You are on page 1of 14

Arhitektura u srednjovekovnoj Srbiji

Vojislav Korać
Sakralna arhitektura
Fortifikaciona arhitektura

Sakralna arhitektura
Monumentalna arhitektura, osnovni tokovi i njihova obeležja
Pojava skupine graditeljskih dela visoke zanatske i umetničke vrednosti
u Srbiji, u drugoj polovini 12. veka, zasenila je razmišljanje o svemu što
je sagrađeno pre toga. Jedna za drugom su nicale građevine prema
programu koji je bio plod pouzdanog saznanja o smislu i prirodi
graditeljskih poduhvata koji se ostvaruju uz angažovanje ozbiljnih
materijalnih sredstava. Reklo bi se da je monumentalna srpska
arhitektura naglo nastala, a da se pre toga nije događalo ništa značajno.
U suštini, prethodni tok bio je sličan zbivanjima na svim ovim
područjima izvan užeg dela Vizantijskog carstva na kojima je velike
poremećaje izazvao raspad antičkog sistema usled Velike seobe naroda.
U širokoj vremenskoj skali prilagođavanja, zatim razvoja srpskih država,
postoje mesta koja bi odgovarala počecima monumentalne arhitekture.
Najistaknutiji rani spomenik u kontinentalnim srpskim oblastima jeste
crkva Sv. Petra kod Novog Pazara, iz 9. ili 10. veka. osobene je
graditeljske zamisli. U spoljnom opsegu rotonda, s istaknutom
polukružnom apsidom, u unutrašnjoj strukturi tetrakonhos, s kupolom na
sredini. Rotondi je dodat asimetričan pretprostor na zapadnoj i severnoj
strani crkve. Iznad njega je spratna galerija, s otvorima prema
unutrašnjosti crkve. Građena od lomljenog kamena, crkva je ravnih
fasadnih površina, a jedini ukras su plitke polukružno završene niše na
tamburu spolja osmostrane kupole. Arhitektonska zamisao crkve Sv.
Petra predstavlja slobodniju reprodukciju ranovizantijskog graditeljskog
ostvarenja slične prostorne sheme. Po načinu na koji je graditeljska
zamisao ostvarena, Sv. Petar bi se našao u skupini arhitektonskih dela
izgrađenih u ranom srednjem veku u perifernim oblastima vizantijskog
područja. Do crkve u Srbiji zamisao je stigla verovatno preko jadranske
obale srpske države. Crkva Sv. Petra je sagrađena uz neko crkveno, a
možda i svetovno središte, kojeg više nema.
Prema dosadašnjim arheološkim opažanjima, nekoliko trikonhosnih
crkava, nastalih u 10. ili 11. veku, mogle bi biti plod rada prvih
slovenskih prosvetitelja u Bugarskoj i Srbiji.
U srpskim primorskim oblastima, Duklji, potom Zeti, očuvalo se, u
različitim vidovima, više spomenika. Primorski gradovi ili traju u
kontinuitetu od kasnoantičkih vremena, s romanskim stanovništvom, ili
nestaju srazmerno rano, da bi se na drugim lokacijama pojavila gradska
naselja koja obrazuje slovensko stanovništvo. Urbana tradicija, bilo iz
neprekinutog trajanja gradskog života bilo iz novoobrazovanih gradova u

Ktitorstvo. godine završenu katedralu u Kotoru. graditeljska su dela kojima se obeležavaju počeci Raške škole arhitekture. s kupolom na stubovima. uočljiva po zidovima od opeke i širokih spojnica maltera. pa je verovatno i delo prestoničkih majstora. To su prvobitna crkva Sv. Nikole. Uz srednji deo južne strane izgrađena je mala kapela s kupolom. Đorđa u Rasu. traje kao važan čin do kraja srpske srednjovekovne samostalnosti. Kule su sagrađene pod uticajem slično ostvarene koncepcije uz 1166. Međutim. jednobrodna je. ima tri polja po dužini s kupolom iznad srednjeg kvadratnog polja. Razmera je koje su bile uobičajene u srednjovizantijskoj arhitekturi. u predanju upamćena pod nazivom Đurđevi stupovi. Njena unutrašnja struktura rađena je po uzoru na karakteristična vizantijska ostvarenja toga vremena.Sv. pa se pojava o kojoj je reč pripisuje odjecima i podsticajima iz vizantijske arhitekture. a verovatno i takozvanih istočnih monaha. Kasnije je veoma rasprostranjena jednobrodna crkva s kupolom na sredini. veka). ili na početku 9. Podizana u skladu s najboljim iskustvima i znanjima na susednim kulturnim područjima. priprata. koji preko južne Italije stižu iz udaljenih vizantijskih provincija. Naglašen je njen srednji deo. Nikola je najbliži arhitekturi vizantijske prestonice. Vredna je pažnje pojava krstoobrazne kupolne crkve. Đurđevi stupovi kod Novog Pazara (1171). naznačila su prirodu daljeg razvitka srpske monumentalne arhitekture. Reprezentativan primer je crkva Sv. Tripuna u Kotoru i Sv. Kuršumlijska crkva Sv. Mihajla u Solunu. podignutu nekoliko godina kasnije. Tome blizu Kotora. fasadne površine nose jako istaknut crtež unutrašnje strukture građevine. na naglašeno svečan način promovisala je ktitorovu . Po stilskom obeležjima ta bi se crkva priključila protoromanskoj arhitekturi. Po besprekornom zanatu i ukupnom sklopu . Studenica (1183-1196). Trobrodna bazilika. važna je za ukupnu obnovu graditeljske delatnosti. Uz zapadnu stranu crkve naknadno je dozidan zatvoren pretprostor. nastavlja trajanje u graditeljskoj obnovi ranog srednjeg veka takođe u zapadnim srpskim krajevima. zadužbina zetskog kralja Mihajla (kraj 11. u vreme kada u Vizantiji nastaju prva takva rešenja. kao što su na sličan način nastale i kule uz crkvu Sv. Petra u Dubrovniku. jednostavnog je organizma u prostornom smislu.sedma decenija 12.srednjem veku. veka).koncepciji celine i odnosu delova prema celini . Bilo je to afirmisanje državne vlasti u vreme kada Srbija sjedinivši u sebi primorske i kontinentalne oblasti postaje važan partner susednim državama. Velika sredstva i trud koje je u građenje zadužbina uložio Stefan Nemanja govore o izuzetnom državnopravnom značaju ktitorstva. Po zamisli prostora ona potiče s istog graditeljskog područja. Ta crkva. kao najčešća građevina kasne antike ili ranog hrišćanstva. a možda i crkva Sv. Nikole i Bogorodičina crkva kod Kuršumlije (šesta . Crkve Sv. Tome treba dodati rad koji je tekao u okviru dejstvovanja benediktanskih monaha što dolaze iz južne Italije. na svim stepenima vlasti. Stoga je razumljiva njegova velika važnost za kulturu. podizanje zadužbina. onako kako je bilo uobličeno u srednjovizantijskoj arhitekturi. sagrađene voljom i sredstvima velikog župana srpskog Stefana Nemanje. Možda je ta kapela bila namenjena za grobnicu ktitora. koji nosi kupolu. na samom kraju 8. veka. sa simetrično postavljenim kulama na glavnoj fasadi.

čiju izvornu zamisao danas rekonstruišemo prema sačuvanim delovima. Dvanaestostrana kupola u celini je. jednostruki. s Bogorodicom koja drži Hrista u krilu i dva anđela sa strane. u manastiru Studenici. Studenički portali dela su najviše vrednosti u svojoj umetničkoj vrsti. Na . podeljene plitkim pilastrima u ritmu unutrašnje strukture. tako je preplitanje dvaju umetničkih shvatanja ostvareno na jedinstven način. raspored ukrasa i brižljivo smišljen ritam arhitektonskih elemenata . kao i romanska zanatska praksa i pretežno romansko umetničko shvatanje ugrađeni u Đurđevim stupovima. One rečito govore o zapadnom poreklu majstora. Sv. u kojoj se nastavlja prethodna građevina. koji odgovara potkupolnom luku.na bočnim stranama je obrađen na vizantijski način. Besprekornim klesarskim i vajarskim umećem izvedeni su i ostali portali. Tome luku su prilagođeni i prozori na obema fasadama. razvijenoj supstrukciji . dvojni i trifora na apsidi. glavni portal i trifora. završene su karakterističnim arkadnim frizevima. koji nije ponovljen nikad više.želju da krupnim delima monumentalne arhitekture obeleži svoje državničke korake. Pandan je glavnom portalu. Najrazvijeniji i najsvečaniji. izdvajaju se i ističu dva visoka zvonika i snažni i sažeti organizam crkve s kupolom. na jedinstven način su se spojili u glavnom delu Stefana Nemanje. dve simbolične slike crkve.po izgledu strogo geometrijski određen volumen . uz bočne vestibile kao novinu u Raškoj. mesto. sagrađena je za potrebe pravoslavnog obreda.ima sve što je svojstveno vizantijskoj arhitekturi. Na fasadnim površinama iskazana je unutrašnja struktura dvaju zidova. i to onako kako je bilo uobičajeno u vizantijskoj arhitekturi. naprednih u svakom smislu. u ritmičnom rasporedu prostora. mogu se meriti s luksuzno obrađenim fasadama najpoznatijih dela italijanske romanike. uključujući i unutrašnje strane zidova u mešovitom materijalu. izašla je iz vizantijske umetnosti. Glavna crkva jedinstveno zamišljene celine utvrđenog manastira. građene od besprekorno otesanih i uglačanih mermernih blokova. Iz celine manastira na bregu. Među prozorima izdvaja se trifora na apsidi. Celini spoljne obrade Studenice pripadaju monumentalni portali i prozori. koji je završen kupolom. Potkupolni prostor . Đorđa. svečanoj grobnoj crkvi posvećenoj Bogorodici.kupoli. Fasade ravnih površina. sigi i opeci. živog umetničkog rada. Ukupna harmonija dveju celina . Nikoli. Središnji deo građevine.odnos osnovnih mera. s lukom na vrhu. u svojoj unutrašnjoj strukturi . Ukupna ikonografska zamisao portala. odvaja Studenicu od uobičajenog lika luksuznih celina romanske arhitekture. Vizantijska umetnička shvatanja i vizantijska zanatska praksa iskazani na Sv. Spolja je obrađena na romanski način. u kome je tada trajala razvijena graditeljska delatnost.mogla je nastati samo po ukusu odnegovanom na merilima najvišeg sloja komninske umetnosti. svodovima. Na verovatno južnoitalijansko poreklo majstora upućuje okolnost što je reč o području na kome traje više gradova. po arhitekturi i reljefnom ukrasu najbliži je porodici južnoitalijanskih portala. izgrađena je celina koju zatvaraju ravne fasade romanskih oblika. glavni. Prethodna stanica te skupine majstora verovatno je bio Kotor. Jednobrodna crkva s kupolom. arhitektura i reljefni ukras po vrednosti i značaju. najbolje predstavljaju arhitektonski i skulptoralni ukras Studenice. vizantijska. U koncepciji prostora. zapadni portal. na domaku prestonice. iznutra i spolja.

verovatno po Savinoj želji. Stoga se i ukupna spoljna obrada značajnih graditeljskih dela pomera ka ukusu koji je bliži zapadnoevropskoj arhitekturi. U Žiči (1207-1219). Studenica je snažno uticala na potonju arhitekturu u Srbiji. Za to su postojala dav razloga. Proširena namena u Studenici bila je razlog za izgradnju velike spoljne priprate kralja Radoslava. veka. Zanatski deo rada nose majstori koji dolaze iz središta gde vlada romanski. koji je kanonizovan ubrzo posle smrti. niti se održavaju veze između tamošnjih graditeljskih radionica i gradilišta u Srbiji. Jednostavno rečeno. veku. Poseban odnos prema boji . U Žiči spoljna priprata. Iz određenih razloga. obrazovani u radionicama one prakse koja je imala izrazito vizantijska obeležja.okolnost je koja je proizvela pojavu bojenog ukrasa na omalterisanim fasadama. romansko-gotički stil. ni klesari. U toj priprati Sava je sahranjen. nakratko se pojavljuju. nacrtani u prirodnoj veličini na nekoliko mesta na mermernim fasadama. ako su iz lokalnih radionica. a prozori i portali od ukrasnog kamena. plastični su ukras. U kasnijim radovima izostaje ono što bi se moglo smatrati kao izrazito obeležje načina rada svojstveno vizantijskom području. Dodaci tome programu bivali su plod naročitih namena.valja imati u vidu činjenicu da su enterijeri uvek prekriveni freskama . Drugi razlog bila je Studenica po sebi: njeni portali i prozori. u drukčijoj zamisli. spoljnu pripratu imaju i Sopoćani. klešu i grade kao da su obrazovani u ateljeima srpskih primorskih gradova. sa spratom i kulom napred. podignuta je. Jedno od sedišta episkopije Bogorodica Hvostansaka u Metohiji. za razliku od slikara.to bi pripadalo za naredne spomenike neizostavnoj celini. Program prostora i arhitektonska zamisao celine ostali su dve bitne odrednice srpske arhitekture u 13. Jednobrodna građevina s kupolom na sredini. U vremenu o kome je reč. njene fasade. po želji prvog arhiepiskopa. ktitora kralja Stefana i njegovog brata Save. Majstori graditelji. delovi prostora za horove uz naos i odvojena priprata. Moramo se podsetiti da je taj krug poručilaca podjednako nepogrešivo izabrao najbolje slikare za freske na zidovima Studenice. s bočnim paraklisima . ili. majstore osnovnih graditeljskih zanata bilo je najlakše naći na domaku velikih gradilišta. u njenom okviru i portala i prozora i drugog reljefnog ukrasa. potom prelazni. a verovatno i luksuzna unutrašnja oprema. program prostora je zaokružen u bitnim elementima. a u Mileševi. kao i svih drugih zanata. Volumeni su zatvoreni ravnim površinama. O visokoj zanatskoj spremi studeničkih klesara svedoče crteži po kojima su rađeni detalji portala. prvog srpskog arhiepiskopa. presudna je bila uloga poručioca u pogledu celine u Studenici. po svoj prilici. na delima malog obima. koje imaju pilastre ili su bez njih. u kojima neprekinuto traje rad graditeljskih. Ipak. početkom 12. po pravilu skromnije arhitekture od studeničkih. Prvi je ideološke prirode.sredokraći vizantijske tradicije i neposrednih vizantijskih uticaja i visoke romanike stvarana su jedinstvena dela. takođe je dobila spoljnu pripratu i dve snažne kule. iz razbijene Vizantije ne stižu ni stručnjaci za opeku. . Studenica je bila grobna crkva osnivača dinastije.

veka) u celini se odnosi opisano svojstvo . Njena su posebna obeležja elementi gotike u strukturi i oblicima. Moraču (1252) čine prostor uspostavljen u raškoj arhitekturi i fasade. veka nazivana srpskovizantijskom školom. Beogradu. Pomenućemo najpoznatije: Đurđeve stupove u Rasu. obnova manastira Hilandara (1293). budu pomenuti: Bogorodica Hvostanska. za primer. po razmerama.vizantijsko poreklo unutrašnjeg prostora i spoljna obrada pod uticajem romanike. palatama i drugoj vrsti građevina praktične namene malobrojna i oskudna. crkve u gradovima Skoplju. Iako građena pod jakim uticajem zrele romanike. Banjska. Veliki spomenici srpske monumentalne arhitekture srednjeg veka. Sve drugo što je pripadalo manastirskim celinama lakše je stradalo i propadalo i. u kome je takođe dosledno sačuvana tradicionalna unutrašnja struktura. Smederevu. iz kojih je nastala njena priroda. od crkve ostao mali deo.u spoljnom liku bliska trobrodnoj romanskoj bazilici . Njih su doneli majstori koji dolaze. zamenjivano je novim građevinama. U nizu građevina tada podignutih u Hilandaru ističe se glavna crkva. prizrenski Sveti arhanđeli. jedna od prvih srpskih episkopija. pripadaju manastirskim celinama. Naglašeno romanski uticaj vidi se na fasadama Arilja (1295/6). do poslednje decenije 14. Odreda su manastiri stradali u mnogim neprilikama u toku duge turske vladavine nad srpskim zemljama. Novom Brdu. od koje su ostali samo temelji. crkva u Gradcu nosi u svom ukupnom obliku monumentalan sklop razuđenih volumena. Neka. kao i mnoge druge u manjim središtima. Stoga su nam saznanja o trpezarijama. Nekoliko godina mlađa. U istoriografiji srpske umetnosti odavno su arhitektonska dela građena od kraja 13. sopoćanska crkva . ili po ugledu na Studenicu. U Hilandaru je ostvaren u razvijenoj zamisli prostora i strukture. u celini razoreni. s kojima počinje klasično razdoblje njene istorije i kojima se do kraja obeležava njen glavni tok. na izrazit način otkriva dvostruke izvore raške arhitekture. po svoj prilici. Mileševu. U njoj se nastavlja srednjovizantijski tip građevine s kupolom na sredini. Među uništenima su i neki od najvrednijih. a sve ostalo razoreno. pretvoren u džamiju i prostor za stanovanje.ima unutrašnji prostor koji veoma podseća na monumentalne enterijere srednjovizantijske arhitekture. razaranja i paljenja. Poreklo ukrasa je iz dva izvora: plitkoreljefna obrada ravnih površina u tokovima je onovremene vizantijske umetnosti. likom i načinom obrade bliske romanici grada Kotora. To se odnosi u još većoj meri na sve što je nastajalo u gradskim naseljima. po pravilu.Na Mileševu (treća decenija 13. ako je bilo snage za obnovu. Umetničkoj celini hilandarske crkve pripadaju mozaički pod i reljefni kameni ukras na portalima i prozorima. iz južne Italije. Ti spomenici opstajali su pre svega zato što je sredina u kojoj su se nalazili najčešće imala volje i snage da ih obnovi posle pustošenja. oblicima i načinom građenja svojstvenim vizantijskoj prestonici. Mnogo ih je uništeno. Početak tog razdoblja obeležava prvo veliko delo kralja Milutina. Manastirske crkve koje su u današnjem svetu čuvene po freskama većinom su u ruševinama dosegle moderna vremena. a kamene konzole u obliku životinjskih glava potiču od majstora iz neke . Sopoćanska crkva. koja je poslužila za okrilje najvrednijih fresaka svoga vremena (1265). bez ukrasa. složenoj strukturi i najvišem stepenu zanatske i umetničke obrade. Sopoćane. Gradac.

posle izgradnje Hilandara. ili obimni brod. obimni brod. koja ima poreklo u ranovizantijskoj arhitekturi. s glavnom kupolom. usvojena je u vizantijskom svetu opšte rasprostranjena crkva upisanog krsta s kupolom. Slično prizrenskoj katedrali nastala je crkva Sv. bilo u razvijenoj varijanti. Đorđa u Starom Nagoričinu (1312). U arhitekturi to je jasno iskazano. Ostvarena je zamisao po kojoj je u istoriji vizantijske umetnosti poznata crkva solunskih Apostola: jezgro čini raspored u vidu upisanog krsta sa pet kupola. carigradskog i solunskog porekla. iz raške arhitekture nasleđena potkupolna postolja i prelomljene lukove. U Srbiji. Razuđenog prostora. Sve njene bitne odrednice potekle su iz vizantijske arhitekture. Nikita u Skopskoj Crnoj gori. bilo u zamisli bližoj jednostavnijem obrascu upisanog krsta s kupolom. Očuvala se u gradskoj sredini zato što je pretvorena u džamiju.klesarske radionice u Srbiji. Kao u Prizrenu. Koncepcija petokupolne crkve s običnim brodom ostvarena je u osobenom rešenju u Gračanici (1315). prilagođene osobenom raškom programu. u kojoj je pažljivo odmeren odnos delova prema celini . Za ime kralja Milutina (1282-1321) vezuje se potpuno usmerenje zemlje ka vizantijskom duhovnom svetu i vizantijskoj civilizaciji. stoga što su se čuvali stari zidovi. i visok zvonik smele konstrukcije u osovini kompozicije. a obimni brod je zamenjen tremovima duž tri strane građevine. veka ugrađena je takođe petokupolna crkva. u simetričnom i ritmičnom rasporedu. U načinu zidanja. imaju oblike svojstvene poznovizantijskoj arhitekturi. uz njih. Arhitekt Nikola . koju čine arkade prizemnog trema. u kome je prekrivena strukturalno-prostorna razuđenost. ukrasne niše iznad trema. zidane u pravilnom ritmu kamena i opeke. osobena za vizantijske spomenike tih vremena. U Gračanici je ta zamisao ostvarena u čvrstom i zatvorenom organizmu.posebno malih kupola prema velikoj . zidovi zatečene građevine sačuvani su iz uobičajenog poštovanja starijeg kultnog mesta. Gračanica je bila završno delo svojevrsnog razvitka složene zamisli crkve sa više kupola. materijalu i oblicima prizrenske zadužbine kralja Milutina na najbolji način su predstavljene vizantijska graditeljska shvatanja toga vremena. U Starom Nagoričinu je idealna shema petokupolne crkve u nešto većoj meri prilagođena. kao petokupolna građevina. U zatečene zidove crkve iz 11. koji sa tri strane okružuje središnji organizam. Bogorodica Ljeviška (1306/1307). zapadnoj i južnoj strani. Očuvao se prostor. Nova je crkva podignuta na delimično zadržanim zidovima starije bazilike. kao što je Sv. Posebno se ističe svečana zapadna fasada. podiže se niz crkava. koji u svom piramidalnom sklopu nagoveštavaju raspored unutrašnjeg prostora.u razmerama svojstvenim poznovizantijskom kulturnom području. prema ukusu i potrebama poznovizantijske arhitekture. veka. Anticipacija petokupolne crkve u obliku koji ona ima u srpskoj arhitekturi verovatno je solunska.ostvario je delo bez premca u vizantijskoj arhitekturi na početku 14. Namesto dotadašnje jednobrodne crkve s kupolom. ali je celina povezana u gornjoj konstrukciji i gornjim oblicima. . a oko njega je na severnoj. i. Njene fasadne površine. U dinamičnoj kompoziciji celine Gračanice ne deluje samo kao petokupolna građevina već kao sklop kupolnih volumena.zna mu se samo ime . U Prizrenu se gradi nova gradska katedralna crkva. harmonične kompozicije oblika.

U južnim oblastima uključenim u srpsku državu. ktitor vojvoda Hrelja).U nizu dela koja nastaju u prvim decenijama 14. u obliku razvijenog upisanog krsta s kupolom. takođe delo kralja Milutina. U spoljnom izgledu Patrijaršija je panorama oblika svojstvenih tadašnjoj srpskoj arhitekturi. dograđena crkva Sv. Njihova znanja i praksa nalaze se negde između onog toka čiji su izvori u vizantijskoj prestonici. ili u Solunu. obeleženi su odnegovanim oblicima. slična rešenjima svojstvenim u arhitekturi u Grčkoj. veka vredni su pažnje i spomenici malih razmera. pokrivene ukrasom. Ukrasni lukovi na severnoj. a uz zapadnu stranu sve tri građevine velika priprata. uokviruju. u dvostepenom sistemu. Takođe je moguće pretpostaviti a se radilo o skupini majstora koji se kreću s jednog na drugo gradilište. Ktitori su ličnosti iz najvišeg sloja vlastele. a na istočnoj strani. Najznačajnija dela su antologijski spomenici graditeljstva na ukupnom vizantijskom području. raškog plana. Dimitrija. u svom unutrašnjem prostoru predstava je idealne crkve slike kosmosa. u drugoj deceniji 14. U osnovi približnoj kvadratu. Osnovni tip prostora zadržan je kod većih spomenika. U Ljubotenu (1337. u celini prekrivenoj jednom kupolom. u tom okviru. uz južnu stranu Bogorodičina crkva. zapadnoj i južnoj strani prate unutrašnju strukturu. u narednim decenijama. Znatnije su površine. uz varijacije u detaljima. Ta velika celina razvijenog prostora obrazovala se tako što je uz severnu stranu Sv. Arhanđeli u Štipu (1332. strukture i arhitekture fasada. Pri tome su bitne odrednice u koncipovanju celina dug tradicionalnoj srpskoj arhitekturi: grupisanje prostora u zatvorene celine i briga o proporcijama. Zaključićemo da je reč o jednoj od onih obnova u vizantijskoj umetnosti koje se obeležavaju kao svojevrsni klasicizam. prvenstveno u Epiru. podizani bilo u postojećim manastirima bilo kao zadužbine vlastele skromnijih materijalnih mogućnosti. Krajem treće decenije 14. velikom pripratom i kapelom i tremom na južnoj strani staranjem arhiepiskopa danila II (1328/1330). Najveću pažnju zaslužuje Kraljeva crkva u Studenici (1313/1314). zamišljene u ranovizantijskoj arhitekturi. Na fasadama velikog dela celine slikani ukras je zamenio reljef u kamenu i ukras u opeci i kamenu. u gornjim zonama. zajedno s apsidom. što navodi na zaključak da je program bio u rukama obaveštenih i međusobno povezanih poručilaca. koju nosi sažeta supstrukcija. Celina je zaključena Bogorodičinom crkvom. podiže se niz znatnih graditeljskih dela. . ktitor vlastelinka Danica) slična je koncepcija prostora. po idejama Carigrada. Pojam sličnog bi se mogao upotrebiti takođe za ukupne strukture građevina. građenju ukrasa na fasadama takođe se uočavaju varijacije. karakterističnog unutrašnjeg prostora. Sv. nastavlja se u potonjim delima. i arhitekture u zapadnim krajevima Grčke. veka dobila je konačan oblik Pećka patrijaršija. veka. Biće ona plod vraćanja na stare uzore. ritmično građenih zidova. geometrijski pouzdano utvrđenih volumena. s plemenitim odnosima mera. U oblicima i načinu zidanja i. Koncepcija prostora. a u najvećoj meri i za njihovu spoljnu obradu. Potpuna usmerenost ka vizantijskoj graditeljskoj tradiciji i praksi nastavlja se u narednom razdoblju. Apostola. svaku posebnu arhitektonsku površinu. kao jednobrodna građevina s kupolom. s naglašavanjem vertikale.

U bitnim sastavnicama. u najvećoj meri je iskazana na fasadnim površinama Zauma (na Ohridskom jezeru. Iako oronula u toku duge istorije. veka). ili posredno ili preko Soluna. prema kojima je trebalo prepoznati uzor. ukrasnim kamenom u tri boje. Među nejednako očuvanim i istraženim spomenicima iz poslednje decenije 14. reklo bi se da je u srodstvu sa najboljim delima severnoitalijanske ili apulijske romanike. veka treba pomenuti Markov manastir. Konču kod Radovišta (1366. pokrivenih. ktitor župan Radoslav). iz vizantijske prestonice. poštovana je kraljeva volja: u zamisli celine prostora. preko bifora. u Lesnovu je dosledno sprovedena. Dečanima. ktitor Bojko. Celina građevine ostvarena je u tradiciji srpsko-vizantijske škole. ktitor keser Grgurić). praćen kolorističkim obeležjima. arhanđela u Lesnovu (1341. Znalački sagrađene strukture. Andreju (Andreaš) na Tresci (1389. Poreklom je.Crkva Sv. zajedno s detaljima u obradi fasada. ktitor sevastokrator Vlatko). Markov manastir. u Banjskoj. delo je visokih graditeljskih vrednosti. ravnih fasada. i Andreaš. Međutim. Zamisli priprate neizostavno ćemo pripisati reprezentativan izvor. Lesnovo je kao celina bilo model za Psaču (1358. krupnih razmera i dobro građen. skromnije građen. u oblasti Skoplja (kraljevi Vukašin i Marko. kralja Milutina (1312-1316). i Arhanđelima kod Prizrena. slična prethodnima. završen). brat kralja Marka). Stefana Dečanskog i njegovog sina Dušana (1327-1335). različitih koncepcija. u . 1361. nagoveštena u Arhanđelima u Štipu. Prema svedočenju kraljevog biografa i saradnika arhiepiskopa Danila II. na jedinstven način. Sv. Velika i skupocena celina koju danas rekonstruišemo na osnovu očuvanih ostataka. Time se vraćaju idejama nastalim u okviru renesanse Paleologa i nagoveštavaju novine koje će biti ostvarene u narednom razdoblju srpske arhitekture. snažne i zatvorene celine. ktitor Andreja. po sistemu šahovskih polja. posebno njegovog oltarskog i potkupolnog dela. Banjska u bitnim odrednicama nastavlja rašku arhitekturu. Prema opštem izgledu. s kupolom na sredini. građenim uz pomoć cigle i maltera. u oblasti Skoplja (1348. crkva Sv. nose obeležja onih shvatanja po kojima se oblici grupišu po vodoravnim pojasevima. Poseban tok u srpskoj monumentalnoj arhitekturi ostvaren je u tri velika i reprezentativna hrama. U svemu ostalom modelu su dodana ona ostvarenja raške arhitekture koja su se dogodila posle Nemanjine Studenice. bliska je ostvarenjima najboljih vizantijskih ateljea. ktitor despot Oliver) ima dve celine. cara Dušana (sredina 14. sagrađena za grobne vladarske crkve. uočljiv je rad na ukrasnim površinama. bojom i ornamentom. Milutin je Banjsku sagradio po uzoru na Studenicu. priprata 1349. Težnja za ukrasom. Banjska se na osoben način našla na sredokraći vizantijske graditeljske tradicije i onovremene zapadnoevropske arhitekture. 1371. koje se priključuju pilastrima. široko otvorenih zidova. sin vlastelinke Danice). s fasadnim površinama doterivanim malterom i bojom. Zamisao koloneta kružnog preseka. koji su dvostepeni i po visini postavljeni u dve zone. ktitor Nikola Stanjević). crkvu u užem smislu i pripratu. i to ne samo u onome što su nametnule funkcionalne potrebe već takođe u vrsti donje i gornje konstrukcije. karakterističan za shvatanje arhitekture u poznovizantijskom svetu. Uz pojedinosti koje otkrivaju najbolju graditeljsku radionicu. Bogorodice u Kučevištu. Matku na Tresci (1371. Crkvena građevina je kao zatvorena celina. obeležena ritmičnim nizovima ukrasnih lukova. kao što su oblik apside i niše polukružnog preseka na njenim spoljnim stranama. i u svečanim portalima i prozorima.

građena u mešovitom materijalu. Uz manje prilagođavanje. S gradilišta u zapadnim srpskim oblastima tada poletne romansko-gotičke arhitekture preuzeti su gotički svodovi. Idealna rekonstrukcija toga porušenog spomenika. s portalima i prozorima čiji su prauzor portali i reljefni ukras Studenice. veku na širokom području vizantijskog sveta. sagrađena uz dvor u Kruševcu. Prizrenski Arhanđeli bili su model za drugu carsku zadužbinu. a najvrednija poznata dela u manastirskim celinama. jesu opšti . gradi trobrodnu baziliku s kupolom. namenjena za grobnu crkvu ktitora. veka). Dva poznata graditelja dela kneza Lazara. vizantijsko je. u mešovitom materijalu. Njen graditelj. i u njima su nastajali spomenici moravske arhitekture. govori o petokupolnoj crkvi izuzetnog harmonijskog sklopa volumena i fasadnih površina. očigledno u određenom ideološkom smislu. veka. celinu su zamislila dva protomajstora. u Dečanima je izgrađen pravoslavni hram. Nešto više podataka o gradovima iz toga vremena. po čemu se ona razlikuje od prethodne srpske arhitekture i suverenih zbivanja u vizantijskoj arhitekturi. brižljivo obrađena. u njoj je ponovljena zamisao prostora prizrenske crkve. prihvatio je i Stefan Dušan gradeći svoje glavno delo. gotički prozori i spoljna dvobojna kamena oplata. Glavni tokovi monumentalne arhitekture i dalje su u sakralnim građevinama. Ipak. nove građevine. sa svim delovima prostora koji su ostvareni u raškoj arhitekturi. i u prvoj polovini 15. franjevac iz Kotora. potvrđuju svečani portali i trifore. Ravanica (1377/1381). a ta je građevina zamišljena. najveće je i najskupocenije delo sagrađeno u 14. krupnih razmera. glavna carska zadužbina. hram koji je namenio za svoju grobnu crkvu. Da je u Dečanima takođe poštovana Studenica kao uzor. a verovatno i od stare dubrovačke katedrale čija je izgradnja trajala oko sto pedeset godina. bez spoljne oplate. Poštovanje dinastičke tradicije. Nova obeležja. Za osam godina podignuta je crkva veća od kotorske katedrale. prema oblastima u kojima se razvila živa graditeljska delatnost u poslednje tri decenije 14. Građenje Dečana bilo je veliki poduhvat. U petokupolnoj shemi gornjih oblika. čiji je materijal najvećim delom iskorišćen za građenje Sinan-pašine džamije u Prizrenu. velikih razmera. prema načelima srpsko-vizantijske škole. ktitora carice Jelene i cara Uroša (šesta decenija 14. Ona obeležja Studenice koja su ocenjena kao bitna preneta su u koncepciju. Dečane bismo lakše nego Banjsku priključili odgovarajućem nizu katoličkih romaničkih ili romaničko-gotičkih katedrala. s fasadama od ukrasnog kamena. ili protomajstor i poručilac iz dveju kulturnih sredina. Matejič (u Skopskoj Crnoj gori zapadno od Kumanova). i Lazarica (1377/1380). mermernim portalima i prozorima i mozaičkim podom. Sveti Arhanđeli. u oblicima srpsko-vizantijske škole skromnije je obrade od prizrenske crkve. Ta je skupina poznata pod nazivom Moravska škola. Moravska arhitektura izrasla je iz prethodnog graditeljskog stvaranja u Srbiji. Poput Studenice. Time se još jednom potvrđuje da je grobna crkva osnivača dinastije neka vrsta sopstvenog srpskog rešenja. i u simboličnom i u stvarnom smislu na čelu su poslednje stilske skupine u srpskoj srednjevekovnoj arhitekturi.unutrašnjim oblicima prostora i u delu kamenog ukrasa. u pogledu sheme prostora i oblika. Zidanje.

bilo da je reč o lukovima na čelu unutrašnje konstrukcije bilo o onima što predstavljaju samo završetak ritmičnog ukrašavanja fasadnih površina. Rudenici (1409/1410. kojima su dodane bočne konhe pod uticajem svetogorske arhitekture. Raspored otvora usklađen je s tim površinama. Dve varijante su predstavljene u Ravanici i Lazarici. na koje naležu ukrasni lukovi. Fasadama u kamenu. dok su površine zidova u trećem. rozete. zadužbina i grobna crkva despota Stefana Lazarevića (1407-1417). ili. slična je Ravanici po zamisli prostora. ktitor kneginja Milica). najvišem pojasu. Velikih razmera. prvenstveno reljefnog. Varijante su razvijen i sažet upisan krst s kupolom. ktitor protodovijar Bogdan) . u vodoravnom smeru. Osobeni moravski ukras. Vidljivo je u dva niža pojasa fasade. Posebno mesto u Moravskoj školi ima Resava (Manasija). Reljef i boja na fasadnim površinama u moravskoj arhitekturi nove su vrednosti.razvile su se mnoge varijante oblika pod uticajem reljefnog ukrasa. produžava prethodna rešenja. frizom arkadica i oblikom dvojnih prozora podseća na rešenja u Raškoj školi arhitekture. Značajan je ne samo po obimu već i po uticaju na oblike klasičnih arhitektonskih elemenata. čela lukova i kapitele koloneta. kao apsolutna novina. Pokrivajući čela lukova reljefni ukras istovremeno transformiše doprozornike. završenom ukrasnim lukovima. Moguće je da je ktitor imao u vidu tradiciju koja se odnosila na poseban odnos vladara iz dinastije nemanjića prema Studenici. Zamisao prostora. a one su organizovane. Harmonija u oblicima i volumenima i arhitekturi površina i otvora građena je po izvornim shvatanjima srednjovizantijske arhitekture. uprošćeno rečeno. koncepcija oblika i obrada fasadnih površina. koje su podeljene u tri vodoravne površine. prvenstveno kameni reljef. 1428-1429. ktitor Radič Postupović). postavljene u ona polja kojima se obeležavala struktura građevine i u kojima su u nižim pojasevima odgovarajući otvori. a kapitele zamenjuje bilo stilizovanim cvetom bilo nekim geometrijskim spletom. Nastojalo se na uspostavljanju jednakih vrednosti unutrašnjeg i spoljnog prostora. u čemu ona napušta poznovizantijska shvatanja harmonije i vraća se obrascima prethodne arhitekture. ima određeno dejstvo. dajući im oblik ukrasnih bifora. njen arhitektonski ukras. ritmičnom podelom pilastrima ili kolonetama. Pravilan je ritam osnovnog rasporeda. Najvećim delom je geometrijski. pouzdan konstruktivni sklop. petokupolna crkva. U tim poljima su osobene moravske rozete. ktitor vlastelin Vukašin). Na skupini spomenika zrelog stila . ili neki drugi oblik. Prostorna i konstruktivna struktura otkrivaju se u gornjem delu građevine i na fasadama. i stroga simetrija u koncepciji celina i detalja. . kao što su apside.Ljubostinji (pre 1393. pokriva sve okvire prozora i portala. plan. Zidanje je u pravilnom smenjivanju jednog vodoravnog reda kamenih kvadera sa slojem od tri reda opeke. Kaleniću (1413/1417). Dva su važna svojstva moravske arhitekture. ili ozidane na sličan način ili prekrivene ukrasom u vidu šahovskih polja.izgled celine i njena unutrašnja harmonija. Arhitektura Resave imala je određen odjek u Vraćevšnici (pod Rudnikom. pa bi se reklo da se arhitektura počela shvatati integralno. U toj svojevrsnoj obnovi naglašen udeo ukrasa.

koje se odvaja od planinskog zaleđa i u celini uokviren snažnim bedemima.i po opštoj slici. na kasnoantičku tradiciju. zatvorenih masa. U viševekovnoj istoriji od ranog srednjeg veka do sredine ili kraja 15. pa ostavljene da propadnu. u pogledu osnovnih zamisli i oblika. na posredan način. u određenoj meri i načinu građenja . po bitnim odrednicama . Podizane su na dominantnim visovima. štiteći najvrednija ljudska staništa.menjao se način građenja tvrđava. koja je bila snažan i živ podsticaj za dalje trajanje ne samo srpske arhitekture nego vizantijske umetnosti u celini. obrazuju naselje u pojasu uz obalu i brdo iznad njega.samo podsećaju na srednjovekovnu tvrđavu. bilo usled neposrednih razaranja bilo stoga što su napuštene. obeleženo po rubu bedemom i tvrđavom na vrhu. slikovito govore promene koje je donela turska vlast. Potom se osetio uticaj položaja zemlje između vizantijskog i zapadnoevropskog sveta. Otud se neizbežno današnja predstava o njima gradi prema tvrđavama koje su se očuvale u nešto većem obimu. Fortifikaciona arhitektura U idealno zamišljenoj slici srpskih zemalja u srednjem veku jako bi se isticale tvrđave. ima oblik koji potiče iz vremena mletačke vlasti.Tursko osvajanje prekinulo je moravsku obnovu. sa snažnim bastionima na karakterističnim mestima. veka. Međutim.prirodi potrebe za utvrđenjem. na rubovima plodnih ravnica ili uz važne vodene tokove. oslonjen je na oštro stenovito brdo. verovatno više od svega drugog što je bilo podignuto ljudskom rukom. Osobena su obeležja celina koje čine primorska gradska naselja. na ulazima u klisure. Građenje tvrđava oslanjalo se. Karakterističnu sliku grada.iz vremena mletačke vlasti . O tome. Kao grad i sedište episkopije pominje se prvi put krajem 8. najčešćim razmerama. postavljene na mestima koja su u strategijskom smislu pažljivo odabrana. čuvali važnije trgove i rudnike. ali su ta markantna zdanja ostala obeležja države. na severnom vrhu pitomog zaliva. Kotor. Zidane su najčešće u kamenu. U ratovima na srpskoj teritoriji srednjovekovne tvrđave su jako stradale. ali i bedemi i bastioni sadrže u svojoj masi srednjovekovni zid ojačan kulama. Gradski bedem. zajedno sa svojim utvrđenjima. do pada svih srpskih zemalja pod Turke . Postojeća utvrđenja . velike manastire ili su kao prava utvrđenja namenjena profesionalnim vojnicima. veka. dug oko pet hiljada metara. tvrđave su bile slične onome što se zbivalo na vizantijskom području. Sagrađen na ravnom zemljištu uz obalu. vladarske dvorce. njenog trajanja i određenog vida njene civilizacije. a u temeljima su im ostaci helenističkih i srednjovekovnih zidova. menjale su se ili nestajale pojedine tvrđave i nastajale nove. koja se u varijantama javlja na likovnim predstavama od najstarijih vremena. pa su stoga svakom putniku bile lako uočljive. kuće ili palate nosilaca lokalne ili oblasne vlasti. Beli kameni bedemi zatvarali su gradska naselja. krupnih razmera. a skorašnji arheološki nalazi govore . u dnu zaliva pod planinskom gromadom. Stara Budva privlači pažnju svojim položajem na grebenu. od davnina privlači pažnju svojim izgledom.

na najvišem delu terena. Dostinik. takođe iz vremena mletačke vlasti. flankirana polukružnim kulama. Venecijanski bedemi su prekrili srednjovekovni odbrambeni zid. Crkva je u sredini. u kojim se ostvaruju bilo vizije idealno zamišljenih celina bilo prave tvrđave.sagrađen je na nekoliko kilometara od obale na stenovitom terenu koji je nešto povišen u odnosu prema pitomoj ravnici barskog zaliva. Površina namenjena manastiru.danas u geografskom smislu poznat kao Stari Bar . sačuvao je snažne bedeme. kao što je Sv. a to su istovremeno bile i tvrđave. kroz koju se ulazilo u manastir. napušten i delimično razrušen. Pored gradova u zapadnim krajevima. Ukupna zamisao grada naslanja se na kasnoantičku tradiciju. pa će se naći paralele u oblastima u kojima je ta tradicija bila jaka. koliko ima . U sredini. palata. najstarija među delimično očuvanim celinama. nepravilnog ovalnog oblika. Rub manastira obeležen je krugom čiji je centar pod kupolom velike crkve. Tome treba dodati moguće simbolično značenje broja dvanaest. od neizbežnih pojedinačnih građevina za osnovnu zaštitu do raskošnih rešenja. Značajno političko. uz koji su podizane odgovarajuće zgrade. O izgledu tih gradova nismo obavešteni. Naročite pažnje je vredan prvi vizantijski pirg u Banjskoj. a celini je dodana kula. kao najjužniji. Nikola kod Kuršumlije. očigledno. čvrsto uokvireno moćnim bedemom.da potiče iz antičkih vremena. potpuno sličan hilandarskim pirgovima. pa se može zaključiti da se opšti izgled grada nije bitno izmenio. s ostacima snažne kule na jednom uglu. po ugledu na vizantijske pirgove. veka). s bastionima. Reprezentativno rešenje te vrste ostvareno je u Hilandaru. Stoga možemo lako rekonstruisati prvobitnu sliku primorskog mediteranskog gradskog naselja. kulturno i crkveno središte u srednjem veku. to ključno delo Stefana Nemanje trebalo je da ima transponovan lik idealnog. Po svemu sudeći. izgrađena ojačanja bedema. Taj grad je možda Lontodokla Konstantina Porfirogenita. ojačanim kulama. koji nosi samo neodređen naziv Gradina. kod gradića Spuža (u Crnoj Gori). Bila je to. raspoređene u pravilnom ritmu. manastir i danas pruža osnov za rekonstrukciju izvornog oblika. kule trougaone osnove. ili zamenjene novim zgradama. zatvorena je odbrambenim zidom. Mada su u dobroj meri prvobitne građevine potpuno nestale. Manastirka utvrđenja imaju svoju istoriju. Manastirska utvrđenja mogla bi se po svojoj prirodi svrstati u širok raspon različitih rešenja. privredno. Po rubu su uz istočni i zapadni ulaz. Đurđevih stupova u Rasu. danas Drsnik u Metohiji. u živopisnom pejzažu. Bar . stajala je skupina zgrada. a potom u Banjskoj i Dečanima. on pominje. Na kamenom grebenu iznad zetske ravnice čini ga bedem ojačan polukružnim i četvrtastim kulama. Najstariji pisani podaci o gradovima u srpskim zemljama. Izuzetnu celinu predstavljao je manastir Studenica. može se rekonstruisati zamisao svojstvena vizantijskoj praksi. Iako im počeci u Srbiji nisu sasvim jasni. koje je. koji zatvara nepravilnu ovalnu površinu zemljišta. nebeskog grada. imaju moćnu kulu radi zaštite. Kod jednog od najstarijih spomenika Raške škole. potiču od vizantijskog cara pisca Konstantina Porfirogenita (oko sredine 10. U tom pogledu bi mogao pomoći grad nedaleko od antičke Duklje. raspoređenih približno po rubu pravougaonika.

Prestonica kneza Lazara. bilo se razvilo u znatno naselje. gotovo neprekinutom ratovanju. jer su temeljito razoreni. pa se razvio i u znatno gradsko naselje. U srednjem veku nadaleko čuveno Novo Brdo. O tome u određenoj meri mogu nešto reći očuvana sedišta oblasnih gospodara. na domaku reke Morave. Vizantinca. Uz pridvornu crkvu Lazaricu. Među tvrđavama koje su bile namenjene zaštiti važnih privrednih središta dve su se bolje očuvale. Na stenovitom grebenu izgrađeni su snažni bedemi. građenim od lomljenog kamena belosive boje.Prilep čuva srazmerno znatne ostatke srednjovekovnog utvrđenja. Kruševac. uzdižu preostali delovi snažne citadele. I kružne i trougaone kule imale su za uzor kasnoantička utvrđenja. samo delimično ispitanim ostacima. manastirska utvrđenja postaju prave tvrđave. mogu se razaznati ostaci snažnog srednjovekovnog utvrđenja. Valja se podsetiti toga sistema razvijenog u krupnim razmerama u carigradskom kopnenom bedemu. dveju najuglednijih ličnosti kasnog srpskog srednjeg veka. postavljen uz obalu reke Bistrice. pa je pretrpela mnoge izmene. Grad. Tvrđava je trajala i pod Turcima. bio je pod zaštitom snažne tvrđave na bregu iznad naselja. i prvoj polovini 15. brata despotice Jerine. Najpre je izgrađen utvrđeni dvor despota Đurđa Brankovića (1428-1430) a zatim je bedemom zaštićena veća površina. Novobrdskim kulama. pravougaone osnove. O gradovima-tvrđavama vodećih vladarskih ličnosti veoma malo znamo. kod koga su vidljive reminiscencije kasnoantičkih oblika. Ipak. Po spoljnom obimu nalazila se niskim bedemom zaštićena staza. po rudnom bogatstvu. što kao zamisao sklopa odbrane nesumnjivo potiče od vizantijskih utvrđenja. srazmerno male površine. na kojoj se obrazovalo gradsko naselje. Bedemom je bilo zaštićeno i gradsko naselje. danas su vidljivi ostaci palate.legendarne ličnosti srpskih narodnih pesama . sastojala se od šest masovnih i snažnih kula.dva ulaza i deset trougaonih kula. sagrađen je dobro utvrđeni dvor. veka. Ispod utvrđenja obrazovalo se gradsko naselje. U arhitekturi studeničkog utvrđenja nailazimo na svojevrsni klasicizam. pa ih je lakše predstaviti. a podignuta je za srazmerno kratko vreme. naročito je pažnje vredno Smederevo. Dobri su primeri manastir Ravanica kneza Lazara i Resava despota Stefana Lazarevića. arheološki je razjašnjena u novije vreme. bedema i velike i snažne kule. međusobno povezanih bedemom.ukupno ojačanja bedema . ojačani kulama četvrtaste forme. Pred nadirućim Turcima. karakteristično obeležje daju krupni blokovi tamnocrvene breče. prema običajima u vizantijskom svetu. kojima su ozidani uglovi kula i okvir ulaza u citadelu. Sedište kralja Marka . razmerama i dosledno sprovedenom sistemu odbrane. Pod nadzorom Dimitrija Kantakuzina. Na raskrsnici puteva. u poslednjim decenijama 14. Smederevo je poslednje veliko delo srpske srednjovekovne fortifikacione arhitekture. nad čijim se. u dugom. a obe su bile vodeće po razmerama. Po svom opštem izgledu. Na ravnom zemljištu. Bio je to izuzetan graditeljski poduhvat: tvrđava je velikih razmera. Osnove u nepravilnom lepezastom obliku. na ušću . sagrađena je tvrđava u kojoj su dosledno uvažavani načela i praksa vizantijske fortifikacione arhitekture. Prizren je bio srednjem veku važno trgovačko središte.

uz samo rečno ušće. Iako se u vreme zidanja Smedereva već koristi vatreno oružje. Osvaja ga (1456) vojska Mehmeda II. ni na smederevskim. Po vrhu zidova i kula su zaštitni zupci i zaštićeni odbrambeni balkoni (mašikule). pripadao je dvoru. nema znakova bilo kakvog prilagođavanja novom oružju. sa stazom i zaštitnim zupcima po vrhu. U detaljima u Smederevu. Ipak. posle pada Carigrada U ruševinama novobrdskih bedema nađene su kamene topovske kugle izuzetno velikih dimenzija. čija je kula na uglu bila najveća i potpuno zatvorena. otvorene na unutrašnjoj strani. Njen manji deo. Za primer navedimo Novo Brdo. i ritmično postavljene veoma visoke kule.Jezave u Dunav postavljena je u geometrijskom smislu pravilna trougaona osnova. Turci srpske gradove osvajaju uz veliki trud. Tvrđavu čine bedem. s mestimičnim ukrasom u opeci u Smederevu i Ravanici to su natpisi izvedeni u opeci. kao i u nekoliko drugih tvrđava iz tog vremena. poput vizantijskih pirgova. održala se vizantijska praksa: zidanje u lomljenom kamenu i krečnom malteru. // Projekat Rastko / Istorija srpske kulture // [ Promena pisma | Pretraga | Mapa Projekta | Kontakt | Pomoć ] . u vrhu. kao ni na drugim onovremenim utvrđenjima.