣﻲ ﻛﻪ آن دوﻟﺘﻤﻨﺪ ﻣﺮد‪ ،‬ﺟﺴﺪ او را دﻓﻦ ﻛﺮدﻧﺪ‪-‬ﻫﻤﺎن ﺟﺴﺪي ﻛﻪ داﺋﻤﺎً ارﺿﺎﻳﺶ‬
‫ﻣﻲﻛﺮد‪ ،‬و در راﻫﺶ ﭘﻮل ﺑﺴﻴﺎري ﺻﺮف ﻧﻤﻮد ‪.‬‬
‫‪ 24-23:16‬اﻣﺎ اﻳﻦ ﺗﻤﺎم ﻣﺎﺟﺮا ﻧﺒﻮد‪ .‬ﺟﺎن او ﻳﺎ ﺑﻪ ﻋﺒﺎرﺗﻲ وﺟﺪان او ﺑﻪ ﻋﺎﻟﻢ اﻣﻮات رﻓﺖ )‪ (Hades‬در زﺑﺎن‬
‫ﻳﻮﻧﺎﻧﻲ و )‪ (Sheol‬در ﻋﻬﺪﻋﺘﻴﻖ ﺑﻪ زﺑﺎن ﻋﺒﺮي ﻛﻪ ﺟﺎﻳﮕﺎه روح ﭘﺲ از ﻣﺮگ اﺳﺖ‪ .‬در دوره ﻋﻬﺪﻋﺘﻴﻖ اﻳﻦ واژه را‬
‫ﺑﺮاي ﻧﺎﻣﻴﺪن ﻣﺤﻠﻲ ﻛﻪ ﻧﺠﺎت ﻳﺎﻓﺘﮕﺎن و ﻧﺠﺎت ﻧﻴﺎﻓﺘﮕﺎن ﭘﺲ از ﻣﺮگ ﺑﻪ آﻧﺠﺎ ﻋﺮوج ﻣﻲ ﻛﺮدﻧﺪ ﺑﻪ ﻛﺎر ﻣﻲﺑﺮدﻧﺪ‪ .‬در‬
‫اﻳﻨﺠﺎ اﻳﻦ واژه ﺑﺮاي ﻣﺤﻠﻲ ﻛﻪ ﻧﺠﺎت ﻳﺎﻓﺘﮕﺎن ﻋﺮوج ﻣﻲﻛﻨﻨﺪ ﺑﻪ ﻛﺎر رﻓﺘﻪ ﺷﺪه اﺳﺖ‪ ،‬زﻳﺮا ﻣﻲﺧﻮاﻧﻴﻢ ﻛﻪ ﻣﺮد‬
‫دوﻟﺘﻤﻨﺪ ﻣﻌﺬب ﺑﻮد‪.‬‬
‫ﺑﺮاي ﺷﺎﮔﺮدان اﻳﻦ ﻣﻮﺿﻮع ﻛﻪ ﺷﺨﺺ دوﻟﺘﻤﻨﺪ ﺑﻪ ﻋﺎﻟﻢ اﻣﻮات رﻓﺖ ﺑﺴﻴﺎر ﻋﺠﻴﺐ و ﺗﻜﺎن دﻫﻨﺪه ﺑﻮد‪ .‬ﭼﺮا ﻛﻪ‬
‫از ﻋﻬﺪﻋﺘﻴﻖ آﻣﻮﺧﺘﻪ ﺑﻮدﻧﺪ ﻛﻪ ﺛﺮوت ﻧﺸﺎﻧﻲ از ﻟﻄﻒ و رﺣﻤﺖ ﺧﺪا اﺳﺖ‪ .‬ﺧﺪاوﻧﺪ ﺑﻪ اﺳﺮاﺋﻴﻠﻴﺎﻧﻲ ﻛﻪ از او اﻃﺎﻋﺖ‬
‫ﻣﻲﻛﺮدﻧﺪ وﻋﺪه ﺳﻌﺎدت دﻧﻴﻮي ﻣﻲداد‪ .‬ﭘﺲ ﭼﮕﻮﻧﻪ ﻣﻤﻜﻦ ﺑﻮد ﻳﻚ ﻳﻬﻮدي ﺛﺮوﺗﻤﻨﺪ ﺑﻪ ﻋﺎﻟﻢ اﻣﻮات ﺑﺮود؟ ﺧﺪاوﻧﺪ‬
‫ﻋﻴﺴﻲ ﻛﻤﻲ ﭘﻴﺶﺗﺮ اﻋﻼن ﻛﺮده ﺑﻮد ﻛﻪ ﺑﺎ ﺑﺸﺎرت ﻳﺤﻴﻲ دورهاي ﺟﺪﻳﺪ آﻏﺎز ﺷﺪه اﺳﺖ‪ .‬از اﻳﻦ رو‪ ،‬ﺛﺮوت ﻧﺸﺎن‬
‫ﺑﺮﻛﺖ ﻧﻴﺴﺖ‪ .‬ﺛﺮوت ﺳﻨﮕﻲ ﻣﺤﻜﻤﻲ ﺑﺮاي آزﻣﺎﻳﺶ اﻣﺎﻧﺘﺪاري در ﻧﻈﺎرت اﺳﺖ‪ .‬ﺑﻪ ﻫﺮ ﻛﺴﻲ ﻛﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ داده ﺷﻮد‪،‬‬
‫ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﻴﺰ از او ﺧﻮاﺳﺘﻪ ﺧﻮاﻫﺪ ﺷﺪ‪.‬‬
‫آﻳﻪ ‪ 23‬ﺑﺎﻃﻞ ﺑﻮدن ”ﺧﻮاﺑﻴﺪن در روح“ را ﺛﺎﺑﺖ ﻣﻲﻛﻨﺪ‪ ،‬اﻳﻦ ﻧﻈﺮﻳﻪ ﻛﻪ ﺟﺎن اﻧﺴﺎن ﭘﺲ از ﻣﺮگ ﺗﺎ روز ﻗﻴﺎﻣﺖ‬
‫ﻣﻲﺧﻮاﺑﺪ‪ .‬اﻳﻦ آﻳﻪ ﺛﺎﺑﺖ ﻣﻲﻛﻨﺪ ﻛﻪ ﭘﺲ از ﻣﺮگ ﻧﻴﺰ روح اﻧﺴﺎن آﮔﺎه و ﻫﻮﺷﻴﺎر اﺳﺖ‪ .‬در واﻗﻊ ﻣﻲﺑﻴﻨﻴﻢ ﻛﻪ ﻣﺮد‬
‫ﺛﺮوﺗﻤﻨﺪ ﭘﺲ از ﻣﺮگ ﭼﻘﺪر ﻫﻮش و آﮔﺎﻫﻲ دارد‪ .‬او‪ ...‬اﺑﺮاﻫﻴﻢ را از دور و اﻟﻴﻌﺎزر را در آﻏﻮﺷﺶ دﻳﺪ‪ .‬او ﺣﺘﻲ‬
‫ﻗﺎدر ﺑﻮد ﺑﺎ اﺑﺮاﻫﻴﻢ ارﺗﺒﺎط ﺑﺮﻗﺮار ﻛﻨﺪ‪ .‬او ﻓﺮﻳﺎد ﺑﺮآورده ﮔﻔﺖ اي ﭘﺪر ﻣﻦ اﺑﺮاﻫﻴﻢ و از او ﺗﺮﺣﻢ ﻃﻠﺐ ﻧﻤﻮده‪،‬‬
‫اﺳﺘﺪﻋﺎ ﻧﻤﻮد ﻛﻪ اﻟﻴﻌﺎزر ﻗﻄﺮهاي آب آورده و زﺑﺎن او را ﺧﻨﻚ ﺳﺎزد‪ .‬اﻟﺒﺘﻪ اﻳﻦ ﺧﻮد ﺟﺎي ﺑﺴﻲ ﭘﺮﺳﺶ دارد ﻛﻪ‬
‫ﭼﮕﻮﻧﻪ روﺣﻲ ﻛﻪ از ﺑﺪن ﺟﺪا ﺷﺪه ﺗﺸﻨﮕﻲ و ﻋﺬاب از ﻧﺎر را ﺣﺲ ﻣﻲﻛﻨﺪ‪ .‬ﻣﺎ ﺗﻨﻬﺎ ﻣﻲﺗﻮاﻧﻴﻢ ﭼﻨﻴﻦ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﮔﻴﺮي‬
‫ﻧﻤﺎﻳﻴﻢ ﻛﻪ در اﻳﻨﺠﺎ ﻟﻔﻆ اﺳﺘﻌﺎري ﺑﻪ ﻛﺎر ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺷﺪه اﺳﺖ‪ ،‬اﻣﺎ اﻳﻦ ﺑﺪان ﻣﻌﻨﺎ ﻧﻴﺴﺖ ﻛﻪ در دو رﻧﺞ واﻗﻌﻴﺖ ﻧﺪارد‪.‬‬

‫‪ 25:16‬اﺑﺮاﻫﻴﻢ او را ﻓﺮزﻧﺪ ﺧﻄﺎب ﻛﺮد‪ .‬اﻳﻦ اﻣﺮ ﮔﻮﻳﺎي اﻳﻦ ﺣﻘﻴﻘﺖ اﺳﺖ ﻛﻪ او از ﻧﺴﻞ ﺟﺴﻤﺎﻧﻲ او ﺑﻮد و ﻧﻪ‬
‫روﺣﺎﻧﻲ‪ .‬اﻳﻦ ﺟﺪ اﻋﻼي ﻗﻮم‪ ،‬او را از زﻧﺪﮔﻲ ﭘﺮ ﺗﺠﻤﻞ و راﺣﺖ و ﻧﺎﭘﺮﻫﻴﺰﻛﺎر او در ﮔﺬﺷﺘﻪ آﮔﺎه ﻧﻤﻮد‪ .‬ﻫﻢﭼﻨﻴﻦ‬
‫ﻓﻘﺮ و رﻧﺞ اﻟﻴﻌﺎزر را ﺑﻪ ﻳﺎد او آورد‪ .‬اﻛﻨﻮن‪ ،‬ﭘﺲ از ﻣﺮگ ورق ﺑﺮﮔﺸﺘﻪ اﺳﺖ‪ .‬ﺑﻲﻋﺪاﻟﺘﻲﻫﺎي روي زﻣﻴﻦ ﺑﺮﻋﻜﺲ‬
‫ﺷﺪه اﺳﺖ‪.‬‬
‫‪ 26:16‬ﻣﺎ در اﻳﻨﺠﺎ ﻣﻲآﻣﻮزﻳﻢ ﻛﻪ اﻧﺘﺨﺎﺑﻬﺎي ﻣﺎ در اﻳﻦ زﻧﺪﮔﻲ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ اﺑﺪي ﻣﺎ را ﺗﻌﻴﻴﻦ ﻣﻲﻛﻨﻨﺪ‪ ،‬و ﻫﺮﮔﺎه‬
‫ﻛﻪ ﻣﺮگ ﺑﻪ ﺳﺮاغ ﻣﺎ آﻳﺪ‪ ،‬دﻳﮕﺮ ﻧﻤﻲ ﺗﻮان ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ را ﺗﻐﻴﻴﺮ داد‪ .‬ﻫﻴﭻ ﮔﺬرﮔﺎﻫﻲ ﻣﻴﺎن ﻣﺤﻞ ﺳﻜﻮﻧﺖ ﻧﺠﺎت‬
‫ﻳﺎﻓﺘﮕﺎن و ﻟﻌﻦ ﺷﺪﮔﺎن وﺟﻮد ﻧﺪارد‪.‬‬
‫‪ 31-27:16‬آن ﻣﺮد ﺛﺮوﺗﻤﻨﺪ ﺗﺎزه ﭘﺲ از ﻣﺮگ ﻣﺒﺸﺮ ﺷﺪه ﺑﻮد‪ .‬او ﻣﻲﺧﻮاﺳﺖ ﻧﺰد ﭘﻨﺞ ﺑﺮادر ﺧﻮد رود ﺗﺎ آﻧﻬﺎ‬
‫را از ورود ﺑﻪ آن ﻣﻜﺎن ﻋﺬاب آﮔﺎه ﺳﺎزد‪ .‬ﭘﺎﺳﺦ اﺑﺮاﻫﻴﻢ اﻳﻦ ﺑﻮد ﻛﻪ اﻳﻦ ﭘﻨﺞ ﺑﺮادر‪ ،‬ﻛﻪ ﻳﻬﻮدي ﺑﻮدﻧﺪ ﻣﺘﻮن ﻣﻘﺪس‬
‫ﻋﻬﺪﻋﺘﻴﻖ را در دﺳﺘﺮس دارﻧﺪ و ﻫﻤﻴﻦ ﺑﺮاي آﮔﺎه ﺳﺎﺧﺘﻦ آﻧﻬﺎ ﻛﺎﻓﻲ اﺳﺖ‪ .‬ﻣﺮد ﺛﺮوﺗﻤﻨﺪ ﺳﺨﻦ اﺑﺮاﻫﻴﻢ را‬
‫ﻧﭙﺬﻳﺮﻓﺖ‪ .‬و ﮔﻔﺖ اﮔﺮ ﻛﺴﻲ از ﻣﺮدﮔﺎن ﻧﺰد اﻳﺸﺎن رود‪ ،‬ﻣﻄﻤﺌﻨﺎً آﻧﻬﺎ ﺗﻮﺑﻪ ﺧﻮاﻫﻨﺪ ﻧﻤﻮد‪ .‬ﺑﺎ اﻳﻦ ﺣﺎل اﺑﺮاﻫﻴﻢ آﺧﺮﻳﻦ‬
‫ﺳﺨﻦ را ﮔﻔﺖ‪ .‬او ﮔﻔﺖ اﮔﺮ ﻛﻼم ﺧﺪا را ﻧﺸﻨﻮﻧﺪ دﻳﮕﺮ ﻛﺎري ﻧﻤﻲﺗﻮان ﻛﺮد‪ .‬اﮔﺮ ﻣﺮدم ﺑﻪ ﻛﺘﺎبﻣﻘﺪس اﻋﺘﻨﺎ ﻧﻜﻨﻨﺪ‪،‬‬
‫ﺑﻪ ﺳﺨﻦ ﻛﺴﻲ ﻛﻪ از ﻣﺮدﮔﺎن ﻧﺰد اﻳﺸﺎن رود ﻧﻴﺰ اﻳﻤﺎن ﻧﺨﻮاﻫﻨﺪ آورد‪ .‬اﻳﻦ اﻣﺮ ﺑﻪ ﻃﻮر ﻗﻄﻊ در ﻣﻮرد ﺧﻮد ﻋﻴﺴﻲ‬
‫ﻣﺴﻴﺢ ﺧﺪاوﻧﺪ ﺑﻪ اﺛﺒﺎت رﺳﻴﺪ‪ .‬او از ﻣﺮدﮔﺎن ﺑﺮﺧﺎﺳﺘﻪ اﺳﺖ‪ ،‬اﻣﺎ اﻧﺴﺎن ﻫﻨﻮز آن را ﺑﺎور ﻧﺪارد‪.‬‬
‫ﻣﺎ از ﻋﻬﺪﺟﺪﻳﺪ در ﻣﻲﻳﺎﺑﻴﻢ ﻫﻨﮕﺎﻣﻲ ﻛﻪ اﻳﻤﺎنداري ﻣﻲﻣﻴﺮد‪ ،‬ﺟﺴﺪ او در ﻗﺒﺮ ﻣﻲﻣﺎﻧﺪ اﻣﺎ روح او ﺑﻪ آﺳﻤﺎن و‬
‫ﻧﺰد ﻣﺴﻴﺢ ﻣﻲرود )‪ 2‬ﻗﺮن ‪ ،8:5‬ﻓﻲ ‪ .(23:1‬ﻫﻨﮕﺎﻣﻲ ﻛﻪ ﺷﺨﺺ ﺑﻲاﻳﻤﺎﻧﻲ ﻣﻲﻣﻴﺮد‪ ،‬ﺟﺴﺪ او ﻧﻴﺰ در ﻗﺒﺮ ﻣﻲﻣﺎﻧﺪ‪ ،‬اﻣﺎ‬
‫روح او ﺑﻪ ﻋﺎﻟﻢ اﻣﻮات ﻣﻲرود‪ .‬ﺑﺮاي او‪ ،‬ﻋﺎﻟﻢ اﻣﻮات ﻣﺤﻞ درد و ﻋﺬاب اﺳﺖ‪.‬‬
‫ﻫﻨﮕﺎﻣﻲ ﻛﻪ اﻳﻤﺎنداران رﺑﻮده ﻣﻴﺸﻮﻧﺪ‪ ،‬ﺑﺪن آﻧﻬﺎ از ﻗﺒﺮ ﻗﻴﺎم ﻛﺮده و ﺑﻪ ﺟﺎن و روح آﻧﻬﺎ ﺧﻮاﻫﺪ ﭘﻴﻮﺳﺖ )‪-1‬‬
‫ﺗﺴﺎ ‪ .(18-13:4‬ﺳﭙﺲ ﺑﺎ ﻣﺴﻴﺢ ﺗﺎ ﺑﻪ اﺑﺪ ﺳﺎﻛﻦ ﺧﻮاﻫﻨﺪ ﺑﻮد‪ .‬در روز داوري در ﺑﺮاﺑﺮ ﺗﺨﺖ ﺑﺰرگ ﺳﻔﻴﺪ‪ ،‬ﺑﺪن‪،‬‬
‫روح و ﺟﺎن ﺑﻲاﻳﻤﺎﻧﺎن ﻧﻴﺰ ﺑﻪ ﻫﻢ ﺧﻮاﻫﺪ ﭘﻴﻮﺳﺖ )ﻣﻜﺎﺷﻔﻪ ‪ .(13-12:20‬ﺳﭙﺲ آﻧﻬﺎ ﺑﻪ درﻳﺎﭼﻪ آﺗﺶ ﻣﻜﺎن ﻋﺬاب‬
‫اﺑﺪي‪ ،‬اﻓﻜﻨﺪه ﺧﻮاﻫﻨﺪ ﺷﺪ‪.‬‬
‫و ﺑﺪﻳﻨﺴﺎن ﺑﺎب ‪ 16‬ﺑﺎ ﻳﻚ ﻫﺸﺪار ﺧﻄﺮﻧﺎك ﺑﻪ ﻓﺮﻳﺴﻴﺎن و ﺗﻤﺎم ﻛﺴﺎﻧﻲ ﻛﻪ ﺑﺮاي ﺛﺮوت زﻧﺪﮔﻲ ﻣﻲﻛﻨﻨﺪ ﭘﺎﻳﺎن‬
‫ﻣﻲﻳﺎﺑﺪ‪ .‬آﻧﻬﺎ ﻧﻴﺰ ﺑﺎ روح ﺧﻮد ﭼﻨﻴﻦ ﻣﻲﻛﻨﻨﺪ‪ .‬ﺑﻬﺘﺮ آن اﺳﺖ ﻛﻪ اﻧﺴﺎن ﺑﺮ زﻣﻴﻦ ﺑﺮاي ﻧﺎن ﮔﺪاﻳﻲ ﻛﻨﺪ ﺗﺎ اﻳﻨﻜﻪ در‬
‫ﻋﺎﻟﻢ اﻣﻮات در ﭘﻲ آب ﺑﺎﺷﺪ‪.‬‬

‫‪ .9‬ﭘﺴﺮ اﻧﺴﺎن ﺑﻪ ﺷﺎﮔﺮدان ﺧﻮد ﺗﻌﻠﻴﻢ ﻣﻲدﻫﺪ )‪(27:19-1:17‬‬
‫اﻟﻒ( ﺗﻌﻠﻴﻢ درﺑﺎره ﺧﻄﺮ ﻟﻐﺰش )‪(2-1:17‬‬
‫ﻣﻌﻠﻮم ﻧﻴﺴﺖ ﻛﻪ اﻳﻦ ﺑﺎب ﻧﻴﺰ اداﻣﻪ ﻣﻀﺎﻣﻴﻦ ﻣﻄﺮح ﺷﺪه در ﺑﺎب ﻗﺒﻞ ﺑﺎﺷﺪ‪ .‬ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﭼﻨﻴﻦ ﻣﻲآﻳﺪ ﻛﻪ ﻟﻮﻗﺎ‬
‫ﻣﻮﺿﻮﻋﺎت ﭘﺮاﻛﻨﺪه ﮔﻮﻧﺎﮔﻮﻧﻲ را در ﻛﻨﺎر ﻫﻢ ﮔﺬاﺷﺘﻪ اﺳﺖ‪.‬ﺑﺎ اﻳﻦ ﺣﺎل ﺷﺎﻳﺪ ﺳﺨﻨﺎن آﻏﺎزﻳﻦ ﻣﺴﻴﺢ در ﺑﺎب ﺧﻄﺮ‬

‫ﻟﻐﺰش دادن دﻳﮕﺮان اداﻣﻪ داﺳﺘﺎن ﻣﺮد ﺛﺮوﺗﻤﻨﺪ در ﺑﺎب ﻗﺒﻠﻲ ﺑﺎﺷﺪ‪ .‬زﻧﺪﮔﻲ در آﺳﺎﻳﺶ و ﺗﺠﻤﻼت و راﺣﺘﻲ‬
‫ﻣﻲﺗﻮاﻧﺪ ﺳﻨﮓ ﻟﻐﺰش ﺑﺮاي دﻳﮕﺮان ﺑﺎﺷﺪ‪ .‬ﭘﺲ ﭼﻘﺪر ﺟﺪي و ﺧﻄﺮﻧﺎك اﺳﺖ ﻛﻪ ﺑﺎﻋﺚ ﺷﻮﻳﻢ ﭘﻴﺮوان ﺧﺪاوﻧﺪ‬
‫ﻋﻴﺴﻲ ﺑﻪ ﻣﺎديﮔﺮاﻳﻲ و ﭘﻮلﭘﺮﺳﺘﻲ روي آورﻧﺪ‪.‬‬
‫اﻟﺒﺘﻪ‪ ،‬اﻳﻦ اﺻﻞ را ﻣﻲﺗﻮان اﺻﻠﻲ ﻛﻠﻲ ﻗﻠﻤﺪاد ﻛﺮد‪ .‬ﻣﻤﻜﻦ اﺳﺖ ﻛﻮدﻛﺎن ﻟﻐﺰش ﺧﻮرده و ﺑﻪ ﺳﻮي ﻣﺎدﻳﮕﺮاﻳﻲ‬
‫ﮔﺮاﻳﺶ ﻳﺎﺑﻨﺪ‪ .‬ﺣﺘﻲ ﻣﻤﻜﻦ اﺳﺖ در ﮔﻨﺎﻫﺎن ﺟﻨﺴﻲ ﻟﻐﺰش ﺧﻮرﻧﺪ‪ .‬آﻧﻬﺎ ﺑﺎ ﻫﺮ ﺗﻌﻠﻴﻤﻲ ﻟﻐﺰش ﺧﻮرده و ﺳﺮاﺑﻬﺎي‬
‫ﺑﻴﺎﺑﺎن را ﺗﻌﻠﻴﻢ ﻛﻼم ﺧﺪا ﻣﻲﭘﻨﺪارﻧﺪ‪ .‬ﻫﺮﭼﻴﺰي ﻛﻪ آﻧﻬﺎ را از راه اﻳﻤﺎن ﺳﺎده‪ ،‬از وﻗﻒ و ﺗﻘﺪس ﺑﺎز ﻣﻲدارد‪ ،‬ﻫﻤﺎن‬
‫ﺳﻨﮓ ﻟﻐﺰش آﻧﻬﺎ اﺳﺖ‪.‬‬
‫ﺧﺪاوﻧﺪ ﻛﻪ ﺑﺮ ذات و وﺿﻌﻴﺖ ﺑﺸﺮ در دﻧﻴﺎ واﻗﻒ ﺑﻮد ﮔﻔﺖ وﺟﻮد ﻟﻐﺰﺷﻬﺎ اﺟﺘﻨﺎب ﻧﺎﭘﺬﻳﺮ اﺳﺖ‪ .‬اﻣﺎ اﻳﻦ‬
‫ﻣﻮﺿﻮع از ﮔﻨﺎه ﻛﺴﺎﻧﻲ ﻛﻪ ﻣﻮﺟﺐ ﻟﻐﺰش دﻳﮕﺮان ﻣﻲﺷﻮﻧﺪ ﻧﺨﻮاﻫﺪ ﻛﺎﺳﺖ‪ .‬ﺑﻬﺘﺮ ﻣﻲﺑﻮد ﻛﻪ ﺳﻨﮓ آﺳﻴﺎﺑﻲ ﺑﺮ ﮔﺮدن‬
‫اﻳﻦ اﺷﺨﺎص آوﻳﺨﺘﻪ ﺷﻮد و در درﻳﺎ اﻓﻜﻨﺪه ﺷﻮﻧﺪ ﺗﺎ در اﻋﻤﺎق درﻳﺎ ﻏﺮق ﺷﻮﻧﺪ‪ .‬ﻛﻪ ﺑﻪ ﻧﻈﺮ اﻳﻦ ﻟﺤﻦ ﺻﺮﻳﺢ و‬
‫ﺟﺪي ﻧﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻪ ﻣﺮگ ﺟﺴﻤﺎﻧﻲ ﺑﻠﻜﻪ ﺑﻪ ﻣﺤﻜﻮﻣﻴﺖ اﺑﺪي ﻧﻴﺰ اﺷﺎره دارد‪.‬‬
‫ﻫﻨﮕﺎﻣﻲ ﻛﻪ ﺧﺪاوﻧﺪ ﻋﻴﺴﻲ از ﻟﻐﺰش ﻳﻜﻲ از اﻳﻦ ﻛﻮدﻛﺎن ﺳﺨﻦ ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ‪ ،‬اﺣﺘﻤﺎﻻً ﻣﻘﺼﻮد او ﺑﻴﺶ از ﻛﻮدﻛﺎن‬
‫ﺑﻮده اﺳﺖ‪ .‬ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﻲرﺳﺪ ﻛﻪ او ﺑﻪ ﺷﺎﮔﺮداﻧﻲ ﻛﻪ ﺗﺎزه اﻳﻤﺎن آوردهاﻧﺪ ﻧﻴﺰ اﺷﺎره ﻣﻲﻛﻨﺪ‪.‬‬
‫ب( درﺑﺎره ﻧﻴﺎز ﺑﻪ روﺣﻲ ﺑﺨﺸﻨﺪه )‪(4-3:17‬‬
‫در زﻧﺪﮔﻲ ﻣﺴ ﻴﺤﻲ ﺗﻨﻬﺎ ﺧﻄﺮ ﻟﻐﺰش دﻳﮕﺮان وﺟﻮد ﻧﺪارد‪ .‬ﺑﻠﻜﻪ ﺧﻄﺮ ﭘﻨﻬﺎن ﻛﺮدن ﻛﻴﻨﻪ در دل ﻧ ﻴﺰ وﺟﻮد دارد‪،‬‬
‫ﻳﻌﻨﻲ اﻳﻨﻜﻪ ﻧﺨﻮاﻫﻴﻢ ﺷﺨﺼﻲ ﻛﻪ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ ﻣﺎ ﺧﻄﺎﻳﻲ ﻣﺮﺗﻜﺐ ﺷﺪه اﺳﺖ و ﺑﺮاي ﻃﻠﺐ ﺑﺨﺸﺶ ﻧﺰد ﻣﺎ آﻣﺪه را‬
‫ﺑﺒﺨﺸﻴﻢ‪ .‬اﻳﻦ ﻫﻤﺎن ﭼﻴﺰي اﺳﺖ ﻛﻪ ﺧﺪاوﻧﺪ در اﻳﻨﺠﺎ ﺑﺪان ﻣﻲﭘﺮدازد‪ .‬ﻋﻬﺪﺟﺪﻳﺪ در ﻣﻮرد اﻳﻦ ﻣﻮﺿﻮع روﻳﻪ ذﻳﻞ‬
‫را ﺗﻌﻠﻴﻢ ﻣﻲدﻫﺪ‪:‬‬
‫‪-1‬اﮔﺮ ﻳﻚ ﻣﺴﻴﺤﻲ از ﻳﻚ ﻣﺴﻴﺤﻲ دﻳﮕﺮ ﺑﺪي ﺑﺒﻴﻨﺪ‪ ،‬او اﺑﺘﺪا ﺑﺎﻳﺪ ﺷﺨﺺ ﺧﺎﻃﻲ را ﺑﺎ ﺗﻤﺎم وﺟﻮد ﺑﺒﺨﺸﺪ‬
‫)اﻓﺴﺴﻴﺎن ‪ .(32:4‬اﻳﻦ ﻋﻤﻞ او روح او را از آزردﮔﻲ و ﻏﺮض ورزي آزاد ﻣﻲﻛﻨﺪ‪.‬‬
‫‪ .2‬ﭘﺲ او ﺑﺎﻳﺪ در ﺧﻠﻮت ﺷﺨﺺ ﺧﺎﻃﻲ را ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ ﻛﺎرش اﻟﺰام ﻧﻤﺎﻳﺪ )آﻳﻪ ‪ ،3‬ﻧﻴﺰ ﻣﺘﻲ ‪ .(15:18‬اﮔﺮ ﺗﻮﺑﻪ‬
‫ﻛﻨﺪ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻪ او ﮔﻔﺖ ﻛﻪ ﺑﺨﺸﻴﺪه ﺷﺪه اﺳﺖ‪ .‬ﺣﺘﻲ اﮔﺮ ﻣﻜﺮراً ﻣﺮﺗﻜﺐ آن ﮔﻨﺎه ﺷﺪ و ﺑﺎ زﻫﻢ ﺑﮕﻮﻳﺪ ﻛﻪ ﺗﻮﺑﻪ ﻧﻤﻮده‬
‫اﺳﺖ ﺑﺎﻳﺪ او را ﺑﺨﺸﻴﺪ )آﻳﻪ ‪.(4‬‬
‫‪ .3‬اﮔﺮ اﻟﺰام ﺷﺨﺼﻲ ﻣﻮﺛﺮ واﻗﻊ ﻧﺸﺪ‪ ،‬ﭘﺲ آن ﺷﺨﺼﻲ ﻛﻪ در ﺣﻘﺶ ﺧﻄﺎﻳﻲ اﻧﺠﺎم ﺷﺪه ﺑﺎﻳﺪ ﻳﻚ ﻳﺎ دو ﺷﺎﻫﺪ‬
‫ﺑﻴﺎورد )ﻣﺖ ‪ .(16:18‬اﮔﺮ ﺑﺎز ﻫﻢ ﺗﻮﺟﻪ ﻧﻜﺮد‪ ،‬ﺑﺎﻳﺪ ﻣﻮﺿﻮع در ﻛﻠﻴﺴﺎ ﻣﻄﺮح ﺷﻮد‪ .‬اﮔﺮ ﺑﻪ ﻛﻠﻴﺴﺎ ﻫﻢ اﻋﺘﻨﺎﻳﻲ ﻧﻜﺮد‬
‫ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ او ﭼﻮن ﻏﺮﻳﺒﻪ رﻓﺘﺎر ﻛﺮد )ﻣﺘﻲ ‪.(17:18‬‬
‫ﻫﺪف از ﺗﻮﺑﻴﺦ و ﻳﺎ ﺗﻨﺒﻴﻪ اﻧﻀﺒﺎﻃﻲ اﻳﻦ ﻧﻴﺴﺖ ﻛﻪ ﺷﺨﺺ ﺧﺎﻃﻲ را ﺗﺎدﻳﺐ ﻳﺎ ﺗﺤﻘﻴﺮ ﻧﻤﺎﻳﻴﻢ‪ ،‬ﺑﻠﻜﻪ ﻫﺪف اﺣﻴﺎي‬
‫ﻣﺸﺎرﻛﺖ او ﺑﺎ ﺧﺪاوﻧﺪ و ﺑﺮادران و ﺧﻮاﻫﺮاﻧﺶ اﺳﺖ‪ .‬ﺗﻤﺎم ﺗﻮﺑﻴﺦﻫﺎ ﺑﺎﻳﺪ در روح ﻣﺤﺒﺖ اﻧﺠﺎم ﺷﻮد‪ .‬ﻣﺎ ﻧﺒﺎﻳﺪ‬

‫ﻗﻀﺎوت ﻛﻨﻴﻢ ﺣﺘﻲ اﮔﺮ ﺗﻮﺑﻪ ﺷﺨﺺ واﻗﻌﻲ ﻧﺒﺎﺷﺪ‪ .‬ﻣﺎ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﭙﺬﻳﺮﻳﻢ ﻛﻪ ﺗﻮﺑﻪ ﻛﺮده اﺳﺖ‪ .‬ﺑﻪ ﻫﻤﻴﻦ ﻋﻠﺖ اﺳﺖ ﻛﻪ‬
‫ﻋﻴﺴﻲ ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ‪” :‬ﻫﺮﮔﺎه در روزي ﻫﻔﺖ ﻛﺮت ﺑﻪ ﺗﻮ ﮔﻨﺎه ﻛﻨﺪ و در روزي ﻫﻔﺖ ﻣﺮﺗﺒﻪ‪ ،‬ﺑﺮﮔﺸﺘﻪ ﺑﻪ ﺗﻮ ﮔﻮﻳﺪ ﺗﻮﺑﻪ‬
‫ﻣﻲﻛﻨﻢ‪ ،‬او را ﺑﺒﺨﺶ‪ “.‬اﻳﻦ ﺑﻪ ﻫﻤﺎن ﻃﺮﻳﻘﻲ ﭘﺮ ﻣﺤﺒﺘﻲ اﺳﺖ ﻛﻪ ﺧﺪا ﺑﺎ ﻣﺎ رﻓﺘﺎر ﻣﻲﻛﻨﺪ‪ ،‬ﻣﻬﻢ ﻧﻴﺴﺖ ﻛﻪ ﭼﻨﺪ ﺑﺎر‬
‫ﺧﻄﺎ ﻣﻲﻛﻨﻴﻢ‪ ،‬زﻳﺮا اﻃﻤﻴﻨﺎن دارﻳﻢ ﻛﻪ ”اﮔﺮ ﺑﻪ ﮔﻨﺎﻫﺎن ﺧﻮد اﻋﺘﺮاف ﻛﻨﻴﻢ‪ ،‬او اﻣﻴﻦ و ﻋﺎدل اﺳﺖ ﺗﺎ ﮔﻨﺎﻫﺎن ﻣﺎ را‬
‫ﺑﻴﺎﻣﺮزد و ﻣﺎ را از ﻫﺮ ﻧﺎراﺳﺘﻲ ﭘﺎك ﺳﺎزد“ )‪ 1‬ﻳﻮ ‪.(9:1‬‬
‫پ( درﺑﺎره اﻳﻤﺎن )‪(6-5 :7‬‬
‫‪ 5:17‬اﻳﻦ ﻣﻮﺿﻮع ﻳﻌﻨﻲ ﻫﻔﺖ ﺑﺎر ﺑﺨﺸﻴﺪن دﻳﮕﺮان در ﻳﻚ روز ﺑﺮاي رﺳﻮﻻن اﮔﺮ ﻧﮕﻮﻳﻴﻢ ﻏﻴﺮﻣﻤﻜﻦ‪ ،‬وﻟﻲ‬
‫ﻣﺸﻜﻞ ﺑﻮد‪ .‬آﻧﻬﺎ اﺣﺴﺎس ﻛﺮدﻧﺪ ﻛﻪ ﺑﺮاي اﻧﺠﺎم ﭼﻨﻴﻦ ﻣﺤﺒﺘﻲ ﻧﺎﺗﻮان ﻫﺴﺘﻨﺪ از اﻳﻦ رو از ﺧﺪاوﻧﺪ ﺧﻮاﺳﺘﻨﺪ ﻛﻪ‬
‫اﻳﻤﺎﻧﺸﺎن را زﻳﺎد ﻛﻨﺪ‪.‬‬
‫‪ 6:17‬ﭘﺎﺳﺦ ﺧﺪاوﻧﺪ ﺣﺎﻛﻲ از اﻳﻦ ﺑﻮد ﻛﻪ ﻣﺴﺎﻟﻪ ﺑﺮ ﺳﺮ ﻛﻤﻴﺖ اﻳﻤﺎن ﻧﻴﺴﺖ ﺑﻠﻜﻪ ﻛﻴﻔﻴﺖ آن‪ .‬و ﻫﻢﭼﻨﻴﻦ‬
‫ﻣﻮﺿﻮع ﻛﺴﺐ اﻳﻤﺎن ﻧﺒﻮد ﺑﻠﻜﻪ ﺑﻪ ﻛﺎر ﮔﺮﻓﺘﻦ آن‪ .‬اﻳﻦ ﻏﺮور و ﺧﻮدﺳﺘﺎﻳﻲ ﻣﺎﺳﺖ ﻛﻪ ﻣﺎﻧﻊ از ﺑﺨﺸﺶ ﺑﺮادراﻧﻤﺎن‬
‫ﻣﻲﺷﻮد‪ .‬ﻏﺮور ﺑﺎﻳﺪ از رﻳﺸﻪ ﻛﻨﺪه ﺷﺪه و دور اﻧﺪاﺧﺘﻪ ﺷﻮد‪ .‬اﮔﺮ اﻳﻤﺎﻧﻲ ﺑﻪ اﻧﺪازه داﻧﻪ ﺧﺮدل ﺑﺘﻮاﻧﺪ ﻳﻚ درﺧﺖ‬
‫اﻓﺮاغ را از ﺟﺎ ﻛﻨﺪه و ﺑﻪ درﻳﺎ اﻓﻜﻨﺪ‪ ،‬ﺧﻴﻠﻲ راﺣﺖﺗﺮ ﻣﻲﺗﻮاﻧﺪ ﻣﺎ را ﺑﺮ ﺳﺨﺘﻲ و ﻟﺠﺎﺟﺘﻲ ﻛﻪ ﻣﺎﻧﻊ ﺑﺨﺸﺶ ﺑﺮادرﻣﺎن‬
‫ﻣﻲﺷﻮد ﭘﻴﺮوز ﮔﺮداﻧﺪ‪.‬‬
‫ت( درﺑﺎره ﻏﻼﻣﺎن ﭘﺮ ﻣﻨﻔﻌﺖ )‪(10-7:17‬‬
‫‪ 9-7:17‬ﻏﻼم ﺣﻘﻴﻘﻲ ﻣﺴﻴﺢ اﻧﮕﻴﺰهاي ﺑﺮاي ﻏﺮور ﻧﺪارد‪ .‬ﺧﻮدﺳﺘﺎﻳﻲ ﺑﺎﻳﺪ از رﻳﺸﻪ ﻛﻨﺪه ﺷﺪه و ﻓﺮوﺗﻨﻲ و‬
‫ﮔﺬﺷﺖ ﺟﺎﻳﮕﺰﻳﻦ آن ﺷﻮد‪ .‬اﻳﻦ ﻫﻤﺎن درﺳﻲ اﺳﺖ ﻛﻪ ﻣﺎ در داﺳﺘﺎن اﻳﻦ ﻏﻼم ﻣﻲﮔﻴﺮﻳﻢ‪ .‬اﻳﻦ ﻏﻼم ﺗﻤﺎم ﻃﻮل روز‬
‫را ﺑﻪ ﺷﺨﻢ زدن و ﻳﺎ ﺷﺒﺎﻧﻲ ﻣﺸﻐﻮل ﺑﻮد‪ .‬وﻗﺘﻲ ﻛﻪ ﭘﺲ ﻳﻚ روز ﻛﺎر دﺷﻮار از ﺻﺤﺮا ﻣﻲآﻳﺪ‪ ،‬ارﺑﺎﺑﺶ ﺑﻪ او‬
‫ﻧﻤﻲﮔﻮﻳﺪ ﻛﻪ ﺑﻴﺎ ﺑﺮاي ﺷﺎم ﺑﻨﺸﻴﻦ‪ .‬ﺑﻠﻜﻪ ﺑﻪ او دﺳﺘﻮر ﻣﻲدﻫﺪ ﭘﻴﺶ ﺑﻨﺪ ﺧﻮد را ﺑﺴﺘﻪ و ﺷﺎم را ﺑﻴﺎورد‪ .‬ﻓﻘﻂ ﭘﺲ از‬
‫اﻧﺠﺎم اﻳﻦ ﻛﺎر اﺟﺎزه دارد ﻛﻪ ﻏﺬاي ﺧﻮد را ﺑﺨﻮرد‪ .‬ارﺑﺎب ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ اﻧﺠﺎم اﻳﻦ ﻛﺎرﻫﺎ از او ﺗﺸﻜﺮ ﻧﻤﻲﻛﻨﺪ‪ .‬از ﻏﻼم‬
‫ﺑﺎﻳﺪ ﭼﻨﻴﻦ اﻧﺘﻈﺎر داﺷﺖ‪ .‬و ﮔﺬﺷﺘﻪ از اﻳﻨﻬﺎ ﻏﻼم ﻣﺘﻌﻠﻖ ﺑﻪ ارﺑﺎب ﺑﻮده و وﻇﻴﻔﻪ اول او اﻃﺎﻋﺖ ﻛﺮده اﺳﺖ‪.‬‬
‫‪ 10:17‬ﺷﺎﮔﺮدان ﻧﻴﺰ ﻏﻼم ﺧﺪاوﻧﺪ ﻋﻴﺴﻲ ﻣﺴﻴﺢ ﻫﺴﺘﻨﺪ‪ .‬آﻧﻬﺎ ﺑﻪ او ﺗﻌﻠﻖ دارﻧﺪ‪ ،‬روح‪ ،‬ﺟﺎن و ﺟﺴﻤﺸﺎن‪ .‬ﺑﺎ‬
‫ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ واﻗﻌﻪ ﺟﻠﺠﻠﺘﺎ‪ ،‬آﻧﻬﺎ ﻫﻴﭽﻮﻗﺖ ﻧﻤﻲﺗﻮاﻧﺴﺘﻨﺪ ﺑﺎ اﻋﻤﺎل ﺧﻮد ﻛﺎري ﻛﻪ او اﻧﺠﺎم داد را ﺟﺒﺮان ﻛﻨﻨﺪ‪ .‬از اﻳﻦ رو‬
‫ﭘﺲ از اﻳﻨﻜﻪ ﺷﺎﮔﺮدان آﻧﭽﻪ را در ﻋﻬﺪﺟﺪﻳﺪ ﺑﻪ آﻧﻬﺎ ﮔﻔﺘﻪ ﺷﺪه ﺑﻮد اﻧﺠﺎم دادﻧﺪ‪ ،‬ﺑﺎﻳﺪ ﻫﻨﻮز اذﻋﺎن ﻣﻲﻛﺮدﻧﺪ ﻛﻪ‬
‫ﻏﻼم ﺑﻲﻣﻨﻔﻌﺘﻲ ﺑﻴﺶ ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ و آﻧﭽﻪ ﺑﺮ آﻧﻬﺎ واﺟﺐ ﺑﻮد ﺑﺠﺎ آوردهاﻧﺪ‪.‬‬
‫ﻃﺒﻖ دﻳﺪﮔﺎه روي ﻫﺴﻴﻮن )‪ (Roy Hession‬ﻏﻼم ﭘﻨﺞ ﻧﺸﺎن دارد‪:‬‬
‫‪ -1‬او ﺑﺎﻳﺪ ﻣﻨﺘﻈﺮ ﺑﺎﺷﺪ ﻳﻜﻲ ﭘﺲ از دﻳﮕﺮي ﻛﺎري ﺑﻪ او ﺑﺴﭙﺎرﻧﺪ‪ ،‬ﺑﺪون اﻳﻨﻜﻪ دﺳﺘﻤﺰدي ﺑﻪ او دﻫﻨﺪ‪.‬‬

‫‪ -2‬او ﺑﺮاي اﻧﺠﺎم اﻳﻦ ﻛﺎر اﻧﺘﻈﺎر ﺗﺸﻜﺮ و ﻗﺪرداﻧﻲ ﻧﺪارد‪.‬‬
‫‪ -3‬ﭘﺲ از اﻧﺠﺎم ﺗﻤﺎم اﻳﻦ ﻛﺎرﻫﺎ‪ ،‬ﻧﺒﺎﻳﺪ ارﺑﺎب ﺧﻮد را ﺧﻮدﺧﻮاه ﺑﺪاﻧﺪ‪.‬‬
‫‪ -4‬او ﺑﺎﻳﺪ اﻋﺘﺮاف ﻧﻤﺎﻳﺪ ﻛﻪ ﻏﻼم ﺑﻲﻣﻨﻔﻌﺘﻲ ﺑﻴﺶ ﻧﻴﺴﺖ‪.‬‬
‫‪ -5‬او ﺑﺎﻳﺪ اذﻋﺎن دارد ﮔﺮﭼﻪ در اﻳﻦ راه ﺑﺎ ﻓﺮوﺗﻨﻲ و ﺑﺮدﺑﺎري ﺗﻤﺎم اﻳﻦ ﻛﺎرﻫﺎ را ﻣﺘﺤﻤﻞ ﻣﻲﺷﻮد‪ ،‬اﻣﺎ ﭼﻴﺰي‬
‫ﺟﺰ وﻇﻴﻔﻪ ﺧﻮد را اﻧﺠﺎم ﻧﺪاده اﺳﺖ‪.‬‬
‫ث( ﺷﻔﺎي ده ﺟﺬاﻣﻲ )‪(19-11:17‬‬
‫‪ 11:17‬ﮔﻨﺎه ﻧﺎﺳﭙﺎس ﺑﻮدن ﺧﻄﺮ دﻳﮕﺮﻳﺴﺖ ﻛﻪ زﻧﺪﮔﻲ ﻳﻚ ﺷﺎﮔﺮد را ﺗﻬﺪﻳﺪ ﻣﻲﻛﻨﺪ‪ .‬اﻳﻦ اﻣﺮ در رواﻳﺖ ده‬
‫ﺟﺬاﻣﻲ ﺑﻪ ﺗﺼﻮﻳﺮ ﻛﺸﻴﺪه ﺷﺪه اﺳﺖ‪ .‬در ﻛﻼم ﻣﻲﺧﻮاﻧﻴﻢ ﻛﻪ ﻋﻴﺴﻲ از ﻣﻴﺎﻧﻪ ﺳﺎﻣﺮه و ﺟﻠﻴﻞ ﺑﻪ ﺳﻮي اورﺷﻠﻴﻢ ﺳﻔﺮ‬
‫ﻣﻲﻛﺮد‪.‬‬
‫‪ 14-12:17‬ﭼﻮن ﺑﻪ ﻗﺮﻳﻪاي داﺧﻞ ﻣﻲﺷﺪ‪ ،...‬ده ﺷﺨﺺ اﺑﺮص او را دﻳﺪﻧﺪ‪ .‬آﻧﻬﺎ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ وﺿﻌﻴﺖ اﺳﻔﻨﺎك‬
‫ﺑﻴﻤﺎرﻳﺸﺎن‪ ،‬ﻧﺰدﻳﻚ او ﻧﻴﺎﻣﺪﻧﺪ‪ ،‬ﺑﻠﻜﻪ از ﻓﺎﺻﻠﻪاي ﻓﺮﻳﺎد ﺳﺮداده‪ ،‬از او اﻟﺘﻤﺎس ﻧﻤﻮدﻧﺪ ﻛﻪ آﻧﻬﺎ را ﺷﻔﺎ دﻫﺪ‪ .‬او ﺑﻪ‬
‫آﻧﻬﺎ ﮔﻔﺖ ﺧﻮد را ﺑﻪ ﻛﺎﻫﻦ ﺑﻨﻤﺎﻳﻨﺪ و ﺑﺪﻳﻨﻮﺳﻴﻠﻪ ﭘﺎداش اﻳﻤﺎن آﻧﻬﺎ را داد‪ .‬اﻳﻦ ﺑﺪان ﻣﻌﻨﺎ اﺳﺖ ﻛﻪ ﻫﺮﮔﺎه آﻧﻬﺎ ﻧﺰد‬
‫ﻛﺎﻫﻦ ﺑﺮﺳﻨﺪ از ﺑﺮص ﺷﻔﺎ ﺧﻮاﻫﻨﺪ ﻳﺎﻓﺖ‪ .‬ﻛﺎﻫﻦ ﻗﺪرﺗﻲ ﻧﺪاﺷﺖ ﻛﻪ آﻧﻬﺎ را ﺷﻔﺎ ﺑﺨﺸﺪ‪ ،‬ﺑﻠﻜﻪ او ﺗﻌﻴﻴﻦ ﺷﺪه ﺑﻮد ﺗﺎ‬
‫ﻃﺎﻫﺮ ﺷﺪن آﻧﻬﺎ را اﻋﻼن ﻧﻤﺎﻳﺪ‪ .‬آﻧﻬﺎ در اﻃﺎﻋﺖ از ﻛﻼم ﺧﺪا ﺑﻪ ﺳﻮي ﻣﺤﻞ ﺳﻜﻮﻧﺖ ﻛﺎﻫﻦ ﺣﺮﻛﺖ ﻛﺮدﻧﺪ‪ ،‬و ﭼﻮن‬
‫ﻣﻲرﻓﺘﻨﺪ‪ ،‬ﺑﻪ ﻃﻮر ﻣﻌﺠﺰه آﺳﺎﻳﻲ ﻃﺎﻫﺮ ﮔﺸﺘﻨﺪ‪.‬‬
‫‪ 18-15:17‬ﻫﻤﻪ آﻧﻬﺎ اﻳﻤﺎن ﺷﻔﺎ ﻳﺎﻓﺘﻦ داﺷﺘﻨﺪ اﻣﺎ ﺗﻨﻬﺎ ﻳﻜﻲ از آن ده ﻧﻔﺮ ﺑﺎزﮔﺸﺘﻪ و ﺧﺪاوﻧﺪ را ﺷﻜﺮ ﻧﻤﻮد‪.‬‬
‫ﺟﺎﻟﺐ اﺳﺖ ﻛﻪ ﺑﺪاﻧﻴﻢ اﻳﻦ ﻳﻜﻲ از اﻫﻞ ﺳﺎﻣﺮه ﺑﻮد‪ ،‬ﻳﻜﻲ از ﻫﻤﺎن ﻫﻤﺴﺎﻳﮕﺎن ﺣﻘﻴﺮ و ﺧﻮار ﻳﻬﻮدﻳﺎﻧﻲ ﻛﻪ اﺻﻼً ﺑﺎ‬
‫آﻧﻬﺎ ارﺗﺒﺎط ﻧﺪاﺷﺘﻨﺪ‪ .‬او ﭘﻴﺶ ﻗﺪم ﻋﻴﺴﻲ ﺑﻪ روي در اﻓﺘﺎد‪-‬ﺗﺼﻮﻳﺮي ﺣﻘﻴﻘﻲ از ﭘﺮﺳﺘﺶ‪-‬ﻳﻌﻨﻲ در ﻣﻜﺎن ﺣﻘﻴﻘﻲ‬
‫ﭘﺮﺳﺘﺶ‪ .‬ﻋﻴﺴﻲ ﭘﺮﺳﻴﺪ ﻛﻪ آﻳﺎ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻧﺪارد ﻛﻪ آن ده ﻧﻔﺮ ﻃﺎﻫﺮ ﮔﺸﺘﻨﺪ‪ ،‬اﻣﺎ ﺗﻨﻬﺎ ﻳﻚ ﻧﻔﺮ و آن ﻫﻢ ﻳﻚ ﻏﺮﻳﺒﻪ‬
‫ﺑﺮﮔﺸﺘﻪ و ﺧﺪا را ﺗﻤﺠﻴﺪ ﻧﻤﻮد‪ .‬آن ﻧﻪ ﻧﻔﺮ ﻛﺠﺎ ﺑﻮدﻧﺪ؟ ﻫﻴﭻﻳﻚ از آﻧﻬﺎ ﺑﺎزﻧﮕﺸﺖ ﺗﺎ ﺧﺪا را ﺗﻤﺠﻴﺪ ﻧﻤﺎﻳﺪ‪.‬‬
‫‪ 19:17‬ﻋﻴﺴﻲ ﺑﺮﮔﺸﺘﻪ و ﺑﻪ آن ﺳﺎﻣﺮي ﮔﻔﺖ‪” :‬ﺑﺮﺧﺎﺳﺘﻪ ﺑﺮو ﻛﻪ اﻳﻤﺎﻧﺖ ﺗﻮ را ﻧﺠﺎت داده اﺳﺖ‪ “.‬ﺗﻨﻬﺎ آن ده‬
‫درﺻﺪي ﻛﻪ ﻗﻠﺐ ﺷﻜﺮﮔﺰار دارﻧﺪ وارث ﮔﻨﺞ ﺣﻘﻴﻘﻲ ﻣﺴﻴﺢ ﺧﻮاﻫﻨﺪ ﺷﺪ‪ .‬ﻋﻴﺴﻲ ﺑﻪ ﺑﺎزﮔﺸﺘﻦ ﻣﺎ ﻧﮕﺎه ﻣﻲﻛﻨﺪ )آﻳﻪ‬
‫‪ .(15‬و ﺑﻪ ﺗﺸﻜﺮات ﻗﻠﺒﻲ ﻣﺎ )آﻳﻪ ‪ (16‬ﻛﻪ ﺑﺎ ﺣﻤﺪ و ﺳﭙﺎس ﻫﻤﺮاه اﺳﺖ‪” .‬اﻳﻤﺎﻧﺖ ﺗﻮ را ﻧﺠﺎت داده اﺳﺖ“ ﺣﺎﻛﻲ‬
‫از آن اﺳﺖ ﻛﻪ در ﺣﺎﻟﻲ ﻛﻪ آن ﻧﻪ ﻧﻔﺮ از ﺑﺮص ﺧﻮد ﻃﺎﻫﺮ ﮔﺸﺘﻨﺪ‪ ،‬ﻳﻚ دﻫﻢ از آﻧﻬﺎ ﻳﻌﻨﻲ آن ﻳﻚ ﻧﻔﺮ از ﮔﻨﺎﻫﺎن‬
‫ﺧﻮد ﻧﻴﺰ ﻧﺠﺎت ﻳﺎﻓﺖ! )ﻟﻮﻗﺎ ‪ 17‬و ‪.(18‬‬
‫ج( درﺑﺎره آﻣﺪن ﻣﻠﻜﻮت ﺧﺪا )‪(37-20:17‬‬
‫‪ 21-20:17‬درك اﻳﻦ ﻣﻮﺿﻮع ﻛﻪ آﻳﺎ ﻓﺮﻳﺴﻴﺎن ﺻﺎدﻗﺎﻧﻪ اﻳﻦ ﺳﺌﻮال را در ﻣﻮرد ﻣﻠﻜﻮت ﻣﻄﺮح ﻛﺮدﻧﺪ ﻳﺎ اﻳﻨﻜﻪ‬

‫ﻗﺼﺪ اﺳﺘﻬﺰا ﻧﻤﻮدن ﻣﺴﻴﺢ را داﺷﺘﻨﺪ ﻛﻤﻲ دﺷﻮار اﺳﺖ‪ .‬اﻣﺎ ﻣﻲداﻧﻴﻢ ﻛﻪ آﻧﻬﺎ ﺑﻪ اﻣﻴﺪ ﺑﺮﻗﺮاري ﻳﻚ ﭘﺎدﺷﺎﻫﻲ ﺑﺰرگ‬
‫و ﻗﺪرﺗﻤﻨﺪ ﺑﻮدﻧﺪ‪ .‬آﻧﻬﺎ اﻧﺘﻈﺎر داﺷﺘﻨﺪ ﻛﻪ اﻳﻦ اﻣﺮ اﻏﺘﺸﺎﺷﺎت ﺑﺰرگ ﺳﻴﺎﺳﻲ و ﻧﺸﺎﻧﻪﻫﺎﻳﻲ ﺑﻪ ﻫﻤﺮاه داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ‪.‬‬
‫ﻧﺠﺎتدﻫﻨﺪه ﺑﻪ آﻧﻬﺎ ﮔﻔﺖ‪” ،‬ﻣﻠﻜﻮت ﺧﺪا ﺑﺎ ﻣﺮاﻗﺒﺖ ﻧﻤﻲآﻳﺪ“ ﻳﻌﻨﻲ اﻳﻨﻜﻪ‪ ،‬ﺣﺪاﻗﻞ در ﺣﺎل ﺣﺎﺿﺮ‪ ،‬ﻓﺮﻣﺎﻧﺮواﻳﻲ ﺧﺪا‬
‫ﺑﺎ ﻧﺸﺎﻧﻪﻫﺎي ﻗﺪرت ﻇﺎﻫﺮي ﻧﻤﻲآﻳﺪ‪ .‬ﭼﺮا ﻛﻪ آن ﻳﻚ ﻣﻠﻜﻮت )ﭘﺎدﺷﺎﻫﻲ( ﻗﺎﺑﻞ روﻳﺖ‪ ،‬زﻣﻴﻨﻲ و ﮔﺬرا ﻧﻴﺴﺖ ﻛﻪ‬
‫ﺑﺘﻮان ﮔﻔﺖ در ﻓﻼن ﻳﺎ ﻓﻼن ﺟﺎﺳﺖ‪ .‬ﺑﻠﻜﻪ ﻣﻨﺠﻲ ﻣﺎ ﮔﻔﺖ ﻣﻠﻜﻮت ﺧﺪا در ﻣﻴﺎن آﻧﻬﺎ ﺑﻮد‪ ،‬اﻟﺒﺘﻪ ﻣﻘﺼﻮد ﺧﺪاوﻧﺪ‬
‫ﻋﻴﺴﻲ اﻳﻦ ﻧﺒﻮد ﻛﻪ واﻗﻌﺎً ﻣﻠﻜﻮت ﺧﺪا در دﻟﻬﺎي ﻓﺮﻳﺴﻴﺎن اﺳﺖ‪ ،‬ﭼﺮا ﻛﻪ در ﻗﻠﺐ اﻳﻦ ﻓﺮﻳﺴﻴﺎن رﻳﺎﻛﺎر ﺟﺎﻳﻲ ﺑﺮاي‬
‫ﻣﺴﻴﺢ ﭘﺎدﺷﺎه ﻧﺒﻮد‪ .‬ﺑﻠﻜﻪ ﻣﻘﺼﻮد او اﻳﻦ ﺑﻮد ﻛﻪ ﻣﻠﻜﻮت ﺧﺪا در ﺑﻴﻦ آﻧﻬﺎ ﺑﺮﻗﺮار ﺧﻮاﻫﺪ ﺷﺪ‪ .‬او ﭘﺎدﺷﺎه ﻋﺎدل‬
‫اﺳﺮاﺋﻴﻞ ﺑﻮد و ﻣﻌﺠﺰات ﺧﻮد را ﺑﻪ ﻇﻬﻮر رﺳﺎﻧﺪه ﺑﻮد و ﺻﻼﺣﻴﺖ ﺧﻮد را ﺑﺮاي ﭘﺎدﺷﺎﻫﻲ ﺑﻪ ﻫﻤﻪ ﻧﺸﺎن داده ﺑﻮد‪.‬‬
‫اﻣﺎ ﻓﺮﻳﺴﻴﺎن ﻋﻼﻗﻪاي ﺑﻪ ﭘﺬﻳﺮش او ﻧﺪاﺷﺘﻨﺪ‪ .‬و از اﻳﻦ رو‪ ،‬ﻣﻠﻜﻮت ﺧﺪا ﺑﺮ آﻧﻬﺎ آﺷﻜﺎر ﺷﺪ اﻣﺎ ﺑﻪ آن اﻋﺘﻨﺎﻳﻲ‬
‫ﻧﻜﺮدﻧﺪ‪.‬‬
‫‪ 22:17‬ﻋﻴﺴﻲ رو ﺑﻪ ﻓﺮﻳﺴﻴﺎن ﮔﻔﺖ ﻛﻪ ﻣﻠﻜﻮت ﺧﺪا ﻫﻢ اﻛﻨﻮن آﻣﺪه اﺳﺖ‪ .‬اﻣﺎ ﺑﺮاي ﺷﺎﮔﺮدان ﺧﻮد ﻣﻠﻜﻮت‬
‫ﺧﺪا را ﻫﻤﭽﻮن واﻗﻌﻪاي ﻛﻪ در آﻳﻨﺪه ﺑﻪ ﺗﺤﻘﻖ ﺧﻮاﻫﺪ ﭘﻴﻮﺳﺖ ﺷﺮح داد‪ ،‬ﻳﻌﻨﻲ ﺑﻪ ﻫﻨﮕﺎم ﺑﺎزﮔﺸﺖ ﺛﺎﻧﻮي او‪ .‬اﻣﺎ او‬
‫در اﺑﺘﺪا از دورهاي ﺳﺨﻦ ﮔﻔﺖ ﻛﻪ ﻣﻴﺎن ﻇﻬﻮر اوﻟﻴﻪ و ﻇﻬﻮر ﺛﺎﻧﻮي او واﻗﻊ ﻣﻲﺷﺪ‪ .‬اﻳﺎﻣﻲ ﻣﻲآﻳﺪ ﻛﻪ ﺷﺎﮔﺮدان‬
‫آرزو ﺧﻮاﻫﻨﺪ داﺷﺖ ﻛﻪ روزي از روزﻫﺎي ﭘﺴﺮ را ﺑﺒﻴﻨﻨﺪ اﻣﺎ ﻧﺨﻮاﻫﻨﺪ دﻳﺪ‪ .‬ﺑﻪ ﻋﺒﺎرﺗﻲ دﻳﮕﺮ‪ ،‬ﺷﺎﮔﺮدان آرزو‬
‫ﺧﻮاﻫﻨﺪ داﺷﺖ ﺗﺎ ﻳﻜﻲ از روزﻫﺎﻳﻲ را ﻛﻪ او در ﻛﻨﺎر آﻧﻬﺎ ﺑﺮ روي زﻣﻴﻦ ﺑﻮد را دﻳﺪه و از ﻣﺸﺎرﻛﺖ ﺷﻴﺮﻳﻦ ﺑﺎ او‬
‫ﺑﻬﺮهﻣﻨﺪ ﮔﺮدﻧﺪ‪ .‬آن روزﻫﺎ ﺑﻪ ﻳﻚ ﻣﻌﻨﺎ ﭘﻴﺸﮕﻮﻳﻲ زﻣﺎﻧﻲ اﺳﺖ ﻛﻪ او ﺑﺎ ﻗﺪرت و ﺟﻼل ﻋﻈﻴﻢ ﺧﻮد ﺑﺎز ﺧﻮاﻫﺪ‬
‫ﮔﺸﺖ‪.‬‬
‫‪ 24-23:17‬ﺑﺴﻴﺎري از ﻣﺴﻴﺤﻴﺎن دروﻏﻴﻦ ﺑﺮﺧﻮاﻫﻨﺪ ﺧﻮاﺳﺖ و ﺣﻜﺎم اﻋﻼن ﺧﻮاﻫﻨﺪ ﻧﻤﻮد ﻛﻪ ﻣﺴﻴﺢ آﻣﺪه‬
‫اﺳﺖ‪ .‬اﻣﺎ ﭘﻴﺮوان او ﻧﺒﺎﻳﺪ ﻓﺮﻳﺐ اﻳﻦ ﻫﺸﺪارﻫﺎي دروﻏﻴﻦ را ﺑﺨﻮرﻧﺪ‪ .‬ﻇﻬﻮر ﺛﺎﻧﻮي ﻣﺴﻴﺢ ﻫﻤﭽﻮن ﺑﺮق )رﻋﺪ و‬
‫ﺑﺮق( ﻗﺎﺑﻞ روﻳﺖ و ﻏﻴﺮ ﻗﺎﺑﻞ اﺟﺘﻨﺎب ﺧﻮاﻫﺪ ﺑﻮد ﻛﻪ ﺷﻌﺎﻋﺶ از ﻳﻚ ﮔﻮﺷﻪ آﺳﻤﺎن ﺗﺎ ﺑﻪ ﮔﻮﺷﻪ دﻳﮕﺮ آن اﻣﺘﺪاد‬
‫ﺧﻮاﻫﺪ داﺷﺖ‪.‬‬
‫‪ 25:17‬ﺑﺎري دﻳﮕﺮ ﺧﺪاوﻧﺪ ﻋﻴﺴﻲ ﺑﻪ ﺷﺎﮔﺮدان ﺧﻮد ﮔﻔﺖ ﻛﻪ ﭘﻴﺶ از اﻳﻨﻜﻪ اﻳﻦ وﻗﺎﻳﻊ رخ دﻫﺪ او ﺧﻮد ﺑﺎﻳﺪ‬
‫زﺣﻤﺎت ﺑﺴﻴﺎر ﺑﻴﻨﺪ و از اﻳﻦ ﻓﺮﻗﻪ ﻣﻄﺮود ﺷﻮد‪.‬‬
‫‪ 27-26:17‬ﺧﺪاوﻧﺪ ﺑﺎري دﻳﮕﺮ ﺑﻪ ﻣﻮﺿﻮع ﺑﺎزﮔﺸﺖ ﺧﻮد ﭘﺮداﺧﺘﻪ و ﺗﻌﻠﻴﻢ داد ﻛﻪ ﺑﻪ زودي اﻳﺎﻣﻲ ﺧﻮاﻫﺪ‬
‫رﺳﻴﺪ ﻛﻪ اﻳﻦ وﻗﺎﻳﻊ ﺑﺎﺷﻜﻮﻫﻲ ﻫﻤﭽﻮن اﻳﺎم ﻧﻮح رخ ﺧﻮاﻫﺪ داد‪ .‬ﻣﺮدم ﻣﻲﺧﻮردﻧﺪ‪ ،‬ﻣﻲﻧﻮﺷﻴﺪﻧﺪ و زن و ﺷﻮﻫﺮ‬
‫ﻣﻲﮔﺮﻓﺘﻨﺪ‪ .‬اﻟﺒﺘﻪ اﻋﻤﺎل آﻧﻬﺎ اﺷﺘﺒﺎه ﻧﺒﻮد‪ ،‬ﺑﻠﻜﻪ ﻛﺎﻣﻼً ﻃﺒﻴﻌﻲ و از اﻋﻤﺎل ﻣﺸﺮوع اﻧﺴﺎن ﻫﺴﺘﻨﺪ‪ .‬ﺧﻄﺎي آﻧﻬﺎ در اﻳﻦ‬
‫ﺑﻮد ﻛﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮاي ﻫﻤﻴﻦ اﻣﻮر ﻣﻲزﻳﺴﺘﻨﺪ و ﻧﻪ ﺑﻪ ﺧﺪا ﻓﻜﺮ ﻣﻲﻛﺮدﻧﺪ و ﻧﻪ زﻣﺎﻧﻲ ﺑﻪ وي اﺧﺘﺼﺎص ﻣﻲدادﻧﺪ‪ .‬ﭘﺲ از‬
‫اﻳﻨﻜﻪ ﻧﻮح و ﺧﺎﻧﻮادهاش داﺧﻞ ﻛﺸﺘﻲ ﺷﺪﻧﺪ‪ ،‬ﻃﻮﻓﺎن آﻣﺪه ﻫﻤﻪ را ﻫﻼك ﺳﺎﺧﺖ‪ .‬از اﻳﻦ رو ﺑﺎزﮔﺸﺖ ﺛﺎﻧﻮي ﻣﺴﻴﺢ‬
‫داوري را ﺑﺮاي آﻧﺎﻧﻲ ﻛﻪ رﺣﻤﺖ او را ﻧﻤﻲﭘﺬﻳﺮﻧﺪ ﺑﻪ ﻫﻤﺮاه ﺧﻮاﻫﺪ داﺷﺖ‪.‬‬

‫‪ 30-28:17‬ﺑﺎري دﻳﮕﺮ ﺧﺪاوﻧﺪ اﻳﺎم ﺑﺎزﮔﺸﺖ ﺛﺎﻧﻮي ﺧﻮد را ﺑﻪ زﻣﺎن ﻟﻮط ﺗﺸﺒﻴﻪ ﻣﻲﻛﻨﺪ‪ .‬در آن ﻫﻨﮕﺎم ﺗﻤﺪن‬
‫ﻛﻤﻲ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﻛﺮده ﺑﻮد‪ ،‬ﻣﺮدم ﻧﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﻣﻲﺧﻮردﻧﺪ و ﻣﻲآﺷﺎﻣﻴﺪﻧﺪ‪ ،‬ﺑﻠﻜﻪ ﻣﻲﺧﺮﻳﺪﻧﺪ و ﻣﻲﻓﺮوﺧﺘﻨﺪ و ﺑﻪ زراﻋﺖ و‬
‫ﻋﻤﺎرت ﻣﺸﻐﻮل ﻣﻲﺑﻮدﻧﺪ‪ .‬اﻧﺴﺎن ﺑﺎ ﺗﻼش ﺧﻮد ﺑﻪ دورهاي ﻃﻼﻳﻲ از ﺻﻠﺢ و ﺳﻌﺎدت اﻣﺎ ﺑﺪون ﺧﺪا دﺳﺖ ﻳﺎﻓﺘﻪ‬
‫ﺑﻮد‪ .‬در ﻫﻤﺎن روزي ﻛﻪ ﻟﻮط‪ ،‬ﻫﻤﺴﺮش و دﺧﺘﺮاﻧﺶ از ﺳﺪوم ﺑﻴﺮون آﻣﺪﻧﺪ‪ ،‬آﺗﺶ و ﮔﻮﮔﺮد از آﺳﻤﺎن ﺑﺎرﻳﺪ و‬
‫ﻫﻤﻪ آن ﺷﻬﺮ ﺷﺮور را ﻫﻼك ﺳﺎﺧﺖ‪ .‬ﺑﺮﻫﻤ ﻴﻦ ﻣﻨﻮال ﺧﻮاﻫﺪ ﺑﻮد در روزي ﻛﻪ ﭘﺴﺮ اﻧﺴﺎن ﻇﺎﻫﺮ ﺷﻮد‪.‬ﻛﺴﺎﻧﻲ ﻛﻪ‬
‫ﺳﺮﮔﺮم ﺗﺠﺎرت و ارﺿﺎي ﻧﻴﺎزﻫﺎي ﺧﻮد و ﺑﻪ دﻧﺒﺎل آﺳﺎﻳﺶ ﺧﻮد ﺑﺎﺷﺪ ﻫﻼك ﺧﻮاﻫﻨﺪ ﮔﺮدﻳﺪ‪.‬‬
‫‪ 31:17‬روزي ﺧﻮاﻫﺪ رﺳﻴﺪ ﻛﻪ دﻟﺒﺴﺘﮕﻲ ﺑﻪ ﻣﺎدﻳﺎت زﻧﺪﮔﻲ اﻧﺴﺎن را ﺑﻪ ﻣﺨﺎﻃﺮه ﺧﻮاﻫﺪ اﻧﺪاﺧﺖ‪ .‬اﮔﺮ او ﺑﺮ‬
‫ﭘﺸﺖ ﺑﺎم ﺧﻮد ﺑﺎﺷﺪ‪ ،‬دﻳﮕﺮ ﺗﻼش ﻧﺨﻮاﻫﺪ ﻧﻤﻮد ﻛﻪ اﻣﻮال ﺧﻮد را از ﺧﺎﻧﻪاش ﻧﺠﺎت دﻫﺪ‪ .‬اﮔﺮ در ﺻﺤﺮا ﺑﺎﺷﺪ‪ ،‬ﺑﻪ‬
‫ﺧﺎﻧﻪ ﺑﺮﻧﺨﻮاﻫﺪ ﮔﺸﺖ‪ .‬او ﺑﺎﻳﺪ از ﻣﻜﺎﻧﻲ ﻛﻪ زﻳﺮ ﻏﻀﺐ داوري اﺳﺖ ﺑﮕﺮﻳﺰد‪.‬‬
‫‪ 32:17‬ﮔﺮﭼﻪ زن ﻟﻮط ﺑﻪ اﺟﺒﺎر ﺷﻬﺮ را ﺗﺮك ﻛﺮد‪ ،‬اﻣﺎ دل او در ﺷﻬﺮ ﺑﺎﻗﻲ ﻣﺎﻧﺪ‪ .‬اﻳﻦ اﻣﺮ ﺑﺎ اﻳﻦ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻛﻪ او‬
‫ﺑﻪ ﭘﺸﺖ ﺳﺮﺑﺮﮔﺸﺖ آﺷﻜﺎر ﺷﺪه اﺳﺖ‪ .‬او ﺧﺎرج از ﺳﺪوم ﺑﻮد‪ ،‬اﻣﺎ ﺳﺪوم از او ﺧﺎرج ﻧﺸﺪه ﺑﻮد‪ .‬در ﻧﺘﻴﺠﻪ‪ ،‬ﺧﺪا‬
‫او را ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺑﻪ ﻣﺠﺴﻤﻪاي از ﻧﻤﻚ ﻛﺮد‪.‬‬
‫‪ 33:17‬ﻫﺮﻛﻪ ﻧﮕﺮان ﺳﻼﻣﺖ ﺟﺴﻤﺎﻧﻲ ﺧﻮد ﺑﺎﺷﺪ و ﻧﻪ ﺳﻼﻣﺖ روﺣﺎﻧﻲ ﺧﻮد و ﺑﺨﻮاﻫﺪ ﺟﺎن ﺧﻮد را ﺑﺮﻫﺎﻧﺪ‪،‬‬
‫آن را ﻫﻼك ﺧﻮاﻫﺪ ﻛﺮد‪ .‬از ﺳﻮﻳﻲ دﻳﮕﺮ اﮔﺮ ﺷﺨﺼﻲ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ وﻓﺎداري ﺑﻪ ﺧﺪاوﻧﺪ اﻳﻦ در دوران ﻣﺼﻴﺒﺖ و رﻧﺞ‬
‫ﺟﺎن ﺧﻮد را ﻫﻼك ﻛﻨﺪ‪ ،‬در ﺣﻘﻴﻘﺖ آن را ﺗﺎ ﺑﻪ اﺑﺪ زﻧﺪه ﻧﮕﺎه ﺧﻮاﻫﺪ داﺷﺖ‪.‬‬
‫‪ 36-34:17‬ﻇﻬﻮر ﺧﺪاوﻧﺪ ﻫﻤﺮاه ﺧﻮاﻫﺪ ﺷﺪ ﺑﺎ ﺟﺪاﻳﻴﻬﺎ‪ .‬دو ﻧﻔﺮ ﻛﻪ ﺑﺮ ﻳﻚ ﺗﺨﺖ ﺧﻮاﺑﻴﺪهاﻧﺪ‪ ،‬ﻳﻜﻲ ﺑﺮداﺷﺘﻪ‬
‫ﺷﺪه و ﺑﺮ او داوري ﺧﻮاﻫﺪ ﺷﺪ‪ .‬و دﻳﮕﺮي ﻛﻪ اﻳﻤﺎندار اﺳﺖ وارد ﭘﺎدﺷﺎﻫﻲ ﻣﺴﻴﺢ ﺧﻮاﻫﺪ ﺷﺪ‪ .‬دو زن ﻛﻪ در ﻳﻚ‬
‫ﺟﺎ دﺳﺘﺎس ﻛﻨﻨﺪ‪ ،‬ﻳﻜﻲ ﻛﻪ ﺑﻲاﻳﻤﺎن اﺳﺖ ﺑﺮداﺷﺘﻪ ﺷﺪه و ﺑﻪ ﻃﻮﻓﺎن ﻏﻀﺐ اﻟﻬﻲ ﮔﺮﻓﺘﺎر ﺧﻮاﻫﺪ ﺷﺪ‪ ،‬دﻳﮕﺮي‪ ،‬ﻛﻪ‬
‫ﻓﺮزﻧﺪ ﺧﺪاﺳﺖ‪ ،‬رﻫﺎ ﺧﻮاﻫﺪ ﺷﺪ ﺗﺎ از ﺑﺮﻛﺎت ﺳﻠﻄﻨﺖ ﺧﺪاوﻧﺪ ﻋﻴﺴﻲ ﺑﻬﺮهﻣﻨﺪ ﮔﺮدد‪.‬‬
‫‪ 37:17‬ﺷﺎﮔﺮدان از ﺳﺨﻨﺎن ﻧﺠﺎتدﻫﻨﺪه ﭘﻲ ﺑﺮده ﺑﻮدﻧﺪ ﻛﻪ ﻇﻬﻮر ﺛﺎﻧﻮي او ﻣﺼﺎدف ﺧﻮاﻫﺪ ﺑﻮد ﺑﺎ داوري‬
‫ﻣﺼﻴﺒﺖ ﺑﺎر از آﺳﻤﺎن ﺑﺮ دﻧﻴﺎﻳﻲ ﻣﺮﺗﺪ‪ .‬از اﻳﻦ او از ﺧﺪاوﻧﺪ ﭘﺮﺳﻴﺪﻧﺪ ﻛﻪ ﻛﺠﺎ اﻳﻦ داوري واﻗﻊ ﺧﻮاﻫﺪ ﺷﺪ‪ .‬ﭘﺎﺳﺦ‬
‫او اﻳﻦ ﺑﻮد ﻛﻪ ﻫﺮ ﺟﺎ ﻛﻪ ﻻﺷﻪاي ﺑﺎﺷﺪ‪ ،‬آﻧﺠﺎ ﻛﺮﻛﺴﺎن ﺟﻤﻊ ﺧﻮاﻫﻨﺪ ﺷﺪ‪ .‬ﻛﺮﻛﺲ ﻧﻤﺎدي از داوري ﻗﺮﻳﺐ اﻟﻮﻗﻮع‬
‫اﺳﺖ‪ .‬از اﻳﻦ رو ﭘﺎﺳﺦ ﻣﺴﻴﺢ ﺑﺪﻳﻦ ﻣﻌﻨﺎ اﺳﺖ ﻛﻪ داوري ﺑﺮ ﻫﺮ ﺷﻜﻞ از ﺑﻲاﻋﺘﻘﺎدي و ﻃﻐﻴﺎن ﺑﺮ ﻋﻠﻴﻪ ﺧﺪا ﻓﺮود‬
‫ﺧﻮاﻫﺪ آﻣﺪ و ﻣﻬﻢ ﻧﻴﺴﺖ ﻛﻪ ﻛﺠﺎ ﺑﺎﺷﺪ‪.‬‬
‫ﺧﺪاوﻧﺪ ﻋﻴﺴﻲ در ﺑﺎب ‪ 17‬ﺑﻪ ﺷﺎﮔﺮدان ﻫﺸﺪار داده ﺑﻮد ﻛﻪ ﻣﺼﻴﺒﺖ و ﺟﻔﺎ ﭘﻴﺶ رو ﺧﻮاﻫﻨﺪ داﺷﺖ‪ .‬ﭘﻴﺶ از‬
‫ﻇﻬﻮر ﭘﺮﺟﻼل او‪ ،‬آﻧﻬﺎ ﺑﺎﻳﺪ ﺗﺠﺮﺑﻴﺎت ﺳﺨﺘﻲ را ﭘﺸﺖ ﺳﺮ ﻧﻬﻨﺪ‪ .‬در راﺳﺘﺎي آﻣﺎدﮔﻲ ﺑﺮاي اﻳﻦ ﻗﻀﺎﻳﺎ‪ ،‬ﻧﺠﺎتدﻫﻨﺪه‬
‫در ﻣﻮرد دﻋﺎ ﺗﻌﻠﻴﻤﺎت ﺑﻴﺸﺘﺮي ﺑﻪ آﻧﻬﺎ ﻣﻲدﻫﺪ‪ .‬ﻣﺎ در آﻳﺎت ﺑﻌﺪي‪ ،‬ﻳﻚ ﺑﻴﻮه زن‪ ،‬ﻳﻚ ﻓﺮﻳﺴﻲ‪ ،‬ﻳﻚ ﺑﺎج ﮔﻴﺮ و ﻳﻚ‬
‫ﮔﺪا را در ﺣﺎل دﻋﺎ ﻛﺮدن ﻣﻲﺑﻴﻨﻴﻢ‪.‬‬

‫چ( ﻣﺜﻞ ﺑﻴﻮه زن ﺳﻤﺞ )‪(8-1 :18‬‬
‫‪ 1:18‬ﺣﻜﺎﻳﺖ ﺑﻴﻮه زن ﺑﻪ ﻣﺎ ﻣﻲآﻣﻮزد ﻛﻪ ﻣﻲﺑﺎﻳﺪ ﻫﻤﻴﺸﻪ دﻋﺎ ﻛﺮد و ﻛﺎﻫﻠﻲ ﻧﻮرزﻳﺪ‪ .‬اﻳﻦ ﻣﺴﺎﻟﻪ در ﻣﻮرد ﻫﻤﻪ‬
‫اﻧﺴﺎنﻫﺎ و ﻫﻤﻪ ﻧﻮع دﻋﺎ ﺻﺎدق اﺳﺖ‪ .‬اﻣﺎ ﻣﻔﻬﻮم ﺧﺎص اﻳﻦ ﺣﻜﺎﻳﺖ دﻋﺎ ﻛﺮدن در ﺣﻀﻮر ﺧﺪا ﺑﺮاي رﻫﺎﻳﻲ در‬
‫ﻣﻮاﻗﻊ آزﻣﺎﻳﺶ اﺳﺖ‪ .‬اﻳﻦ دﻋﺎ‪ ،‬دﻋﺎي ﺑﺪون وﻗﻔﻪ در دوره ﻃﻮﻻﻧﻲ و ﺧﺴﺘﻪ ﻛﻨﻨﺪه ﺑﻴﻦ ﻇﻬﻮر اوﻟﻴﻪ و ﻇﻬﻮر ﺛﺎﻧﻮي‬
‫ﻣﺴﻴﺢ اﺳﺖ‪.‬‬
‫‪ 3-2:18‬اﻳﻦ ﺣﻜﺎﻳﺖ داوري ﺑﻲاﻧﺼﺎف را ﺑﻪ ﺗﺼﻮﻳﺮ ﻣﻲﻛﺸﺪ ﻛﻪ ﻧﻪ از ﺧﺪا ﻣﻲﺗﺮﺳﻴﺪ و ﻧﻪ ﺑﺎﻛﻲ از اﻧﺴﺎن‬
‫داﺷﺖ‪ .‬ﻫﻢﭼﻨﻴﻦ در آن ﺷﻬﺮ ﺑﻴﻮه زﻧﻲ ﺑﻮد ﻛﻪ ﻣﻮرد اذﻳﺖ و آزار دﺷﻤﻨﻲ ﺑﻮد ﻛﻪ ﻣﺎ ﻧﺎم آن را ﻧﻤﻲداﻧﻴﻢ‪ .‬اﻳﻦ ﺑﻴﻮه‬
‫زن داﺋﻤﺎً ﭘﻴﺶ آن داور آﻣﺪه و از او ﻣﻲﺧﻮاﺳﺖ ﻛﻪ او را داد دﻫﺪ‪ ،‬ﺗﺎ اﻳﻨﻜﻪ ﺷﺎﻳﺪ از ﺷﺮ اﻳﻦ رﻓﺘﺎر ﻧﺎﻋﺎدﻻﻧﻪ رﻫﺎﻳﻲ‬
‫ﻳﺎﺑﺪ‪.‬‬
‫‪ 5-4:18‬داور ﺗﺤﺖ ﺗﺎﺛﻴﺮ ﺻﺤﺖ ادﻋﺎي آن ﺑﻴﻮه زن ﻗﺮار ﻧﮕﺮﻓﺖ‪ ،‬اﻳﻦ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻛﻪ در ﺣﻖ او ﻇﻠﻢ ﻣﻲﺷﺪ او را‬
‫وادار ﺑﻪ ﻃﺮﻓﺪاري از او ﻧﻜﺮد‪ .‬ﺑﻠﻜﻪ ﭘﺎﻓﺸﺎري و ﺗﺪاوم او در دادﺧﻮاﻫﻲ از او ﺑﺎﻋﺚ اﻳﻦ ﻛﺎر ﺷﺪ‪ .‬اﺻﺮار و‬
‫ﺳﻤﺎﺟﺖ او ﺑﺎﻋﺚ ﺷﺪ ﻛﻪ آن داور ﺑﻪ داد او ﺑﺮﺳﺪ‪.‬‬
‫‪ 7-6:18‬ﺳﭙﺲ ﺧﺪاوﻧﺪ ﺑﻪ ﺷﺎﮔﺮدان ﺧﻮد ﮔﻔﺖ اﮔﺮ ﻳﻚ داور ﺑﻲاﻧﺼﺎف ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﺳﻤﺎﺟﺖ ﻳﻚ ﺑﻴﻮه زن‬
‫او را دادرﺳﻲ ﻧﻤﺎﻳﺪ‪ ،‬ﭼﻘﺪر ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺧﺪا ﺑﻪ داد ﺑﺮﮔﺰﻳﺪﮔﺎن ﺧﻮد ﺧﻮاﻫﺪ رﺳﻴﺪ‪ .‬ﺑﺮﮔﺰﻳﺪﮔﺎن در اﻳﻨﺠﺎ ﺷﺎﻳﺪ اﺷﺎرهاي‬
‫ﺑﺎﺷﺪ ﺑﻪ ﺑﻘﻴﺖ ﻳﻬﻮدﻳﺎن در دوران ﻣﺼﻴﺒﺖ ﻋﻈﻴﻢ‪ ،‬اﻣﺎ ﻣﻲﺗﻮان آن را اﺷﺎرهاي ﺑﻪ ﺗﻤﺎم اﻳﻤﺎنداران ﻣﻈﻠﻮم در ﺗﻤﺎم‬
‫اﻋﺼﺎر ﺑﺮﺷﻤﺮد‪.‬‬
‫‪ 8:18‬اﻣﺎ روزي ﺧﻮاﻫﺪ رﺳﻴﺪ ﻛﻪ روح او دﻳﮕﺮ اﻧﺴﺎن را ﺗﺤﻤﻞ ﻧﺨﻮاﻫﺪ ﻛﺮد و ﺗﻤﺎم ﻛﺴﺎﻧﻲ ﻛﻪ ﺑﺮ ﭘﻴﺮوان او‬
‫ﺟﻔﺎ ﻣﻲرﺳﺎﻧﻨﺪ را ﻣﺠﺎزات ﺧﻮاﻫﺪ ﻧﻤﻮد‪ .‬ﺧﺪاوﻧﺪ ﻋﻴﺴﻲ ﺣﻜﺎﻳﺖ را ﺑﺎ اﻳﻦ ﺳﺌﻮال ”ﻟﻴﻜﻦ ﭼﻮن ﭘﺴﺮ اﻧﺴﺎن آﻳﺪ‪ ،‬آﻳﺎ‬
‫اﻳﻤﺎن را ﺑﺮ زﻣﻴﻦ ﺧﻮاﻫﺪ ﻳﺎﻓﺖ؟“ اﺣﺘﻤﺎﻻً اﻳﻦ ﻫﻤﺎن اﻳﻤﺎﻧﻲ اﺳﺖ ﻛﻪ آن ﺑﻴﻮه زن داﺷﺖ‪ .‬اﻣﺎ از ﺳﻮﻳﻲ ﺑﻴﺎﻧﮕﺮ اﻳﻦ‬
‫ﺣﻘﻴﻘﺖ اﺳﺖ ﻛﻪ ﺑﻪ ﻫﻨﮕﺎﻣﻲ ﻛﻪ ﺧﺪاوﻧﺪ ﺑﺎز ﻣﻲﮔﺮدد‪ ،‬ﺗﻨﻬﺎ ﻳﻚ ﺑﻘﻴﺖ وﻓﺎدار ﺑﻪ او وﺟﻮد دارد‪ .‬در اﻳﻦ اﺛﻨﺎ‪ ،‬ﻣﺎ ﺑﺎﻳﺪ‬
‫آن ﻧﻮع اﻳﻤﺎن را داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻴﻢ ﻛﻪ ﺷﺐ و روز ﻧﺰد ﺧﺪا ﻓﺮﻳﺎد ﺑﺮﻣﻲآورد‪.‬‬
‫ح( ﻣﺜﻞ ﻓﺮﻳﺴﻲ و ﺑﺎﺟﮕﻴﺮ )‪(14-9:18‬‬
‫ﻣﺨﺎﻃﺐ اﻳﻦ ﺣﻜﺎﻳﺖ ﻣﺮدﻣﻲ ﺑﻮدﻧﺪ ﻛﻪ ﺑﺮ ﺧﻮد اﻋﺘﻤﺎد ﻣﻲداﺷﺘﻨﺪ ﻛﻪ ﻋﺎدل ﺑﻮدﻧﺪ‪ ،‬ﻛﺴﺎﻧﻲ ﻛﻪ دﻳﮕﺮان را ﺣﻘﻴﺮ و‬
‫ﭘﺴﺖ ﻣﻲﺷﻤﺮدﻧﺪ‪ .‬ﻧﺠﺎتدﻫﻨﺪه ﺷﺨﺺ اول را ﻓﺮﻳﺴﻲ ﻧﺎﻣﻴﺪ‪،‬و ﺑﺎ اﻳﻦ ﻛﺎر ﺧﻮد ﺟﺎي ﻫﻴﭻ ﺷﻚ و ﺗﺮدﻳﺪي ﺑﺎﻗﻲ‬
‫ﻧﮕﺬاﺷﺖ ﻛﻪ او ﺑﻪ ﻗﺸﺮ ﺧﺎﺻﻲ از ﻣﺮدم اﺷﺎره ﻣﻲﻛﻨﺪ‪ .‬ﮔﺮﭼﻪ آن ﻓﺮﻳﺴﻲ در ﻇﺎﻫﺮ دﻋﺎ ﻣﻲﻛﺮد‪ ،‬وﻟﻲ درﺣﻘﻴﻘﺖ او‬
‫ﺑﺎ ﺧﺪا ﺻﺤﺒﺖ ﻧﻤﻲ ﻛﺮد‪ .‬ﺑﻠﻜﻪ او ﺑﻪ ﻣﻮﻓﻘﻴﺘﻬﺎي اﺧﻼﻗﻲ و ﻣﺬﻫﺒﻲ ﺧﻮد ﻣﻲﺑﺎﻟﻴﺪ‪ .‬او ﺑﻪ ﺟﺎي اﻳﻨﻜﻪ ﺧﻮد را ﺑﺎ ﻣﻌﻴﺎر‬
‫و ﻧﻤﻮﻧﻪ ﻛﺎﻣﻞ ﺧﺪا ﻣﻘﺎﻳﺴﻪ ﻛﻨﺪ و درﻳﺎﺑﺪ ﻛﻪ ﭼﻘﺪر ﮔﻨﺎﻫﻜﺎر اﺳﺖ‪ ،‬ﺧﻮد را ﺑﺎ اﻓﺮاد ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻣﻘﺎﻳﺴﻪ ﻛﺮده و از اﻳﻨﻜﻪ‬
‫از آﻧﻬﺎ ﺑﻬﺘﺮ اﺳﺖ ﺣﺲ ﻏﺮور ﻣﻲﻛﺮد‪ .‬ﺗﻜﺮار ﻓﺮاوان ﺿﻤﻴﺮ ﻣﻦ ﻧﺸﺎن دﻫﻨﺪه وﺿﻌﻴﺖ ﺣﻘﻴﻘﻲ دل او اﺳﺖ ﻛﻪ ﭘﺮ از‬

‫ﻏﺮور و ﺧﻮدﭘﺴﻨﺪي ﺑﻮد‪.‬‬
‫‪ 13:18‬ﺑﺎج ﮔﻴﺮ دﻗﻴﻘﺎً ﻧﻘﻄﻪ ﻣﺨﺎﻟﻒ ﻓﺮﻳﺴﻲ ﺑﻮد‪ .‬او ﻛﻪ ﺑﻪ ﺑﻲﻟﻴﺎﻗﺘﻲ ﻛﺎﻣﻞ ﺧﻮد ﭘﻲ ﺑﺮده ﺑﻮد در ﻣﻘﺎﺑﻞ ﺧﺪا‬
‫اﻳﺴﺘﺎد‪ .‬او ﻫﻤﭽﻮن ﺧﺎك زﻣﻴﻦ ﻓﺮوﺗﻦ ﺷﺪ‪ .‬او ﻧﺨﻮاﺳﺖ ﭼﺸﻤﺎن ﺧﻮد را ﺑﻪ ﺳﻮي آﺳﻤﺎن ﺑﻠﻨﺪ ﻛﻨﺪ‪ ،‬ﺑﻠﻜﻪ ﺑﻪ ﺳﻴﻨﻪ‬
‫ﺧﻮد زده و از ﺧﺪا ﺑﺨﺸﺶ ﻃﻠﺐ ﻧﻤﻮد‪” :‬ﺧﺪاﻳﺎ ﺑﺮ ﻣﻦ ﮔﻨﺎﻫﻜﺎر ﺗﺮﺣﻢ ﻓﺮﻣﺎ‪ “.‬او ﺧﻮد را ﮔﻨﺎﻫﻜﺎري در ﻣﻴﺎن‬
‫ﮔﻨﺎﻫﻜﺎران ﺑﺴﻴﺎر ﺑﺮﻧﺸﻤﺮد‪ ،‬ﺑﻠﻜﻪ ﻫﻤﭽﻮن ﮔﻨﺎﻫﻜﺎري ﭘﺴﺖ و ﻧﺎﭼﻴﺰ در ﻣﻘﺎﺑﻞ ﺧﺪا‪.‬‬
‫‪ 14:18‬ﺧﺪاوﻧﺪ ﻋﻴﺴﻲ ﺷﻨﻮﻧﺪﮔﺎن ﺧﻮد را ﺧﺎﻃﺮﻧﺸﺎن ﺳﺎﺧﺖ ﻛﻪ روح ﻓﺮوﺗﻨﻲ‪ ،‬ﺗﻮﺑﻪ ﻣﻘﺒﻮل ﺧﺪا اﺳﺖ‪.‬‬
‫ﺑﺮﺧﻼف آﻧﭽﻪ ﻇﺎﻫﺮ ﺑﻪ ﻣﺎ ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ‪ ،‬اﻳﻦ ﺑﺎﺟﮕﻴﺮ ﺑﻮد ﻛﻪ ﻋﺎدل ﻛﺮده ﺷﺪه ﺑﻪ ﺧﺎﻧﻪ ﺧﻮد رﻓﺖ‪ .‬ﺧﺪا ﻓﺮوﺗﻦ را‬
‫ﺑﺮﻣﻲاﻓﺮازد‪ ،‬اﻣﺎ او آﻧﺎﻧﻲ را ﻛﻪ ﺧﻮد را ﺑﺮﻣﻲاﻓﺮازﻧﺪ ﭘﺴﺖ ﻣﻲﮔﺮداﻧﺪ‪.‬‬
‫خ( ﻋﻴﺴﻲ و ﻛﻮدﻛﺎن )‪(17-15 :18‬‬
‫اﻳﻦ واﻗﻌﻪ ﺻﺤﻪ ﮔﺬار ﻋﺒﺎرات ﻗﺒﻞ اﺳﺖ‪ ،‬ﺑﻪ ﻋﺒﺎرﺗﻲ ﺑﺮاي ورود ﺑﻪ ﻣﻠﻜﻮت ﺧﺪا ﻻزم اﺳﺖ ﻛﻪ ﻫﻤﭽﻮن‬
‫ﻛﻮدﻛﺎن ﻓﺮوﺗﻦ ﺷﺪ‪ .‬ﻣﺎدران ﮔﺮد ﻋﻴﺴﻲ ﺟﻤﻊ ﺷﺪﻧﺪ ﺗﺎ اﻳﻨﻜﻪ او ﺑﺮ اﻃﻔﺎل آﻧﻬﺎ دﺳﺖ ﮔﺬارد و اﻳﺸﺎن را ﺑﺮﻛﺖ دﻫﺪ‪.‬‬
‫ﺷﺎﮔﺮدان ﻋﻴﺴﻲ از ﻣﺰاﺣﻤﺘﻲ ﻛﻪ آﻧﻬﺎ در وﻗﺖ ﻋﻴﺴﻲ اﻳﺠﺎد ﻛﺮدﻧﺪ ﻧﺎراﺣﺖ ﺷﺪﻧﺪ‪ .‬اﻣﺎ ﻋﻴﺴﻲ اﻳﺸﺎن را ﺳﺮزﻧﺶ‬
‫ﻧﻤﻮد و ﺑﻪ ﻧﺮﻣﻲ ﺑﭽﻪﻫﺎ را ﻧﺰد ﺧﻮد ﺧﻮاﻧﺪ‪ ،‬و ﮔﻔﺖ‪” :‬ﻣﻠﻜﻮت ﺧﺪا ﺑﺮاي ﻣﺜﻞ اﻳﻨﻬﺎﺳﺖ‪ “.‬آﻳﻪ ‪ 16‬ﭘﺎﺳﺦ اﻳﻦ ﺳﺌﻮال‬
‫اﺳﺖ ﻛﻪ ”ﻫﺮﮔﺎه ﻛﻮدﻛﻲ ﻣﻲﻣﻴﺮد ﭘﺲ از ﻣﺮگ ﺑﻪ ﻛﺠﺎ ﻣﻲرود؟“ ﭘﺎﺳﺦ اﻳﻦ اﺳﺖ ﻛﻪ آﻧﻬﺎ ﺑﻪ آﺳﻤﺎن )ﻣﻠﻜﻮت(‬
‫ﻣﻴﺮوﻧﺪ‪ .‬ﺧﺪاوﻧﺪ ﺑﻪ روﺷﻨﻲ ﮔﻔﺖ‪” :‬ﻣﻠﻜﻮت ﺧﺪا ﺑﺮاي ﻣﺜﻞ اﻳﻨﻬﺎﺳﺖ‪“.‬‬
‫ﻛﻮدﻛﺎن در ﻫﻤﺎن ﺳﻨﻴﻦ آﻏﺎزﻳﻦ ﻣﻲﺗﻮاﻧﻨﺪ ﻧﺠﺎت ﻳﺎﺑﻨﺪ‪ .‬ﻣﻤﻜﻦ اﺳﺖ ﺳﻦ ﻛﻮدﻛﺎن ﻣﺘﻔﺎوت ﺑﺎﺷﺪ‪ ،‬اﻣﺎ ﺣﻘﻴﻘﺖ‬
‫اﻳﻦ اﺳﺖ ﻛﻪ ﻣﻬﻢ ﻧﻴﺴﺖ ﭼﻘﺪر ﻛﻮﭼﻚ ﻫﺴﺘﻨﺪ‪ ،‬ﻫﺮ ﻛﺲ ﻛﻪ ﻣﻲﺧﻮاﻫﺪ ﻧﺰد ﻋﻴﺴﻲ ﺑﻴﺎﻳﺪ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻪ او اﺟﺎزه داد ﻛﻪ‬
‫ﺑﻴﺎﻳﺪ و او را در اﻳﻤﺎﻧﺶ ﺗﺮﻏﻴﺐ ﻛﺮد‪.‬‬
‫ﻧﻴﺎزي ﻧﻴﺴﺖ ﻛﻪ ﻛﻮدﻛﺎن ﺑﻪ ﺳﻦ ﺑﺰرﮔﺴﺎﻟﻲ ﺑﺮﺳﻨﺪ ﺗﺎ ﻧﺠﺎت ﻳﺎﺑﻨﺪ‪ ،‬ﺑﻠﻜﻪ ﺑﺰرﮔﺴﺎﻻن ﻧ ﻴﺰ ﻧﻴﺎز دارﻧﺪ ﺗﺎ ﻫﻤﭽﻮن‬
‫ﻛﻮدﻛﺎن اﻳﻤﺎﻧﻲ ﺳﺎده داﺷﺘﻪ و ﻓﺮوﺗﻦ ﺷﻮﻧﺪ ﺗﺎ وارد ﻣﻠﻜﻮت ﺧﺪا ﺷﻮﻧﺪ‪.‬‬
‫د( ﺟﻮان ﺛﺮوﺗﻤﻨﺪ )‪(30-18 :18‬‬
‫‪ 19-18:18‬اﻳﻦ ﻋﺒﺎرات ﻣﺮدي را ﺑﻪ ﺗﺼﻮﻳﺮ ﻣﻲﻛﺸﻨﺪ ﻛﻪ ﻧﻤﻲﺧﻮاﻫﺪ ﻣﻠﻜﻮت ﺧﺪا را ﻫﻤﭽﻮن ﻛﻮدﻛﻲ ﺑﭙﺬﻳﺮد‪.‬‬
‫روزي ﻳﻜﻲ از روﺳﺎ ﻧﺰد ﻋﻴﺴﻲ ﺧﺪاوﻧﺪ آﻣﺪه او را اﺳﺘﺎد ﻧﻴﻜﻮ ﺧﻄﺎب ﻛﺮده و از او ﭘﺮﺳﻴﺪ ﻛﻪ ﭼﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﻛﻨﺪ ﺗﺎ‬
‫وارث ﺣﻴﺎت ﺟﺎوداﻧﻲ ﮔﺮدد‪ .‬ﻧﺠﺎتدﻫﻨﺪه ﭘﻴﺶ از ﻫﺮﭼﻴﺰ از او ﺳﺌﻮال ﻧﻤﻮد ﻛﻪ ﭼﺮا او را اﺳﺘﺎد ﻧﻴﻜﻮ ﺧﻄﺎب‬
‫ﻧﻤﻮد‪ .‬ﻋﻴﺴﻲ او را ﺧﺎﻃﺮ ﻧﺸﺎن ﺳﺎﺧﺖ ﻛﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺧﺪا ﻧﻴﻜﻮﺳﺖ‪ .‬ﺧﺪاوﻧﺪ ﻧﻤﻲﺧﻮاﺳﺖ ﺧﺪا ﺑﻮدن ﺧﻮد را اﻧﻜﺎر‬
‫ﻧﻤﺎﻳﺪ‪ ،‬ﺑﻠﻜﻪ ﻗﺼﺪ داﺷﺖ آن رﺋﻴﺲ را ﺑﺮ اﻳﻦ اﻣﺮ آﮔﺎه ﺳﺎزد ‪ .‬اﮔﺮ او ﻧﻴﻜﻮ ﺑﻮد‪ ،‬ﭘﺲ او ﺑﺎﻳﺪ ﺧﺪا ﻣﻲﺑﻮد‪ ،‬زﻳﺮا اﺻﻮﻻً‬
‫ﻓﻘﻂ ﺧﺪا ﻧﻴﻜﻮﺳﺖ‪.‬‬

‫‪ 20:18‬ﺳﭙﺲ ﻋﻴﺴﻲ ﺑﻪ ﺳﺌﻮال دوم ﻛﻪ ﭼﻪ ﻛﻨﻢ ﺗﺎ وارث ﺣﻴﺎت ﺟﺎوداﻧﻲ ﮔﺮدم ﭘﺮداﺧﺖ‪ .‬ﻣﺎ ﻣﻲداﻧﻴﻢ ﻛﻪ ﻫﻴﭻ‬
‫ﻛﺲ ﻧﻤﻲﺗﻮان وارث ﻣﻠﻜﻮت ﺷﻮد‪ ،‬و ﻧﻤﻲﺗﻮان آن را ﺑﺎ اﻋﻤﺎل ﺧﻮب ﻛﺴﺐ ﻧﻤﻮد‪ .‬ﺣﻴﺎت اﺑﺪي ﻫﺪﻳﻪ ﺧﺪاﺳﺖ ﻛﻪ‬
‫ﺗﻮﺳﻂ ﻋﻴﺴﻲ ﻣﺴﻴﺢ ﻋﻄﺎ ﻣﻲﺷﻮد‪ .‬ﻋﻴﺴﻲ ﺑﺎ اﺷﺎره ﺑﻪ ده ﻓﺮﻣﺎن ﻧﻤﻲﺧﻮاﺳﺖ ﺑﮕﻮﻳﺪ ﻛﻪ او ﻣﻲﺗﻮاﻧﺪ ﺑﺎ ﻧﮕﺎه داﺷﺘﻦ‬
‫ده ﻓﺮﻣﺎن ﻧﺠﺎت ﻳﺎﺑﺪ‪ .‬ﺑﻠﻜﻪ او ﻣﻲﺧﻮاﺳﺖ ﺑﺎ اﺳﺘﻔﺎده از ﺷﺮﻳﻌﺖ ﮔﻨﺎﻫﻜﺎر ﺑﻮدن آن ﻣﺮد را ﺛﺎﺑﺖ ﻧﻤﺎﻳﺪ‪ .‬ﺧﺪاوﻧﺪ‬
‫ﻋﻴﺴﻲ ﭘﻨﺞ ﻓﺮﻣﺎن ﻟﻮح دوم ﻛﻪ درﺑﺎره راﺑﻄﻪ اﻧﺴﺎنﻫﺎ ﺑﺎ ﻳﻜﺪﻳﮕﺮ ﺑﻮد را ﺑﺎزﮔﻮ ﻧﻤﻮد‪.‬‬
‫‪ 23-21:18‬ﻇﺎﻫﺮاً ﺷﺮﻳﻌﺖ آن ﺷﺨﺼﻲ را ﺑﻪ ﮔﻨﺎﻫﺶ آﮔﺎه ﻧﺴﺎﺧﺘﻪ ﺑﻮد‪ ،‬زﻳﺮا ﻛﻪ او ﺑﺎ ﺗﻜﺒﺮ اذﻋﺎن داﺷﺖ ﻛﻪ از‬
‫ﻃﻔﻮﻟﻴﺖ اﻳﻦ اﺣﻜﺎم را ﻧﮕﺎه داﺷﺘﻪ اﺳﺖ‪ .‬ﻋﻴﺴﻲ ﺑﺪو ﮔﻔﺖ ﻫﻨﻮز ﻳﻚ ﻓﺮﻣﺎن را اﻧﺠﺎم ﻧﺪاده اﺳﺖ‪-‬ﻣﺤﺒﺖ ﺑﻪ‬
‫ﻫﻤﺴﺎﻳﻪ‪ .‬اﮔﺮ او واﻗﻌﺎً اﻳﻦ ﻓﺮاﻣﻴﻦ را ﻧﮕﺎه داﺷﺘﻪ ﺑﻮد‪ ،‬ﭘﺲ ﺑﺎﻳﺪ ﺗﻤﺎﻣﻲ اﻣﻮال ﺧﻮد را ﻓﺮوﺧﺘﻪ و ﻣﻴﺎن ﻓﻘﺮا ﺗﻘﺴﻴﻢ‬
‫ﻣﻲﻛﺮد‪ .‬اﻣﺎ ﺣﻘﻴﻘﺖ اﻳﻦ ﺑﻮد ﻛﻪ او ﻫﻤﺴﺎﻳﻪاش را ﭼﻮن ﻧﻔﺲ ﺧﻮد دوﺳﺖ ﻧﺪاﺷﺖ‪ .‬او ﺑﺎ ﻏﺮور و ﺧﻮدﺧﻮاﻫﻲ‬
‫زﻧﺪﮔﻲ ﻣﻲﻛﺮد‪ ،‬و ﻣﺤﺒﺘﻲ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ دﻳﮕﺮان در دﻟﺶ ﻧﺒﻮد‪ .‬اﻳﻦ اﻣﺮ ﻫﻨﮕﺎﻣﻲ ﺛﺎﺑﺖ ﺷﺪ ﻛﻪ او ﺑﺎ ﺷﻨﻴﺪن اﻳﻦ ﺳﺨﻨﺎن‪،‬‬
‫ﻣﺤﺰون ﮔﺸﺖ‪ ،‬زﻳﺮا ﻛﻪ دوﻟﺖ ﻓﺮاوان داﺷﺖ‪.‬‬
‫‪ 24:18‬ﻫﻨﮕﺎﻣﻲ ﻛﻪ ﻋﻴﺴﻲ ﺑﻪ او ﻧﻈﺮ اﻧﺪاﺧﺖ‪ ،‬درﺑﺎره دﺷﻮار ﺑﻮدن ورود دوﻟﺘﻤﻨﺪان ﺑﻪ ﻣﻠﻜﻮت ﺧﺪا ﺳﺨﻦ‬
‫ﮔﻔﺖ‪ .‬ﻣﺸﻜﻞ اﻳﻦ اﺳﺖ ﻛﻪ اﻧﺴﺎن دوﻟﺘﻤﻨﺪ ﺑﺎﺷﺪ اﻣﺎ ﻣﺤﺒﺖ و اﻋﺘﻤﺎد ﺑﻪ ﻛﺴﻲ ﻧﺪاﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ‪.‬‬
‫اﻳﻦ ﻋﺒﺎرات ﺳﺌﻮاﻻت ﺗﺸﻮﻳﺶ آﻣﻴﺰ در ذﻫﻦ ﻣﺴﻴﺤﻴﺎن و ﻧﻴﺰ ﺑﻲاﻳﻤﺎﻧﺎن ﻣﻄﺮح ﻣﻲﺳﺎزد‪ .‬ﭼﮕﻮﻧﻪ ﻣﻲﺗﻮاﻧﻴﻢ‬
‫ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ ﻛﻪ ﻫﻤﺴﺎﻳﻪ ﺧﻮد را ﻣﺤﺒﺖ ﻣﻲ ﻧﻤﺎﻳﻴﻢ در ﺣﺎﻟﻲ ﻛﻪ ﻣﺎ در آﺳﺎﻳﺶ و رﻓﺎه زﻧﺪﮔﺎﻧﻲ ﻣﻲﮔﺬراﻧﻴﻢ و دﻳﮕﺮان‬
‫ﺗﺸﻨﻪ اﻧﺠﻴﻞ ﻣﺴﻴﺢ ﻫﺴﺘﻨﺪ؟‬
‫‪ 25:18‬ﻋﻴﺴﻲ ﮔﻔﺖ‪” :‬ز ﻳﺮا ﮔﺬﺷﺘﻦ ﺷﺘﺮ از ﺳﻮراخ ﺳﻮزن آﺳﺎﻧﺘﺮ اﺳﺖ از دﺧﻮل دوﻟﺘﻤﻨﺪي در ﻣﻠﻜﻮت ﺧﺪا‪.‬‬
‫در ﻣﻮرد اﻳﻦ آﻳﻪ ﺗﻮﺿﻴﺤﺎت و ﺗﻔﺴﻴﺮﻫﺎي ﺑﻲﺷﻤﺎري اﻧﺠﺎم ﺷﺪه اﺳﺖ‪ .‬ﺑﺮﺧﻲ اﻇﻬﺎر ﻣﻲدارﻧﺪ ﻛﻪ ﺳﻮراخ ﺳﻮزن ﻧﺎم‬
‫ﻳﻚ دروازه ﺑﺴﻴﺎر ﻛﻮﭼﻚ در دﻳﻮار ﻳﻚ ﺷﻬﺮ اﺳﺖ‪ ،‬و ﺷﺘﺮ ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻪ روي زاﻧﻮان ﺧﻮد ﻣﻲﺗﻮاﻧﺪ از آن ﮔﺬر ﻛﻨﺪ‪.‬‬
‫ﺑﺎ اﻳﻦ ﺣﺎل‪ ،‬ﻟﻮﻗﺎي ﻃﺒﻴﺐ واژه ﺧﺎص ﺳﻮزن ﺟﺮاﺣﻲ را ﺑﻪ ﻛﺎر ﻣﻴﺒﺮد و ﻣﻌﻨﺎي ﺳﺨﻦ ﺧﺪاوﻧﺪ را در ﻫﺎﻟﻪاي از‬
‫اﺑﻬﺎم ﻓﺮو ﻣﻲﺑﺮد‪ .‬ﺑﻪ ﺳﺨﻦ دﻳﮕﺮ‪ ،‬ﻫﻤﺎن ﮔﻮﻧﻪ ﻛﻪ ﮔﺬﺷﺘﻦ ﺷﺘﺮ از ﺳﻮراخ ﺳﻮزن ﻏﻴﺮﻣﻤﻜﻦ اﺳﺖ‪ .‬دﺧﻮل دوﻟﺘﻤﻨﺪ‬
‫در ﻣﻠﻜﻮت ﺧﺪا ﻧﻴﺰ ﻏ ﻴﺮﻣﻤﻜﻦ اﺳﺖ‪ .‬اﻟﺒﺘﻪ ﻓﻘﻂ ﺑﺴﻨﺪه ﻧﻤﻲﻛﻨﺪ ﻛﻪ ﺑﮕﻮﺋﻴﻢ ﺗﻨﻬﺎ ﺛﺮوﺗﻤﻨﺪان ﻧﻤﻲﺗﻮاﻧﻨﺪ ﺑﺎ ﺗﻼش ﺧﻮد‬
‫وارد ﻣﻠﻜﻮت ﺷﻮﻧﺪ‪ ،‬ﺑﻠﻜﻪ اﻳﻦ ﻣﻮﺿﻮع ﻫﻢ در ﻣﻮرد ﺛﺮوﺗﻤﻨﺪان و ﻫﻢ در ﻣﻮرد ﻓﻘﺮا ﺻﺪق ﻣﻲﻛﻨﺪ‪ .‬ﻣﻌﻨﺎي اﻳﻦ‬
‫ﻋﺒﺎرت اﻳﻦ اﺳﺖ ﻛﻪ ﺗﺎ ﻫﻨﮕﺎﻣﻲ ﻛﻪ ﺛﺮوت ﻣﻠﻜﻪ زﻧﺪﮔﻲ اﻧﺴﺎن ﺑﺎﺷﺪ و ﺑﮕﺬارد داراﺋﻴﻬﺎﻳﺶ ﺑﻴﻦ ﺧﻮد و ﻧﺠﺎت ﺟﺎن‬
‫ﺧﻮد ﺣﺎﺋﻞ ﺷﻮد او ﻧﻤﻲﺗﻮاﻧﺪ ﻫﻤﭽﻮن ﺷﺨﺺ ﺛﺮوﺗﻤﻨﺪ وارد ﻣﻠﻜﻮت ﺷﻮد‪ ،‬او ﻧﻤﻲﺗﻮاﻧﺪ اﻳﻤﺎن ﺑﻴﺎورد‪ .‬ﺣﻘﻴﻘﺖ‬
‫ﺳﺎده اﻳﻦ داﺳﺘﺎن اﻳﻦ اﺳﺖ ﻛﻪ ﻧﺠﺎت ﺛﺮوﺗﻤﻨﺪان ﻛﻤﻲ دﺷﻮار اﺳﺖ‪ ،‬و آﻧﻬﺎﺋﻲ ﻛﻪ ﻫﻢ ﻧﺠﺎت ﻣﻲﻳﺎﺑﻨﺪ اﺑﺘﺪا ﺑﺎﻳﺪ در‬
‫ﺣﻀﻮر ﺧﺪا ﻓﺮوﺗﻦ ﺷﻮﻧﺪ‪.‬‬
‫‪ 27-26:18‬ﻫﻨﮕﺎﻣﻲ ﻛﻪ ﺷﺎﮔﺮدان درﺑﺎره اﻳﻦ اﻣﻮر ﺗﻔﻜﺮ ﻣﻲﻛﺮدﻧﺪ‪ ،‬ﻣﺘﻌﺠﺐ ﮔﺸﺘﻨﺪ ﻛﻪ ﭘﺲ ﻛﻪ ﻣﻲﺗﻮاﻧﺪ ﻧﺠﺎت‬
‫ﻳﺎﺑﺪ‪ .‬در ﻧﻈﺮ آﻧﻬﺎ ﺛﺮوﺗﻤﻨﺪان ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻧﺸﺎﻧﻲ از ﺑﺮﻛﺖ ﺧﺪا ﺑﻮدﻧﺪ )ﺗﺜﻨﻴﻪ ‪ .(8-1:28‬اﮔﺮ دوﻟﺘﻤﻨﺪان ﻳﻬﻮد ﻧﺠﺎت ﭘﻴﺪا‬

‫ﻧﻤﻲﻛﻨﻨﺪ‪ ،‬ﭘﺲ ﭼﻪ ﻛﺴﻲ ﻣﻲﺗﻮاﻧﺪ؟ ﺧﺪاوﻧﺪ در ﭘﺎﺳﺦ ﮔﻔﺖ ﺧﺪا ﻣﻲﺗﻮاﻧﺪ آﻧﭽﻪ در ﻧﺰد ﻣﺮدم ﻣﺤﺎل اﺳﺖ را اﻧﺠﺎم‬
‫دﻫﺪ‪ .‬ﺑﻪ ﺑﻴﺎﻧﻲ دﻳﮕﺮ‪ ،‬ﺧﺪا ﻣﻲﺗﻮاﻧﺪ ﺷﺨﺺ ﻃﻤﻊ ﻛﺎر و ﻣﺎل دوﺳﺖ را از دﻟﺒﺴﺘﮕﻲ ﺑﻪ ﻃﻼ ﺑﺎز دارد و ﻣﺤﺒﺖ‬
‫ﺣﻘﻴﻘﻲ را ﺟﺎﻳﮕﺰﻳﻦ آن ﻧﻤﺎﻳﺪ‪ .‬اﻳﻦ ﻳﻚ ﻣﻌﺠﺰه از ﻓﻴﺾ اﻟﻬﻲ اﺳﺖ‪.‬‬
‫ﺑﺎري دﻳﮕﺮ‪ ،‬ﻛﻞ اﻳﻦ ﻗﺴﻤﺖ ﺳﺌﻮاﻻت ﺗﺸﻮﻳﺶ آﻣﻴﺰ در ذﻫﻦ ﻓﺮزﻧﺪ ﺧﺪا ﭘﺪﻳﺪ ﻣﻲآورد‪ .‬ﻏﻼم از آﻗﺎي ﺧﻮد‬
‫ﺑﺎﻻﺗﺮ ﻧﻴﺴﺖ‪ ،‬ﺧﺪاوﻧﺪ ﻋﻴﺴﻲ دوﻟﺖ آﺳﻤﺎﻧﻲ ﺧﻮد را رﻫﺎ ﻧﻤﻮد ﺗﺎ ﺟﺎﻧﻬﺎي ﮔﻨﺎﻫﻜﺎر را ﻧﺠﺎت ﺑﺨﺸﺪ‪ .‬ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ ﻧﻴﺴﺖ‬
‫در دﻧﻴﺎﺋﻲ ﻛﻪ او ﻓﻘ ﻴﺮ ﺑﻮد ﻣﺎ ﺛﺮوﺗﻤﻨﺪ ﺑﺎﺷﻴﻢ‪ .‬ارزش ﺟﺎﻧﻬﺎ‪ ،‬ﻧﺰدﻳﻚ ﺑﻮدن ﺑﺎزﮔﺸﺖ ﻣﺴﻴﺢ‪ ،‬ﻣﺤﺒﺖ ﺑﻪ ﻣﺴﻴﺢ ﺑﺎﻳﺪ ﻣﺎ‬
‫را اﻟﺰام ﻧﻤﺎﻳﺪ ﺗﺎ ﻫﺮ ﭼﻪ دارﻳﻢ را ﺑﺮاي ﭘﻴﺸﺒﺮد ﻛﺎر ﺧﺪاوﻧﺪ وﻗﻒ ﻧﻤﺎﻳﻴﻢ‪.‬‬
‫‪ 30-28:18‬ﻫﻨﮕﺎﻣﻲ ﻛﻪ ﭘﻄﺮس ﺑﻪ ﺧﺪاوﻧﺪ ﻳﺎدآوري ﻧﻤﻮد ﻛﻪ ﺷﺎﮔﺮدان ﺧﺎﻧﻪ و ﺧﺎﻧﻮاده ﺧﻮد را ﺗﺮك ﻛﺮده و‬
‫ﭘﻴﺮوي او ﻣﻲﻛﻨﻨﺪ‪ ،‬ﺧﺪاوﻧﺪ در ﺟﻮاب ﮔﻔﺖ ﻛﻪ ﭼﻨﻴﻦ زﻧﺪﮔﻲ ﻓﺪاﻛﺎراﻧﻪ ﻫﻢ در اﻳﻦ ﻋﺎﻟﻢ ﭘﺎداش ﺧﻮاﻫﺪ داﺷﺖ و‬
‫ﻫﻢ اﻳﻨﻜﻪ ﺣﻴﺎت ﺟﺎوداﻧﻲ را ﺧﻮاﻫﺪ ﻳﺎﻓﺖ‪ .‬ﻗﺴﻤﺖ ﺑﻌﺪي آﻳﻪ ‪) 30‬و در ﻋﺎﻟﻢ آﻳﻨﺪه ﺣﻴﺎت ﺟﺎوداﻧﻲ را( ﺑﺪﻳﻦ‬
‫ﻣﻌﻨﻲ ﻧﻴﺴﺖ ﻛﻪ ﺣﻴﺎت ﺟﺎوداﻧﻲ ﺑﺎ ﺗﺮك ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ ﺑﻪ دﺳﺖ ﻣﻲآﻳﺪ‪ ،‬ﺑﻠﻜﻪ اﺷﺎرهاي اﺳﺖ ﺑﻪ ﺑﻬﺮهﻣﻨﺪ ﺷﺪن ﻫﺮﭼﻪ‬
‫ﺑﻴﺸﺘﺮ از ﺟﻼل آﺳﻤﺎن‪ ،‬ﺑﻪ اﺿﺎﻓﻪ ﭘﺎداﺷﻲ اﻓﺰونﺗﺮ در ﻣﻠﻜﻮت آﺳﻤﺎن‪ .‬اﻳﻦ ﺑﻪ ﻣﻌﻨﺎي ﺗﺤﻘﻖ ﻛﺎﻣﻞ زﻧﺪﮔﻲ اﺳﺖ ﻛﻪ‬
‫ﺑﻪ ﻫﻨﮕﺎم ﺗﻮﻟﺪ ﺗﺎزه ﺑﻪ ﺷﺨﺺ داده ﻣﻲﺷﻮد‪ ،‬ﺑﻪ ﻋﺒﺎرﺗﻲ‪ ،‬زﻧﺪﮔﻲ ﻛﺎﻣﻞ‪.‬‬
‫ذ( ﻋﻴﺴﻲ ﺑﺎري دﻳﮕﺮ ﻣﺮگ و ﻗﻴﺎم ﺧﻮد را ﭘﻴﺸﮕﻮﻳﻲ ﻣﻲﻛﻨﺪ )‪(34-31:18‬‬
‫‪ 33-31:18‬ﺧﺪاوﻧﺪ ﺑﺮاي ﺳﻮﻣﻴﻦ ﺑﺎر آن دوازده را ﺑﺮداﺷﺘﻪ و آﻧﻬﺎ را از ﺟﺰﺋﻴﺎت وﻗﺎﻳﻊ آﻳﻨﺪه آﮔﺎه ﺳﺎﺧﺖ‬
‫)ر‪.‬ك ‪ .(44 ،22:9‬او رﻧﺞ ﺧﻮد را ﺑﻪ ﻋﻨﻮان ﺗﺤﻘﻖ آﻧﭽﻪ اﻧﺒﻴﺎ در ﻋﻬﺪﻋﺘﻴﻖ ﻧﻮﺷﺘﻪاﻧﺪ ﭘﻴﺸﮕﻮﻳﻲ ﻧﻤﻮد‪ .‬او ﺑﺎ دﻳﺪ اﻟﻬﻲ‬
‫ﺧﻮد‪ ،‬ﺑﻪ آراﻣﻲ ﻧﺒﻮت ﻧﻤﻮد ﻛﻪ او ﺑﻪ اﻣﺘﻬﺎ ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺧﻮاﻫﺪ ﺷﺪ‪ .‬اﺣﺘﻤﺎل اﻳﻨﻜﻪ او در ﺧﻠﻮت ﻛﺸﺘﻪ ﺷﻮد ﻳﺎ در ﻣﻸﻋﺎم‬
‫ﺳﻨﮕﺴﺎر ﮔﺮدد ﺑﺴﻴﺎر ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﻮد‪ .‬اﻣﺎ اﻧﺒﻴﺎ در ﻣﻮرد ﺗﺴﻠﻴﻢ ﻧﻤﻮدن او ﭼﻨﻴﻦ ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮدﻧﺪ ﻛﻪ ﺑﺮ وي اﺳﺘﻬﺰا و ﺑﻲﺣﺮﻣﺘﻲ‬
‫ﻛﺮده‪ ،‬آب دﻫﺎن ﺑﺮ وي ﻣﻲاﻧﺪازﻧﺪ‪ ،‬و از اﻳﻦ رو ﺑﺎﻳﺪ ﭼﻨﻴﻦ ﺷﻮد‪ .‬او ﺑﺎﻳﺪ ﺷﻜﻨﺠﻪ ﺷﺪه و ﻛﺸﺘﻪ ﺷﻮد‪ ،‬اﻣﺎ در روز‬
‫ﺳﻮم ﺧﻮاﻫﺪ ﺑﺮﺧﺎﺳﺖ‪.‬‬
‫ﺑﺎبﻫﺎي ﺑﻌﺪي آﺷﻜﺎر ﻛﻨﻨﺪه ﻓﺎﺟﻌﻪاي اﺳﺖ ﻛﻪ او ﺑﻪ ﺧﻮﺑﻲ از ﻗﺒﻞ ﻣﻲداﻧﺴﺖ و آن را ﭘﻴﺸﮕﻮﻳﻲ ﻛﺮده ﺑﻮد‪.‬‬
‫اﻳﻨﻚ ﺑﻪ اورﺷﻠﻴﻢ ﻣﻲروﻳﻢ )‪ .(45:19-35:18‬ﭘﺴﺮ اﻧﺴﺎن را ﺑﻪ اﻣﺘﻬﺎ ﺗﺴﻠﻴﻢ ﻣﻲﻛﻨﻨﺪ )‪ .(1:23-47:19‬ﺑﺮ او‬
‫اﺳﺘﻬﺰا و ﺑﻲﺣﺮﻣﺘﻲ ﻛﺮده ﺧﻮاﻫﺪ ﺷﺪ‪ .(32-1:23) .‬او را ﺧﻮاﻫﻨﺪ ﻛﺸﺖ )‪ .(56-33:23‬در روز ﺳﻮم ﺧﻮاﻫﺪ‬
‫ﺑﺮﺧﺎﺳﺖ )‪.(12-1:24‬‬
‫‪ 34:18‬در ﻛﻤﺎل ﺗﻌﺠﺐ ﺷﺎﮔﺮدان ﭼﻴﺰي از اﻳﻦ اﻣﻮر ﻧﻔﻬﻤﻴﺪﻧﺪ‪ .‬ﻣﻔﻬﻮم اﻳﻦ ﺳﺨﻨﺎن از اﻳﺸﺎن ﻣﺨﻔﻲ داﺷﺘﻪ ﺷﺪ‪.‬‬
‫درك اﻳﻦ ﻣﻮﺿﻮع ﻛﻪ ﭼﺮا آﻧﻬﺎ اﻳﻦ ﺳﺨﻨﺎن را ﻧﻔﻬﻤﻴﺪﻧﺪ ﻛﻤﻲ ﺑﺮاﻳﻤﺎن دﺷﻮار ﻣﻲﻧﻤﺎﻳﺪ‪ ،‬اﻣﺎ ﺷﺎﻳﺪ دﻟﻴﻠﺶ اﻳﻦ ﺑﺎﺷﺪ‪:‬‬
‫اذﻫﺎن آﻧﻬﺎ ﻧﺠﺎتدﻫﻨﺪهاي دﻧﻴﻮي را ﺟﺴﺘﺠﻮ ﻣﻲﻛﺮد ﺗﺎ آﻧﻬﺎ را از زﻳﺮ ﻳﻮغ روﻣﻴﺎن آزاد ﻧﻤﺎﻳﺪ‪ ،‬و ﺑﻪ زودي ﺳﻠﻄﻨﺖ‬
‫ﺧﻮد را ﺑﺮﻗﺮار ﺳﺎزد‪ ،‬و در ﺑﺮاﺑﺮ ﺣﻘﻴﻘﺘﻲ ﻛﻪ ﺑﺎ ﺗﺼﻮرات ﭘﻴﺶ ﭘﻨﺪاﺷﺘﻪ ﻣﺎ ﺟﻮر در ﻧﻤﻲآﻳﺪ ﻣﻘﺎوﻣﺖ ﻣﻲﻛﻨﻴﻢ‪.‬‬

‫ر( ﺷﻔﺎي ﮔﺪاي ﻛﻮر )‪(43-35:18‬‬
‫‪ 37-35:18‬ﺧﺪاوﻧﺪ ﻋﻴﺴﻲ ﺑﺎ ﮔﺬﺷﺘﻦ از اردن دﻳﮕﺮ ﺑﻴﺮﻳﻪ را ﺗﺮك ﻛﺮده ﺑﻮد‪ .‬ﻟﻮﻗﺎ ﺑﻪ ﻣﺎ ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ اﻳﻦ واﻗﻌﻪ‬
‫ﻧﺰدﻳﻚ ارﻳﺤﺎ رخ داده اﺳﺖ‪ .‬ﻣﺘﻲ و ﻣﺮﻗﺲ اﻇﻬﺎر ﻣﻲدارﻧﺪ ﻛﻪ اﻳﻦ واﻗﻌﻪ ﺑﻪ ﻫﻨﮕﺎم ﺗﺮك ﻛﺮدن ارﻳﺤﺎ رخ داده‬
‫اﺳﺖ )ﻣﺘﻲ ‪29:20‬؛ ﻣﺮﻗﺲ ‪.(46:10‬‬
‫ﻣﺘﻲ ﻫﻢﭼﻨﻴﻦ ﻣﻲاﻓﺰاﻳﺪ ﻛﻪ دو ﻣﺮد ﻛﻮر ﺑﻮدﻧﺪ‪ ،‬اﻣﺎ ﻟﻮﻗﺎ و ﻣﺮﻗﺲ ﻫﺮ دو اﻇﻬﺎر ﻣﻲدارﻧﺪ ﻛﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﻳﻚ ﻛﻮر در‬
‫آﻧﺠﺎ ﺑﻮد‪ .‬اﺣﺘﻤﺎل دارد ﻟﻮﻗﺎ ﺑﻪ ﺷﻬﺮ ﺟﺪﻳﺪي اﺷﺎره ﻣﻲﻛﻨﺪ در ﺣﺎﻟﻲ ﻛﻪ ﻣﺘﻲ و ﻣﺮﻗﺲ ﻫﺮ دو ﺑﻪ ﺷﻬﺮ ﻗﺪﻳﻤﻲ اﺷﺎره‬
‫ﻣﻲﻛﻨﻨﺪ‪ .‬ﻫﻢﭼﻨﻴﻦ ﻣﻤﻜﻦ اﺳﺖ ﻣﻌﺠﺰه ﺑﻴﻨﺎ ﻛﺮدن ﻛﻮر ﺑﻴﺶ از دو ﺑﺎر در اﻳﻦ ﻣﻜﺎن رخ داده ﺑﺎﺷﺪ‪ .‬ﺗﻔﺴﻴﺮ درﺳﺖ‬
‫ﻫﺮ ﭼﻪ ﻛﻪ ﺑﺎﺷﺪ‪ ،‬ﻣﺎ اﻃﻤﻴﻨﺎن دارﻳﻢ ﻛﻪ ﻫﺮ ﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺪاﻧﻴﻢ ﺗﻨﺎﻗﺾﻫﺎي ﻇﺎﻫﺮي ﺑﺮاﻳﻤﺎن ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺧﻮاﻫﺪ ﺷﺪ‪.‬‬
‫‪ 38:18‬آن ﮔﺪاي ﻛﻮر ﭘﻲ ﺑﺮد ﻛﻪ ﻋﻴﺴﻲ ﻫﻤﺎن ﻣﺴﻴﺢ اﺳﺖ‪ ،‬ﭼﺮا ﻛﻪ او را ”اي ﭘﺴﺮ داود“ ﺧﻄﺎب ﻧﻤﻮد‪ .‬او از‬
‫ﺧﺪاوﻧﺪ ﺧﻮاﺳﺖ ﻛﻪ ﺑﺮ او ﺗﺮﺣﻢ ﻧﻤﺎﻳﺪ‪ ،‬ﺑﻪ ﻋﺒﺎرﺗﻲ دﻳﮕﺮ ﺑﻴﻨﺎﻳﻲ را ﺑﻪ او ﺑﺎزﮔﺮداﻧﺪ‪:.‬‬
‫‪ 39:18‬ﻋﻠﻲرﻏﻢ اﻳﻨﻜﻪ ﺑﺮﺧﻲ ﺳﻌﻲ ﻧﻤﻮدﻧﺪ آن ﮔﺪا را ﺳﺎﻛﺖ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ‪ ،‬او ﺑﺎ ﺳﻤﺎﺟﺖ ﺗﻤﺎم ﻧﺰد ﺧﺪاوﻧﺪ ﻋﻴﺴﻲ‬
‫ﻓﺮﻳﺎد ﻣﻲزد‪ .‬ﻣﺮدم ﺑﻪ آن ﮔﺪا اﻋﺘﻨﺎ ﻧﻤﻲﻛﺮدﻧﺪ‪ ،‬در ﺣﺎﻟﻲ ﻛﻪ ﻋﻴﺴﻲ ﺑﻪ آن ﺗﻮﺟﻪ ﻧﻤﻮد‪.‬‬
‫‪ 41-40:18‬از اﻳﻦ رو ﻋﻴﺴﻲ اﻳﺴﺘﺎد‪ .‬دارﺑﻲ در ﻛﻤﺎل ﺑﺼ ﻴﺮت ﭼﻨﻴﻦ ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ‪” :‬ﻳﻮﺷﻊ ﻓﺮﻣﺎن داد ﻛﻪ ﺧﻮرﺷﻴﺪ‬
‫در ﻣﻴﺎن آﺳﻤﺎن ﻣﺘﻮﻗﻒ ﺷﻮد‪ ،‬اﻣﺎ اﻳﻨﺠﺎ ﺧﺪاوﻧﺪ ﺧﻮرﺷﻴﺪ‪ ،‬ﻣﺎه و آﺳﻤﺎن ﺑﺮاي ﮔﺪاي ﻛﻮري از ﺣﺮﻛﺖ ﺑﺎز‬
‫ﻣﻲاﻳﺴﺘﺪ‪ “.‬ﺑﺎ ﻓﺮﻣﺎن ﻋﻴﺴﻲ آن ﻛﻮر را ﻧﺰد وي آوردﻧﺪ‪ .‬ﻋﻴﺴﻲ از وي ﭘﺮﺳﻴﺪ ﻛﻪ ﭼﻪ ﻣﻲﺧﻮاﻫﺪ‪ .‬او ﺑﺪون ﻣﻜﺚ و‬
‫ﺑﺪون ﻛﻠﻲ ﺑﺎﻓﻲ ﭘﺎﺳﺦ داد ﺗﺎ ﺑﻴﻨﺎ ﺷﻮد‪ .‬دﻋﺎي او ﻛﻮﺗﺎه‪ ،‬ﺻﺮﻳﺢ و ﭘﺮ از اﻳﻤﺎن ﺑﻮد‪.‬‬
‫‪ 43-42:18‬ﺳﭙﺲ ﻋﻴﺴﻲ ﺧﻮاﺳﺘﻪ او را اﺟﺎﺑﺖ ﻓﺮﻣﻮد و در ﺳﺎﻋﺖ آن ﻣﺮد ﺑﻴﻨﺎﻳﻲ ﻳﺎﻓﺖ‪ ..‬اوﻧﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻴﻨﺎﻳﻲ ﻳﺎﻓﺖ‬
‫ﺑﻠﻜﻪ در ﭘﻲ ﺧﺪاوﻧﺪ رواﻧﻪ ﺷﺪ ﺧﺪا را ﺗﻤﺠﻴﺪ ﻣﻲﻛﺮد‪ .‬ﻣﺎ از اﻳﻦ واﻗﻌﻪ ﻣﻲآﻣﻮزﻳﻢ ﻛﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮاي ﻧﺎﻣﻤﻜﻦﻫﺎ ﺑﺎ‬
‫ﺟﺴﺎرت ﺗﻤﺎم ﺑﻪ ﺧﺪا اﻳﻤﺎن داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻴﻢ‪ .‬ﻫﺮﭼﻪ اﻳﻤﺎﻧﻤﺎن ﻋﻈﻴﻢﺗﺮ ﺑﺎﺷﺪ‪ ،‬ﺧﺪا را ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺗﻜﺮﻳﻢ ﻣﻲدارﻳﻢ‪ .‬ﻫﻤﺎن‬
‫ﮔﻮﻧﻪ ﻛﻪ ﺷﺎﻋﺮ ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ‪:‬‬
‫اي ﻛﻪ ﻣﻲآﻳﻲ ﺑﻪ درﮔﺎه ﭘﺎدﺷﺎه‬
‫ﺑﺎ دﻟﻲ ﺳﺮﺷﺎر از دﻋﺎﻫﺎ‪ ،‬ﺧﻮاﺳﺘﻪﻫﺎ‬
‫ﮔﺮﭼﻪ ﺧﻮاﺳﺘﻪﻫﺎﻳﺖ ﺑﻲﺷﻤﺎر اﺳﺖ‬
‫ﻟﻴﻚ ﻓﻴﺾ و ﻗﺪرﺗﺶ ﺑﺴﻴﺎر اﺳﺖ‬
‫ﺟﺎن ﻧﻴﻮﺗﻦ‬
‫ز( ﺗﻮﺑﻪ و ﺑﺎزﮔﺸﺖ زﻛﺎ )‪(10-1:19‬‬
‫اﻳﻤﺎن آوردن زﻛﺎ ﺗﺼﻮﻳﺮي اﺳﺖ از ﺣﻘﻴﻘﺘﻲ ﻛﻪ در ﻟﻮﻗﺎ ‪ 27:18‬ﺑﻴﺎن ﺷﺪه اﺳﺖ‪ ،‬آﻧﭽﻪ ﻧﺰد ﻣﺮدم ﻣﺤﺎل اﺳﺖ‪،‬‬

‫ﻧﺰد ﺧﺪا ﻣﻤﻜﻦ اﺳﺖ‪ ،‬زﻛﺎ ﻣﺮدي ﺛﺮوﺗﻤﻨﺪ ﺑﻮد و ﻏﺎﻟﺒﺎً ﻣﺤﺎل ﺑﻮد ﻛﻪ ﺷﺨﺼﻲ ﺛﺮوﺗﻤﻨﺪ وارد ﻣﻠﻜﻮت ﺧﺪا ﺷﻮد‪ .‬اﻣﺎ‬
‫زﻛﺎ ﺧﻮد را در ﻣﻘﺎﺑﻞ ﻧﺠﺎتدﻫﻨﺪه ﻓﺮوﺗﻦ ﺳﺎﺧﺖ‪ ،‬و ﻧﮕﺬاﺷﺖ ﻛﻪ ﺛﺮوت او ﻣﻴﺎن ﺟﺎن او و ﺧﺪا ﺣﺎﺋﻞ ﺷﻮد‪.‬‬
‫‪ 5-1:19‬اﻳﻦ واﻗﻌﻪ زﻣﺎﻧﻲ رخ داد ﻛﻪ ﺧﺪاوﻧﺪ در ﺳﻔﺮ ﺳﻮم و آﺧﺮﻳﻦ ﺧﻮد ﺑﻪ اورﺷﻠﻴﻢ وارد ارﻳﺤﺎ ﺷﺪ و زﻛﻲ‬
‫ﺧﻮاﺳﺖ او را ﺑﺒﻴﻨﺪ‪ ،‬ﺗﺮدﻳﺪي ﻧﻴﺴﺖ ﻛﻪ اﻳﻦ ﺧﻮاﺳﺘﻪ او از روي ﻛﻨﺠﻜﺎوي ﺑﻮد‪ .‬ﮔﺮﭼﻪ او رﺋﻴﺲ ﺑﺎﺟﮕﻴﺮان ﺑﻮد‪ ،‬اﻣﺎ‬
‫ﺑﺮاي او ﻋﺎر ﻧﺒﻮد ﻛﻪ ﺑﺮاي دﻳﺪن ﻋﻴﺴﻲ ﻋﻤﻠﻲ ﻧﺎﻣﺘﻌﺎرف اﻧﺠﺎم دﻫﺪ‪ .‬ﭼﺮا ﻛﻪ او ﻛﻮﺗﺎه ﻗﺪ ﺑﻮد‪ ،‬او ﻣﻲداﻧﺴﺖ ﻛﻪ‬
‫ﻛﺜﺮت ﺧﻠﻖ ﻧﺨﻮاﻫﺪ ﮔﺬاﺷﺖ ﻛﻪ او ﺑﻪ ﺧﻮﺑﻲ ﻋﻴﺴﻲ را ﺑﺒﻴﻨﺪ‪ .‬ﭘﺲ ﭘﻴﺶ دوﻳﺪه ﺑﺮ درﺧﺖ اﻓﺮاﻏﻲ ﺑﺮآﻣﺪ‪ ،‬درﺳﺖ در‬
‫ﻣﺴﻴﺮي ﻛﻪ ﻣﺴﻴﺢ در آن ﺑﻪ ﺳﺨﻦ ﮔﻔﺘﻦ ﻣﺸﻐﻮل ﺑﻮد‪ .‬اﻳﻦ ﻋﻤﻞ او ﻛﻪ ﺣﺎﻛﻲ از اﻳﻤﺎن ﺑﻮد ﻧﺎدﻳﺪه اﻧﮕﺎﺷﺘﻪ ﻧﺸﺪ‪ .‬و‬
‫ﭼﻮن ﻋﻴﺴﻲ ﺑﻪ او ﻧﺰدﻳﻚ ﺷﺪ‪ ،‬ﺑﺎﻻ ﻧﮕﺮﻳﺴﺘﻪ زﻛﻲ را دﻳﺪ‪ .‬او از زﻛﻲ ﺧﻮاﺳﺖ ﻛﻪ ﺑﻲدرﻧﮓ ﺑﻪ زﻳﺮ ﺑﻴﺎﻳﺪ او ﺧﻮد را‬
‫ﺑﻪ ﺧﺎﻧﻪ ﺑﺎﺟﮕﻴﺮ دﻋﻮت ﻧﻤﻮد‪ .‬اﻳﻦ ﺗﻨﻬﺎ ﻣﻮردي اﺳﺖ ﻛﻪ ﻋﻴﺴﻲ ﺧﻮد را ﺑﻪ ﺧﺎﻧﻪاي دﻋﻮت ﻣﻲﻛﻨﺪ‪.‬‬
‫‪ 6:19‬زﻛﻲ ﻫﻤﭽﻨﺎن ﻛﻪ او ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮد ﻋﻤﻞ ﻧﻤﻮد‪ ،‬و ﺑﻪ ﺧﺮﻣﻲ ﺧﺪاوﻧﺪ را ﭘﺬﻳﺮﻓﺖ‪ .‬ﻣﺎ ﺗﻘﺮﻳﺒﺎً ﻣﻲﺗﻮاﻧﻴﻢ زﻣﺎن‬
‫اﻳﻤﺎن آوردن او را ﻫﻤﻴﻦ ﻟﺤﻈﻪ ﺑﺮﺷﻤﺎرﻳﻢ‪.‬‬
‫‪ 7:19‬ﻣﺨﺎﻟﻔﺎن ﻋﻴﺴﻲ دﺳﺖ ﺑﻪ ﮔﻠﻪ و ﺷﻜﺎﻳﺖ ﮔﺸﻮدﻧﺪ ﭼﺮا ﻛﻪ او در ﺧﺎﻧﻪ ﺷﺨﺼﻲ ﮔﻨﺎﻫﻜﺎر ﺑﻪ ﻣﻴﻬﻤﺎﻧﻲ رﻓﺘﻪ‬
‫ﺑﻮد‪ .‬آﻧﻬﺎ ﻧﻤﻲﺗﻮاﻧﺴﺘﻨﺪ اﻳﻦ ﺣﻘﻴﻘﺖ را درك ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ ﻛﻪ او ﺑﻪ دﻧﻴﺎي ﻣﺎ ﻗﺪم ﻧﻬﺎده ﺑﻮد ﭼﺮا ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻪ ﭼﻨﻴﻦ ﺧﺎﻧﻪﻫﺎﻳﻲ‬
‫رواﻧﻪ ﺷﻮد!‬
‫‪ 8:19‬ﻧﺠﺎت ﺗﻐﻴﻴﺮي ﺑﻨﻴﺎدﻳﻦ در زﻧﺪﮔﻲ آن ﺑﺎﺟﮕﻴﺮ اﻳﺠﺎد ﻛﺮده ﺑﻮد‪ .‬او ﺑﻪ ﻧﺠﺎتدﻫﻨﺪه ﮔﻔﺖ ﻛﻪ ﻣﻲﺧﻮاﻫﺪ‬
‫ﻧﺼﻒ ﻣﺎﻳﻤﻠﻚ ﺧﻮد را ﺑﻪ ﻓﻘﺮا دﻫﺪ‪) .‬ﺗﺎ ﺑﺪﻳﻦ ﻟﺤﻈﻪ ﺗﺎ آﻧﺠﺎﺋﻲ ﻛﻪ اﻣﻜﺎن داﺷﺖ از ﻓﻘﺮا ﭘﻮل ﻣﻲﺳﺘﺎﻧﺪ( او ﺣﺘﻲ‬
‫ﺣﺎﺿﺮ ﺷﺪ ﭼﻬﺎر ﺑﺮاﺑﺮ آﻧﭽﻪ ﺑﻪ ﻧﺎﺣﻖ از دﻳﮕﺮان ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮد ﺑﻪ آﻧﻬﺎ ﺑﺎزﮔﺮداﻧﺪ‪ .‬اﻳﻦ ﺣﺘﻲ از آﻧﭽﻪ ﺷﺮﻳﻌﺖ ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮد‬
‫ﺑﻴﺸﺘﺮ داد )ﺧﺮوج ‪7-4:22‬؛ ﻻوﻳﺎن ‪5:6‬؛ اﻋﻤﺎل ‪ .(7:5‬اﻳﻦ اﻣﺮ ﻧﺸﺎن ﻣﻲدﻫﺪ ﻛﻪ اﻛﻨﻮن ﻣﺤﺒﺖ ﺑﺮ زﻛﺎ ﺗﺴﻠﻂ دارد در‬
‫ﺣﺎﻟﻲ ﻛﻪ در ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻃﻤﻊ ﺑﺮ او ﻏﻠﺒﻪ داﺷﺖ‪ .‬اﻳﻨﻜﻪ زﻛﻲ ﭼﻴﺰي را ﺑﻪ ﻧﺎﺣﻖ از ﻛﺴﻲ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ ﻛﻤﻲ ﺗﺮدﻳﺪ‬
‫ﺑﺮاﻧﮕﻴﺰ اﺳﺖ‪.‬‬
‫وﺳﺖ )‪ (Wuest‬آﻳﻪ ‪ 8‬را ﭼﻨﻴﻦ ﺗﺮﺟﻤﻪ ﻧﻤﻮده اﺳﺖ‪” :‬و از آﻧﺠﺎ ﻛﻪ ﺑﻪ اﺷﺘﺒﺎه ﻣﻄﺎﻟﺒﻪ ﻧﻤﻮدهام‪ “...‬او واژه ”اﮔﺮ“‬
‫را ﺑﻪ ﻛﺎر ﻧﻤﻲﺑﺮد‪.‬‬
‫ﭼﻨﻴﻦ ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﻲرﺳﺪ ﻛﻪ ﮔﻮﻳﻲ زﻛﻲ ﺑﻪ ﺣﺲ ﻣﺮدم دوﺳﺘﻲ ﺧﻮد ﻣﺒﺎﻫﺎت ورزﻳﺪه و ﻧﺠﺎت ﺧﻮد را ﻣﻨﻮط ﺑﻪ‬
‫اﻳﻦ اﻣﺮ ﻣﻲداﻧﺪ‪ .‬اﻣﺎ ﻣﺴﺎﻟﻪ ﺑﺮ ﺳﺮ اﻳﻦ ﻣﻮﺿﻮع ﻧﻴﺴﺖ‪ .‬او در واﻗﻊ ﺑﺎ اﻳﻦ ﻋﻤﻞ ﺧﻮد ﻣﻲﮔﻔﺖ ﻛﻪ زﻧﺪﮔﻲ ﺗﺎزه او در‬
‫ﻣﺴﻴﺢ ﺑﺎﻋﺚ ﺷﺪه ﺗﺎ ﮔﺬﺷﺘﻪ را ﺟﺒﺮان ﻧﻤﺎﻳﺪ‪ ،‬و ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ اﺣﺘﺮام و ﻗﺪرداﻧﻲ از ﻧﺠﺎت ﺧﺪا ﻣﻲﺧﻮاﺳﺖ ﺛﺮوت ﺧﻮد‬
‫را در راه ﺟﻼل دادن ﺧﺪا و ﺑﺮﻛﺖ رﺳﺎﻧﺪن ﺑﻪ ﻫﻤﺴﺎﻳﮕﺎﻧﺶ وﻗﻒ ﻧﻤﺎﻳﺪ‪.‬‬
‫آﻳﻪ ‪ 8‬ﻳﻜﻲ از ﻗﻮيﺗﺮﻳﻦ آﻳﺎت در ﻛﺘﺎبﻣﻘﺪس درﺑﺎره ﺟﺒﺮان ﮔﺬﺷﺘﻪ اﺳﺖ‪ .‬ﻧﺠﺎت‪ ،‬ﺷﺨﺺ را از ﺟﺒﺮان‬
‫ﺧﻄﺎﻫﺎي ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺧﻮد ﻣﻌﺎف ﻧﻜﺮده اﺳﺖ‪ .‬ﻗﺮﺿﻬﺎﺋﻲ ﻛﻪ در زﻧﺪﮔﻲ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﭘﺮداﺧﺖ ﻧﺸﺪه ﺑﺎﻳﺪ ﭘﺲ از ﺗﻮﻟﺪ ﺗﺎزه‬
‫اﻋﺎده ﺷﻮد و اﮔﺮ ﭘﻴﺶ از ﻧﺠﺎت ﭘﻮﻟﻲ دزدﻳﺪه ﺷﺪه‪ ،‬ﻓﻴﺾ ﺧﺪا اﻳﺠﺎب ﻣﻲﻛﻨﺪ ﭘﺲ از اﻳﻨﻜﻪ ﺷﺨﺺ ﻓﺮزﻧﺪ ﺧﺪا‬

‫ﮔﺮدﻳﺪ اﻳﻦ ﭘﻮل ﺑﻪ آن ﺷﺨﺺ اﻋﺎده ﮔﺮدد‪.‬‬
‫‪ 9:19‬ﻋﻴﺴﻲ ﺑﻪ ﺻﺮاﺣﺖ اﻋﻼم ﻧﻤﻮد ﻛﻪ ﻧﺠﺎت در ﺧﺎﻧﻪ زﻛﻲ ﭘﻴﺪا ﺷﺪ‪ ،‬زﻳﺮا او ﭘﺴﺮ اﺑﺮاﻫﻴﻢ ﺑﻮد‪ .‬زﻛﻲ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ‬
‫اﻳﻨﻜﻪ ﻳﻬﻮديزاده ﺑﻮد ﻧﺠﺎت ﻧﻴﺎﻓﺖ‪ .‬ﻋﺒﺎرت ”ﭘﺴﺮ اﺑﺮاﻫﻴﻢ“ در اﻳﻨﺠﺎ ﺑﻴﺎﻧﮕﺮ ﭼﻴﺰي ﺑﻴﺶ از رﺿﺎﻳﺖ ﻃﺒﻴﻌﻲ ﺷﺨﺺ‬
‫اﺳﺖ‪ ،‬اﻳﻦ ﻋﺒﺎرت ﺑﺪان ﻣﻌﻨﺎﺳﺖ ﻛﻪ زﻛﻲ ﻫﻤﺎن اﻳﻤﺎﻧﻲ را ﺑﻪ ﺧﺪاوﻧﺪ داﺷﺖ ﻛﻪ ﺳﺎﻟﻬﺎ ﻗﺒﻞ اﺑﺮاﻫﻴﻢ ﺑﺪان ﻋﻤﻞ‬
‫ﻧﻤﻮد‪ .‬ﻫﻢﭼﻨﻴﻦ ﻧﺠﺎت ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﻋﻤﻞ ﺧﻴﺮ و اﻋﺎده اﻣﻮال ﺑﻪ ﻓﻘﺮا در ﺧﺎﻧﻪ زﻛﻲ ﭘﺪﻳﺪ ﻧﻴﺎﻣﺪ )آﻳﻪ ‪ .(8‬اﻳﻦ اﻋﻤﺎل او‬
‫ﺗﺎﺛﻴﺮ ﻧﺠﺎت ﺑﻮدﻧﺪ و ﻧﻤﻲﺗﻮان آﻧﻬﺎ را ﻋﻠﺖ ﻧﺠﺎت ﺑﺮﺷﻤﺮد‪.‬‬
‫‪ 10:19‬ﻋﻴﺴﻲ در ﭘﺎﺳﺦ ﺑﻪ اﻳﻦ اﺗﻬﺎم ﻣﺨﺎﻟﻔﺎن ﻛﻪ ﭼﺮا او ﺑﻪ ﺧﺎﻧﻪ ﺷﺨﺼﻲ ﮔﻨﺎﻫﻜﺎر در آﻣﺪه اﺳﺖ ﮔﻔﺖ‪” :‬ﭘﺴﺮ‬
‫اﻧﺴﺎن آﻣﺪه اﺳﺖ ﺗﺎ ﮔﻤﺸﺪه را ﺑﺠﻮﻳﺪ و ﻧﺠﺎت ﺑﺨﺸﺪ‪ “.‬ﺑﻪ ﺳﺨﻨﻲ دﻳﮕﺮ‪ ،‬اﻳﻤﺎن آوردن زﻛﻲ ﺗﺤﻘﻖ ﻫﻤﺎن ﻫﺪﻓﻲ‬
‫ﺑﻮد ﻛﻪ ﻣﺴﻴﺢ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ آن ﭘﺎ ﺑﻪ اﻳﻦ ﺟﻬﺎن ﮔﺬاﺷﺖ‪.‬‬
‫س( ﻣﺜﻞ ده ﻗﻨﻄﺎر )‪(27-11:19‬‬
‫‪ 11:19‬ﺑﺎ ﻧﺰدﻳﻚ ﺷﺪن ﻧﺠﺎتدﻫﻨﺪه ﺑﻪ اورﺷﻠﻴﻢ‪ ،‬ﺑﺴﻴﺎري از ﭘﻴﺮوان او ﮔﻤﺎن ﺑﺮدﻧﺪ ﻛﻪ ﻣﻠﻜﻮت ﺧﺪا ﻣﻲﺑﺎﻳﺪ در‬
‫ﻫﻤﺎن زﻣﺎن ﻇﻬﻮر ﻛﻨﺪ‪ .‬اﻣﺎ او در ﺣﻜﺎﻳﺖ ده ﻗﻨﻄﺎر آﻧﻬﺎ را از اﻳﻦ اﻣﻴﺪ ﺑﺎﻃﻞ آﮔﺎه ﺳﺎﺧﺖ‪ .‬او روﺷﻦ ﺳﺎﺧﺖ ﻛﻪ‬
‫ﺑﺎﻳﺪ ﻣﻴﺎن ﻇﻬﻮر اوﻟﻴﻪ و ﻇﻬﻮر ﺛﺎﻧﻮﻳﻪ او وﻗﻔﻪاي ﺑﺎﺷﺪ ﺗﺎ در اﻳﻦ دوره ﺷﺎﮔﺮدان ﺑﺎﻳﺪ او را ﺧﺪﻣﺖ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ‪.‬‬
‫‪ 13-12:19‬ﻧﻈﻴﺮ ﺣﻜﺎﻳﺖ ﺷﺨﺺ ﺷﺮﻳﻒ را ﻣﻲﺗﻮان در ﺗﺎرﻳﺦ ﺣﻜﻮﻣﺖ ارﻛﻼﺋﻮس ﻳﺎﻓﺖ‪ .‬ﻫ ﻴﺮودﻳﺲ او را‬
‫ﺟﺎﻧﺸﻴﻦ ﺧﻮد اﻋﻼن ﻧﻤﻮد اﻣﺎ ﻣﺮدم او را ﻧﭙﺬﻳﺮﻓﺘﻨﺪ‪ .‬از اﻳﻦ رو او ﺑﻪ روم رﻓﺖ ﺗﺎ ﺗﺎﺋﻴﺪ ﺣﻜﻢ اﻧﺘﺼﺎب ﺧﻮد را‬
‫ﺑﮕﻴﺮد‪ ،‬او ﭘﺲ از ﺑﺎزﮔﺸﺖ ﺑﻪ ﺗﻤﺎﻣﻲ ﻏﻼﻣﺎن ﺧﻮد ﭘﺎداش داد و دﺷﻤﻨﺎﻧﺶ را ﻧﺎﺑﻮد ﻛﺮد‪.‬‬
‫در اﻳﻦ ﺣﻜﺎﻳﺖ‪ ،‬ﺧﺪاوﻧﺪ ﻋﻴﺴﻲ ﺧﻮد ﻫﻤﺎن ﺷﺨﺼﻲ ﺷﺮﻳﻒ اﺳﺖ ﻛﻪ ﺑﻪ آﺳﻤﺎن رﻓﺘﻪ و ﻣﻨﺘﻈﺮ زﻣﺎﻧﻲ اﺳﺖ ﻛﻪ‬
‫ﻣﺮاﺟﻌﺖ ﻛﻨﺪ و ﻣﻠﻜﻮت ﺧﻮد را ﺑﺮ روي زﻣﻴﻦ ﺑﺮﻗﺮار ﺳﺎزد‪ .‬آن ده ﻏﻼم ﻧﻤﻮﻧﻪاي از ﺷﺎﮔﺮدان ﻋﻴﺴﻲ ﻫﺴﺘﻨﺪ‪ .‬او ﺑﻪ‬
‫ﻫﺮ ﻳﻚ از ﺷﺎﮔﺮدان ﺧﻮد ﻳﻚ ﻗﻨﻄﺎر ﺳﭙﺮد ﺗﺎ ﺑﺎ آن ﺗﺠﺎرت ﻛﻨﻨﺪ ﺗﺎ زﻣﺎﻧﻲ ﻛﻪ او ﺑﺎزﮔﺮدد‪ .‬ﺧﺎدﻣﻴﻦ ﺧﺪاوﻧﺪ از‬
‫اﺳﺘﻌﺪادﻫﺎ و ﻗﺎﺑﻠﻴﺘﻬﺎي ﮔﻮﻧﺎﮔﻮﻧﻲ ﺑﺮﺧﻮردار ﻫﺴﺘﻨﺪ )ر‪.‬ك ﺣﻜﺎﻳﺖ ﻗﻨﻄﺎرﻫﺎ در ﻣﺘﻲ ‪ ،(30-14:25‬آﻧﻬﺎ در ﺑﺮﺧﻲ‬
‫ﺗﻮاﻧﺎﺋﻴﻬﺎ ﻣﺸﺘﺮك ﺑﻮدﻧﺪ ﻫﻤﭽﻮن ﺑﺸﺎرت اﻧﺠﻴﻞ ﻣﻌﺮﻓﻲ ﻣﺴ ﻴﺢ ﺑﻪ ﺟﻬﺎن‪ ،‬و ﻧﻴﺰ دﻋﺎ ﻛﺮدن‪ .‬ﺗﺮدﻳﺪي ﻧﻴﺴﺖ ﻛﻪ ﻗﻨﻄﺎر‬
‫از اﻳﻦ ﻣﻮﺿﻮع ﺳﺨﻦ ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ‪.‬‬
‫‪ 14:19‬اﻫﻞ وﻻﻳﺖ ﺑﻴﺎﻧﮕﺮ ﻣﻠﺖ ﻳﻬﻮد ﻫﺴﺘﻨﺪ‪ .‬آﻧﻬﺎ ﻧﻪ ﺗﻨﻬﺎ اورا ﻧﭙﺬﻳﺮﻓﺘﻨﺪ‪ ،‬ﺑﻠﻜﻪ ﺣﺘﻲ ﭘﺲ از ﻋﺰﻳﻤﺖ او از آن‬
‫ﺷﻬﺮ‪ ،‬اﻳﻠﭽﻴﺎن در ﻋﻘﺐ او ﻓﺮﺳﺘﺎده ﮔﻔﺘﻨﺪ‪” :‬ﻧﻤﻲﺧﻮاﻫﻴﻢ اﻳﻦ ﺷﺨﺺ ﺑﺮ ﻣﺎ ﺳﻠﻄﻨﺖ ﻛﻨﺪ‪ “.‬اﻳﻦ ﻋﻤﻞ آﻧﻬﺎ ﺷﺎﻳﺪ ﺑﻪ‬
‫ﻧﻮﻋﻲ ﻧﻤﺎﻳﺎﻧﮕﺮ ﺑﺮﺧﻮرد آﻧﻬﺎ ﺑﺎ ﺧﺎدﻣﻴﻦ ﻣﺴﻴﺢ ﻫﻤﭽﻮن اﺳﺘﻴﻔﺎن و دﻳﮕﺮ ﺷﻬﻴﺪان ﺑﺎﺷﺪ‪.‬‬
‫‪ 15:19‬در اﻳﻨﺠﺎ ﺧﺪاوﻧﺪ را ﻣﻲﺑﻴﻨﻴﻢ ﻛﻪ ﺑﺮاي ﺑﺮﻗﺮاري ﻣﻠﻜﻮت ﺧﻮد ﺑﺎز ﻣﻲﮔﺮدد‪ .‬ﺳﭙﺲ ﺑﺎ ﻛﺴﺎﻧﻲ ﻛﻪ ﺑﻪ اﻳﺸﺎن‬
‫ﻧﻘﺪ ﺳﭙﺮده ﺑﻮد ﺗﺴﻮﻳﻪ ﺣﺴﺎب ﺧﻮاﻫﺪ ﻛﺮد‪.‬‬
‫اﻳﻤﺎنداراﻧﻲ ﻛﻪ در اﻳﻦ ﻋﺼﺮ زﻧﺪﮔﻲ ﻣﻲﻛﻨﻨﺪ در ﺑﺮاﺑﺮ ﺗﺨﺖ ﻣﺴﻴﺢ ﻫﺮ ﻳﻚ ﺑﺴﺘﻪ ﺑﻪ ﻧﻮع ﺧﺪﻣﺘﻲ ﻛﻪ ﺑﻪ آﻧﻬﺎ‬

‫ﺳﭙﺮده ﺷﺪه ﺣﺴﺎب ﭘﺲ ﺧﻮاﻫﺪ داد‪ .‬اﻳﻦ واﻗﻌﻪ در آﺳﻤﺎن و ﭘﺲ از رﺑﻮده ﺷﺪن اﻳﻤﺎنداران رخ ﺧﻮاﻫﺪ داد‪ .‬ﺑﻘﻴﺖ‬
‫وﻓﺎدار ﻳﻬﻮد ﻛﻪ در دوران ﻣﺼﻴﺒﺖ ﻋﻈﻴﻢ ﺷﻬﺎدت ﻣﺴﻴﺢ را ﺣﻔﻆ ﺧﻮاﻫﻨﺪ ﻧﻤﻮد ﭘﺲ از ﻇﻬﻮر ﺛﺎﻧﻮي ﻣﺴﻴﺢ ﻣﻮرد‬
‫ﺑﺎزﺑﻴﻨﻲ ﻗﺮار ﺧﻮاﻫﻨﺪ ﮔﺮﻓﺖ‪ .‬اﻳﻦ ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻫﻤﺎن داورياي اﺳﺖ ﻛﻪ در اﻳﻦ ﻋﺒﺎرات ﻣﻮرد ﻧﻈﺮ اﺳﺖ‪.‬‬
‫‪ 16:19‬ﻏﻼم اول از ﻳﻚ ﻗﻨﻄﺎري ﻛﻪ ﺑﻪ او ﺳﭙﺮده ﺷﺪه ﺑﻮد‪ ،‬ده ﻗﻨﻄﺎر دﻳﮕﺮ ﻧﻴﺰ ﺳﻮد ﻛﺮده ﺑﻮد‪ .‬او ﻣﻲداﻧﺴﺖ ﻛﻪ‬
‫اﻳﻦ ﭘﻮل از آن او ﻧﻤﻲﺑﺎﺷﺪ )”ﻗﻨﻄﺎر ﺗﻮ“( و از آن ﺑﻪ ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﺷﻜﻞ ﻣﻤﻜﻦ ﺑﻪ ﻧﻔﻊ آﻗﺎي ﺧﻮد اﺳﺘﻔﺎده ﻛﺮده ﺑﻮد‪.‬‬
‫‪ 17:19‬ارﺑﺎب ﻏﻼم ﺧﻮد را ﺗﻤﺠﻴﺪ ﻧﻤﻮده ﺑﻪ او ﮔﻔﺖ ﻛﻪ ﺑﺮ ﭼﻴﺰ ﻛﻢ اﻣﻴﻦ ﺑﻮدي‪ ،‬ﻳﺎدآور اﻳﻦ ﻣﻮﺿﻮع ﻛﻪ ﺣﺘﻲ‬
‫ﭘﺲ از ﺑﻬﺘﺮﻳﻦ ﺗﻼش و ﻛﻮﺷﺶ ﺑﺎز ﻫﻢ ﻏﻼﻣﺎن ﺑﻲﻣﻨﻔﻌﺘﻲ ﺑﻴﺶ ﻧﻴﺴﺘﻴﻢ‪ .‬ﭘﺎداش او اﻳﻦ ﺑﻮد ﻛﻪ ﺑﺮده ﺷﻬﺮ ﺣﺎﻛﻢ‬
‫ﺷﻮد‪ .‬روﺷﻦ اﺳﺖ ﭘﺎداش ﻛﺴﺎﻧﻲ ﻛﻪ در ﺧﺪﻣﺖ او وﻓﺎدار ﻣﺎﻧﺪهاﻧﺪ‪ ،‬ﺳﻠﻄﻨﺖ ﺑﺎ ﻣﺴﻴﺢ در ﻣﻠﻜﻮت اﺳﺖ‪ ،‬ﻣﻴﺰان‬
‫ﺣﻜﻮﻣﺖ آﻧﻬﺎ ﺑﺴﺘﻪ ﺑﻪ وﻗﻒ و ﺳﺮﺳﭙﺮدﮔﻲ آﻧﻬﺎ ﺑﻪ ﺧﺪﻣﺖ اﺳﺖ‪.‬‬
‫‪ 19-18:19‬ﻏﻼم دﻳﮕﺮ از ﻗﻨﻄﺎري ﻛﻪ ﺑﻪ او ﺳﭙﺮده ﺑﻮدﻧﺪ ﭘﻨﭻ ﻗﻨﻄﺎر ﺳﻮد ﻛﺮد‪ .‬ﭘﺎداش او ﺣﻜﻤﺮاﻧﻲ ﺑﺮ ﭘﻨﺞ ﺷﻬﺮ‬
‫ﺑﻮد‪.‬‬
‫‪ 21-20:19‬ﻏﻼم ﺳﻮم ﺑﺎ ﺷﺮﻣﻨﺪﮔﻲ ﺑﻪ ﺣﻀﻮر آﻗﺎي ﺧﻮد آﻣﺪ‪ .‬او ﻗﻨﻄﺎر را در ﺣﺎﻟﻲ ﻛﻪ ﺑﻪ دﻗﺖ در ﭘﺎرﭼﻪاي‬
‫ﻧﮕﺎه داﺷﺘﻪ ﺑﻮد ﺑﺎزﮔﺮداﻧﺪ‪ .‬او از آن ﻳﻚ ﻗﻨﻄﺎر ﭼﻴﺰي ﺑﻪ دﺳﺖ ﻧﻴﺎورده ﺑﻮد‪ .‬ﭼﺮا؟ او ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ اﻳﻦ ﻛﺎرش ارﺑﺎب‬
‫ﺧﻮد را ﻣﻘﺼﺮ داﻧﺴﺖ‪ .‬او ﮔﻔﺖ ﻛﻪ ارﺑﺎﺑﺶ ﻣﺮد ﺗﻨﺪﺧﻮﻳﻲ اﺳﺖ و ﺑﺪون ﺻﺮف ﻫﺰﻳﻨﻪاي اﻧﺘﻈﺎر ﺳﻮد و ﻣﻨﻔﻌﺖ‬
‫دارد‪ .‬اﻣﺎ او ﺑﺎ اﻳﻦ ﺳﺨﻨﺎن ﺧﻮد را ﻣﺤﻜﻮم ﻧﻤﻮد‪ .‬اﮔﺮ او ﻣﻲﭘﻨﺪاﺷﺖ ﻛﻪ ارﺑﺎﺑﺶ ﭼﻨﻴﻦ ﺷﺨﺼﻲ اﺳﺖ‪ ،‬ﻟﺬا ﺣﺪاﻗﻞ‬
‫ﻣﻲﺗﻮاﻧﺴﺖ ﻗﻨﻄﺎري را ﻛﻪ ﺑﺪو ﺳﭙﺮده ﺑﻮد ﺑﻪ ﺻﺮاﻓﺎن ﺑﺴﭙﺎرد ﺗﺎ ﺣﺪاﻗﻞ ﺳﻮدي ﻋﺎﻳﺪش ﺷﻮد‪.‬‬
‫‪ 22:19‬ﻋﻴﺴﻲ ﺑﺎ ﻧﻘﻞ ﻛﺮدن ﺳﺨﻨﺎن آن ﺛﺮوﺗﻤﻨﺪ زﻳﺮك ﻧﻤﻲﺧﻮاﺳﺖ ﻋﻤﻞ او را ﺗﺼﺪﻳﻖ ﻧﻤﺎﻳﺪ‪ ،‬ﺑﻠﻜﻪ‬
‫ﻣﻲﺧﻮاﺳﺖ دل ﮔﻨﺎﻫﻜﺎر آن ﻏﻼم را ﻧﺸﺎن دﻫﺪ ﻛﻪ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﺳﺴﺘﻲ ﺧﻮد آﻗﺎﻳﺶ را ﻣﺤﻜﻮم ﻣﻲﻛﺮد‪ .‬اﻣﺎ اﮔﺮ او‬
‫ﺣﺘﻲ ﺑﻪ ﺳﺨﻨﺎن ﺧﻮد اﻳﻤﺎن داﺷﺖ ﻣﻲﺗﻮاﻧﺴﺖ ﻣﻄﺎﺑﻖ ﺑﺎ آن ﻋﻤﻞ ﻧﻤﺎﻳﺪ‪.‬‬
‫‪ 23:19‬ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﻔﻬﻮم آﻳﻪ ‪ 23‬ﭼﻨﻴﻦ ﺑﺎﺷﺪ ﻛﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ را وﻗﻒ ﻛﺎر ﺧﺪاوﻧﺪ ﻧﻤﺎﻳﻴﻢ‪ ،‬ﻳﺎ اﻳﻨﻜﻪ آن را ﺑﻪ‬
‫ﺷﺨﺼﻲ دﻳﮕﺮ ﺳﭙﺮده ﺗﺎ او از اﻣﻮاﻟﻤﺎن در راه ﻣﺴﻴﺢ اﺳﺘﻔﺎده ﻛﻨﺪ‪.‬‬
‫‪ 26-24:19‬ﺣﻜﻢ ﺷﺨﺺ ﺛﺮوﺗﻤﻨﺪ ﺑﺮاي ﻏﻼم ﺳﻮم اﻳﻦ ﺑﻮد ﻛﻪ ﻗﻨﻄﺎر را از او ﺑﮕﻴﺮﻳﺪ و ﺑﻪ ﺻﺎﺣﺐ ده ﻗﻨﻄﺎر‬
‫ﺑﺪﻫﻴﺪ‪ .‬اﮔﺮ از ﻓﺮﺻﺘﻬﺎﻳﻤﺎن ﺑﺮاي ﺧﺪاوﻧﺪ ﺳﻮد ﻧﺠﻮﺋﻴﻢ‪ ،‬از ﻣﺎ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺧﻮاﻫﻨﺪ ﺷﺪ‪ .‬از ﺳﻮﻳﻲ دﻳﮕﺮ اﮔﺮ در اﻧﺪك اﻣﻴﻦ‬
‫ﺑﺎﺷﻴﻢ‪ ،‬ﺧﺪا ﺧﻮاﻫﺪ دﻳﺪ ﻛﻪ دﻳﮕﺮ ﺑﻴﺶ از اﻳﻦ در وﺳﺎﻳﻠﻲ ﻛﻪ ﺑﺎﻳﺪ در ﺧﺪﻣﺖ او ﺑﻪ ﻛﺎر ﮔﻴﺮﻳﻢ ﻛﻤﺒﻮدي ﻧﺨﻮاﻫﻴﻢ‬
‫داﺷﺖ‪ .‬در ﻧﻈﺮ ﺑﺮﺧﻲ ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻧﺎﻋﺎدﻻﻧﻪ ﻣﻲآﻳﺪ ﻛﻪ ﻗﻨﻄﺎر ﺑﻪ ﺷﺨﺼﻲ داده ﺷﺪ ﻛﻪ ﺧﻮد ده ﻗﻨﻄﺎر داﺷﺖ‪ ،‬اﻣﺎ اﻳﻦ ﻳﻚ‬
‫اﺻﻞ ﺛﺎﺑﺖ در زﻧﺪﮔﻲ روﺣﺎﻧﻲ اﺳﺖ ﻛﻪ ﺑﻪ ﻛﺴﺎﻧﻲ ﻛﻪ ﺑﺎ ﺟﺎن و دل او را دوﺳﺖ ﺑﺪارﻧﺪ و ﺑﻪ او ﺧﺪﻣﺖ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ‬
‫ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻓﺮﺻﺘﻬﺎي ﺑﻴﺸﺘﺮ و ﺑﻬﺘﺮي ﺳﭙﺮده ﺧﻮاﻫﺪ ﺷﺪ‪ .‬ﻧﺎﻛﺎﻣﻲ در ﻛﺴﺐ ﻣﻨﻔﻌﺖ از ﻓﺮﺻﺘﻬﺎ ﺑﻪ ﺿﺮر ﻫﻤﻪ ﺗﻤﺎم‬
‫ﺧﻮاﻫﺪ ﺷﺪ‪.‬‬
‫ﻏﻼم ﺳﻮم ﭘﺎداش ﺑﺴﻴﺎري را از دﺳﺖ داد‪ ،‬اﻣﺎ در اﻳﻨﺠﺎ ﻣﺠﺎزات دﻳﮕﺮي ﺑﺮاي او ذﻛﺮ ﻧﺸﺪه اﺳﺖ‪ .‬ﻇﺎﻫﺮاً ﻣﺴﺎﻟﻪ‬

‫ﻧﺠﺎت در اﻳﻨﺠﺎ ﻣﻮرد ﺑﺤﺚ ﻧﻴﺴﺖ‪.‬‬
‫‪ 27:19‬ﻛﺴﺎﻧﻲ ﻛﻪ ﻧﺨﻮاﺳﺘﻨﺪ آن ﺷﺨﺺ ﺷﺮﻳﻒ ﺣﺎﻛﻢ آﻧﻬﺎ ﺑﺎﺷﺪ در اﻳﻨﺠﺎ دﺷﻤﻨﺎن ﻣﻌﺮﻓﻲ ﺷﺪه و ﻫﻤﻪ ﺑﻪ ﻣﺮگ‬
‫ﻣﺤﻜﻮم ﺷﺪﻧﺪ‪ .‬اﻳﻦ ﭘﻴﺸﮕﻮﻳﻲ ﺗﻠﺨﻲ ﺑﻮد از ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ اﻣﺘﻲ ﻛﻪ ﻣﺴﻴﺢ را رد ﻛﺮد‪.‬‬

‫‪ -10‬ﭘﺴﺮ اﻧﺴﺎن در اورﺷﻠﻴﻢ )‪(38:21-28:19‬‬
‫اﻟﻒ( ورود ﭘﻴﺮوزﻣﻨﺪاﻧﻪ )‪(40-28:19‬‬
‫‪ 34-28:19‬اﻛﻨﻮن ﻳﻜﺸﻨﺒﻪ ﭘﻴﺶ از ﺑﻪ ﺻﻠﻴﺐ ﻛﺸﻴﺪن او ﺑﻮد‪ .‬ﻋﻴﺴﻲ ﺑﻪ ﺳﺮاﺷﻴﺒﻲ ﺷﺮﻗﻲ ﻛﻮه زﻳﺘﻮن ﻛﻪ ﺑﻪ‬
‫اورﺷﻠﻴﻢ ﺧﺘﻢ ﻣﻲﺷﺪ رﺳﻴﺪ‪ .‬ﭼﻮن ﻧﺰدﻳﻚ ﺑﻴﺖﻧﺎﺟﻲ و ﺑﻴﺖﻋﻨﻴﺎ رﺳﻴﺪ‪ ...‬دو ﻧﻔﺮ از ﺷﺎﮔﺮدان ﺧﻮد را ﺑﻪ ﻗﺮﻳﻪاي‬
‫ﻓﺮﺳﺘﺎد ﺗﺎ ﺑﺮاي ورودش ﺑﻪ اورﺷﻠﻴﻢ ﻛﺮه اﻻﻏﻲ ﺑﻴﺎورﻧﺪ‪ .‬او دﻗﻴﻘﺎً ﺑﻪ آﻧﻬﺎ ﮔﻔﺖ ﻛﻪ ﻛﺠﺎ آن ﺣﻴﻮان را ﻳﺎﻓﺘﻪ و اﻳﻨﻜﻪ‬
‫ﺻﺎﺣﺐ آن ﭼﻪ ﺧﻮاﻫﻨﺪ ﮔﻔﺖ‪ .‬ﺳﭙﺲ از اﻳﻨﻜﻪ ﺷﺎﮔﺮدان ﻣﺎﻣﻮرﻳﺖ ﺧﻮد را ﺑﺮاي ﻣﺎﻟﻜﺎن ﻛﺮه اﻻغ ﺑﺎزﮔﻮ ﻧﻤﻮدﻧﺪ‪ ،‬ﺑﻪ‬
‫ﻧﻈﺮ آﻧﻬﺎ از اﻳﻨﻜﻪ ﻋﻴﺴﻲ ﺑﺮ آن ﺑﻨﺸﻴﻨﺪ ﺧﺮﺳﻨﺪ ﺷﺪﻧﺪ‪ .‬ﺷﺎﻳﺪ آﻧﻬﺎ ﻗﺒﻼً از ﺑﺮﻛﺎت ﺧﺪﻣﺖ ﻣﺴﻴﺢ ﺑﻬﺮﻣﻨﺪ ﮔﺮدﻳﺪه ﺑﻮدﻧﺪ‬
‫و ﺑﻪ او ﭘﻴﺸﻨﻬﺎد ﻛﺮده ﺑﻮدﻧﺪ ﻛﻪ ﺑﻪ ﻫﻨﮕﺎم ﻧﻴﺎز او را ﻳﺎري ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ‪.‬‬
‫‪ 38-35:19‬ﺷﺎﮔﺮدان از رﺧﺖ ﺧﻮد ﺑﺮاي ﺧﺪاوﻧﺪ زﻣﻴﻨﻲ درﺳﺖ ﻛﺮدﻧﺪ‪ .‬ﻫﻨﮕﺎﻣﻲ ﻛﻪ او از ﺟﺎﻧﺐ ﻏﺮﺑﻲ ﻛﻮه‬
‫زﻳﺘﻮن ﺑﻪ ﺳﻮي اورﺷﻠﻴﻢ ﺣﺮﻛﺖ ﻣﻲﻛﺮد ﺑﺴﻴﺎري ﺟﺎﻣﻪﻫﺎي ﺧﻮد را در راه ﻣﻲﮔﺴﺘﺮدﻧﺪ‪ .‬ﺳﭙﺲ ﭘﻴﺮوان او ﻫﻤﻪ ﻳﻚ‬
‫ﺻﺪا ﺑﻪ آواز ﺑﻠﻨﺪ ﺧﺪا را ﺣﻤﺪ ﮔﻔﺘﻦ ﺷﺮوع ﻛﺮدﻧﺪ‪ ،‬ﺑﻪ ﺳﺒﺐ ﻫﻤﻪ ﻗﻮاﺗﻲ ﻛﻪ از او دﻳﺪه ﺑﻮدﻧﺪ‪ .‬آﻧﻬﺎ او را ﻫﻤﭽﻮن‬
‫ﭘﺎدﺷﺎه ﺧﺪا ﺗﻜﺮﻳﻢ ﻧﻤﻮدﻧﺪ‪ ،‬و ﺷﻌﺎر ﻣﻲدادﻧﺪ ﻛﻪ ﺛﻤﺮات ﻇﻬﻮر او ﺳﻼﻣﺘﻲ درآﺳﻤﺎن و ﺟﻼل در اﻋﻠﻲ ﻋﻠﻴﻴﻦ اﺳﺖ‪.‬‬
‫ﺑﺴﻴﺎر ﻣﻬﻢ اﺳﺖ ﻛﻪ آﻧﻬﺎ ﻓﺮﻳﺎد ﺳﺮ داده ﻣﻲﮔﻔﺘﻨﺪ ”ﺳﻼﻣﺘﻲ در آﺳﻤﺎن“ و ﻧﻪ ”در زﻣﻴﻦ‪ “.‬در زﻣﻴﻦ ﺳﻼﻣﺘﻲ ﻧﺨﻮاﻫﺪ‬
‫ﺑﻮد زﻳﺮا ﺑﻪ زودي ﺷﺎﻫﺰاده ﺳﻼﻣﺘﻲ ﻃﺮد ﺷﺪه و او را ﻣﻲﻛﺸﺘﻨﺪ‪ .‬اﻣﺎ ﺑﺎ ﻣﺮگ ﻗﺮﻳﺐ اﻟﻮﻗﻮع ﻣﺴﻴﺢ ﺑﺮ ﺻﻠﻴﺐ ﺟﻠﺠﺘﺎ‬
‫و ﺻﻌﻮد او ﺑﻪ آﺳﻤﺎن ﺳﻼﻣﺘﻲ در آﺳﻤﺎن رخ ﺧﻮاﻫﺪ داد‪.‬‬
‫‪ 40-39:19‬ﻓﺮﻳﺴﻴﺎن از اﻳﻨﻜﻪ ﻣﻲدﻳﺪﻧﺪ ﻫﻤﮕﺎن در اﻳﻦ راه ﻣﺴﻴﺢ را ﺗﻜﺮﻳﻢ ﻣﻲدارﻧﺪ ﺳﺨﺖ ﺑﺮآﺷﻔﺘﻨﺪ‪ .‬آﻧﻬﺎ ﺑﻪ‬
‫ﻋﻴﺴﻲ ﮔﻔﺘﻨﺪ ﻛﻪ ﺷﺎﮔﺮدان ﺧﻮد را ﻧﻬﻴﺐ ﻧﻤﺎﻳﺪ‪ .‬اﻣﺎ ﻋﻴﺴﻲ در ﺟﻮاب ﮔﻔﺖ ﭼﻨﻴﻦ اﺳﺘﻘﺒﺎﻟﻲ اﺟﺘﻨﺎب ﻧﺎﭘﺬﻳﺮ اﺳﺖ‪.‬‬
‫اﮔﺮ ﺷﺎﮔﺮدان اﻳﻦ ﻛﺎر را ﻧﻤﻲﻛﺮدﻧﺪ‪ ،‬ﺳﻨﮕﻬﺎ ﺑﻪ ﺻﺪا در ﻣﻲآﻣﺪﻧﺪ! از اﻳﻦ رو او ﻓﺮﻳﺴﻴﺎن را ﺗﻮﺑﻴﺦ ﻧﻤﻮد ﻛﻪ ﺣﺘﻲ از‬
‫ﺳﻨﮕﻬﺎ ي ﺑﻲﺟﺎن ﺑﻲاﺣﺴﺎسﺗﺮ و ﺳﺨﺖﺗﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪ‪.‬‬
‫ب( ﭘﺴﺮ اﻧﺴﺎن ﺑﺮ اورﺷﻠﻴﻢ ﻣﻲ ﮔﺮﻳﺪ )‪(44-41:19‬‬
‫‪ 42-41:19‬ﻋﻴﺴﻲ ﺑﺎ ﻧﺰدﻳﻚ ﺷﺪن ﺑﻪ اورﺷﻠﻴﻢ‪ ،‬ﻣﺮﺛﻴﻪاي در وﺻﻒ اﻳﻦ ﺷﻬﺮ ﻛﻪ ﻓﺮﺻﺖ ﻃﻼﻳﻲ ﺧﻮد را از‬
‫دﺳﺖ داده ﺑﻮد ﺳﺮود‪ .‬اﮔﺮ ﻣﺮدم ﺗﻨﻬﺎ او را ﺑﻪ ﻋﻨﻮان ﻣﺴﻴﺢ ﻣﻲﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻨﺪ‪ ،‬اﻳﻦ اﻣﺮ ﺳﻼﻣﺘﻲ ﺑﺮاي آﻧﻬﺎ ﺑﻪ ﻫﻤﺮاه‬
‫ﻣﻲداﺷﺖ‪ .‬اﻣﺎ آﻧﻬﺎ در ﻧﻴﺎﻓﺘﻨﺪ ﻛﻪ او ﻣﻨﺸﺎ ﺳﻼﻣﺘﻲ اﺳﺖ‪ .‬اﻛﻨﻮن دﻳﮕﺮ دﻳﺮ ﺷﺪه ﺑﻮد‪ .‬آﻧﻬﺎ ﺗﺼﻤﻴﻢ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮدﻧﺪ ﻛﻪ ﺑﺎ‬
‫ﭘﺴﺮ ﺧﺪا ﭼﻪ ﻛﻨﻨﺪ‪ .‬ﭼﺮا ﻛﻪ ﺑﺎ ﻧﭙﺬﻳﺮﻓﺘﻦ او‪ ،‬ﭼﺸﻤﺎﻧﺸﺎن ﻛﻮر ﺷﺪه ﺑﻮد‪ .‬از آﻧﺠﺎﺋﻲ ﻛﻪ ﻧﻤﻲﺧﻮاﺳﺘﻨﺪ او را ﺑﺒﻴﻨﻨﺪ‪،‬‬

‫دﻳﮕﺮ ﺑﻴﺶ از اﻳﻦ ﻧﻤﻲﺗﻮاﻧﺴﺘﻨﺪ او را ﺑﺒﻴﻨﻨﺪ‪.‬‬
‫ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ اﺳﺖ ﻟﺤﻈﺎﺗﻲ ﺑﺮ اﺷﻜﻬﺎي ﻧﺠﺎتدﻫﻨﺪه ﺗﻔﻜﺮ ﻧﻤﺎ ﻳﻴﻢ‪ .‬ﻫﻤﺎن ﮔﻮﻧﻪ ﻛﻪ ﮔﺮﻳﻔﻴﺖ ﺗﻮﻣﺎس ‪(W. H.‬‬

‫)‪ Griffith Thomas‬ﮔﻔﺘﻪ اﺳﺖ‪” :‬ﺑﻴﺎﻳﻴﺪ ﻧﺰد ﭘﺎﻳﻬﺎي ﻋﻴﺴﻲ ﻧﺸﺴﺘﻪ و راز اﺷﻚ رﻳﺨﺘﻦﻫﺎ و ﻧﮕﺎهﻫﺎي او ﺑﻪ ﮔﻨﺎﻫﺎن‬
‫و اﻧﺪوه ﺷﻬﺮ را ﺑﻴﺎﻣﻮزﻳﻢ‪ ،‬ﺗﺎ ﻣﺎ ﻧﻴﺰ ﺑﺮ آﻧﻬﺎ ﺑﮕﺮﻳﻴﻢ‪“.‬‬
‫‪ 44-43:19‬ﻋﻴﺴﻲ ﺗﺼﻮﻳﺮي ﻣﻨﺤﺼﺮ ﺑﻪ ﻓﺮد از ﻣﺤﺎﺻﺮه ﺷﻬﺮ ﺗﻮﺳﻂ ﺗﻴﻄﺲ را ﺑﻪ دﺳﺖ ﻣﻲدﻫﺪ‪ ،‬اﻳﻨﻜﻪ ﭼﮕﻮﻧﻪ‬
‫ﻓﺮﻣﺎﻧﺮواي روﻣﻲ ﺷﻬﺮ را اﺣﺎﻃﻪ ﻛﺮده‪ ،‬ﺳﺎﻛﻨﺎن آن را در دام اﻧﺪاﺧﺘﻪ و ﻛﻮﭼﻚ و ﺑﺰرگ را ﻗﺘﻞ ﻋﺎم ﻧﻤﻮده و‬
‫دﻳﻮارﻫﺎ و ﺑﻨﺎﻫﺎي آن را ﻫﻤﻮار ﺧﻮاﻫﺪ ﻧﻤﻮد‪ .‬ﺳﻨﮕﻲ ﺑﺮ ﺳﻨﮕﻲ ﭘﺎﻳﺪار ﻧﺨﻮاﻫﺪ ﻣﺎﻧﺪ‪ .‬و اﻳﻨﻬﺎ ﻫﻤﻪ واﻗﻊ ﺧﻮاﻫﺪ ﺷﺪ‬
‫زﻳﺮا ﻛﻪ اﻳﺎم ﺗﻔﻘﺪ ﺧﻮد را ﻧﺪاﻧﺴﺖ‪ .‬ﺧﺪاوﻧﺪ ﺑﺎ ارﻣﻐﺎن ﻧﺠﺎت ﺑﻪ اﻳﻦ ﺷﻬﺮ آﻣﺪه ﺑﻮد و آﻧﻬﺎ در ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ ﺧﻮد ﻫﻴﭻ‬
‫ﺟﺎﻳﻲ ﺑﺮاي او ﻧﺪاﺷﺘﻨﺪ‪.‬‬
‫پ( دوﻣﻴﻦ ﭘﺎﻛﺴﺎزي ﻣﻌﺒﺪ )‪(46-45:19‬‬
‫ﻋﻴﺴﻲ در ﺑﺪو ﺧﺪﻣﺖ ﺧﻮد ﻫﻴﻜﻞ را ﺗﻄﻬﻴﺮ ﻛﺮده ﺑﻮد )ﻳﻮﺣﻨﺎ ‪ .(17-14:2‬ﺣﺎل ﻛﻪ ﺧﺪﻣﺘﺶ رو ﺑﻪ اﻧﺘﻬﺎ ﺑﻮد‪ ،‬ﺑﻪ‬
‫ﺻﺤﻦ ﻣﻘﺪس داﺧﻞ ﺷﺪ ﻛﺴﺎﻧﻲ را ﻛﻪ ﺧﺎﻧﻪ ﻋﺒﺎدت را ﺑﻪ ﻣﻐﺎزه دزدان ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺳﺎﺧﺘﻪ ﺑﻮدﻧﺪ از آﻧﺠﺎ ﺑﻴﺮون ﻧﻤﻮد‪.‬‬
‫ﻫﻤﻴﺸﻪ اﻳﻦ ﺧﻄﺮ وﺟﻮد دارد ﻛﻪ ﻣﻨﻔﻌﺖ ﭘﺮﺳﺘﻲ وارد ﻛﺎر ﺧﺪا ﺷﻮد‪ .‬اﻣﺮوزه ﻣﺴﻴﺤﻴﺖ ﺑﻪ اﻳﻦ ﺧﻤﻴﺮﻣﺎﻳﻪ آﻟﻮده ﺷﺪه‬
‫اﺳﺖ‪ :‬ﺑﺎزارﻫﺎ و اﺟﺘﻤﺎﻋﺎت ﻛﻠﻴﺴﺎﻳﻲ‪ ،‬اﻧﮕﻴﺰهﻫﺎي ﻣﺎﻟﻲ‪ ،‬ﺑﺸﺎرت ﺑﺮاي ﻛﺴﺐ ﺳﻮد و درآﻣﺪ‪ ،‬و ﻫﻤﻪ اﻳﻨﻬﺎ در ﻧﺎم‬
‫ﻣﺴﻴﺢ اﻧﺠﺎم ﻣﻲﺷﻮد‪.‬‬
‫ﻣﺴﻴﺢ ﺑﺮاي ﺣﻤﺎﻳﺖ از اﻳﻦ ﻋﻤﻞ ﺧﻮد از ﻛﺘﺎبﻣﻘﺪس ﻧﻘﻞ ﻣﻲﻛﻨﺪ )اﺷﻌﻴﺎ ‪7:56‬؛ ارﻣﻴﺎ ‪ .(11:7‬ﻫﺮﮔﻮﻧﻪ ﺗﻼش‬
‫در راﺳﺘﺎي اﺻﻼح ﻛﻠﻴﺴﺎ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮ ﻣﺒﻨﺎي ﻛﻼم ﺧﺪا ﺻﻮرت ﮔﻴﺮد‪.‬‬
‫ت( ﺗﻌﻠﻴﻢ در ﻫﻴﻜﻞ )‪(48-47:19‬‬
‫ﻋﻴﺴﻲ ﻫﺮ روز در ﺻﺤﻦ ﻫﻴﻜﻞ ﺗﻌﻠﻴﻢ ﻣﻲداد‪ ،‬اﻟﺒﺘﻪ ﻧﻪ در ﻫﻴﻜﻞ ﺑﻠﻜﻪ در ﻣﺤﻮﻃﻪ آن ﻛﻪ ﻣﺮدم اﺟﺎزه داﺷﺘﻨﺪ ﺑﻪ‬
‫آن داﺧﻞ ﺷﻮﻧﺪ‪ .‬رﻫﺒﺮان ﻣﺬﻫﺒﻲ ﺑﻪ دﻧﺒﺎل ﺑﻬﺎﻧﻪاي ﺑﻮدﻧﺪ ﺗﺎ او را ﻫﻼك ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ‪ ،‬اﻣﺎ ﺗﻤﺎﻣﻲ ﻣﺮدم ﻣﺤﻮ ﻣﻌﺠﺰات‬
‫ﻧﺎﺻﺮي ﺷﺪه ﺑﻮدﻧﺪ‪ ،‬اﻣﺎ ﺑﻪ زودي آن ﺳﺎﻋﺖ ﻓﺮاﻣﻲرﺳﻴﺪ‪ ،‬و روﺳﺎي ﻛﻬﻨﻪ‪ ،‬ﻛﺎﺗﺒﺎن و ﻓﺮﻳﺴﻴﺎن ﺑﻪ ﻗﺼﺪ ﻫﻼك ﻛﺮدن‬
‫او ﺑﺎ ﻫﻢ ﻣﺘﺤﺪ ﻣﻲﺷﺪﻧﺪ‪ ،‬ﺷﺮح وﻗﺎﻳﻊ روز ﺑﻌﺪ ﻛﻪ آﺧﺮﻳﻦ روز ﺧﺪﻣﺖ اوﺳﺖ در ‪ 6:22-1: 20‬آﻣﺪه اﺳﺖ‪.‬‬
‫ث( ﺳﺌﻮال درﺑﺎره اﻗﺘﺪار ﻋﻴﺴﻲ )‪(8-1 :20‬‬
‫‪ 2-1:20‬ﻋﺠﺐ ﺗﺼﻮﻳﺮي اﺳﺖ! ﺑﺰرﮔﺘﺮﻳﻦ ﻣﻌﻠﻢ ﺗﺎرﻳﺦ در ﺳﺎﻳﻪ ﻫﻴﻜﻞ ﺧﺒﺮﺧﻮش را اﻋﻼن ﻣﻲﻛﻨﺪ‪ ،‬و رﻫﺒﺮان‬
‫اﺳﺮاﺋﻴﻞ ﺑﻲﺷﺮﻣﺎﻧﻪ اﻗﺘﺪار او را زﻳﺮ ﺳﺌﻮال ﻣﻲﺑﺮﻧﺪ‪ .‬در ﻧﻈﺮ آﻧﻬﺎ ﻋﻴﺴﻲ ﻳﻚ ﻧﺠﺎر ﮔﺴﺘﺎخ ﺑﻮد‪ .‬او ﺗﺤﺼﻴﻼت رﺳﻤﻲ‬
‫ﻧﮕﺬراﻧﺪه ﺑﻮد‪ ،‬و ﻧﻪ ﻣﺪارج آﻛﺎدﻣﻴﻚ داﺷﺖ و ﻧﻪ ﻧﺎﻣﻪاي از ﺳﻮي ﻳﻚ ﻣﻘﺎم ﻣﺬﻫﺒﻲ رﺳﻤﻲ‪ .‬او ﭼﻪ ﺻﻼﺣﻴﺘﻲ‬

‫داﺷﺖ؟ ﭼﻪ ﻛﺴﻲ ﺑﺪو ﻗﺪرت ﺗﻌﻠﻴﻢ ﺑﻪ دﻳﮕﺮان و ﺗﻄﻬﻴﺮ ﻫﻴﻜﻞ را داده ﺑﻮد؟ آﻧﻬﺎ ﻣﻲﺧﻮاﺳﺘﻨﺪ ﺑﺪاﻧﻨﺪ!‬
‫‪ 8-3:20‬ﻋﻴﺴﻲ ﺑﺎ ﻃﺮح ﺳﺌﻮاﻟﻲ ﺑﻪ ﭘﺮﺳﺶ آﻧﺎن ﺟﻮاب داد‪ ،‬اﮔﺮ آﻧﻬﺎ ﺑﻪ درﺳﺘﻲ ﭘﺎﺳﺦ ﻣﻲﮔﻔﺘﻨﺪ‪ ،‬ﺑﻪ ﺟﻮاب‬
‫ﺳﺌﻮال ﺧﻮد ﻧﻴﺰ ﻣﻲرﺳﻴﺪﻧﺪ‪ .‬آﻳﺎ ﺗﻌﻤﻴﺪ ﻳﺤﻴﻲ از ﺧﺪا ﺑﻮد‪ ،‬و ﻳﺎ اﻳﻨﻜﻪ ﻓﻘﻂ از ﺳﻮي ﻳﻚ ﻗﺪرت اﻧﺴﺎﻧﻲ؟ آﻧﻬﺎ در‬
‫داﻣﻲ ﮔﺮﻓﺘﺎر ﺷﺪه ﺑﻮد‪ .‬اﮔﺮ اﻗﺮار ﻣﻲﻧﻤﻮدﻧﺪ ﻛﻪ ﻳﺤﻴﻲ ﺑﺎ ﻣﺴﺢ اﻟﻬﻲ ﻣﻮﻋﻈﻪ ﻣﻲﻧﻤﻮد‪ ،‬ﭘﺲ ﭼﺮا ﺗﻮﺑﻪ ﻧﻨﻤﻮده و ﺑﻪ‬
‫ﻣﺴﻴﺤﻲ ﻛﻪ او اﻋﻼن ﻧﻤﻮد اﻳﻤﺎن ﻧﻴﺎوردﻧﺪ؟ اﻣﺎ اﮔﺮ ﻣﻲﮔﻔﺘﻨﺪ ﻛﻪ ﻳﺤﻴﻲ ﺗﻨﻬﺎ ﻳﻚ واﻋﻆ دوره ﮔﺮد ﺑﻮد‪ ،‬آﻧﮕﺎه ﺧﺸﻢ‬
‫ﻫﻤﮕﺎن ﺑﺮ آﻧﻬﺎ ﺑﺮ ﻣﻲاﻓﺮوﺧﺖ‪ ،‬ﭼﺮا ﻛﻪ ﻫﻤﮕﻲ ﻳﺤﻴﻲ را ﻧﺒﻲ ﺧﺪا ﻣﻲﭘﻨﺪاﺷﺘﻨﺪ‪ .‬از اﻳﻦ رو ﮔﻔﺘﻨﺪ‪” :‬ﻣﺎ ﻧﻤﻲداﻧﻴﻢ ﻛﻪ‬
‫ﻳﺤﻴﻲ از ﻛﺠﺎ اﻳﻦ ﻗﺪرت را ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺑﻮد‪ “.‬ﻋﻴﺴﻲ ﮔﻔﺖ‪” :‬ﺧﻮب‪ ،‬در اﻳﻦ ﺻﻮرت‪ ،‬ﻣﻦ ﻫﻢ ﻧﻤﻲﮔﻮﻳﻢ ﻛﻪ ﺑﺎ ﻗﺪرت ﭼﻪ‬
‫ﻛﺴﻲ ﺗﻌﻠﻴﻢ ﻣﻲدﻫﻢ‪ “.‬اﮔﺮ ﻧﻤﻲﺗﻮاﻧﺴﺘﻨﺪ ﻗﺪرت ﻳﺤﻴﻲ را زﻳﺮ ﺳﺌﻮال ﺑﺒﺮﻧﺪ‪ ،‬ﭘﺲ ﭼﺮا اﻗﺘﺪار ﻛﺴﻲ ﻛﻪ از ﻳﺤﻴﻲ ﻫﻢ‬
‫ﺑﺰرﮔﺘﺮ ﺑﻮد را زﻳﺮ ﺳﺌﻮال ﺑﺮدﻧﺪ؟ اﻳﻦ ﻋﺒﺎرت ﻧﺸﺎن ﻣﻲدﻫﺪ ﻛﻪ ﻋﺎﻣﻞ ﺿﺮوري در ﺗﻌﻠﻴﻢ ﻛﻼم ﺧﺪا اﻳﻦ اﺳﺖ ﻛﻪ‬
‫ﺗﻌﻠﻴﻢ از روحاﻟﻘﺪس ﭘﺮ ﺑﺎﺷﺪ‪ .‬ﻫﺮ ﻛﺲ ﻛﻪ اﻳﻦ ﻋﻄﺎ را داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ ﻣﻲﺗﻮاﻧﺪ ﺑﺮ ﻛﺴﺎﻧﻲ ﻛﻪ ﺑﻪ درﺟﺎت‪ ،‬اﻓﺘﺨﺎرات و‬
‫ﻣﻘﺎم اﻧﺴﺎﻧﻲ ﺧﻮد ﻣﻲﺑﺎﻟﻨﺪ ﻏﻠﺒﻪ ﻧﻤﺎﻳﺪ‪.‬‬
‫دﻳﭙﻠﻢﺗﺎن را از ﻛﺠﺎ ﮔﺮﻓﺘﻪاﻳﺪ؟ ﭼﻪ ﻛﺴﻲ ﺷﻤﺎ را ﻣﻨﺼﻮب ﻧﻤﻮده اﺳﺖ؟ " اﻳﻦ ﺳﺌﻮاﻻت ﻗﺪﻳﻤﻲ ﻛﻪ ﺷﺎﻳﺪ ﻫﻤﻪ‬
‫از روي ﺣﺴﺎدت و ﺧﻮدﺧﻮاﻫﻲ ﺑﺎﺷﺪ‪ ،‬ﻫﻨﻮز ﻧﻴﺰ ﻣﺘﺪاول اﺳﺖ‪ .‬ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻲ واﻋﻈﺎن ﻣﻮﻓﻘﻲ ﻛﻪ ﺣﺘﻲ از ﻣﻘﺎﺑﻞ‬
‫داﻧﺸﻜﺪهﻫﺎي اﻟﻬﻴﺎت و ﻳﺎ ﭼﻨﻴﻦ ﻣﻜﺎﻧﻬﺎﻳﻲ ﻋﺒﻮر ﻧﻜﺮدهاﻧﺪ و ﻳﺎ اﻋﺘﺒﺎر ﺣﻜﻢ اﻧﺘﺼﺎب آﻧﻬﺎ ﻫﻤﻴﺸﻪ زﻳﺮ ﺳﺌﻮال‬
‫ﻣﻲرود‪.‬‬
‫ج( ﺣﻜﺎﻳﺖ ﺑﺎﻏﺒﺎﻧﻬﺎي ﺷﺮﻳﺮ )‪(18-9:20‬‬
‫‪ 12-9:20‬اﻧﺪوه دل ﺧﺪا ﺑﺮ اﻣﺖ اﺳﺮاﺋﻴﻞ ﺑﺎري دﻳﮕﺮ در ﺣﻜﺎﻳﺖ ﺷﺮح داده ﻣﻲﺷﻮد‪ .‬ﺧﺪا ﺷﺨﺼﻲ اﺳﺖ ﻛﻪ‬
‫ﺗﺎﻛﺴﺘﺎﻧﻲ )اﺳﺮاﺋﻴﻞ( ﻏﺮس ﻛﺮد و آن را ﺑﻪ ﺑﺎﻏﺒﺎﻧﺎن )رﻫﺒﺮان ﻣﻠﺖ اﺳﺮاﺋﻴﻞ؛ ر‪.‬ك اﺷﻌﻴﺎ ‪ (7-1:5‬ﺳﭙﺮد‪ .‬او ﻏﻼﻣﺎن‬
‫ﺧﻮد را ﻧﺰد ﺑﺎﻏﺒﺎﻧﺎن ﻓﺮﺳﺘﺎد ﺗﺎ از ﻣﻴﻮه ﺑﺎغ ﺧﻮد ﺑﻪ آﻧﻬﺎ ﺑﺴﭙﺎرﻧﺪ‪ .‬اﻳﻦ ﻏﻼﻣﺎن ﻫﻤﺎن اﻧﺒﻴﺎي ﺧﺪا ﺑﻮدﻧﺪ‪ ،‬ﻫﻤﭽﻮن‬
‫اﺷﻌﻴﺎ و ﻳﺤﻴﻲ ﺗﻌﻤﻴﺪدﻫﻨﺪه ﻛﻪ اﺳﺮاﺋﻴﻞ را ﺑﻪ ﺗﻮﺑﻪ و اﻳﻤﺎن دﻋﻮت ﻛﺮدﻧﺪ‪ .‬اﻣﺎ ﺣﺎﻛﻤﺎن اﺳﺮاﺋﻴﻞ ﻫﺮ ﻳﻚ ﺑﻪ ﻧﺤﻮي‬
‫ﺑﺮ اﻧﺒﻴﺎ ﺟﻔﺎ رﺳﺎﻧﻴﺪﻧﺪ‪.‬‬
‫‪ 13:20‬ﺳﺮاﻧﺠﺎم ﺧﺪا ﭘﺴﺮ ﺣﺒﻴﺐ ﺧﻮد را ﻓﺮﺳﺘﺎد ﺑﺎ اﻳﻦ اﻣﻴﺪ ﻛﻪ او را اﺣﺘﺮام ﺧﻮاﻫﻨﺪ ﻧﻤﻮد‪) .‬اﻟﺒﺘﻪ ﮔﺮﭼﻪ ﺧﺪا‬
‫ﻣﻲداﻧﺴﺖ ﻛﻪ ﻣﺴﻴﺢ را ﻃﺮد ﺧﻮاﻫﻨﺪ ﻧﻤﻮد‪ (.‬ﺗﻮﺟﻪ ﻧﻤﺎﻳﻴﺪ ﻛﻪ ﻣﺴﻴﺢ ﺧﻮد را از ﺗﻤﺎم دﻳﮕﺮ اﻧﺒﻴﺎ ﻣﺘﻤﺎﻳﺰ ﻣﻲﺳﺎزد‪ .‬آﻧﻬﺎ‬
‫ﻏﻼﻣﺎن ﺑﻮدﻧﺪ‪ ،‬و او ﭘﺴﺮ اﺳﺖ‪ 14 :.‬ﺑﺎﻏﺒﺎﻧﺎن ﻣﺜﻞ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺧﻮاﺳﺘﻨﺪ ﺗﺎ وارث را ﻧﻴﺰ از ﺳﺮ راه ﺑﺮدارﻧﺪ‪ ،‬آﻧﻬﺎ‬
‫ﻣﻲﺧﻮاﺳﺘﻨﺪ رﻫﺒﺮي و ﺗﻌﻠﻴﻢ ﻗﻮم را ﺑﻪ اﻧﺤﺼﺎر ﺧﻮد درآوردﻧﺪ‪ ،‬ﺗﺎ ﻣﻴﺮاث از آن ﻣﺎ ﮔﺮدد‪ “.‬آﻧﻬﺎ ﻣﻘﺎم ﻣﺬﻫﺒﻲ ﺧﻮد‬
‫را ﺑﻪ ﻋﻴﺴﻲ ﺗﺴﻠﻴﻢ ﻧﻤﻲ ﻛﺮدﻧﺪ‪ .‬اﮔﺮ او را ﻣﻲﻛﺸﺘﻨﺪ‪ ،‬دﻳﮕﺮ ﻗﺪرﺗﻲ ﺑﺎ آﻧﻬﺎ ﺑﻪ رﻗﺎﺑﺖ ﺑﺮ ﻧﻤﻲﺧﻮاﺳﺖ اﻟﺒﺘﻪ ﺑﻪ ﮔﻤﺎن‬
‫ﺧﻮد‪.‬‬
‫‪ 14:20‬در ﺣﺎل او را از ﺑﺎغ ﺑﻴﺮون اﻓﻜﻨﺪه‪ ،‬ﻛﺸﺘﻨﺪ‪ .‬در اﻳﻦ ﻟﺤﻈﻪ ﻋﻴﺴﻲ از ﺷﻨﻮﻧﺪﮔﺎن ﻳﻬﻮدي ﺧﻮد ﭘﺮﺳﻴﺪ‪ ،‬ﭘﺲ‬

‫ﺻﺎﺣﺐ ﺑﺎغ ﺑﺎ اﻳﻦ ﺑﺎﻏﺒﺎﻧﺎن ﻇﺎﻟﻢ ﭼﻪ ﺧﻮاﻫﺪ ﻛﺮد؟ در ﻣﺘﻲ ﻣﻲﺧﻮاﻧﻴﻢ ﻛﻪ رﺋﻴﺲ ﻛﺎﻫﻨﺎن و ﻣﺸﺎﻳﺦ ﺟﻮاب دادﻧﺪ او‬
‫آﻧﻬﺎ را ﺧﻮاﻫﺪ ﻛﺸﺖ و ﺑﺎ ﺑﻴﺎن اﻳﻦ ﻣﻄﻠﺐ ﺧﻮد را ﻣﺤﻜﻮم ﻧﻤﻮدﻧﺪ )ﻣﺘﻲ ‪ .(41:21‬در اﻳﻨﺠﺎ ﺧﻮد ﺧﺪاوﻧﺪ ﭘﺎﺳﺦ‬
‫ﻣﻲدﻫﺪ ”او ﺧﻮاﻫﺪ آﻣﺪ و ﺑﺎﻏﺒﺎﻧﺎن را ﻫﻼك ﻛﺮده و ﺑﺎغ را ﺑﻪ دﻳﮕﺮان ﺧﻮاﻫﺪ ﺳﭙﺮد‪ “.‬اﻳﻦ ﻋﺒﺎرت ﺑﺪان ﻣﻌﻨﺎ اﺳﺖ‬
‫ﻛﻪ ﻳﻬﻮدﻳﺎﻧﻲ ﻛﻪ ﻣﺴﻴﺢ را ﻃﺮد ﻛﺮدﻧﺪ ﻧﺎﺑﻮد ﺷﺪه و ﺧﺪا اﻳﻦ اﻓﺘﺨﺎر را ﺑﻪ دﻳﮕﺮان ﻣﻲﺑﺨﺸﺪ‪ .‬اﺣﺘﻤﺎﻻً دﻳﮕﺮان‬
‫اﺷﺎرهاي اﺳﺖ ﺑﻪ ﻏﻴﺮﻳﻬﻮدﻳﺎن و ﻳﺎ اﺳﺮاﺋﻴﻠﻲ ﻛﻪ در اﻳﺎم آﺧﺮ اﻳﻤﺎن ﻣﻲآورﻧﺪ‪ .‬ﻳﻬﻮدﻳﺎن ﺑﺎ اﻳﻦ ﺳﺨﻦ ﻋﻘﺐ ﻧﺸﺴﺘﻨﺪ‪.‬‬
‫آﻧﻬﺎ ﮔﻔﺘﻨﺪ‪” :‬ﺣﺎﺷﺎ‪ “.‬ﺧﺪاوﻧﺪ ﺑﺎ ﻧﻘﻞ ﻣﺰﻣﻮر ‪ 22:118‬اﻳﻦ ﭘﻴﺸﮕﻮﻳﻲ را ﺗﺎﺋﻴﺪ ﻧﻤﻮد‪ .‬ﻣﻌﻤﺎران ﻳﻬﻮدي آن ﺳﻨﮓ‪ ،‬ﻣﺴﻴﺢ‬
‫را رد ﻛﺮدﻧﺪ‪ .‬آﻧﻬﺎ در ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ ﺧﻮد ﺟﺎﻳﻲ ﺑﺮاي او ﻧﺪاﺷﺘﻨﺪ‪ .‬اﻣﺎ ﺧﺪا او را ﺳﺮ زاوﻳﻪ ﺧﻮاﻫﺪ ﮔﺬاﺷﺖ‪ ،‬ﺳﻨﮕﻲ ﻛﻪ‬
‫وﺟﻮدش ﻻزم و ﺿﺮوري اﺳﺖ‪ ،‬و ﺑﺎ اﻳﻦ ﻛﺎر ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ و واﻻﺗﺮﻳﻦ ﺟﺎﻳﮕﺎه را ﺑﻪ او ﻋﻄﺎ ﻧﻤﻮد‪.‬‬
‫‪ 18:20‬آﻳﻪ ‪ 18‬ﺑﻴﺎﻧﮕﺮ دو ﺑﺎزﮔﺸﺖ ﻣﺴﻴﺢ اﺳﺖ‪ .‬ﻇﻬﻮر اوﻟﻴﻪ او در ﺳﻨﮕﻲ ﻛﻪ روي زﻣﻴﻦ ﮔﺬاﺷﺘﻪ ﻣﻲﺷﻮد ﺑﻪ‬
‫ﺗﺼﻮﻳﺮ ﻛﺸﻴﺪه ﺷﺪه اﺳﺖ‪ ،‬اﻧﺴﺎنﻫﺎ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﻓﺮوﺗﻨﻲ و ﺧﻮار ﺑﻮدن آن ﻟﻐﺰش ﺧﻮردﻧﺪ‪ ،‬و ﺑﺎ رد ﻛﺮدن او ﺧﺮد‬
‫ﺷﺪﻧﺪ‪.‬‬
‫در ﻗﺴﻤﺖ دوم آﻳﻪ ﻣﻲﺧﻮاﻧﻴﻢ ﻛﻪ ﺳﻨﮓ از آﺳﻤﺎن ﻓﺮود ﺧﻮاﻫﺪ آﻣﺪ و ﺑﻲاﻳﻤﺎﻧﺎن را ﻧﺮم ﺧﻮاﻫﺪ ﻛﺮد‪.‬‬
‫ح( ﭘﺮداﺧﺖ ﻣﺎﻟﻴﺎت ﺑﻪ ﻗﻴﺼﺮ و ﺑﻪ ﺧﺪا )‪(26-19 :20‬‬
‫‪ 20-19:20‬رﺋﻴﺲ ﻛﺎﻫﻨﺎن و ﻛﺎﺗﺒﺎن درﻳﺎﻓﺘﻨﺪ ﻛﻪ ﻋﻴﺴﻲ درﺑﺎره اﻳﺸﺎن ﺳﺨﻦ ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ‪ ،‬از اﻳﻦ رو اﻧﮕﻴﺰه ﺑﻪ دام‬
‫اﻧﺪاﺧﺘﻦ او در آﻧﻬﺎ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺷﺪ و از اﻳﻦ رو ﻣﺮاﻗﺐ او ﺑﻮدﻧﺪ‪ .‬آﻧﻬﺎ ﺟﺎﺳﻮﺳﺎن ﻓﺮﺳﺘﺎدﻧﺪ ﺗﺎ ﺳﺨﻨﻲ از او ﺑﺸﻨﻮﻧﺪ ﻛﻪ‬
‫ﺑﺘﻮاﻧﻨﺪ او را دﺳﺘﮕﻴﺮ ﻧﻤﻮده ﺑﻪ دﺳﺖ واﻟﻲ روﻣﻲ ﺑﺴﭙﺎرﻧﺪ‪ .‬اﻳﻦ ﺟﺎﺳﻮﺳﺎن اﺑﺘﺪا او را ﺗﻤﺠﻴﺪ ﻧﻤﻮدﻧﺪ ﻛﻪ ﺑﻪ ﺧﺪا‬
‫وﻓﺎدار اﺳﺖ و از اﻧﺴﺎﻧﻲ ﻧﻤﻲﻫﺮاﺳﺪ ﺑﻪ اﻳﻦ اﻣﻴﺪ ﻛﻪ او ﺑﻪ ﻋﻠﻴﻪ ﻗﻴﺼﺮ ﺳﺨﻦ ﮔﻮﻳﺪ‪.‬‬
‫‪ 22-21:20‬ﺳﭙﺲ از او ﭘﺮﺳﻴﺪﻧﺪ ﻛﻪ آﻳﺎ ﺑﺮاي ﻳﻚ ﻳﻬﻮدي ﺟﺎﻳﺰ اﺳﺖ ﻛﻪ ﺟﺰﻳﻪ ﺑﻪ ﻗﻴﺼﺮ ﺑﺪﻫﺪ‪ .‬اﮔﺮ ﻋﻴﺴﻲ‬
‫ﻣﻲﮔﻔﺖ ﻧﻪ‪ ،‬او را ﺑﻪ ﺧﻴﺎﻧﺖ ﻣﺤﻜﻮم ﻛﺮده و ﺑﺮاي ﻣﺤﺎﻛﻤﻪ ﺑﻪ ﻣﻘﺎﻣﺎت روﻣﻲ ﻣﻲﺳﭙﺮدﻧﺪ‪ .‬اﮔﺮ ﻣﻲﮔﻔﺖ ﺑﻠﻪ‪،‬‬
‫ﻃﺮﻓﺪاران ﻫﻴﺮودﻳﺲ )و ﮔﺮوه ﺑﺴﻴﺎري از ﻳﻬﻮدﻳﺎن( را ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ اﻳﻦ ﻣﻮﺿﻮع ﺑﻪ ﺧﺸﻢ ﻣﻲآورد‪.‬‬
‫‪ 24-23:20‬ﻋﻴﺴﻲ ﺑﻪ اﻳﻦ ﺗﻮﻃﺌﻪ ﭘﻲ ﺑﺮد‪ .‬او از آﻧﻬﺎ دﻳﻨﺎري ﺧﻮاﺳﺖ‪ ،‬او ﺧﻮد ﺣﺘﻲ ﻳﻚ دﻳﻨﺎر ﻫﻢ ﻧﺪاﺷﺖ‪ .‬اﻳﻦ‬
‫ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻛﻪ آﻧﻬﺎ دﻳﻨﺎر داﺷﺘﻨﺪ و از اﻳﻦ ﺳﻜﻪﻫﺎ اﺳﺘﻔﺎده ﻣﻲﻛﺮدﻧﺪ ﺑﻴﺎﻧﮕﺮ اﺳﺎرت آﻧﻬﺎ در ﭼﻨﮕﺎل ﻳﻚ ﻗﺪرت‬
‫ﻏﻴﺮﻳﻬﻮدي ﺑﻮد‪ .‬ﻋﻴﺴﻲ ﭘﺮﺳﻴﺪ‪” :‬ﺻﻮرت و رﻗﻢ اﻳﻦ ﺳﻜﻪ را ﻛﻴﺴﺖ؟“ آﻧﻬﺎ در ﺟﻮاب ﮔﻔﺘﻨﺪ از آن ﻗﻴﺼﺮ‪.‬‬
‫‪ 26-25:20‬ﺳﭙﺲ ﻋﻴﺴﻲ ﺑﺎ اﻳﻦ ﻓﺮﻣﺎن آﻧﻬﺎ را ﺧﺎﻣﻮش ﮔﺮداﻧﻴﺪ‪” ،‬ﭘﺲ ﻣﺎل ﻗﻴﺼﺮ را ﺑﻪ ﻗﻴﺼﺮ رد ﻛﻨﻴﺪ و ﻣﺎل‬
‫ﺧﺪا را ﺑﻪ ﺧﺪا‪ “.‬ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﻲرﺳﻴﺪ ﻛﻪ آﻧﻬﺎ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﻪ ﻣﻨﺎﻓﻊ ﻗﻴﺼﺮ ﻣﻲاﻧﺪﻳﺸﻴﺪﻧﺪ ﺗﺎ اﻳﻨﻜﻪ ﻧﻔﻊ ﺧﺪا را ﻃﺎﻟﺐ ﺑﺎﺷﻨﺪ‪.‬‬
‫”ﭘﻮل ﺑﻪ ﻗﻴﺼﺮ ﺗﻌﻠﻖ دارد و ﺷﻤﺎ ﻣﺘﻌﻠﻖ ﺑﻪ ﺧﺪا ﻫﺴﺘﻴﺪ‪ .‬ﺑﮕﺬارﻳﺪ ﺳﻜﻪ از آن دﻧﻴﺎ ﺑﺎﺷﺪ‪ ،‬اﻣﺎ ﻣﺨﻠﻮﻗﺎت از آن ﺧﺪا‬
‫ﺑﺎﺷﻨﺪ‪ “.‬ﺳﻬﻞ اﺳﺖ ﻛﻪ اﻧﺴﺎن ﺑﻪ ﻣﺴﺎﻳﻞ ﻛﻮﭼﻚ زﻧﺪﮔﻲ ﺑﭙﺮدازد‪ ،‬اﻣﺎ ﻣﺴﺎﻳﻞ اﺳﺎﺳﻲ زﻧﺪﮔﻲ را ﻧﺎدﻳﺪه اﻧﮕﺎرد‪ .‬و ﻧﻴﺰ‬
‫ﺑﺴﻴﺎر ﺳﻬﻞ اﺳﺖ ﻛﻪ ﻗﺮﺿﻬﺎي ﺧﻮد را ﺑﭙﺮدازﻳﻢ اﻣﺎ آﻧﭽﻪ از آن ﺧﺪاﺳﺖ را ﺑﻪ او ﻧﺪﻫﻴﻢ‪.‬‬

‫خ( ﺻﺪوﻗﻴﺎن و ﻣﻌﻤﺎي ﻗﻴﺎﻣﺖ )‪(44-27:20‬‬
‫‪ 27:20‬از آﻧﺠﺎ ﻛﻪ ﻃﺮح ﺳﺌﻮال ﺳﻴﺎﺳﻲ در ﺑﻪ دام اﻧﺪاﺧﺘﻦ ﻋﻴﺴﻲ ﻧﺎﻛﺎم ﻣﺎﻧﺪ‪ ،‬ﺑﺮﺧﻲ از ﺻﺪوﻗﻴﺎن ﺑﺎ ﻃﺮح‬
‫ﺳﺌﻮاﻟﻲ اﻟﻬﻴﺎﺗﻲ ﻧﺰد او آﻣﺪﻧﺪ‪ ..‬آﻧﻬﺎ ﻣﻨﻜﺮ ﻗﻴﺎﻣﺖ از ﻣﺮدﮔﺎن ﺑﻮدﻧﺪ‪ ،‬از اﻳﻦ رو ﺑﺎ ﺗﺼﻮﻳﺮي ﺑﺴﻴﺎر اﻓﺮاﻃﻲ ﺧﻮاﺳﺘﻨﺪ‬
‫آﻣﻮزه ﻗﻴﺎﻣﺖ را ﻣﺴﺨﺮه ﺟﻠﻮه دﻫﻨﺪ‪.‬‬
‫‪ 32-28:20‬آﻧﻬﺎ ﺑﻪ ﻋﻴﺴﻲ ﻳﺎدآوري ﻧﻤﻮدﻧﺪ ﻛﻪ ﺗﻮرات ﻣﻮﺳﻲ ﻣﻘﺮر ﻛﺮده اﺳﺖ ﻛﻪ ﻣﺮد ﻣﺠﺮد ﺑﺎ ﺑﻴﻮه ﺑﺮادر ﺧﻮد‬
‫ازدواج ﻧﻤﺎﻳﺪ ﺗﺎ ﻫﻢ ﻧﺎﻣﺶ از اﺳﺮاﺋﻴﻞ ﻣﺤﻮ ﻧﺸﻮد و ﻫﻢ اﻳﻨﻜﻪ اﻣﻮال او را ﺣﻔﻆ ﻧﻤﺎﻳﺪ )ﺗﺜﻨﻴﻪ ‪ .(5:25‬ﺑﺮ ﻃﺒﻖ داﺳﺘﺎن‬
‫آﻧﻬﺎ‪ ،‬زﻧﻲ ﺑﻪ ﺗﺮﺗﻴﺐ ﺑﺎ ﻫﻔﺖ ﺑﺮادر ازدواج ﻧﻤﻮد‪ .‬ﻫﻨﮕﺎﻣﻲ ﻛﻪ ﻫﻔﺘﻤﻴﻦ ﺑﺮادر ﻧﻴﺰ ﻣﺮد‪ ،‬او ﻫﻨﻮز ﺑﻲاوﻻد ﺑﻮد‪ .‬ﺳﭙﺲ او‬
‫ﻧﻴﺰ ﺑﻤﺮد‪” .‬ﭘﺲ در ﻗﻴﺎﻣﺖ‪ ،‬زن ﻛﺪام ﻳﻚ از اﻳﺸﺎن ﺧﻮاﻫﺪ ﺑﻮد؟“ اﻳﻦ ﻫﻤﺎن ﭼﻴﺰي ﺑﻮد ﻛﻪ آﻧﻬﺎ ﻣﻲﺧﻮاﺳﺘﻨﺪ ﺑﺪاﻧﻨﺪ‪.‬‬
‫آﻧﻬﺎ ﺑﻪ ﮔﻤﺎن ﺧﻮد ﺑﺎ ﻃﺮح ﭼﻨﻴﻦ ﺳﺌﻮال ﺑﻲﺟﻮاﺑﻲ ﺑﺴﻴﺎر زﻳﺮك ﺑﻮدﻧﺪ‪.‬‬
‫‪ 34:20‬ﻋﻴﺴﻲ ﭘﺎﺳﺦ داد ﻛﻪ ارﺗﺒﺎط زﻧﺎﺷﻮﻳﻲ ﺗﻨﻬﺎ ﻣﺘﻌﻠﻖ ﺑﻪ اﻳﻦ زﻧﺪﮔﻲ اﺳﺖ‪ ،‬و در آﺳﻤﺎن ﺗﺪاوم ﻧﺨﻮاﻫﺪ‬
‫ﻳﺎﻓﺖ‪ .‬اﻟﺒﺘﻪ ﻣﻘﺼﻮد او اﻳﻦ ﻧﺒﻮد ﻛﻪ ﻫﻤﺴﺮا ن ﻳﻜﺪﻳﮕﺮ را در آﺳﻤﺎن ﻧﺨﻮاﻫﺪ ﺷﻨﺎﺧﺖ ﺑﻠﻜﻪ راﺑﻄﻪ آﻧﻬﺎ ﺑﺮ ﻣﺒﻨﺎﻳﻲ‬
‫دﻳﮕﺮ اﺳﺘﻮار ﺧﻮاﻫﺪ ﺑﻮد‪.‬‬
‫‪ 35:20‬ﻣﻘﺼﻮد از ﻋﺒﺎرت ”آﻧﺎﻧﻲ ﻛﻪ ﻣﺴﺘﺤﻖ رﺳﻴﺪن ﺑﻪ آن ﻋﺎﻟﻢ“ ﻫﺴﺘﻨﺪ‪ ،‬اﻳﻦ ﻧﻴﺴﺖ ﻛﻪ ﻫﺮ ﺷﺨﺺ ﻣﺴﺘﺤﻖ‬
‫آﺳﻤﺎن اﺳﺖ‪.‬ﺗﻨﻬﺎ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻲاي ﻛﻪ ﮔﻨﺎﻫﻜﺎران ﻣﻲﺗﻮاﻧﻨﺪ داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻲ ﺧﺪاوﻧﺪ ﻋﻴﺴﻲ ﻣﺴﻴﺢ اﺳﺖ‪.‬‬
‫ﻣﺴﺘﺤﻘﺎن ﻛﺴﺎﻧﻲ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻛﻪ ﺑﺮﺧﻮد ﻗﻀﺎوت ﻣﻲﻛﻨﻨﺪ‪ ،‬ﺑﺮ ﻣﺴﻴﺢ ﺷﻬﺎدت ﻣﻲدﻫﻨﺪ و ﺗﻤﺎم ﻧﻴﻜﻮﻳﻲﻫﺎﺋﻲ ﻛﻪ در ﻣﺴﻴﺢ‬
‫اﺳﺖ را از آن ﺧﻮد ﻣﻲﻛﻨﻨﺪ‪ .‬ﻋﺒﺎرت ﻗﻴﺎﻣﺖ از ﻣﺮدﮔﺎن ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻪ ﻗﻴﺎﻣﺖ اﻳﻤﺎنداران اﺷﺎره ﻣﻲﻛﻨﺪ‪ .‬اﻳﻦ ﻋﺒﺎرت ﺑﻪ ﻃﻮر‬
‫ﺗﺤﺖ اﻟﻔﻈﻲ ﺑﻪ ﻣﻌﻨﺎي ﺑﺮﺧﺎﺳﺘﻦ از ﻣﻴﺎن ﻣﺮدﮔﺎن اﺳﺖ )ﺑﺮﮔﺮﻓﺘﻪ از ﻋﺒﺎرت ﻳﻮﻧﺎﻧﻲ(‪ .‬ﺑﺎور ﻗﻴﺎﻣﺖ ﻫﻤﮕﺎن از ﻣﺮدﮔﺎن‬
‫اﻋﻢ از ﻧﺠﺎت ﻳﺎﻓﺘﻪ و ﻧﺠﺎت ﻧﻴﺎﻓﺘﻪ در ﻳﻚ زﻣﺎن واﺣﺪ در ﻛﺘﺎبﻣﻘﺪس ﻳﺎﻓﺖ ﻧﻤﻲﺷﻮد‪.‬‬
‫‪ 36:20‬ﺑﺮﺗﺮي وﺿﻌﻴﺖ ﭘﺲ از ﻣﺮگ ﺑﻴﺸﺘﺮ در آﻳﻪ ‪ 36‬ﺗﻮﺻ ﻴﻒ ﺷﺪه اﺳﺖ‪ .‬دﻳﮕﺮ ﻣﺮگ ﻧﺨﻮاﻫﺪ ﺑﻮد و اﻧﺴﺎنﻫﺎ‬
‫ﻣﺜﻞ ﻓﺮﺷﺘﮕﺎن ﺧﻮاﻫﻨﺪ ﺑﻮد‪ .‬و ﻫﻢﭼﻨﻴﻦ آﻧﻬﺎ در ﻣﻘﺎم ﭘﺴﺮان ﺧﺪا ﻇﺎﻫﺮ ﺧﻮاﻫﻨﺪ ﺷﺪ‪ .‬اﻟﺒﺘﻪ اﻳﻤﺎنداران اﻛﻨﻮن ﻧﻴﺰ‬
‫ﻓﺮزﻧﺪان ﺧﺪا ﻫﺴﺘﻨﺪ‪ ،‬اﻣﺎ اﻳﻦ اﻣﺮ ﺟﻨﺒﻪ ﻇﺎﻫﺮي ﻧﺪارد‪ .‬آﻧﻬﺎ در آﺳﻤﺎن آﺷﻜﺎرا در ﻣﻘﺎم ﻓﺮزﻧﺪان ﺧﺪا ﻇﺎﻫﺮ ﺧﻮاﻫﻨﺪ‬
‫ﺷﺪ‪ .‬ﺷﺮاﻛﺖ آﻧﻬﺎ در ﻗﻴﺎﻣﺖ اول ﺗﺤﻘﻖ اﻳﻦ اﻣﺮ اﺳﺖ‪” .‬ﻣﻲداﻧﻴﻢ ﻛﻪ ﭼﻮن او ﻇﺎﻫﺮ ﺷﻮد‪ ،‬ﻣﺎﻧﻨﺪ او ﺧﻮاﻫﻴﻢ ﺑﻮد زﻳﺮا‬
‫اورا ﭼﻨﺎﻧﻜﻪ ﻫﺴﺖ ﺧﻮاﻫﻴﻢ دﻳﺪ“ )‪-1‬ﻳﻮﺣﻨﺎ ‪” .(2:3‬ﭼﻮن ﻣﺴﻴﺢ ﻛﻪ زﻧﺪﮔﻲ اﺳﺖ ﻇﺎﻫﺮ ﺷﻮد‪ ،‬آﻧﮕﺎه ﺷﻤﺎ ﻫﻢ ﺑﺎ وي‬
‫در ﺟﻼل ﻇﺎﻫﺮ ﺧﻮاﻫﻴﺪ ﺷﺪ“ )ﻛﻮل ‪.(4:3‬‬
‫‪ 38-37:20‬ﻋﻴﺴﻲ ﺑﺮاي اﺛﺒﺎت ﻗﻴﺎﻣﺖ‪ ،‬ﺑﻪ ﺧﺮوج ‪ 6:3‬اﺷﺎره ﻣﻲﻛﻨﺪ‪ ،‬ﺟﺎﺋﻲ ﻛﻪ ﻣﻮﺳﻲ ﺧﺪاوﻧﺪ را ﺧﺪاي اﺑﺮاﻫﻴﻢ‪،‬‬
‫اﺳﺤﺎق و ﻳﻌﻘﻮب ﻧﺎﻣﻴﺪ‪ .‬ﺣﺎل اﮔﺮ ﺻﺪوﻗﻴﺎن ﻟﺤﻈﺎﺗﻲ ﺗﻔﻜﺮ ﻣﻲﻛﺮدﻧﺪ‪ ،‬ﭘﻲ ﻣﻲ ﺑﺮدﻧﺪ ﻛﻪ )‪ (1‬ﺧﺪا‪ ،‬ﺧﺪاي ﻣﺮدﮔﺎن‬
‫ﻧﻴﺴﺖ ﺑﻠﻜﻪ ﺧﺪاي زﻧﺪﮔﺎن اﺳﺖ‪ (2) .‬اﺑﺮاﻫﻴﻢ‪ ،‬اﺳﺤﺎق و ﻳﻌﻘﻮب ﻫﻤﻪ ﻣﺮده ﺑﻮدﻧﺪ‪ .‬ﭘﺲ ﺧﺪا ﺑﺎﻳﺪ آﻧﻬﺎ را زﻧﺪه‬
‫ﻣﻲﮔﺮداﻧﻴﺪ‪ .‬ﺧﺪاوﻧﺪ ﻧﮕﻔﺖ ”ﻣﻦ ﺧﺪاي اﺑﺮاﻫﻴﻢ ﺑﻮدم‪ “...‬ﺑﻠﻜﻪ ”ﻫﺴﺘﻢ‪ “.‬ﻣﺎﻫﻴﺖ ﺧﺪا ﺑﻪ ﻋﻨﻮان ﺧﺪاﺋﻲ زﻧﺪه ﻗﻴﺎﻣﺖ‬

‫را اﻳﺠﺎب ﻣﻲﻛﻨﺪ‪.‬‬
‫‪ 44-39:20‬ﺑﺮﺧﻲ از ﻛﺎﺗﺒﺎن ﻧﺎﮔﺰﻳﺮ اﻳﻦ اﺳﺘﺪﻻل ﻗﻮي را ﺗﺎﺋﻴﺪ ﻧﻤﻮدﻧﺪ‪ .‬اﻣﺎ ﺳﺨﻨﺎن ﻋﻴﺴﻲ ﻫﻨﻮز ﭘﺎﻳﺎن ﻧﻴﺎﻓﺘﻪ ﺑﻮد‪،‬‬
‫ﺑﺎري دﻳﮕﺮ او ﺑﻪ ﻛﻼم ﺧﺪا ﺗﻮﺳﻞ ﺟﺴﺖ‪ .‬در ﻣﺰﻣﻮر ‪ 1:110‬داود ﻣﺴﻴﺢ را ﺧﺪاوﻧﺪ ﺧﻮد ﻧﺎﻣﻴﺪ‪ .‬ﻳﻬﻮدﻳﺎن ﻋﻤﺪﺗﺎً ﺑﺮ‬
‫اﻳﻦ ﻋﻘﻴﺪه ﻛﻪ ﻣﺴﻴﺢ ﭘﺴﺮ داود اﺳﺖ اﺗﻔﺎق ﻧﻈﺮ داﺷﺘﻨﺪ‪ .‬ﭼﮕﻮﻧﻪ او ﻣﻲﺗﻮاﻧﺴﺖ در ﻳﻚ زﻣﺎن واﺣﺪ ﻫﻢ ﺧﺪاوﻧﺪ‬
‫داود ﺑﺎﺷﺪ و ﻫﻢ از ﺳﻮﺋﻲ دﻳﮕﺮ ﭘﺴﺮ داود ﺑﺎﺷﺪ؟ ﻋﻴﺴﻲ ﺧﺪاوﻧﺪ ﺧﻮد ﭘﺎﺳﺦ آن ﺳﺌﻮال ﺑﻮد‪ .‬او در ﻋﻴﻦ ﺣﺎل ﻫﻢ‬
‫ﭘﺴﺮ اﻧﺴﺎن از ﻧﺴﻞ داود ﺑﻮد و ﻫﻢ ﺧﺎﻟﻖ داود‪ .‬اﻣﺎ ﻫﻤﻪ آﻧﻬﺎ ﭼﺸﻤﺎن ﺧﻮد را ﺑﺮ اﻳﻦ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺑﺴﺘﻪ ﺑﻮدﻧﺪ‪.‬‬
‫د( ﻫﺸﺪار ﺑﻪ ﻛﺎﺗﺒﺎن )‪(47-45:20‬‬
‫ﺳﭙﺲ ﻋﻴﺴﻲ ﺑﻪ ﻃﻮر ﻋﻠﻨﻲ ﺑﻪ ﻣﺮدم در ﺑﺮاﺑﺮ ﻛﺎﺗﺒﺎن ﻫﺸﺪار داد‪ .‬آﻧﻬﺎ ﻟﺒﺎس دراز ﭘﻮﺷﻴﺪه ﺧﻮد را ﭘﺮﻫﻴﺰﻛﺎر ﺟﻠﻮه‬
‫ﻣﻲدادﻧﺪ‪ .‬آﻧﻬﺎ دوﺳﺖ داﺷﺘﻨﺪ ﻫﻨﮕﺎﻣﻲ ﻛﻪ از ﺑﺎزارﻫﺎ ﻋﺒﻮر ﻣﻲﻛﻨﻨﺪ ﺑﺎ اﻟﻘﺎﺑﻲ ﺧﺎص از دﻳﮕﺮان ﻣﺘﻤﺎﻳﺰ ﺑﺎﺷﻨﺪ‪ .‬آﻧﻬﺎ در‬
‫ﻛﻨﺎﻳﺲ و ﺿﻴﺎﻓﺘﻬﺎ در ﭘﻲ اﻳﻦ ﺑﻮدﻧﺪ ﻛﻪ ﺻﺪر ﻣﺠﻠﺲ را ﺑﻪ ﺧﻮد اﺧﺘﺼﺎص دﻫﻨﺪ‪ .‬اﻣﺎ ﭘﺲ اﻧﺪاز ﺑﻴﻮه زﻧﺎن ﺑﻲدﻓﺎع‬
‫را ﺑﻪ ﻳﻐﻤﺎ ﻣﻲﺑﺮدﻧﺪ‪ .‬و ﺑﺎ ﻧﻤﺎزﻫﺎي ﻃﻮﻻﻧﻲ ﺷﺮارت ﺧﻮد را از ﻧﻈﺮﻫﺎ ﻣﺨﻔﻲ ﻣﻴﻜﺮدﻧﺪ‪ .‬اﻳﻦ رﻳﺎﻛﺎري ﺑﻪ ﺷﺪت ﻫﺮ‬
‫ﭼﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻣﺠﺎزات ﺧﻮاﻫﺪ ﺷﺪ‪.‬‬
‫ذ( ﻫﺪﻳﻪ ﺑﻴﻮه زن )‪(4-1 :21‬‬
‫ﻋﻴﺴﻲ ﺑﺎ دﻳﺪن ﺑﻴﻮه زﻧﻲ ﻓﻘﻴﺮ ﻛﻪ دو ﻓﻠﺲ در ﺑﻴﺖاﻟﻤﺎل ﻣﻲاﻧﺪاﺧﺖ‪ ،‬ﺗﻀﺎد ﺑﻴﻦ دوﻟﺘﻤﻨﺪان و آن ﺑﻴﻮه زن را‬
‫ﻣﺸﺎﻫﺪه ﻧﻤﻮد‪ .‬آﻧﻬﺎ ﻣﻘﺪاري ﻫﺪﻳﻪ دادﻧﺪ‪ ،‬اﻣﺎ آن ﺑﻴﻮه زن ﺗﻤﺎﻣﻲ را ﻫﺪﻳﻪ ﻧﻤﻮد ‪.‬در ﻧﻈﺮ ﺧﺪا او از ﺟﻤﻴﻊ آﻧﻬﺎ ﺑﻴﺸﺘﺮ‬
‫ﻫﺪﻳﻪ داد‪ .‬آﻧﻬﺎ از زﻳﺎدﺗﻲ ﺧﻮد ﻫﺪﻳﻪاﻧﺪاﺧﺘﻨﺪ‪ .‬اﻣﺎ آن ﺑﻴﻮه زن از اﺣﺘﻴﺎج ﺧﻮد ﻫﺪﻳﻪ ﻛﺮد‪ .‬ﻫﺪﻳﻪ آن در ﻧﻈﺮ ﺧﻮدﺷﺎن‬
‫ﻧﺎﭼﻴﺰ ﺑﻮد‪ ،‬اﻣﺎ او ﺗﻤﺎﻣﻲ ﻣﻌﻴﺸﺖ ﺧﻮﻳﺶ را اﻧﺪاﺧﺖ‪” .‬ﺧﺪا ﻃﻼﺋﻲ ﻛﻪ از ﺳﺮ ﺑﻲﻧﻴﺎزي ﻫﺪﻳﻪ ﻣﻲﺷﻮد را ﺑﻪ ﮔﻮدال‬
‫ﺑﻲاﻧﺘﻬﺎ ﺧﻮاﻫﺪ اﻧﺪاﺧﺖ‪ ،‬اﻣﺎ ﻣﺴﻲ ﻛﻪ ﺑﻪ ﺧﻮن آﻏﺸﺘﻪ اﺳﺖ را ﺑﺮاﻓﺮاﺷﺘﻪ و ﻣﻬﺮ ﻃﻼي اﺑﺪﻳﺖ را ﺑﺮ آن ﻣﻲزﻧﺪ“‬
‫ر( آﻳﻨﺪه ﺟﻬﺎن )‪(11-5 :21‬‬
‫آﻳﺎت ‪ 33-5‬ﺗﺸﻜﻞ دﻫﻨﺪه ﺧﻄﺎﺑﻪ ﻧﺒﻮﺗﻲ ﺑﻲﻧﻈﻴﺮي اﺳﺖ‪ .‬ﮔﺮﭼﻪ اﻳﻦ ﻋﺒﺎرت ﺷﺒﺎﻫﺘﻲ ﺑﻪ ﺧﻄﺎﺑﻪ ﻋﻴﺴﻲ در ﻛﻮه‬
‫زﻳﺘﻮن در ﻣﺘﻲ ﺑﺎبﻫﺎي ‪ 24‬و ‪ 25‬دارﻧﺪ‪ .‬اﻣﺎ اﻳﻦ ﻋﺒﺎرات ﻋﻴﻨﺎً ﻫﻤﺎن ﺧﻄﺎﺑﻪ ﻧﻴﺴﺖ‪ .‬ﺑﺎري دﻳﮕﺮ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻪ ﻳﺎد آورﻳﻢ ﻛﻪ‬
‫ﺗﻔﺎوﺗﻬﺎي ﻣﻴﺎن اﻧﺎﺟﻴﻞ ﻣﻔﻬﻮﻣﻲ ﺑﺲ ژرف در ﭘﻲ دارﻧﺪ‪.‬‬
‫در اﻳﻦ ﺧﻄﺎﺑﻪ درﻣﻲﻳﺎﺑﻴﻢ ﻛﻪ ﺧﺪاوﻧﺪ ﻣﻜﺮراً از وﻳﺮاﻧﻲ اورﺷﻠﻴﻢ در ﺳﺎل ‪ 70‬ﻣﻴﻼدي و وﻗﺎﻳﻌﻲ ﻛﻪ ﻣﻨﺠﺮ ﺑﻪ‬
‫ﻇﻬﻮر ﺛﺎﻧﻮﻳﻪ او ﻣﻲﺷﻮﻧﺪ ﺳﺨﻦ ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ‪ .‬ﮔﻮﻳﺎ اﻳﻦ ﺧﻄﺎﺑﻪ ﺑﻪ دو دوره اﺷﺎره ﻣﻲﻛﻨﺪ‪-‬ﭘﻴﺸﮕﻮﻳﻴﻬﺎي او ﺑﻪ زودي و‬
‫در ﺳﻠﻄﻨﺖ ﺗﻴﻄﺲ ﺑﻪ ﺗﺤﻘﻖ ﺧﻮاﻫﺪ ﭘﻴﻮﺳﺖ‪ ،‬اﻣﺎ ﺗﺤﻘﻖ ﻛﺎﻣﻞ و ﻧﻬﺎﺋﻲ آن در ﭘﺎﻳﺎن دوران ﻣﺼﻴﺒﺖ ﻋﻈﻴﻢ واﻗﻊ‬
‫ﺧﻮاﻫﺪ ﺷﺪ‪.‬‬

‫ﻣﻲﺗﻮان اﻳﻦ ﺧﻄﺎﺑﻪ را ﭼﻨﻴﻦ ﺗﻘﺴﻴﻢ ﺑﻨﺪي ﻧﻤﻮد‪:‬‬
‫‪ -1‬ﻋﻴﺴﻲ ﺧﺮاﺑﻲ اورﺷﻠﻴﻢ را ﭘﻴﺸﮕﻮﺋﻲ ﻣﻲﻛﻨﺪ )آﻳﺎت ‪(6-5‬‬
‫‪ -2‬ﺷﺎﮔﺮدان زﻣﺎن وﻗﻮع اﻳﻦ اﻣﻮر را ﻣﻲﭘﺮﺳﻨﺪ )آﻳﻪ ‪(7‬‬
‫‪ -3‬ﻋﻴﺴﻲ ﺗﺼﻮﻳﺮي ﻛﻠﻲ از وﻗﺎﻳﻊ ﭘﻴﺶ از ﻇﻬﻮر ﺛﺎﻧﻮﻳﻪ ﺧﻮد ﺑﻪ دﺳﺖ ﻣﻲدﻫﺪ )آﻳﺎت ‪(11-8‬‬
‫‪ -4‬ﺳﭙﺲ ﺳﻘﻮط اورﺷﻠﻴﻢ و دوره ﭘﺲ از آن را ﺑﻪ ﺗﺼﻮﻳﺮ ﻣﻲﻛﺸﺪ )آﻳﺎت ‪.(24-12‬‬
‫ﺳﺮاﻧﺠﺎم‪ ،‬او از ﻧﺸﺎﻧﻪﻫﺎي ﭘﻴﺶ از ﻇﻬﻮر ﺛﺎﻧﻮﻳﻪ ﺧﻮد ﺳﺨﻦ ﮔﻔﺖ‪ ،‬و ﺑﻪ ﭘﻴﺮوان ﺧﻮد ﺗﻮﺻﻴﻪ ﻧﻤﻮد ﺗﺎ ﺑﻪ اﻧﺘﻈﺎر‬
‫ﺑﺎزﮔﺸﺖ او زﻧﺪﮔﻲ ﻛﻨﻨﺪ )آﻳﺎت ‪.(26-25‬‬
‫‪ 6-5:21‬در ﺣﺎﻟﻲ ﻛﻪ ﺑﻌﻀﻲ از ﻣﺮدم ﺟﻠﻮه و ﺷﻜﻮه و ﻫﻴﻜﻞ ﻫ ﻴﺮودﻳﺲ را ﺗﺤﺴﻴﻦ ﻣﻲﻧﻤﻮدﻧﺪ‪ .‬ﻋﻴﺴﻲ ﺑﻪ آﻧﻬﺎ‬
‫ﻫﺸﺪار داد ﻛﻪ ﻧﺒﺎﻳﺪ ﭼﻴﺰﻫﺎي ﻇﺎﻫﺮي ﺗﻮﺟﻪ آﻧﻬﺎ را ﺑﻪ ﺧﻮد ﺟﻠﺐ ﻧﻤﺎﻳﺪ‪ .‬روزﻫﺎﺋﻲ ﺧﻮاﻫﺪ رﺳﻴﺪ ﻛﻪ ﺳﻨﮕﻲ ﺑﺮ‬
‫ﺳﻨﮕﻲ ﺑﺎﻗﻲ ﻧﺨﻮاﻫﺪ ﻣﺎﻧﺪ‪.‬‬
‫‪ 7:21‬ﺑﻲدرﻧﮓ ﺷﺎﮔﺮدان در اﻳﻦ اﻣﻮر ﻛﻨﺠﻜﺎو ﺷﺪه‪ ،‬ﺧﻮاﺳﺘﻨﺪ ﺑﺪاﻧﻨﺪ ﻛﻪ ﻛﻲ اﻳﻦ اﻣﻮر واﻗﻊ ﺷﺪه و ﻋﻼﻣﺖ‬
‫ﻧﺰدﻳﻚ ﺷﺪن آن ﭼﻴﺴﺖ؟ ﺗﺮدﻳﺪي ﻧﻴﺴﺖ ﻛﻪ ﺳﺌﻮال آﻧﻬﺎ درﺑﺎره ﻧﺎﺑﻮدي اورﺷﻠﻴﻢ ﺑﻮد‪.‬‬
‫‪ 11-8:21‬ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﻲرﺳﺪ ﻛﻪ ﭘﺎﺳﺦ ﻧﺠﺎتدﻫﻨﺪه ﻣﺮﺑﻮط ﺑﻪ زﻣﺎن آﺧﺮ اﺳﺖ‪ ،‬ﻫﻨﮕﺎﻣﻲ ﻛﻪ ﭘﻴﺶ از ﺑﺮﻗﺮاري‬
‫ﻣﻠﻜﻮت ﺑﺎر دﻳﮕﺮ ﻫﻴﻜﻞ وﻳﺮان ﻣﻲﮔﺮدد‪ .‬در آن زﻣﺎن ﻣﺴﻴﺢﻫﺎي دروﻏﻴﻦ‪ ،‬ﺷﺎﻳﻌﺎت دروﻏﻴﻦ‪ ،‬ﺟﻨﮕﻬﺎ و ﺷﻮرﺷﻬﺎ‬
‫ﭘﺪﻳﺪ ﺧﻮاﻫﺪ آﻣﺪ‪ .‬ﻧﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﻣﻴﺎن ﻣﻠﻞ ﺟﻨﮓ درﺧﻮاﻫﺪ ﮔﺮﻓﺖ‪ ،‬ﺑﻠﻜﻪ ﺑﻼﻳﺎي ﻣﻬﻴﺐ ﻃﺒﻴﻌﻲ ﻧﻴﺰ رخ ﺧﻮاﻫﺪ ﻧﻤﻮد‪،‬‬
‫زﻟﺰﻟﻪﻫﺎ‪ ،‬ﻗﺤﻄﻲﻫﺎ و وﺑﺎﻫﺎ و وﺣﺸﺖ و ﻋﻼﻣﺖ ﺑﺰرگ از آﺳﻤﺎن ‪.‬‬
‫ز( دوره ﭘﻴﺶ از اﻧﺘﻬﺎ )‪(19-12 :21‬‬
‫‪ 15-12:21‬ﻋﻴﺴﻲ در ﻋﺒﺎرات ﭘﻴﺸﻴﻦ وﻗﺎﻳﻊ ﻗﺒﻞ از زﻣﺎن آﺧﺮ را ﺗﻮﺻﻴﻒ ﻧﻤﻮد‪ .‬ﻣﺸﺨﺼﻪ آﻳﻪ ‪ 12‬ﻋﺒﺎرت ”ﻗﺒﻞ‬
‫از اﻳﻦ ﻫﻤﻪ‪ “...‬اﺳﺖ‪ .‬از اﻳﻦ رو ﻣﺎ ﻣﻌﺘﻘﺪﻳﻢ آﻳﺎت ‪ 14-12‬در ﺑﺮﮔ ﻴﺮﻧﺪه زﻣﺎن ﻣﻴﺎن ﺧﻄﺎﺑﻪ ﻣﺴﻴﺢ و دوران ﻣﺼﻴﺒﺖ‬
‫ﻋﻈﻴﻢ اﺳﺖ‪ .‬ﺷﺎﮔﺮداﻧﺶ دﺳﺘﮕﻴﺮ ﺷﺪه و ﺑﺮ آﻧﻬﺎ ﺟﻔﺎ رﺳﺎﻧﺪه و ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺳﻼﻃﻴﻦ و ﺣﻜﺎم ﺷﺪه و ﺑﻪ زﻧﺪان اﻓﻜﻨﺪه‬
‫ﺧﻮاﻫﻨﺪ ﺷﺪ‪ .‬ﺑﻪ ﻧﻈﺮ اﻳﻦ اﻣﺮ ﺑﺮاي آﻧﻬﺎ ﺷﻜﺴﺖ و ﻓﺎﺟﻌﻪ ﻣﺤﺴﻮب ﻣﻲﺷﺪ‪ ،‬اﻣﺎ در ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺧﺪاوﻧﺪ ﺑﺮ اﻳﻦ اﻣﻮر‬
‫ﺗﺴﻠﻂ داﺷﺖ ﺗﺎ آﻧﻬﺎ را ﺷﻬﺎدﺗﻲ ﺑﺮاي ﺟﻼل ﺧﻮد ﺳﺎزد‪ .‬آﻧﻬﺎ ﻧﺒﺎﻳﺪ ﭘﻴﺶﺗﺮ ﺗﺪارك دﻓﺎع از ﺧﻮد ﻣﻲدﻳﺪﻧﺪ‪ .‬در ﻫﻤﺎن‬
‫ﻟﺤﻈﻪ ﺑﺤﺮاﻧﻲ ﺧﺪا ﺑﻪ آﻧﻬﺎ ﺣﻜﻤﺘﻲ ﺧﺎص ﻋﻄﺎ ﻣﻲﻧﻤﻮد‪ ،‬ﺗﺎ آﻧﭽﻪ ﻣﻲﮔﻮﻳﻨﺪ ﺗﻌﺠﺐ دﺷﻤﻨﺎن را ﺑﺮاﻧﮕﻴﺰد‪.‬‬
‫‪ 18-16:21‬در ﻣﻴﺎن ﺧﺎﻧﻮادهﻫﺎ ﻧﻔﺎق و ﺧﻴﺎﻧﺖ رخ ﺧﻮاﻫﺪ داد‪ ،‬ﺧﻮﻳﺸﺎن ﺑﻲاﻳﻤﺎن ﻣﺴﻴﺤﻴﺎن را ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺧﻮاﻫﻨﺪ‬
‫ﻧﻤﻮد‪ ،‬و ﺣﺘﻲ ﺑﻌﻀﻲ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ وﻓﺎداري ﺑﻪ ﻣﺴﻴﺢ ﺑﻪ ﻗﺘﻞ ﺧﻮاﻫﻨﺪ رﺳﻴﺪ‪ ،‬ﻇﺎﻫﺮاً ﻣﻴﺎن آﻳﻪ ‪” 16‬ﺑﻌﻀﻲ از ﺷﻤﺎ را ﺑﻪ‬
‫ﻗﺘﻞ ﺧﻮاﻫﻨﺪ رﺳﺎﻧﻴﺪ“‪ ،‬و آﻳﻪ ‪” 18‬ﻟﻜﻦ ﻣﻮﺋﻲ از ﺳﺮ ﺷﻤﺎ ﮔﻢ ﻧﺨﻮاﻫﺪ ﺷﺪ“ ﺗﻀﺎدي وﺟﻮد دارد‪ .‬ﻣﻔﻬﻮم اﻳﻦ ﻋﺒﺎرات‬
‫ﭼﻨﻴﻦ اﺳﺖ ﻛﻪ ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺮﺧﻲ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﻣﺴﻴﺢ ﺷﻬﻴﺪ ﻣﻲ ﺷﻮﻧﺪ‪ ،‬اﻣﺎ ﺣﻔﺎﻇﺖ روﺣﺎﻧﻲ آﻧﻬﺎ ﻛﺎﻣﻞ ﺧﻮاﻫﺪ ﺑﻮد‪ .‬آﻧﻬﺎ‬
‫ﺧﻮاﻫﻨﺪ ﻣﺮد اﻣﺎ روﺣﺸﺎن ﻫﻼك ﻧﺨﻮاﻫﺪ ﮔﺮدﻳﺪ‪.‬‬

‫‪ 19:21‬آﻳﻪ ‪ 19‬ﻧﻤﺎﻳﺎﻧﮕﺮ ﻛﺴﺎﻧﻲ اﺳﺖ ﻛﻪ ﺑﺎ ﺷﻜﻴﺒﺎﻳﻲ ﺗﻤﺎم ﺑﺮاي ﻣﺴﻴﺢ ﻣﻲاﻳﺴﺘﻨﺪ‪ ،‬و ﺑﺪﻳﻦ ﻣﻌﻨﺎ ﻧﻴﺴﺖ ﻛﻪ اﻧﻜﺎر‬
‫او واﻗﻌﻴﺖ اﻳﻤﺎن ﺷﺨﺺ را ﻧﺸﺎن دﻫﺪ‪ .‬ﻛﺴﺎﻧﻲ ﻛﻪ واﻗﻌﺎً ﻧﺠﺎت ﻳﺎﻓﺘﻪاﻧﺪ ﺑﻪ ﻫﺮ ﺑﻬﺎﺋﻲ ﻛﻪ ﺷﺪه وﻓﺎدار ﺧﻮاﻫﻨﺪ ﻣﺎﻧﺪ‪.‬‬
‫ﺗﺮﺟﻤﻪ اﻳﻦ آﻳﻪ را ﭼﻨﻴﻦ ﻧﻴﺰ ﻣﻲﺗﻮان ﺑﻴﺎن ﻧﻤﻮد‪” :‬ﺑﻪ ﺻﺒﺮ ﺧﻮد ﺣﻴﺎت را ﺗﺤﺼﻴﻞ ﻧﻤﺎﻳﻴﺪ‪“.‬‬
‫س( ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ اورﺷﻠﻴﻢ‬
‫اﻛﻨﻮن ﺧﺪاوﻧﺪ ﺑﻪ وﺿﻮح ﺑﻪ ﺧﺮاﺑﻲ اورﺷﻠﻴﻢ در ﺳﺎل ‪ 70‬ﻣﻲﭘﺮدازد‪ .‬ﻧﺸﺎﻧﻪ اﻳﻦ واﻗﻌﻪ آن ﺧﻮاﻫﺪ ﺑﻮد ﻛﻪ‬
‫ﻟﺸﻜﺮﻫﺎي روﻣﻲ اورﺷﻠﻴﻢ را ﻣﺤﺎﺻﺮه ﺧﻮاﻫﻨﺪ ﻧﻤﻮد‪ .‬ﺑﺮاي ﻣﺴﻴﺤﻴﺎن اوﻟﻴﻪ‪-‬ﺳﺎل ‪ 70‬ﻣ ﻴﻼدي‪-‬ﺗﻨﻬﺎ ﻳﻚ ﻧﺸﺎﻧﻪ وﻗﻮع‬
‫ﺧﺮاﺑﻲ اورﺷﻠﻴﻢ و اﻧﻬﺪام ﻫﻴﻜﻞ ﺳﻨﮓ ﻧﻤﺎي زﻳﺒﺎ را ﺧﺒﺮ ﻣﻲداد‪” :‬ﭼﻮن ﺑﻴﻨﻴﺪ ﻛﻪ اورﺷﻠﻴﻢ ﺑﻪ ﻟﺸﻜﺮﻫﺎ ﻣﺤﺎﺻﺮه ﺷﺪه‬
‫اﺳﺖ‪ ،‬آﻧﮕﺎه ﺑﺪاﻧﻴﺪ ﻛﻪ ﺧﺮاﺑﻲ آن رﺳﻴﺪه اﺳﺖ‪ “.‬اﻳﻦ ﻳﻚ ﻧﺸﺎﻧﻪ ﻗﻄﻌﻲ از ﻧﺎﺑﻮدي اورﺷﻠﻴﻢ ﺑﻮد‪ ،‬و آﻧﻬﺎ ﺑﺎ دﻳﺪن اﻳﻦ‬
‫ﻧﺸﺎﻧﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﻣﻲﮔﺮﻳﺨﺘﻨﺪ‪ .‬ﺷﺎﻳﺪ ﺷﺨﺺ از روي ﺑﻲاﻳﻤﺎﻧﻲ ﭼﻨﻴﻦ اﺳﺘﺪﻻل ﻧﻤﺎﻳﺪ ﻛﻪ ﺑﺎ وﺟﻮد ﻟﺸﻜﺮي ﻛﻪ ﺷﻬﺮ را‬
‫ﻣﺤﺎﺻﺮه ﻛﺮده اﺳﺖ‪ ،‬ﻓﺮار ﻏﻴﺮ ﻣﻤﻜﻦ ﺧﻮاﻫﺪ ﺑﻮد‪ ،‬اﻣﺎ ﻛﻼم ﺧﺪا ﻫﻴﭽﮕﺎه ﺳﺎﻗﻂ ﻧﻤﻲﮔﺮدد‪ .‬ﭼﺮا ﻛﻪ ﻓﺮﻣﺎﻧﺪه روﻣﻲ‬
‫ﻟﺸﻜﺮﻳﺎن ﺧﻮد را ﺑﺮاي ﻣﺪت ﻛﻮﺗﺎﻫﻲ ﺑﻪ ﻋﻘﺐ راﻧﺪ‪ .‬از اﻳﻦ رو ﻳﻬﻮدﻳﺎن ﺑﺎ اﻳﻤﺎن ﻓﺮﺻﺖ ﻓﺮار داﺷﺘﻨﺪ‪ .‬اﻳﻦ ﻫﻤﺎن‬
‫ﻛﺎري اﺳﺖ ﻛﻪ آﻧﻬﺎ اﻧﺠﺎم دادﻧﺪ و ﺑﻪ ﻣﻜﺎﻧﻲ ﺑﻪ ﻧﺎم ﭘﻼ ﭘﻨﺎه ﺑﺮدﻧﺪ و در آﻧﺠﺎ ﺟﺎﻧﺸﺎن در اﻣﺎن ﻣﺎﻧﺪ‪.‬‬
‫ﻫﺮ ﺗﻼﺷﻲ ﺑﺮاي ﺑﺎزﮔﺸﺘﻦ ﺑﻪ ﺷﻬﺮ ﻣﻨﺠﺮ ﺑﻪ ﻧﺎﺑﻮدي ﺧﻮاﻫﺪ ﺷﺪ‪ .‬اﻳﻦ ﺷﻬﺮ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ رد ﻛﺮدن ﭘﺴﺮ ﺧﺪا‬
‫ﻣﺠﺎزات ﻣﻲﺷﺪ‪ .‬زﻧﺎن آﺑﺴﺘﻦ و زﻧﺎن ﺷﻴﺮده در وﺿﻌﻴﺖ ﻧﺎﻣﻄﻠﻮبﺗﺮي ﺑﺴﺮ ﺧﻮاﻫﻨﺪ ﺑﺮد‪ ،‬آﻧﻬﺎ از ﻏﻀﺐ ﺧﺪا ﺑﺮ‬
‫روي زﻣﻴﻦ اﺳﺮاﺋﻴﻞ و ﻗﻮم ﻳﻬﻮد در اﻣﺎن ﻧﺨﻮاﻫﺪ ﻣﺎﻧﺪ‪ .‬ﺑﺴﻴﺎري ﻛﺸﺘﻪ ﺧﻮاﻫﻨﺪ ﺷﺪ و ﺑﺎزﻣﺎﻧﺪﮔﺎن ﺑﻪ دﻳﮕﺮ ﺳﺮزﻣﻴﻨﻬﺎ‬
‫ﺑﻪ اﺳﺎرت ﺑﺮده ﺧﻮاﻫﻨﺪ ﺷﺪ‪.‬‬
‫ﻗﺴﻤﺖ دوم آﻳﻪ ‪ 24‬ﺗﺸﻜﻴﻞ دﻫﻨﺪه ﻧﺒﻮت ﭼﺸﻤﮕﻴﺮي درﺑﺎره ﺷﻬﺮ ﺑﺎﺳﺘﺎﻧﻲ اورﺷﻠﻴﻢ اﺳﺖ‪ ،‬اﻳﻨﻜﻪ اﻳﻦ ﺷﻬﺮ از آن‬
‫زﻣﺎن ﺗﺤﺖ ﺗﺴﻠﻂ اﻣﺘﻬﺎ ﻗﺮار ﺧﻮاﻫﺪ ﮔﺮﻓﺖ‪ ،‬ﺗﺎ ﻫﻨﮕﺎﻣﻲ ﻛﻪ زﻣﺎﻧﻬﺎي اﻣﺘﻬﺎ ﺑﻪ اﻧﺠﺎم رﺳﺪ‪ .‬اﻟﺒﺘﻪ ﺑﺪان ﻣﻌﻨﺎ ﻧﻴﺴﺖ ﻛﻪ‬
‫ﻳﻬﻮدﻳﺎن ﺣﺘﻲ ﺑﺮاي ﻣﺪت ﻛﻮﺗﺎﻫﻲ ﻫﻢ ﻧﺨﻮاﻫﻨﺪ ﺗﻮاﻧﺴﺖ زﻣﺎم اﻣﻮر را ﺑﻪ دﺳﺖ ﮔﻴﺮﻧﺪ‪ ،‬ﺑﻠﻜﻪ اﻳﻦ ﺷﻬﺮ داﺋﻤﺎً ﺗﺤﺖ‬
‫ﻫﺠﻮم و ﻣﺪاﺧﻠﻪ اﻣﺘﻬﺎ ﻗﺮار ﺧﻮاﻫﺪ ﮔﺮﻓﺖ‪ ،‬ﺗﺎ اﻳﻨﻜﻪ زﻣﺎﻧﻬﺎي اﻣﺘﻬﺎ ﺑﻪ اﻧﺠﺎم رﺳﺪ‪.‬‬
‫ﻋﻬﺪﺟﺪﻳﺪ ﻣﻴﺎن دوﻟﺘﻤﻨﺪي اﻣﺘﻬﺎ )ﺟﻬﺎن(‪ ،‬ﭘﺮي اﻣﺘﻬﺎ‪ ،‬و زﻣﺎﻧﻬﺎي اﻣﺘﻬﺎ ﺗﻤﺎﻳﺰ ﻗﺎﻳﻞ ﺷﺪه اﺳﺖ‪.‬‬
‫‪ -1‬دوﻟﺘﻤﻨﺪي اﻣﺘﻬﺎ )ﺟﻬﺎن(‪) ،‬روم ‪ (12:11‬اﺷﺎرهاي اﺳﺖ ﺑﻪ ﺟﺎﻳﮕﺎه وﻳﮋهاي ﻛﻪ اﻛﻨﻮن اﻣﺘﻬﺎ دارﻧﺪ و اﺳﺮاﺋﻴﻞ‬
‫ﻣﻮﻗﺘﺎً از ﺳﻮي ﺧﺪا ﻃﺮد ﺷﺪهاﻧﺪ‪.‬‬
‫‪ -2‬ﭘﺮي اﻣﺘﻬﺎ )روم ‪ (25:11‬اﺷﺎرهاي اﺳﺖ ﺑﻪ زﻣﺎن رﺑﻮده ﺷﺪن اﻳﻤﺎنداران‪ ،‬ﻫﻨﮕﺎﻣﻲ ﻛﻪ ﻋﺮوس ﻏﻴﺮﻳﻬﻮدي‬
‫ﻣﺴﻴﺢ ﻛﺎﻣﻞ ﺷﺪه و ﺑﺎ از ﺳﺮ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺷﺪن ارﺗﺒﺎط ﺧﺪا ﺑﺎ اﺳﺮاﺋﻴﻞ از روي زﻣﻴﻦ رﺑﻮده ﺧﻮاﻫﻨﺪ ﺷﺪ‪.‬‬
‫‪ -3‬زﻣﺎﻧﻬﺎي اﻣﺘﻬﺎ )ﻟﻮﻗﺎ ‪ (24:21‬در واﻗﻊ از اﺳﺎرت ﺑﺎﺑﻞ در ﺳﺎل ‪ 521‬ﻗﺒﻞ از ﻣﻴﻼد آﻏﺎز ﺷﺪه و ﺗﺎ زﻣﺎﻧﻲ ﻛﻪ‬
‫اﻣﺘﻬﺎ دﻳﮕﺮ ﺑﺮ ﺷﻬﺮ اورﺷﻠﻴﻢ ﺗﺴﻠﻂ و دﺧﺎﻟﺘﻲ ﻧﺨﻮاﻫﻨﺪ داﺷﺖ اداﻣﻪ ﺧﻮاﻫﺪ ﻳﺎﻓﺖ‪.‬‬
‫ﻗﺮﻧﻬﺎ ﭘﻴﺶ از ﺧﻄﺎﺑﻪ ﻧﺠﺎتدﻫﻨﺪه‪ ،‬اورﺷﻠﻴﻢ ﺗﺤﺖ ﺗﺴﻠﻂ ﻗﺪرﺗﻬﺎي ﻏﻴﺮﻳﻬﻮدي ﺑﻮد‪ .‬اﻣﭙﺮاﺗﻮر ﺟﻮﻟﻴﺎن ﻣﺮﺗﺪ‬

‫)‪ 363-331‬ق‪ .‬م( ﺧﻮاﺳﺖ ﺗﺎ ﺑﺎ ﺑﺎﻃﻞ ﺳﺎﺧﺘﻦ اﻳﻦ ﻧﺒﻮت ﺧﺪاوﻧﺪ آن را ﺑﻲاﻋﺘﺒﺎر ﺳﺎزد‪ .‬از اﻳﻦ رو ﻳﻬﻮدﻳﺎن را‬
‫ﺗﺮﻏﻴﺐ ﺑﻪ ﺳﺎﺧﺘﻦ ﻫﻴﻜﻞ ﻧﻤﻮد‪ .‬آﻧﻬﺎ ﻣﺸﺘﺎﻗﺎﻧﻪ ﺑﻪ ﻛﺎر ﭘﺮداﺧﺘﻨﺪ‪ ،‬و زﺑﺎﻟﻪﻫﺎ را ﺑﺎ ﭘﺎرﭼﻪﻫﺎي ارﻏﻮاﻧﻲ ﺣﻤﻞ ﻣﻲ ﻛﺮدﻧﺪ‪.‬‬
‫اﻣﺎ ﻫﻨﮕﺎﻣﻲ ﻛﻪ ﻣﺸﻐﻮل ﻛﺎر ﺑﻮدﻧﺪ‪ ،‬زﻣﻴﻦ ﻟﺮزه ﻋﻈﻴﻤﻲ ﺑﻪ ﻫﻤﺮاه زﺑﺎﻧﻪﻫﺎي آﺗﺶ ﻛﻪ از دل زﻣﻴﻦ ﺑﻴﺮون ﻣﻲ آﻣﺪ آﻧﻬﺎ‬
‫را ﻣﺘﻮﻗﻒ ﺳﺎﺧﺖ‪ .‬آﻧﻬﺎ ﺑﺎﻳﺪ ﭘﺮوژه ﺳﺎﺧﺖ ﻫﻴﻜﻞ را ﻓﺮاﻣﻮش ﻣﻲﻛﺮدﻧﺪ‪.‬‬
‫ش( ﻇﻬﻮر ﺛﺎﻧﻮي )‪(28-25:21‬‬
‫اﻳﻦ آﻳﺎت ﺗﻮﺻﻴﻔﻲ اﺳﺖ از ﻧﺎآراﻣﻴﻬﺎي ﻃﺒﻴﻌﺖ و ﻓﺠﺎﻳﻊ ﺑﺮ روي زﻣﻴﻦ‪ .‬ﻛﻪ ﻫﻤﻪ ﭘﻴﺶ از ﻇﻬﻮر ﺛﺎﻧﻮي ﻣﺴﻴﺢ‬
‫رخ ﺧﻮاﻫﻨﺪ داد‪ .‬ﻧﺎآراﻣﻴﻬﺎﻳﻲ ﺑﺮ روي ﺧﻮرﺷﻴﺪ‪ ...‬ﻣﺎه و ﺳﺘﺎرﮔﺎن ﭘﺪﻳﺪ ﺧﻮاﻫﺪ آﻣﺪ ﻛﻪ ﺑﻪ راﺣﺘﻲ ﻗﺎﺑﻞ روﻳﺖ‬
‫ﺧﻮاﻫﺪ ﺑﻮد‪ .‬اﺟﺴﺎم آﺳﻤﺎﻧﻲ از ﻣﺪار ﺧﻮد ﺧﺎرج ﺧﻮاﻫﻨﺪ ﺷﺪ‪ .‬اﻳﻦ اﻣﺮ ﺷﺎﻳﺪ ﻣﻨﺠﺮ ﺑﻪ اﻳﻦ ﺷﻮد ﻛﻪ زﻣﻴﻦ ﻧﻴﺰ از ﻣﺪار‬
‫ﺧﻮد ﺧﺎرج ﺷﻮد‪ .‬ﺳﻴﻞ و وﺗﻮﻓﺎن ﺑﺮ روي زﻣﻴﻦ ﺟﺎري ﺧﻮاﻫﺪ ﺷﺪ‪ .‬وﺣﺸﺖ ﻫﻤﻪ را ﻓﺮاﺧﻮاﻫﺪ ﮔﺮﻓﺖ ز ﻳﺮا اﺟﺴﺎم‬
‫آﺳﻤﺎﻧﻲ در ﻧﺰدﻳﻜﻲ زﻣﻴﻦ ﺑﻪ ﻫﻢ ﺑﺮﺧﻮرد ﺧﻮاﻫﻨﺪ ﻛﺮد‪ .‬اﻣﺎ ﺑﺮاي ﻣﻮﻣﻨﺎن اﻣﻴﺪ ﺧﻮاﻫﺪ ﺑﻮد‪:‬‬
‫آﻧﮕﺎه ﭘﺴﺮ اﻧﺴﺎن را ﺧﻮاﻫﻨﺪ دﻳﺪ ﻛﻪ ﺑﺮ اﺑﺮي ﺳﻮار ﺷﺪه ﺑﺎ ﻗﻮت و ﺟﻼل ﻋﻈﻴﻢ ﻣﻲآﻳﺪ‪ .‬و ﭼﻮن اﺑﺘﺪاي اﻳﻦ‬
‫ﭼﻴﺰﻫﺎ ﺑﺸﻮد‪ ،‬راﺳﺖ ﺷﺪه ﺳﺮﻫﺎي ﺧﻮد را ﺑﻠﻨﺪ ﻛﻨﻴﺪ از آن ﺟﻬﺖ ﻛﻪ ﺧﻼﺻﻲ ﺷﻤﺎ ﻧﺰدﻳﻚ اﺳﺖ‪.‬‬
‫ص( درﺧﺖ اﻧﺠﻴﺮ و ﺳﺎﻳﺮ درﺧﺘﺎن )‪(33-29:21‬‬
‫‪ 31-29:21‬ﻧﺸﺎﻧﻪ دﻳﮕﺮي ﻛﻪ ﻧﺰدﻳﻚ ﺷﺪن ﺑﺎزﮔﺸﺖ او را ﻧﺸﺎن ﻣﻲدﻫﺪ‪ ،‬ﺷﻜﻮﻓﻪ دادن درﺧﺖ اﻧﺠﻴﺮ و ﺳﺎﻳﺮ‬
‫درﺧﺘﺎن اﺳﺖ‪ .‬درﺧﺖ اﻧﺠﻴﺮ ﺗﺼﻮﻳﺮ ﮔﻮﻳﺎﻳﻲ از ﻣﻠﺖ اﺳﺮاﺋﻴﻞ اﺳﺖ‪ ،‬اﻳﻦ درﺧﺖ در آﺧﺮاﻟﺰﻣﺎن ﺑﺮ ﺣﻴﺎت ﺗﺎزه‬
‫ﮔﻮاﻫﻲ ﺧﻮاﻫﺪ داد‪ .‬ﭘﺲ اﻳﻦ ﻣﻮﺿﻮع ﻛﻪ ﻣﻠﺖ اﺳﺮاﺋﻴﻞ ﭘﺲ از ﻗﺮﻧﻬﺎ ﭘﺮاﻛﻨﺪﮔﻲ و آوارﮔﻲ در ﺳﺎل ‪ 1948‬ﺑﺎري‬
‫دﻳﮕﺮ اﺳﺘﻘﻼل ﺧﻮد را ﺑﺎز ﻳﺎﻓﺘﻪ و اﻛﻨﻮن ﺑﻪ ﻋﻨﻮان ﻋﻀﻮي از ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻣﻠﻞ ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻪ ﺷﺪه اﺳﺖ‪ ،‬ﺧﺎﻟﻲ از اﻫﻤﻴﺖ‬
‫ﻧﻴﺴﺖ‪.‬‬
‫ﺳﺎﻳﺮ درﺧﺘﺎن ﻣﻲﺗﻮاﻧﺪ ﻧﻤﺎدي از رﺷﺪ ﭼﺸﻤﮕﻴﺮ ﻣﻠﻲﮔﺮاﻳﻲ و ﭘﺪﻳﺪآﻳﻲ دوﻟﺘﻬﺎي ﺟﺪﻳﺪ در ﻣﻴﺎن دوﻟﺘﻬﺎي‬
‫ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻪ دﻧﻴﺎ ﺑﺎﺷﺪ‪ .‬اﻳﻦ وﻗﺎﻳﻊ ﻋﻼﻳﻤﻲ از ﺑﺮﻗﺮاري ﻣﻠﻜﻮت ﭘﺮﺟﻼل ﻣﺴﻴﺢ اﺳﺖ‪.‬‬
‫‪ 32:21‬ﻋﻴﺴﻲ ﮔﻔﺖ ﻛﻪ ﺗﺎ ﺟﻤﻴﻊ اﻳﻦ اﻣﻮر واﻗﻊ ﻧﺸﻮد اﻳﻦ ﻓﺮﻗﻪ ﻧﺨﻮاﻫﺪ ﮔﺬﺷﺖ‪ .‬اﻣﺎ ﻣﻘﺼﻮد او از ”اﻳﻦ ﻓﺮﻗﻪ“‬
‫ﭼﻪ ﺑﻮد؟‬
‫‪ .1‬ﺑﺮﺧﻲ ﭼﻨﻴﻦ ﻣﻲﭘﻨﺪارﻧﺪ ﻛﻪ او از ﻧﺴﻞ زﻣﺎن ﺧﻮد ﺳﺨﻦ ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ‪ ،‬و ﻫﻤﻪ اﻳﻦ وﻗﺎﻳﻊ ﺑﺎ ﺧﺮاﺑﻲ اورﺷﻠﻴﻢ ﺑﻪ‬
‫ﺗﺤﻘﻖ ﭘﻴﻮﺳﺘﻪ اﺳﺖ‪ .‬اﻣﺎ ﻧﻤﻲﺗﻮاﻧﺪ ﭼﻨﻴﻦ ﺑﺎﺷﺪ زﻳﺮا ﻣﺴﻴﺢ ﻫﻨﻮز ﺑﺎ ﻗﺪرت و ﺟﻼل ﻋﻈﻴﻢ در اﺑﺮ ﺑﺎزﻧﮕﺸﺘﻪ اﺳﺖ‪.‬‬
‫‪ .2‬دﻳﮕﺮان ﺑﺮاﻳﻦ ﺑﺎورﻧﺪ ﻛﻪ ”اﻳﻦ ﻓﺮﻗﻪ“ اﺷﺎرهاي اﺳﺖ ﺑﻪ ﻣﺮدﻣﻲ اﺳﺖ ﻛﻪ در زﻣﺎن وﻗﻮع اﻳﻦ ﻧﺸﺎﻧﻪﻫﺎ زﻧﺪﮔﻲ‬
‫ﻣﻲﻛﻨﻨﺪ‪ ،‬و ﻛﺴﺎﻧﻲ ﻛﻪ ﺑﺎ اﻳﻤﺎن ﺑﻪ دﻳﺪن اﻳﻦ وﻗﺎﻳﻊ زﻧﺪﮔﻲ ﻣﻲﻛﻨﻨﺪ ﺑﺎزﮔﺸﺖ ﻣﺴﻴﺢ را ﻧﻴﺰ ﺧﻮاﻫﻨﺪ دﻳﺪ‪ .‬ﺗﻤﺎم‬
‫وﻗﺎﻳﻌﻲ ﻛﻪ ﭘﻴﺶ ﺑﻴﻨﻲ ﺷﺪه ﻫﻤﻪ در ﻳﻚ ﻧﺴﻞ ﺑﻪ وﻗﻮع ﺧﻮاﻫﺪ ﭘﻴﻮﺳﺖ‪ .‬اﻳﻦ ﻳﻚ ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻣﻤﻜﻦ اﺳﺖ‪.‬‬

‫‪ .3‬دﻳﮕﺮ ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻣﻤﻜﻦ اﻳﻦ اﺳﺖ ﻛﻪ ”اﻳﻦ ﻓﺮﻗﻪ“ اﺷﺎرهاي ﺑﺎﺷﺪ ﺑﻪ ﻳﻬﻮدﻳﺎﻧﻲ ﻛﻪ ﻣﺴﻴﺢ را اذﻳﺖ و آزار ﻧﻤﻮدﻧﺪ‪.‬‬
‫در واﻗﻊ ﻣﺴﻴﺢ ﻣﻲﮔﻔﺖ ﻛﻪ ﻧﮋاد ﻳﻬﻮد ﮔﺮﭼﻪ ﭘﺮاﻛﻨﺪه ﻣﻲﺷﻮﻧﺪ ﻟﻴﻜﻦ ﻧﺎﺑﻮد ﻧﺸﺪه و ﺑﻪ ﺣﻴﺎت ﺧﻮد اداﻣﻪ ﺧﻮاﻫﻨﺪ‬
‫داد‪ ،‬و ﺑﻪ ﻋﺒﺎرﺗﻲ دﻳﺪﮔﺎه او ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ ﻗﻮم ﻳﻬﻮد ﭘﺲ از ﮔﺬﺷﺖ ﻗﺮﻧﻬﺎ ﺗﻐﻴﻴﺮ ﻧﺨﻮاﻫﺪ ﻛﺮد‪ .‬ﺷﺎﻳﺪ ﺗﻔﺴﻴﺮ دوم و ﻧﻴﺰ‬
‫ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺳﻮم ﺻﺤﻴﺢ ﺑﺎﺷﻨﺪ‪.‬‬
‫‪ 33:21‬ﺟﻮ و ﺳﺘﺎرﮔﺎن آﺳﻤﺎن زاﻳﻞ ﺧﻮاﻫﻨﺪ ﺷﺪ‪ ،‬و ﻧﻴﺰ زﻣﻴﻦ ﺑﻪ ﺷﻜﻞ ﻓﻌﻠﻲ آن‪ .‬اﻣﺎ ﭘﻴﺶ ﮔﻮﻳﻴﻬﺎي ﺧﺪاوﻧﺪ‬
‫ﻋﻴﺴﻲ ﻫﻤﻪ ﺑﻪ ﺗﺤﻘﻖ ﺧﻮاﻫﻨﺪ ﭘﻴﻮﺳﺖ‪.‬‬
‫ض( ﺗﺮﻏﻴﺐ ﺑﻪ اﻧﺘﻈﺎر و دﻋﺎ )‪(38-34:21‬‬
‫‪ 35-34:21‬در اﻳﻦ اﺛﻨﺎ‪ ،‬ﺷﺎﮔﺮدان او ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺧﻮد را ﺳﺮﮔﺮم ﺧﻮردن‪ ،‬آﺷﺎﻣﻴﺪن و اﻧﺪﻳﺸﻪﻫﺎي دﻧﻴﻮي ﻛﻨﻨﺪ‪ ،‬ﭼﺮا‬
‫ﻛﻪ ﺑﺎزﮔﺸﺖ او ﻧﺎﮔﻬﺎﻧﻲ ﺧﻮاﻫﺪ ﺑﻮد‪ .‬آﻣﺪن او ﺑﺮاي ﺟﻤﻴﻊ ﻛﺴﺎﻧﻲ ﻛﻪ ﮔﻤﺎن ﻣﻲﺑﺮﻧﺪ زﻣﻴﻦ ﺟﺎﻳﮕﺎه ﻫﻤﻴﺸﮕﻲ آﻧﺎن‬
‫اﺳﺖ ﭼﻨﻴﻦ ﺧﻮاﻫﺪ ﺑﻮد‪.‬‬
‫‪ 36:21‬ﺷﺎﮔﺮدان ﺣﻘﻴﻘﻲ ﺑﺎﻳﺪ در ﻫﺮ وﻗﺖ ﺑﻴﺪار ﺑﻮده و دﻋﺎ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ‪ .‬از اﻳﻦ رو آﻧﻬﺎ ﺑﺎ اﻳﻦ ﻛﺎر ﺧﻮد را از دﻧﻴﺎي‬
‫ﺧﺪاﻧﺸﻨﺎس ﻛﻪ ﻣﺤﻜﻮم ﺑﻪ ﭼﺸﻴﺪن ﺧﺸﻢ ﺧﺪا ﺟﺪا ﺳﺎﺧﺘﻪ و ﺧﻮد را در زﻣﺮه ﻛﺴﺎﻧﻲ ﻛﻪ در ﺣﻀﻮر ﭘﺴﺮ اﻧﺴﺎن‬
‫ﺧﻮاﻫﻨﺪ اﻳﺴﺘﺎد ﺑﺮﻣﻲﺷﻤﺎرﻧﺪ‪.‬‬
‫‪ 38-37:21‬ﺧﺪاوﻧﺪ ﻫﺮ روزه در ﻣﺤﻮﻃﻪ ﻫﻴﻜﻞ ﺗﻌﻠﻴﻢ ﻣﻴﺪاد‪ ،‬اﻣﺎ ﺷﺒﻬﺎ را در ﻛﻮه زﻳﺘﻮن ﺑﺴﺮ ﻣﻲﺑﺮد‪ ،‬او در‬
‫دﻧﻴﺎﺋﻲ ﻛﻪ ﺧﻮد ﺳﺎﺧﺘﻪ ﺑﻮد ﺧﺎﻧﻪاي ﻧﺪاﺷﺖ‪ .‬ﻫﺮ ﺑﺎﻣﺪاد ﻗﻮم ﻧﺰد وي ﻣﻲﺷﻨﺎﺧﺘﻨﺪ ﺗﺎ از ﻛﻼم او ﺑﺸﻨﻮﻧﺪ‪.‬‬

‫‪ -11‬ﻣﺮگ و رﻧﺞ ﭘﺴﺮ اﻧﺴﺎن )ﺑﺎﺑﻬﺎي ‪ 22‬و ‪(23‬‬
‫اﻟﻒ( ﺗﻮﻃﺌﻪ ﻛﺸﺘﻦ ﻋﻴﺴﻲ )‪(2-1:22‬‬
‫‪ 1:22‬ﻋﻴﺪ ﻓﻄﻴﺮ در اﻳﻨﺠﺎ اﺷﺎره ﺑﻪ دورهاي دارد ﻛﻪ ﺑﺎ ﻓﺼﺢ آﻏﺎز ﺷﺪه و ﺑﻪ ﻣﺪت ﻫﻔﺖ روز ﻛﻪ در آن ﻧﺎن‬
‫ﻓﻄﻴﺮي ﺧﻮرده ﻧﻤﻲﺷﻮد‪ ،‬اداﻣﻪ ﻣﻲﻳﺎﺑﺪ‪ .‬ﺟﺸﻦ ﻓﺼﺢ در ﭼﻬﺎردﻫﻤﻴﻦ روز از ﻣﺎ ﻧﻴﺴﺎن‪ ،‬اوﻟﻴﻦ ﻣﺎه ﺳﺎل ﻳﻬﻮدي‬
‫ﺑﺮﮔﺰار ﻣﻲﺷﺪ‪ .‬از ﭘﺎﻧﺰدﻫﻢ ﻣﺎه ﺑﻪ ﻣﺪت ﻫﻔﺖ روز ﺗﺎ روز ﺑﻴﺴﺖ و ﻳﻜﻢ ﺑﻪ ﻋﻴﺪ ﻓﻄﻴﺮ ﻣﻮﺳﻮم ﺑﻮد‪ ،‬اﻣﺎ در آﻳﻪ اول‬
‫اﻳﻦ ﻧﺎم ﺗﻤﺎم ﺟﺸﻦ را ﺷﺎﻣﻞ ﻣﻲﺷﻮد‪ .‬اﮔﺮ ﻣﺨﺎﻃﺐ اﻧﺠﻴﻞ ﻟﻮﻗﺎ در درﺟﻪ اول ﻳﻬﻮدﻳﺎن ﺑﻮدﻧﺪ ﻧﻴﺎزي ﻧﺒﻮد ﻛﻪ راﺑﻄﻪ‬
‫ﺑﻴﻦ ﻋﻴﺪ ﻓﻄﻴﺮ و ﻓﺼﺢ را ذﻛﺮ ﻧﻤﺎﻳﺪ‪.‬‬
‫‪ 2:22‬روﺳﺎي ﻛﻬﻨﻪ و ﻛﺎﺗﺒﺎن داﺋﻤﺎً ﺗﻮﻃﺌﻪ ﻣﻲﭼﻴﺪﻧﺪ ﻛﻪ ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺧﺪاوﻧﺪ ﻋﻴﺴﻲ را ﺑﻪ ﻗﺘﻞ رﺳﺎﻧﻨﺪ‪ ،‬اﻣﺎ ﭘﻲ ﺑﺮدﻧﺪ‬
‫ﻛﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻪ دور از ﻏﻮﻏﺎ و آﺷﻮب اﻳﻦ ﻛﺎر را اﻧﺠﺎم دﻫﻨﺪ‪ ،‬زﻳﺮا از ﻗﻮم ﻣﻲﺗﺮﺳﻴﺪﻧﺪ و ﻣﻲداﻧﺴﺘﻨﺪ ﻛﻪ ﺑﺴﻴﺎري از‬
‫ﻣﺮدم ﺑﺮاي وي ارزش ﻗﺎﻳﻞ ﻫﺴﺘﻨﺪ‪.‬‬
‫ب( ﺧﻴﺎﻧﺖ ﻳﻬﻮدا )‪(6-3 :22‬‬

‫‪ 3:22‬ﺷﻴﻄﺎن در ﻳﻬﻮداي ﻣﺴﻤﻲ ﺑﻪ اﺳﺨﺮﻳﻮﻃﻲ‪ ،‬ﻳﻜﻲ از دوازده ﺷﺎﮔﺮد ﻣﺴﻴﺢ داﺧﻞ ﮔﺸﺖ‪ .‬اﻳﻦ ﻋﺒﺎرت در‬
‫اﻧﺠﻴﻞ ﻳﻮﺣﻨﺎ در ﺑﺎب ‪ 13‬آﻳﻪ ‪ 27‬ﺑﻴﺎن ﺷﺪه اﺳﺖ‪ ،‬ﻫﻨﮕﺎﻣﻲ ﻛﻪ ﻋﻴﺴﻲ ﺑﺮ ﺳﺮ ﻣﻴﺰ ﻓﺼﺢ ﺗﻜﻪ ﻧﺎﻧﻲ ﺑﻪ او داد‪ .‬ﻣﺎ‬
‫ﻣﻲﺗﻮاﻧﻴﻢ ﭼﻨﻴﻦ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺑﮕﻴﺮﻳﻢ ﻛﻪ اﻳﻦ ﻋﻤﻞ در ﻣﺮاﺣﻞ ﮔﻮﻧﺎﮔﻮﻧﻲ در او اﻧﺠﺎم ﺷﺪه اﺳﺖ و ﻳﺎ اﻳﻨﻜﻪ ﺗﺎﻛﻴﺪ ﻟﻮﻗﺎ‬
‫ﺑﻴﺸﺘﺮ روي اﻳﻦ ﺣﻘﻴﻘﺖ اﺳﺖ ﺗﺎ زﻣﺎن اﻧﺠﺎم آن‪.‬‬
‫‪ 6-4:22‬ﺑﻪ ﻫﺮ ﺣﺎل ﻳﻬﻮدا ﺑﺎ روﺳﺎي ﻛﻬﻨﻪ و ﺳﺮداران ﺳﭙﺎه ﻛﻪ در واﻗﻊ ﻓﺮﻣﺎﻧﺪﻫﺎن ﮔﺎرد ﺣﻔﺎﻇﺖ از ﻫﻴﻜﻞ‬
‫ﻳﻬﻮدﻳﺎن ﺑﻮدﻧﺪ ﺑﻪ ﻣﺬاﻛﺮه ﻧﺸﺴﺖ‪ .‬او ﺑﻪ دﻗﺖ ﻧﻘﺸﻪاي ﻛﺸﻴﺪه ﺑﻮد ﺗﺎ ﺑﺪون ﻫﻴﭽﮕﻮﻧﻪ ﺷﻮرش و ﻧﺎآراﻣﻲ ﺑﺘﻮاﻧﺪ‬
‫ﻋﻴﺴﻲ را ﺗﺴﻠﻴﻢ ﻛﻨﺪ‪ .‬اﻳﻦ ﻧﻘﺸﻪ از ﺳﻮي آﻧﻬﺎ ﻛﺎﻣﻼً ﻣﻮرد ﭘﺬﻳﺮش واﻗﻊ ﺷﺪ‪،‬و ﺑﺎ او ﻋﻬﺪ ﺑﺴﺘﻨﺪ ﻛﻪ ﻧﻘﺪي ﺑﻪ وي‬
‫دﻫﻨﺪ‪-‬ﻫﻤﺎن ﮔﻮﻧﻪ ﻛﻪ در دﻳﮕﺮ اﻧﺎﺟﻴﻞ ﻣﻲﺧﻮاﻧﻴﻢ ﺑﻪ ﺑﻬﺎي ﺳﻲ ﭘﺎره ﻧﻘﺮه‪ .‬ﭘﺲ ﻳﻬﻮدا درﺻﺪد ﻓﺮاﻫﻢ ﻛﺮدن ﺟﺰﺋﻴﺎت‬
‫ﻧﻘﺸﻪ ﺧﻴﺎﻧﺘﻜﺎراﻧﻪ ﺧﻮد ﺑﺮآﻣﺪ ‪.‬‬
‫پ( آﻣﺎدﮔﻲ ﺑﺮاي ﻓﺼﺢ )‪(13-7:22‬‬
‫‪ 7:22‬در ﻣﻮرد زﻣﺎن وﻗﻮع اﻳﻦ آﻳﺎت ﻣﺸﻜﻼت ﺑﺴﻴﺎري وﺟﻮد دارد‪ .‬ﻣﻌﻤﻮﻻً روز ﻋﻴﺪ ﻓﻄﻴﺮ ﻧﻮزدﻫﻤﻴﻦ روز از‬
‫ﻣﺎه ﻧﻴﺴﺎن ﺑﻮد ﻛﻪ در آن ﺑﺎﻳﺪ ﺗﻤﺎم ﻧﺎﻧﻬﺎي ﺧﻤﻴﺮﻣﺎﻳﻪ از ﺧﺎﻧﻪ ﻳﻬﻮدﻳﺎن ﻛﻨﺎر ﮔﺬاﺷﺘﻪ ﻣﻲﺷﺪ‪ .‬اﻣﺎ در اﻳﻨﺠﺎ ﻣﻲﺧﻮاﻧﻴﻢ‬
‫روزي ﺑﻮد ﻛﻪ ﻣﻲﺑﺎﻳﺴﺖ ﻓﺼﺢ را ذﺑﺢ ﻛﻨﻨﺪ‪ ،‬ﻛﻪ در اﻳﻦ ﺻﻮرت ﺑﺎﻳﺪ روز ﭼﻬﺎردﻫﻢ ﻧﻴﺴﺎن ﺑﺎﺷﺪ‪.‬‬
‫ﻟﺌﻮن ﻣﻮرﻳﺲ )‪ (Leon Morris‬ﺑﻪ اﺗﻔﺎق دﻳﮕﺮ ﻣﺤﻘﻘﺎن ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ در ﺗﻘﻮﻳﻢ ﺑﺮاي ﻓﺼﺢ ﻣﻮرد اﺳﺘﻔﺎده ﻗﺮار‬
‫ﻣﻲﮔﺮﻓﺖ‪ ،‬ﻳﻜﻲ ﺗﻘﻮﻳﻢ رﺳﻤﻲ و دﻳﮕﺮي ﺗﻘﻮﻳﻤﻲ ﻛﻪ ﻋﻴﺴﻲ و دﻳﮕﺮان از آن اﺳﺘﻔﺎده ﻣﻲﻛﺮدﻧﺪ‪ .‬ﻣﺎ ﻣﻌﺘﻘﺪﻳﻢ ﻛﻪ‬
‫وﻗﺎﻳﻊ ﭘﻨﺠﺸﻨﺒﻪ آﺧﺮ در اﻳﻨﺠﺎ آﻏﺎز ﺷﺪه و ﺗﺎ ﺑﻪ آﻳﻪ ‪ 53‬اداﻣﻪ ﻣﻲﻳﺎﺑﺪ‪.‬‬
‫‪ 10-8:22‬ﺧﺪاوﻧﺪ ﭘﻄﺮس و ﻳﻮﺣﻨﺎ را ﻓﺮﺳﺘﺎد ﺗﺎ ﻣﻘﺪﻣﺎت ﺟﺸﻦ ﺷﺎم ﻓﺼﺢ را آﻣﺎده ﺳﺎزﻧﺪ‪ .‬او ﺗﻤﺎم ﺟﺰﺋﻴﺎت‬
‫اﻣﻮري ﻛﻪ ﺑﻪ اﻳﺸﺎن ﺳﭙﺮده ﺑﻮد را ﺑﺮاﻳﺸﺎن ﺑﺎزﮔﻮ ﻧﻤﻮد‪ .‬ﻫﻨﮕﺎﻣﻲ ﻛﻪ داﺧﻞ ﺷﻬﺮ ﺷﻮﻧﺪ ﺷﺨﺼﻲ ﺑﺎ ﺳﺒﻮي آب ﺑﻪ آﻧﻬﺎ‬
‫ﺑﺮﻣﻲﺧﻮرد‪ .‬در ﺷﻬﺮﻫﺎي ﺷﺮﻗﻲ ﻣﻌﻤﻮﻻً ﭼﻨﻴﻦ ﭼﻴﺰي ﻧﺎﻣﺘﻌﺎرف ﺑﻮد‪ ،‬ﻣﻌﻤﻮﻻً در اﻳﻦ ﺷﻬﺮ زﻧﺎن ﺳﺒﻮي آب را ﺣﻤﻞ‬
‫ﻣﻲﻛﺮدﻧﺪ‪ .‬اﻳﻦ ﻣﺮد ﺗﺼﻮﻳﺮ زﻳﺒﺎﻳﻲ از روحاﻟﻘﺪس اﺳﺖ ﻛﻪ ﺟﺎﻧﻬﺎي ﻣﺸﺘﺎق را ﺑﻪ ﻣﺤﻞ ﻣﺸﺎرﻛﺖ ﺑﺎ ﺧﺪاوﻧﺪ ﻫﺪاﻳﺖ‬
‫ﻣﻲﻛﻨﺪ‪.‬‬
‫‪ 13-11:22‬ﺧﺪاوﻧﺪ ﻧﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﻣﻮﻗﻌﻴﺖ و ﻣﺴﻴﺮ آن ﻣﺮد را ﻣﻲداﻧﺴﺖ‪ ،‬ﺑﻠﻜﻪ او ﻫﻢﭼﻨﻴﻦ ﻣﻲداﻧﺴﺖ ﻛﻪ ﺻﺎﺣﺐ‬
‫ﺧﺎﻧﻪاي ﻣﺎﻳﻞ اﺳﺖ ﺑﺎﻻﺧﺎﻧﻪ ﺑﺰرگ و ﻣﻔﺮوش ﺧﺎﻧﻪاش را در اﺧﺘﻴﺎر او وﺷﺎﮔﺮداﻧﺶ ﻗﺮار دﻫﺪ‪ .‬ﺷﺎﻳﺪ اﻳﻦ ﺷﺨﺺ‬
‫ﺧﺪاوﻧﺪ را ﻣﻲﺷﻨﺎﺧﺘﻪ و ﺧﻮد و اﻣﻮاﻟﺶ را وﻗﻒ او ﻧﻤﻮده ﺑﻮد‪ .‬ﻣﻴﺎن ﻣﻬﻤﺎﻧﺨﺎﻧﻪ و ﺑﺎﻻﺧﺎﻧﻪ ﺑﺰرگ و ﻣﻔﺮوش‬
‫ﺗﻔﺎوﺗﻲ وﺟﻮد دارد‪ .‬ﻣﻴﺰﺑﺎن ﺳﺨﺎوﺗﻤﻨﺪ اﻣﻜﺎﻧﺎت ﺑﻬﺘﺮي ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ آﻧﭽﻪ ﺷﺎﮔﺮدان ﺗﺼﻮر ﻣﻲ ﻛﺮدﻧﺪ‪ ،‬ﻓﺮاﻫﻢ ﻧﻤﻮد‪.‬‬
‫ﻫﻨﮕﺎﻣﻲ ﻛﻪ ﻋﻴﺴﻲ در ﺑﻴﺖﻟﺤﻢ ﻣﺘﻮﻟﺪ ﺷﺪ ﺑﺮاي او در ﻣﻬﻤﺎنﺧﺎﻧﻪ )ﻳﻮﻧﺎﻧﻲ‪ (Kataluma :‬ﺟﺎﻳﻲ ﻧﺒﻮد‪ .‬در اﻳﻨﺠﺎ او از‬
‫ﺷﺎﮔﺮدان ﺧﻮد ﺧﻮاﺳﺖ ﺑﻪ دﻧﺒﺎل ﻣﻬﻤﺎنﺧﺎﻧﻪاي )ﻳﻮﻧﺎﻧﻲ‪ (Kataluma :‬ﺑﺎﺷﻨﺪ‪ ،‬اﻣﺎ ﺑﻬﺘﺮ از آن ﺑﻪ آﻧﻬﺎ داده ﺷﺪ‪،‬‬
‫ﺑﺎﻻﺧﺎﻧﻪاي ﺑﺰرگ و ﻣﻔﺮوش‪.‬‬

‫ﻫﻤﻪ ﭼﻴﺰ ﺑﺮﻃﺒﻖ ﭘﻴﺸﮕﻮﻳﻲ وي ﺑﻮد‪ ،‬ﭘﺲ ﺷﺎﮔﺮدان ﻓﺼﺢ را آﻣﺎده ﻛﺮدﻧﺪ‪.‬‬
‫ت( ﺷﺎم آﺧﺮ )‪(18-14:22‬‬
‫‪ 14:22‬ﺑﺮاي ﻗﺮﻧﻬﺎ ﻳﻬﻮدﻳﺎن ﺑﻪ ﻳﺎد ﺑﻮد رﻫﺎﻳﻲ از ﻣﺼﺮ و ﻣﺮگ ﺗﻮﺳﻂ ﺧﻮن ﺑﺮه ﺑﻲﻋﻴﺐ ﻋﻴﺪ ﻓﺼﺢ را ﺟﺸﻦ‬
‫ﻣﻲﮔﺮﻓﺘﻨﺪ‪ .‬و آﻧﮕﺎه ﻛﻪ ﻧﺠﺎتدﻫﻨﺪه ﺑﺎ دوازده رﺳﻮل ﺑﻨﺸﺴﺖ ﺗﺎ ﺑﺮاي آﺧﺮﻳﻦ ﺑﺎر ﻓﺼﺢ را ﻧﮕﺎه دارد‪ ،‬ﺗﻤﺎم اﻳﻦ اﻣﻮر‬
‫در ﺑﺮاﺑﺮ ﭼﺸﻤﺎن او ﺑﻮد‪ .‬او ﺑﺮه ﺣﻘﻴﻘﻲ ﻓﺼﺢ ﺑﻮد‪ .‬ﻛﻪ ﺑﻪ زودي ﺧﻮﻧﺶ ﺑﺮاي ﻧﺠﺎت ﺗﻤﺎم ﻛﺴﺎﻧﻲ ﻛﻪ ﺑﻪ او اﻳﻤﺎن‬
‫داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ رﻳﺨﺘﻪ ﺧﻮاﻫﺪ ﺷﺪ‪.‬‬
‫‪ 16-15:22‬اﻳﻦ ﻓﺼﺢ اﺳﺘﺜﻨﺎﻳﻲ ﻣﻔﻬﻮﻣﻲ ﺑﺴﻴﺎر ﻋﻤﻴﻖ و وﺻﻒ ﻧﺎﭘﺬﻳﺮ ﺑﺮاي او داﺷﺖ‪ ،‬ﭘﻴﺶ از زﺣﻤﺖ دﻳﺪﻧﺶ‬
‫اﺷﺘﻴﺎق ﺑﻲﻧﻬﺎﻳﺖ ﺑﺮاي آن داﺷﺖ‪ .‬و او ﺗﺎ ﺑﺎزﮔﺸﺖ ﺧﻮد ﺑﻪ زﻣﻴﻦ و ﺑﺮﻗﺮاري ﻣﻠﻜﻮت ﭘﺮﺟﻼل ﺧﻮد دﻳﮕﺮ از اﻳﻦ‬
‫ﻓﺼﺢ ﻧﺨﻮاﻫﺪ ﺧﻮرد‪ .‬ﻋﺒﺎرت ”اﺷﺘﻴﺎق ﺑﻲﻧﻬﺎﻳﺖ داﺷﺘﻢ“ ﺣﺎﻛﻲ از ﺷﻮر و اﺷﺘﻴﺎق ﺷﺪﻳﺪ او ﺑﻮد‪ .‬اﻳﻦ ﻛﻼم روﺷﻨﮕﺮ‬
‫اﻳﻤﺎنداران ﺗﻤﺎم اﻋﺼﺎر را ﻣﻲﺧﻮاﻧﺪ ﺗﺎ ﺑﺮ اﺷﺘﻴﺎق واﻓﺮ ﻣﺴﻴﺢ ﺑﺮاي ﻣﺸﺎرﻛﺖ ﻣﺎ در ﺷﺎم ﻓﺼﺢ ﺗﺎﻣﻞ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ‪.‬‬
‫‪ 18-17:22‬ﻫﻨﮕﺎﻣﻲ ﻛﻪ او ﭘﻴﺎﻟﻪ ﺷﺮاب را ﺑﻪ ﻋﻨﻮان ﻗﺴﻤﺘﻲ از ﻣﺮاﺳﻢ ﻓﺼﺢ در دﺳﺖ ﺧﻮد ﮔﺮﻓﺖ‪ ،‬ﺷﻜﺮ ﻧﻤﻮد‬
‫و ﻣﻴﺎن ﺷﺎﮔﺮدان ﺗﻘﺴﻴﻢ ﻧﻤﻮد‪ ،‬ﺗﺎ ﺑﺎري دﻳﮕﺮ ﺑﻪ آﻧﻬﺎ ﻳﺎدآوري ﻧﻤﺎﻳﺪ ﻛﻪ ﺗﺎ ﻣﻠﻜﻮت ﺧﺪا ﻧﻴﺎﻳﺪ‪ ،‬از ﻣﻴﻮه ﻣﻮ دﻳﮕﺮ‬
‫ﻧﺨﻮاﻫﺪ ﻧﻮﺷﻴﺪ‪ .‬ﺷﺮح ﻓﺼﺢ ﺑﺎ آﻳﻪ ‪ 18‬ﭘﺎﻳﺎن ﻣﻲﻳﺎﺑﺪ‪.‬‬
‫ث( اوﻟﻴﻦ ﺷﺎم ﺧﺪاوﻧﺪ )‪(23-19 :22‬‬
‫‪ 20-19:22‬آﺧﺮﻳﻦ ﻓﺼﺢ درﺳﺖ ﭘﺲ از ﺷﺎم ﺧﺪاوﻧﺪ ﺷﺪ‪ .‬ﺧﺪاوﻧﺪ ﻋﻴﺴﻲ اﻳﻦ ﻳﺎدﺑﻮد ﻣﻘﺪس را ﺑﻨﺎ ﻧﻬﺎد ﺗﺎ‬
‫ﭘﻴﺮواﻧﺶ در ﻃﻮل ﻗﺮﻧﻬﺎي ﺑﻌﺪي ﻣﺮگ او را ﺑﻪ ﻳﺎد آورﻧﺪ‪ .‬اول از ﻫﻤﻪ او ﺑﻪ آﻧﻬﺎ ﻧﺎن را داد‪ ،‬ﻛﻪ ﻧﻤﺎدي اﺳﺖ از‬
‫ﺑﺪن او ﻛﻪ ﺑﺮاي آﻧﻬﺎ داده ﻣﻲﺷﻮد‪ .‬ﺳﭙﺲ ﭘﻴﺎﻟﻪ ﺑﻪ زﻳﺒﺎﻳﻲ ﺑﻴﺎﻧﮕﺮ ﺧﻮن ﭘﺮﺑﻬﺎي اوﺳﺖ ﻛﻪ ﺑﺮ ﺻﻠﻴﺐ ﺟﻠﺠﺘﺎ رﻳﺨﺘﻪ‬
‫ﺧﻮاﻫﺪ ﺷﺪ‪ .‬ﺑﺮاي او ﭘﻴﺎﻟﻪ‪ ،‬ﻋﻬﺪﺟﺪﻳﺪي ﺑﻮد در ﺧﻮﻧﺶ ﻛﻪ ﺑﺮاي ﺧﺎﺻﺎن او رﻳﺨﺘﻪ ﻣﻴﺸﻮد‪ .‬اﻳﻦ اﻣﺮ ﺑﻪ ﻣﻌﻨﺎي‬
‫ﻋﻬﺪﺟﺪﻳﺪي اﺳﺖ ﻛﻪ او اﺑﺘﺪا ﺑﺎ ﻣﻠﺖ اﺳﺮاﺋﻴﻞ ﺑﺴﺘﻪ ﺑﻮد اﻣﺎ اﻛﻨﻮن ﺑﺎ ﺧﻮن او ﺗﺎﻳﻴﺪ ﻣﻲﺷﻮد‪ .‬ﺗﺤﻘﻖ ﻛﺎﻣﻞ ﻋﻬﺪ‬
‫ﺟﺪﻳﺪ در ﺣﻴﻦ ﺑﺮﻗﺮاري ﻣﻠﻜﻮت ﺧﺪاوﻧﺪﻣﺎن ﻋﻴﺴﻲ ﻣﺴﻴﺢ ﺑﺮ روي زﻣﻴﻦ ﺧﻮاﻫﺪ ﺑﻮد‪ ،‬اﻣﺎ ﻣﺎ ﺑﻪ ﻋﻨﻮان اﻳﻤﺎنداران‬
‫ﻣﻲﺗﻮاﻧﻴﻢ ﻫﻢ اﻛﻨﻮن آن را ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻧﻤﺎﻳﻴﻢ‪.‬‬
‫ﺟﺎي ﻫﻴﭻ ﺗﺮدﻳﺪي ﻧﻴﺴﺖ ﻛﻪ ﻧﺎن و ﺷﺮاب ﻧﻤﻮﻧﻪ و ﻳﺎ ﻧﻤﺎدي از ﺑﺪن و ﺧﻮن اوﺳﺖ‪ .‬ﻫﻨﻮز ﺑﺪن او ﺗﻘﺪﻳﻢ ﻧﺸﺪه‬
‫ﺑﻮد و ﺧﻮﻧﺶ ﻧﻴﺰ رﻳﺨﺘﻪ ﻧﺸﺪه ﺑﻮد‪ .‬از اﻳﻦ رو ﻳﺎوه اﺳﺖ ﻛﻪ ﺑﮕﻮﻳﻴﻢ ﻛﻪ اﻳﻦ ﻧﻤﺎدﻫﺎ ﺑﻪ ﻃﺮز ﻣﻌﺠﺰه آﺳﺎﻳﻲ ﺑﻪ‬
‫واﻗﻌﻴﺖ ﺗﺒﺪﻳﻞ ﻳﺎﻓﺘﻪ اﺳﺖ‪ .‬ﻗﻮم ﻳﻬﻮد از ﺧﻮردن ﺧﻮن ﻣﻨﻊ ﺷﺪه ﺑﻮدﻧﺪ‪ ،‬از اﻳﻦ رو ﺷﺎﮔﺮدان ﻣﻲداﻧﺴﺘﻨﺪﻛﻪ او از‬
‫ﺧﻮن ﺑﻪ ﻣﻌﻨﺎي ﻛﻠﻤﻪ ﺳﺨﻦ ﻧﻤﻲﮔﻮﻳﺪ‪ ،‬ﺑﻠﻜﻪ از آﻧﭽﻴﺰي ﻛﻪ ﻧﻤﻮﻧﻪاي از ﺧﻮن او ﺑﻮد‪.‬‬
‫‪ 21:22‬ﻛﺎﻣﻼً روﺷﻦ اﺳﺖ ﻛﻪ ﻳﻬﻮدا در ﺷﺎم آﺧﺮ ﺣﺎﺿﺮ ﺑﻮد‪ .‬ﺑﺎ اﻳﻦ ﺣﺎل‪ ،‬در ﻳﻮﺣﻨﺎ ‪ 13‬ﻧﻴﺰ ﺑﺴﻴﺎر روﺷﻦ‬
‫ﻣﻲﺧﻮاﻧﻴﻢ ﻛﻪ ﻳﻬﻮدا ﭘﺲ از اﻳﻨﻜﻪ آن ﻟﻘﻤﻪ را از ﻣﺴﻴﺢ ﮔﺮﻓﺖ اﺗﺎق را ﺗﺮك ﻛﺮد‪ .‬از آﻧﺠﺎﺋﻲ ﻛﻪ اﻳﻦ اﻣﺮ ﭘﻴﺶ از‬

‫آﻏﺎز ﺷﺎم ﺧﺪاوﻧﺪ رخ داد‪ ،‬ﺑﺴﻴﺎري ﺑﺮ اﻳﻦ ﺑﺎورﻧﺪ ﻛﻪ در ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻳﻬﻮدا ﺑﻪ ﻫﻨﮕﺎم ﺗﻘﺴﻴﻢ ﻧﺎن و ﺷﺮاب در آﻧﺠﺎ‬
‫ﺣﻀﻮر ﻧﺪاﺷﺘﻪ اﺳﺖ‪.‬‬
‫‪ 22:22‬رﻧﺠﻬﺎ و ﻣﺮگ ﺧﺪاوﻧﺪ ﻋﻴﺴﻲ ﻣﻘﺪر ﺷﺪه ﺑﻮد‪ ،‬اﻣﺎ ﻳﻬﻮدا ﺑﺎ رﺿﺎﻳﺖ ﺧﺎﻃﺮ او را ﺗﺴﻠﻴﻢ ﻧﻤﻮد‪ .‬از اﻳﻦ رو‬
‫ﻋﻴﺴﻲ ﮔﻔﺖ ”واي ﺑﺮ آن ﻛﺴﻲ ﻛﻪ او را ﺗﺴﻠﻴﻢ ﻛﻨﺪ‪ “.‬ﮔﺮﭼﻪ ﻳﻬﻮدا ﻳﻜﻲ از آن دوازده ﺑﻮد‪ ،‬ﻟﻴﻜﻦ او اﻳﻤﺎندار‬
‫ﺣﻘﻴﻘﻲ ﻧﺒﻮد‪.‬‬
‫‪ 23:22‬آﻳﻪ ‪ 23‬ﺷﮕﻔﺘﻲ و ﺗﺮدﻳﺪ ﺷﺎﮔﺮدان ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ ﺧﻮد را ﻧﺸﺎن ﻣﻲدﻫﺪ آﻧﻬﺎ ﻧﻤﻲداﻧﺴﺘﻨﺪ ﻛﻪ ﻛﺪام ﻳﻚ از‬
‫اﻳﺸﺎن ﻣﺮﺗﻜﺐ ﭼﻨﻴﻦ ﻋﻤﻞ ﭘﺴﺘﻲ ﺧﻮاﻫﻨﺪ ﺷﺪ‪.‬‬
‫ج( ﺑﺰرﮔﻲ ﺣﻘﻴﻘﻲ ﺑﻪ ﺧﺪﻣﺖ ﻛﺮدن اﺳﺖ )‪(30-24:22‬‬
‫‪ 25-24:22‬اﻳﻦ آﻳﺎت ﺗﺼﻮﻳﺮي زﺷﺖ از ﻗﻠﺐ اﻧﺴﺎن اﺳﺖ‪ .‬ﻛﻪ ﺣﺘﻲ ﻟﺤﻈﺎﺗﻲ ﭘﺲ از ﺷﺎم ﺧﺪاوﻧﺪ ﺷﺎﮔﺮدان در‬
‫ﻣﻴﺎن ﺧﻮد ﺑﺮ ﺳﺮ اﻳﻨﻜﻪ ﻛﺪام ﻳﻚ از اﻳﺸﺎن ﺑﺰرﮔﺘﺮ اﺳﺖ ﻧﺰاع ﻛﺮدﻧﺪ! ﺧﺪاوﻧﺪ ﻋﻴﺴﻲ ﺑﻪ آﻧﻬﺎ ﺧﺎﻃﺮ ﻧﺸﺎن ﺳﺎﺧﺖ ﻛﻪ‬
‫در ﻧﻈﺮ او ﻣﻔﻬﻮم ﺑﺰرﮔﻲ دﻗﻴﻘﺎً ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺗﺼﻮر اﻧﺴﺎن اﺳﺖ‪ .‬در ﻧﻈﺮﻫﻤﮕﺎن ﺳﻼﻃﻴﻨﻲ ﻛﻪ ﺑﺮ اﻣﺘﻬﺎ ﺣﻜﻮﻣﺖ ﻣﻲﻛﻨﻨﺪ‬
‫اﻧﺴﺎنﻫﺎي ﺑﺰرﮔﻲ ﻫﺴﺘﻨﺪ‪ ،‬در ﺣﻘﻴﻘﺖ آﻧﻬﺎ وﻟﻲ ﻧﻌﻤﺖ ﺧﻮاﻧﺪه ﻣﻲﺷﻮﻧﺪ‪ .‬اﻣﺎ اﻳﻦ ﺗﻨﻬﺎ ﻳﻚ ﻟﻘﺐ ﺑﻮد‪ ،‬ﭼﺮا ﻛﻪ در‬
‫واﻗﻌﻴﺖ آﻧﻬﺎ ﺣﻜﺎم ﻣﺴﺘﺒﺪي ﺑﻴﺶ ﻧﺒﻮدﻧﺪ‪ .‬آﻧﻬﺎ ﻧﺎم ﭘﻴﺸﻮا را ﺑﺮﺧﻮد ﺣﻤﻞ ﻣﻲﻛﺮدﻧﺪ‪ ،‬اﻣﺎ ﺷﺨﺼﻴﺖ آﻧﻬﺎ ﻛﺎﻣﻼً ﺑﺎ‬
‫ﻧﺎﻣﺸﺎن در ﺗﻀﺎد ﺑﻮد‪.‬‬
‫‪ 26:22‬اﻣﺎ اﻳﻦ اﻣﺮ در ﻣﻮرد ﭘﻴﺮوان ﻧﺠﺎتدﻫﻨﺪه ﺻﺪق ﻧﻤﻲﻛﻨﺪ‪ ،‬ﻛﺴﺎﻧﻲ ﻛﻪ ﺑﺰرﮔﻲ ﻣﻲﺧﻮاﻫﻨﺪ ﺑﺎﻳﺪ ﻣﺜﻞ‬
‫ﻛﻮﭼﻜﺘﺮ ﺑﺎﺷﺪ‪ .‬و ﻛﺴﺎﻧﻲ ﻛﻪ ﻣﻴﺨﻮاﻫﻨﺪ ﺑﺮﺗﺮﻳﻦ ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺑﺎﻳﺪ ﭼﻮن ﺧﺎدم دﻳﮕﺮان را ﺧﺪﻣﺖ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ‪ .‬اﻳﻦ ﻋﻘﻴﺪه اﻧﻘﻼﺑﻲ‬
‫رﺳﻮم و ﺗﻔﻜﺮات راﻳﺞ در ﻣﻮرد ﺑﺰرﮔﻲ ﻛﻬﻨﺴﺎﻻن ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ ﺟﻮاﻧﺎن و ﻫﻢﭼﻨﻴﻦ ﺑﺮﺗﺮي ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ دﻳﮕﺮان را ﻣﺘﺤﻮل‬
‫ﺳﺎﺧﺖ‪.‬‬
‫‪ 27:22‬در ﻧﻈﺮ ﻣﺮدم آن روزﮔﺎن ﻣﻌﻤﻮﻻً ﻣﻴﻬﻤﺎﻧﺎن ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ ﻣﻴﺰﺑﺎﻧﺎن ارﺟﺢﺗﺮ ﺑﻮدﻧﺪ‪ .‬اﻣﺎ ﺧﺪاوﻧﺪ ﻋﻴﺴﻲ ﻣﺎﻧﻨﺪ‬
‫ﻏﻼم اﻧﺴﺎنﻫﺎ ﭘﺎ ﺑﻪ اﻳﻦ دﻧﻴﺎ ﮔﺬاﺷﺖ‪ ،‬ﺗﻤﺎم ﻛﺴﺎﻧﻲ ﻛﻪ از او ﭘﻴﺮوي ﻣﻲﻛﻨﻨﺪ ﺑﺎﻳﺪ در اﻳﻦ زﻣﻴﻨﻪ از او ﺳﺮﻣﺸﻖ ﮔﻴﺮﻧﺪ‪.‬‬
‫‪ 30-28:22‬اﻳﻦ آﻳﻪ ﻟﻄﻒ و ﺑﺰرﮔﻲ ﺧﺪاوﻧﺪ را ﻧﺸﺎن ﻣﻲدﻫﺪ ﻛﻪ ﺷﺎﮔﺮدان ﺧﻮد را ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ اﻳﻨﻜﻪ در اﻣﺘﺤﺎﻧﻬﺎي‬
‫او ﺑﺎ او ﺑﺴﺮ ﺑﺮدﻧﺪ ﺗﺤﺴﻴﻦ ﻣﻲﻧﻤﺎﻳﺪ‪ .‬آﻧﻬﺎ ﺗﺎ ﻟﺤﻈﺎﺗﻲ ﻗﺒﻞ ﺑﺎ ﻫﻢ ﻧﺰاع ﻣﻲﻛﺮدﻧﺪ‪ .‬و دﻳﺮي ﻧﺨﻮاﻫﺪ ﭘﺎﺋﻴﺪ ﻛﻪ ﻫﻤﮕﻲ او‬
‫را ﺗﺮك ﻛﺮده ﺧﻮاﻫﻨﺪ ﮔﺮﻳﺨﺖ‪ .‬اﻣﺎ ﺑﺎ اﻳﻦ ﺣﺎل ﻋﻴﺴﻲ ﻣﻲداﻧﺴﺖ ﻛﻪ آﻧﻬﺎ در دل ﺧﻮد او را دوﺳﺖ دارﻧﺪ و ﺑﻪ‬
‫ﺧﺎﻃﺮ ﻧﺎم او ﻣﻼﻣﺖﻫﺎ را ﻣﺘﺤﻤﻞ ﮔﺸﺘﻪاﻧﺪ‪ .‬ﭘﺎداش آﻧﻬﺎ اﻳﻦ ﺧﻮاﻫﺪ ﺑﻮد ﻛﻪ ﺑﻪ ﻫﻨﮕﺎم ﺑﺎزﮔﺸﺖ ﻣﺴﻴﺢ و ﺳﻠﻄﻨﺖ او‬
‫ﺑﺮ روي زﻣﻴﻦ ﺑﺮ ﻛﺮﺳﻴﻬﺎ ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﺮ دوزاده ﺳﺒﻂ اﺳﺮاﺋﻴﻞ داوري ﺧﻮاﻫﻨﺪ ﻛﺮد‪ .‬ﻫﻤﺎن ﮔﻮﻧﻪ ﻛﻪ ﭘﺪر ﺑﺎ اﻃﻤﻴﻨﺎن‬
‫ﺧﺎﻃﺮ ﻣﻠﻜﻮت را ﺑﻪ ﻣﺴﻴﺢ وﻋﺪه داده ﺑﻮد‪ ،‬ﺑﻪ ﻃﻮر ﻗﻄﻊ ﺷﺎﮔﺮدان ﻧﻴﺰ ﺑﻪ ﻫﻤﺮاه ﻣﺴﻴﺢ ﺑﺮ اﺳﺮاﺋﻴﻞ ﺟﺪﻳﺪ ﺳﻠﻄﻨﺖ‬
‫ﺧﻮاﻫﻨﺪ ﻧﻤﻮد‪.‬‬

‫چ( ﻋﻴﺴﻲ اﻧﻜﺎر ﭘﻄﺮس را ﭘﻴﺸﮕﻮﻳﻲ ﻣﻲﻛﻨﺪ )‪(34-31:22‬‬
‫اﻛﻨﻮن در ﺳﻪ ﺑﺎب ﺗﺎرﻳﻚ از ﺗﺎرﻳﺦ ﺑﻲاﻳﻤﺎﻧﻲﻫﺎي ﺑﺸﺮ ﺑﻪ ﺳﻮﻣﻴﻦ و آﺧﺮﻳﻦ واﻗﻌﻪ ﺗﻠﺦ ﻣﻲرﺳﻴﻢ‪ .‬اوﻟﻴﻦ ﺧﻴﺎﻧﺖ‬
‫ﻳﻬﻮدا ﺑﻮد‪ .‬دوم اﻧﮕﻴﺰهﻫﺎي ﺧﻮدﺧﻮاﻫﺎﻧﻪ ﺷﺎﮔﺮدان ﺑﻮد‪ .‬و اﻛﻨﻮن ﺗﺮس ﭘﻄﺮس‪.‬‬
‫‪ 32-31:22‬ﺗﻜﺮار اي ﺷﻤﻌﻮن‪ ،‬اي ﺷﻤﻌﻮن ﺣﺎﻛﻲ از ﻣﺤﺒﺖ و ﻧﺮﻣﻲ دل ﻣﺴﻴﺢ ﺑﻪ ﺷﺎﮔﺮدان ﻣﺘﺰﻟﺰل ﺧﻮد اﺳﺖ‪.‬‬
‫ﺷﻴﻄﺎن ﺧﻮاﺳﺖ ﺗﺎ ﺗﻤﺎم ﺷﺎﮔﺮدان را ﻫﻤﭽﻮن ﮔﻨﺪم ﻏﺮﺑﺎل ﻛﻨﺪ‪ .‬ﻋﻴﺴﻲ ﭘﻄﺮس را ﺑﻪ ﻋﻨﻮان ﻧﻤﺎﻳﻨﺪه دﻳﮕﺮان ﻣﺨﺎﻃﺐ‬
‫ﺧﻮد ﺳﺎﺧﺖ‪ .‬ﻟﻴﻜﻦ ﺧﺪاوﻧﺪ ﺑﺮاي ﭘﻄﺮس دﻋﺎ ﻛﺮد ﺗﺎ اﻳﻤﺎﻧﺶ ﺗﻠﻒ ﻧﺸﻮد‪) .‬ﺑﺮاي ﺗﻮ دﻋﺎ ﻛﺮدم ﻋﺒﺎرت ﻓﻮق‬
‫اﻟﻌﺎدهاي اﺳﺖ(‪ .‬او ﭘﺲ از ﺑﺎزﮔﺸﺘﺶ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮادران ﺧﻮد را اﺳﺘﻮار ﻧﻤﺎﻳﺪ‪ .‬اﻳﻦ ﺑﺎزﮔﺸﺖ ﺑﻪ ﻣﻌﻨﺎي ﻧﺠﺎت ﻧﻴﺴﺖ‬
‫ﺑﻠﻜﻪ ﺑﻪ اﺣﻴﺎي ﭘﺲ از ﻟﻐﺰش ﺷﺨﺺ اﺷﺎره دارد‪.‬‬
‫‪ 34-33:22‬ﭘﻄﺮس ﺑﺎ اﻋﺘﻤﺎد ﺑﻪ ﻧﻔﺴﻲ ﻛﺎذب آﻣﺎدﮔﻲ ﺧﻮد را ﺑﺮاي ﭘﻴﺮوي از ﻣﺴﻴﺢ ﺣﺘﻲ در زﻧﺪان و در ﻣﻮت‬
‫اﻋﻼم ﻛﺮد‪ .‬اﻣﺎ ﻋﻴﺲ ﺑﻪ او ﮔﻔﺖ ﻛﻪ او ﭘﻴﺶ از ﻃﻠﻮع ﺻﺒﺢ‪ ،‬ﺳﻪ ﺑﺎر ﺧﺪاوﻧﺪ را اﻧﻜﺎر ﻛﺮده ﺧﻮاﻫﺪ ﮔﻔﺖ ﻛﻪ ﻫﺮﮔﺰ‬
‫او را ﻧﻤﻲﺷﻨﺎﺳﺪ!‬
‫در اﻧﺠﻴﻞ ﻣﺮﻗﺲ ‪ 30:14‬ﻣﻲﺧﻮاﻧﻴﻢ ﻛﻪ ﺧﺪاوﻧﺪ ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ ﭘﻴﺶ از اﻳﻨﻜﻪ ﺧﺮوس دوﺑﺎر ﺑﺎﻧﮓ زد ﭘﻄﺮس ﺳﻪ‬
‫ﻣﺮﺗﺒﻪ او را اﻧﻜﺎر ﺧﻮاﻫﺪ ﻛﺮد‪ .‬در ﻣﺘﻲ ‪ ،34:26‬ﻟﻮﻗﺎ ‪ ،34:22‬ﻳﻮﺣﻨﺎ ‪ 38:13‬ﺧﺪاوﻧﺪ ﮔﻔﺘﻪ اﺳﺖ ﭘﻴﺶ از اﻳﻨﻜﻪ‬
‫ﺧﺮوس ﺑﺎﻧﮓ زد‪ ،‬ﭘﻄﺮس ﺳﻪ ﻣﺮﺗﺒﻪ او را اﻧﻜﺎر ﺧﻮاﻫﺪ ﻛﺮد‪ .‬ﺑﺎﻳﺪ اذﻋﺎن ﻛﺮد ﻛﻪ ﻧﻤﻴﺘﻮان ﺑﻪ اﻳﻦ ﺳﺎدﮔﻲ از ﭼﻨﻴﻦ‬
‫ﺗﻀﺎدي ﭼﺸﻢ ﭘﻮﺷﻴﺪ‪ .‬اﺣﺘﻤﺎﻻً ﺧﺮوس ﺑﻴﺶ از ﻳﻚ ﺑﺎر ﺑﺎﻧﮓ ﻣﻲزد‪ ،‬ﻳﻜﻲ ﺑﻪ ﻫﻨﮕﺎم ﺷﺐ و دﻳﮕﺮي ﺑﻪ ﻫﻨﮕﺎم ﺻﺒﺢ‪.‬‬
‫ﻫﻢﭼﻨﻴﻦ ﺑﺎﻳﺪ ﺗﻮﺟﻪ داﺷﺖ اﻧﺎﺟﻴﻞ ﺣﺪاﻗﻞ ﺷﺶ ﺑﺎر اﻧﻜﺎرﻫﺎي ﭘﻄﺮس را ﺛﺒﺖ ﻧﻤﻮدهاﻧﺪ‪ .‬او ﻋﻴﺴﻲ در ﻣﻘﺎﺑﻞ اﻳﻦ‬
‫اﺷﺨﺎص اﻧﻜﺎر ﻧﻤﻮد‪:‬‬
‫‪ .1‬ﻛﻨﻴﺰك )ﻣﺘﻲ ‪ ،70-69:26‬ﻣﺮﻗﺲ ‪(68-66:14‬‬
‫‪ .2‬ﻛﻨﻴﺰي دﻳﮕﺮ )ﻣﺘﻲ ‪(72-71:26‬‬
‫‪ .3‬ﺣﺎﺿﺮﻳﻦ )ﻣﺘﻲ ‪ ،74-73:26‬ﻣﺮﻗﺲ ‪(71-70:14‬‬
‫‪ .4‬دﻳﮕﺮي )ﻟﻮﻗﺎ ‪(58:22‬‬
‫‪ .5‬ﻳﻜﻲ دﻳﮕﺮ )ﻟﻮﻗﺎ ‪(60-59:22‬‬
‫‪ .6‬ﻳﻜﻲ از ﻏﻼﻣﺎن رﺋﻴﺲ ﻛﻬﻨﻪ )ﻳﻮﺣﻨﺎ ‪.(27-26:18‬‬
‫اﺣﺘﻤﺎﻻً اﻳﻦ ﻣﺮد ﺷﺨﺺ دﻳﮕﺮي اﺳﺖ زﻳﺮا او ﮔﻔﺖ‪” :‬ﻣﺮگ ﻣﻦ ﺗﻮ را ﺑﺎ او در ﺑﺎغ ﻧﺪﻳﺪم؟“‬
‫ح( ﻓﺮﻣﺎن اﻋﺰام )‪(38-35:22‬‬
‫‪ 35:22‬ﻛﻤﻲ ﭘﻴﺸﺘﺮ ﺧﺪاوﻧﺪ ﺷﺎﮔﺮدان را ﺑﻲﻛﻴﺴﻪ و ﺗﻮﺷﻪ دان و ﻛﻔﺶ اﻋﺰام ﻧﻤﻮده ﺑﻮد‪ .‬ﻣﺎﻳﺤﺘﺎج ﺿﺮوري ﺑﺮاي‬
‫آﻧﻬﺎ ﻛﺎﻓﻲ ﺑﻮد‪ .‬و در واﻗﻊ اﻳﻦ اﻣﺮ ﺑﺮ آﻧﻬﺎ ﺛﺎﺑﺖ ﺷﺪه ﺑﻮد‪ .‬آﻧﻬﺎ ﺑﺎﻳﺪ اﻋﺘﺮاف ﻣﻲﻛﺮدﻧﺪ ﻛﻪ ﺑﻪ ﻫ ﻴﭻ ﭼﻴﺰ ﻣﺤﺘﺎج‬
‫ﻧﻴﺴﺘﻨﺪ‪.‬‬

‫‪ 36:22‬اﻣﺎ ﻋﻴﺴﻲ ﺑﻪ زودي آﻧﻬﺎ را ﺗﺮك ﻣﻲ ﻛﺮد‪ ،‬و آﻧﻬﺎ وارد ﻣﺮﺣﻠﻪاي ﺟﺪﻳﺪ از ﺧﺪﻣﺖ ﻣﻲﺷﺪﻧﺪ‪ .‬آﻧﻬﺎ ﺑﺎﻳﺪ‬
‫ﻓﻘﺮ‪ ،‬ﮔﺮﺳﻨﮕﻲ‪ ،‬ﺧﻄﺮ را ﻣﺘﺤﻤﻞ ﻣﻲﺷﺪﻧﺪ‪ ،‬و ﻻزم ﺑﻮد ﺑﺮاي ﻧﻴﺎزﻫﺎي ﻛﻨﻮﻧﻲ ﺧﻮد ﺗﺪﺑﻴﺮي ﺑﻴﺎﻧﺪﻳﺸﻨﺪ‪ .‬آﻧﻬﺎ اﻛﻨﻮن‬
‫ﺑﺎﻳﺪ ﻛﻴﺴﻪ‪ ،‬ﺗﻮﺷﻪ دان و ﻳﺎ ﭼﻤﺪاﻧﻲ ﺑﺮداﺷﺘﻪ و اﮔﺮ ﺷﻤﺸﻴﺮي ﻧﺪارﻧﺪ ﺑﺎﻳﺪ ﺟﺎﻣﻪ ﺧﻮد را ﻓﺮوﺧﺘﻪ و آن را ﺑﺨﺮﻧﺪ‪.‬‬
‫ﻣﻘﺼﻮد ﺧﺪا از اﻳﻨﻜﻪ ﺷﺎﮔﺮدان ﺑﺎﻳﺪ ﺷﻤﺸﻴﺮي ﺑﺨﺮﻧﺪ ﭼﻪ ﺑﻮد؟ ﻣﺴﻠﻢ اﺳﺖ ﻛﻪ ﻣﻘﺼﻮد او اﻳﻦ ﻧﺒﻮد ﻛﻪ از ﺷﻤﺸﻴﺮ ﺑﻪ‬
‫ﻋﻨﻮان ﻳﻚ ﺳﻼح ﺗﻬﺎﺟﻤﻲ در ﻣﻘﺎﺑﻞ ﻣﺮدم اﺳﺘﻔﺎده ﺷﻮد‪ .‬اﻳﻦ اﻣﺮ ﺗﺨﻄﻲ از ﺗﻌﻠﻴﻢ او ﻣﺤﺴﻮب ﻣﻲ ﺷﺪ‪ .‬ﺑﻪ ﻋﻨﻮان‬
‫ﻣﺜﺎل او ﮔﻔﺖ‪:‬‬
‫”ﭘﺎدﺷﺎﻫﻲ ﻣﻦ از اﻳﻦ ﺟﻬﺎن ﻧﻴﺴﺖ‪ .‬اﮔﺮ ﭘﺎدﺷﺎﻫﻲ ﻣﻦ از اﻳﻦ ﺟﻬﺎن ﻣﻲﺑﻮد‪ ،‬ﺧﺪام ﻣﻦ ﺟﻨﮓ ﻣﻲﻛﺮدﻧﺪ“ )ﻳﻮﺣﻨﺎ‬
‫‪.(36:18‬‬
‫”ﻫﺮ ﻛﻪ ﺷﻤﺸ ﻴﺮ ﮔﻴﺮد‪ ،‬ﺑﻪ ﺷﻤﺸﻴﺮ ﻫﻼك ﮔﺮدد“ )ﻣﺘﻲ ‪(52:26‬‬
‫”دﺷﻤﻨﺎن ﺧﻮد را ﻣﺤﺒﺖ ﻧﻤﺎﻳﻴﺪ“ )ﻣﺘﻲ ‪(44:5‬‬
‫”ﻫﺮ ﻛﻪ ﺑﻪ رﺧﺴﺎره راﺳﺖ ﺗﻮ ﺗﭙﺎﻧﭽﻪ زﻧﺪ‪ ،‬دﻳﮕﺮي را ﻧﻴﺰ ﺑﻪ ﺳﻮي او ﺑﮕﺮدان“ )ﻣﺘﻲ ‪ (39:5‬ﻧﻴﺰ ر‪.‬ك ‪ 2‬ﻗﺮﻧﺘﻴﺎن‬
‫‪(4:10‬‬
‫ﭘﺲ ﻣﻘﺼﻮد ﻋﻴﺴﻲ از ﺷﻤﺸﻴﺮ ﭼﻪ ﺑﻮد‪.‬‬
‫‪ .1‬ﺑﺮﺧﻲ ﺑﺮ اﻳﻦ ﺑﺎورﻧﺪ ﻛﻪ او ﺑﻪ ﺷﻤﺸﻴﺮ روح اﺷﺎره ﻛﺮده اﺳﺖ ﻛﻪ ﻫﻤﺎﻧﺎ ﻛﻼم ﺧﺪاﺳﺖ )اﻓﺴﺴﻴﺎن ‪.(17:6‬‬
‫ﭼﻨﻴﻦ ﺗﻔﺴﻴﺮي ﻣﻤﻜﻦ اﺳﺖ اﻣﺎ ﻛﻴﺴﻪ‪ ،‬ﺗﻮﺷﻪ دان و ﺟﺎﻣﻪ ﻧﻴﺰ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ ﻣﻔﻬﻮم روﺣﺎﻧﻲ ﺗﻔﺴﻴﺮ ﺷﻮﻧﺪ‪.‬‬
‫‪ .2‬وﻳﻠﻴﺎﻣﺰ ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ ﺷﻤﺸﻴﺮ ﺑﻪ ﻣﻔﻬﻮم ﺣﻔﺎﻇﺖ ﻳﻚ ﺣﻜﻮﻣﺖ ﺳﺎزﻣﺎن ﻳﺎﻓﺘﻪ اﺳﺖ‪ :‬او ﺑﺎ اﺷﺎره ﺑﻪ روﻣﻴﺎن ‪4:13‬‬
‫ﺧﺎﻃﺮ ﻧﺸﺎن ﻣﻲﺳﺎزد ﻣﻘﺼﻮد ﻗﺪرت ﻗﺎﺿﻲ اﺳﺖ‪.‬‬
‫‪ .3‬ﻻﻧﮓ ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ ﻫﺪف از ﺷﻤﺸﻴﺮ دﻓﺎع در ﺑﺮاﺑﺮ دﺷﻤﻨﺎن اﺳﺖ و ﻧﻪ ﺑﺮاي ﺗﻬﺎﺟﻢ‪ .‬اﻣﺎ ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﻲرﺳﺪ ﻣﺘﻲ‬
‫‪ 39:5‬اﺳﺘﻔﺎده از ﺷﻤﺸﻴﺮ را ﻣﻨﻊ ﻣﻲﻛﻨﺪ ﺣﺘﻲ ﺑﺮاي اﻫﺪاف دﻓﺎﻋﻲ‪.‬‬
‫‪ .4‬ﺑﺮﺧﻲ ﺑﺮ اﻳﻦ ﺑﺎورﻧﺪ ﻛﻪ از ﺷﻤﺸ ﻴﺮ ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮاي دﻓﺎع از ﺣﻴﻮاﻧﺎت وﺣﺸﻲ اﺳﺘﻔﺎده ﻣﻲﺷﺪ‪ .‬ﭼﻨﻴﻦ ﺗﻔﺴﻴﺮي‬
‫ﻣﻤﻜﻦ اﺳﺖ‪.‬‬
‫‪ 37:22‬آﻳﻪ ‪ 37‬ﺷﺮح ﻣﻲدﻫﺪ ﻛﻪ ﭼﺮا ﻻزم ﺑﻮد ﺷﺎﮔﺮدان ﺑﺎﻳﺪ اﻛﻨﻮن ﻛﻴﺴﻪ ﭘﻮل‪ ،‬ﺗﻮﺷﻪ دان و ﺷﻤﺸﻴﺮ ﺑﺎﺧﻮد‬
‫ﺑﺮدارﻧﺪ‪ .‬ﺗﺎﻛﻨﻮن ﺧﺪاوﻧﺪ ﺑﺎ آﻧﻬﺎ ﺑﻮد‪ ،‬و ﻧﻴﺎزﻫﺎي روزاﻧﻪ آﻧﺎن را ﺑﺮآورده ﻣﻲﺳﺎﺧﺖ‪ .‬ﺑﻪ زودي او ﻣﻄﺎﺑﻖ ﺑﺎ ﭘﻴﺸﮕﻮﻳﻲ‬
‫اﺷﻌﻴﺎ ‪ 12:53‬آﻧﻬﺎ را ﺗﺮك ﻣﻲﻛﺮد‪ .‬ﻫﺮﭼﻪ در ﺧﺼﻮص او ﺑﻮد ﺑﻪ اﻧﻘﻀﺎ ﻣﻲرﺳﻴﺪ‪ ،‬ﺑﻪ ﻋﺒﺎرﺗﻲ دﻳﮕﺮ او ﺑﺎ ﮔﻨﺎﻫﻜﺎران‬
‫ﻣﺤﺴﻮب ﺧﻮاﻫﺪ ﺷﺪ و ﺧﺪﻣﺘﺶ ﺑﺮ روي زﻣﻴﻦ ﭘﺎﻳﺎن ﺧﻮاﻫﺪ ﻳﺎﻓﺖ‪.‬‬
‫‪ 38:22‬ﺷﺎﮔﺮدان ﻣﻘﺼﻮد ﺧﺪاوﻧﺪ را درك ﻧﻜﺮدﻧﺪ‪ .‬آﻧﻬﺎ دو ﺷﻤﺸﻴﺮ ﻧﺰد او آوردﻧﺪ‪ ،‬ﺑﻪ ﮔﻤﺎن اﻳﻨﻜﻪ اﻳﻦ دو‬
‫ﺷﻤﺸ ﻴﺮ ﺑﺮاي ﻣﻮاﺟﻪ ﺑﺎ ﻣﺸﻜﻼت آﻳﻨﺪه ﻛﺎﻓﻲ ﺧﻮاﻫﺪ ﺑﻮد‪ .‬ﺧﺪاوﻧﺪ ﻋﻴﺴﻲ ﺑﺎﮔﻔﺘﻦ ”ﻛﺎﻓﻲ اﺳﺖ“ ﺑﻪ ﺳﺨﻨﺎن آﻧﻬﺎ‬
‫ﭘﺎﻳﺎن داد‪ .‬ﻇﺎﻫﺮاً آﻧﻬﺎ ﭼﻨﻴﻦ ﻣﻲﭘﻨﺪاﺷﺘﻨﺪ ﻛﻪ ﺑﺎ اﺳﺘﻔﺎده از اﻳﻦ ﺷﻤﺸﻴﺮﻫﺎ ﺧﻮاﻫﻨﺪ ﺗﻮاﻧﺴﺖ ﺗﻼش دﺷﻤﻨﺎن در ﺟﻬﺖ‬
‫ﻛﺸﺘﻦ ﻣﺴﻴﺢ را ﻧﺎﻛﺎم ﺑﮕﺬارﻧﺪ‪ .‬اﻳﻦ ﺑﺎ ﺗﻔﻜﺮ ﻣﺴﻴﺢ ﻛﺎﻣﻼً در ﺗﻀﺎد ﺑﻮد!‬

‫خ( رﻧﺞ در ﺟﺘﺴﻴﻤﺎﻧﻲ )‪(46-39:22‬‬
‫‪ 39:22‬ﺑﺎغ ﺟﺘﺴﻴﻤﺎﻧﻲ در ﺷﻴﺐ ﻏﺮﺑﻲ ﻛﻮه زﻳﺘﻮن واﻗﻊ ﺷﺪه ﺑﻮد‪ .‬ﻋﻴﺴﻲ ﻏﺎﻟﺒﺎً ﺑﺮاي دﻋﺎ ﺑﻪ آﻧﺠﺎ ﻣﻲرﻓﺖ‪ ،‬و‬
‫ﺷﺎﮔﺮدان ﻛﻪ ﻳﻬﻮداي ﺧﺎﺋﻦ ﻧﻴﺰ ﺷﺎﻣﻞ آﻧﻬﺎ ﺑﻮد ﺑﺮ اﻳﻦ اﻣﺮ واﻗﻒ ﺑﻮدﻧﺪ‪.‬‬
‫‪ 40:22‬ﻋﻴﺴﻲ و ﺷﺎﮔﺮدان ﭘﺲ از ﭘﺎﻳﺎن ﻳﺎﻓﺘﻦ ﺷﺎم ﺧﺪاوﻧﺪ ﺑﺎﻻﺧﺎﻧﻪ را ﺗﺮك ﻛﺮده ﺑﻪ ﺳﻮي ﺑﺎغ ﻋﺎزم ﺷﺪﻧﺪ‪.‬‬
‫ﻫﻨﮕﺎﻣﻲ ﻛﻪ ﺑﻪ آﻧﺠﺎ رﺳﻴﺪﻧﺪ‪ ،‬ﻋﻴﺴﻲ ﺑﺪﻳﺸﺎن ﮔﻔﺖ ﻛﻪ دﻋﺎ ﻛﻨﻨﺪ ﺗﺎ ﻣﺒﺎدا در اﻣﺘﺤﺎن اﻓﺘﻨﺪ‪ ،‬اﺣﺘﻤﺎﻻً وﺳﻮﺳﻪاي ﻛﻪ‬
‫ﻣﺪﻧﻈﺮ ﻣﺴﻴﺢ ﺑﻮد‪ ،‬ﻓﺸﺎر و ﺟﻔﺎﻳﻲ ﺑﻮد ﻛﻪ دﺷﻤﻨﺎن ﺑﺮاي ﺗﺮك ﺧﺪا و ﻣﺴﻴﺢ او وارد ﻣﻲآوردﻧﺪ‪.‬‬
‫‪ 42-41:22‬ﺳﭙﺲ ﻋﻴﺴﻲ ﺷﺎﮔﺮدان ﺧﻮد را ﺗﺮك ﻛﺮده و ﺑﻪ ﺳﻮي ﺑﺎﻏﻲ رﻓﺖ ﺗﺎ ﺑﻪ ﺗﻨﻬﺎﻳﻲ دﻋﺎ ﻛﺘﺪ‪ .‬دﻋﺎي او‬
‫اﻳﻦ ﺑﻮد ﻛﻪ اﮔﺮ ﭘﺪر ﺑﺨﻮاﻫﺪ‪ ،‬اﻳﻦ ﭘﻴﺎﻟﻪ ﻧﺼﻴﺐ او ﻧﺸﻮد‪ ،‬ﺑﺎ اﻳﻦ ﺣﺎل ﺧﻮاﺳﺘﻪ او اﻧﺠﺎم اراده ﺧﺪا ﺑﻮد‪ ،‬و ﻧﻪ اراده‬
‫ﺧﻮد‪ .‬ﺑﺮاي ﻣﺎ اﻳﻦ دﻋﺎ ﺑﺪﻳﻦ ﻣﻔﻬﻮم اﺳﺖ‪ :‬اﮔﺮ راه دﻳﮕﺮ ﻏﻴﺮ از راه ﺻﻠﻴﺐ ﺑﺮاي ﻧﺠﺎت ﮔﻨﺎﻫﻜﺎران وﺟﻮد دارد‪،‬‬
‫اﻛﻨﻮن آن را آﺷﻜﺎر ﺳﺎز‪ .‬آﺳﻤﺎن ﺧﺎﻣﻮش ﺑﻮد‪ ،‬زﻳﺮا راه دﻳﮕﺮي ﻧﺒﻮد‪.‬‬
‫ﻣﺎ ﺑﺮ اﻳﻦ ﺑﺎور ﻧﻴﺴﺘﻴﻢ ﻛﻪ رﻧﺠﻬﺎي ﻣﺴﻴﺢ در ﺑﺎغ ﺟﺘﺴﻴﻤﺎﻧﻲ ﺟﺰﺋﻲ از ﻋﻤﻞ ﻛﻔﺎره ﺷﺪن او ﺑﺎﺷﺪ‪ .‬ﻋﻤﻞ ﻓﺪﻳﻪ‬
‫ﺷﺪن در ﻃﻮل ﺳﻪ ﺳﺎﻋﺖ ﺗﺎرﻳﻜﻲ ﺑﺮ روي ﺻﻠﻴﺐ ﺑﻪ اﻧﺠﺎم رﺳﻴﺪ‪ .‬اﻣﺎ ﺟﺘﺴﻴﻤﺎﻧﻲ از ﺟﻠﺠﺘﺎ ﺧﺒﺮ ﻣﻲداد‪ .‬در آﻧﺠﺎ‬
‫ﺑﻮد ﻛﻪ ﮔﻨﺎﻫﺎن ﻣﺎ ﺑﺎﻋﺚ ﺷﺪ ﻋﻴﺴﻲ ﺧﺪاوﻧﺪ اﺳﻔﻨﺎكﺗﺮﻳﻦ رﻧﺠﻬﺎ را ﻣﺘﺤﻤﻞ ﺷﻮد‪.‬‬
‫‪ 44-43:22‬اﻧﺴﺎﻧﻴﺖ ﻛﺎﻣﻞ او در رﻧﺞ او ﻛﻪ ﺑﺎ ﻣﺼﻴﺒﺖﻫﺎي او ﻫﻤﺮاه ﺷﺪ ﻛﺎﻣﻼً ﻣﺸﻬﻮد اﺳﺖ‪ .‬ﻓﺮﺷﺘﻪاي از‬
‫آﺳﻤﺎن ﺑﺮ او ﻇﺎﻫﺮ ﺷﺪه‪ ،‬او را ﺗﻘﻮﻳﺖ ﻣﻲ ﻧﻤﻮد‪ .‬ﺗﻨﻬﺎ ﻟﻮﻗﺎ اﻳﻦ واﻗﻌﻪ و اﻳﻦ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻛﻪ ﻋﺮق او ﻧﻘﻞ ﻗﻄﺮات ﺧﻮن‬
‫ﺑﻮد‪ ،‬را ﺛﺒﺖ ﻣﻲﻧﻤﺎﻳﺪ‪ .‬اﻳﻦ ﻧﻜﺘﻪ ﺟﺰﺋﻲ ﺗﻮﺟﻪ ﻃﺒﻴﺐ دﻗﻴﻖ را ﺑﻪ ﺧﻮد ﺟﻠﺐ ﻧﻤﻮده اﺳﺖ‪.‬‬
‫‪ 46-45:22‬ﻫﻨﮕﺎﻣﻲ ﻛﻪ ﻋﻴﺴﻲ ﻧﺰد ﺷﺎﮔﺮدان ﺧﻮد ﺑﺎزﮔﺸﺖ‪ ،‬آﻧﻬﺎ را در ﺧﻮاب ﻳﺎﻓﺖ‪ ،‬ﻧﻪ از روي ﺑﻲﺗﻔﺎوﺗﻲ‬
‫ﺑﻠﻜﻪ از ﺧﺴﺘﮕﻲ ﻧﺎﺷﻲ از اﻧﺪوه و ﺧﻮن‪ .‬ﺑﺎري دﻳﮕﺮ ﺑﻪ آﻧﻬﺎ اﺻﺮار ﻧﻤﻮد ﻛﻪ ﺑﺮﺧﺎﺳﺘﻪ و دﻋﺎ ﻛﻨﻨﺪ‪ ،‬زﻳﺮا ﻟﺤﻈﻪ‬
‫ﺑﺤﺮاﻧﻲ در راه ﺑﻮد‪ ،‬و وﺳﻮﺳﻪ ﺧﻮاﻫﻨﺪ ﺷﺪ ﻛﻪ در ﻣﻘﺎﺑﻞ ﻗﺪرﺗﻬﺎ ﻣﺴﻴﺢ را اﻧﻜﺎر ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ‪.‬‬
‫د( ﺗﺴﻠﻴﻢ و دﺳﺘﮕﻴﺮي ﻋﻴﺴﻲ )‪(53-47 :22‬‬
‫‪ 48-47:22‬در اﻳﻦ ﻫﻨﮕﺎم‪ ،‬ﻳﻬﻮدا ﺑﻪ ﻫﻤﺮاه ﮔﺮوﻫﻲ از روﺳﺎ و ﻣﺸﺎﻳﺦ ﻛﻬﻨﻪ و ﺳﺮداران ﺳﭙﺎه ﺑﻪ ﺟﻬﺖ دﺳﺘﮕﻴﺮي‬
‫از راه رﺳﻴﺪﻧﺪ‪ .‬ﺗﺴﻠﻴﻢ ﻛﻨﻨﺪ ه ﻃﺒﻖ ﻧﻘﺸﻪ ﻗﺒﻠﻲ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ ﺑﻮﺳﻪاي ﻋﻴﺴﻲ را در ﻣﻴﺎن دﻳﮕﺮان ﻣﺸﺨﺺ ﻣﻲﺳﺎﺧﺖ‪.‬‬
‫اﺳﺘﻮارت اﻇﻬﺎر ﻣﻲدارد‪:‬‬
‫اﻳﻦ اﻣﺮ اوج ﻧﻔﺮت را ﻧﺸﺎن ﻣﻲدﻫﺪ‪ ،‬آﺧﺮﻳﻦ ﺣﺪ ﭘﺴﺘﻲ و رذاﻟﺘﻲ ﻛﻪ اﻧﺴﺎن ﻣﻲﺗﻮاﻧﺪ اﻧﺠﺎم دﻫﺪ‪ ،‬ﻳﻬﻮدا ﺑﻴﺮون از‬
‫ﺑﺎغ آﻗﺎي ﺧﻮد را ﺗﺴﻠﻴﻢ ﻧﻤﻮد‪ .‬ﻧﻪ ﺑﺎ ﺿﺮﺑﻪ‪ ،‬ﺳﻴﻠﻲ ﻳﺎ ﺧﻨﺠﺮ‪ ،‬ﺑﻠﻜﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻪ ﻳﻚ ﺑﻮﺳﻪ‪.‬‬
‫ﻋﻴﺴﻲ ﺑﺎ اﻧﺪوه ﻓﺮاوان ﭘﺮﺳﻴﺪ ”اي ﻳﻬﻮدا آﻳﺎ ﺑﻪ ﺑﻮﺳﻪ ﭘﺴﺮ اﻧﺴﺎن را ﺗﺴﻠﻴﻢ ﻣﻲﻛﻨﻲ؟“‬
‫‪ 51-49:22‬ﺷﺎﮔﺮدان دﻳﺪﻧﺪ ﻛﻪ ﭼﻪ ﻣﻲﺷﻮد و از اﻳﻦ رو آﻣﺎده ﺣﻤﻠﻪ ﺑﻮدﻧﺪ‪ .‬در ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻳﻜﻲ از آﻧﻬﺎ ﺑﻪ ﻧﺎم‬

‫ﭘﻄﺮس ﺷﻤﺸﻴﺮي ﺑﺮداﺷﺘﻪ ﮔﻮش راﺳﺖ ﻏﻼم رﺋﻴﺲ ﻛﻬﻨﻪ را از ﺗﻦ ﺟﺪا ﻛﺮد‪ .‬ﻋﻴﺴﻲ او را ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ اﺳﺘﻔﺎده از اﺑﺰار‬
‫ﺟﺴﻤﺎﻧﻲ ﺑﺮاي ﺟﻨﮓ روﺣﺎﻧﻲ ﺗﻮﺑﻴﺦ ﻧﻤﻮد‪ .‬ﺳﺎﻋﺖ او ﻓﺮارﺳﻴﺪه ﺑﻮد‪ ،‬و اﻫﺪاف از ﭘﻴﺶ ﺗﻌﻴﻴﻦ ﺷﺪه ﺧﺪا ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻪ‬
‫ﺗﺤﻘﻖ ﻣﻲﭘﻴﻮﺳﺖ‪ .‬ﻋﻴﺴﻲ ﺑﺎ ﻣﺤﺒﺖ ﻓﺮاوان ﮔﻮش آن ﻏﻼم را ﻟﻤﺲ ﻧﻤﻮد و او را ﺷﻔﺎ داد‪.‬‬
‫‪ 53-52:22‬ﻋﻴﺴﻲ ﺧﻄﺎب ﺑﻪ رﻫﺒﺮان ﻳﻬﻮد و ﺳﺮداران از آﻧﻬﺎ ﭘﺮﺳﻴﺪ ﻛﻪ ﭼﺮا ﺑﺮاي دﺳﺘﮕﻴﺮي او ﺑﻪ ﮔﻮﻧﻪاي‬
‫ﺑﻴﺮون آﻣﺪهاﻧﺪ‪ ،‬ﻛﻪ ﮔﻮﻳﻲ او ﻳﻚ دزد ﻓﺮاري اﺳﺖ‪ .‬آﻳﺎ او ﻫﺮ روزه در ﻫﻴﻜﻞ ﺗﻌﻠﻴﻢ ﻧﻤﻲداد‪ ،‬اﻣﺎ ﺳﻌﻲ ﻧﻜﺮدﻧﺪ او را‬
‫در آﻧﺠﺎ دﺳﺘﮕﻴﺮ ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ؟ اﻣﺎ او ﭘﺎﺳﺦ را ﺧﻮد ﻣﻲداﻧﺴﺖ‪ ،‬اﻳﻦ ﺳﺎﻋﺖ آﻧﻬﺎ و ﻗﺪرت ﻇﻠﻤﺖ ﺑﻮد‪ .‬اﻛﻨﻮن ﺣﺪود‬
‫ﻧﻴﻤﻪﻫﺎي ﺷﺐ ﭘﻨﺞ ﺷﻨﺒﻪ ﺑﻮد‪.‬‬
‫ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﻲرﺳﺪ ﻛﻪ ﻣﺤﺎﻛﻤﻪ ﻣﺬﻫﺒﻲ ﺧﺪاوﻧﺪﻣﺎن ﺳﻪ ﻣﺮﺣﻠﻪ داﺷﺖ‪ .‬اﺑﺘﺪا در ﺣﻀﻮر ﺣﻨﺎ‪ .‬ﺳﭙﺲ در ﺣﻀﻮر ﻗﻴﺎﻓﺎ‪.‬‬
‫و ﺳﺮاﻧﺠﺎم در ﻣﻘﺎﺑﻞ ﺳﺎﻧﻬﺪرﻳﻦ اﺣﻀﺎر ﺷﺪ‪ .‬اﺣﺘﻤﺎﻻً اﻳﻦ وﻗﺎﻳﻊ ﺗﺎ آﻳﻪ ‪ 65‬ﻣﻴﺎن ﺳﺎﻋﺖ ‪ 1‬اﻟﻲ ‪ 5‬ﺑﺎﻣﺪاد روز ﺟﻤﻌﻪ‬
‫رخ داده ﺑﺎﺷﺪ‪.‬‬
‫ذ( اﻧﻜﺎر ﭘﻄﺮس و ﮔﺮﻳﻪ ﺗﻠﺦ او )‪(62-54:22‬‬
‫‪ 57-54:22‬ﻫﻨﮕﺎﻣﻲ ﻛﻪ ﺧﺪاوﻧﺪ را ﺑﻪ ﺳﺮاي رﺋﻴﺲ ﻛﻬﻨﻪ آوردﻧﺪ‪ ،‬ﭘﻄﺮس از دور از ﻋﻘﺐ ﻣﻲآﻣﺪ‪ .‬او در داﺧﻞ‬
‫ﺣﻴﺎط ﻣﻴﺎن ﻛﺴﺎﻧﻲ ﻛﻪ در ﻣﻴﺎن اﻳﻮان ﺧﻮد را ﺑﺎ آﺗﺶ ﮔﺮم ﻣﻲﻛﺮدﻧﺪ ﺑﻮد‪ .‬ﻛﻨﻴﺰﻛﻲ ﺑﻪ ﭘﻄﺮس ﻧﮕﺮﻳﺴﺖ و ادﻋﺎ ﻧﻤﻮد‬
‫ﻛﻪ او ﻳﻜﻲ از ﭘﻴﺮوان ﻋﻴﺴﻲ اﺳﺖ‪ .‬ﭘﻄﺮس ﺑﻪ ﻃﺮز ﺗﺎﺳﻒ ﺑﺎري اﻧﻜﺎر ﻛﺮد ﻛﻪ او را ﻣﻲﺷﻨﺎﺳﺪ‪.‬‬
‫‪ 62-58:22‬دﻳﺮي ﻧﭙﺎﺋﻴﺪ‪ ،‬ﺷﺨﺼﻲ دﻳﮕﺮ اﻧﮕﺸﺖ اﺗﻬﺎم ﺑﻪ ﺳﻮي ﭘﻄﺮس ﺑﺮد و او را ﻳﻜﻲ از ﭘﻴﺮوان ﻋﻴﺴﻲ‬
‫ﻧﺎﺻﺮي ﺧﻮاﻧﺪ‪ .‬ﺑﺎري دﻳﮕﺮ ﭘﻄﺮس اﻳﻦ اﺗﻬﺎم را اﻧﻜﺎر ﻧﻤﻮد‪ .‬ﺗﺨﻤﻴﻨﺎً ﻳﻚ ﺳﺎﻋﺖ ﺑﻌﺪ ﺷﺨﺼﻲ دﻳﮕﺮ ﭘﻲ ﺑﺮد ﻛﻪ‬
‫ﭘﻄﺮس ﻳﻚ ﺟﻠﻴﻠﻲ و ﻧﻴﺰ ﻳﻜﻲ از ﺷﺎﮔﺮدان ﺧﺪاوﻧﺪ اﺳﺖ‪ .‬ﭘﻄﺮس ﺣﺘﻲ اﻧﺪك ﺷﻨﺎﺧﺘﻲ از اﻳﻦ ﻣﺮد را ﻫﻢ ﻣﻨﻜﺮ ﺷﺪ‪.‬‬
‫اﻣﺎ در اﻳﻦ ﻫﻨﮕﺎم ﺑﺎﻧﮓ ﺧﺮوس ﻣﻬﺮ ﺗﺎﻳﻴﺪي ﺑﺮ اﻧﻜﺎر او ﺑﻮد‪ .‬در اﻳﻦ ﻟﺤﻈﺎت ﺗﺎرﻳﻚ‪ ،‬ﺧﺪاوﻧﺪ رو ﮔﺮداﻧﻴﺪه‪ ،‬ﺑﻪ‬
‫ﭘﻄﺮس ﻧﻈﺮ اﻓﻜﻨﺪ‪ ،‬و ﭘﻄﺮس اﻳﻦ ﭘﻴﺸﮕﻮﺋﻲ ﻛﻪ ﭘﻴﺶ از ﺑﺎﻧﮓ ﺧﺮوس ﺳﻪ ﺑﺎر او را اﻧﻜﺎر ﺧﻮاﻫﺪ ﻛﺮد را ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ‬
‫آورد‪ .‬اﻳﻦ ﻧﮕﺎه ﭘﺴﺮ ﺧﺪا ﺑﻪ ﭘﻄﺮس ﺑﺎﻋﺚ ﺷﺪ ﺗﺎ او ﺑﻴﺮون رﻓﺘﻪ و زار زار ﺑﮕﺮﻳﺪ‪.‬‬
‫ر( ﺳﺮﺑﺎزان ﻋﻴﺴﻲ را اﺳﺘﻬﺰا ﻣﻲﻛﻨﻨﺪ )‪(65-63:22‬‬
‫ﻛﺴﺎﻧﻲ ﻛﻪ ﻋﻴﺴﻲ را دﺳﺘﮕﻴﺮ ﻧﻤﻮده ﺑﻮدﻧﺪ در واﻗﻊ از ﺳﭙﺎﻫﻴﺎﻧﻲ ﺑﻮدﻧﺪ ﻛﻪ ﺑﺮ ﻫﻴﻜﻞ ﻣﻘﺪس ﮔﻤﺎﺷﺘﻪ ﺷﺪه ﺑﻮدﻧﺪ‪.‬‬
‫ﺣﺎل اﻳﻦ ﺣﺎﻓﻈﺎن ﻇﺎﻫﺮي ﺧﺎﻧﻪ ﻣﻘﺪس ﺧﺪا ﻋﻴﺴﻲ را اﺳﺘﻬﺰا ﻛﺮده او را ﺗﺎزﻳﺎﻧﻪ زدﻧﺪ‪ .‬آﻧﻬﺎ ﭘﺲ از اﻳﻨﻜﻪ ﭼﺸﻤﺎن او‬
‫را ﺑﺴﺘﻨﺪ ﻃﭙﺎﻧﭽﻪ ﺑﺮ روﻳﺶ زدﻧﺪ‪ ،‬ﺳﭙﺲ از وي ﺳﺌﻮال ﻧﻤﻮدﻧﺪ ﻛﻪ ﺑﮕﻮ ﻛﻪ ﺗﻮ را زد‪ .‬اﻟﺒﺘﻪ اﻳﻦ ﺗﻤﺎم ﻛﺎرﻫﺎﺋﻲ ﻛﻪ آﻧﻬﺎ‬
‫اﻧﺠﺎم دادﻧﺪ ﻧﺒﻮد‪ ،‬اﻣﺎ ﻋﻴﺴﻲ ﺑﺎ ﺷﻜﻴﺒﺎﻳﻲ ﺿﺪﻳﺖ ﮔﻨﺎﻫﻜﺎران ﺑﺮ ﻋﻠﻴﻪ ﺧﻮد را ﻣﺘﺤﻤﻞ ﮔﺮدﻳﺪ‪.‬‬
‫ز( ﺻﺒﺢ روزﻣﺤﺎﻛﻤﻪ در ﺣﻀﻮر ﺳﺎﻧﻬﺪرﻳﻦ )‪(71-66:22‬‬

‫‪ 69-66:22‬ﺑﻪ ﻫﻨﮕﺎم ﺳﭙﻴﺪه دم )‪ 5‬ﺗﺎ ‪ 6‬ﺑﺎﻣﺪاد(‪ ،‬ﻣﺸﺎﻳﺦ ﻋﻴﺴﻲ را ﺑﻪ ﻣﺠﻠﺲ ﺧﻮد ﻳﺎ ﺳﺎﻧﻬﺪرﻳﻦ ﺑﺮدﻧﺪ‪ .‬اﻋﻀﺎي‬
‫ﺳﺎﻧﻬﺪرﻳﻦ )ﺷﻮراي ﻋﺎﻟﻲ ﻳﻬﻮد( از او ﺑﺎ ﺻﺮاﺣﺖ ﭘﺮﺳﻴﺪﻧﺪ ﻛﻪ آﻳﺎ او ﻣﺴﻴﺢ اﺳﺖ‪ .‬ﻋﻴﺴﻲ در ﺟﻮاب ﮔﻔﺖ ﻛﻪ‬
‫ﺑﺤﺚ در اﻳﻦ ﻣﻮرد ﺑﻲﻓﺎﻳﺪه اﺳﺖ‪ .‬آﻧﻬﺎ اﻳﻦ ﺣﻘﻴﻘﺖ را ﻧﻤﻲﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻨﺪ‪ .‬اﻣﺎ او آﻧﻬﺎ را آﮔﺎه ﺳﺎﺧﺖ ﻛﺴﻲ ﻛﻪ اﻛﻨﻮن ﺑﺎ‬
‫ﻓﺮوﺗﻨﻲ در ﻣﻘﺎﺑﻞ آﻧﻬﺎ اﻳﺴﺘﺎده اﺳﺖ روزي ﺑﻪ ﻃﺮف راﺳﺖ ﻗﻮت ﺧﺪا ﺧﻮاﻫﺪ ﻧﺸﺴﺖ )ر‪.‬ك ﻣﺰﻣﻮر ‪.(1:110‬‬
‫‪ 71-70:22‬ﺳﭙﺲ آﻧﻬﺎ ﺑﻪ ﺻﺮاﺣﺖ از او ﭘﺮﺳﻴﺪﻧﺪ ﻛﻪ آﻳﺎ او ﭘﺴﺮ ﺧﺪاﺳﺖ‪ .‬ﻣﻘﺼﻮد آﻧﻬﺎ ﻛﺎﻣﻼً ﻣﺸﺨﺺ ﺑﻮد‪.‬‬
‫ﺑﺮاي آﻧﻬﺎ‪ ،‬ﭘﺴﺮ ﺧﺪا ﺑﺮاﺑﺮ ﺑﻮد ﺑﺎ ﺧﻮد ﺧﺪا‪ .‬ﺧﺪاوﻧﺪ ﻋﻴﺴﻲ ﭘﺎﺳﺦ داد ”ﺷﻤﺎ ﻣﻲﮔﻮﻳﻴﺪ ﻛﻪ ﻣﻦ ﻫﺴﺘﻢ“ )ر‪.‬ك ﻣﺮﻗﺲ‬
‫‪ .(62:14‬اﻳﻦ ﻫﻤﺎن ﭼﻴﺰي ﺑﻮد ﻛﻪ آﻧﻬﺎ ﺑﺪان ﻧﻴﺎز داﺷﺘﻨﺪ‪ .‬آﻳﺎ ﺗﺎﻛﻨﻮن از او اﻳﻦ ﻛﻔﺮ را ﻛﻪ او ﺑﺎ ﺧﺪا ﺑﺮاﺑﺮ اﺳﺖ را‬
‫ﻧﺸﻨﻴﺪه ﺑﻮدﻧﺪ؟ دﻳﮕﺮ ﺑﻪ ﺷﻬﺎدت ﻧﻴﺎزي ﻧﺒﻮد‪ .‬اﻣﺎ ﻣﺸﻜﻠﻲ وﺟﻮد داﺷﺖ‪ .‬ﻃﺒﻖ ﻗﺎﻧﻮن آﻧﻬﺎ‪ ،‬ﻣﺠﺎزات ﻛﻔﺮ ﻣﺮگ ﺑﻮد‪ .‬اﻣﺎ‬
‫آﻧﻬﺎ در ﺳﻴﻄﺮه ﻗﺪرت روﻣ ﻴﻬﺎ ﻗﺮار داﺷﺘﻨﺪ و ﻟﺬا ﻗﺎدر ﻧﺒﻮدﻧﺪ زﻧﺪاﻧﻴﺎن را ﺑﻪ ﻣﺮگ ﻣﺤﻜﻮم ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ‪ .‬از اﻳﻦ رو ﺑﺎﻳﺪ‬
‫ﻋﻴﺴﻲ را ﻧﺰد ﭘﻴﻼﻃﺲ ﻣﻲﺑﺮدﻧﺪ و اﻣﺎ ﺑﺮاي او اﺗﻬﺎﻣﺎت ﻣﺬﻫﺒﻲ ﻫﻤﭽﻮن ﻛﻔﺮﮔﻮﻳﻲ ﭼﻨﺪان ﺧﻮﺷﺎﻳﻨﺪ ﻧﺒﻮد‪ .‬از اﻳﻦ رو‬
‫آﻧﻬﺎ ﺑﺎﻳﺪ اﺗﻬﺎﻣﺎت ﺳﻴﺎﺳﻲ اﻗﺎﻣﻪ ﻣﻲﻛﺮدﻧﺪ‪.‬‬
‫ژ( ﻋﻴﺴﻲ در ﺣﻀﻮر ﭘﻴﻼﻃﺲ )‪(7-1 :23‬‬
‫‪ 2-1:23‬ﻋﻴﺴﻲ ﭘﺲ از ﺣﻀﻮر در ﺳﺎﻧﻬﺪرﻳﻦ‪ ،‬ﺑﻪ ﺳﺮﻋﺖ ﺑﻪ ﻣﺤﻜﻤﻪ ﻏﻴﺮﻣﺬﻫﺒﻲ ﻧﺰد ﭘﻴﻼﻃﺲ‪ ،‬ﻓﺮﻣﺎﻧﺪار روﻣﻲ‬
‫ﺑﺮده ﺷﺪ‪ .‬اﻛﻨﻮن رﻫﺒﺮان ﻣﺬﻫﺒﻲ ﺳﻪ ﺗﻬﻤﺖ ﺳﻴﺎﺳﻲ ﺑﺮ او وارد ﻣﻲآوردﻧﺪ‪ .‬اول از ﻫﻤﻪ او را ﻣﺘﻬﻢ ﻧﻤﻮدﻧﺪ ﻛﻪ ﻣﺮدم‬
‫را ﮔﻤﺮاه ﻣﻲﻛﻨﺪ و در واﻗﻊ وﻓﺎداري ﺑﻪ دوﻟﺖ روم را از آﻧﻬﺎ ﺳﻠﺐ ﻣﻲﻛﻨﺪ‪ .‬دوم اﻳﻨﻜﻪ‪ ،‬ﻣﺮدم را از ﺟﺰﻳﻪ دادن ﺑﻪ‬
‫ﻗﻴﺼﺮ ﻣﻨﻊ ﻣﻲﻧﻤﺎﻳﺪ‪ .‬و ﺳﺮاﻧﺠﺎم اﻳﻨﻜﻪ او را ﻣﺘﻬﻢ ﻛﺮدﻧﺪ ﻛﻪ ﺧﻮد را ﭘﺎدﺷﺎه ﻣﻲﺧﻮاﻧﺪ‪.‬‬
‫‪ 7-3:23‬ﻫﻨﮕﺎﻣﻲ ﻛﻪ ﭘﻴﻼﻃﺲ از او ﭘﺮﺳﻴﺪ ﻛﻪ آﻳﺎ او ﭘﺎدﺷﺎه ﻳﻬﻮد ﻫﺴﺖ‪ ،‬ﺟﻮاب او ﻣﺜﺒﺖ ﺑﻮد‪ .‬اﻣﺎ ﭘﻴﻼﻃﺲ او‬
‫را ﺗﻬﺪﻳﺪي ﺑﺮ اﻣﭙﺮاﺗﻮري روم ﺑﺮﻧﺸﻤﺮد‪ .‬او ﭘﺲ از ﮔﻔﺘﮕﻮﻳﻲ ﺧﺼﻮﺻﻲ ﺑﺎ ﻋﻴﺴﻲ )ﻳﻮﺣﻨﺎ ‪ 38-33:18‬اﻟﻒ(‪ ،‬رو ﺑﻪ‬
‫روﺳﺎي ﻛﺎﻫﻨﺎن و ﺟﻤﻌﻴﺖ ﺣﺎﺿﺮ ﻛﺮده ﮔﻔﺖ در او ﻫﻴﭻ ﻋﻴﺒﻲ ﻧﻤﻲﻳﺎﺑﺪ‪ .‬اﻣﺎ ﺧﻠﻖ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺳﻤﺎﺟﺖ ﻛﺮدﻧﺪ و ﻋﻴﺴﻲ‬
‫را ﻣﺘﻬﻢ ﻧﻤﻮدﻧﺪ ﻛﻪ ﻣﺮدم را ﻣﻲﺷﻮراﻧﺪ و از ﺟﻠﻴﻞ ﺣﻘﻴﺮ ﺗﺎ ﺑﻪ اورﺷﻠﻴﻢ اﻳﻦ را ﺗﻌﻠﻴﻢ داده اﺳﺖ‪ .‬ﭼﻮن ﭘﻴﻼﻃﺲ ﻧﺎم‬
‫ﺟﻠﻴﻞ را ﺷﻨﻴﺪ‪ ،‬ﺑﺎ ﺧﻮد اﻧﺪﻳﺸﻴﺪ ﻛﻪ راه ﮔﺮﻳﺰي ﺑﺮاي ﺧﻮد ﻳﺎﻓﺘﻪ اﺳﺖ‪ .‬ﺟﻠﻴﻞ در ﺣﻮزه ﻫﻴﺮودﻳﺲ ﺑﻮد‪ ،‬و از اﻳﻦ رو‬
‫ﭘﻴﻼﻃﺲ ﺧﻮاﺳﺖ ﻛﻪ دﻳﮕﺮ ﺑﻴﺶ از اﻳﻦ درﮔﻴﺮ اﻳﻦ ﻣﺎﺟﺮا ﻧﺸﻮد و ﻋﻴﺴﻲ را ﻧﺰد ﻫﻴﺮودﻳﺲ ﻓﺮﺳﺘﺎد‪ .‬ﻫﻴﺮودﻳﺲ ﻧﻴﺰ‬
‫در اﻳﻦ اﻳﺎم در اورﺷﻠﻴﻢ ﺑﺴﺮ ﻣﻴﺒﺮد‪.‬‬
‫ﻫﺮودآﻧﺘﻴﭙﺎس ﻓﺮزﻧﺪ ﻫﺮود ﻛﺒﻴﺮ ﺑﻮد‪ ،‬ﻫﻤﺎن ﻛﺴﻲ ﻛﻪ ﻧﻮزادان را در اورﺷﻠﻴﻢ ﻗﺘﻞ ﻋﺎم ﻧﻤﻮد‪ .‬آﻧﺘﻴﭙﺎﺳﻲ ﺑﻮد ﻛﻪ‬
‫ﻳﺤﻴﻲ ﺗﻌﻤﻴﺪدﻫﻨﺪه را ﻛﺸﺖ‪ ،‬ﭼﺮا ﻛﻪ او راﺑﻄﻪ وﻗﻴﺢ او را ﺑﺎ زن ﺑﺮادرش ﻣﺤﻜﻮم ﻛﺮده ﺑﻮد‪ .‬اﻳﻦ ﻫﻤﺎن ﻫﻴﺮودﻳﺴﻲ‬
‫ﺑﻮد ﻛﻪ ﻋﻴﺴﻲ در ﻟﻮﻗﺎ ‪ 32:13‬او را ”آن روﺑﺎه“ ﻧﺎﻣﻴﺪ‪.‬‬
‫س( ﺳﺌﻮال ﺗﺤﻘﻴﺮآﻣﻴﺰ ﻫﻴﺮودﻳﺲ )‪(12-8 :23‬‬

‫‪ 8:23‬ﻫ ﻴﺮودﻳﺲ از اﻳﻨﻜﻪ ﻋﻴﺴﻲ را در ﻣﻘﺎﺑﻞ ﺧﻮد ﻣﻲدﻳﺪ ﺑﺴﻴﺎر ﺷﺎد ﺑﻮد‪ .‬او ﺷﻬﺮت ﻣﺴﻴﺢ را ﺑﺴﻴﺎر ﺷﻨﻴﺪه ﺑﻮد‪،‬‬
‫و ﻣﺪت ﻣﺪﻳﺪي ﺑﻮد ﻣﺘﺮﺻﺪ ﻣﻲﺑﻮد ﻛﻪ ﻣﻌﺠﺰهاي از او ﺑﻴﻨﺪ‪.‬‬
‫‪ 11-9:23‬ﻣﻬﻢ ﻧﺒﻮد ﻛﻪ ﻫ ﻴﺮودﻳﺲ ﭼﻘﺪر از ﻧﺠﺎ ت دﻫﻨﺪه ﭘﺮﺳﻴﺪ‪ ،‬او ﺟﻮاﺑﻲ درﻳﺎﻓﺖ ﻧﻤﻲ ﻛﺮد‪ .‬ﺷﻜﺎﻳﺖ‬
‫ﻳﻬﻮدﻳﺎن ﺷﺪت ﮔﺮﻓﺖ‪ ،‬اﻣﺎ ﻋﻴﺴﻲ ﻟﺐ ﻧﮕﺸﻮد‪ .‬ﺗﻤﺎم ﻛﺎري ﻛﻪ ﻫﻴﺮودﻳﺲ ﻣﻲﺗﻮاﻧﺴﺖ ﺑﻜﻨﺪ اﻳﻦ ﺑﻮد ﻛﻪ ﺑﮕﺬارد‬
‫ﺳﺮﺑﺎزاﻧﺶ ﺑﻪ ﺧﺸﻮﻧﺖ ﺑﺎ ﻋﻴﺴﻲ رﻓﺘﺎر ﻛﺮده و ﺑﺎ ﭘﻮﺷﺎﻧﻴﺪن ﻟﺒﺎس ﻓﺎﺧﺮ ﺑﺮ او او را اﺳﺘﻬﺰا ﻧﻤﻮده و او را ﻧﺰد‬
‫ﭘﻴﻼﻃﺲ ﺑﺎز ﻓﺮﺳﺘﺪ‪.‬‬
‫‪ 12:23‬ﻗﺒﻞ از آن ﻣﻴﺎن ﻫﻴﺮودﻳﺲ و ﭘﻴﻼﻃﺲ ﻋﺪاوﺗﻲ ﺑﻮد‪ ،‬اﻣﺎ اﻛﻨﻮن ﻋﺪاوت آﻧﻬﺎ ﺑﻪ دوﺳﺘﻲ ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺷﺪ‪ .‬آﻧﻬﺎ‬
‫ﻫﺮ دو ﺑﺮ ﻋﻠﻴﻪ ﺧﺪاوﻧﺪ ﻋﻴﺴﻲ ﻣﺘﺤﺪ ﺷﺪه ﺑﻮدﻧﺪ‪.‬‬
‫ﺗﺌﻮﻓﻴﻼﻛﺖ )‪ (Theophylact‬در ﻣﺎﺗﻢ اﻳﻦ واﻗﻌﻪ ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ‪” :‬ﺑﺮاي ﻣﺴﻴﺤﻴﺎن ﺟﺎي ﺑﺴﻲ ﺗﺎﺳﻒ اﺳﺖ ﻛﻪ اﺑﻠﻴﺲ‬
‫اﻓﺮاد ﺷﺮور را ﺑﺮاي اﻫﺪاف ﺧﻮد ﻣﺘﺤﺪ ﻣﻲﺳﺎزد‪ ،‬در ﺣﺎﻟﻲ ﻛﻪ ﻣﺴﻴﺤﻴﺎن ﺣﺘﻲ ﻧﻤﻲﺗﻮاﻧﻨﺪ ﺑﺮاي اﻧﺠﺎم ﻛﺎر ﺧﻮب ﺑﺎ‬
‫ﻳﻜﺪﻳﮕﺮ دوﺳﺘﻲ ﺑﺮﻗﺮار ﻧﻤﺎﻳﻨﺪ‪“.‬‬
‫ش( راي ﭘﻴﻼﻃﺲ‪ ،‬ﺑﻲﮔﻨﺎه اﻣﺎ ﻣﺤﻜﻮم )‪(25-13:23‬‬
‫‪ 17-13:23‬ﭘﻴﻼﻃﺲ ﻛﻪ ﻧﺘﻮاﻧﺴﺘﻪ ﺑﻮد ﺑﺎ ﺗﺒﺮﺋﻪ ﻧﻤﻮدن زﻧﺪاﻧﻲ ﺧﻮد ﻛﺎر درﺳﺖ را اﻧﺠﺎم دﻫﺪ‪ ،‬اﻛﻨﻮن ﺧﻮد را در‬
‫دام ﻣﻲدﻳﺪ‪ .‬او رﻫﺒﺮان ﻣﺬﻫﺒﻲ ﻗﻮم را ﻧﺰد ﺧﻮد ﺧﻮاﻧﺪه و ﺑﺮاي آﻧﻬﺎ ﺷﺮح داد ﻛﻪ ﻧﻪ ﻫﻴﺮودﻳﺲ و ﻧﻪ او ﻫﻴﭻ ﮔﻮاﻫﻲ‬
‫دال ﺑﺮ ﺧﻴﺎﻧﺖ در ﻋﻴﺴﻲ ﻧﻴﺎﻓﺘﻨﺪ‪” .‬ﻫﻴﭻ ﻋﻤﻞ ﻣﺴﺘﻮﺟﺐ ﻗﺘﻞ از او ﺻﺎدر ﻧﺸﺪه اﺳﺖ‪ “.‬از اﻳﻦ رو دﺳﺘﻮر داد ﻛﻪ او‬
‫را ﺷﻼق زده رﻫﺎ ﻛﻨﻨﺪ‪ .‬اﺳﺘﻮارت ﺧﺎﻃﺮ ﻧﺸﺎن ﻣﻲﺳﺎزد‪:‬‬
‫اﻟﺒﺘﻪ‪ ،‬ﭼﻨﻴﻦ ﻣﺼﺎﻟﺤﻪ ﺗﺎﺳﻒ ﺑﺎري ﻛﺎﻣﻼً ﻧﺎﻣﻌﻘﻮل و ﺗﻮﺟﻴﻪ ﻧﺎﭘﺬﻳﺮ اﺳﺖ‪ .‬اﻳﻦ ﺗﻼﺷﻲ ﺿﻌﻴﻒ و ﺣﺎﻛﻲ از ﺗﺮس‬
‫اﻧﺴﺎن اﺳﺖ ﻛﻪ از ﻳﻚ ﺳﻮ ﻣﻲﺧﻮاﻫﺪ ﺑﻪ ﻋﻴﺴﻲ ﺧﺪﻣﺖ ﻛﻨﺪ اﻣﺎ از ﺳﻮﻳﻲ دﻳﮕﺮ ﻣﻲﺧﻮاﻫﺪ ﺧﻠﻖ را راﺿﻲ ﻧﻤﺎﻳﺪ‪ .‬اﻣﺎ‬
‫او ﻫﻴﭽﻜﺪام را اﻧﺠﺎم ﻧﺪاد‪ ،‬و ﺗﻌﺠﺒﻲ ﻧﻴﺴﺖ ﻛﻪ ﻛﺎﻫﻨﺎن ﺧﺸﻤﮕﻴﻦ ﺑﻪ ﻫﻴﭻ وﺟﻪ اﻳﻦ راي را ﻧﭙﺬﻳﺮﻧﺪ‪.‬‬
‫‪ 23-18:23‬ﺣﺎﻛﻤﺎن و روﺳﺎي ﻛﻬﻨﻪ ﺧﺸﻤﮕﻴﻦ ﺷﺪﻧﺪ‪ .‬آﻧﻬﺎ ﻣﺮگ ﻋﻴﺴﻲ و آزادي ﺑﺮﻧﺎﺑﺎ را ﻣﻲﺧﻮاﺳﺘﻨﺪ‪ ،‬او ﻳﻚ‬
‫ﻣﺠﺮم ﺑﺪﻧﺎم ﺑﻮد ﻛﻪ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﺷﻮرش و ﻗﺘﻞ در زﻧﺪان اﻓﻜﻨﺪه ﺷﺪه ﺑﻮد‪ .‬ﺑﺎري دﻳﮕﺮ ﭘﻴﻼﻃﺲ ﺑﺎ ﻧﺎﺗﻮاﻧﻲ ﺳﻌﻲ ﻧﻤﻮد‬
‫ﺧﺪاوﻧﺪ را ﺗﺒﺮﺋﻪ ﻧﻤﺎﻳﺪ‪ ،‬اﻣﺎ ﺧﻮاﺳﺘﻪ ﺑﻲرﺣﻤﺎﻧﻪ ﺟﻤﻌﻴﺖ او را ﺑﻪ ﻋﻘﺐ ﻧﺸﻴﻨﻲ وادار ﻣﻲﻛﺮد‪ .‬ﻣﻬﻢ ﻧﺒﻮد ﻛﻪ او ﭼﻪ‬
‫ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ‪ ،‬آﻧﻬﺎ ﻣﺮگ ﭘﺴﺮ ﺧﺪا را ﻣﻲﺧﻮاﺳﺘﻨﺪ‪.‬‬
‫‪ 25-24:23‬اﮔﺮﭼﻪ ﭘﻴﻼﻃﺲ ﻋﻴﺴﻲ را ﺑﻲﮔﻨﺎه ﺧﻮاﻧﺪه ﺑﻮد‪ ،‬اﻣﺎ اﻛﻨﻮن ﺑﺮاي رﺿﺎﻳﺖ ﻣﺮدم او را ﻣﺤﻜﻮم ﻣﻲﻛﻨﺪ‪.‬‬
‫و از ﺳﻮﻳﻲ دﻳﮕﺮ او ﺑﺮﻧﺎﺑﺎ را ﺑﺮاي ﺧﻠﻖ آزاد ﻧﻤﻮد‪.‬‬
‫ص( ﭘﺴﺮ اﻧﺴﺎن در راه ﺟﻠﺠﺘﺎ )‪(32-26:23‬‬
‫‪ 26:23‬اﻛﻨﻮن ﺗﻘﺮﻳﺒﺎً ﺳﺎﻋﺖ ‪ 9‬ﺑﺎﻣﺪاد روز ﺟﻤﻌﻪ ﺑﻮد‪ .‬در ﻣﺴﻴﺮ ﻣﺤﻞ وﻗﻮع ﺗﺼﻠﻴﺐ‪ ،‬ﺳﺮﺑﺎزان ﻣﺮدي ﺑﻪ ﻧﺎم‬

‫ﺷﻤﻌﻮن ﻗﻴﺮواﻧﻲ را ﻣﺠﺒﻮر ﺳﺎﺧﺘﻨﺪ ﺗﺎ ﺻﻠﻴﺐ را ﺣﻤﻞ ﻧﻤﺎﻳﺪ‪ .‬درﺑﺎره اﻳﻦ ﻣﺮد زﻳﺎد ﻧﻤﻲداﻧﻴﻢ‪ ،‬اﻣﺎ ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﻲرﺳﺪ ﻛﻪ‬
‫ﺑﻌﺪاً دو ﭘﺴﺮ وي از ﻣﺴﻴﺤﻴﺎن ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ ﺷﺪه ﻣﺤﺴﻮب ﻣﻲﺷﺪﻧﺪ )ﻣﺮﻗﺲ ‪.(21:15‬‬
‫‪ 30-27:23‬ﮔﺮوﻫﻲ از ﻣﺮدم دﻟﺴﻮز ﺑﻪ دﻧﺒﺎل ﻋﻴﺴﻲ ﺑﺮاي او ﻣﻲﮔﺮﻳﺴﺘﻨﺪ‪ .‬ﻋﻴﺴﻲ زﻧﺎن ﻣﻴﺎن ﺟﻤﺎﻋﺖ را دﺧﺘﺮان‬
‫اورﺷﻠﻴﻢ ﺧﻮاﻧﺪ و ﺑﻪ آﻧﻬﺎ ﮔﻔﺖ ﻛﻪ ﻧﺒﺎﻳﺪ ﺑﺮاي او ﮔﺮﻳﻪ ﻛﻨﻨﺪ‪ ،‬ﺑﻠﻜﻪ ﺑﺮاي ﺧﻮد‪ .‬او ﺑﻪ ﺧﺮاﺑﻲ ﻛﻪ درﺳﺎل ‪ 70‬ﻣﻴﻼدي‬
‫ﺑﺮ اورﺷﻠﻴﻢ واﻗﻊ ﻣﻲﺷﺪ‪ ،‬اﺷﺎره ﻣﻲ ﻛﺮد‪ .‬رﻧﺞ و ﻋﺬاب آن روزﻫﺎ آن ﻗﺪر ﻋﻈﻴﻢ ﺧﻮاﻫﺪ ﺑﻮد ﻛﻪ ﻧﺎزادﮔﺎن ﻛﻪ ﺗﺎﻛﻨﻮن‬
‫ﺗﺤﻘﻴﺮ ﻣﻲﺷﺪﻧﺪ‪ ،‬ﺑﻪ ﻃﻮر ﺧﺎص ﺧﻮﺷﺒﺨﺖ ﺧﻮاﻧﺪه ﺧﻮاﻫﻨﺪ ﺷﺪ‪ .‬وﺣﺸﺖ و ﻫﺮاس ﻳﻮرش ﺗﻴﻄﺲ ﭼﻨﺎن ﺧﻮاﻫﺪ‬
‫ﺑﻮد ﻛﻪ ﻣﺮدان آرزو ﺧﻮاﻫﻨﺪ ﻛﺮد ﻛﻪ ﻛﻮﻫﻬﺎ ﺑﺮ آﻧﻬﺎ اﻓﺘﺪ‪ ،‬و ﺗﻠﻬﺎ آﻧﻬﺎ را ﭘﻨﻬﺎن ﻧﻤﺎﻳﺪ‪.‬‬
‫‪ 31:23‬ﺳﭙﺲ ﺧﺪاوﻧﺪ ﻋﻴﺴﻲ اﻳﻦ ﺳﺨﻦ را ﻧﻴﺰ اﻓﺰود‪” ،‬زﻳﺮا اﮔﺮ اﻳﻦ ﻛﺎرﻫﺎ را ﺑﻪ ﭼﻮب ﺗﺮ ﻛﺮدﻧﺪ‪ ،‬ﺑﻪ ﭼﻮب‬
‫ﺧﺸﻚ ﭼﻪ ﺧﻮاﻫﺪ ﺷﺪ؟“ او ﺧﻮد درﺧﺖﺗﺮ ﺑﻮد‪ ،‬و اﺳﺮاﺋﻴﻞ ﺑﻲاﻳﻤﺎن درﺧﺖ ﺧﺸﻚ‪ .‬اﮔﺮ روﻣﻴﻬﺎ ﭼﻨﻴﻦ ﺷﺮم و‬
‫رﻧﺠﻲ را ﺑﺮ ﭘﺴﺮ ﺑﻲﮔﻨﺎه ﺧﺪا ﻋﺎرض ﻛﺮدﻧﺪ‪ ،‬ﭘﺲ ﭼﻪ ﻣﺠﺎزات ﺳﺨﺘﻲ در اﻧﺘﻈﺎر ﻗﺎﺗﻼن ﮔﻨﺎﻫﻜﺎر ﭘﺴﺮ ﺣﺒﻴﺐ ﺧﺪا‬
‫اﺳﺖ؟‬
‫‪ 32:23‬در ﻣﻴﺎن ﺟﻤﻌﻴﺘﻲ ﻛﻪ ﺑﺎ ﻋﻴﺴﻲ ﺣﺮﻛﺖ ﻣﻲﻛﺮدﻧﺪ دو ﻧﻔﺮ دﻳﮕﺮ ﻛﻪ ﺧﻄﺎ ﻛﺎر ﺑﻮدﻧﺪﻧﻴﺰ ﺑﻪ اﻋﺪام ﻣﺤﻜﻮم‬
‫ﺷﺪه ﺑﻮدﻧﺪ‪.‬‬
‫ض( ﻣﺼﻠﻮب ﺷﺪن ﻋﻴﺴﻲ )‪(38-33:23‬‬
‫‪ 33:23‬ﻣﺤﻞ اﻋﺪام ﺟﻠﺠﺘﺎ ﻧﺎم داﺷﺖ )واژه ﻻﺗﻴﻦ ﺑﻪ ﻣﻌﻨﺎي ”ﺟﻤﺠﻤﻪ‪ “.‬ﺷﺎﻳﺪ ﺷﻜﻞ آن ﻣﻜﺎن ﺑﻪ ﺟﻤﺠﻤﻪ‬
‫ﺷﺒﺎﻫﺖ داﺷﺖ و ﻳﺎ ﺷﺎﻳﺪ از آﻧﺠﺎﺋﻲ ﻛﻪ ﻣﺤﻞ ﻣﺮگ و ﻛﺸﺘﺎر ﺑﻮد ﺑﻪ اﻳﻦ ﻧﺎم ﻣﻌﺮوف ﺷﺪه ﺑﻮد‪ ،‬ﭼﺮا ﻛﻪ ﺟﻤﺠﻤﻪ‬
‫ﻣﻌﻤﻮﻻً ﻧﻤﺎدي از ﻣﺮگ اﺳﺖ‪ .‬ﺳﻜﻮت ﻛﻼم ﺧﺪا در ﺗﻮﺻﻴﻒ ﺑﻪ ﺻﻠﻴﺐ ﻛﺸﻴﺪن ﻋﻴﺴﻲ ﺷﺎﻳﺎن ﺗﻮﺟﻪ اﺳﺖ‪ .‬ﻛﻼم‬
‫ﭼﻨﺪان ﺑﻪ ﺟﺰﺋﻴﺎت ﻣﺎﺟﺮا ﻧﻤﻲﭘﺮدازد‪ .‬ﺗﻨﻬﺎ ﻳﻚ ﻋﺒﺎرت ﺳﺎده‪” ،‬او را در آﻧﺠﺎ ﻣﺼﻠﻮب ﻛﺮدﻧﺪ‪ “.‬ﺑﺎري دﻳﮕﺮ ﺳﺨﻨﺎن‬
‫اﺳﺘﻮارت ﺧﺎﻃﺮ ﻧﺸﺎن ﻣﻲﺳﺎزد‪:‬‬
‫ﺑﺎور ﻣﺮگ ﻣﺴﻴﺢ ﺑﺴﻴﺎر دﺷﻮار ﺑﻮد‪ ،‬اﻣﺎ ﻣﺮدن آن ﻫﻢ ﺑﺎ ﭼﻨﻴﻦ وﺿﻌﻴﺘﻲ ﻛﺎﻣﻼً ﻓﺮاﺗﺮ از ﺑﺎور اﻧﺴﺎن ﺑﻮد‪ .‬اﻣﺎ ﭼﻨﻴﻦ‬
‫ﺷﺪ‪ .‬ﻫﺮ آﻧﭽﻪ را ﻛﻪ ﻣﺴﻴﺢ ﻟﻤﺲ ﻧﻤﻮد )ﺣﺘﻲ ﺻﻠﻴﺐ( ﺑﻪ آن زﻳﻨﺖ ﺑﺨﺸﻴﺪه‪ ،‬آن را ﺗﺒﺪﻳﻞ ﻛﺮده و ﺑﺎﻫﺎﻟﻪاي از‬
‫زﻳﺒﺎﻳﻲ و ﺷﻜﻮه آن را ﻣﻲﭘﻮﺷﺎﻧﻴﺪ‪ ،‬اﻣﺎ ﻫﻴﭽﮕﺎه ﻓﺮاﻣﻮش ﻧﻜﻨﻴﻢ ﻛﻪ او ﭼﻪ ژرﻓﻨﺎي ﻋﻈﻴﻢ را ﺑﺮ روي ﺻﻠﻴﺐ ﺑﺮ ﺟﺎي‬
‫ﮔﺬاﺷﺖ‪.‬‬
‫آن ﺑﻴﺎﻣﻮز ﻣﺮا‬
‫ژرﻓﻨﺎي آن ﺻﻠﻴﺐ را‬
‫ﻛﻪ ﻣﺮد اﻧﺪوه و رﻧﺞ ﺑﺮ آن‬
‫ﻣﺤﻜﻮم اﺳﺖ ﺑﻪ رﻳﺨﺘﻦ ﺧﻮن و ﻣﺮدن‬
‫ﻟﻮﺳﻲ‪ .‬ﺑﻨﺖ )‪(Lucy A. Bennett‬‬

‫آن روز ﺳﻪ ﺻﻠﻴﺐ ﺑﺮ ﺟﻠﺠﺘﺎ ﺑﻮد‪ ،‬ﺻﻠﻴﺐ ﻋﻴﺴﻲ در ﻣﻴﺎن ﻗﺮار داﺷﺖ‪ ،‬و ﺻﻠﻴﺐ ﺧﻄﺎﻛﺎران ﻫﺮ ﻳﻚ در دو‬
‫ﻃﺮف‪ .‬اﻳﻦ ﺗﺤﻘﻖ اﺷﻌﻴﺎ ‪ 12:53‬ﺑﻮد‪” :‬از ﺧﻄﺎﻛﺎرن ﻣﺤﺴﻮب ﺷﺪ‪“.‬‬
‫‪ 34:23‬ﻋﻴﺴﻲ ﺑﺎ ﻣﺤﺒﺖ و رﺣﻤﺖ ﺑﻲﺣﺪ و ﺣﺼﺮي از روي ﺻﻠﻴﺐ ﻓﺮﻳﺎد زد ”ﭘﺪر‪ ،‬اﻳﻨﻬﺎ را ﺑﻴﺎﻣﺮز‪ ،‬زﻳﺮا ﻛﻪ‬
‫ﻧﻤﻲداﻧﻨﺪ ﭼﻪ ﻣﻲﻛﻨﻨﺪ‪ “.‬ﭼﻪ ﻛﺴﻲ ﻣﻲداﻧﺪ ﻛﻪ اﻳﻦ دﻋﺎ ﻣﺎﻧﻊ ﺳﻴﻼن ﺧﺸﻢ اﻟﻬﻲ ﺷﺪ! ﻣﻮرﮔﺎن در ﻣﻮرد ﻣﺤﺒﺖ‬
‫ﻧﺠﺎتدﻫﻨﺪه ﭼﻨﻴﻦ ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ‪:‬‬
‫در ﺟﺎن ﻋﻴﺴﻲ ﻧﻪ آزردﮔﻲ و ﻧﻪ ﺧﺸﻢ و ﻧﻪ ﺣﺘﻲ ﺗﻤﺎﻳﻞ ﺑﻪ اﻧﺘﻘﺎم ﮔﺮﻓﺘﻦ از ﻛﺴﺎﻧﻲ ﻛﻪ او را ﻣﻲرﻧﺠﺎﻧﺪﻧﺪ ﺑﻮد‪.‬‬
‫اﻧﺴﺎنﻫﺎ ﻣﺸﺖ ﮔﺮه ﻛﺮده را ﺗﺤﺴﻴﻦ ﻣﻲﻛﻨﻨﺪ‪ .‬اﻣﺎ ﻫﺮﮔﺎه اﻳﻦ ﺳﺨﻦ ﻋﻴﺴﻲ را ﻣﻲﺷﻨﻮم‪ ،‬ﻣﻲداﻧﻢ ﻛﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﻣﻜﺎن ﺑﺮاي‬
‫ﻣﺸﺖ ﮔﺮه ﻛﺮده ﺟﻬﻨﻢ اﺳﺖ‪ .‬ﺳﭙﺲ ﺳﺮﺑﺎزان ﺟﺎﻣﻪﻫﺎي او را ﻣﻴﺎن ﺧﻮد ﺗﻘﺴﻴﻢ ﻛﺮدﻧﺪ و ﺑﺮاي رداي ﺑﺪون درز او‬
‫ﻗﺮﻋﻪ اﻓﻜﻨﺪﻧﺪ‪.‬‬
‫‪ 58-35:23‬ﺑﺰرﮔﺎن در ﻣﻘﺎﺑﻞ ﺻﻠﻴﺐ اﻳﺴﺘﺎده او را اﺳﺘﻬﺰا ﻣﻲﻛﺮدﻧﺪو ﺑﻪ او ﻣﻲﮔﻔﺘﻨﺪ ﻛﻪ اﮔﺮ او واﻗﻌﺎً ﻣﺴﻴﺢ و‬
‫ﺑﺮﮔﺰﻳﺪه ﺧﺪا اﺳﺖ ﺧﻮد را ﺑﺮﻫﺎﻧﺪ‪ .‬ﺳﭙﺎﻫﻴﺎن ﻧﻴﺰ اورا اﺳﺘﻬﺰا ﻣﻲﻛﺮدﻧﺪ و آﻣﺪه او را ﺳﺮﻛﻪ ﻣﻲدادﻧﺪ و آﻧﻬﺎ ﻧﻴﺰ از او‬
‫ﻣﻲﺧﻮاﺳﺘﻨﺪ ﻛﻪ ﺧﻮد را ﻧﺠﺎت دﻫﺪ‪ .‬ﻫﻢﭼﻨﻴﻦ ﺗﻘﺼﻴﺮﻧﺎﻣﻪاي ﺑﺮ ﺑﺎﻻي ﺻﻠﻴﺐ ﻧﻮﺷﺘﻨﺪ‪.‬‬
‫اﻳﻦ اﺳﺖ ﭘﺎدﺷﺎه ﻳﻬﻮد‬
‫ﺑﺎر دﻳﮕﺮ از اﺳﺘﻮارت ﻧﻘﻞ ﻣﻲﻛﻨﻴﻢ‪:‬‬
‫ﻧﻤﻲﺗﻮاﻧﻴﻢ از اﻳﻦ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻏﺎﻓﻞ ﺷﻮﻳﻢ ﻛﻪ اﻳﻦ ﺗﻘﺼ ﻴﺮ ﻧﺎﻣﻪ ﺑﻪ ﺳﻪ زﺑﺎن‪ ،‬ﻳﻮﻧﺎﻧﻲ و ﻻﺗﻴﻦ )روﻣﻲ( و ﻋﺒﺮاﻧﻲ‬
‫ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺷﺪ‪ .‬ﺗﺮدﻳﺪي ﻧﻴﺴﺖ ﻛﻪ ﺑﻪ اﻳﻦ ﺧﺎﻃﺮ ﺑﻪ ﺳﻪ زﺑﺎن ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺷﺪ ﻛﻪ اﻃﻤﻴﻨﺎن ﺣﺎﺻﻞ ﺷﻮد ﺗﻤﺎم اﻓﺮاد ﺣﺎﺿﺮ در‬
‫آﻧﺠﺎ را ﺑﺨﻮاﻧﻨﺪ‪ ،‬اﻣﺎﻛﻠﻴﺴﺎي ﻣﺴﻴﺢ ﻫﻤﻮاره و ﺑﻪ درﺳﺘﻲ آن را ﻧﻤﺎدي از ﺳﻠﻄﻨﺖ ﺟﻬﺎﻧﻲ ﺧﺪاوﻧﺪ ﺧﻮد داﻧﺴﺘﻪ‬
‫اﺳﺖ‪ .‬از آﻧﺠﺎﺋﻲ ﻛﻪ اﻳﻦ ﺗﻘﺼﻴﺮﻧﺎﻣﻪ ﺑﻪ ﺳﻪ زﺑﺎن ﺑﺮﺗﺮ دﻧﻴﺎ ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺷﺪ‪ ،‬ﻫﺮ ﻳﻚ از آﻧﻬﺎ ﺣﺎوي ﻣﻔﻬﻮﻣﻲ اﺳﺎﺳﻲ ﺑﻮد‪.‬‬
‫ﻳﻮﻧﺎﻧﻲ زﺑﺎن ﻓﺮﻫﻨﮓ و داﻧﺶ ﺑﻮد‪ ،‬ﻛﻪ اﻳﻦ ﻟﻮح ﺛﺎﺑﺖ ﻣﻲﻛﺮد ﻛﻪ ﻋﻴﺴﻲ در اﻳﻦ ﺣﻴﻄﻪ ﭘﺎدﺷﺎه ﺑﻮد! ﻻﺗﻴﻦ زﺑﺎن ﻗﺎﻧﻮن‬
‫و ﻛﺸﻮرداري ﺑﻮد‪ .‬ﺑﺎز ﻫﻢ ﻋﻴﺴﻲ در اﻳﻦ زﻣﻴﻨﻪ ﭘﺎدﺷﺎه ﺑﻮد! ﻋﺒﺮاﻧﻲ زﺑﺎن ﻣﺬﻫﺐ وﺣﻲ ﺷﺪه اﺳﺖ‪ :‬و در آﻧﺠﺎ ﻫﻢ‬
‫ﻋﻴﺴﻲ ﭘﺎدﺷﺎه ﺑﻮد! از اﻳﻦ رو ﺣﺘﻲ ﭘﺲ از ﺟﺎن ﺳﭙﺮدن در ﺑﺎﻻي ﺻﻠﻴﺐ ”ﺗﺎجﻫﺎي ﺑﺴﻴﺎري روي ﺳﺮش ﺑﻮد“‬
‫)ﻣﻜﺎﺷﻔﻪ ‪.(12:19‬‬
‫ط( دو دزد )‪(43-39:23‬‬
‫‪ 41-39:23‬رواﻳﺎت دﻳﮕﺮ اﻧﺎﺟﻴﻞ در ﻣﻮرد اﻳﻦ واﻗﻌﻪ ﺑﻪ ﻣﺎ ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ ﻛﻪ در اﺑﺘﺪا دزدان ﻋﻴﺴﻲ را ﻧﺎﺳﺰا ﮔﻔﺘﻨﺪ‪.‬‬
‫اﮔﺮ او ﻣﺴﻴﺢ ﺑﻮد ﭘﺲ ﭼﺮا آﻧﻬﺎ و ﺧﻮد را ﻧﺠﺎت ﻧﻤﻲداد؟ اﻣﺎ در دل ﻳﻜﻲ از آﻧﻬﺎ ﺗﺤﻮﻟﻲ ﺻﻮرت ﮔﺮﻓﺖ‪ .‬او‬
‫ﺧﻄﺎب ﺑﻪ دزد دﻳﮕﺮ او را ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﺑﻲﺣﺮﻣﺘﻲ ﺑﻪ ﻣﺴﻴﺢ ﺳﺮزﻧﺶ ﻛﺮد‪ .‬اﻣﺎ ﮔﺬﺷﺘﻪ از اﻳﻨﻬﺎ ﻫﺮ دوي آﻧﻬﺎ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ‬
‫ﺟﺮاﻳﻤﻲ ﻛﻪ ﻣﺮﺗﻜﺐ ﺷﺪه ﺑﻮدﻧﺪ ﻣﺠﺎزات ﻣﻲﺷﺪﻧﺪ‪ .‬اﻳﻦ ﻣﺠﺎزات ﺣﻖ آﻧﻬﺎ ﺑﻮد‪ .‬اﻣﺎ اﻳﻦ ﺷﺨﺺ ﺑﺮ ﺻﻠﻴﺐ ﻣﻴﺎﻧﻲ‬
‫ﻫﻴﭻ ﻛﺎر ﺑﻲﺟﺎ ﻧﻜﺮده ﺑﻮد‪.‬‬

‫‪ 42:23‬آن دزد ﺧﻄﺎب ﺑﻪ ﻋﻴﺴﻲ از ﺧﺪاوﻧﺪ ﺧﻮاﺳﺖ ﺗﺎ ﻫﻨﮕﺎﻣﻲ ﻛﻪ ﺑﺮاي ﺑﺮﻗﺮاري ﻣﻠﻜﻮت ﺑﺮ روي زﻣﻴﻦ ﺑﺎز‬
‫ﻣﻲﮔﺮدد او را ﺑﻪ ﻳﺎد آورد‪ .‬ﭼﻨ ﻴﻦ اﻳﻤﺎﻧﻲ ﻗﺎﺑﻞ ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻮد‪ .‬دزد در ﺣﺎل ﻣﺮگ اﻳﻤﺎن آورد ﻛﻪ ﻋﻴﺴﻲ از ﻣﺮدﮔﺎن‬
‫ﺑﺮﺧﻮاﻫﺪ ﺧﺎﺳﺖ و ﺳﺮاﻧﺠﺎم ﺑﺮ دﻧﻴﺎ ﺳﻠﻄﻨﺖ ﺧﻮاﻫﺪ ﻧﻤﻮد‪.‬‬
‫‪ 43:23‬ﻋﻴﺴﻲ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ اﻳﻤﺎن او ﺑﻪ او وﻋﺪه داد ﻛﻪ روزي در ﻓﺮدوس ﻳﻜﺪﻳﮕﺮ را ﺧﻮاﻫﻨﺪ دﻳﺪ‪ .‬ﻓﺮدوس ﻫﻤﺎن‬
‫آﺳﻤﺎن ﺳﻮم اﺳﺖ‪ 2) .‬ﻗﺮن ‪ (4 ،2:12‬و ﺑﻪ ﻣﻌﻨﺎي ﻣﻜﺎﻧﻲ اﺳﺖ ﻛﻪ ﺧﺪا در آن ﺳﺎﻛﻦ اﺳﺖ‪ ،‬اﻣﺮوز ﭼﻪ ﺳﺮﻋﺘﻲ!‬
‫ﺑﺎﻣﻦ‪-‬ﭼﻪ ﻣﺸﺎرﻛﺘﻲ! در ﻓﺮدوس‪-‬ﭼﻪ ﺧﻮﺷﺒﺨﺘﻲ ﻋﻈﻴﻤﻲ!‬
‫ﭼﺎرﻟﺰ اردﻣﻦ )‪ (Charles R. Erdman‬ﻣﻲﻧﻮﻳﺴﺪ‪ :‬اﻳﻦ داﺳﺘﺎن اﻳﻦ ﺣﻘﻴﻘﺖ را ﺑﺮ ﻣﺎ آﺷﻜﺎر ﻣﻲﺳﺎزد ﻛﻪ ﺷﺮط‬
‫ﻧﺠﺎت ﺗﻮﺑﻪ و اﻳﻤﺎن اﺳﺖ‪ .‬ﺑﺎ اﻳﻦ ﺣﺎل اﻳﻦ آﻳﻪ ﭘﻴﺎمﻫﺎي ﻣﻬﻢ دﻳﮕﺮي ﻧﻴﺰ در ﺧﻮد دارد‪ .‬اﻳﻦ آﻳﻪ اﻋﻼن ﻣﻲﻛﻨﺪ ﻛﻪ‬
‫ﻧﺠﺎت ﺑﺴﺘﻪ ﺑﻪ آﻳﻴﻦ ﻣﻘﺪس ﻧﻴﺴﺖ‪ .‬آن دزد ﻧﻪ ﺗﻌﻤﻴﺪ ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺑﻮد‪ ،‬و ﻧﻪ در ﺷﺎم ﺧﺪاوﻧﺪ ﺷﺮﻛﺖ ﺟﺴﺘﻪ ﺑﻮد‪ ...‬در‬
‫ﺣﻘﻴﻘﺖ او ﺑﺎ ﺷﺠﺎﻋﺖ در ﺣﻀﻮر آن ﺟﻤﺎﻋﺖ ﻣﺘﺨﺎﺻﻢ و در ﻣﻴﺎن ﻛﻨﺎﻳﻪﻫﺎ و رﻳﺸﺨﻨﺪﻫﺎي ﺣﺎﻛﻤﺎن و ﺳﺮﺑﺎزان ﺑﻪ‬
‫اﻳﻤﺎن ﺧﻮد اﻋﺘﺮاف ﻧﻤﻮد‪ ،‬اﻣﺎ ﺑﺎ اﻳﻦ ﺣﺎل او ﺑﺪون ﻫﻴﭻ ﻣﺮاﺳﻢ رﺳﻤﻲ ﻧﺠﺎت ﻳﺎﻓﺖ‪ .‬و ﺑﺎ اﻳﻦ آﻳﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻳﻘﻴﻦ‬
‫ﺣﺎﺻﻞ ﻣﻲﻧﻤﺎﻳﻴﻢ ﻛﻪ ﻧﺠﺎت ﺑﻪ اﻋﻤﺎل ﻧﻴﻜﻮي ﺷﺨﺺ ﺑﺴﺘﮕﻲ ﻧﺪارد‪ ...‬و ﻧﻴﺰ ﻣﺒﺮﻫﻦ اﺳﺖ ﻛﻪ ”ﺟﺎن اﻧﺴﺎن‬
‫ﻧﻤﻲﺧﻮاﺑﺪ‪ “.‬ﺟﺴﻢ ﭘﺲ از ﻣﺮگ ﻣﻲﺧﻮاﺑﺪ اﻣﺎ ﺿﻤﻴﺮ ﺷﺨﺺ آﮔﺎه اﺳﺖ‪ .‬و ﻧﻴﺰ ﻣﺒﺮﻫﻦ اﺳﺖ ﻛﻪ ”ﺑﺮزﺧﻲ“ وﺟﻮد‬
‫ﻧﺪارد‪ .‬دزد ﻧﺎدم ﭘﺲ از ﻳﻚ زﻧﺪﮔﻲ ﮔﻨﺎه آﻟﻮد و ﺷﺮم آور ﺑﻲدرﻧﮓ ﻣﺒﺎرك ﻣﻲﺷﻮد‪ .‬ﺑﺎري دﻳﮕﺮ ﺑﺎﻳﺪ اذﻋﺎن داﺷﺖ‬
‫ﻛﻪ ﻧﺠﺎت‪ ،‬ﺟﻬﺎﻧﻲ ﻧﻴﺴﺖ‪ .‬دو دزد در آﻧﺠﺎ ﺑﻮدﻧﺪ‪ ،‬اﻣﺎ ﺗﻨﻬﺎ ﻳﻜﻲ ﻧﺠﺎت ﻳﺎﻓﺖ‪ .‬و ﺳﺮاﻧﺠﺎم ﺑﺎﻳﺪ ﺗﻮﺟﻪ ﻧﻤﺎﻳﻴﻢ ﻛﻪ‬
‫ﻣﺎﻫﻴﺖ ﺷﺎدي ﻛﻪ ﺣﺘﻲ ﻓﺮاﺗﺮ از ﻣﺮگ اﺳﺖ در ﻣﺸﺎرﻛﺖ ﺷﺨﺼﻲ ﺑﺎ ﻣﺴﻴﺢ ﻳﺎﻓﺖ ﻣﻴﺸﻮد‪ .‬ﻛﻨﻪ وﻋﺪهاي ﻛﻪ ﺑﻪ آن‬
‫دزد در ﺣﺎل ﻣﺮگ داده ﺷﺪ اﻳﻦ اﺳﺖ‪” :‬ﺑﺎ ﻣﻦ ﺧﻮاﻫﻲ ﺑﻮد‪ “.‬اﻳﻦ اﻃﻤﻴﻨﺎن ﻣﺒﺎرك ﻣﺎﺳﺖ‪ ،‬ﻛﻪ رﺧﺖ ﺑﺮ ﺑﺴﺘﻦ از اﻳﻦ‬
‫ﺟﻬﺎن ﺑﻪ ﻣﻨﺰﻟﻪ ”ﺑﻮدن ﺑﺎ ﻣﺴﻴﺢ“ اﺳﺖ ﻛﻪ ﺑﺴﻴﺎر ﺑﻬﺘﺮ از ﺑﻮدن در اﻳﻦ ﺟﻬﺎن اﺳﺖ‪.‬‬
‫از ﺟﺎﻧﺐ ﻋﻴﺴﻲ ﻣﺴﻴﺢ ﻣﻤﻜﻦ اﺳﺖ ﺷﺨﺼﻲ ﺑﻪ آﺳﻤﺎن رود و دﻳﮕﺮي ﺑﻪ ﺟﻬﻨﻢ‪ .‬ﺷﻤﺎ در ﻛﺪام ﻃﺮف ﺻﻠﻴﺐ‬
‫ﻗﺮار دارﻳﺪ؟‬
‫ظ( ﺳﻪ ﺳﺎﻋﺖ ﻇﻠﻤﺖ )‪(49-44 :23‬‬
‫‪ 44:23‬ﻇﻠﻤﺖ از ﺳﺎﻋﺖ ﺷﺸﻢ ﺗﺎ ﺳﺎﻋﺖ ﻧﻬﻢ ﻳﻌﻨﻲ از ﻇﻬﺮ ﺗﺎ ﺳﺎﻋﺖ ‪ 3‬ﺑﻌﺪازﻇﻬﺮ ﺗﻤﺎﻣﻲ آن ﺳﺮزﻣﻴﻦ را ﻓﺮو‬
‫ﮔﺮﻓﺖ )و ﻳﺎ زﻣﻴﻦ‪ ،‬واژه ﻳﻮﻧﺎﻧﻲ ﻫﺮ دو ﻣﻌﻨﻲ را ﻣﻲدﻫﺪ(‪ .‬اﻳﻦ ﺑﺮاي ﻣﻠﺖ اﺳﺮاﺋﻴﻞ ﻧﺸﺎﻧﻪاي ﺑﻮد‪ .‬آﻧﻬﺎ ﻧﻮر را رد‬
‫ﻛﺮدﻧﺪ‪ ،‬و اﻛﻨﻮن ﺧﺪا آﻧﻬﺎ را ﻛﻮر ﺳﺎﺧﺖ‪.‬‬
‫‪ 45:23‬ﭘﺮده ﻗﺪس از ﻣﻴﺎن ﺷﻜﺎﻓﺘﻪ ﺷﺪ‪ .‬اﻳﻦ اﻣﺮ ﺑﻴﺎﻧﮕﺮ اﻳﻦ ﺣﻘﻴﻘﺖ اﺳﺖ ﻛﻪ ﻣﺮگ ﺧﺪاوﻧﺪ ﻋﻴﺴﻲ ﻣﺴﻴﺢ راﻫﻲ‬
‫را ﺑﺮاي ﺗﻤﺎم ﻛﺴﺎﻧﻲ ﻛﻪ ﺑﺎ اﻳﻤﺎن ﺑﭙﺬﻳﺮﻧﺪ ﺑﺎز ﻛﺮد )ﻋﺒﺮا ‪.(22-20:10‬‬
‫‪ 47-46:23‬در ﻃﻮل اﻳﻦ ﺳﻪ ﺳﺎﻋﺖ ﺑﻮد ﻛﻪ ﻋﻴﺴﻲ ﻛﻔﺎره ﮔﻨﺎﻫﺎن ﻣﺎ را در ﺟﺴﻢ ﺧﻮد و ﺑﺮ روي ﺻﻠﻴﺐ‬
‫ﻣﺘﺤﻤﻞ ﮔﺮدﻳﺪ‪ .‬و در ﭘﺎﻳﺎن او روح ﺧﻮد را ﺑﻪ دﺳﺘﺎن ﺧﺪا‪ ،‬ﭘﺪرش ﺳﭙﺮد‪ ،‬و ﺑﻪ اراده ﺧﻮد زﻧﺪﮔﻲ ﺧﻮد را ﺗﺴﻠﻴﻢ‬

‫ﻧﻤﻮد‪ .‬ﻳﻚ ﻳﻮزﺑﺎﺷﻲ روﻣﻲ ﭼﻨﺎن در ﺣﻴﺮت اﻳﻦ ﺻﺤﻨﻪ ﻓﺮو رﻓﺘﻪ ﺑﻮد ﻛﻪ ﺧﺪا را ﺗﻤﺠﻴﺪ ﻛﺮده ﮔﻔﺖ‪” :‬در ﺣﻘﻴﻘﺖ‪،‬‬
‫اﻳﻦ ﻣﺮد ﺻﺎﻟﺢ ﺑﻮد!“‬
‫‪ 49-48:23‬اﻳﻦ ﺻﺤﻨﻪ ﭼﻨﺎن ﺗﺎﺛﻴﺮ ﻋﻤﻴﻘﻲ ﺑﺮ ﺟﻤﺎﻋﺖ ﺣﺎﺿﺮ در آﻧﺠﺎ ﮔﺬاﺷﺖ ﻛﻪ اﻧﺪوه و دﻟﺸﻮره ﺑﺮ آﻧﺎن ﻏﻠﺒﻪ‬
‫ﻛﺮد‪ .‬ﺑﺮﺧﻲ از ﭘﻴﺮوان وﻓﺎدار ﻋﻴﺴﻲ‪ ،‬ﺷﺎﻣﻞ زﻧﺎﻧﻲ ﻛﻪ از ﺟﻠﻴﻞ او را ﻣﺘﺎﺑﻌﺖ ﻛﺮده ﺑﻮدﻧﺪ‪ ...‬اﻳﻦ ﺻﺤﻨﻪ ﺳﺮﻧﻮﺷﺖ‬
‫ﺳﺎز در ﺗﺎرﻳﺦ دﻧﻴﺎ را ﻣﺸﺎﻫﺪه ﻣﻲﻛﺮدﻧﺪ‪.‬‬
‫ع( ﺗﺪﻓﻴﻦ ﻋﻴﺴﻲ در ﻗﺒﺮ ﻳﻮﺳﻒ )‪(56-50 :23‬‬
‫‪ 54-50:23‬ﺗﺎ ﺑﺪﻳﻦ ﻟﺤﻈﻪ ﻳﻮﺳﻒ از ﺷﺎﮔﺮدان ﭘﻨﻬﺎﻧﻲ ﺧﺪاوﻧﺪ ﻋﻴﺴﻲ ﺑﻮد‪ .‬ﮔﺮﭼﻪ او ﻋﻀﻮي از ﺷﻮراي‬
‫ﺳﺎﻧﻬﺪرﻳﻦ ﺑﻮد‪ ،‬اﻣﺎ ﺑﺎ راي آﻧﻬﺎ در ﻣﻮرد ﻋﻴﺴﻲ ﻣﻮاﻓﻖ ﻧﺒﻮد‪ .‬ﻳﻮﺳﻒ ﺑﺎ ﺷﺠﺎﻋﺖ ﻧﺰد ﭘﻴﻼﻃﺲ رﻓﺖ و از او ﺧﻮاﺳﺖ‬
‫ﻛﻪ آﻳﺎ او ﻣﻲﺗﻮاﻧﺪ ﺟﺴﺪ ﻋﻴﺴﻲ را از ﺻﻠﻴﺐ ﭘﺎﻳﻴﻦ آورده و ﺑﻪ ﻃﻮر ﺷﺎﻳﺴﺘﻪ او را دﻓﻦ ﻛﻨﻨﺪ‪ .‬آن ﻫﻨﮕﺎم ﺳﺎﻋﺖ ﺑﻴﻦ‬
‫‪ 3‬اﻟﻲ ‪ 6‬ﺑﻌﺪاز ﻇﻬﺮ ﺑﻮد ﭘﻴﻼﻃﺲ اﻳﻦ اﺟﺎزه را ﺻﺎدر ﻛﺮد و ﻳﻮﺳﻒ ﺑﻲدرﻧﮓ آن را ﭘﺎﻳﻴﻦ آورده‪ ،‬در ﻛﺘﺎن ﭘﻴﭽﻴﺪ و‬
‫در ﻗﺒﺮي ﻛﻪ از ﺳﻨﮓ ﺗﺮاﺷﻴﺪه ﺷﺪه ﺑﻮد و ﻫﻴﭻ ﻛﺲ ﺗﺎﻛﻨﻮن در آن دﻓﻦ ﻧﺸﺪه ﺑﻮد ﮔﺬاﺷﺖ‪ .‬اﻳﻦ واﻗﻌﻪ در روز‬
‫ﺟﻤﻌﻪ‪ ،‬روز ﺗﻬﻴﻪ رخ داد‪ .‬ﻫﻨﮕﺎﻣﻲ ﻛﻪ ﻛﻼم ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ ﺳﺒﺖ ﻧﺰدﻳﻚ ﻣﻲﺷﺪ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ آورﻳﻢ ﻛﻪ ﺳﺒﺖ ﻳﻬﻮدﻳﺎن‬
‫از ﻏﺮوب روز ﺟﻤﻌﻪ آﻏﺎز ﻣﻲﺷﻮد‪.‬‬
‫‪ 56 -55:23‬زﻧﺎن وﻓﺎداري ﻛﻪ از ﺟﻠﻴﻞ آﻣﺪه ﺑﻮدﻧﺪ ﺑﻪ دﻧﺒﺎل ﻳﻮﺳﻒ رﻓﺘﻪ و دﻳﺪﻧﺪ ﻛﻪ ﺟﺴﺪ ﭼﮕﻮﻧﻪ در ﻗﺒﺮ‬
‫ﮔﺬاﺷﺘﻪ ﺷﺪ‪ .‬ﭘﺲ ﺑﺮﮔﺸﺘﻪ‪ ،‬ﺣﻨﻮط و ﻋﻄﺮﻳﺎت ﻣﻬﻴﺎ ﺳﺎﺧﺘﻨﺪ ﺗﺎ ﺑﺮﮔﺸﺘﻪ ﺟﺴﺪ او را ﻛﻪ دوﺳﺖ ﻣﻲداﺷﺘﻨﺪ ﺑﻪ ﻋﻄﺮ‬
‫ﺧﻮﺷﺒﻮ ﺳﺎزﻧﺪ‪ .‬ﻳﻮﺳﻒ ﺑﺎ دﻓﻦ ﻛﺮدن ﺟﺴﺪ ﻋﻴﺴﻲ‪ ،‬ﺑﻪ ﻳﻚ ﻣﻌﻨﺎ ﺧﻮد را ﻧﻴﺰ دﻓﻦ ﻧﻤﻮد‪ .‬اﻳﻦ ﻋﻤﻞ وي‪ ،‬او را ﺗﺎ ﺑﻪ‬
‫اﺑﺪ از ﻣﻠﺘﻲ ﻛﻪ ﺧﺪاوﻧﺪ ﺣﻴﺎت و ﺟﻼل را ﺑﻪ ﺻﻠﻴﺐ ﻛﺸﻴﺪ ﺟﺪا ﺳﺎﺧﺖ‪ .‬او ﻧﻪ ﺗﻨﻬﺎ دﻳﮕﺮ ﺟﺰﺋﻲ از ﻳﻬﻮدﻳﺖ‬
‫ﻧﺨﻮاﻫﺪ ﺑﻮد‪ ،‬ﺑﻠﻜﻪ ﺿﻤﻴﺮ او از آن ﺟﺪا ﺷﺪه و ﺑﺮ ﻋﻠﻴﻪ آن ﺷﻬﺎدت ﻣﻲدﻫﺪ‪ .‬زﻧﺎن ﺑﺎ اﻃﺎﻋﺖ از ﻓﺮﻣﺎن ﺳﺒﺖ ﻳﻜﺸﻨﺒﻪ‬
‫را آرام ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ‪.‬‬

‫‪ .12‬ﭘﻴﺮوزي ﭘﺴﺮ اﻧﺴﺎن )ﺑﺎب ‪(24‬‬
‫اﻟﻒ( زﻧﺎن ﺑﺮ ﺳﺮ ﻗﺒﺮ ﺧﺎﻟﻲ )‪(12-1:24‬‬
‫‪ 1:24‬ﺳﭙﺲ در ﺻﺒﺢ روز ﻳﻜﺸﻨﺒﻪ ﺑﻪ ﺳﻮي ﻗﺒﺮ ﺣﺮﻛﺖ ﻧﻤﻮده‪ ،‬ﺣﻨﻮﻃﻲ را ﻛﻪ ﺑﺮاي ﺟﺴﺪ ﻋﻴﺴﻲ درﺳﺖ ﻛﺮده‬
‫ﺑﻮدﻧﺪ ﺑﺎ ﺧﻮد ﺑﺮدﻧﺪ‪ .‬اﻣﺎ ﭼﮕﻮﻧﻪ ﻣﻲﺷﻮد ﻛﻪ آﻧﻬﺎ اﻧﺘﻈﺎر دﻳﺪن ﺟﺴﺪ ﻣﺴﻴﺢ را داﺷﺘﻨﺪ؟ آﻳﺎ ﻧﻤﻲداﻧﺴﺘﻨﺪ ﻛﻪ ﺳﻨﮓ‬
‫ﻋﻈﻴﻤﻲ ﺑﺮ دﻫﺎﻧﻪ ﻗﺒﺮ ﻏﻠﻄﺎﻧﻴﺪه ﺷﺪه ﺑﻮد؟ ﺟﻮاب اﻳﻦ ﺳﺌﻮاﻻت را ﻧﻤﻲداﻧﻴﻢ‪ .‬ﻣﺎ ﻓﻘﻂ ﻣﻲداﻧﻴﻢ ﻛﻪ او را ﺑﺴﻴﺎر‬
‫دوﺳﺖ داﺷﺘﻨﺪ‪ ،‬و ﮔﺎﻫﻲ ﻣﺤﺒﺖ ﻣﺸﻜﻼﺗﻲ ﻛﻪ ﺑﺮ ﺳﺮ راه رﺳﻴﺪن ﺑﻪ ﻫﺪف اﺳﺖ را ﺑﻪ دﺳﺖ ﻓﺮاﻣﻮﺷﻲ ﻣﻲﺳﭙﺎرد‪.‬‬
‫ﻣﺤﺒﺖ آﻧﻬﺎ ﺑﻴﺪار ﺑﻮده )آﻳﻪ ‪ (1‬و ﭘﺎداش ﺑﺴﻴﺎر داﺷﺖ )آﻳﻪ ‪ .(6‬ﺧﺪاوﻧﺪ ﻗﻴﺎم ﻛﺮده ﺑﺮاي ﻛﺴﺎﻧﻲ اﺳﺖ ﻛﻪ ﺑﻪ ﺟﺪ‬
‫و ﺟﻬﺪ او را ﺑﻄﻠﺒﻨﺪ )اﻣﺜﺎل ‪.(17:8‬‬

‫‪ 10-2:24‬ﻫﻨﮕﺎﻣﻲ ﻛﻪ ﺳﺮ ﻗﺒﺮ رﺳﻴﺪﻧﺪ‪ .‬ﺳﻨﮓ را از ﺳﺮﻗﺒﺮ ﻏﻠﻄﺎﻧﻴﺪه دﻳﺪﻧﺪ‪ .‬ﺑﻪ ﻣﺤﺾ اﻳﻨﻜﻪ داﺧﻞ ﻗﺒﺮ ﺷﺪﻧﺪ‪،‬‬
‫دﻳﺪﻧﺪ ﻛﻪ ﺟﺴﺪ ﺧﺪاوﻧﺪ ﻋﻴﺴﻲ در ﺟﺎي ﺧﻮد ﻧﻴﺴﺖ‪ .‬ﺣﺘﻲ ﺗﺼﻮر ﺑﻬﺖ و ﺣﻴﺮت آﻧﺎن ﻫﻢ دﺷﻮار اﺳﺖ‪ .‬در ﺣﺎﻟﻲ‬
‫ﻛﻪ آﻧﻬﺎ ﻫﻨﻮز اﻳﻦ ﻣﻮﺿﻮع را در ذﻫﻦ ﺧﻮد ﺣﻼﺟﻲ ﻣﻲ ﻛﺮدﻧﺪ‪ ،‬دو ﻓﺮﺷﺘﻪ )ر‪.‬ك ﻳﻮﺣﻨﺎ ‪ ،(12:20‬در ﻟﺒﺎس درﺧﺸﻨﺪه‬
‫در ﻣﻘﺎﺑﻞ آﻧﺎن ﻇﺎﻫﺮ ﺷﺪه ﺑﻪ آﻧﻬﺎ اﻃﻤﻴﻨﺎن ﺑﺨﺸﻴﺪﻧﺪ ﻛﻪ ﻋﻴﺴﻲ زﻧﺪه اﺳﺖ‪ ،‬ﮔﺸﺘﻦ ﻗﺒﺮ ﺑﻲﻓﺎﻳﺪه ﺑﻮد‪ .‬او ﻫﻤﺎن ﮔﻮﻧﻪ‬
‫ﻛﻪ در ﺟﻠﻴﻞ ﺑﻪ آﻧﻬﺎ وﻋﺪه داده ﺑﻮد ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮﻣﻲﺧﺎﺳﺖ‪ .‬آﻳﺎ ﻗﺒﻼً ﺑﻪ آﻧﻬﺎ ﻧﮕﻔﺘﻪ ﺑﻮد ﻛﻪ ﻻزم اﺳﺖ ﭘﺴﺮ اﻧﺴﺎن ﺑﻪ دﺳﺖ‬
‫ﻣﺮدم ﮔﻨﺎﻫﻜﺎر ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺷﺪه و ﻣﺼﻠﻮب ﮔﺮدد و در روز ﺳﻮم ﺑﺮﺧﻴﺰد؟ )ﻟﻮﻗﺎ ‪22:9‬؛ ‪ .(33:18‬ﭘﺲ ﺗﻤﺎم ﺳﺨﻨﺎن او را‬
‫ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ آوردﻧﺪ‪ ..‬آﻧﻬﺎ ﺑﻲدرﻧﮓ ﺑﻪ ﺷﻬﺮ ﺑﺮﮔﺸﺘﻪ و اﻳﻦ اﺧﺒﺎر را ﺑﻪ ﮔﻮش آن ﻳﺎزده ﻧﻔﺮ رﺳﺎﻧﺪﻧﺪ‪ .‬در ﻣﻴﺎن ﻣﻨﺎدﻳﺎن‬
‫ﻗﻴﺎم ﺧﺪاوﻧﺪ ﻣﺮﻳﻢ ﻣﺠﺪﻟﻴﻪ‪ ،‬ﻳﻮﻧﺎ و ﻣﺮﻳﻢ ﻣﺎدر ﻳﻌﻘﻮب ﺑﻪ ﭼﺸﻢ ﻣﻲﺧﻮردﻧﺪ‪.‬‬
‫‪ 12-11:24‬ﺷﺎﮔﺮدان ﺳﺨﻨﺎن زﻧﺎن را ﺑﺎور ﻧﻜﺮدﻧﺪ‪ .‬اﻳﻦ اﻣﺮ ﻫﻤﭽﻮن اﻓﺴﺎﻧﻪﻫﺎي ﻛﻬﻦ ﻣﻲﻣﺎﻧﺪ‪ .‬ﺑﺎورﻧﻜﺮدﻧﻲ!‬
‫واﻫﻲ! اﻳﻦ ﻫﻤﺎن ﭼﻴﺰي ﺑﻮد ﻛﻪ آﻧﻬﺎ ﻣﻲﭘﻨﺪاﺷﺘﻨﺪ‪-‬ﺗﺎ اﻳﻨﻜﻪ ﭘﻄﺮس ﺧﻮد ﺷﺨﺼﺎً ﺳﻮي ﻗﺒﺮ رﻓﺖ و ﻛﻔﻦ را ﺗﻨﻬﺎ‬
‫ﮔﺬاﺷﺘﻪ دﻳﺪ‪ .‬ﻛﻔﻦ ﭘﺎرﭼﻪاي ﺑﻮد ﻛﻪ آﻧﺮا ﺑﻪ ﺳﺨﺘﻲ ﺑﻪ دور ﺟﺴﺪ ﻣﻲﭘﻴﭽﻴﺪﻧﺪ‪ .‬ﻛﻼم ﻧﻤﻲﮔﻮﻳﺪ ﻛﻪ آﻳﺎ آﻧﻬﺎ ﺑﺎز ﺷﺪه‬
‫ﺑﻮدﻧﺪ‪ ،‬و ﻳﺎ ﺑﻪ ﺷﻜﻞ ﺑﺪن ﺑﺎﻗﻲ ﻣﺎﻧﺪه ﺑﻮدﻧﺪ‪ ،‬اﻣﺎ ﺑﻬﺘﺮ آن اﺳﺖ ﻛﻪ ﻋﻘﻴﺪه دوم را ﺑﭙﺬﻳﺮﻳﻢ‪ .‬ﭼﻨﻴﻦ ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻣﻲرﺳﺪ ﻛﻪ‬
‫ﭘﺲ از ﺑﻴﺮون آﻣﺪن ﺧﺪاوﻧﺪ از ﻛﻔﻦ‪ ،‬آن ﻫﻤﭽﻮن ﭘﻴﻠﻪ ﺑﺎﻗﻲ ﻣﺎﻧﺪه ﺑﺎﺷﺪ‪ .‬اﻳﻦ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻛﻪ ﻛﻔﻦ ﺑﺎﻗﻲ ﻣﺎﻧﺪه ﺑﻮد ﺛﺎﺑﺖ‬
‫ﻣﻲﻧﻤﺎﻳﺪ ﻛﻪ ﺟﺴﺪ او دزدﻳﺪه ﻧﺸﺪه اﺳﺖ‪ ،‬ﭼﺮا ﻛﻪ دزدان وﻗﺖ ﺧﻮد را ﺻﺮف ﺑﻴﺮون آوردن ﺟﺴﺪ از ﺑﺪن‬
‫ﻧﻤﻲﻛﻨﻨﺪ‪ .‬ﭘﻄﺮس ﺑﻪ ﺧﺎﻧﻪ ﺑﺎزﮔﺸﺖ اﻣﺎ ﻫﻨﻮز در ﺗﻼش ﺑﻮد ﺟﻮاب اﻳﻦ راز را ﺑﻴﺎﺑﺪ‪ ،‬ﻣﻔﻬﻮم اﻳﻦ ﻣﺎﺟﺮاﻫﺎ ﭼﻪ ﺑﻮد؟‬
‫ب( در راه ﻋﻤﻮآس )‪(35-13:24‬‬
‫‪ 13:24‬ﻳﻜﻲ از دو ﺷﺎﮔﺮداﻧﻲ ﻛﻪ در راه ﻋﻤﻮآس ﺑﻮدﻧﺪ‪ ،‬ﻛﻠﻴﻮﭘﺎس ﻧﺎم داﺷﺖ‪ ،‬ﻣﺎ از ﻫﻮﻳﺖ دﻳﮕﺮي ﭼﻴﺰي‬
‫ﻧﻤﻲداﻧﻴﻢ ﺷﺎﻳﺪ او ﻫﻤﺴﺮﻛﻠﻴﻮﭘﺎس ﺑﻮد‪ .‬رواﻳﺘﻲ ﻫﺴﺖ ﻛﻪ ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ آن ﺷﺎﮔﺮد دﻳﮕﺮ ﺧﻮد ﻟﻮﻗﺎ ﺑﻮد‪ .‬اﻣﺎﻣﻲﺗﻮاﻧﻴﻢ‬
‫ﻣﻄﻤﺌﻦ ﺑﺎﺷﻴﻢ ﻛﻪ او از ﻳﺎزده ﺷﺎﮔﺮد اوﻟﻴﻪ ﻣﺴﻴﺢ ﻧﺒﻮده اﺳﺖ )ر‪.‬ك آﻳﻪ ‪ .(33‬ﺑﻪ ﻫﺮ ﺣﺎل‪ ،‬آن دو ﺷﺎﮔﺮد در ﺣﺎﻟﻲ‬
‫ﻛﻪ از اورﺷﻠﻴﻢ ﺑﻪ ﺳﻮي ﻋﻤﻮآس ﻛﻪ ﺑﻪ ﻣﺴﺎﻓﺖ ﺷﺼﺖ ﺗﻴﺮ ﭘﺮﺗﺎب دور ﺑﻮد در ﺣﺮﻛﺖ ﺑﻮدﻧﺪ ﺑﺎ اﻧﺪوه و ﺗﺎﺳﻒ‬
‫ﻣﺮگ و ﺗﺪﻓﻴﻦ ﺧﺪاوﻧﺪ را ﺑﺮاي ﻳﻜﺪﻳﮕﺮ ﺑﺎزﮔﻮ ﻣﻲﻛﺮدﻧﺪ‪.‬‬
‫‪ 18-14:24‬آﻧﻬﺎ ﻫﻤﺎن ﮔﻮﻧﻪ ﻛﻪ ﭘﻴﺶ ﻣﻲرﻓﺘﻨﺪ‪ ،‬ﺷﺨﺺ ﻏﺮﻳﺒﻪاي ﻧﺰدﻳﻚ آﻧﻬﺎ آﻣﺪ‪ ،‬او ﺧﺪاوﻧﺪ ﻗﻴﺎم ﻛﺮده ﺑﻮد اﻣﺎ‬
‫او را ﻧﺸﻨﺎﺧﺘﻨﺪ‪ .‬ﻋﻴﺴﻲ از آﻧﻬﺎ ﭘﺮﺳﻴﺪ ﻛﻪ راﺟﻊ ﺑﻪ ﭼﻪ ﭼﻴﺰي ﺳﺨﻦ ﻣﻲﮔﻔﺘﻨﺪ‪ .‬ﻛﻠﻴﻮﭘﺎس ﺑﺎ ﺗﻌﺠﺐ ﮔﻔﺖ ﻛﻪ ﺣﺘﻲ‬
‫ﻏﺮﻳﺒﻪاي در اورﺷﻠﻴﻢ از آﻧﭽﻪ واﻗﻊ ﺷﺪ ﻧﻴﺰ ﻣﻄﻠﻊ اﺳﺖ‪.‬‬
‫‪ 24-19:24‬ﻋﻴﺴﻲ ﺑﺎ ﺳﺌﻮاﻟﻲ دﻳﮕﺮ ﺷﮕﻔﺘﻲ آﻧﻬﺎ را ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺑﺮاﻧﮕﻴﺨﺖ‪” :‬ﭼﻪ اﺗﻔﺎﻗﻲ اﻓﺘﺎده اﺳﺖ؟“ آﻧﻬﺎ از ﻫﻤﺎن‬
‫اﺑﺘﺪا ﺑﻪ ﻋﻴﺴﻲ اﺷﺎره ﻛﺮده او را ﺳﺘﺎﻳﺶ ﻧﻤﻮدﻧﺪ‪ ،‬و ﺳﭙﺲ ﻣﺤﺎﻛﻤﻪ و ﺑﻪ ﺻﻠﻴﺐ ﻛﺸ ﻴﺪه ﺷﺪن او را ﺑﺎزﮔﻮ ﻛﺮدﻧﺪ‪.‬‬
‫آﻧﻬﺎ از اﻣﻴﺪ ﺑﺮﺑﺎدرﻓﺘﻪ ﺧﻮد ﺳﺨﻦ ﮔﻔﺘﻨﺪ‪ ،‬و ﺳﭙﺲ از اﻳﻦ ﺧﺒﺮ ﻛﻪ ﺟﺴﺪ او دﻳﮕﺮ در ﻗﺒﺮش ﻧﻴﺴﺖ‪ .‬در واﻗﻊ‬
‫ﻓﺮﺷﺘﮕﺎن ﺑﻪ زﻧﺎن اﻃﻤﻴﻨﺎن ﺑﺨﺸﻴﺪه ﺑﻮدﻧﺪ ﻛﻪ او زﻧﺪه ﺷﺪه اﺳﺖ‪.‬‬

‫‪ 27-25:24‬ﺳﭙﺲ ﻋﻴﺴﻲ ﺑﻪ ﻧﺮﻣﻲ آﻧﻬﺎ را ﺳﺮزﻧﺶ ﻧﻤﻮد‪ ،‬ﭼﺮا ﻛﻪ ﭘﻲ ﻧﺒﺮده ﺑﻮدﻧﺪ ﻛﻪ اﻳﻦ دﻗﻴﻘﺎً ﻫﻤﺎن راﻫﻲ ﺑﻮد‬
‫ﻛﻪ اﻧﺒﻴﺎ ﻋﻬﺪﻋﺘﻴﻖ در ﻣﻮرد ﻣﺴﻴﺢ ﭘﻴﺸﮕﻮﻳﻲ ﻛﺮده ﺑﻮدﻧﺪ‪ .‬اول او ﺑﺎﻳﺪ رﻧﺞ ﻣﻲﻛﺸﻴﺪ و ﺳﭙﺲ ﺑﺎﻳﺪ ﺟﻼل ﻣﻲﻳﺎﻓﺖ‪.‬‬
‫ﺧﺪاوﻧﺪ ﺳﺨﻨﺎن ﺧﻮد را از ﭘﻴﺪاﻳﺶ آﻏﺎز ﻧﻤﻮد و ﺳﭙﺲ ﺑﺎ ﻛﺘﺐ اﻧﺒﻴﺎ اداﻣﻪ داد و ﺗﻤﺎم ﻣﺘﻮﻧﻲ ﻛﻪ ﺑﻪ او ﻳﻌﻨﻲ ﻣﺴﻴﺢ‬
‫اﺷﺎره ﻛﺮده ﺑﻮدﻧﺪ را ﺷﺮح داد‪ .‬اﻳﻦ اﻣﺮ ﻳﻚ ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ ﻋﺎﻟﻲ از ﻛﺘﺎبﻣﻘﺪس ﺑﻮد‪ ،‬و اﻛﻨﻮن ﻣﺎ ﻧﻴﺰ ﻣﺸﺘﺎﻗﻴﻢ ﻛﻪ در آن‬
‫روز ﺑﺎ او ﺑﻮدﻳﻢ! اﻣﺎ ﻣﺎ ﻫﻤﺎن ﻋﻬﺪﻋﺘﻴﻖ را دارﻳﻢ‪ ،‬و ﻧﻴﺰ روحاﻟﻘﺪس را ﻛﻪ ﺑﻪ ﻣﺎ ﺗﻌﻠﻴﻢ دﻫﺪ‪ ،‬ﭘﺲ ﻣﺎ ﻧﻴﺰ ﻣﻲﺗﻮاﻧﻴﻢ‬
‫اﺧﺒﺎر ﻣﺴﻴﺢ را در ﺗﻤﺎم ﻛﺘﺐ درك ﻧﻤﺎﻳﻴﻢ‪.‬‬
‫‪ 29-28:24‬اﻛﻨﻮن دﻳﮕﺮ ﺷﺎﮔﺮدان ﺑﻪ ﺧﺎﻧﻪﻫﺎﻳﺸﺎن ﻧﺰدﻳﻚ ﻣﻲﺷﺪﻧﺪ‪ .‬آﻧﻬﺎ ﻫﻤﺴﻔﺮ ﺧﻮد را دﻋﻮت ﻧﻤﻮدﻧﺪ ﺗﺎ ﺷﺐ‬
‫را ﺑﺎ آﻧﻬﺎ ﺳﭙﺮي ﻧﻤﺎﻳﺪ‪ .‬در اﺑﺘﺪا‪ ،‬ﺧﺪاوﻧﺪ ﻃﻮري رﻓﺘﺎر ﻛﺮد ﻛﻪ ﮔﻮﻳﻲ ﻣﻲﺧﻮاﻫﺪ ﺑﻪ ﺳﻔﺮ ﺧﻮد اداﻣﻪ دﻫﺪ‪ ،‬او‬
‫ﻧﻤﻲﺧﻮاﺳﺖ ﺧﻮد را ﺗﺤﻤﻴﻞ ﻧﻤﺎﻳﺪ‪ .‬اﻣﺎ آﻧﻬﺎ اﺻﺮار ﻧﻤﻮدﻧﺪ ﻛﻪ ﺑﺎ آﻧﻬﺎ ﺑﺎﺷﺪ‪ ،‬ﭼﻪ ﭘﺎداش ﻋﻈﻴﻤﻲ ﻳﺎﻓﺘﻨﺪ!‬
‫‪ 31-30:24‬ﻫﻨﮕﺎﻣﻲ ﻛﻪ ﺑﺮاي ﺻﺮف ﺷﺎم ﻧﺸﺴﺘﻨﺪ‪ ،‬ﻣﻴﻬﻤﺎن ﺟﺎي ﻣﻴﺰﺑﺎن را ﮔﺮﻓﺖ‪.‬‬
‫ﻏﺬاي روزاﻧﻪ ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺑﻪ آﺋﻴﻦ ﻣﻘﺪس ﮔﺮدﻳﺪ‪ ،‬و ﺧﺎﻧﻪ ﺗﺒﺪﻳﻞ ﺑﻪ ﺧﺎﻧﻪ ﺧﺪا ﺷﺪ‪ .‬اﻳﻦ ﻫﻤﺎن ﭼﻴﺰي اﺳﺖ ﻛﻪ ﻣﺴﻴﺢ‬
‫ﻫﺮ ﺟﺎ ﻛﻪ رود اﻧﺠﺎم ﻣﻲدﻫﺪ‪ .‬ﻛﺴﺎﻧﻲ ﻛﻪ او را ﺑﭙﺬﻳﺮﻧﺪ‪ ،‬ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻪ ﺧﻮاﻫﻨﺪ ﺷﺪ‪ .‬آن دو ﺷﺎﮔﺮد در ﺧﺎﻧﻪ ﺧﻮد را ﺑﻪ‬
‫روي او ﺑﺎز ﻛﺮدﻧﺪ‪ ،‬و اﻛﻨﻮن او ﭼﺸﻤﺎن آﻧﻬﺎ را ﻣﻲﮔﺸﺎﻳﺪ )ﻧﻮﺷﺘﻪﻫﺎي روزاﻧﻪ اﺗﺤﺎدﻳﻪ ﻣﺘﻮن ﻣﻘﺪس(‪.‬‬
‫ﺑﻪ ﻣﺤﺾ اﻳﻨﻜﻪ ﻋﻴﺴﻲ ﻧﺎن را ﭘﺎره ﻛﺮد و ﺑﻪ آﻧﻬﺎ داد‪ ،‬او را ﺑﺮاي اوﻟﻴﻦ ﺑﺎر ﺷﻨﺎﺧﺘﻨﺪ‪ .‬آﻳﺎ آﻧﻬﺎ اﺛﺮ ﻣﻴﺨﻬﺎ را در‬
‫دﺳﺘﻬﺎي او ﻧﺪﻳﺪه ﺑﻮدﻧﺪ؟ ﻣﺎ ﺗﻨﻬﺎ ﻣﻲداﻧﻴﻢ ﻛﻪ ﭼﺸﻤﺎﻧﺸﺎن ﺑﻪ ﻃﺮز ﻣﻌﺠﺰه آﺳﺎﻳﻲ ﺑﺎز ﺷﺪ ﺗﺎ او را ﺑﺸﻨﺎﺳﻨﺪ‪ .‬ﺑﺎ‬
‫ﺷﻨﺎﺧﺘﻦ آﻧﻬﺎ‪ ،‬ﻋﻴﺴﻲ از اﻳﺸﺎن ﻏﺎﻳﺐ ﺷﺪ‪.‬‬
‫‪ 32:24‬ﺳﭙﺲ از ﻫﻤﺎن راه ﺑﺮﮔﺸﺘﻨﺪ‪ .‬ﺗﻌﺠﺒﻲ ﻧﻴﺴﺖ ﻫﻨﮕﺎﻣﻲ ﻛﻪ او ﺑﺎ آﻧﻬﺎ ﺗﻜﻠﻢ ﻣﻲﻧﻤﻮد و ﻛﺘﺐ را ﺑﺠﻬﺖ آﻧﻬﺎ‬
‫ﺗﻔﺴﻴﺮ ﻣﻲﻛﺮد دﻟﺸﺎن در دروﻧﺸﺎن ﻧﻤﻲﺳﻮﺧﺖ‪ .‬ﻣﻌﻠﻢ و ﻫﻤﺮاه آﻧﻬﺎ در ﺳﻔﺮ ﺧﺪاوﻧﺪ ﻋﻴﺴﻲ ﻣﺴﻴﺢ ﻗﻴﺎم ﻛﺮده ﺑﻮد‪.‬‬
‫‪ 33:24‬آﻧﻬﺎ ﺑﻪ ﺟﺎي اﻳﻨﻜﻪ ﺷﺐ را در ﻋﻤﻮآس ﺑﻤﺎﻧﻨﺪ‪ ،‬ﺑﻪ ﺳﻮي اورﺷﻠﻴﻢ ﺑﺎزﮔﺸﺘﻨﺪ‪ ،‬ﺟﺎﺋﻲ ﻛﻪ آن ﻳﺎزده و‬
‫دﻳﮕﺮان را ﻛﻪ ﺑﺎ ﻫﻢ ﺟﻤﻊ ﺷﺪه ﺑﻮدﻧﺪ ﻳﺎﻓﺘﻨﺪ‪” .‬ﻳﺎزده“ در اﻳﻨﺠﺎ واژهاي ﺟﺎﻣﻊ ﺑﺮاي ﻧﻤﺎﻳﺎن ﺳﺎﺧﺘﻦ ﮔﺮوه اوﻟﻴﻪ‬
‫ﺷﺎﮔﺮدان‪ ،‬ﻏﻴﺮ از ﻳﻬﻮدا اﺳﺖ‪ .‬در ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺗﻤﺎم آن ﻳﺎزده ﻧﻔﺮ ﺣﺎﺿﺮ ﻧﺒﻮدﻧﺪ‪ ،‬ﻫﻤﺎن ﮔﻮﻧﻪ ﻛﻪ ﻳﻮﺣﻨﺎ ‪ 24:20‬ﺑﻪ ﻣﺎ‬
‫ﻣﻲﮔﻮﻳﺪ‪ ،‬اﻣﺎ اﻳﻦ واژه ﺑﻪ ﺻﻮرت اﺳﻢ ﺟﻤﻊ ﺑﻪ ﻛﺎر رﻓﺘﻪ اﺳﺖ‪.‬‬
‫‪ 34:24‬ﭘﻴﺶ از اﻳﻨﻜﻪ ﺷﺎﮔﺮدان ﻋﻤﻮآس ﺑﺘﻮاﻧﻨﺪ اﻳﻦ ﺧﺒﺮ ﻣﺴﺮت آﻣ ﻴﺰ را ﺑﻪ ﮔﻮش دﻳﮕﺮان ﺑﺮﺳﺎﻧﻨﺪ‪ ،‬ﺷﺎﮔﺮدان‬
‫اورﺷﻠﻴﻢ ﺑﺎ ﺷﺎدﻣﺎﻧﻲ اﻋﻼن ﻧﻤﻮدﻧﺪ ﻛﻪ ﺧﺪاوﻧﺪ ﺣﻘﻴﻘﺘﺎً ﺑﺮﺧﺎﺳﺘﻪ و ﺑﻪ ﺷﻤﻌﻮن ﻇﺎﻫﺮ ﺷﺪه اﺳﺖ‪.‬‬
‫‪ 35:24‬ﺳﭙﺲ ﻧﻮﺑﺖ آن دو ﺷﺎﮔﺮد از ﻋﻤﻮآس ﺑﻮد ﻛﻪ ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ ”آري‪ ،‬ﻣﻲداﻧﻴﻢ‪ ،‬زﻳﺮا او ﻫﻤﺮاه ﻣﺎ ﺑﻮد‪ ،‬ﺑﻪ ﺧﺎﻧﻪ ﻣﺎ‬
‫آﻣﺪ و ﺑﺎ ﭘﺎره ﻛﺮدن ﻧﺎن ﺧﻮد را ﺑﺮ ﻣﺎ آﺷﻜﺎر ﺳﺎﺧﺖ‪“.‬‬
‫پ( ﻇﺎﻫﺮ ﺷﺪن ﺑﺮ ﻳﺎزده ﺷﺎﮔﺮد )‪(43-36:24‬‬
‫‪ 41-36:24‬ﻗﻴﺎم ﺑﺪن ﺧﺪاوﻧﺪ ﻋﻴﺴﻲ واﻗﻌﻲ و ﺑﺪﻧﻲ ﻣﻠﻤﻮس از ﮔﻮﺷﺖ و اﺳﺘﺨﻮان اﺳﺖ‪ .‬اﻳﻦ ﻫﻤﺎن ﺑﺪﻧﻲ ﺑﻮد‬

‫ﻛﻪ دﻓﻦ ﺷﺪ‪ ،‬اﻣﺎ ﺗﺒﺪﻳﻞ ﻳﺎﻓﺘﻪ ﺑﻮد و دﻳﮕﺮ ﻣﺮگ ﺑﺮ آن ﻏﻠﺒﻪ ﻧﺪاﺷﺖ‪ .‬ﻋﻴﺴﻲ ﺑﺎ اﻳﻦ ﺑﺪن ﺟﻼل ﻳﺎﻓﺘﻪ‪ .‬ﺣﺘﻲ ﻫﻨﮕﺎﻣﻲ‬
‫ﻛﻪ درﻫﺎ ﺑﺴﺘﻪ ﺑﻮد ﻣﻲﺗﻮاﻧﺴﺖ وارد ﺧﺎﻧﻪ ﺷﻮد )ﻳﻮﺣﻨﺎ ‪.(19:20‬‬
‫اﻳﻦ ﻫﻤﺎن ﻛﺎري ﺑﻮد ﻛﻪ ﻋﻴﺴﻲ در ﺷﺐ ﻳﻜﺸﻨﺒﻪ اﻧﺠﺎم داد‪ .‬ﺷﺎﮔﺮدان او را دﻳﺪﻧﺪ‪ ،‬ﺳﭙﺲ ﺷﻨﻴﺪﻧﺪ ﻛﻪ ﮔﻔﺖ‬
‫”ﺳﻼم ﺑﺮ ﺷﻤﺎ ﺑﺎد‪ “.‬ﺗﺮس آﻧﻬﺎ را ﻓﺮاﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮد‪ ،‬ﮔﻤﺎن ﻣﻲﻛﺮدﻧﺪ ﻛﻪ روﺣﻲ دﻳﺪهاﻧﺪ‪ .‬ﺗﻨﻬﺎ ﻫﻨﮕﺎﻣﻲ ﻛﻪ او ﻧﺸﺎﻧﻪﻫﺎي‬
‫رﻧﺠﻬﺎي ﺧﻮد را در دﺳﺘﻬﺎ و ﭘﺎﻳﻬﺎﻳﺶ ﺑﻪ آﻧﻬﺎ ﻧﺸﺎن داد‪ ،‬ﺑﻪ اﻳﻦ اﻣﺮ اﻳﻤﺎن آوردﻧﺪ‪.‬‬
‫ت( ذﻫﻦ روﺷﻦ )‪(49-44:24‬‬
‫‪ 47-44:24‬اﻳﻦ آﻳﺎت ﺷﺮح ﻣﺨﺘﺼﺮي از ﺗﻌﺎﻟﻴﻢ ﻧﺠﺎتدﻫﻨﺪه در ﻓﺎﺻﻠﻪ زﻣﺎﻧﻲ ﻣﻴﺎن ﻗﻴﺎم و ﺻﻌﻮد او ﺳﺖ‪ ..‬او‬
‫ﮔﻔﺖ ﻛﻪ ﻗﻴﺎم او ﺗﺤﻘﻖ ﺳﺨﻨﺎن اوﺳﺖ‪ .‬آﻳﺎ ﺑﻪ آﻧﻬﺎ ﻧﮕﻔﺘﻪ ﺑﻮد ﻛﻪ ﺗﻤﺎم ﻧﺒﻮﺗﻬﺎي ﻋﻬﺪﻋﺘﻴﻖ درﺑﺎره او ﺑﺎﻳﺪ ﺑﻪ اﻧﺠﺎم‬
‫رﺳﺪ؟ ﺗﻮرات ﻣﻮﺳﻲ و ﺻﺤﻒ اﻧﺒﻴﺎ و زﺑﻮر ﺳﻪ ﻗﺴﻤﺖ اﺳﺎﺳﻲ ﻋﻬﺪﻋﺘﻴﻖ ﻣﺤﺴﻮب ﻣﻲﺷﺪﻧﺪ‪ .‬آﻧﻬﺎ در ﻛﻨﺎر ﻳﻜﺪﻳﮕﺮ‬
‫ﻛﻞ ﻋﻬﺪﻋﺘﻴﻖ را ﺗﺸﻜﻴﻞ ﻣﻲدادﻧﺪ‪ .‬ﻣﻮﺿﻮع اﺻﻠﻲ ﻧﺒﻮﺗﻬﺎي ﻋﻬﺪﻋﺘﻴﻖ در ﻣﻮرد ﻣﺴﻴﺢ ﭼﻪ ﺑﻮدﻧﺪ؟‬
‫‪ -1‬او ﺑﺎﻳﺪ زﺣﻤﺖ ﺑﻜﺸﺪ )ﻣﺰﻣﻮر ‪ ،21-1:22‬اﺷﻌﻴﺎ ‪(9-1:53‬‬
‫‪ -2‬او ﺑﺎﻳﺪ در روز ﺳﻮم از ﻣﺮدﮔﺎن ﺑﺮﺧﻴﺰد )ﻣﺰ ‪ ،10:16‬ﻳﻮﻧﺲ ‪ ،17:1‬ﻫﻮ ‪(2:6‬‬
‫‪ .3‬از اورﺷﻠﻴﻢ ﺷﺮوع ﻛﺮده‪ ،‬ﻣﻮﻋﻈﻪ ﺑﻪ ﺗﻮﺑﻪ و آﻣﺮزش ﮔﻨﺎﻫﺎن در ﻫﻤﻪ اﻣﺘﻬﺎ ﺑﻪ ﻧﺎم او ﻛﺮده ﺷﻮد‪.‬‬
‫ﻋﻴﺴﻲ ذﻫﻦ اﻳﺸﺎن را روﺷﻦ ﻛﺮد ﺗﺎ ﺗﻤﺎم ﻛﺘﺐ را ﺑﻔﻬﻤﻨﺪ‪ .‬در ﺣﻘﻴﻘﺖ اﻳﻦ ﺑﺎ ﺑﻲﺳﺮﺷﺎر از ﺣﻘﺎﻳﻖ ﺑﺎز اﺳﺖ‪ ،‬ﻗﺒﺮ‬
‫ﮔﺸﺎده )آﻳﻪ ‪ ،(12‬ﺧﺎﻧﻪ ﺑﺎز )آﻳﻪ ‪ ،(29‬ﭼﺸﻤﺎن ﮔﺸﻮده )آﻳﻪ ‪ ،(31‬ﻛﻼم روﺷﻦ )آﻳﻪ ‪ ،(32‬ﻟﺒﻬﺎي ﮔﺸﻮده )آﻳﻪ ‪،(35‬‬
‫ذﻫﻦ روﺷﻦ )آﻳﻪ ‪ ،(45‬آﺳﻤﺎن ﮔﺸﻮده )آﻳﻪ ‪.(51‬‬
‫‪ 49 ،48:24‬ﺷﺎﮔﺮدان ﺷﺎﻫﺪ ﻗﻴﺎم ﻣﺴﻴﺢ ﺑﻮدﻧﺪ‪ .‬آﻧﻬﺎ ﺑﺎﻳﺪ ﻫﻤﭽﻮن ﻣﻨﺎدﻳﺎن اﻳﻦ ﺧﺒﺮ ﭘﺮﺟﻼل ﭘﻴﺶ ﻣﻲرﻓﺘﻨﺪ‪ .‬اﻣﺎ‬
‫اﺑﺘﺪا ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺮاي ﻣﻮﻋﻮد ﭘﺪر اﻧﺘﻈﺎر ﻣﻲﻛﺸﻴﺪﻧﺪ‪ ،‬ﺑﻪ ﻋﺒﺎرﺗﻲ ﺑﺮاي روحاﻟﻘﺪس در روز ﭘﻨﻄﻴﻜﺎﺳﺖ‪ .‬ﺳﭙﺲ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ ﻗﻮت‬
‫اﻟﻬﻲ از اﻋﻠﻲ آراﺳﺘﻪ ﺷﻮﻧﺪ ﺗﺎ ﺑﺮ ﻣﺴﻴﺢ ﻗﻴﺎم ﻛﺮده ﺷﻬﺎدت دﻫﻨﺪ‪ .‬ﭘﺪر در آﻳﺎﺗﻲ از ﻋﻬﺪﻋﺘﻴﻖ ﻫﻤﭽﻮن اﺷﻌﻴﺎ ‪،3:44‬‬
‫ﺣﺰﻗﻴﺎل ‪ ،27:36‬ﻳﻮﺋﻴﻞ ‪ 28:2‬ﻧﺰول روحاﻟﻘﺪس را وﻋﺪه داده ﺑﻮد‪.‬‬
‫ث( ﺻﻌﻮد ﭘﺴﺮ اﻧﺴﺎن )‪(53-50:24‬‬
‫‪ 51-50:24‬ﺻﻌﻮد ﻣﺴﻴﺢ ﭼﻬﻞ روز ﭘﺲ از ﻗﻴﺎم او رخ داد‪ .‬او ﺷﺎﮔﺮدان ﺧﻮد را ﺑﻪ ﺑﻴﺖﻋﻨﻴﺎ‪ ،‬در ﺟﺎﻧﺐ ﺷﺮﻗﻲ‬
‫ﻛﻮه زﻳﺘﻮن ﺑﺮد و دﺳﺘﻬﺎي ﺧﻮد را ﺑﻠﻨﺪ ﻛﺮده‪ ،‬اﻳﺸﺎن را ﺑﺮﻛﺖ داد‪ .‬او در ﺣﺎل اﻧﺠﺎم اﻳﻦ ﻛﺎر ﺑﻪ ﺳﻮي آﺳﻤﺎن‬
‫ﺑﺎﻻﺑﺮده ﺷﺪ‪.‬‬
‫‪ 53-52:24‬ﺷﺎﮔﺮدان او را ﭘﺮﺳﺘﺶ ﻛﺮده ﺑﺎ ﺧﻮﺷﻲ ﻋﻈﻴﻢ ﺑﻪ ﺳﻮي اورﺷﻠﻴﻢ ﺑﺎزﮔﺸﺘﻨﺪ‪ .‬آﻧﻬﺎ در ده روز آﻳﻨﺪه در‬
‫ﻫﻴﻜﻞ ﻣﺎﻧﺪه ﺧﺪا را ﺣﻤﺪ و ﺳﭙﺎس ﻣﻲﮔﻔﺘﻨﺪ‪ .‬اﻧﺠﻴﻞ ﻟﻮﻗﺎ ﺑﺎ اﻳﻤﺎنداران وﻓﺎداري ﻛﻪ در ﻫﻴﻜﻞ اﻧﺘﻈﺎر ﻣﺴﻴﺢ ﻣﻮﻋﻮد‬
‫را ﻣﻲﻛﺸﻴﺪﻧﺪ آﻏﺎز ﺷﺪ‪ .‬و ﺑﺎ اﻳﻤﺎنداران وﻓﺎداري ﻛﻪ ﺧﺪا در ﻫﻤﺎن ﻣﻜﺎن ﺑﺮاي اﻳﻨﻜﻪ ﺑﻪ دﻋﺎﻫﺎي آﻧﻬﺎ ﭘﺎﺳﺦ ﮔﻔﺖ و‬

‫ﻧﻘﺸﻪ ﻧﺠﺎت را ﺗﻜﻤﻴﻞ ﻛﺮد و ﺣﻤﺪ و ﺳﭙﺎس ﻣﻲﮔﻔﺘﻨﺪ ﺑﻪ ﭘﺎﻳﺎن رﺳﻴﺪ‪ .‬و اﻳﻦ ﻧﻘﻄﻪ اوج ﻛﺘﺎﺑﻲ اﺳﺖ ﻛﻪ ارﻧﺴﺖ‬
‫رﻧﺎن آن را زﻳﺒﺎﺗﺮﻳﻦ ﻛﺘﺎب دﻧﻴﺎ ﺧﻮاﻧﺪه اﺳﺖ‪ .‬آﻣﻴﻦ‬