διαδρομές

Ν ο ητ ι κ έ ς

διαδρομές

στόν

χῶρο

τῆς

πίστης

Μηνιαῖο φυλλάδιο τοῦ Ἱ.Ν. Ἁγίας Τριάδος Πετρουπόλεως | Σουλίου 167 - Τηλ.: 210 5013108 | Τεῦχος 25ο - Ἰούλιος -Αὔγουστος 2016
ierosnaosagiastriadospetroupoleos.blogspot.gr - agiatriadapetroupoleos.gr - facebook: agiatriadapetroupolis

Δρόμος δέν ὑπάρχει...
τόν δρόμο
τόν ἀνοίγουμε...
προχωρώντας
καί συγχωρώντας...

Οἱ γεωργοί καί ἡ ἄμπελος.
Μικρογραφία εἰκονογραφημένου
χειρογράφου, 11ος αἰ. μ.Χ.,
Ἐθνική Βιβλιοθήκη Παρισίων.

Ἡ Χώρα τοῦ Ἀχωρήτου πύλη γιὰ τὴν Χώρα τῶν Ζώντων

λαὸς τοῦ Θεοῦ, μὲ τὴν σοφία καὶ τὴν σαφήνεια τῆς γλώσσας καὶ τὴν ἐμπνευσμένη
ποίηση τῶν μεγάλων ὑμνωδῶν του, ἐπεφύλαξε γιὰ
τὴν Παναγία ὀνόματα καὶ ὕμνους ποὺ φανερώνουν
ὄχι μόνον τὴν ἀπροσμέτρητη τιμὴ στὸ πρόσωπό
Της ἀλλὰ καὶ τὶς δογματικὲς ἀλήθειες τῆς πίστης
μας. Τὸ κοντάκιο τῆς μεγάλης γιορτῆς τῆς Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου, ποὺ
κυριαρχεῖ καὶ φωτίζει λαμπρότατα τὸ μεσοκαλόκαιρο, μᾶς ἀποκαλύπτει,
ἄλλη μιὰ φορά , ὅτι ἐκεῖ ποὺ κυριαρχεῖ ὁ Χριστὸς δὲν ἔχει θέση ὁ θάνατος:
«Τὴν ἐν πρεσβείαις ἀκοίμητον Θεοτόκον, καὶ προστασίαις ἀμετάθετον
ἐλπίδα, τάφος καὶ νέκρωσις οὐκ ἐκράτησεν ὡς γὰρ ζωῆς Μητέρα, πρὸς
τὴν ζωὴν μετέστησεν, ὁ μήτραν οἰκήσας ἀειπάρθενον». Ἐκείνη, ἡ Παναγία μας, τὸ ἀποκούμπι, ἡ προστασία καὶ ἡ ἐλπίδα μας, ἀκοίμητη καὶ
ἀμετάθετη στέκει καὶ παραστέκει στὶς προσευχὲς καὶ τὶς παρακλήσεις μας.
Τάφος καὶ νέκρωση δὲν τῆς ἁρμόζουν γιατί εἶναι ἡ Μητέρα τῆς Ζωῆς καὶ
γὶ αὐτό, μετὰ τὴν Κοίμησή της, «μετέστη πρὸς τὴν Ζωήν», ἀπὸ Ἐκεῖνον
ποὺ κατοίκησε στὴν ἀειπάρθενο μήτρα της .
Ἡ Παράδοση τῆς Ἐκκλησίας μας, ἡ ὀρθότητα τοῦ δόγματος καὶ τῆς
πίστης μας, ἀποτυπωμένη ξεκάθαρα τόσο στὶς ἀποφάσεις τῶν Ἁγίων
Συνόδων ὅσο καὶ στὰ κείμενα τῶν Ἁγίων Πατέρων, ἀποστομώνει τὶς μάχες
καὶ τὶς διαμάχες τῶν αἱρετικῶν περὶ τῆς θεότητας τοῦ Χριστοῦ. Ὁ Ἅγιος
Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός, ἀποτυπώνοντας τὴν ὀρθὴ πίστη καὶ τὴν ὀρθὴ
διδασκαλία, μᾶς λέει: «Δικαίως καὶ ἀληθῶς Θεοτόκον τὴν Ἁγίαν Μαρίαν
ὀνομάζομεν· τοῦτο γὰρ τὸ ὄνομα ἅπαν τό μυστήριον τῆς οἰκονομίας συνίστησιν». Διότι ἡ ἀλήθεια περὶ τῆς Θεοτόκου μπορεῖ νὰ συναχθεῖ μόνον
ἀπὸ τὴν ἀλήθεια περὶ Χριστοῦ. Ἂν γνωρίζουμε καλὰ ποιὸς εἶναι ὁ Χριστός,
τότε ξέρουμε καὶ ποιὰ εἶναι ἡ Μητέρα Του. Εἶναι Θεὸς ὁ Χριστός; Θεοτόκος καὶ ἡ Μητέρα Του. Δὲν εἶναι Θεός; Τότε θάνατος ἡ μοίρα μας. Καὶ
πάλι θάνατος ὅμως ἡ μοίρα μας ἂν δὲν γνωρίζουμε ποιὰ εἶναι ἡ Θεοτόκος.
Διότι τὶς ἀρχαῖες αἱρέσεις ἦρθαν νὰ διαδεχθοῦν οἱ δυτικὲς δοξασίες περὶ
τῆς «ἀσπίλου συλλήψεως» τῆς Παναγίας καὶ τῆς γεννήσεώς της ἄνευ τοῦ
προπατορικοῦ ἁμαρτήματος, ὡς αὐτοσκοπὸς μιᾶς διδασκαλίας -Μαριολογίας- ξεκομμένης ἀπὸ τὸν Θεάνθρωπο Χριστό. Τὶς ἀπαντήσεις ἔχει
δώσει ὁ Δαμασκηνὸς καὶ σὲ τοῦτα τὰ ζητήματα, ἐκφράζοντας τὴν ἀρχαία
καὶ παραδεδομένη πίστη μας. Ἡ Παναγία εἶναι «θυγάτηρ τοῦ πάλαι Ἀδὰμ»
καὶ εὑρίσκεται ὑπὸ «τὰς πατρικάς εὐθύνας», δηλαδὴ εἶναι συμμέτοχος τοῦ
προπατορικοῦ ἁμαρτήματος, «φθαρτὸν ἐκ τοῦ Ἀδὰμ σῶμα κληρονομήσασα», ἀπέθανεν ἐπίσης θάνατον ἀνθρώπινον καὶ «φυσικῶς χωρίζεται» ἡ
πανίερος καὶ μακαρία της ψυχὴ τοῦ πανολβίου καὶ ἀκηράτου της σώματος
καὶ τὸ σῶμα «τῇ νομίμῳ ταφῇ παραδίδοται». Διότι ἡ ὀρθόδοξη πίστη
δὲν ἔχει ἀνάγκη νὰ κατασκευάσει μιὰ νέα διδασκαλία γιὰ τὴν Θεοτόκο.
Τιμᾶ τὴν προσωπική Της ἁγιότητα, τιμᾶ τὸ «γένοιτο» ποὺ εἶπε ἐλευθέρως ὅταν προσκλήθηκε νὰ ὑπηρετήσει τὸ σχέδιο τοῦ Θεοῦ, πενθεῖ τὴν
Κοίμησή Της, ἀπεικονίζει τὴν ψυχή Της στὰ χέρια τοῦ Χριστοῦ καὶ τιμᾶ
τὸ Ἅγιο σῶμα Της, τὸ ὁποῖο ἀποτελεῖ γιὰ ὅλους μας ἐλπίδα σωτηρίας,
διότι δι' αὐτοῦ ἐδόθη ἡ πληρότητα τῆς ἀνθρώπινης φύσης στὸν Χριστό,
δι' αὐτοῦ τοῦ σώματος ὁ Υἱὸς καὶ Λόγος τοῦ Θεοῦ προσέλαβε καὶ ἔσωσε
τὴν ἀνθρωπότητά μας.

Παναγία Θεοτόκος καὶ Μητέρα τοῦ Χριστοῦ. Ἡ προσέγγισή Της, ἡ
συνάντηση μὲ τὸ σεπτό Της πρόσωπο, τὶς τρυφερὲς πολυδάκρυτες παρειές Της, τὰ γλυκὰ θεοφίλητα Της χείλη, τὴν ἀκοίμητη ἀγκαλιά Της,
γίνεται ἀπὸ τὴν ὁδὸ τῆς καρδιᾶς. Ἐνισχύει τὴν ἐλπίδα Ἀναστάσεως τῶν
Χριστιανῶν γιατί ὁ Εὐαγγελισμὸς Της ἀποτελεῖ τὴν πρώτη χαρὰ τῆς Θείας
ὑποσχέσεως. Ἀπὸ Ἐκείνην γεννιέται ὁ Χριστὸς - ἄνθρωπος καὶ Θεὸς - «ἐκ
Πνεύματος Ἁγίου καὶ Μαρίας τῆς Παρθένου», ὅπως ὁμολογεῖ ἡ πίστη
μας. Δι' Αὐτῆς καταργεῖται ὁ θάνατος, σαρκώνεται ὁ Ἄσαρκος, χωρεῖ ὁ
Ἀχώρητος. Δι'Αὐτῆς ἀνοίγεται πύλη στοὺς ἔσχατους καιρούς, ἄρχεται ἡ
οἰκονομία τῆς σωτηρίας. Ἐκείνη κληρονομεῖ τὴν σάρκα Της στὸν Ἄσαρκο,
γίνεται ἡ ὁδὸς γιὰ τὴν πλήρη ἀνθρωπότητα τοῦ Θεοῦ. Τὸ κεφαλαιῶδες
Αὐτῆς μυστήριο στέκει ἀδιαίρετο μὲ τὸ ἐσχατολογικὸ μυστήριο τῆς Χώρας
τῶν Ζώντων ποὺ εἶναι ὁ ἴδιος ὁ Χριστός.
Ἑλένη Λιντζαροπούλου, Θεολόγος
ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΣΤΗΝ ΠΑΝΑΓΙΑ

Ὤ, Παναγιά μου, Δέσποινα, γλυκύτατη Παρθένα
εἰς τὸν ἀγώνα τῆς ζωῆς, βοήθα μὲ καὶ ἐμένα.
Βοήθησε μὲ Παναγιά, γλυκιά μου Παναγία,
γιατί ἡ ζωὴ εἶναι θάλασσα, μεγάλη τρικυμία..
Καὶ ναυαγὸς εὑρίσκομαι μέσα στὴν βιοπάλη,
στὴν χάρη σου στηρίζομαι, Παρθένα τὴν μεγάλη.
Καὶ σὰν μητέρα εὐσπλαχνική, ἐλπίζω νὰ μᾶς σώσεις,
καὶ ἀπὸ ὁρατοὺς καὶ ἀόρατους ἐχθροὺς νὰ μᾶς γλιτώσεις.
Στὴν σκέπη τῶν πτερύγων σου σκέπασε Παναγιά μου,
ὅλου τοῦ κόσμου τὰ παιδιὰ καὶ ὕστερα τά δικά μου.
Καὶ φώτισέ τα, Παναγιά, Χριστὸ νὰ ἀκολουθήσουν
καὶ στὸν ἀγώνα τῆς ζωῆς μὲ πίστη νὰ βαδίσουν.
Τὴν πίστη, τὴν πραότητα, μὴν τὴν ἀμελήσουν,
καθὼς καὶ τὴν ἐγκράτεια μὴν τὴν καταπατήσουν.
Ναί, Παναγιά μου, Δέσποινα, λυπήσου καὶ εὐσπλαχνίσου
καὶ ἄφεση ἁμαρτιῶν ζήτησε ἀπ’ τὸ Παιδί Σου.
Νὰ συγχωρήσει πταίσματα καὶ τὰ ἁμαρτήματά μας,
νὰ ὁδηγήσει στὸ καλὸ καὶ ἐμᾶς καὶ τὰ παιδιά μας.

Συντακτική ὁμάδα

> Ὁμάδα Νεότητας
Ἁγίας Τριάδος Πετρουπόλεως
> π. Σπυρίδων Ἀργύρης

ἐπίκαιρα

Η ΘΕΙΑ ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΗ
«Τὴ 6ή τοῦ αὐτοῦ μηνός,
Ἀνάμνησις τῆς θείας
Μεταμορφώσεως τοῦ Κυρίου
καὶ Θεοῦ καὶ Σωτῆρος ἡμῶν
Ἰησοῦ Χριστοῦ».

Εὐαγγελιστὴς Ματθαῖος, περιγράφει
τὸ γεγονὸς τῆς Μεταμορφώσεως
τοῦ Κυρίου μας, ὡς ἑξῆς: Ὕστερα ἀπὸ ἕξι
ἡμέρες, παίρνει ὁ Ἰησοῦς τὸν Πέτρο, τὸν
Ἰάκωβο καὶ τὸν Ἰωάννη καὶ τοὺς ἀνεβάζει
σὲ ἕνα ὑψηλὸ βουνό. Μεταμορφώθηκε
ἐνώπιόν τους καὶ ἔλαμψε τὸ πρόσωπό
Του ὅπως ὁ ἥλιος, ἐνῶ τὰ ἐνδύματά Του
ἔγιναν λευκὰ ὅπως τὸ φῶς. Ἐκείνη τὴν
στιγμὴ ἐμφανίσθηκαν ὁ Μωυσῆς καὶ ὁ
Ἠλίας, νὰ συνομιλοῦν μαζί Του. Τότε
ὁ Ἀπόστολος Πέτρος εἶπε στὸν Ἰησοῦ:
«Κύριε, καλὸ εἶναι νὰ μείνουμε ἐδῶ. Ἂν
θέλεις ἃς κάνουμε ἐδῶ τρεῖς σκηνές, μία
γιὰ σένα, μία γιὰ τὸν Μωυσῆ καὶ μία γιὰ
τὸν Ἠλία».Ἐνῶ δὲ αὐτὸς μιλοῦσε, ἕνα
σύννεφο φωτεινό τούς σκέπασε καὶ μία
φωνὴ ἀπὸ τὸ σύννεφο ἔλεγε: «Αὐτὸς εἶναι
ὁ Υἱός μου ὁ ἀγαπητός, στὸν ὁποῖο εὐαρεστοῦμαι. Σ΄ Αὐτὸν νὰ ὑπακοῦτε».
Ἡ θεία Μεταμόρφωση τοῦ Σωτήρα μας,
ἡ ὁποία τιμᾶται καὶ πανηγυρίζεται ἀπὸ
τὴν Ἐκκλησία μας καὶ πού ἔγινε στὸ ὄρος
Θαβώρ, εἶναι ἕνα θαῦμα στὸ πρόσωπο
τοῦ Κυρίου καὶ συγχρόνως πηγὴ θείων
καὶ σωτηρίων διδαγμάτων.
Τὸ πρῶτο δίδαγμα βγαίνει ἀπὸ τὸν χρόνο πού ἔγινε ἡ Μεταμόρφωση καὶ τὸν
σκοπὸ γιὰ τὸν ὁποῖο ἔγινε.
Σύμφωνα μὲ τὴν παράδοση τῆς Ἐκκλησίας μας ἡ Μεταμόρφωση ἔγινε λίγο
καιρὸ προτοῦ νὰ σταυρωθεῖ ὁ Κύριός
μας, ὅπως λέγει καὶ τὸ πρῶτο τροπάριο
τοῦ Ἑσπερινοῦ «Πρὸ τοῦ τιμίου Σταυροῦ
Σου καὶ τοῦ Πάθους».
Ὁ σκοπὸς γιὰ τὸν ὁποῖο ἔγινε ἡ Μεταμόρφωση τοῦ Χριστοῦ, λίγο καιρὸ πρὸ
τοῦ Πάθους Του, ἦταν νὰ δείξει ἔστω καὶ
στοὺς τρεῖς μαθητὲς Του τὴ Θεία Του
δόξα καὶ μεγαλειότητα.
Οἱ μαθητές, βλέποντας μετὰ ἀπὸ λίγο
καιρὸ τὸν διδάσκαλό τους ἐπάνω στὸν
Σταυρὸ περιφρονημένο σὰν τὸν χειρότερο κακοῦργο, ἴσως νὰ σκανδαλίζονταν
καὶ νὰ κλονίζονταν. Τώρα ὅμως μὲ τὴ Μεταμόρφωση στερεώθηκε καὶ μεγάλωσε
ἡ πίστη καὶ ἡ ἀφοσίωσή τους πρὸς τὸν
Κύριο καὶ διδάσκαλό τους.
Τὸ δεύτερο δίδαγμα βγαίνει ἀπὸ τὸν
ἀριθμὸ καὶ τὰ πρόσωπα τῶν μαθητῶν πού
εἶχε μαζί του ὁ Κύριος.
Ὁ Ἰησοῦς Χριστὸς πάντοτε παίρνει μαζί
του στὶς πιὸ μεγάλες καὶ σοβαρὲς πράξεις
του τοὺς ἴδιους τρεῖς μαθητές του, τὸν
2

Πέτρο, τὸν Ἰάκωβο καὶ τὸν Ἰωάννη.
Ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος
ἐρωτᾶ: «Διατὶ τούτους παραλαμβάνει
μόνους;» Δηλαδή, Γιατί πῆρε μαζί του
μόνον αὐτοὺς τοὺς μαθητές; Συγχρόνως
δίνει καὶ τὴν ἀπάντηση: «Ὅτι οὗτοι τῶν
ἄλλων ἤσαν ὑπερέχοντες». Διότι αὐτοὶ
ὑπερεῖχαν, ξεχώριζαν ἀπὸ ὅλους τούς
ἄλλους μαθητές.
«Πέτρος μὲν διὰ τὸ σφόδρα φιλεῖν
αὐτόν». (Ὁ Πέτρος ξεχώριζε, γιατί ἀγαποῦσε ὑπερβολικὰ τὸν Κύριο).
«Ἰωάννης δὲ ἀπὸ τοῦ σφόδρα φιλεῖσθαι
ὑπ’ αὐτόν, δι’ ὑπερβολὴν ἀρετῶν». (Ὁ
Ἰωάννης, γιατί ὁ Κύριος τὸν ἀγαποῦσε
ὑπερβολικὰ ἐξαιτίας τῶν πολλῶν του
ἀρετῶν).
«Ἰάκωβος δὲ ἀπὸ τοῦ σφόδρα βαρὺς
εἶναι τοῖς Ἰουδαίοις, ὡς καὶ τὸν Ἡρώδην
ὕστερον ἀνελόντα τοῦτον». (Ὁ Ἰάκωβος
ξεχώριζε, γιατί ἦταν μισητὸς ἀπὸ τοὺς Ἰουδαίους. Ἀργότερα ὁ Ἡρώδης ὁδήγησε τὸν
Ἰάκωβο σὲ μαρτυρικὸ θάνατο συντρίβοντας, μὲ ἀλλεπάλληλα χτυπήματα τὴν ἁγία
του κεφαλή, τὴν ὁποία ἔκαμε θρύψαλα).
Ὁ ἱστορικὸς Ζυγαβηνὸς συμπληρώνει:
«τὰ τρία αὐτὰ πρόσωπα ἦταν ἀρκετά,
προκειμένου νὰ διαπιστώσουν τὴν ἀλήθεια τῆς θαυμαστῆς αὐτῆς σκηνῆς. Ἐὰν
ἦταν παρόντες περισσότεροι ἀπὸ τοὺς
τρεῖς, θὰ ἦταν δύσκολο νὰ κρατηθεῖ τὸ
γεγονὸς μυστικό».
Τὸ τρίτο δίδαγμα βγαίνει ἀπὸ ὅσα λέγει
ὁ Εὐαγγελιστὴς Ματθαῖος (ιγ’, 2).
«Ἔλαμψεν τὸ πρόσωπον αὐτοῦ ὡς ὁ
ἥλιος, τὰ δὲ ἱμάτια αὐτοῦ ἐγένετο λευκὰ
ὡς τὸ φῶς».Ὁ Χριστὸς κατὰ τὴν Μεταμόρφωσή του δὲν ἔδειξε στοὺς μαθητὲς
του ὅλη του τὴ Θεία δόξα καὶ μεγαλειότητα, ἀλλὰ ἕνα μέρος αὐτῆς, ὅση μποροῦσαν σὰν ἄνθρωποι νὰ ἀντικρίσουν οἱ
μαθητές του. Αὐτὸ ἄλλωστε τονίζει καὶ ὁ
ὑμνωδὸς ὅταν ψάλλει: «Δείξας τοῖς μαθηταίς σου τὴν δόξαν σου καθὼς ἠδύναντο»
καὶ στὴ συνέχεια: «ἐπὶ τοῦ ὅρους μετεμορφώθης καὶ ὡς ἐχώρουν (ὅσο μποροῦσαν)
οἱ μαθητές σου τὴν δόξαν Σου, Χριστὲ ὁ
Θεός, ἐθεάσαντο».
Εἶναι ἀδύνατο στὸν μικρὸ καὶ θνητὸ
ἄνθρωπο νὰ ἀντικρίσει ὅλη τὴν δόξα τοῦ
Θεοῦ. Ὅταν ὅμως θὰ φύγουμε ἀπὸ τὴ ζωὴ
αὐτὴ τότε θὰ δοῦμε τὸν Θεὸ «πρόσωπον
πρὸς πρόσωπον» (Ἰωάν. γ. 2 - Α’ Κορινθ. ιγ’, 12) καὶ θὰ ἀπολαμβάνουμε
χωρὶς διακοπή ὅλη τὴν δόξα καὶ
τὸ μεγαλεῖο του Θεοῦ.
Καὶ ἕνα τέταρτο δίδαγμα βγαίνει ἀπὸ αὐτὰ ποῦ
ψάλλει ὁ ὑμνωδὸς τῆς
Ἐκκλησίας μας:

«Τὴν τῶν βροτῶν ἐναλλαγήν, τὴν μετὰ
δόξης σου Σωτήρ, ἐν τῇ Δευτέρα καὶ φρικτή τῆς σῆς ἐλεύσεως δεικνύς, ἐπὶ τοῦ
ὄρους Θαβὼρ μετεμορφώθης». Δηλαδή, μὲ
τὴν λαμπρὴ καὶ ἔνδοξη ἀκτινοβολία τοῦ
Θείου φωτός, πού παρουσίασε τὸ σῶμα
τοῦ Κυρίου κατὰ τὴν Μεταμόρφωσή του,
ἔδειξε ὁ Χριστὸς τὴ δόξα καὶ τὴν λαμπρότητα μὲ τὴν ὁποία θὰ περιβληθοῦν καὶ θὰ
ἀκτινοβολήσουν καὶ τὰ δικά μας σώματα,
ὅταν θὰ ἀναστηθοῦν κατὰ τὴ Δευτέρα
παρουσία.
Ἡ θεία Μεταμόρφωση τοῦ Σωτήρα μας
εἶναι θαῦμα στὸ πρόσωπο τοῦ Κυρίου τὸ
ὁποῖο προμηνύει καὶ τὸ θαῦμα τῆς δικῆς
μας σωματικῆς μεταμορφώσεως. Γιὰ νὰ
πετύχουμε ὅμως τὴ σωματική μας μεταμόρφωση πρέπει πρῶτα νὰ ἐξασφαλίσουμε τὴν ψυχική μας μεταμόρφωση.
Ἡ Μεταμόρφωση δὲν εἶναι μόνο γεγονὸς τοῦ παρελθόντος. Εἶναι καὶ τοῦ
παρόντος. Ὁ Χριστὸς ἦλθε νὰ μᾶς μεταμορφώσει. Νὰ μεταμορφώσει τὸν κόσμο.
Ἡ ἁμαρτία μᾶς παραμορφώνει. Ἡ χάρη
τοῦ Θεοῦ μᾶς μεταμορφώνει.
Ἡ Μεταμόρφωση εἶναι καὶ γεγονὸς
τοῦ μέλλοντος. Θὰ δοῦμε κι ἐμεῖς τὴν
Μεταμόρφωση. Πότε; Κατὰ τὴν Δευτέρα
Παρουσία. Τότε «οἱ δίκαιοι ἐκλάμψουσιν
ὡς ὁ ἥλιος» (Ματθ. 13.43). (Τότε, ὅλοι οἱ
πιστοὶ καὶ οἱ δίκαιοι, θὰ μεταμορφωθοῦν
καὶ θὰ λάμψουν ὅπως ὁ ἥλιος). Ἀρκετά μᾶς παραμόρφωσε ἡ ἁμαρτία καὶ ὁ
κόσμος. Καιρὸς νὰ μᾶς μεταμορφώσει ἡ
χάρη τοῦ Θεοῦ.
Νὰ ἀλλάξουμε. Νὰ γίνουμε υἱοὶ φωτός. Νὰ περπατᾶμε λουσμένοι στὸ φῶς.
Ἔτσι, ὥστε νὰ ἀξιωθοῦμε κι ἐμεῖς, κατὰ
τὴν Δευτέρα Παρουσία, τῆς προσωπικῆς
μας μεταμορφώσεως καὶ νὰ ἀπολαύσουμε
τὸ Φῶς τοῦ Θεοῦ, τὸ ἄρρητο κάλλος τοῦ
προσώπου τοῦ Θεοῦ.

3

3

ἐπίκαιρα

ΕΟΡΤΗ ΤΗΣ ΚΟΙΜΗΣΕΩΣ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ
«Ἐν τῇ κοιμήσει τὸν κόσμον οὐ κατέλιπες Θεοτόκε».

Μ

έσα στὴν σωματικὴ καὶ πνευματικὴ χαλαρότητα τοῦ καλοκαιριοῦ ἡ Ἐκκλησία μας προβάλει,
ὡς πνευματικὴ καὶ ψυχικὴ ἀφύπνιση, τὴν
μεγάλη γιορτὴ τῆς Παναγίας μας. Τὸν Δεκαπενταύγουστο, ἢ ὅπως τὸ ὀνομάζουν πολλοί «τό Πάσχα τοῦ καλοκαιριοῦ», ἀποτελεῖ
ἕναν σπουδαῖο ἑορτολογικὸ σταθμὸ τοῦ
ἐκκλησιαστικοῦ ἔτους. Ἡ κορυφαία αὐτὴ
γιορτὴ εἶναι γιὰ ὁλόκληρη τὴν Ὀρθοδοξία
καὶ ἰδιαίτερα γιὰ μᾶς τοὺς Ἕλληνες, ποῦ
εὐλαβούμαστε τὴ Θεοτόκο μὲ ξεχωριστὸ
τρόπο, μιὰ εὐκαιρία νὰ ἐκφράσουμε ὁλόψυχα τὴν τιμή μας πρὸς τὸ ἱερό της πρόσωπο,
κι αὐτό, διότι ἡ προσωπικὴ καὶ ἐθνική μας
ζωὴ εἶναι συνδεδεμένη μὲ τὴν σκέπη καὶ
τὴν προστασία τῆς Μεγάλης Μάνας, τοῦ
κόσμου.
Ἡ Παναγία μας, ἀξιώθηκε νὰ γίνει τὸ ἱερώτατο σκεῦος, ὥστε νὰ δεχτεῖ τὸν ἄπειρο
Θεὸ στὴν ἀμόλυντη σάρκα της, νὰ κυοφορήσει τὸν ἄναρχο καὶ ἀναλλοίωτο Θεὸ στὴν
τίμια γαστέρα της, νὰ θρέψει τὸν Θεὸ ἀπὸ
τὰ παρθενικά της αἵματα, νὰ κρατήσει στὰ
σεπτά της χέρια τὸν «ἀχώρητον παντί».
Τὸ ἱερὸ πρόσωπο τῆς Θεοτόκου ἀποτελεῖ,
σύμφωνα μὲ τὴν ὀρθόδοξη θεολογία μας,
μέρος τοῦ μυστηρίου τῆς θείας Οἰκονομίας.
Μετὰ τὸν Τριαδικὸ Θεὸ Αὐτὴ ἀναδείχθηκε
τὸ κύριο πρόσωπο, τὸ ὁποῖο συνέβαλε οὐσιαστικὰ στὴν πραγματοποίηση τοῦ σχεδίου
τῆς σωτηρίας τοῦ ἀνθρωπίνου γένους.
Ἐκλέχτηκε ἀπὸ τὸν Θεὸ ἀνάμεσά σε ἑκατομμύρια ἄλλα κορίτσια, ἀμέτρητων γενεῶν,
ὡς ἡ καθαρώτερη καὶ ἁγιώτερη ἀνθρώπινη
ὕπαρξη, προκειμένου νὰ γίνει μητέρα τοῦ
Θεοῦ. Οἱ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας μᾶς λένε
πῶς γιὰ τὴν πραγματοποίηση τοῦ σχεδίου
τῆς σωτηρίας τοῦ ἀνθρωπίνου γένους, ὁ μὲν
Θεὸς ἔδωσε τὸν Υἱὸ του τὸν Μονογενῆ ἡ δὲ
ἀνθρωπότητα πρόσφερε τὴν Παναγία. Στὸ
ἱερὸ πρόσωπο Ἐκείνης ἔγινε ἡ συνάντηση
Θεοῦ καὶ ἀνθρώπου. Μέσα στὸ πάναγνο
σῶμα Ἐκείνης ἔγινε ἡ μεγάλη συμφιλίωση
Θεοῦ καὶ ἀνθρώπου καὶ ἀπὸ αὐτὸ ξεκίνησε ἡ σωτηρία τοῦ ἀνθρωπίνου γένους Στὸ
πρόσωπό της ἔγινε ἡ ἀρχὴ γιὰ τὴ λύτρωση
τοῦ κόσμου καὶ τὴ θεώση τοῦ ἀνθρώπου.
Ἡ Θεοτόκος μὲ τὴν ἐπέλευση τοῦ Ἁγίου
Πνεύματος κατὰ τὸν Εὐαγγελισμό, ὑπῆρξε
τὸ πρῶτο ἀνθρώπινο πλάσμα πού καθαρίστηκε ἀπὸ τὸν ρύπο τοῦ προπατορικοῦ
ἁμαρτήματος καὶ ἐπανῆλθε στὴν ἀρχαία
προπτωτική της μορφὴ καὶ ὡραιότητα, προκειμένου νὰ δεχτεῖ στὰ ἁγνὰ σπλάχνα της
τὸν Ἰησοῦ Χριστό,τὸ «πῦρ τῆς θεότητος».
Ἀπὸ τότε ἔγινε ἡ «Κεχαριτωμένη», ἡ
ἁγιωτέρα ὕπαρξη μετὰ τὸν Τριαδικὸ Θεό.

Ἡ συμβολὴ τῆς Παναγίας μας στὸ ἐπὶ γῆς
ἀπολυτρωτικὸ ἔργο τοῦ Χριστοῦ ὑπῆρξε
τεράστιο. Βρισκόταν συνεχῶς πλάι στὸν Λυτρωτή μας: ἀπὸ τὴν Γέννηση ὡς τὸ Πάθος,
τὴν Ἀνάσταση καὶ τὴν Ἀνάληψη. Δοκίμασε, ὡς μητέρα, τὶς πίκρες τῶν παθημάτων
τοῦ Υἱοῦ της, μὲ ἀποκορύφωμα ἐκείνη τοῦ
σταυρικοῦ του θανάτου.
Σύμφωνα μὲ τὴν παράδοση τῆς Ἐκκλησία
μας Αὐτὴ ἦταν πού ἐμψύχωνε τοὺς διωκόμενους πρώτους χριστιανοὺς τῆς Ἐκκλησίας
τῶν Ἱεροσολύμων. Ἡ ἐπὶ γῆς ζωὴ τῆς Παναγίας μας ὑπῆρξε ἕνας συνεχὴς ἀγώνας καὶ
μία ἀξιόλογη προσφορὰ γιὰ τὴ σωτηρία τοῦ
ἀνθρωπίνου γένους.
Τὰ ἱερὰ βιβλία τῆς Καινῆς Διαθήκης δὲν
ἀναφέρουν δυστυχῶς τίποτα γιὰ τὴ ζωὴ
τῆς Παναγίας μας μετὰ τὴν Ἀνάσταση τοῦ
Κυρίου, τὴν Πεντηκοστὴ καὶ τὴν Ἀνάληψή
του στοὺς οὐρανούς.
Ὅταν ἦρθε ἡ ὥρα νὰ ἐγκαταλείψει αὐτὸν
τὸν κόσμο, στάλθηκε καὶ πάλι ὁ ἀρχάγγελος
Γαβριὴλ νὰ τῆς ἀναγγείλει τὴν ἐπιθυμία τοῦ
Θεοῦ καὶ Υἱοῦ της. Ἐνῶ προσευχόταν στὸ
σπίτι της στὰ Ἱεροσόλυμα, παρουσιάστηκε ὁ
Ἄγγελος καὶ τῆς εἶπε: «Χαῖρε κεχαριτωμένη
Μαρία. Σοῦ φέρνω μήνυμα ἀπὸ τὸν Υἱό Σου.
Ἦρθε ἡ εὐλογημένη ὥρα νὰ πᾶς κοντά του
καὶ νὰ δοξαστεῖς ὅπως σοῦ ταιριάζει. Ἑτοιμάσου, λοιπόν, καὶ σὲ τρεῖς ἡμέρες θὰ ἔρθει
Ἐκεῖνος νὰ πάρει τὴν τίμια καὶ ἀμόλυντη
ψυχή σου».
Μετὰ ἀπὸ αὐτὸ καὶ ἀφοῦ συνῆλθε ἀπὸ
τὴν ὀπτασία, χάρηκε πολὺ καὶ κίνησε βιαστικὰ νὰ ἀνέβει στὸ ἀγαπημένο τῆς Ὄρος
τῶν Ἐλαιῶν γιὰ νὰ προσευχηθεῖ, ἐκεῖ πού
προσευχήθηκε γιὰ τελευταία φορᾶ ὁ Υἱὸς
της πρὶν ἀπὸ τὸ Πάθος του.
Γονάτισε ταπεινά, ὕψωσε τὰ σεπτά της
χέρια καὶ ἀτένισε τὸν οὐρανό. Καὶ ἀφοῦ
εὐχαρίστησε τὸν Θεό, τὸν παρακάλεσε γιὰ
τὴ σωτηρία τοῦ κόσμου. Μετὰ γύρισε στὸ
σπίτι της καὶ ἄρχισε νὰ ἑτοιμάζει τὰ ἀπαραίτητα τῆς κηδείας της. Μάζεψε ἐπίσης
τοὺς συγγενεῖς της καὶ τοὺς ἀνακοίνωσε τὴ
ἐπιθυμία τοῦ Κυρίου, νὰ τὴν καλέσει κοντά
του. Ἐκεῖνοι ὅταν τὸ ἄκουσαν ξαφνιάστηκαν καὶ ἄρχισαν νὰ θρηνοῦν γιὰ τὸ χωρισμὸ
τῆς Μητέρας τοῦ Κυρίου. Ἡ Παναγία τοὺς
παρηγόρησε λέγοντάς τους πώς αὐτὸ εἶναι
τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ καὶ πώς ἀπὸ τὴ θέση
της στὸν οὐρανὸ θὰ πρεσβεύει πάντοτε γιὰ
ὁλόκληρο τό ἀνθρώπινο γένος.
Γιὰ παρηγοριὰ τοὺς δώρισε δύο ἀπὸ τὰ
φορέματά της, τὴν Σκέπη της (τὸ μαντίλι πού φοροῦσε στὸ κεφάλι της) καὶ τὴν
Ἐσθήτα της (τὸ ἐπανωφόρι της), τὰ ὁποῖα
ἀποτέλεσαν κατόπιν τοὺς πολυτιμότερους

θησαυροὺς τῆς Ἐκκλησίας μας!
Τὴν Τρίτη ἡμέρα μετὰ τὴν ἐπίσκεψη τοῦ
ἀρχαγγέλου, ἡ Κυρία Θεοτόκος ἀφοῦ ντύθηκε μόνη της τὰ νεκρικά της ἐνδύματα,
κάλεσε καὶ πάλι τοὺς συγγενεῖς της καὶ ξάπλωσε ἤρεμα στὴν κλίνη της. Τότε συνέβη
τὸ ἑξῆς θαυμαστὸ γεγονός: Μιὰ δυνατὴ βοὴ
ἀκούστηκε στὸ σπίτι της καὶ τὸ κάλυψε μιὰ
φωτεινὴ νεφέλη. Ἀμέσως μεταφέρθηκαν σὲ
νεφέλες ἀπὸ τὰ πέρατα τῆς οἰκουμένης οἱ
ἅγιοι Ἀπόστολοι προκειμένου νὰ παραβρεθοῦν στὴν ἔξοδό της. Κατὰ τὸν ἴδιο τρόπο
μεταφέρθηκε ὁ ἀπόστολος Παῦλος, ὁ Διονύσιος ὁ Ἀρεοπαγίτης καὶ ὁ ἅγιος Ἰερόθεος,
πρῶτος ἐπίσκοπος τῶν Ἀθηνῶν, ὁ ἅγιος
Τιμόθεος καὶ ἄλλα σημαίνοντα πρόσωπα
τῆς Ἐκκλησίας.
Ἡ Κυρία Θεοτόκος, ἀφοῦ χαιρέτισε καὶ
εὐλόγησε ὅλους, παρέδωσε τὴν ἁγία ψυχή
της στὰ χέρια τοῦ Υἱοῦ της, ὁ Ὁποῖος κατέβηκε ἀπὸ τὸν οὐρανὸ γιὰ νὰ τὴν παραλάβει
ὁ Ἴδιος. Οἱ συγκεντρωμένοι Ἀπόστολοι, οἱ
προεστοὶ τῆς Ἐκκλησίας τῶν Ἱεροσολύμων
καὶ ὁ πιστὸς λαὸς ἄρχισαν νὰ τῆς ψάλλουν
ἐξόδιους ὕμνους. Ταυτόχρονα ἀκούστηκε
νὰ συμψάλλει στρατιὰ Ἀγγέλων ἀπὸ τὸν
οὐρανό! Ἡ οὐράνια μελωδία ἀκούστηκε σὲ
ὁλόκληρη τὴν πόλη. Φόβος καὶ ἔκσταση
κατέλαβε τοὺς κατοίκους τῆς ἁγίας πόλεως
τῶν Ἱεροσολύμων. Μόνο οἱ σκληρόκαρδοι
καὶ φθονεροὶ Ἰουδαῖοι δὲν συγκινήθηκαν
ἀπὸ αὐτὸ τὸ θαυμαστὸ γεγονός.
Μετὰ σχηματίσθηκε νεκρικὴ πομπὴ ἡ
ὁποία κατευθυνόταν στὸ χωρίο Γεθσημανή,
ὅπου θὰ ἐνταφιαζόταν τὸ τίμιο σκήνωμά
της.
Πρὶν φτάσουν στὸν τόπο τῆς ταφῆς
ἔφτασαν φανατικοὶ Ἰουδαῖοι οἱ ὁποῖοι
θέλησαν νὰ βεβηλώσουν τὴν ἔξοδο τῆς
Μητέρας τοῦ Ἰησοῦ, τὸν Ὁποῖο μισοῦσαν
θανάσιμα. Μὲ ὕβρεις, ἀπειλὲς καὶ λοιδορίες
3

ἐπίκαιρα
προκαλοῦσαν τὴν σεμνὴ νεκρικὴ πομπή.
Κάποιος ἀπὸ αὐτοὺς εἶχε τὴν ἀναίδεια νὰ
πλησιάσει τὸ σεπτὸ φέρετρο τῆς Θεοτόκου, μὲ σκοπὸ νὰ ρίξει στὸ ἔδαφος τὸ ἅγιο
σκήνωμά της. Μόλις τόλμησε νὰ ἀγγίξει
τὸ νεκροκρέβατο, ἀμέσως κόπηκαν καὶ τὰ
δύο του χέρια καὶ ἔμειναν κολλημένα πάνω
σ’ αὐτό. Ταυτόχρονα ἔχασε καὶ τὸ φῶς του!
Τότε κατάλαβε τὴν ἀσεβέστατη καὶ αἰσχρότατη πράξη του καὶ μὲ φωνὲς γοερὲς δήλωνε
τὴν μετάνοιά του καὶ παρακαλοῦσε τὴν Παναγία νὰ τὸν λυπηθεῖ καὶ νὰ τὸν θεραπεύσει.
Καὶ ὢ τοῦ θαύματος! Ὁ ἄνθρωπος ἐκεῖνος
θεραπεύτηκε ἀμέσως! Μὲ δάκρυα στὰ μάτια
ἀκολουθοῦσε καὶ αὐτὸς τὴν ἱερὴ πομπή.
Ἀντίθετα οἱ ἄλλοι σύντροφοί του παρέμειναν ψυχροὶ καὶ ἀμετανόητοι μπροστὰ στὸ
μεγάλο θαῦμα τῆς Θεομήτορος!Ἐκεῖ στὸ
ἥσυχο χωρίο Γεσθημανὴ ἔγινε ἡ κήδευση
τοῦ ἀχράντου λειψάνου τῆς Παναγίας μας.
Τὸ θεοδόχο σῶμα της, τέθηκε σὲ περιποιημένο μνημεῖο, πού ἑτοίμασαν οἱ Χριστιανοὶ
τῆς ἁγίας πόλεως. Μὲ λυγμοὺς καὶ δάκρυα
οἱ ἅγιοι Ἀπόστολοι καὶ οἱ ἄλλοι Χριστιανοὶ
σφράγισαν τὸ μνημεῖο καὶ ἀποχώρησαν.
Ἡ εὐσεβὴς παράδοση τῆς Ἐκκλησίας μας
ἀναφέρει πῶς μετὰ τὴν ταφὴ καὶ ἀφοῦ πέρασαν τρεῖς ἡμέρες, ἔφτασε στὴν Γεσθημανὴ

ἀργοπορημένος ἀπὸ τὶς μακρινὲς Ἰνδίες,
ὅπου ἔκανε ἱεραποστολή, ὁ ἀπόστολος Θωμάς. Ζήτησε ἐπίμονα, μὲ δάκρυα στὰ μάτια,
νὰ τοῦ ἀνοίξουν τὸν τάφο γιὰ νὰ δεῖ καὶ νὰ
προσκυνήσει γιὰ τελευταία φορὰ τὸ τίμιο
σκήνωμα τῆς ἀγαπημένης Μητέρας τοῦ Δασκάλου του. Μπροστὰ στὴν ἐπιμονὴ του οἱ
ἄλλοι Ἀπόστολοι ἄνοιξαν τὸν τάφο καί, ὢ τοῦ
θαύματος, ὁ τάφος ἦταν κενός, ἦταν ἄδειος.
Ὁ Κύριος μετέστησε τὸ πάνσεπτο σῶμα τῆς
ἀγαπημένης Μητέρας του στὸν οὐρανό, ὥστε
νὰ μὴν γευτεῖ τὴ φυσικὴ φθορά.
Ἡ ἀργοπορία τοῦ Θωμὰ χαρακτηρίστηκε
ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία ὡς οἰκονομία τοῦ Θεοῦ,
γιὰ νὰ γίνει γνωστὴ ἡ μετάσταση τῆς Κυρίας Θεοτόκου! Ὁ κενὸς τάφος της στὴν
Γεθσημανὴ ἀποτελεῖ μέχρι σήμερα πηγὴ
ἁγιασμοῦ τῶν μυριάδων πιστῶν πού τὸν
ἐπισκέπτονται κάθε χρόνο καὶ ἀπόδειξη τῆς
μετάστασής της στὸν οὐρανό.
Ἡ ἱερὴ μνήμη τῆς Κοιμήσεώς της Παναγίας μᾶς εἶναι, Ἀγαπητοί μου, μιὰ καλὴ
εὐκαιρία νὰ ἐκδηλώσει ὁ εὐσεβὴς λαὸς τῶν
πιστῶν, τὴν ἀγάπη, τὸ σεβασμὸ καὶ τὴν
εὐγνωμοσύνη του πρὸς Αὐτήν.
Οἱ Ὀρθόδοξοι πιστοί:
*Συμμετέχουμε καθημερινὰ στὶς ἀκολουθίες
τῶν ὑπέροχων Παρακλητικῶν Κανόνων της.

*Νηστεύουμε, ἐξομολογούμαστε καὶ κοινωνοῦμε.
*Τρέχουμε μὲ δάκρυα στὰ μάτια νὰ ἐναποθέσουμε σ’ Αὐτὴν τὶς δυσκολίες καὶ τὰ
βάσανα τῆς ζωῆς μας.
*Τὴν παρακαλοῦμε μὲ ζέση ψυχῆς νὰ ἐλαφρώσει τὸν βαρὺ ζυγό μας, διότι πιστεύουμε
ἀκράδαντα πώ ἡ γλυκιὰ Θεομάννα καὶ μετὰ
τὴν σεπτή της Κοίμηση συνεχίζει νὰ ἀγαπᾶ
καὶ νὰ νοιάζεται γιὰ μᾶς τοὺς ἀνθρώπους.
Μέσα στὴ μεγάλη καρδιὰ της ὑπάρχει χῶρος
γιὰ τὸν κάθε ἄνθρωπο, ὄχι μόνο γιὰ τοὺς
πιστούς, ἀλλὰ καὶ γιὰ τοὺς ἁμαρτωλοὺς καὶ
ἀσεβεῖς, ἀκόμα καὶ γιὰ τοὺς ὑβριστές της!
*Ἡ μακάρια θέση της κοντὰ στὸν Υἱό της
καὶ Θεὸ μας Ἰησοῦν Χριστό, τῆς δίνει τὴν
εὐχέρεια νὰ προσεύχεται γιὰ τὸν καθένα μας
καὶ γιὰ κάθε μας πρόβλημα.
*Τὰ ἀποτελέσματα τῶν πρεσβειῶν της
εἶναι χειροπιαστά. Γι’ αὐτὸ ψάλλουμε στὸν
περίφημο Μικρὸ Παρακλητικὸ Κανόνα
πρὸς Αὐτήν:
«Οὐδεὶς προστρέχων ἐπὶ σοί, κατησχυμένος ἀπό σοῦ ἐκπορεύεται, ἁγνὴ Παρθένε
Θεοτόκε, ἀλλ’ αἰτεῖται τὴν χάριν καὶ λαμβάνει τὸ δώρημα, πρὸς τὸ συμφέρον τῆς
αἰτήσεως».

Ἡ Νηστεία τοῦ Δεκ απε νταυγούστου

Δέν νοεῖται χριστιανικὴ ζωὴ χωρὶς ἄσκηση. Χωρὶς δηλαδή, τὴν
προσπάθεια ἐκείνη πού ἀναλαμβάνει ὁ πιστός, ὁδηγούμενος καὶ ἐνισχυόμενος ἀπὸ τὴν χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, νὰ ἀπαλλαγεῖ ἀπὸ τὸν
ζυγὸ τῆς ἁμαρτίας καὶ τὴν κυριαρχία τῶν παθῶν καὶ νὰ ἀκολουθήσει
μὲ αὐταπάρνηση τὸ θέλημα τοῦ Κυρίου. Νὰ ζήσει ἐν Χριστῷ καὶ νὰ
καταστεῖ ζωντανὸ μέλος τοῦ σώματός Του, πού εἶναι ἡ Ἐκκλησία.
Στὴν ἀσκητικὴ αὐτὴ προσπάθεια ἰδιαίτερα σημαντικὴ θέση κατέχει
καὶ ἡ νηστεία. Ἀποτελεῖ ἕνα ἀπὸ τὰ πλέον ἀποτελεσματικὰ ὅπλα τοῦ
πνευματικοῦ μας ἀγώνα. Αὐτὸ μας ἀποκαλύπτει ἡ ζωὴ τῶν Ἁγίων.
Αὐτὸ πιστεύει καὶ διδάσκει ἡ Ἐκκλησία μας, θεωρώντας τὴν νηστεία
ὡς ἕναν ἀπὸ τοὺς ἱεροὺς καὶ ἀρχαιότατους θεσμούς της.
Ἡ νηστεία τοῦ Δεκαπενταυγούστου: Ἡ περίοδος αὐτὴ τῆς νηστείας
προηγεῖται τῆς ἑορτῆς τῆς Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου, τῆς μεγαλύτερης Θεομητορικῆς ἑορτῆς τοῦ Ὀρθοδόξου ἑορτολογίου, εἶναι κατὰ
πολὺ νεώτερη σὲ σχέσει πρὸς τὶς ἄλλες μακρὲς περιόδους νηστείας
καὶ ἀρχικὰ ἦταν διηρημένη σὲ δύο τμήματα:
Α) Αὐτὸ πού προηγεῖτο τῆς ἑορτῆς τῆς Μεταμορφώσεως τοῦ
Σωτῆρος.
Β) Ἐκεῖνο πού προηγεῖτο τῆς ἑορτῆς τῆς Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου.
Ἡ νηστεία πού προηγεῖτο τῆς ἑορτῆς τῆς Μεταμορφώσεως τοῦ
Κυρίου, καθὼς φαίνεται, ἦταν ἡ ἀρχαιότερη. Εἶχε διάρκεια πέντε
ἡμερῶν, ἀρχίζοντας τὴν 1η καὶ λήγοντας τὴν 5η Αὐγούστου. Γιὰ
τὴν 6η, ἡμέρα τῆς Δεσποτικῆς ἑορτῆς, προβλεπόταν κρεοφαγία.
Σύμφωνα μὲ τὰ ὅσα ἀναφέρει ὁ Ἀναστάσιος, Ἐπίσκοπος Καισαρείας
τῆς Παλαιστίνης πού ἤκμασε κατὰ τὸν ΙΑ΄ αἰώνα, ὁ αὐτοκράτορας
Λέων ὁ ΣΤ΄ ὁ Σοφὸς κατήργησε τὴν κρεοφαγία καὶ συνήνωσε τὴν
νηστεία τῆς ἑορτῆς τῆς Μεταμορφώσεως μ’ ἐκείνην τῆς ἑορτῆς τῆς
Κοιμήσεως τῆς Παναγίας.
Ἡ ἑορτὴ τῆς Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου ἐμφανίζεται στὴν Ἀνατολὴ
στὶς ἀρχὲς τοῦ Ε΄ αἰώνα, ἀρχικά, καθὼς φαίνεται, στὴν Παλαιστίνη,
ἀπ’ ὅπου στὴν συνέχεια διαδόθηκε καὶ σὲ ἄλλα μέρη. Ὁ αὐτοκράτορας
Μαυρίκιος (582-602) μὲ διάταγμά του ἐπέβαλε τὸν ὑποχρεωτικὸ ἑορ4

τασμὸ τῆς ἑορτῆς κατὰ τὴν 15η Αὐγούστου σ’ ὁλόκληρη τὴν βυζαντινὴ
αὐτοκρατορία. Λίγο ἀργότερα ἡ ἑορτὴ διαδόθηκε καὶ στὴν Δύση καὶ μὲ
τὴν πάροδο τοῦ χρόνου ἀπέκτησε τέτοια σημασία, ὥστε νὰ θεωρεῖται
ὡς ἡ σπουδαιότερη θεομητορικὴ ἑορτή. Οἱ πρῶτες μαρτυρίες πού
ἔχουμε γιὰ τὴν νηστεία πρὸ τῆς ἑορτῆς τῆς Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου
φθάνουν στὸν Ζ΄ αἰώνα, χωρὶς ἐν τούτοις νὰ προσδιορίζουν ἐπακριβῶς
τὴν χρονική της διάρκεια. Τέτοιες μαρτυρίες εἶναι τοῦ Ἀναστασίου τοῦ
Σιναΐτου, τοῦ ἁγίου Θεοδώρου τοῦ Στουδίτου, τοῦ Τόμου Ἑνώσεως
πού ἐκδόθηκε τὸ ἔτος 920 καὶ σχετίζεται μὲ τὸ ζήτημα τοῦ τετάρτου
γάμου τοῦ αὐτοκράτορος Λέοντος τοῦ Σοφοῦ καὶ τοῦ Θεοδώρου
Βαλσαμῶνος στὴν γνωστὴ ἐπιστολή του πρὸς τοὺς Ἀντιοχεῖς «χάριν
τῶν ὀφειλουσῶν τελεῖσθε νηστειῶν ἑκάστου ἔτους». Ὁ τελευταῖος στὶς
«ἀποκρίσεις» του πρὸς τὸν πατριάρχη Ἀλεξανδρείας Μάρκο ἀναφέρει
ὅτι ἡ νηστεία τῆς Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου ἦταν ἑπταήμερη. Ὅπως
προαναφέραμε, ἀπὸ τὶς ἀρχὲς τοῦ Γ΄ αἰώνα ἡ ἑπταήμερη νηστεία πρὸ
τῆς Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου ἑνώθηκε μ΄ ἐκείνην πού προηγεῖτο τῆς
ἑορτῆς τῆς Μεταμορφώσεως καὶ ἀπετέλεσε μίαν περίοδο νηστείας,
«εἰς τιμὴν τῆς Θεοτόκου, ἥτις μάλιστα ἐνήστευσεν ἐν τῷ καιρῷ τῆς
κοιμήσεώς της κατὰ τὸν Θεσσαλονίκης Συμεών», καθὼς παρατηρεῖ
ὁ ἅγιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης.
Πῶς πρέπει νὰ νηστεύουμε κατὰ τὴν περίοδο τοῦ Δεκαπενταυγούστου;
Ἡ νηστεία αὐτή, ὅπως ἐπικράτησε νὰ τὴν τηροῦμε, ἔχει αὐστηρὸ
χαρακτήρα. Αὐτὸ ἐξηγεῖται ἴσως ἀπὸ τὴν ἀγάπη καὶ τὴν ἰδιαίτερη
εὐλάβεια πού τρέφουμε οἱ Ὀρθόδοξοι γιὰ τὸ πρόσωπο τῆς Παναγίας πρὸς τιμὴν τῆς ὁποίας νηστεύουμε. Ἐφόσον, λοιπόν, μποροῦμε,
νηστεύουμε ἀπὸ λάδι ὅλες τὶς ἥμερες. Κατάλυση οἴνου καὶ ἐλαίου
ἔχουμε μόνο τά Σάββατα καὶ τὶς Κυριακὲς πού παρεμβάλλονται. Κατὰ
τὴν ἑορτὴ τῆς Μεταμορφώσεως, ὁποιαδήποτε ἥμερα κι ἂν πέσει,
καταλύουμε ψάρι. Κατάλυση ἰχθύος ἔχουμε καὶ κατὰ τὴν ἡμέρα τῆς
Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου, ἂν συμπέσει Τετάρτη ἢ Παρασκευή.

5

5

Τό Νόημα τῶν Παρακλήσεων πρός τήν Παναγία μας

Μ

έσα στὴν σωματικὴ καὶ πνευματικὴ χαλαρότητα τοῦ καλοκαιριοῦ
ἡ Ἐκκλησία μας προβάλει, ὡς πνευματικὴ
καὶ ψυχικὴ ἀφύπνιση, τὴν μεγάλη γιορτὴ
τῆς Παναγίας μας. Τὸ Δεκαπενταύγουστο,
ἢ ὅπως τὸ ὀνομάζουν πολλοί «τό Πάσχα
τοῦ καλοκαιριοῦ», ἀποτελεῖ ἕναν σπουδαῖο
ἑορτολογικὸ σταθμὸ τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ
ἔτους. Ἡ κορυφαία αὐτὴ γιορτὴ εἶναι γιὰ
ὁλόκληρη τὴν Ὀρθοδοξία καὶ ἰδιαίτερα γιὰ
μᾶς τοὺς Ἕλληνες, πού εὐλαβούμαστε τὴν
Θεοτόκο μὲ ξεχωριστὸ τρόπο, μιὰ εὐκαιρία νὰ ἐκφράσουμε ὁλόψυχα τὴν τιμή μας
πρὸς τὸ ἱερό της πρόσωπο, κι αὐτό, διότι ἡ
προσωπικὴ καὶ ἐθνική μας ζωὴ εἶναι συνδεδεμένη μὲ τὴν σκέπη καὶ τὴν προστασία τῆς
Μεγάλης Μάννας, τοῦ κόσμου.
α) Γιατί παρακαλοῦμε τὴν Ὑπεραγία
Θεοτόκο;
Οἱ παρακλήσεις πρὸς τὴν Θεοτόκο ἀναφέρουν τὶς ἐπικλήσεις τῶν πιστῶν μὲ δεήσεις
καὶ ἱκεσίες πρὸς τὴν Παναγία γιὰ νὰ λάβουν
τὴν βοήθειά Της στοὺς καιροὺς τῶν πειρασμῶν, τῶν πόνων, τῶν θλίψεων καὶ κάθε
εἴδους προστασία ἀπὸ τὸ θεῖο πρόσωπό Της.
Καὶ τονίζεται χαρακτηριστικά: “Δέξαι παρακλήσεις ἀναξίων σῶν ἱκετῶν”.
Πρώτον, παρακαλοῦμε τὴν Παναγία μὲ
αἴσθημα πίστεως καὶ πόνου γιὰ νὰ μᾶς βοηθήσει στὴν ζωή μας ἀπὸ τοὺς πειρασμούς,
λέγοντάς της: “Πολλοῖς συνεχόμενοις πειρασμοῖς, πρὸς Σὲ καταφεύγω, σωτηρίαν
ἐπιζητών”. Εἶναι πολλοὶ οἱ πειρασμοὶ πού
παρασύρουν τὸν πιστὸ στὸ κακό, στὴν ἡδονή, στὴν κακία, στὴν ἐχθρότητα, στὴν περιφρόνηση τοῦ ἀνθρώπου καὶ τοῦ θελήματος
τοῦ Θεοῦ καὶ τὸν ὁδηγοῦν στὴν πράξη τῆς
ἁμαρτίας. Ὁ πειρασμὸς εἶναι ὁ προπομπὸς
τῆς ἁμαρτίας γιὰ νὰ κλονισθεῖ ἡ πίστη μας
καὶ νὰ ἀδιαφορήσουμε γιὰ τὶς ἐντολὲς τοῦ
Θεοῦ. Γι’ αὐτὸ ζητᾶμε ἀπὸ τὸν Θεό: “καὶ μὴ
εἰσενέγκης ἡμᾶς εἰς πειρασμόν” καὶ ἀπὸ
τὴν Παναγία: “Πολλοῖς συνεχόμενος πειρασμοῖς, πρὸς Σὲ καταφεύγω, σωτηρίαν
ἐπιζητῶν. Ὢ Μῆτερ τοῦ Λόγου καὶ Παρθένε, τῶν δυσχερῶν καὶ δεινῶν μὲ διάσωσον”.
Δεύτερον, ζητᾶμε ἀπὸ τὴν Παναγία νὰ μᾶς
ἐλευθερώσει ἀπὸ τὰ πάθη μας: “Παθῶν μὲ
ταράττουσι προσβολαί, πολλῆς ἀθυμίας
ἐμπιπλῶσαί μου τὴν ψυχήν”. Ὅπως τὸ πάθος
τῆς ὑπερηφανείας, τοῦ θυμοῦ, τῆς ζήλειας,
τοῦ φθόνου, τῆς κατακρίσεως, τῆς πολυλογίας, τῆς γαστριμαργίας κ.α. βασανίζουν τὴν
καρδιὰ τοῦ ἀνθρώπου καὶ τὴν καθιστοῦν
ἀκάθαρτη. Ὁ ἀγώνας τοῦ χριστιανοῦ πρέπει νὰ εἶναι καθημερινὸς γιὰ νὰ παραμένει
ἥσυχος καὶ γαλήνιος στὴν ψυχή του, χωρὶς
νὰ τὸν καταδικάζει γιὰ τίποτα ἡ συνείδησή
του. Γι’ αὐτὸ ζητᾶμε νὰ μᾶς θεραπεύσει τὶς

ἀσθένειες τῆς ψυχῆς μας λέγοντας: “Ἴασαι
ἁγνή, τῶν παθῶν μου τὴν ἀσθένειαν”.
Τρίτον, ζητᾶμε ἀπὸ τὴν Παναγία νὰ μᾶς
ἐλευθερώσει ἀπὸ τοὺς κινδύνους τῆς καθημερινῆς ζωῆς μας διὰ τῆς θείας προστασίας Της, λέγοντάς Της: “Διάσωσον, ἀπὸ
κινδύνους τοὺς δούλους Σου Θεοτόκε”.
Πολλοὶ οἱ κίνδυνοι τοῦ ἀνθρώπου πού φέρουν εὔκολα τὴν συμφορὰ στὴν ζωή του.
Ἀτυχήματα, ἐπαγγελματικὲς δυσκολίες,
οἰκογενειακὲς ἀκαταστασίες κ.ἄ. Γι’ αὐτὸ
παρακαλοῦμε τὴν Παναγία νὰ μᾶς λυτρώσει
ἀπὸ τοὺς κινδύνους μὲ τὴν προστασία Της
καὶ νὰ γίνει “πύργος ἀσφαλείας”, “τεῖχος
ἀπροσμάχητον”.
Τέταρτον, ζητᾶμε ἀπὸ τὴν Παναγία μὲ
τὶς δεήσεις μας νὰ μᾶς ἐνισχύσει καὶ νὰ
μᾶς ἐλευθερώσει ἀπὸ τὶς θλίψεις καὶ τὶς
ἀσθένειές μας. “Σοῦ δέομαι τῆς ἀγαθῆς ἐκ
φθορᾶς νοσημάτων ἀνάστησον” καὶ “ἐπίβλεψον, ἐν εὐμενεία πανύμνητε Θεοτόκε,
ἐπὶ τὴν ἐμὴν χαλεπήν τοῦ σώματος κάκωσιν”.
Μέσα στὸν πόνο περισσότερο σκεπτώμεθα
τὸν Θεὸ καὶ ἀναζητᾶμε τὴν θεία βοήθειά
Του. Νιώθουμε τὴν ἀνθρώπινη ἀδυναμία μας
καὶ τὴν Παντοδυναμία τοῦ Θεοῦ. Ἐκεῖνος
πού δὲν ἐπόνεσε πολὺ δὲν μπορεῖ νὰ νιώσει
τὸν πόνο τοῦ ἄλλου. Χρειάζεται ὁ πόνος τῆς
ἀσθένειας ἢ τῶν δυσκολιῶν τῆς ζωῆς μας
γιὰ νὰ αἰσθανθοῦμε τὴν ἀνάγκη τοῦ ἄλλου
καὶ νὰ νιώσουμε ποιοὶ μᾶς ἀγαποῦν πραγματικά. Ὁ πόνος φέρει τὴν μετάνοια στὸν
ἄνθρωπο καὶ εἶναι ἕνας τρόπος σωτηρίας
τῆς ψυχῆς του. Ὁ ἴδιος ὁ Κύριος ἐπόνεσε
πάρα πολὺ πάνω στὸν σταυρὸ καὶ ἔδειξε τὸν
δρόμο τοῦ πόνου πού λυτρώνει καὶ ἁγιάζει
τὸν ἄνθρωπο. Ὁ πόνος νικᾶ τὰ πάθη τοῦ
ἀνθρώπου καὶ φέρει ἀρετὲς μέσα στὴν ψυχὴ
τοῦ πιστοῦ. Ὁ ἐγωϊστὴς ταπεινώνεται μέσα
στὸν πόνο τῆς ἀσθενείας του καὶ ζητᾶ τὴν
βοήθεια τοῦ Θεοῦ καὶ τῆς Παναγίας. Μέσα
στὴν δὺ-στυχία τῶν θλίψεών του κατανοεῖ
τὴν εὐτέλεια τῆς ζωῆς του καὶ ἀναζητᾶ τὴν
εὐτυχία κοντὰ στὸν Θεό. Ὁ πόνος θεραπεύει
ἀδυναμίες καὶ πάθη πού φθείρουν τὴν ψυχή.
Ὁ πόνος φέρει τοὺς ἀνθρώπους πιὸ κοντὰ
καὶ ὁ ἕνας παρηγορεῖ τὸν ἄλλον καὶ προσφέρει τὴν βοήθειά του μὲ ἀγάπη καὶ θυσία.
Πολλὲς φορὲς ὁ πόνος τῆς καρδιᾶς εἶναι
μεγαλύτερος ἀπὸ τὸν πόνο τοῦ σώματος,
πού φέρει σὲ μεγάλη ἀμη-χανία πράξεων
μέσα στὴν θλίψη τῆς ψυχῆς καὶ μπορεῖ νὰ
εἶναι ἀποτέλεσμα μοναξιᾶς, συκοφαντίας,
κακίας, μίσους καὶ ζήλειας. Γι’ αὐτὸ ἔχουμε
ἀνάγκη νὰ λέγουμε τὸν πόνο μας στὸν ἄλλο,
γιὰ νὰ ξαλαφρώνουμε ψυχικὰ καὶ νὰ ἀναπαυόμαστε κοντὰ στὴν ἀγάπη τοῦ ἄλλου.
Καὶ ἡ Παναγία ἐπόνεσε πολὺ ψυχικὰ γιὰ τὴν
ἄδικη κακομεταχείριση καὶ σταύρωση τοῦ
Υἱοῦ Της. Καὶ γίνεται ἡ προστάτις τῶν θλι-

ἐπίκαιρα

βομένων καὶ ἀδικουμένων, ὅταν τὴν παρακαλοῦμε: “Ὑπεραγία Θεοτόκε, σῶσον ἡμᾶς”.
Καὶ πέμπτον, παρακαλοῦμε τὴν Παναγία
διὰ τῆς μεσιτείας στὸν Πανάγαθο νὰ μᾶς
ἐξαλείψει τὸ πλῆθος τῶν ἁμαρτημάτων μας:
“Ταῖς τῆς Θεοτόκου πρεσβείαις, ἐλεῆμον,
ἑξάλειψον τὰ πλήθη τῶν ἐμῶν ἐγκλημάτων”, δηλ. τὰ ἁμαρτήματά μας. Παρακαλοῦμε νὰ μᾶς σώσει διὰ τῆς θείας βοηθείας
Της καὶ νὰ μᾶς ὁδηγήσει σὲ μετάνοια. Μᾶς
προτρέπει ὁ παρακλητικὸς κανόνας στὴν
ἀληθινὴ μετάνοια, στὴν ἐξομολόγηση καὶ
τὴν θεία Κοινωνία. Νὰ ζήσουμε μιὰ ζωὴ μετανοίας, γιὰ νὰ μὴν μολύνεται ἡ ψυχή μας
ἀπὸ πλῆθος ἁμαρτιῶν. Γι’ αὐτὸ ἡ ἁμαρτία
θεωρεῖται ἔγκλημα γιὰ τὴν ψυχή μας, διότι
αὐτὴ ἀποστατεῖ ἀπὸ τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ καὶ
ὁδηγεῖται στὸ σκοτάδι τοῦ θελήματος τοῦ
ἁμαρτωλοῦ κόσμου. Μακρυὰ ἀπὸ τὸν Θεὸ
“ἀπολλύμεθα ὑπὸ πλήθους πταισμάτων”.
Ἐκεῖνος ποῦ τιμᾶ ἀληθινὰ τὴν Παναγία δέεται γιὰ τὴν σωτηρία τῆς ψυχῆς του καὶ ζεῖ
διαρκῶς ἐν μετανοία παρακλητική.
Ἡ Παναγία εἶχε πλήρη ἀφιέρωση στὸν
Θεὸ μὲ ζῆλο ὑπερανθρώπινο πού ξεπερνοῦσε τῶν ἀγγέλων τὴν ἁγιότητα. Ἄραγε
ὁ δικός μας ζῆλος ὁμοιάζει κατὰ ἕνα μέρος
στὴν διάθεση τῆς Παναγίας; Πόσο ἐπιζητοῦμε τὴν ὁμοίωση μὲ τὴν Παναγία; Πόσο
ἐλκυόμεθα ἀπὸ τὴν ταπεινὴ ζωή Της; Πόσο
ἐπιζητοῦμε οἱ ἀρετές Της νὰ γίνουν δικές
μας; Πόσο ἡ δική μας προσευχὴ ὁμοιάζει
μὲ τῆς Παναγίας;
β) Πότε εἰσακούεται ἡ παράκλησή μας;
Εἰσακούεται ἡ παράκλησή μας πρὸς τὴν
Παναγία:
Ὅταν ἡ πίστη μας εἶναι ἀληθινὴ καὶ δὲν
παρασύρεται ἀπὸ ἀμφιβολίες καὶ δυσπιστίες
στὴν θεία βοήθεια. Ὅταν δὲν ἐπηρεάζεται
ἀπὸ τὶς δυσκολίες τῆς ζωῆς μας, ἀλλὰ μὲ
θέρμη ἐσωτερικὴ καὶ μὲ βεβαιότητα προστρέχουμε στὴν στοργικὴ Μητέρα τοῦ Θεοῦ
γιὰ τὴν λύτρωση τῶν δεινῶν μας. Ἐκεῖνος
πού στηρίζεται ὁλοκληρωτικὰ στὸν Θεὸ
δὲν ἀμφιβάλλει γιὰ τὴν θεία βοήθειά Του.
“Εἴ δύνασαι πιστεῦσαι, πάντα δυνατὰ τῷ
πιστεύοντι” (Μάρκ. θ΄ 23).
Ὅταν προστρέχουμε μὲ ταπείνωση στὴν
Παναγία, γεγονὸς πού κρύβει τὴν ἀνθρώπινη ἀδυναμία μας, δείχνουμε τὴν ἀγάπη μας
πρὸς τὸ θεῖο πρόσωπό Της. Ὅπως ὁ Θεὸς
εὐλόγησε ὑπὲρ τὸ δέον τὴν Παναγία, καθ’
ὅτι “ἐπέβλεψεν ἐπὶ τὴν ταπείνωσιν τῆς δούλης αὐτοῦ”. Ἡ Ὑπεραγία Θεοτόκος δὲν ὑπερηνεύεται πού κατέστη Μητέρα τοῦ Θεοῦ,
ἀλλὰ ἀντιθέτως ταπεινώνεται συνεχῶς μέσα
στὴν προσευχή της καὶ στὴν ζωὴ διαβιώντας
ταπεινὰ καὶ ἀπέριττα χωρὶς τὴν δόξα τοῦ
κόσμου. Τὸ φρόνημα τῆς ταπεινώσεώς Της
5

ἐπίκαιρα
παραμένει παράδειγμα πρὸς μίμηση γιὰ νὰ
ἀποφεύγουμε κάθε ἐγωϊστικὴ διάθεση τῆς
ψυχῆς μας. Μόνο μιὰ ταπεινὴ προσευχὴ πού
δείχνει τὴν καθαρὴ ζωὴ μας χωρὶς ἐγωϊσμὸ
γίνεται δεκτὴ ἀπὸ τὸν Θεό: “ἐπέβλεψεν ἐπὶ
τὴν προσευχὴν τῶν ταπεινῶν καὶ οὐκ ἐξουδένωσε τὴν δέησιν αὐτῶν” (Ψαλμ. ρα΄ 18).
Ὅταν δείχνουμε ἀπεριόριστη ἀγάπη στὸν
Θεό, πού φαίνεται ἀπὸ τὴν καθαρὴ προσευχή μας καὶ τὴν τήρηση τῶν ἐντολῶν Του.
“Ο ἔχων τὰς ἐντολάς μου καὶ τηρῶν αὐτᾶς,
ἐκεῖνος ἐστιν ὁ ἀγαπῶν με” (Ἰωάν. ιδ΄ 21).
Εἶναι σημαντικὸ νὰ ἀγαποῦμε τὸν Θεὸ μὲ
ὅλη μας τὴν καρδιά, γιὰ νὰ εὐεργετηθοῦμε
πλουσιοπάροχα μὲ τὶς θεῖες δωρεές Του. Ἡ
καρδιὰ μας μᾶς φανερώνει πόσο ἀγαποῦμε
τὸν Θεό, ἀπὸ τὸ πόσο χρόνο σκεπτόμαστε
Αὐτόν. Ὅσο περισσότερο ἀγαποῦμε τὸν Θεό,
τόσο περισσότερο ζοῦμε ἀληθινὰ ἐν Χριστῷ
καὶ τιμοῦμε τὴν Παναγία καὶ ὅλους τους Ἁγίους. Γι’ αὐτὸ μιὰ προσευχὴ ἀγαπητικὴ πρὸς
τὸν Θεὸ θὰ εἶναι περισσότερο εὐπρόσδεκτη,
διότι θὰ δείχνει τὴν καρδιά μας, πόσο τὸν
ἀγαποῦμε καὶ τὸν τιμοῦμε μὲ τὴν ζωή μας.
Καὶ τὸ σπουδαιότερο, ὅταν ἔχουμε ὑπομονὴ στὶς παρακλήσεις μας. Μέσα στὴν
ὑπομονὴ μας δοκιμάζεται ἡ πίστη μας, πόσο
ἀνθεκτικὴ εἶναι στοὺς ἀνέμους τῆς ἀμφιβολίας καὶ τῆς ὀλιγοπιστίας. “Τό δοκίμιον
ὑμῶν τῆς πίστεως κατεργάζεται ὑπομονήν”
(Ἰακ. α΄ 2). Ἡ ὑπομονὴ γίνεται γέφυρα ἑνώσεως μετὰ τοῦ Θεοῦ, ὥστε νὰ εἰσακουσθεῖ
ἡ προσευχή μας. Χαρακτηρίζει ἀνθρώπους
μὲ ὑπομονή, ἐκείνους πού ἔχουν διαπεράσει
ἀπὸ πολλὲς θλίψεις στὴν ζωή τους καὶ εἶναι
ἀνθεκτικοὶ στοὺς ἐρχόμενους πειρασμούς,
διότι ἡ πίστη μας εἶναι στήριγμα στὰ δεινά
τῆς ζωῆς μας.
Ὅταν ὑπάρχει θερμὴ προσευχὴ πού νὰ συγκλονίζει τὴν καρδιά μας ἀπὸ τὴν ἀγάπη
πρὸς τὸν Θεό. Μιὰ προσευχὴ πού ἔχει δείγματα ἀπόλυτης ἐμπιστοσύνης καὶ ἀφοσιώσεως στὸν Θεὸ γίνεται δεκτὴ καὶ εὐάρεστη.
Ἡ προσευχὴ μας βοηθεῖ νὰ ἐλευθερωθοῦμε
ἀπὸ τὰ πάθη μας καὶ κάθε κακὴ ἐπιθυμία
μας. Ἡ καθαρὴ προσευχὴ δείχνει πόσο ἀγαποῦμε τὸν Θεὸ καὶ πόσο εἰσακούει ὁ Θεὸς
τὴν καρδιακὴ προσευχή μας. Ἀναφέρεται ὅτι
κάποτε ἀσκήτευε στὴν ἔρημο τοῦ Σινᾶ ἕνας
ἅγιος γέροντας. Μιὰ μέρα τὸν συναντᾶ ἕνας
μοναχὸς καὶ τοῦ λέγει:
– Πάτερ μου, ταλαιπωρούμαστε πολὺ ἐξ
αἰτίας τῆς ἀνομβρίας.
– Γιατί, ρώτησε ὁ γέροντας, δὲν προσεύχεσθε καὶ δὲν παρακαλεῖτε τὸν Θεὸ νὰ βρέξει;
– Καὶ προσευχόμαστε, ἀπάντησε ὁ ἀδελφός, καὶ λιτανεῖες κάνουμε. Ἀλλὰ δὲν βρέχει.
– Ἀσφαλῶς, λέει πάλι ὁ ἀσκητής, δὲν θὰ
προσεύχεσθε ἐντατικὰ καὶ ἀπὸ τὰ βάθη τῆς
ψυχῆς σας. Θέλεις, λοιπόν, νὰ τὸ διαπιστώσεις καὶ σύ; Ἃς προσευχηθοῦμε μαζί.
6

– Τότε ὁ γέροντας ἀσκητὴς ὕψωσε τὰ χέρια του πρὸς τὸν οὐρανὸ καὶ προσευχήθηκε.
Καὶ ἀμέσως ἄρχισε νὰ βρέχει.
Μόνο μιὰ θερμὴ προσευχὴ πού βγαίνει
μέσα ἀπὸ τὴν καρδιὰ μας εἰσακούεται ἀπὸ
τὸν Θεό.
Ἀνάγκη εἶναι νὰ συνεργεῖ μὲ τὴν προσευχὴ
καὶ ἡ νηστεία, διότι λέγει ὁ Κύριος: “τοῦτο
δὲ τὸ γένος οὐκ ἐκπορεύεται εἰ μὴ ἐν προσευχὴ καὶ νηστεία” (Ματθ. ιζ΄ 21). Ἡ προσευχὴ καὶ ἡ νηστεία συμπορεύονται γιὰ νὰ
ταπεινώσουν τὸ σῶμα καὶ τὴν ψυχή. Εἶναι
ἕνας ἀγώνας πνευματικὸς πού διέρχεται
ἀπὸ τὴν καθολικὴ ψυχοσωματικὴ ἄσκηση.
Ἡ νηστεία χρειάζεται γιὰ τὴν πάλη ἐναντίον
τῶν δαιμόνων καὶ τῶν σαρκικῶν παθῶν. Ἡ
νηστεία δυναμώνει τὴν ψυχὴ στὶς ἀρετὲς
καὶ ἐνισχύει κατὰ πολὺ τὴν προσευχή, μὲ
ἀποτέλεσμα νὰ ἀνυψώνεται πιὸ εὔκολα ὁ
νοῦς μας στὸ Θεό.
Νὰ ὑπάρχει εἰλικρινὴς μετάνοια, πού νὰ
φανερώνει τὴν ἐσωτερικὴ συντριβὴ τῆς καρδιᾶς μας καὶ τὴν μεταστροφή μας πρὸς τὸ
θέλημα τοῦ Θεοῦ. “Ροήν μοῦ τῶν δακρύων
μὴ ἀποποιήσης”. Ἡ μετάνοια ἐκδηλώνεται
στὴν ταπεινὴ ψυχὴ πού διψᾶ γιὰ τὴν συγχώρεση τῶν ἁμαρτημάτων της καὶ δέεται
γιὰ τὴν σωτηρία της. Καὶ συγχρόνως παρακαλεῖ γιὰ τὴν βοήθεια στὰ προβλήματά
της. Ἡ ἐσωτερικὴ μετάνοια τοῦ ἀνθρώπου
ὁδηγεῖ στὸ νὰ προκαλέσει τὴν εὐσπλαχνία
τοῦ Θεοῦ πρὸς βοήθειά Του. Ἡ μετάνοια
δὲν ἀνορθώνει μόνο τὴν πεσμένη ψυχὴ τοῦ
ἀνθρώπου ἀπὸ τὴν ἁμαρτία ἀλλὰ καὶ τὴν
πεσμένη ζωή του ἀπὸ τὰ δεινὰ καὶ τὶς θλίψεις του.
γ) Πότε δὲν εἰσακούεται ἡ παράκλησή
μας;
1. Ὅταν κάνουμε ἁμαρτωλὴ ζωὴ καὶ δὲν
μετανοοῦμε γιὰ τὶς ἁμαρτίες μας.
2. Ὅταν ὑπάρχει μέσα μας ὑπερηφάνεια
καὶ ἔπαρση.
3. Ὅταν ὑπάρχει ὀλιγοπιστία.
4. Ὅταν ξεχνοῦμε τὶς εὐεργεσίες τοῦ Θεοῦ
στὴν ζωή μας.
5. Ὅταν δὲν εἶναι γιὰ τὸ συμφέρον τῆς
ψυχῆς μας.
δ) Πῶς εὐχαριστοῦμε τὴν Παναγία;
Πρέπει νὰ εὐχαριστοῦμε τὴν Ὑπεραγία Θεοτόκο μὲ ὕμνους καὶ δεήσεις δοξολογικές,
γιὰ νὰ τιμοῦμε ἄξια τὴν θεία βοήθειά Της.
Τὸ “Ἄξιόν ἐστι ὡς ἀληθῶς μακαρίζειν Σὲ τὴν
Θεοτόκον, τὴν ἀειμακάριστον καὶ παναμώμητον καὶ μητέρα τοῦ Θεοῦ ἡμῶν...”, πρέπει
νὰ τὸ λέγουμε τακτικά. Ἀκόμη καὶ ἄλλους
ὕμνους πού δείχνουν τὴν δόξα τῆς Παναγίας
στὴν Βασιλεία τοῦ Θεοῦ καὶ στὴν γῆ, πού
παρουσιάζει ὁ παρακλητικὸς κανόνας.
Τὴν Παναγία εὐχαριστοῦμε γιὰ ὅλες τὶς
δωρεές Της πού προσφέρει σὲ μᾶς διὰ τῆς

θείας εὐλογίας Της: “ἀπολαύοντες Παναγνέ,
τῶν Σῶν δωρημάτων εὐχαριστήριον, ἀναμέλπομεν ἐφύμνιον, οἱ γινώκοντές σε Θεομήτορα” (Μικρὸς Παρακλητικὸς Κανών).
Εὐχαριστοῦμε τὴν Παναγία, ὅταν ἀναγνωρίζουμε τὴν θέση Της μέσα στὴν Ἐκκλησία.
Εἶναι ἡ Θεοτόκος, ἡ Μητέρα τοῦ Θεοῦ πού
ἐγέννησε ἀσπόρως τὸν Υἱὸν τοῦ Θεοῦ γιὰ
τὴν σωτηρία τοῦ ἀνθρώπου. Εἶναι ἡ Θεομήτωρ. Ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνὸς
γράφει: “Θεοτόκον κυρίως καὶ ἀληθῶς τὴν
Ἁγίαν Παρθένον κηρύττομεν· ὡς γὰρ Θεὸς
ἀληθὴς ὁ ἐξ αὐτῆς γεννηθείς, ἀληθὴς Θεοτόκος ἡ τὸν ἀληθινὸν Θεὸν ἐξ αὐτῆς σεσαρκωμένον γεννήσασα”.
Εὐχαριστοῦμε τὴν Παναγία διότι ἐγέννησε
τὸν Υἱὸν τοῦ Θεοῦ, τὸν Ἰησοῦ Χριστό. Μᾶς
πρόσφερε ἕνα καὶ μοναδικὸ δῶρο, τὴν σάρκωση τοῦ Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ. Ἐδώρισε τὸ τίμιον
καὶ ἁγνὸ σῶμα Της γιὰ τὴν σωτηρία μας. Ἡ
προσφορὰ Της αὐτὴ εἶναι τὸ δῶρο πρὸς τὸ
ἀνθρώπινο γένος.
Εὐχαριστοῦμε τὴν Παναγία μὲ ὕμνους καὶ
λόγους, μὲ τοὺς ὁποίους τονίζουμε τὸ θεῖο
ἔργο Της ἐπὶ τῆς γῆς.Ὕμνους δοξαστικοὺς
πού ἔχει καθιερώσει ἡ Ἐκκλησία γιὰ νὰ δοξάσει τὸ ὑπερύμνητο θεῖο πρόσωπό Της. Ὁ
ἅγιος Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνὸς γράφει: “Ἀληθινὰ δὲν ὑπάρχει γλώσσα ἀνθρώπου, μήτε
ὑπερκόσμιος, ἀγγελικὸς νοῦς πούνὰ μπορεῖ
ἐπάξια νὰ ὑμνήσει Ἐκείνη, μὲ τὴν ὁποία μᾶς
δόθηκε ἡ δυνατότητα νὰ θεωροῦμε καθαρὰ
τὴν δόξα τοῦ Κυρίου”.
Εὐχαριστοῦμε τὴν Παναγία, ὅταν προσευχόμαστε γιὰ ὅλους τούς ἀνθρώπους. Γιὰ
ἐκείνους πού εἶναι μακρυὰ ἀπὸ τὸν Θεό. Μᾶς
ζητᾶ νὰ προσευχόμαστε γιὰ τὴν μεταστροφὴ
τῶν ἀνθρώπων στὸν Υἱό Της. Νὰ πλησιάζουμε τὸν Κύριο μὲ ἀγάπη, γιὰ νὰ λάβουμε
πλούσιους καρπούς. Νὰ προσευχόμαστε πάντοτε, καὶ σὲ καλὲς στιγμὲς τῆς ζωῆς μας,
ὅπου ὑπάρχει ἡ χαρὰ καὶ ἡ εὐτυχία. Νὰ τὸν
δοξολογοῦμε καὶ νὰ τὸν ὑμνοῦμε μὲ τὴν
καθαρὴ ζωή μας. Νὰ τηροῦμε τὶς ἐντολές
Του. Αὐτὸς νὰ εἶναι ὁ ὁδηγὸς καὶ ὁ φάρος
τῆς ζωῆς μας. Νὰ εἴμαστε ὑπάκουοι στὸ ἅγιο
θέλημά Του. Νὰ προοδεύουμε στὴν πνευματικὴ ζωὴ καὶ νὰ ἔχουμε πνευματικὴ ἕνωση
μὲ τὸ Θεό.
Ὅπως ἐμεῖς παρακαλοῦμε τὴν Ὑπεραγία
Θεοτόκο γιὰ τὴν δική μας βοήθεια, τὸ ἴδιο
παρακαλεῖ καὶ Αὐτὴ ἐμᾶς νὰ ἀκοῦμε τὸν
Υἱό Της, νὰ ἀκοῦμε καὶ νὰ τηροῦμε τὶς θεῖες
ἐντολές Του γιὰ τὴν δική μας σωτηρία.
Ἡ Παναγία μᾶς δείχνει τὸν δρόμο πρὸς
τὸν οὐρανό, ἀρκεῖ νὰ τὸν διαβοῦμε μὲ τὶς
ἀρετές Της, ὥστε νὰ γίνουμε ἄξιοί της ἀγάπης Της.
(Ἀπὸ τὸ βιβλίο τοῦ π.Δαμιανοῦ Ζαφείρη
«Η ΠΛΑΤΥΤΕΡΑ ΤΩΝ ΟΥΡΑΝΩΝ»)

7

7

ἐπίκαιρα

Γ

ΤΟ ΕΡΓΟ ΚΑΙ Η ΠΡΟΣΦΟΡΑ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ
ΣΤΗΝ ΖΩΗ ΤΩΝ ΠΙΣΤΩΝ ΚΑΙ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ (ΜΕΡΟΣ Α΄)

ιορτάζει ἡ Μάνα καὶ πλέκουμε στεφάνια καὶ τραγουδᾶμε γλυκά. Ἡ
Μάνα εἶναι ἀναντικατάστατη ὕπαρξη γιὰ τὸν καθένα μας. Μάνα
θέλησε νὰ ἔχει καὶ ὁ Θεὸς Λόγος, ὅταν θέλησε νὰ σαρκωθεῖ. Καὶ ἔκανε
μάνα Του τὴν ταπεινὴ Κόρη τῆς Ναζαρέτ, καὶ ὕστερα τὴν χάρισε στὸν
ἄνθρωπο, «γύναι· ἴδε ὁ υἱός σου... ἰδοὺ ἡ μήτηρ σου, καὶ ἀπ’ ἐκείνης τῆς
ὥρας ἔλαβεν ὁ μαθητὴς αὐτὴν εἰς τὰ ἴδια». (Ἰωάν. 19, 26-27)
Καὶ ἡ Μητέρα τοῦ Χριστοῦ ἔγινε καὶ δική μας Μητέρα. Μᾶς ἀγκαλιάζει
ὅλους, μᾶς ἀγαπάει, καὶ ἐμεῖς σὰν παιδιὰ τῆς τὴν ἀγαποῦμε ἔστω κι ἂν
κάνουμε σκανδαλιές, ἔστω κι ἂν ξεκόβουμε ἀπὸ τὴν μητρικὴ ἔγνοια.
Νοιάζεται καὶ παρακολουθεῖ. Εἶναι ξάγρυπνη καὶ περιμένει. Καὶ ἐμεῖς
φτάνοντας στὰ ὅρια τῶν ἀντοχῶν μας στρεφόμαστε καὶ παρακαλοῦμε.
Α)Η ΠΑΝΑΓΙΑ ΥΠΗΡΞΕ Η ΓΕΦΥΡΑ ΠΟΥ ΟΔΗΓΕΙ
ΣΤΗΝ ΑΙΩΝΙΟΤΗΤΑ
Τό πρόσωπο τῆς Παρθένου ἔχει τόση σπουδαία σημασία στὴν ζωὴ
τῶν χριστιανῶν ὅση εἶχε γιὰ τοὺς Ἑβραίους ἡ διάβαση τῆς Ἐρυθρᾶς
θαλάσσας. Ἡ θαυματουργικὴ διέλευση τῆς Ἐρυθρᾶς θαλάσσας ἦταν τὸ
ἀποφασιστικὸ γεγονός, μὲ τὸ ὁποῖο ὁ Θεὸς διαβεβαίωσε τοὺς Ἰσραηλίτες γιὰ τὴν ἀμετάκλητη ἀπόφασή του νὰ ὁδηγήσει τὸν Λαό του στὴν
γῆ τῆς Ἐπαγγελίας. Ἡ Θεοτόκος εἶναι τὸ πρόσωπο μέσω τοῦ ὁποίου ὁ
Θεὸς φανέρωσε αὐτὴν τὴν ἀμετάκλητη ἀπόφασή του.
Ὅπως ἡ Ἐρυθρὰ θάλασσα ἔτσι καὶ ἡ Θεοτόκος, εἶναι «σημεῖον» Θεοῦ.
Τὸ καθένα ἔχει ἕνα μήνυμα: Ἡ Ἐρυθρὰ θάλασσα ἦταν ἕνας μεγάλος
σταθμὸς στὴν πορεία τῶν Ἑβραίων πρὸς τὴν Πατρίδα. Ἡ Θεοτόκος
ἦταν ὁ μεγάλος σταθμὸς στὴν πορεία τῆς ἀνθρωπότητας πρὸς τὴν
αἰώνια Πατρίδα.
Ὁ δρόμος πρὸς τὴν αἰωνιότητα περνάει ὁπωσδήποτε ἀπὸ τὴν Θεοτόκο. Ἡ Παναγία εἶναι ἡ «διάβαση», τὸ πέρασμα. Δὲν μπορεῖ κανείς νὰ
περάσει τὴν Ἐρυθρὰ θάλασσα τῆς ζωῆς παρὰ μόνο μέσῳ τῆς Θεοτόκου.
Χωρὶς τὴν Παναγία, τὴν Ὁδηγήτρια δὲν μπορεῖ κανεὶς νὰ φθάσει στὴν
αἰώνια Πατρίδα.Ἡ Θεοτόκος δὲν εἶναι μόνο «ἡ κλίμαξ τοῦ Οὐρανοῦ»
εἶναι συγχρόνως καὶ «γέφυρα» τῆς αἰωνιότητας «ἡ μετάγουσα τοὺς ἐκ
γῆς πρὸς οὐρανόν».
Β) Η ΠΑΝΑΓΙΑ ΥΠΗΡΞΕ Η ΚΑΤ΄ ΕΞΟΧΗΝ ΠΡΟΣΤΑΤΙΣ
ΚΑΙ ΟΔΗΓΗΤΡΙΑ ΤΩΝ ΠΙΣΤΩΝ
Σήμερα, ἡ ἀνθρωπότητα ζητάει καταφύγιο καὶ προστασία δυστυχῶς
κάτω ἀπὸ τὴν «πυρηνικὴ ὀμπρέλα»! Ἐμεῖς ὅμως οἱ Ὀρθόδοξοι Ἕλληνες
πού πολὺ πρόσφατα, τὸ 1940 - 48, γνωρίσαμε τὴν ἀκαταμάχητη Σκέπη
τῆς Παναγίας δὲν ἔχουμε κανένα λόγο νὰ ἀμφιβάλλουμε γιὰ τὴν προστασία τῆς Θεομήτορος. Αὐτὴ ὑπῆρξε ἡ Ὁδηγήτρια καὶ ἡ Προστάτις
τοῦ Ἔθνους μας. Σ΄ αὐτὴν καὶ τώρα ἃς στηρίξουμε τὶς ἐλπίδες μας γιὰ
προστασία καὶ καθοδήγηση.
Ἔχοντές σε, Θεοτόκε, ἐλπίδα καὶ προστασίαν, ἐχθρῶν ἐπιβουλᾶς οὐ
πτοούμεθα, ὅτι σκέπεις ψυχᾶς τὰς ἡμῶν.
Γ) Η ΘΕΣΗ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΣΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ
Ἡ Θεοτόκος, μετὰ τὴν Ἀνάσταση καὶ τὴν Ἀνάληψη τοῦ Κυρίου παρέμεινε μέσα στοὺς κόλπους τῆς Ἐκκλησιαστικῆς κοινότητας. Ἀφ΄ ἑνὸς
μὲν διότι ἡ Θεοτόκος ἦταν ἡ πρώτη «πιστεύσασα», ἀλλὰ καὶ ἀφ’ ἑτέρου
διότι αὐτὴ ἦταν ἡ τελευταία ἐπιθυμία τοῦ Υἱοῦ της.
Τὸ «ἰδοὺ ἡ μήτηρ σου» (Ἰω. ιθ’ 27) πού ὁ Ἐσταυρωμένος εἶπε στὸν
ἀγαπημένο τοῦ μαθητῆ, τὸν Ἰωάννη, ἀπευθυνόταν σ’ ὁλόκληρο τὸν
κύκλο τῶν πρώτων Μαθητῶν, σ’ ὁλόκληρη τὴν Ἐκκλησία. Ἔτσι ἡ Θεομήτωρ ἔγινε πιὰ καὶ μητέρα τῆς πρώτης ἐκείνης Ἐκκλησίας. Τὴν θέση
τῆς Θεοτόκου μέσα στὴν Ἐκκλησία τὴν καθώρισε ὁ ἴδιος ὁ Κύριος. Οἱ
Ἀπόστολοι σεβάστηκαν ἀπόλυτα τὴν θέση αὐτὴ καὶ τὴν καθιέρωσαν
μέσα στὴν Ἐκκλησιαστικὴ παράδοση.
Ἡ «πρωτοκαθεδρία» (ἡ πρώτη θέση) τῆς Θεοτόκου μέσα, στὴν Ἐκκλησία ὀφείλεται κυρίως στὴν προσωπική της συμμετοχὴ στὴν ἁγιοπνευματικὴ ζωὴ τῆς Ἐκκλησιαστικῆς κοινότητας. Ἡ Θεομήτωρ ἦταν ὁ στῦλος
τῆς πίστεως μέσα στὴν πρώτη Ἐκκλησία. Ἡ Θεοτόκος δὲν μετεῖχε μόνο
δικαιωματικά, δηλαδὴ σὰν μητέρα τοῦ Χριστοῦ, στὴν Ἐκκλησιαστικὴ

κοινότητα. Ἡ συμμετοχὴ τῆς Θεοτόκου στὴν ζωὴ τῆς Ἐκκλησίας ἦταν
συνειδητή, προσωπικὴ καὶ ὑπεύθυνη. Δὲν παραβρισκόταν ἁπλὰ στὴν
Ἐκκλησιαστικὴ σύναξη, ἀλλὰ συμμετεῖχε στὴν προσευχὴ καὶ τὴν ζωὴ
τῆς Ἐκκλησίας μαζὶ μὲ ὅλους τούς ἄλλους πιστούς.
Ἡ συμμετοχὴ ὅλων μας μέσα στὴν ζωὴ τῆς Ἐκκλησίας δὲν πρέπει
νὰ εἶναι παρουσία ἐπιδεικτική. Ἡ Ἐκκλησία δὲν εἶναι χῶρος ἐπιδείξεως
τῆς κοινωνικῆς θέσεως, τοῦ πλούτου ἢ ὁποιασδήποτε ἄλλης ἰδιότητάς
μας. Ἡ Ἐκκλησία εἶναι σύναξη τῶν πιστῶν, ἐκείνων δηλαδή, πού ἔχουν
κοινὸ δεσμὸ τὴν πίστη, τὴν ἐλπίδα καὶ τὴν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ. Κάθε
ἀπομάκρυνση ἀπὸ τὴν βάση αὐτὴ ἡ Ἐκκλησία καταντᾶ θέατρο καὶ
κοσμικὴ συγκέντρωση. Αὐτὸ πού κάνει τὴν Ἐκκλησία νὰ ξεχωρίζει
ἀπὸ τὶς κοσμικὲς συγκεντρώσεις εἶναι ἡ κοινὴ καὶ ζωντανὴ συμμετοχὴ
ὅλων στὸ μυστήριο τοῦ Χριστοῦ, στὸ μυστήριο τῆς θείας Εὐχαριστίας.
Δ) Η ΠΑΝΑΓΙΑ ΥΠΗΡΞΕ Η ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΗ ΠΡΕΣΒΥΤΡΙΑ ΤΩΝ
ΠΙΣΤΩΝ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΥΙΟΝ ΤΗΣ
Ὁ Κύριος, πέρα ἀπὸ τὴν τιμὴ καὶ τὴν δόξα, πού χάρισε στὴν Θεομήτορα, τῆς ἐμπιστεύθηκε καὶ ἕνα ὕψιστο λειτούργημα: τὸ πρεσβευτικὸ ἢ
μεσιτικὸ λειτούργημα. Τὴν ἀνάδειξε δηλαδή, Πρεσβευτὴ καὶ Μεσίτρια,
πρώτη ἀνάμεσά σε ὅλους τούς Πρεσβευτές, δηλαδή, τοὺς Ἁγίους. Ἀνάμεσά σε ὅλους αὐτούς, ἡ Παναγία «προΐσταται πρεσβεύουσα».
Ἡ Παναγία Θεοτόκος πρεσβεύει γενικὰ ὑπὲρ τῶν ἀνθρώπων καὶ τοῦ
κόσμου. Οἱ πρεσβεῖες της ὅμως ἀναφέρονται καὶ σὲ ἐπὶ μέρους θέματα
καὶ προβλήματα τῆς ἀτομικῆς, τῆς κοινωνικῆς καὶ τῆς πολιτικῆς ζωῆς
καὶ ἱστορίας τῶν ἀνθρώπων.
Εἶναι χαρακτηριστικό, ὅτι, ἡ τιμὴ καὶ ἡ δόξα τοῦ οὐρανοῦ δὲν εἶναι,
μιὰ στατικὴ κατάσταση, ἀλλὰ συνδέεται ἀπόλυτα μὲ κάποιο ἐνεργητικό,
δραστήριο λειτούργημα. Ὁ Ἰησοῦς μετὰ τὴν ἀποκατάστασή του στὴν
δόξα τοῦ οὐρανοῦ ἀνέλαβε ἀπὸ τὸν Θεὸ Πατέρα του τὸ λειτούργημα
τοῦ Μεσίτη καὶ Λυτρωτὴ τῶν ἀνθρώπων. Ἀλλὰ καὶ οἱ ἐκλεκτοί τοῦ
οὐρανοῦ ἡ Παναγία, οἱ ἅγιοι Ἄγγελοι καὶ ὅλοι οἱ Ἅγιοί της Θριαμβεύουσας Ἐκκλησίας πρεσβεύουν πρὸς τὸν Θεὸ Πατέρα γιὰ τοὺς «ἐπὶ
γῆς» ἀνθρώπους. Ἐμεῖς ἀκόμα ἀγωνιζόμαστε, θαλασσοπνιγόμαστε στὸ
πέλαγος τῆς ζωῆς γι’ αὐτὸ καὶ καταφεύγουμε συνέχεια στοὺς Ἁγίους πού
εἶναι «σὰρξ ἐκ τῆς σαρκός μας», ἀδελφοί μας πού ἔφτασαν στὴν ἀντίπερη ὄχθη πρὶν ἀπὸ ἐμᾶς καὶ τοὺς παρακαλοῦμε, διότι, αὐτοὶ ἐκεῖ πού
βρίσκονται τώρα μποροῦν κάτι περισσότερο νὰ κάνουν, οἱ δυνατότητές
τους ἔχουν αὐξηθεῖ. Οἱ Ἅγιοι δὲν αἰσθάνονται καλά, δὲν αἰσθάνονται
ἥσυχοι καὶ εὐτυχισμένοι, διότι ἀκριβῶς ἐμεῖς δὲν εἴμαστε ἥσυχοι, καὶ
εὐτυχισμένοι, διότι ζοῦμε στὴν ἁμαρτία καὶ στὸν πόνο.
Ἡ Παναγία μοιάζει μὲ τὴν μητέρα ἐκείνων, ἡ ὁποία στὴν καταστροφὴ
τοῦ πολέμου, κατώρθωσε νὰ φτάσει μέχρι τὸ φρούριο καὶ νὰ ἀσφαλισθεῖ,
ἐν τούτοις ὅμως εἶναι ἀνήσυχη καὶ κλαίει καὶ ὀδύρεται, διότι τὰ παιδιά
της, τὰ ὁποῖα ἔχασε μέσα στὴν σύγχυση καὶ τὴν συμφορὰ τοῦ πολέμου,
δὲν ἔφτασαν ἀκόμη μέχρις ἐκεῖ. Γι’ αὐτὸ καὶ παρακαλεῖ ἀσταμάτητα
τὸν Κύριο τοῦ φρουρίου, νὰ φροντίσει γιὰ τὰ παιδιά της: «Ἐλέησον μέ,
Κύριε· Κύριε, βοήθει μοί». (Ματθ. ιε΄, 21 - 28) Ὁ δὲ Κύριος εἰσακούει
τὶς παρακλήσεις της. (Φαράντου, 141)
Ἡ ὑποχρέωση τῆς Παναγίας καὶ τῶν Ἁγίων στὸ πρεσβευτικὸ ἔργο
εἶναι δεδομένη, καθὼς ἐπίσης καὶ ἡ θέλησή τους νὰ μᾶς βοηθήσουν.
Αὐτὸ πού πρέπει νὰ κάνουμε ἐμεῖς εἶναι νὰ προσφύγουμε σ’ αὐτοὺς
καὶ νὰ τοὺς ὑποκινήσουμε: ἕνα «γράμμα», ἕνα «τηλεφώνημα», ἕνα
«ἐπεῖγον τηλεγράφημα», δηλαδὴ μιὰ ἁπλὴ «προσευχή», ἕνα «Κύριε,
ἐλέησον» καὶ ἡ πρεσβευτικὴ διαδικασία τοῦ οὐρανοῦ θὰ κινηθεῖ ἀμέσως, θὰ λειτουργήσει δραστήρια, μὲ ἐπὶ κεφαλῆς τὴν Προϊσταμένη
τῶν Πρεσβειῶν μας, τὴν Παναγία Θεοτόκο καὶ τὴν συμμετοχὴ ὅλων
τῶν πρεσβευτῶν τῆς Ἐκκλησίας μας, δηλαδὴ τῶν Ἁγίων. Καὶ ὅλα αὐτὰ
ἀθόρυβα, ἄμεσα καὶ ταχύτατα, μέρα καὶ νύχτα, χωρὶς γραφειοκρατία,
χωρὶς καθυστερήσεις ἢ διακοπές. Ἡ Πρεσβεία μας στὸν οὐρανὸ εἶναι ἡ
πιὸ καλὰ ὀργανωμένη Ὑπηρεσία. Μιὰ ὑπηρεσία πού ποτὲ καὶ κανέναν
δὲν ἀπογοητεύει...
(συνεχίζεται)
7

ΙΕΡΑ ΠΑΝΗΓΥΡΙΣ

Ἱεροῦ Παρεκκλησίου Ἁγίου Φανουρίου Μεγαλομάρτυρος

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 26 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 2016
ὥρα 07.00 μ.μ. Μέγας Πανηγυρικός
Ἑσπερινός μετ’ Ἀρτοκλασίας.

ΣΑΒΒΑΤΟ 27 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 2016
ὥρα 07.00 π.μ. Ὄρθρος καί Θεία Λειτουργία.
ὥρα 07.00 μ.μ. Μεθεόρτιος Ἑσπερινός
καί ἐν συνεχείᾳ λιτάνευσις τῆς ἱερᾶς εἰκόνος τοῦ
Ἁγίου Φανουρίου.
ὥρα 08.00 μ.μ. Ἱερά Παράκλησις
εἰς τόν Ἅγιο Φανούριο.

Καθ’ ὅλη τή διάρκεια τῆς ἑορτῆς θά διαβάζονται φανουρόπιτες

(Τήν παραμονή ἀπό τίς 5:00-9:00 μ.μ. καί ὅλη τήν κυριώνυμο ἡμέρα μετά τό πέρας
τῆς Θ. Λειτουργίας ἕως τίς 2:00 μ.μ. καί ἀπό τίς 5:00-9:00 μ.μ.)

δ ι η μ ε ρη π ρ οσ κ υ ν η μ ατ ι κ η ε κ δ ρ ομ η
Τὸ Ταμεῖο Ἐνοριακῆς Δράσης διοργανώνει διήμερη προσκυνηματικὴ ἐκδρομὴ στήν

1η ἡμέρα

Ἱερά Μητρόπολη Μονεμβασίας καί Σπάρτης
στίς 17 καί 18 Σεπτεμβρίου 2016.

Θὰ ἐπισκεφθοῦμε:
τήν Ἱερά Μονή Εὐαγγελιστρίας
& Ἁγίου Γεωργίου στόν Γέρακα Λακωνίας
τήν Ἱερά Μονή Ἁγίων 40 μαρτύρων
τήν Καστροπολιτεία τῆς Μονεμβασιᾶς
καί τόν Ἱερό Ναό Παναγίας Χρυσαφίτισσας,
ἐλεύθερος χρόνος γιά καφέ καί μπάνιο.
Ἐπιστροφή στή Σπάρτη καί διαμονή.

2η ἡμέρα

Ἐκκλησιασμός στόν Ἱερό Ναό Ὁσίου Νίκωνος
Θὰ ἐπισκεφθοῦμε:
τήν Ἱερά Μονή Ζερμπίτσης
τό Γύθειο καί τήν περιοχή Μαυροβούνι
γιά φαγητό καί μπάνιο.
Ἀναχώρηση γιά Ἀθήνα.

Ὥρα ἀναχώρησης: 7:00 π.μ. Εἰσιτήριο: 50€.
(Στήν τιμή περιλαμβάνονται οἱ μετακινήσεις
καί ἡ διαμονή στό ξενοδοχεῖο SPARTA INN)