You are on page 1of 10

PROLETARIUSZE WSZYSTKICH KRAJÓW, ŁĄCZCIE SIĘ !

B R Z A S K

MIESIĘCZNIK SPOŁECZNO - POLITYCZNY

Luty 2006 ROK
Luty
2006 ROK

ISSN 1429-8279

NR

2/169

PISMO KOMUNISTYCZNEJ PARTII POLSKI

DO UŻYTKU WEWNĘTRZNEGO

Mięsny obóz pracy

M.Ż. Dobra. I teraz jakbyś mógł opowiedzieć jak

Zakłady Mięsne Duda. Potężny zakład prze- twórstwa mięsnego znajdujący się w Sosnowcu - Milowicach zatrudnia kilka tysięcy pracowników. Chyba każdy z nas miał do czynienia z mięsem prze- twarzanym w tym zakładzie. Duda ma sieć sklepów rozsianych po całej Polsce, oraz jest też eksporterem mięsa do innych krajów Europy. Zakłady Mięsne Duda są bardzo cenioną firmą na rynku, ich mięso posiada licencje najwyż- szej jakości. Wielu z nas zapewne nie raz zajadało się towarami zakupionymi ze sklepów firmowych Duda. Niestety mało kto wie jak na prawdę wygląda sytuacja w sosnowieckim zakładzie. Jak się zaraz

dowiemy to sytuacja nie jest taka kolorowa jak sobie

możemy to wyobrażać. Ale czego mogliśmy się inne- go spodziewać po burżuazyjnym zakładzie zatrud- niającym tak dużą ilość pracowników. Przeprowadziliśmy rozmowę z jednym z

pracowników Zakładów Mięsnych Duda, który w dobitny sposób ukazuję nam problem z jakim mamy

do czynienia ..

Robert, bo tak ma na imię nasz roz-

mówca nie zgodził się na ujawnienie swojego nazwi- ska, ponieważ boi się ewentualnych konsekwencji jakie by go czekały ze strony Dudy za wyjawienie nam faktów. Za pewnie by dostał wypowiedzenie a

niestety w dzisiejszych czasach trudno o prace i

człowiek trzyma się tego co ma, nawet jeżeli to jest tyranina za nędzny grosz. Cóż rodzinę trzeba na- karmić, sama się nie nakarmi a i samemu trzeba za coś żyć.

Marcin Żurawiecki

Wywiad z Robertem, pracownikiem Zakładów Mięsnych „DUDA” w Sosnowcu - Milowicach

M.Ż.

Przez jaki okres czasu pracujesz w Zakładach

Mięsnych DUDA?

R. W Zakładach Mięsnych DUDA pracuję niecałe 2 lata.

wygląda tam podział pracy, czym się ludzie zajmują, jak to ogólnie wygląda na zakładzie?

  • R. Więc na samym początku pracowaliśmy na starym

zakładzie w Sosnowcu, ja tam pracowałem około pół roku. Niestety jak weszliśmy do Unii to nie spełniały się tam wymogi unijne i byliśmy zmuszeni przenieść się do nowego zakładu, który już istniał około 3 lat w Milowicach. Tam po prostu znajdują się różne wy- działy od rozbioru, produkcji łącznie z pokarmem, gdzie robią jedzenie dla psów i kotów, znajduje się tam również produkcja wyrobów metalurgicznych także tych wydziałów jest bardzo dużo.

M.Ż. A ty pracujesz na jakim wydziale?

  • R. Ja pracuje na wydziale rozbiorów.

M.Ż. To jest duży wydział?

  • R. To jest jeden z największych wydziałów, pracuje

nas tam około 300 osób.

M.Ż. Czy mógłbyś powiedzieć coś o właścicielu Za- kładów Mięsnych DUDA?

  • R. Właściciel. Z wyglądu niepozorny, wydaje się w

miarę ok., ale jest bardzo zamożnym człowiekiem, posiada 2 domy-porządne wille, dobry samochód łącznie z samochodem porsche, który kosztuje 500 tysięcy złotych no i niedawno około pół roku temu kupił sobie helikopter. M.Ż, A co wiesz na temat tej ubojni, którą budował

Duda i tej całej sprawie z kredytami i z tym, że miał dostać dofinansowanie z Unii?

  • R. Ubojnia jest na etapie około 50% może i więcej

ukończenia, ale tam były problemy z kredytami, Duda

nie otrzymał ich i to wszystko stanęło w miejscu i nie

funkcjonuje jak do tej pory.

M.Ż Możesz coś więcej powiedzieć gdzie jest ta uboj- nia i w ogóle czy to chodziło o to, że Duda miał dostać dofinansowanie z Unii i przez to wziął kredyty a w końcu nie dostał tego dofinansowania?

  • R. Dokładnie nie wiem, w każdym bądź razie wiem,

że tutaj na zakładzie jest kilku współudziałowców. To nie jest tak, że on ma sam ten zakład. Teraz żeby w ogóle ruszyła ta to ma wejść Niemiec. Jakieś pakiety udziału mi sprzedali. I dzięki temu ubojnia ma ruszyć. Ubojnia o ile się nie mylę znajduje się w Jędrzejowie.

B R Z A S K NR 02 luty / 2006
B R Z A S K
NR
02 luty / 2006

M.Ż. Teraz czy mógłbyś powiedzieć dlaczego pracow- nicy Zakładów Mięsnych Duda nazywają zakład takim „drugim Auschwitz”?

R. Ponieważ dużo się to nie różni od obozu. Na innych wydziałach jeszcze jest w miarę, ponieważ pracują po 8 godzin dziennie, jakość pracy jest w miarę. Nasz wy- dział jest najgorszy. Nasz wydział ma akurat takich kierowników bez skrupułów, którzy w ogóle nie liczą się z ludźmi. Między innymi system pracy na wydziale rozbioru jest minimum 12 godzinny, czasami jest tak,

że się pracuje po 14 i 15 godzin dziennie. Jeżeli ktoś wcześniej zejdzie ze stanowiska pracy jest od razu ka- rany brakiem premii albo groźbami zwolnienia. W każ- dym bądź razie umowy każdy ma podpisane na 8 go- dzin dziennie, robimy dłużej. Godziny w ogóle na pa- skach „giną”, jest liczone tak jakby tylko za 8 godzin. Odnoszenie się kierownictwa do pracowników jest go-

rzej niż naganne typu: „zap

.....

aj,

jak ci

się

k

..

wa

nie

podoba to się zwolnij!” i tym podobne i to nie ma w ogóle znaczenia czy to jest kobieta, mężczyzna, młody,

starszy. Zero poszanowania pracownika.

Teraz ostatnio zrobili coś takiego, że nie idzie z zakładu

wyjść przed dwunastoma godzinami, ponieważ nie

przejdzie się przez bramę. Jeżeli ktoś się chce wcześniej zwolnić to musi dostać specjalną przepustkę. Dopiero

na podstawie tej przepustki i potwierdzeniu ochroniarza

przy zwolnieniu, jeżeli potwierdzi kierownik, że taka to osoba i taka dostała zwolnienie, można opuścić zakład.

Inaczej nie ma możliwości. Mimo tego jeszcze są za- mykane szatnie, jest wszystko otwierane dopiero pół godziny przed zakończeniem pracy, czyli przed 12 go- dzinami. A tak jak wspominam system pracy nie polega

czasami na 12 godzinach tylko nieraz mięso później dowiozą i trzeba po 13, 14 godzin zostać. I to nie ma mowy, że ktoś nie zostanie, bo od razu jest grożenie różnymi sankcjami.

M.Ż. A jeżeli chodzi o płace to jak to wygląda za taki system, w którym pracujecie po 12, 13 godzin? R. Z płacami to do tej pory nie jest wszystko wyja- śnione, bo na pasku jest co innego a w rzeczywistości

jest co innego. Nie jest to wszystko sprawiedliwie rozli-

czane i nikt się jeszcze do końca nie połapał jak oni to

rozliczają. Na pasku jest rzetelnie po 8 godzin a w rze- czywistości jak już mówiłem godziny „giną” a co za tym idzie pieniądze, które miały być za nie wypłacone również. Na samym początku odkąd ja pracuje to jesz- cze były wypłaty w granicach 1200, 1100 złotych za miesiąc, w tej chwili tak to wszystko upadło i chociaż zbyt jest dwa razy większy że najniższe płace są w gra- nicach 650 złotych, 700 do 800 złotych no i już nie mówię fachowcy to wiadomo więcej. Ale przeciętna płaca to jest 800, 900 złotych taki system całodziennej pracy. Najśmieszniejsze jest to że pracuje się cały ty- dzień za wyjątkiem sobót, soboty są wolne ale każdy musi przepracować przymusowo 3 niedziele w miesią-

cu. M.Ż. Czy zakład posiada własne związki zawodowe?

  • R. Nie. Były kiedyś, ale zostały rozwiązane i nie ma

możliwości żeby ponownie powstały. Poza tym nawet gdyby się ludzie uparli to jest większość tak zastrasza- na, że to wygląda tak: 50% ludzi jest za związkami i wszystko by zrobiło żeby jakoś to poprawić, 25% ludzi nie chce się w to w ogóle mieszać no i 25% ludzi to są ludzie, którzy mają na utrzymaniu rodziny i zale- ży im nawet na zarobieniu takich groszy, pomimo tego w jakich warunkach pracują i jak są wykorzystywani. Po prostu za bardzo się boją, że stracą prace.

M.Ż. Aha czyli podobnie jest ze strajkiem?

  • R. Dokładnie. Strajk nigdy się nie uda dlatego, że nie

ma między pracownikami wspólnoty, poza tym dobrze

zastraszają i ludzie się boją.

M.Ż. Czy działo się coś na zakładzie po tej aferze w Konstarze, co tak była nagłośniona w mediach?

  • R. Pewnie. Bardzo się dużo działo. Między innymi

trochę zastój się zrobił, ponieważ ludzie stracili tro- szeczkę wierzytelność do mięsa. Jeżeli chodzi o samą aferę to zakład DUDA ma z nią wiele wspólnego, ponieważ u nas się działo praktycznie to samo co w Konstarze. Było bardzo dużo zwrotów, mięso w cało- ści, mięso w kawałkach. To co nie zostało sprzedane po dniu czy dwóch, powinno iść do wtórnego przero- bu czy utylizacji. Ale jak już lekarzy nie było to mięso ze zwrotów było przyjmowane i mieszane ze świeżym żeby straty były jak najmniejsze. Po aferze z Konsta- rem zakazano wnoszenia na zakład wszelkiego rodza- ju telefonów komórkowych i różnego rodzaju walk- manów i odtwarzaczy mp3 aby nikt nie mógł w żaden sposób tego udokumentować co się tam dzieje, żeby nie wyszło to na jaw. Zawsze mięli ekipę swoich ludzi zaufanych, którzy przyjmowali te zwroty, i mieszali ze świeżym mięsem. Tak to wszystko wygląda.

M.Ż. Dziękuje Ci za rozmowę.

  • R. Proszę.

Rozmowę przeprowadził Marcin Żurawiecki.

ERA BEZROBOCIA

(część I)

W ciągu ostatnich dwóch lat bezrobocie w Polsce spadło, jak się oficjalnie podaje, o około 3- 4 punkty procentowe, to jest o jakieś 300 tys. Według ostatnich informacji Ministerstwa Pracy bez zajęcia jest 2 770 tys. zdolnych do pracy. Nie chcę polemizować z po- wyższymi danymi, choć wiadomo, że statystyki two- rzone są często na określone zamówienie polityczne, lecz przyjmuję je jako rzetelnie odzwierciedlające pewien trend. Nie zwykłem do doszukiwania się spi- skowej teorii dziejów i jeśli uznaję za prawdziwe np.

wszystkie statystyki z okresu intensywnego budownic- twa socjalistycznego, to konsekwentnie powinienem

wymagać od siebie uznania także danych o malejącym w Polsce bezrobociu. Zawierzając więc liczbom, a nie

2

B R Z A S K NR 02 luty / 2006
B R Z A S K
NR
02 luty / 2006

ma logicznego powodu aby tego nie robić, bezrobocie

spada.

Takie zjawisko stawia komunistów przed kłopotliwym z punktu widzenia ideologicznego faktem. Czyżby mia- ło to oznaczać przezwyciężenie trudności przez gospo- darkę kapitalistyczną i tryumf wolnego rynku? Czyżby miał to być zwiastun przełamania sprzeczności i wkra- czania na ścieżkę zrównoważonego rozwoju? Otóż

wcale nie. Sam fakt zmniejszenia bezrobocia o drob-

nych parę procent o niczym jeszcze nie świadczy, a wręcz przeczyć może powyższej tezie, czego uzasad- nienie dam w dalszej części. Pomimo, iż niektórzy politycy starają się tę drobną korektę bezrobocia przedstawić w opromieniowującym blasku sukcesu, w czym celuje szczególnie przewodni- czący SLD Wojciech Olejniczak, który chwali się gdzie może, że to za rządów jego partii powstrzymano wzrost bezrobocia, to rzeczywistość jednak przedstawia się nadal bardzo dramatycznie. Inaczej bowiem nie można nazwać położenia w jakim znalazła się Polska jeśli chodzi o zatrudnienie, zwłaszcza na tle pozostałych państw UE. Przedstawiając natomiast kwestię spadku bezrobocia w sposób, w jaki to robi szef SLD, zapomi-

na się o fakcie, że jest to sprawa wielowątkowa i nie można załatwić jej jedną huraoptymistyczną tezą. Aby zrobić to uczciwie należy rozważyć jej wszystkie naj- ważniejsze wątki, co mam nadzieję uda mi się dokonać. Na początek chciałbym się zająć kwestią, która mi oso- biście wydaje się bardzo ciekawa. Otóż w dyskursie na temat bezrobocia uderza przede wszystkim to, iż wyda- je się, że w Polsce właściwie wszyscy przyzwyczaili się do jego wysokiego poziomu. Bezrobocie, zadaje się, jest jak chleb powszedni, jak powietrze, którym się oddycha i nie sposób w ogóle wyobrazić sobie funkcjo- nowania bez niego. Do innego wniosku nie można dojść, jeśli tylko dokładniej przyjrzy się zagadnieniu i

prowadzonym debatom. Wysokie bezrobocie zaakcep-

towali właściwie wszyscy; pracodawcy – ci ze zrozu- miałych względów, których nie potrzeba omawiać, pracownicy, którym konkurencja na rynku pracy nie pozwala na chwilę oddechu i krępuje wszelkie ruchy w obronie ich praw, bezrobotni, którzy w cudowny sposób

nie umierają z głodu i wiążą koniec z końcem w szarej strefie i na manowcach życia publicznego i co najnie-

bezpieczniejsze, politycy.

Przyzwyczajenie się do tak wysokiego bezrobocia jest zjawiskiem swoistym na skalę Europy. W innych kra-

jach prawie dwudziestoprocentowe bezrobocie jest nie

do pomyślenia, wywołałoby niepokoje społeczne, przy których żaden rząd by się nie utrzymał. Wystarczy za-

uważyć, że choć bezrobocie w pozostałych krajach UE jest przeciętnie dwukrotnie niższe nić w Polsce, to jed-

nak rządy cięgle poddawane są ostrej krytyce i presji w

kierunku jego zmniejszania. W Polsce tymczasem bez-

robocie stało się zwyczajnym tłem gospodarki, bez względu na to czy czwarta, czy piąta część ludności jest bez pracy i nie powoduje żadnych gwałtownych reakcji.

Zjawisko to z pewnością mogłoby służyć jako pole do różnorodnych badań społecznych. Nie jestem specjali- stą w tych sprawach, ale wydaje mi się, do bezrobocia przyzwyczailiśmy się w sposób podobny do sposobu, w jaki człowiek przyzwyczaja się do wszystkich in- nych niedogodności. Chodzi o długość i intensywność oddziaływania. Bezrobocie było dawkowane Polakom stopniowo (pomijając wczesne lata 90, gdzie nagle bez pracy znaleźli się pracownicy PGR-ów) i przez tak długi okres, że właściwie niezauważenie osiągnęło poziom 20%. Przez lata dokręcania śruby po prostu nauczyliśmy się z nim żyć i nie zwracamy zbytnio na nie uwagi. Pogodziliśmy się z losem, może też kon-

formistycznie przyjęliśmy tezy o konieczności bezro- bocia w okresie transformacji. Przyzwyczailiśmy się do bezrobocia i zanadto nie uskarżamy się na nie, tak jak nie uskarża się człowiek dotknięty jakąś przykrą chorobą, z którą musi się przez lata zmagać. Może nawet polubiliśmy je, jako naszego nieodzownego towarzysza, nasz znak rozpoznawczy, jako „nasze bezrobocie”. Dźwigamy więc to „nasze bezrobocie”, jak bohater wiersza Leśmiana dźwigał swój garb. Nie zastanawiamy się nad jego przyczyną ani skutkami, nie dociekamy jego źródła, nie próbujemy go zrzucić.

Ono po prostu jest i nie ma potrzeby rozstrzygania tak

oczywistej zdawałoby się kwestii. Przyzwyczajenie do bezrobocia to dowód, że naród potrafi sobie jakoś radzić nawet w tak trudnych sytua- cjach, bez oglądania się na pomoc od rządu, a nawet wbrew kłodom, jakie ten rzuca po nogi. Z drugiej strony jest zjawiskiem bardzo niebezpiecznym, gdyż rodzi apatię, zwątpienie i powoduje zanikanie aktyw- ności w jego zwalczaniu. Powoduje także utrwalenie postawy ostrożnego optymizmu, która głosi, że „go- rzej być już nie może”, i naiwnie zakłada, że podej- mowanie jakichkolwiek działań jest bezcelowe, gdyż sytuacja w końcu sama się poprawi. Jak już wspomniałem, najtragiczniejsze jest to, że do wysokiego bezrobocia przyzwyczaili się także, albo raczej przede wszystkim, politycy, a więc teoretycznie ci, którzy powinni stwarzać warunki jego likwidacji. Tymczasem nie robią oni w tej materii dosłownie nic, zdając się zupełnie na koniunkturalizm i łaskę inwe- stycji zagranicznych. Czy ktoś w ostatnich latach sły- szał jakąkolwiek poważną, czy niepoważną zapowiedź zdecydowanego zmniejszenia bezrobocia? Wątpię. Politycy zadowalają się raczej tworzeniem utopii i nieskonkretyzowanych programów tworzenia nowych miejsc pracy za pomocą zmniejszenia kosztów pracy i wzrostu gospodarczego, czym zwyczajnie spychają problem z państwa na niezidentyfikowane twory typu rynki, giełdy, kapitały itp. Wolą oni siedzieć z założo-

nymi rękoma licząc, że ożywczy powiew koniunktury załatwi sprawę bez ich udziału. Ku ich radości czasa- mi nawet tak się zdarza i wtedy nasi dzielni politycy licytują się, kto więcej się temu przysłużył. Tymcza-

sem likwidacja bezrobocia, jak ostatnimi czasy, o 200,

3

B R Z A S K NR 02 luty / 2006
B R Z A S K
NR
02 luty / 2006

czy 300 tysięcy to żaden sukces, w sytuacji gdy bez pracy ciągle jest blisko 3 miliony. To przysłowiowa kropla w morzu potrzeb. To tym bardziej żaden dowód na sprawność gospodarki, bo sytuacja, czy tak, czy tak jest dramatyczna. Tu trzeba działań zdecydowanych i radykalnych. Trzeba tworzyć nie tysiące, a miliony miejsc pracy. Niestety nikt takich działań nie podejmie, bo jak już powiedziałem do bezrobocia można się przy- zwyczaić, zaś politycy mogą żyć obok niego w dobrej komitywie, zwłaszcza gdy do spółki praca i polityka dołącza się prywatny kapitał. „Sukces” w zwalczaniu bezrobocia nabiera zupełnie innego oblicza, gdy przyjrzymy się wszystkim jego czynnikom. Otóż z pewnością głównym sprawcą spad- ku bezrobocia nie było zwiększenie ilości miejsc pracy netto (różnica między nowopowstającymi stanowiska- mi, a stanowiskami likwidowanymi). Mógłbym nawet pokusić się o stwierdzenie, że więcej etatów zlikwido- wano niż stworzono, ale że będę posługiwał się głównie przykładami, a nie aktualnymi statystykami, nie będę wysuwał tak mocnego twierdzenia. Wydaje się jednak, że pomimo hucznie otwieranych tzw. stref ekonomicz- nych i sakralnego poświęcania nowych inwestycji, two- rzone miejsca pracy ledwo bilansują zwolnienia doko- nywane gdzie indziej. Parafrazując słowa Marksa moż- na powiedzieć, że to co kapitał jedną ręką daje, drugą z nawiązką zabiera. Podstawowe znaczenie ma tutaj fakt, że inwestycje są przede wszystkim inwestycjami kapi- tałochłonnymi, a nie pracochłonnymi. Olbrzymie środki lokowane są w technologiach, komputeryzacji, a sto- sunkowo małe w pracę ludzi. Żeby to potwierdzić nie trzeba daleko szukać. Wystarczy spojrzeć na historię inwestycji bezpośrednich w Polsce. W 2004 roku na przykład sięgnęły one prawie 8 mld dolarów i utworzy- ły zaledwie 15 tys. miejsc pracy. Oznacza to, że utwo- rzenie jednego etatu kosztowało bez mała 2 miliony złotych. Tymczasem likwidacja nawet niewielkiego zakładu, mleczarni, cukrowni, czy ograniczenie wydo- bycia w którejś z kopalń niewiele kosztuje, ale pociąga za sobą zwolnienia idące w setki i tysiące. Co więc z tego, że inwestycje sięgają miliardów, jak zlikwidowa- na jedna fabryka obraca w niwecz wysiłek wybudowa- nia trzech, czy czterech nowych. Co z tego, że np. w takiej Środzie Śląskiej powstać ma 5 nowych zakładów, jak zatrudnią one łącznie około 300 osób, a w zamknię- tej cukrowni Małoszyn i zrestrukturyzowanych Zakła- dach Porcelany Elektrotechnicznej pracę straciło 500 (pomijam już kwestię atrakcyjności pracy, respektowa- nia prawa pracy oraz wysokości wynagrodzenia w roz- różnieniu stary - nowy pracodawca). Jeśli nawet tego średzkiego przykładu nie można wprost przenosić na skalę całego kraju, to jednak nie jest on zjawiskiem odosobnionym, a raczej powszechnym. Dużej siły woli wymagałoby zatem przyjęcie przypuszczenia, że w Polsce nastąpił znaczący wzrost miejsc pracy netto. Jeśli nawet takowy nastąpił, to był on niewielki. Nieste- ty nie opublikowano jeszcze bieżących danych na ten

temat, ale wystarczająco wymowne są dane za lata 2001-2003. W okresie tym wszystkie branże przyjęły łącznie 4.283,4 tys. pracowników, a zwolniły 4.755,8

tys. Gospodarka zmniejszyła więc zatrudnienie o 472,4 tys. , w tym przemysł o 125,60 tys. (dane po- chodzą z roczników statystycznych i dotyczą pełnoza-

trudnionych, bez prac dorywczych i sezonowych).

Choć w latach 2004-2005 tendencja ta mogła się czę- ściowo odwrócić, wszak bezrobocie ostatnio drgnęło w dół, a w latach, których dotyczą statystyki rosło, to jednak z pewnością nie na tyle, aby mówić o przeło-

mie. Ujmując sprawę jednym słowem - inwestycje nie tworzą dodatniego bilansu jeśli chodzi o zatrudnienie i nie są stymulantą zmniejszania bezrobocia w skali

kraju.

Marcin Popiuk

WYBORY W POLSCE-JESIEŃ 2005 Analiza polityczno klasowa

Rok 2005 pozostawał w Polsce pod znakiem ostrego kryzysu rządowego. Do 2 maja 2004 r. rządy sprawo- wały Sojusz Lewicy Demokratycznej na czele z pre- mierem Leszkiem Millerem i Unia Pracy. Leszek Mil- ler był uważany za przedstawiciela lewicowego skrzy- dła SLD. Wywodził się ze środowiska robotniczego i jak zawsze podkreślał, bliskie mu były tradycje robot- niczej Łodzi, polskiego Manczesteru, gdzie domino- wał przemysł tkacki, w którym się wychowywał i kształtowała się jego osobowość. Leszek Miller w schyłkowym okresie Polski Ludowej zrobił błyskotliwą karierę jako aktywista Związku Młodzieży Socjalistycznej. Był szefem organizacji młodzieżowej w zakładzie pracy, później trafił do aparatu partyjnego PZPR. Partia zadbała o jego wy- kształcenie, skończył socjologię w Akademii Nauk Społecznych przy KC PZPR. Był on przedstawiany jako samorodek robotniczy elektryk porównywano go nawet do niemieckiego Augusta Bebela, ale zabrakło mu wiedzy hartu i rewolucyjnego charakteru. W latach 80-tych XX w. został I Sekretarzem Komitetu Woje- wódzkiego w Skierniewicach, a później trafił do Ko- mitetu Centralnego PZPR,’ gdzie wybrano go na se- kretarza KC. Wsławił się tym, że w 1988 r. dyskuto- wał w stołówce KC PZPR w ‘Warszawie z buntowni- czo nastawioną młodzieżą antykomunistyczną i nacjo- nalistyczną z „Solidarności” i Niezależnego Zrzesze- nia Studentów, gdzie opowiedział się za koniecznością -zwołania „okrągłego stołu” i „zasadniczego zrefor- mowania Polski”. Jak się później okazało, bliższa mu była współczesna prokapitalistyczna socjaldemokra- cja, a jego idolami stali się Schroeder i Blair. Leszek Miller był młodym, ale całkowicie zdemorali- zowanym politykiem często podkreślał, że do PZPR wstąpił dla kariery, już kiedy miał 20 lat, a było to w końcu lat 60-tych, doszedł do przekonania, że socja-

4

B R Z A S K NR 02 luty / 2006
B R Z A S K
NR
02 luty / 2006

lizm i komunizm nie mają szans w walce z kapitali- zmem. Ale nie przeszkadzało mu to szybko piąć się na szczyty partyjnej kariery. Przyczynił się bardzo do zniszczenia i upadku Polskiej Zjednoczonej Partii Ro-

botniczej w styczniu 1990 r. był współorganizatorem Socjaldemokracji RP, stając się jej sekretarzem gene- ralnym, a później przewodniczącym. Fakty te są przytaczane, żeby uświadomić, kto rozbijał PZPR od środka, kto swą postawą i świadomością oszukiwał masy robotnicze i kto następnie na początku 1990 r. doprowadził do rozbicia i rozwiązania PZPR i powstania Socjaldemokracji. Byli to tacy ludzie jak

Aleksander Kwaśniewski, późniejszy prezydent Polski

w latach 1995— 2005, późniejszy premier rządu pol- skiego Leszek Miller (2001-2004) i wielu innych ..

Rządy Leszka Millera to dalszy upadek gospodarczy Polski, to pogłębianie dramatycznej sytuacji socjalnej polskich rodzin, szczególnie robotniczych i chłopskich.

Odzwierciedleniem tego jest potężne bezrobocie, ofi- cjalnie rejestrowane w skali 18-20%, przy czym fak-

tycznie jest ono znacznie wyższe, sięgając do 25%, obejmuje ono tzw. ukryte bezrobocie, szczególnie na wsi. Leszek Miller często podkreślał swe zasługi we

wprowadzeniu Polski do Unii Europejskiej, ma się czym chwalić i za to go też chwali wielka europejska burżuazja, ale ponosi on współodpowiedzialność za to, że Polska przoduje w Europie pod względem stopy

bezrobocia. Socjaldemokracja w polityce zagranicznej

kontynuowała politykę partii otwarcie burżuazyjnych, wywodzących się z „Solidarności” a w szczególności

AWS.

W 1999 r. Polska weszła do NATO, a 1.V.2004 r. zo-

stała przyjęta do Unii Europejskiej. W konsekwencji Polska stała się łatwym łupem neokolonialnej polityki USA i zachodniej Europy, pod kierunkiem Niemiec. Polska poparła agresję USA przeciwko Irakowi, a wcześniej także przeciwko Jugosławii, i wysłała tam znaczący kontyngent wojskowy w celu okupowania Iraku. Od początku ponad 75% Polaków było przeciw- nych awanturnictwu polskiego "lewicowego" rządu i żądało i nadal żąda natychmiastowego wycofania pol- skich oddziałów z Iraku. Rząd Leszka Millera, później rząd Marka Belki i obecny rząd Kazimierza Marcinkie- wicza prowadziły i prowadzą w dalszym, ciągu antyna- rodową politykę.

Wszystkie te fakty świadczą o tym, że socjaldemokra- tyczny rząd Leszka Millera, który otrzymał w 2001 r. ponad 40% poparcia wyborców szybko zmarnował swą szansę. Do tego przyczyniły się także liczne afery ko- rupcyjne działaczy tej partii. L. Miller podkreślał w

kampanii wyborczej swe robotnicze pochodzenie, ale

po zwycięstwie szybko o tym zapomniał i bliższe mu

były spotkania i rauty z nowymi biznesmenami niż odwiedziny u robotniczych załóg w zakładach pracy. Są to ważne przesłanki upadku rządu Leszka Millera i klęski wyborczej SLD w 2005 r.

W konsekwencji rządy SLD po raz kolejny zawiodły na manowce swój elektorat. Rząd L. Millera tracił też poparcie swej frakcji parlamentarnej i 2.2004 r. musiał ustąpić. Na jego miejsce przyszedł pragmatyk z kół prezydenckich SLD - prof. Marek Belka, który okre- ślał się jako "socjal-liberał", przy czym nikt nie wie- dział gdzie się mieści ten jego "socjal". Kontynuował on politykę dalszego uzależniania Polski od kapitału zagranicznego i wiernego lokaja NATO i USA. Wsła- wił się niechlubnie tym, że w schyłkowym okresie kadencji wstąpił do opozycyjnej partii liberałno- burżuazyjnej - Demokraci, powiązanej z wielkim pol- skim biznesem i reakcyjną "Solidarnością". Rząd ten

był jeszcze bardziej znienawidzony przez masy robot- nicze i chłopskie a jego polityka, podobnie jak L. Mil- lera, stała się przysłowiowym gwoździem do trumny Sojuszu Lewicy Demokratycznej i innych lewicowo-

burżuazyjnych ugrupowań.

Wybory parlamentarne - wrzesień 2005 r. Wybory do Sejmu i Senatu odbyły się 25.IX.2005 r. Wzięło w nich udział 20 komitetów wyborczych, które zarejestrowały listy wyborcze w Państwowej Komisji Wyborczej. Uprawnionych do głosowania było około 30 mln wyborców, z czego do urn wyborczych poszło

nieco ponad 40%, czyli około 12 min obywateli. Pra- wie 60% czyli około 18 mln Polaków wstrzymało się od głosowania, co łamie podstawowe standardy de-

mokratyczne. Niska frekwencja w polskich wyborach nie jest niczym nowym, od lat nie przekraczała ona 50% i oscylowała w granicach 45%, ale obecnie była ona najniższa od 1989 r. Jeszcze niższa jest frek- wencja w wyborach do samorządów lokalnych. Wy- borcy, przede wszystkim ze środowiska robotniczego i chłopskiego mają dość farsy i szoł wyborczego na modłę amerykańską. Przekonali się dobitnie, że za pomocą kartki wyborczej niewiele da się zmienić. Na miejsce jawnych burżujów przychodzą skryci, którzy wiele obiecują, ale gdy dojdą do władzy, służą temu samemu panu, tj. kapitałowi zagranicznemu, UE, NATO i USA. Do masowego uczestnictwa w wyborach namawiali nie tylko liderzy partii politycznych, co jest zrozumia-

łe, osobistości życia publicznego, np. niektórzy inte- lektualiści, ale także kościół rzymskokatolicki, który rzekomo i oficjalnie nie angażuje się w życie politycz- ne, ale faktycznie pełni w Polsce rolę superpartii poli- tycznej. Episkopat Polski na swej Konferencji w Czę- stochowie zachęcał wiernych do uczestnictwa w wy- borach, kwestią sodo-techniczną było przekonanie ich, żeby głosowali na partie i osobistości pro-kościelne i chadeckie. Arcybiskup z Lublina J. Życiński w liście

pasterskim napisał, że "Udział w głosowaniu jest ob- owiązkiem chrześcijanina. W państwie demokratycz- nym obecność przy urnie wyborczej jest podstawo- wym znakiem naszej odpowiedzialności za ład, jaki będzie tworzony po wyborach. Czas, kiedy wdrażali-

5

B R Z A S K NR 02 luty / 2006
B R Z A S K
NR
02 luty / 2006

śmy naszą krytyczną postawę wobec nieładu społecz- nego, unikając głosowania, skończył się 16 lat temu. Jeśli ktoś tego nie zauważył, to jest to niepokojący znak". (Cyt. za "Rzeczpospolitą" z 26.IX.2005 r.). Wyborcy jednak, także ci, którzy w większości byli wiernymi kościoła, zachowali się bardzo wstrzemięźli- wie wobec apelu arcybiskupa, ich zachowanie było polityczne i generalnie nie posłuchali wezwań hierar- chów, jednocześnie niższe duchowieństwo jest bardzo podzielone, znając autentyczne problemy, z jakimi bo- rykają się masy społeczne. Wyborcy głównie robotnicy i chłopi, bezrobotni, nie poszli do urn wyborczych, wyrażając swą postawą rezerwę i krytykę dotychcza- sowych polityk wielkich ugrupowań partyjnych wywo- dzących się z "Solidarności" i partii socjaldemokratycz- nych. Głosiły one kiedyś, że kapitalizm nie jest taki zły i można się w nim urządzić. Dziś liderzy tych ugrupo- wań, jak np. L. Wałęsa, W. Frasyniuk i wielu innych sami się urządzili, są milionerami i miliarderami, a swe rezydencje otaczają potężnymi ogrodzeniami. Syn "ro- botnika" Wałęsy zdobył mandat do Sejmu, startując z listy Platformy Obywatelskiej w Gdańsku - najbardziej liberalnej i reakcyjnej partii burżuazyjnej, co kompro-

mituje także rodzinnie dawnego lidera "Solidarności". Ci co poszli do wyborów, a jest to więcej niż 1/3 pol-

skiego narodu to aktywni zwolennicy kapitalistycznych przemian, klientela gospodarcza i polityczna wielkiego

biznesu, liczne drobnomieszczaństwo a także ci wierni Kościoła katolickiego, którzy są ideowo-religijnie i nacjonalistycznie zaangażowani po stronie Kościoła katolickiego i wartości chadeckich. Mocno tu wykorzy- stywano postać i nauki zmarłego 2.IV.2005 r. papieża- Polaka Jana Pawła II. Stroną kampanii wyborczej stało się także Radio katolickie "Maryja" i telewizja "Trwam" Ojca Rydzyka z Toruniu, mające wielomilio- nową liczbę słuchaczy i widzów. Obliczono, że zdoby- cie jednego fotela w Sejmie kosztowało wielkie partie 150 000 zł (ok. 50 000 USD). Zdecydowanymi zwycięzcami wyborów są 2 partie burżuazyjne: Prawo i Sprawiedliwość i Platforma

Obywatelska. Obie wyszły z "Solidarności" i są repre- zentantami sił, znaczenia i interesów wielkiego kapita- łu. Prawo i sprawiedliwość jest partią Jarosława i Lecha Kaczyńskich, partii narodowo-chadeckiej, która w poli-

tyce gospodarczej stoi na gruncie interesów wielkiego kapitału po pewnych wahaniach także EU i silnej pol- skiej obecności w NATO, natomiast w sprawach so- cjalnych posługuje się chadeckim frazesem socjalnym, obiecujący, że ograniczy (a nawet zlikwiduje) bezrobo-

cie, rozpocznie wielkie budownictwo mieszkaniowe i

otoczy opieką socjalną polskie rodziny, szczególnie te biedniejsze. Są to obietnice bez pokrycia, na które jed- nak dała się nabrać część kościelno-katolickiego elekto- ratu. Na tę partię oddały też głosy sfrustrowane masy wyborców z innych partii, także lewicowych. Tej partii, a później także Lechowi Kaczyńskiemu jako kandyda-

towi na prezydenta RP udzieliło poparcia wpływowe

Radio "Maryja", które miało znaczący wpływ na za- chowania wyborcze części wiernych. Okazało się ono przysłowiowym języczkiem u wagi. PiS zdobył ogó- łem 3 186 tyś. głosów (10,75% elektoratu) co mu dało 155 mandatów w Sejmie i 48 w Senacie plus kilku „niezależnych” Przypomnijmy, że polski Sejm liczy 460 posłów, a Senat 100 senatorów. W porównaniu z Wyborami w 2001 r. PiS 2,5 raza powiększył swój elektorat (1,237 tyś.), na co złożyły się także autorytarne i nacjonali- styczne hasła i wątki programowe przyciągające ro- dzimy, polski kapitał. Platforma Obywatelska (PO) jest partią liberalno- burżuazyjną i także reprezentuje interesy wielkiego obcego kapitału i jego polskiej klienteli. Cieszyła się ona nawet jego większym poparciem, miała także więcej pieniędzy na kampanię wyborczą, ale nie otrzymała poparcia większości hierarchów Kościoła katolickiego, a także niższego duchowieństwa, identy- fikujących PO z libertynizmem. Przedstawiciele tej partii pełnili wcześniej funkcje premierów, ministrów i innych odpowiedzialnych polityków i są dobrze znani polskiej opinii publicznej. Jej czołowemu liderowi i

kandydatowi na prezydenta Donaldowi Tuskowi pu-

blicznie wypomniano, że jego dziadek w czasie wojny dobrowolnie miał się zgłosić do służby w hitlerow- skim Wehrmachcie. Sam D. Tusk deklaruje, że jest Kaszubą, czyli nie zupełnie Polakiem, tylko przedsta- wicielem słowiańskiej mniejszości na Pomorzu. W rzeczywistości w czasie II wojny światowej Kaszubi Ślązacy jak i Górale wykorzystywani byli przez Niemcy hitlerowskie do rozbijania jedności narodu polskiego. PO zdobyła 2,849 tyś. głosów (9,5% całego elektoratu) co było więcej o około 1,200 tyś. głosów

niż w 2001roku. Co dało jej 133 mandaty w Sejmie i

  • 35 mandatów w Senacie, choć cieszą się poparciem

tylko 20 % obywateli. Ogółem partie te mają miażdżą- cą większość w Sejmie i jeszcze większą w Senacie, ale nie wystarczającą w Sejmie dla zmiany Konstytu-

cji RP (2/3) co zapowiadały obie partie. Ma ona być podstawą prawno-ustrojową nowej tzw. IV. Rzeczy- pospolitej.

Sojusz Lewicy Demokratycznej (SLD) okazał się naj- większym przegranym. Nie pomogło odmłodzone

kierownictwo (W. Olejniczak - 31 lat, K. Napieralski

  • 31 lat) prognozy przedwyborcze były pesymistyczne,

od SLD odeszła część działaczy na czele z M. Borow- skim, byłym marszałkiem Sejmu i wiceprzewodniczą- cym SLD, którzy założyli nową partię socjal-

demokratyczną Socjaldemokrację Polską (SdPl), li- cząc na sukces wyborczy. Sam M. Borowski to znany "socjal-liberał", który za pomocą socjotechnicznych chwytów znowu próbuje oszukać wyborców lewico- wymi frazesami. SLD zdobyła 1,335 tyś. głosów, co było możliwe dzięki mobilizacji "żelaznego elektora- tu", głównie dobrze sytuowanych rencistów i emery-

6

B R Z A S K NR 02 luty / 2006
B R Z A S K
NR
02 luty / 2006

tów z okresu Polski Ludowej. Przypomnijmy, że wraz z

Unią Pracy w 2001 r. partia ta zdobyła 5,343 tyś. gło- sów, a więc w ciągu kadencji Leszka Millera i innych utraciła ponad 4 mln głosów. W sumie SLD dostał 55 mandatów w Sejmie i ani jednego mandatu w Senacie. Partia Borowskiego nie przekroczyła 5 % progu wy- borczego, zdobyła ona około 0,5 mln głosów i nie we- szła do Parlamentu, Borowski też jako Kandydat na Prezydenta RP otrzymał małą liczbę głosów. Wyborcy sprawiedliwie ocenili zdradziecką politykę SLD i jego przywódców jak L. Millera, M. Borowskiego a także A. Kwaśniewskiego. Ten ostatni natomiast został pochwa- lony przez kardynała J. Glempa i stał się świadkiem w procesie beatyfikacyjnym Jana Pawła II. Co się tyczy pozostałych partii, to utrzymała swą pozycję Samoob- rona, która zdobyła 1,347 tyś. głosów (w 2001 r. 1,327 tyś.) i 56 mandatów w Sejmie oraz 4 mandaty w Sena-

cie. Liga Polskich Rodzin (LPR) - ugrupowanie naro- dowo-katolickie, wcześniej także polityczny reprezen- tant polskiego rodzimego kapitału, odnotowała spadek

poparcia. Zdobyła ona 941 tyś. głosów (w 2001 r. - 1,025 tyś.) i otrzymała 34 mandaty w Sejmie i 5 manda- tów w Senacie. Polskie Stronnictwo Ludowe (PSL), tradycyjna partia drobnego i średniego chłopstwa z trudem przekroczyła 5% barierę, zdobyła ona 822 tyś. głosów (w 2001 r. 1,169 tyś.) i otrzymała 25 mandatów w Sejmie i 3 w Senacie. Głównym konkurentem poli- tycznym PSL stała się Samoobrona na wsi i w małych miastach, która przebiła populistyczną frazeologią PSL. Ponadto w Sejmie znalazło się 2 posłów Mniejszości Niemieckiej z Górnego Śląska, a w Senacie jest także 5 senatorów tzw. "niezależnych", reprezentujących inne ugrupowania i siły burżuazyjne. Jak widać polska scena partyjna jest mało stabilna i obecnie jest zdominowana przez partie wielkiego kapitału zagranicznego i rodzi- mego.

Udział komunistów w wyborach

W wyborach wzięli też udział polscy komuniści. Kie- rownictwo Komunistycznej Partii Polski przystąpiło do

Komitetu Wyborczego Polskiej Partii Pracy, na czele z

Danielem Podrzyckim z Dąbrowy Górniczej. W skład tego Komitetu weszła także Antyklerykalna Partia "Ra- cja" oraz Wolny Związek Zawodowy - "Sierpień 80", którego przewodniczącym był Daniel Podrzycki. Za- słynął on jako organizator ruchu radykalnych robotni-

czych akcji protestacyjnych, m.in. przeciwko likwidacji kopalń węglowych na Górnym Śląsku. Daniel Podrzyc- ki był nie tylko przewodniczącym Komitetu Wyborcze-

go, także kandydatem na posła z okręgu katowickiego i

kandydatem na Prezydenta RP z ramienia tego Komite-

tu. Niestety zginął on w przeddzień wyborów do Parla-

mentu 24.IX.2005 r. w wypadku samochodowym w Sosnowcu.

Komitet Polskiej Partii Pracy otrzymał w wyborach do Sejmu 90 tyś. głosów, tj. 0,77% oddanych głosów, z

tego kandydaci KPP, startujący w 10 okręgach wybor-

czych (na ogółem 41), uzyskali 2200 głosów - w skali całego kraju. Znajdująca się na 1. miejscu listy PPP we Wrocławiu Ewa Gąsowska, wysunięta przez KPP, otrzymała 600 głosów, młody Przewodniczący KPP Marcin Adam, znajdujący się na 2 miejscu listy, otrzy- mał 120 głosów. Kampanię wyborczą KPP wykorzy- stała dla promowania perspektywicznego programu partii. W sytuacji braku pieniędzy i kadr kampania ta była bardzo trudna i mało zauważalna, praktycznie

dopiero na nielicznych spotkaniach przedwyborczych wyborcy dowiedzieli się o istnieniu KPP. Nieliczne plakaty i ulotki KPP szybko były zaklejane lub zrywa- ne przez konkurentów politycznych. Powstaje uzasad- nione pytanie, czy w tych warunkach jest polityczny sens uczestnictwa w takich wyborach. Kierownictwo

KPP ma poważny problem do dyskusji i nowej decyzji politycznej, gdyż zbliżają się wybory samorządowe.

W związku z tym warto zasygnalizować, że inna pol- ska partia marksistowska Polska Socjalistyczna Partia

Robotnicza nie wystąpiła samodzielnie do wyborów parlamentarnych i zaleciła swym członkom oddanie głosów na bliskich sobie politycznie kandydatów z

innych partii. Innym pytaniem jest, dlaczego elektorat robotniczy i

szerzej proletariacki w miastach i na wsi nie poparł

mocniej Komitetu Wyborczego PPP i KPP, lecz gene- ralnie wstrzymał się od udziału w wyborach. Jego świadomość była przez wiele lat kształtowana przez reakcyjną i faryzejską "Solidarność" i Kościół katolic- ki, a także przez zdrajców -oportunistów i rewizjoni- stów z SLD. Środki masowego przekazu nieustannie sieją propagandę, antykomunistyczną i zachwalają kapitalizm i Unię Europejską. Wszystko to spowodo- wało głębokie cofnięcie w świadomości klasowo – politycznej polskich robotników i chłopów. Dziś starsi z nich wstydzą się swego zaangażowania po stronie "Solidarności" i udziału w obalaniu socjalizmu i Pol- ski Ludowej. Obecnie nie chcą słuchać Kościoła i liderów "Solidarności" i nie idą do lokali wyborczych

ale nie są w stanie zmienić swych poglądów na wy- raźnie antykapitalistyczne i prosocjalistyczne. W swych zachowaniach "bardziej kierują się instynktem klasowym niż świadomością klasową. Natomiast młode pokolenie proletariackie szuka ra- tunku na własną rękę w krajach Unii Europejskiej, wielu z nich podejmuje pracę nielegalnie i na czarno, ratując się przed nędzą i degradacją socjalną. Wielu ulega lumpenproletaryzacji, niektóre dziewczę- ta trafiają do domów publicznych. Wielka armia bez- robotnych szuka ratunku w szarej strefie, podejmuje

byle jaką, sezonową pracę, jest już w znacznym stop- niu zdemoralizowana i może pójść za każdym, kto da lub obieca przysłowiową złotówkę. Przy tym rośnie rola młodego i wykształconego oddziału proletariatu, bardziej świadomego i szukającego poparcia w KPP.

7

B R Z A S K NR 02 luty / 2006
B R Z A S K
NR
02 luty / 2006

Jednocześnie masy te instynktownie wyczuwają, że politycznie "klamka już zapadła", także za ich sprawą i pomocą, że Polska jest członkiem potężnej Unii Euro- pejskiej, że jest NATO ze swym potencjałem militarno- wojskowym i w przypadku większego oporu Polskę może spotkać los Jugosławii, która w 1999 r. została na oczach całego świata brutalnie zbombardowana i spacy- fikowana przez amerykański i natowski imperializm. Ludzie w Polsce bacznie obserwują tą zmianę sytuacji w kierunku prokapitalistycznym i pronatowskim także u naszego wschodniego sąsiada na Ukrainie i objęcie rządów przez prezydenta Juszczenkę. Nie znajdują oni także pocieszenia i nadziei w putinowskiej i oligar- chicznej Rosji. Zdają sobie sprawę z rosnącego znacze- nia Niemiec już nie tylko jako potęgi gospodarczej, także międzynarodowo- politycznej i wielkiej siły mili- tarnej. Jednocześnie wielkie socjalistyczne Chiny, które wpływowe media przedstawiają jako już kapitalistyczne państwo, są daleko i są tym masom obce cywilizacyj- nie. Same Chiny z resztą nie podejmują wyzwania do objęcia obecnie przywództwa sił prosocjalistycznych na świecie ze względu na własne słabości. Reasumując sytuacja polityczna w Polsce, szczególnie dla klasy robotniczej i polskiego świata pracy, nie jest łatwa, a ekonomicznie i socjalnie będzie się jeszcze bardziej pogarszać.

Zwycięstwo Prawa i Sprawiedliwości oraz prezydenta Lecha Kaczyńskiego

Specyfiką polskich wyborów w 2005 r. było to, że jed- nocześnie odbywały się wyborcy do Parlamentu i na Prezydenta RP, pierwsza odbyła się tura tych ostatnich odbyła się 9.X, druga 23.X.2005 r. Choć zgłoszonych zostało prawie 20 kandydatów, to realna walka toczyła się między kandydatem Platformy Obywatelskiej Do-

naldem Tuskiem i kandydatem Prawa i Spra-

wiedliwości Lechem Kaczyńskim. Także i w tych wy- borach frekwencja, jak na wybory prezydenckie, była bardzo niska i z trudem przekroczyła 50%. żaden z

kandydatów nie uzyskał wymaganej większości 50% plus 1 w pierwszej turze i wybory rozstrzygnięte zosta- ły w drugiej. Dzięki poparciu katolickiego Radia "Ma- ryja" a także poparciu Samoobrony i innych ugrupowań minimalną przewagę uzyskał Lech Kaczyński - kandy- dat PiS (52%). W ten sposób narodowo-chadeckie Pra- wo i Sprawiedliwość zdobyło większość w Sejmie, Senacie i ma w swych rękach urząd Prezydenta RP. Na tym tle doszło do rozdźwięków wśród zwycięskich ugrupowań burżuazyjnych. Planowana koalicja PO i PIS, w której wiodące skrzypce miały należeć do Plat- formy, nie doszła do skutku. Platforma Obywatelska bardzo liczyła na zwycięstwo i miała już przygotowany program i gabinet, obecnie jest sfrustrowana i popełnia błędy taktyczne, pogłębione porażką w wyborach pre- zydenckich. Nie weszła ona do planowanej koalicji z PiS-em, w związku z tym powstał rząd faktycznie

mniejszościowy PiS Kazimierza Marcinkiewicza,

który koniunkturalnie poparty został przez Samoobro- nę, LPR a także inne mniejsze ugrupowania. Platforma Obywatelska zbiera siły i liczy na nowe wybory, które mają jej dać większość w parlamencie. Paradoksalnie, ale na to samo liczy PiS, mogą więc na wiosnę 2006 odbyć się nowe wybory parlamentarne. Swoje poparcie PiSowi po 2 miesiącach cofnęły Sa- moobrona i LPR co osłabia rząd K. Marcinkiewicza. W związku z tym nie można wykluczyć możliwości dogadania się PiSu z PO w najważniejszych sprawach i wtedy dojdzie do reorganizacji obecnego rządu na bazie "wielkiej koalicji". Są to bowiem partie o tym samym rodowodzie z "Solidarności", o zbliżonym

programie gospodarczym i polityce zagranicznej.

Różni je natomiast taktyka oszukiwania świata pracy. Po zwycięstwie PiS bardziej eksponuje hasła konser-

watywno-narodowe.

Reasumując, sytuację, polityczną w Polsce po wybo- rach określają partie liberalno-burżuazyjno-chadeckie, które mają zdecydowaną większość w Sejmie, Senacie i na stanowisku Prezydenta RP. Jednocześnie z powo- dów taktycznych sporów między tymi partiami sytua- cja jest mało stabilna. Polska pod rządami tych partii będzie popadać w jeszcze większą zależność od Unii Europejskiej, w szczególności Niemiec, NATO i USA. Jeszcze głębiej będą kopane przepaści między Polską a Rosją, a w szczególności Białorusią. Nowy Prezy-

dent RP uznał J. Piłsudskiego i sanację za wzorce godne do naśladowania w obecnej Polsce. Polska klasa robotnicza i polski świat pracy stoją w obliczu większego wyzysku i beznadziejności. Jedyną szansą jest wyjście z obecnego marazmu, zorganizo- wanie się, stawianie większego oporu i wzmocnienie ukierunkowanej walki klasowej. W związku z tym stoją wielkie zadania przed KPP i innymi partiami i

organizacjami rewolucyjno-marksistowskimi. Jak

nigdy dotąd niezbędne staje się utwierdzenie szerokie-

go antykapitalistycznego i prosocjalistycznego frontu lewicy.

Prof. Zbigniew Wiktor, Wrocław, 22. XII.2005 r.

Komentarz do rocznicy pomarańczowej

rewolucji

Nie tak dawno minął rok od tzw. pomarańczowej re- wolucji. Przypomnijmy. W radio i telewizji - te mają na całym świecie największą siłę oddziaływania - rozgrywał się istotny festiwal pobożnych (?) życzeń. Wieszczono w nich początki nowego, lepszego życia, świt demokracji opartej, a jakże, o wzory idealne, z obszaru między Odrą a Bugiem. Nieustannie strofo- wano rządy zachodnich państw za brak zainteresowa- nia tym co działo się na Ukrainie. Bezrefleksyjność graniczyła z niewiedzą o konkretach choćby historyczno-geograficznych Ukrainy.

8

B R Z A S K NR 02 luty / 2006
B R Z A S K
NR
02 luty / 2006

Nad tym wszystkim unosił się zapaszek nieznośnego pouczania Ukraińców co mają robić, dlaczego mają to robić itd. No i co stało się po roku? Nie pomogły czekoladowe chrywny (jednego z mini- strów, potentata rynku słodyczy) ani dolary zagranicz-

nych fundacji. Na nic zdała się dyspozycyjność prze- chodząca w służalczość medialnych wykonawców poli-

tycznych dyspozycji.

Nie minął rok a obóz krótkotrwałych sojuszników roz- leciał się z trzaskiem. Z pozoru chodziło o tzw. ideały a

faktycznie o interesy, przede wszystkim finansowe. A

społeczeństwo Ukrainy żyjące w niewyobrażalnie trud- nych warunkach zostało samo. To co stało się na Ukrainie jest klasycznym przykładem rozmijania się dwóch rzeczywistości: tej realnej i tej istniejącej tylko w wyobraźni. Przyszłość Ukrainy jest wielką niewiadomą. Trudno dziś przewidzieć wyniki marcowych wyborów. Można

tylko zadać pytanie co powinny zmienić i na ile realne są przewidywania o takim czy innym przebiegu wyda- rzeń. Czy przyniosą nadzieję na lepsze życie prawie 60 milionów Ukraińców? Nie licząc oczywiście cieniut- kiej warstwy elity nie tyle moralnej czy kulturalnej ile materialnej nie odczuwającej choćby minimalnej soli- darności z resztą społeczeństwa. Czy poprawią się coraz bardziej napięte stosunki z Rosją? W tym miejscu trzeba przypomnieć, że prze- cież te dwa państwa mają ten sam ustrój. Rozważania kto w szeregu sporów i konfliktów, z „gazowymna czele, ma rację - jest bez sensu. Ustrój ten w sposób naturalny rodzi nowe sprzeczności i powiększa istnie- jące. P. S. Czy może dziwić milczenie w TV i radio o tym co dzieje się na Ukrainie?

Botar

Protest przeciwko projektowi rezolucji Zgromadzenia Parlamentarnego Rady Europy pt.

Need for international condemnation of crimes of totalitarian communist regimes” W imieniu Krajowego Komitetu Wykonawczego Komunistycznej Partii Polski zdecydowanie protestujemy prze-

ciwko projektowi rezolucji - Doc. 10765, zatytułowanego „Need for international condemnation of crimes of totali- tarian communist regimes”, zaakceptowanego przez Komitet Polityczny Zgromadzenia Parlamentarnego Rady Europy 16 XII 2005r., a opierającego się na raporcie Mr. Görana Lindblada, szwedzkiego reprezentanta chadeckiej

Frakcji Europejskiej Partii Ludowej.

Idea całej tej pożałowania godnej akcji oparta jest na historycznych kłamstwach, politycznych pomówieniach i or- dynarnym zafałszowaniu historii. Nie ma nic wspólnego z obiektywnym przedstawieniem miejsca i roli, jaką w historii odegrały ruchy postępowe, głownie robotnicze, socjalistyczne i komunistyczne. Mr. Göran Lindblad i lu- dzie, którzy go popierają powinni się wstydzić tego rodzaju raportu, który na każdym szanującym się uniwersytecie poddany zostałby totalnej krytyce i wyrzucony do kosza jako bezużyteczny, kłamliwy i szkodliwy śmieć.

Projekt rezolucji jest najbardziej ordynarnym zafałszowaniem podyktowanym skrajnymi jednostronnymi opiniami. Nie został poparty obiektywnymi wynikami badań naukowych. Jego podstawowym celem jest zafałszowanie histo- rii. Nie ma nic wspólnego z rzetelną oceną niedawnej rzeczywistości, panującej w byłych krajach socjalistycznych, którą znają z autopsji miliony ludzi i którą dobrze wspominają.

Tekst raportu pomija milczeniem wielkie epokowe osiągnięcia państw socjalistycznych, takie jak odbudowa krajów Europy Środkowej i Wschodniej z ogromnych zniszczeń II wojny światowej, przezwyciężenie znacznego zapóźnie- nia cywilizacyjnego charakterystycznego dla tego regionu, reforma rolna, likwidacja analfabetyzmu, wprowadzenie szerokiego systemu świadczeń społecznych, bezpłatnego lecznictwa i edukacji, rekreacji i wypoczynku, umożliwie- nie milionom ludzi awansu społecznego oraz, co w dzisiejszych warunkach jest szczególnie warte przypomnienia - likwidacja bezrobocia. Autorzy projektu nie wspominają też ani słowem o innych zdobyczach politycznych, socjal- nych i ekonomicznych świata pracy, które również wywarły wpływ na funkcjonowanie państw kapitalistycznych, zwłaszcza w Europie, w postaci czasowego podniesienia standardów socjalnych. Od lat 90. XX wieku zabezpiecze- nia te są jednak stopniowo ograniczane lub likwidowane.

Projekt, rzekomo wychodzący z założenia obrony praw człowieka, nie wspomina o rzeczywistych zbrodniach prze- ciwko ludzkości oraz zbrodniach wojennych - np. mających miejsce podczas wojny w Wietnamie, popełnianych w imię walki z komunizmem, na prawie wszystkich kontynentach, w tym również w Europie. Od kilka lat możemy obserwować zwiększenie liczby przypadków łamania praw człowieka i prawa międzynarodowego, poprzez nasila- nie się tendencji do bezprawnego użycia siły, łącznie z militarną. Najbardziej jaskrawe przypadki tych zbrodni to bombardowanie Jugosławii przez NATO w 1999r. oraz agresja na Irak w 2003r. i okupacja tego kraju przez Stany Zjednoczone i ich sojuszników. W tych wojnach po stronie agresorów uczestniczyły również państwa europejskie należące do Rady Europy. Pomimo popełnionych zbrodni, udowodnionych w świetle prawa międzynarodowego, do dnia dzisiejszego państwa te nie poniosły odpowiedzialności.

9

B R Z A S K NR 02 luty / 2006
B R Z A S K
NR
02 luty / 2006

Raport, projekt rezolucji i towarzyszące im „wyjaśnienia” mają nie tylko zafałszowany do głębi charakter, ale jed- nocześnie przepojone są nienawiścią do prawdy, postępu społecznego i próbują postawić znak równości między komunizmem i faszyzmem. W rzeczywistości nie ma nic bardziej błędnego i fałszywego. Ujmując tak powyższą kwestię autorzy tych dokumentów sami stali się instrumentem faszyzmu w walce z postępem społecznym i zasługu- ją na potępienie.

Reasumując uważamy, że inicjatywa Mr G. Lindblada będąca wyrazem neofaszyzmu staje się groźna nie tylko z powodu zafałszowań historycznych ale też z powodu wpływu na kształtowanie przekonań politycznych, a szcze- gólnie utrzymywanie w nieświadomości młodego pokolenia. Ponadto zagraża ograniczeniem wolności politycz- nych, zwłaszcza prawa do swobodnego zrzeszania się. Dlatego projekt rezolucji wymaga zdecydowanego odrzuce- nia.

Krajowy Komitet Wykonawczy Komunistycznej Partii Polski, 24.01.2006.

Teksty publikowane wyrażają opinie autorów i nie zawsze są zgodne z poglądami redakcji. Redakcja nie zwraca materiałów nie zamówionych, zastrzega sobie prawo do redagowania nadesłanych tekstów i nadawania im tytułów.

Artykuły i inne materiały w formie elektronicznej można przesyłać poprzez e-mail na adres

brzask@o2.pl

Teksty w formie rękopisu, maszynopisu lub wydruku

komputerowego można przesyłać na adres

Skr. Poczt. 154 41-300 Dąbrowa Górnicza

Redaguje kolegium: Marian Indelak,

Beata Karoń, Krzysztof Szwej, Marcin Żurawiecki.

Adres redakcji: ul. Łączna 30 41-303 Dąbrowa Górnicza

10