Data wykładu: 9 marca 2010 Wykładowca: prof.

Irena Lipowicz Prawo administracyjne Administracja nale y w systemie trójpodziału władz do władzy wykonawczej. Jej celem jest działanie na rzecz dobra wspólnego, ale nie ma w tym zakresie pełnej swobody. Działa bowiem nie tylko w ramach wyznaczonych przez Konstytucję i ustawy, ale równie na podstawie konkretnych przepisów prawa. Swoboda administracji jest więc dwojaka: 1. W ograniczonym zakresie sama stanowi prawo (rozporządzenia, zarządzenia, uchwały); 2. W ramach powierzonych jej zadań i ściśle określonych formach ma pewną swobodę działania nazywaną uznaniem administracyjnym. Prawo administracji do działania wyprowadzamy z tzw. legitymacji demokratycznej. Cała administracja ma legitymację demokratyczną pochodzącą z ustaw. Samorząd terytorialny ma podwójną legitymację demokratyczną. Legitymacja jako uzasadnienie sprawowania władzy. Dobro wspólne, które w swoim aktywnym organizatorskim działaniu ma realizować administrację jest pojęciem szerszym i opatrzonym etycznym wartościowaniem wobec pojęcia interesu publicznego, a więc nie interesu prywatnego, którym zarządza administracja. Interesu jednostki nie mo na poświęcać w sposób bezwzględny, aby interes publiczny przewa ył nad interesem prywatnym. Muszą istnieć powa ne przyczyny znajdujące oparcie w prawie, głównie w prawie administracyjnym. Prawo administracyjne to ta gałąź prawa, która jest podstawą relacji i reguluje relacje między obywatelem, a podmiotem administrującym. W starszych definicjach podkreślano przede wszystkim, e prawo administracyjne reguluje działalność administracji i do niej jest skierowane. Były to definicje podmiotowe. Definicje przedmiotowe typowe dla poprzedniego ustroju określały prawo administracyjne jako zespół norm regulujących działanie administracji. Obecnie definicje skupiają się głównie na relacji między administracją, a obywatelem. Administrującymi, a administrowanymi, a prawo jest podstawą tej relacji. Stosunek administracyjno-prawny jest to relacja między, co najmniej dwoma podmiotami z których jeden ma uprawnienie, a drugi obowiązek wynikający z dyspozycji normy prawnej. Ró nica między stosunkiem administracyjno-prawnym, a cywilno-prawnym polega na równorzędności podmiotu. Typowa relacja administracyjno-prawna miała charakter hierarchiczny, nierównorzędny. Po jednej stronie stosunku administracyjno-prawnego były przede wszystkim uprawnienia, a po drugiej obowiązek podporządkowania się. Choć i one miały swoje korelaty, np. uprawnieniu organu administrującego towarzyszą związanie wydawaną decyzją. Mówimy wtedy o samozwiązaniu administracji, a korelatem obowiązku nało onego na podmiot administrowany jest uprawnienie zło enia odwołania lub skargi do sądu administracyjnego. Współczesna administracja coraz bardziej się zmienia, powierza część swojej działalność podmiotom społecznym, prywatnym i grupom administrowanych zachowując jednak władztwo administracyjne i kontrolę. Administracja staje się administracją negocjującą, partnerską. 1

Sign up to vote on this title
UsefulNot useful