You are on page 1of 129

Riza Arc…

At masasabi ko na masaya ako. Sobrang saya ko na naging Presidente ako ng Class S-D, na
naging parte ako ng buhay niyo. Paalam na.
Christopher Special,
Chris gets drunk because Riza keeps avoiding her..

|| Description ||
Bata pa lang ako, kinatatakutan na ko.
Isang galaw ko pa lang, kinakabahan na sila.
Isang tingin lang nila sa mga mata ko, napapatakbo na sila sa takot.
Isang buka pa lang ng bibig ko--------hindi niyo na gugustuhing malaman.
Walang gustong lumapit sa akin o kaibiganin man ako.
“Demon Princess” ang tawag saken ng mga tao sa dati kong tinitirahan.
Hindi ko alam kung bakit ganun, kaya naman hangga’t sa makakaya ko, tinago ko ang
totoo kong kakayahan.
Pero kahit anong pagatatago ko, malalaman at malalaman pa rin nila.
“Sorry pero, ayoko sa mga babaeng katulad mo.”
Yan ang sinabi ng kaisa-isa at kauna-unahang lalaking nagustuhan ko.
*crack*
And this is the end of my love story!.
Gumunaw ang mundo ko nang sabihin niya yun, kaya naisipan ko na magbago.
Nagpaganda ako, pinahaba ko yung buhok ko at bumili ako ng madaming damit na
pambabae.
Lumipat na din ako ng school para wala nang nakakakilala saken.

Sa bagong school ko, kailangan kong itago ang totoong kakayahan ko para hindi matakot
saken ang mga estudyante dun.
Pero, pano ko magagawa yun kung ang school pala na napasukan ko ay,
Isang school para sa mga DELINQUENTS??? Hala!
Madaming nambubully,
Mga hindi nag – aaral,
Mga nag s-skip ng classes.
Anong klaseng school ba ‘to?
Pero ang pinaka worst,
Nabangga ko ang Leader ng mga Delinquents dito! Si Christopher Salazar!
“Wag kang magkakamaling kalabanin ulit ako or you’re dead!!” sabi niya.
Ayoko na dito!!!

OR
Nagsimula ang storyang ito nang ang isang Gang Leader, Riza Alvarez, ay iwan ng isang
taong mahal niya. Pinili niyang magbago mula sa pagiging “Demon Princess” papuntang
“Normal na Babae” kaya naman kailangan niya nang itago ang totoong kakayahan niya. Pero
pano niya kaya magagawa ito kung bata pa lang siya, pinalaki na siyang kumilos bilang lalaki?
At ang mas malala pa, ang nilipatan niyang school ay punong-puno ng delinquents. Kakayanin
kaya niyang maitago ang sikreto niya? Eh pano na lang kaya kung malaman ng Leader ng mga
Delinquents na siya pala ang matagal nangnawawalang “Demon Princess”? Anon a kayang
mangyayari sa buhay niya?

|| Prologue ||
“I-Ikaw at ang Demon Princess, ay iisa?”
Tinatangay ng pabalik-balik ang buhok ko ng malakas na hangin na umiihip sa lugar na
ito.
Hawak hawak ko ang kahoy na espada na hinablot ko kanina galing sa dojo namin sa
kaliwang kamay ko, at ang nasa kana naman ay ang lalaking nagtangka sa buhay nang mga
kaibigan ko.

Bilog ang buwan ngayon, sabi na nga ba may masamang mangyayari pag lumabas ako ng
bahay.
Ano na nga ba ang dapat kong gawin ngayon?
Kung ako pa ang dating Riza na alam ko, hindi ko na hahayaang makaalis dito ng buhay
‘tong lalaking ‘to.
Pero iba na ako, nagbago na ako. Kinalimutan ko na lahat ng kung ano man ako dati.
Wala na siya. Hindi na siya babalik.
At ngayon, dahil bagong Riza na ang nandito,
“Umalis ka na!” binitawan ko ang kwelyo niya at tinulak siya palayo. “At wag na wag ka
nang magpapakita sa akin, lalong-lalo na sa kanila kungdi-----” tinutok ko sa mukha niya ang
dulo ng espada ko “Itong kahoy na lang na ‘to ang huli mong makikita sa buong buhay mo.”
Tinalikuran ko na siya at hinawakan ang kaliwang braso ko. Nabaril nga pala ako kanina,
buti hindi direkta. Bakit ba ngayon ko lang nararamdaman yung sakit?
Nawawalan na ako ng lakas, Chris, nasan ka na ba? Kailangan kita ngayon
Tiningnan ko ang braso ko, sobrang daming dugo. Hindi ko na kayang maglakad,
napapapikit na ako.
“Haha, mamamatay na kaya ako?” dumidilim na ang paningin ko.
At di ko na namalayan na susubsob na pala ako sa lupa, pero kung hindi lang siguro ako
nanghihina, nagulat pa ako dahil parang naramdaman ko na malambot yung nadaganan ko.
“You stupid idiot! Why do you always make me worry?”

|| CHAPTER 1 ||
Ribbon. Check
Panyong may bulaklak na pattern. Check
Bracelet. Check
Kwintas. Check
Pabango. Check

Ayan. “Hime! Paalam na po!” sabay BOW nila sakin. sa dami nitong suot kong pambabae. mahinhing babae ka ba?” “Isa pa. sumigaw na lang ako para malaman niya na aalis na ako. pagbubuhulin ko kayong lahat!” padabog kong kinuha mula sa kanila yung bag at lumayas na at baka makagawa pa ako ng hindi kanais-nais. sasapakin ko na sila pag napagkamalan pa nila akong lalaki. “Sandali lang!” grabe! Hihimatayin yata ako sa gulat dito ehh. natigilan naman sila. “Basta Hime. bigla na lang sumulpot sa harap ko si Papa kasama nung mga estudyante niya na dala dala yung bag kong binili na cute(para girly tingnan). Pero kung ang definition nyo ng normal ay yung : -kayang bumugbog ng lalaki kahit 5 pa sila laban sayo -kayang iitsa ang isang taong 200 pounds. Hindi masyadong maganda ang nangyari saken sa dati kong school kaya nagpakalayo-layo ako para hindi na ako mapasok sa gulo------Pshhh! Normal? Sino bang niloko ko? Hindi naman talaga ako normal. -kayang sirain ang isang sandbag gamit ang isang suntok lang -kayang makipagsagutan sa isang mafia leader na hindi man lang natatakot sa mangyayari . isa lang naman akong normal na high school student.at higit sa lahat. “Pa! Pasok na po ako sa school!” sigaw ko kay Papa na hindi ko alam kung nasaan sa loob ng bahay. kayang sapakin ang taong pinakagusto mo dahil sa sinabihan ka niya na mukha kang lalake! . Ay! Tumigil ka nga bibig! Sapakin ka diyan. hindi ganyan magsalita ang isang mahinhin nababae! Tandaan mo! Ako si Riza Alvarez. pag may tumingin sayo ng masama. nagbow din ako sa kanila at nagpaalam na. “Teka anak. sapakin mo na agad para hindi na makangawa!” “Tumigil nga kayo! Hindi gawain yun ng isang mahinhin na babae!” sigaw ko.

pero kung gusto niyo naman akong tawaging Demon Princess ehh humanda na kayong magtago saken.Grabe kung ganon nga ehh normal na tao lang ako! Pero syempre. bawal ang: -magmura -magalit -makipag-away -sumigaw . Gusto ko nang maging babae! I mean. hindi ko alam kung guni – guni ko lang ba yun o parang merong sumusunod saken? Nararamdaman ko kasing merong nakatingin saken ehh. Pero masama ang kutob ko ngayon ehh. dapat ang maging unang impression nila saken ay: -mabait -cute -masiyahin At PAALALA. di ko naman namalayan na nandito na pala ako sa tapat ng bagong school ko. hindi ganun ehh. Bibig ano ba! Sabi mo magbabago ka na! Malapit lang naman ang bago kong school sa bagong bahay namin kaya naglakad na lang ako.. o kaya naman superhuman. mga sampung minuto lang pag nilakad mula bahay namin. Riza na lang ang itawag nyo saken. ang ibig sabihin ko ay maging katulad nung mga normal na babae na nakakapagsuot ng mga pambabaeng accessories. Yan. Kaya nga andami kong biniling ribbons at bracelets at kung ano-ano pang kaartehan----I mean accessories pala. Abnormal siguro. Pero imposible naman yun. Ang totoong dahilan talaga ng paglipat ko ng school ay para magbago na ako. kaya hindi ako normal. Hmmmmm~~~ Nilanghap ko ang amoy ng bagong simula! Yosh! Unang araw ko ito sa bagong school ko “Denzel High”. babae naman ako. dito? sa isang lugar na walang nakakakilala saken? Sino naman kaya ang magtatangkang gawin yun? Hindi ko na lang pinansin yun at nagpatuloy na lang ako sa paglalakad. mas gusto ko yung superhuman.

mas komportable pa rin talaga ang pakiramdam ko kapag naka jogging pants kaysa nakapalda.-etc. Parang teritoryo ng isang basurero sa dami ng kalat. parang walang pakielam saken ehh. nandun yung room mo. Harusame! Bakit ba kasi walang elevator o kaya naman escalator sa bwisit na school na ‘to ehh! Kaganda-ganda ng school na ‘to pero bakit parang sa side na ‘to. parang tapunan na ng basura? Pagkaakyat ko sa 3rd floor. “Name?” tanong niya gamit ang malamyang tono. Ang mahal pa naman ng bili ko dun. at isa pang ngiti.” Tinuro niya saken ang daan sa mapa na hawak hawak niya at ibinigay sa akin ito. hinanap ko agad ang Faculty para malaman ko na kung saang room ang papasukan ko. grabe lang ang gulat ko. Kung gusto ko pang mabuhay? Bakit naman kaya ganun ang pagkakasabi ng teacher na yun? Pero mas ok na din ang ganito. Grabe lang talaga ‘to ahh. “Riza Alvarez po.” Sagot ko. tinanggal ko na din yung mga ribbon at bracelet ko. Gaya ng sabi nung teacher na yun. Anlaki ng school na ‘to ahh. “ Ahh. “Ahh. mga magtatanong din yata kaya naman umalis na ako at sinunod yung payo nung teacher na yun at nagpalit na nga ng P.E uniform ko. pumunta ako dun sa building na tinuro niya at sinimulan ko nang akyatin ang hagdan papuntang 3rd floor. mauubos yata ang ngiti ko sa mga taong ‘to.umakyat ka sa 3rd floor ng building na ‘to at kumaliwa ka. “tong teacher na pinagtatanungan ko parang zombie na eh. uniform mo. ikaw pala yung sinasabi ni Principal. Anong klasing creature ba ang nag-aaral sa building na ‘to? School pa ba ‘to? .E. Pagpasok ko sa school. pati yang mga kaartehan na suot suot mo. tanggalin mo na.” Huh? Bakit naman? “Baki----“ itatanong ko na sana kung bakit niya sinabi yun pero bigla na lang may sumingit sa harapan ko. Grabe. Sigurado akong magkakaroon ako ng madaming magagandang memories sa school na ‘to! “New student?” tanong sa akin nung teacher na nilapitan ko. kung gusto mo pang mabuhay. magpalit ka na ng P. Sa Class S-D ka. “Opo” sagot ko with matching cute smile pa. Punong – puno din ng vandals yung pader ng mga mura.

napatigil ulit sila sa ginagawa nila at napatingin ulit saken. ito siguro yung leader nila. Ano ba ‘to? Bakit may nag-aaway? Napatingin lang sila sakin saglit at binalewala na nila ako at nagpatuloy na sa pambubugbog dun sa isang lalaki. Hinawakan ko ang pinto—may sliding door pala sa mga school sa pilipinas—at binuksan ito ng dahan dahan. mali ‘tong nakikita ko! “Hoy!”sigaw ko. New student?” tumayo siya mula sa pagkakaupo at lumapit siya saken “Kala ko pa naman cute ang bagong student namin dito. na room ko din. tama ba ‘tong nakikita ko? May isang lalaking punong-puno ng dugo at nakabulagta sa sahig. “At ano naman ang alam mo sa pakikipag-away. kaya yun nga ang ginawa ko. at pagkabukas ko nito. gwapo ahh. At ang kapal naman talaga ng mukha ng lalaking ‘to ahh! Pero bakit nga ba ganito ako? Lumipat ako ng school para magbago. Habang papalapit ako ng papalapit sa dulong room. “Kung ayaw mong mamatay. tsaka siya bumalik sa kinauupuan niya dati at sumenyas sa iba niyang kasama na ituloy ang pambubugbog dun sa lalaki kanina.” Mukha pang disappointed. Hindi ba nila alam ang rule ng pakikipag – away? Dapat bare-one lang! Bare-handed at One-on-One! Pero hindi ehh.At gaya nga ng sabi nung teacher kanin. Tch! Nakakainis naman ‘to! Hindi na nga nila ako pinapansin tapos ganyan pa ginagawa nila. . mga DUWAG!” “Aba’t sumosobra ka----“ susugudin na sana ako nung isa ng pigilan siya nung isa pa. three on one? Hindi patas yun ahh. kumaliwa daw ako pagka nasa 3rd floor na ako. hindi para lumala. napatigil ang sigawang naririnig ko kanina at napatingin silang lahat sa direksyon ko. Bakit kaya ganun? Nang nasa pinto na ako. Ano bang meron? Nakita ko sa taas nang pinto ang Class S-D “Meron bang ganun?” Huminga muna ako ng malalim. puro sigawan lang ang naririnig ko mula sa loob. Tsk! Napakagat na lang ako ng labi ko. umalis ka na dito at wag ka nang mangingielam!” sigaw niya saken. at tatlong lalaking nakatayo na nakapalibot sa kanya. napansin ko na walang estudyante sa mga room na nadadaanan ko. Teka. “Hindi ba talaga kayo marunong makipag-away ng patas? Tch! Pinagtutulungan ang isang walang kalabanlaban. pero-----Tsk Tsk Tsk.

hindi ko akalain sa buong buhay ko na gagawin ko ang mga bagay na ‘to.Isip Isip Ah! “Aray!” umacting ako na sumasakit yung kamay ko na pinangpigil ko kanina sa baseball bat. initsa ko sa gilid yung bat at biglang kinilabutan nang maramdaman ko na nakatitig sakin lahat ng tao dito sa room. at ngayon. kuko pa na inenglish. Pero WaEffect yung ginawa ko dahil mas lalo pa nila akong tinitigan. nakanganga naman yung iba. Ako naman. pinilit niyang kunin yung baseball bat pero hindi ko ito binitawan at mas lalo ko pang hinigpitan ang hawak ko. Grabe talaga. nabitawan na niya ang bat at napaupo na lang.. baka malaman nila ang totoong kakayahan ko.Ehh. baka yung buto mo ang madurog!” napaaatras siya nung sinabi ko yun.. Pero hindi ko kayang makita na may ginaganito! “Kung gusto mong gamitin yan. San ka pa? “Niloloko mo ba ko?” nagulat na lang ako nang biglang hablutin nung leader yung kwelyo ko. nagalit pa yata sa ginawa ko ahh. hindi pa bare handed! Hindi ko na ‘to kayang palampasin! “AHHHH-------BLAM” sumigaw na yung lalaking bugbog-sarado nang tatama na yung baseball bat sa kanya pero pinigilan ko ito gamit ang isang kamay ko. Hindi ba dapat natin siyang dalin sa clinic? He’s bleeding pretty bad oh!” with matching pacute cute pa and twinkling eyelashes. ”Arouch! Bakit ba kase may baseball bat sa loob ng classroom ehh! Tago nyo nga yan! Masisira fingernails ko ehh!” Grabe.Nakakaimbyerna ‘tong lalaking ‘to!!!! Pero ang mas ikinagalit ko.) . ayan oh!” pinakita ko pa sa kanya yung kuko ko na dumudugo na(syempre ketchup lang yan dun sa kinain ko kanina. siguraduhin mong kayang-kaya mong baliin yung mga buto ko! Dahil kung hindi. tapos nage-english pa ko. “Ahhhh…Ehhhh….. “Ahh…. Sa sobrang takot. para lang mukhang totoo. Alam ko na nangako ako sa sarili ko na hindi na ako makikipag-away. Ano ba problema nito? “Mukha ba kong nagloloko? Tingnan mo kaya yung kuko ko. ay nung kumuha siya ng isang baseball bat at initsa ito dun sa kasama niya! Aba! Hindi na nga One on One. sa lahat ba naman ng pwede kong idahilan.” Tch! Patay ako dito.

*BLAM* tunog ng pinto na pagalit na ibinukas. Tatlong segundo ko silang tiningnan. isa lang akong normal na high school student na katulad ng ibang normal na babae. patuloy lang sila sa pag-iingay. dalin mo na sa ospital yang lalaking yan. parang tamad na tamad magsalita yung lalaking ‘to ahh. “Tch! Hindi pa tayo tapos! Wag kang magkakamaling kalabanin ulit ako or you’re dead!!” sabay bitaw sa kwelyo ko at tulak saken nung lalaki na dahilan naman para matumba ako. ako ba yung tinutukoy? “Hoy panget! Ikaw yung tinutukoy!” sigaw ni Christopher at binato pa ako ng papel. siya pala yung teacher na pinagtanungan ko kanina. “Christopher. ay gusto ding maranasang mainlove at wala namang nakikinig sakin kaya pasensya na sa gagawin ko. Christopher daw? Grabe! Hindi ganito ang inimagine ko sa first day of school ko! Ayoko na dito! Tulong! || TWO || “Nathan. kaya pala mukhang tamad na tamad ehh. Binuhat ko yung lamesa ng teacher at--*BLAM!* . hinihintay ko silang tumigil---pero wala namang nangyari. kung ganito ba naman ang klaseng tinuturuan mo. Teka. Ahh! Naalala ko na.” Hinawakan ko ang lamesa at pinaghandaan itong buhatin. hindi ko na pinatulan. Pumunta ako sa harap at nagpakilala “Hi! Ako nga pala si Riza Alvarez. tigilan mo na yan! Class is about to start!” grabe. “Ok” tumalon mula sa upuan yung Nathan na sinabi at pinasan niya sa likod niya yung kaninang lalaking nabugbog atsaka na siya umalis. siguradong tatamadin din ako ehh. pamilyar siya ahh.” Yung tinutukoy niya ay yung binubugbog kanina. “New student!” sigaw nung teacher. Tch! Bwiset! Pero syempre. May isang lalaking pumasok mula sa pinto.

“Oo nga! Ang panget mo kaya!” sang-ayon pa nung isa. pag ako di nakapagtimpi. ngayon ahh? O baka naman ayaw mong nagsusuot ng palda kasi lalaki ka?” Tumatawa pa sila niyan! Sumosobra na ‘to ahh. Una muna ang President. Maswerte ka. Nasa gitna sa bandang harapan yung saken at nakalayo lahat ng upuan nila sa akin. “Sir! Sir! Ako po magnonominate. “Jasper?” ok. “Hi! Ako nga pala si Riza Alvarez. “May iba ka pa bang sasabihin?” naparalisa ako. tamad na tamad ehh. Kung di lang sana ‘to gwapo hindi na ako makikinig sa pinagsasabi niya ehh. . “Ehh wala namang magkakagusto sayo ehh!” sigaw nung isang mukhang gung-gong.” So.“Hoy mga orangutan! Hindi ba kayo marunong rumespeto! Alam niyo naman sana na dapat nakikinig kayo pag may nagsasalita sa harapan diba? Kung ayaw niy-----“ hindi ko na naituloy ang sasabihin ko ng biglang magsalita si CHRISTOPHER! Bwiset talaga.E? Wala naman tayon P.E. Aba! “Mukha ka pang lalaki!” Isa pa ‘to ah. magbotohan na lang tayo ng class officers. nakikinig pala siya. baka makalbo ko lahat ng nandito! “Ehh bakit kayo nasa school? ‘Di ba dapat nasa zoo kayong lahat? Hahahahah!” Pramis! Ako lang tumawa diyan. yung nakakainis. hindi pa kita kilala. yung parang nakapa-half circle sila tapos nakalayo sila saken. ginaya pa niya yung bawat expression na ginawa ko. Jasper daw ang name niya. kaya naman tumahimik na ako at bumalik sa upuan ko. bakit ka nakapng P.” Halatang excited yung nasa likod ko na katabi ni leader. Nakainom yata ehh. isa lang akong normal na high school student na katulad ng ibang normal na babae. ay gusto ding maranasang mainlove at wala namang nakikinig sakin kaya pasensya na sa gagawin ko. since wala naman tayong gagawin ngayon. “Ok. lahat sila nakatingin sakin na parang gusto na nila akong lapain. “Atsaka. Wala naman siguro akong virus diba? Kayayabang pa! Hindi ba nila alam na hindi tama ang umupo sa lamesa at gawing tapakan yung upuan? Tch. Pinagtawanan pa nila ako. Napakahyper. sino magnonominate?” grabe na talaga ‘tong teacher namin. Ngumiti siya. speechless ako dun ahh. anlakas ng tama.

Yung mga orangutan naman. si Riza na ngayon ang President niyo kaya wag niyo siyang pahihirapan. Hindi nga ako marunong makipag-usap sa iba ng matino ehh. ang inaasam kong soulmate ay baka Makita ko na  “Ok po sir! Ako na lang ang magiging Class President!” makikita mo pa sa mukha ko na tuwang tuwa ako dahil ang ngiti ko ngayon ay ganito ohh ^_________^ soooobrang lapad.” “Ouch!” ako yan. Kung magiging Class President ako. “Anu ba! Mukha ba akong basurahan? Gusto mo ng mamatay?” yan sana ang gusto kong sabihin kaya lang hindi na ako pwedeng magwala dito dahil baka makahalata na sila. anong lagay?” pumasok yung kaninang lalaking lumayas at nag-abot ng something na papel kay Teacher at binasa naman niya ito. *BLAM* bakit ba lagi na lang silang padabog magbukas ng pinto? Naririndi na ko sa sobrang ingay ng lecheng pinto na yan. ribs at iba pa. WAHAHAHA! “Ok. nakanganga. “Broken arms. Nag-apir pa.” Diniin pa talaga niya yung DISRESPECTFULLY ahh! Eh kung idisrespectful ko kaya yang pagmumuka niya? Atsaka. “I ob-----Wait nga lang. Next. close ba kami? FC siya masyado ahh.” Hmmmm…. Pag ‘di ako nakapagpigil baka inuupakan ko na yang pi----Aish! Pati ba naman pinto pinapatulan ko na! “Nathan. Hindi ko naman hahayaang malagay ako sa isang ganung posisyon dahil hindi ako magaling mamuno nuh. hindi maganda ang kakalabasan nito. Nagtawanan sila pagkasabi nung Jasper yun. Kala siguro nila magagalit ako. Vice President naman. Buti hindi niyo nadali yung ulo kundi. panu kasi binato nanaman ako nung Christopher na yun ng papel.“I DISRESPECTFULLY nominate Riza Alvarez for the position of Class President. Hahaha. makakasama ko tuwing meeting ang iba pang mga Class Officers ng ibang room at malay mo! May pogi pa akong makita dun at sa wakas. susundin ka nanamin kaya umayos ka!” At ako pa talaga ang dapat umayos ahh. Yabang. “Hindi porke’t Presidente ka na.” ..

Class dismissed. Mga walang hiya talaga ‘tong mga taong ‘to nakita naman nila na may teacher sa harapan tapos gaganyan sila. Hindi ko na dapat iniisip ang mga bagay na yun.“Chris! Pinapatawag ka ng principal. nahihilo na ako ngayon. Ano bang klaseng school ‘to? Tumayo ako sa kinauupuan ko at tumakbo ako palabas. nakatingin lang sa kanya. lagot ka kay Chris pag nalaman niya yun!” “Yaan mo siya! Hindi naman niya malalaman ehh. 8:30 am pa lang ahh.” “Chester. etong lalaki na ‘to yung nagnominate saken ehh. hinabol ko si Teach. sino na ang gustong magnominate?” “Sir! Sir!” napakahyper talaga ng lalaking ito. Riza will be your President and Christopher will be your Vice President. “Manahimik na kayo!” sigaw ni teacher. “Wala pa tayong Vice President. Jasper ang pangalan nito ehh.” “Tsk! Ano nanaman ang kailangan ng bwiset na yun!” galit na binaba ni Christopher yung paa niya mula dun sa lamesang pinapatungan nito at tinulak lahat ng upuang nakaharang sa harapan niya. lalo lang akong maguguluhan. magbunutan na lang kayo kung sino ang magiging officers. “ Then it’s decided. nabalik na ang sigawan at batuhan na kanina ko pang nakikita. “Any ojections?” tanong ni Teach. Sa pagkakatanda ko.” At umalis na nga siya. Yung mga tao naman dito. napatahimik naman ang buong klase at nakapokus na sa kanya ngayon. Lahat naman sumang-ayon kaya it’s decided na. sisirain ko na talaga yang pinto na yan! Pagkaalis ni Christopher. “Sir! Hindi po ba kayo magtuturo?” tanong ko. .” Ok. atsaka siya umalis ng padabog. hindi ko na malaman kung sino ang nagsasalita dahil magkamukhang magkamukha sila! Magkaboses na magkaboses pa! Pareho pa ng ayos ng damit! Ano ba talaga? Sino ba si Chester? Japser? AHHH~~ Napakamot na lang ako sa ulo ko sa nakikita ko. *BLAM* Isa pa. “Yes Chester!” Ha? Sinong Chester? Ehh Jasper? Chester? Jasper? “Si Leader po! I respectfully nominate Leader Christopher Salazar for the position of Vice President. Yung iba. Bunutan? Dismissed? Teka.

“ Class Officers! Line up na po!” sigaw niya at pumunta naman sa harap ang ibang estudyante na parang inaantok pa. Miss President. Para na silang nagwaalang orangutan talaga. Bakit ba lagi na lang Christopher? Ano ba meron sa lalaking yun? “Napansin mo naman na leader nila si Christopher di ba? Siya lang ang sinusunod nila. eto na nga ang listahan natin ng mga officers ayun sa nangyaring bunutan ngayon ngayon lang nung lumayas si President. Ako naman. naiwan dito. lumakas na yung tawa nila. nakangisi lang. “Ano nga ba ang nakakatawa?” tanong ko. Sasapakin ko siya mamaya! Pagpunta ko sa harap. wala silang ibang sinusunod. dapat marestrain mo ang actions nila at mapasunod sila. Ano bang nakakatawa? Mga ilang segundo lang.” Mukha pa rin siyang tinatamad. ako na sisira ng pinto na ‘to ehh. (T_T) Bakit ba kasi dito pa ako nilipat ni Papa ehh? *BLAM* sabi ko na sa inyo. Kaya waste of time lang kung tuturuan ko sila but now that you’re here.” Christopher nanaman. “Dun ka sa harap Pres!” tinulak ni Jasper o ni Chester na hindi ko malaman kung sino ang likod ko. nagsimulang magtawanan yung mga orangutan at hindi ko alam ang dahilan nito. Pero dahil sa naiinis na ako. “So. Naririndi na talaga ako sa pangalan niya na yun ahh.“Ahh. Heto ako ngayon. Bakit ako? “So. “Ehh kung tinatakpan ko kaya ng masking tape yang bibig mo. Napatigil ang lahat sa pagtawa at seryoso lang silang nakatingin samin.” Tinapik niya ang balikat ko atsaka umalis. ikaw na bahala sa kanila ahh. lumapit ako sa isa sa mga pinakamalakas tumawa na nakaupo dun sa bandang sulok at hinila ko yung kwelyo nya at dinala siya sa gitna kung saan nandoon ang upuan ko. speechless. makatawa ka pa kaya?” sabi ko sa kanya gamit ang galit kong boses.” “Huh?” bakit naman ako? Kaya lang naman ako pumayag na maging President ay para makabonding ko ang ibang Class Officers sa ibang room ehh. . hindi.” Pag-aannounce ni Nathan dun sa klase. lamyang lamyang naglalakad pabalik sa mala impyerno naming classroom. kaya pag wala si leader. Halatang pinipigilan nilaa ng pagtawa. Yung mga nasa gilid ko. as their President. Rest in Peace pinto. parang gusto na nga niyang matulog dito sa sahig kung hindi ko pa siya hinabol eh. “ Hindi ako nagtuturo pag wala si Christopher. at kung sino man yun.

may nagdikit ba naman saken ng papel na may nakasulat na. “Muscle Woman ka diyan! Ehh kung sinasapak na kaya kita ng wala ka ng masa------“ hindi ko na naituloy ang sasabihin ko ng maramdaman ko ulit na nakatitig sakin ng hindi ko malamang expression ang orangutan na nakawala sa zoo dito. “Sino naglagay nito!!!!!!” || THREE || Nang tanggalin ko ang papel sa likod ko. “blah blah blah blah blah” binasa ko out loud yung nakasulat dun sa papel at bigla akong nakaramdam ng inis. the muscle woman. “Masa----Masa----Sabi ko ang cute cute mo Chester o Jasper. naghahanda nang sumabog ang bulkan sa katawan ko.ehh…Pres…. Bakla ka ba fre? “WHOOOHH!! Lalaki nga si Pres!” “Ano? Ako? Lalaki? Eh kung gusto mo kayan ikiskis ko sa pader yang pagmumukha mo ng hindi ka na makangawa!” sana ang gusto kong sabihin. (Ok.“Ah. pero nagtimpi na lang ako kahit mahirap. President : Riza Alvarez. Bwiset kayo! Hindi naman halata ang muscle ko ahh. sila lang naman ang nakahawak sa likod ko kanina ehh. the muscle woman.! Ulit tayo sa simula. Isa lang sa loko-lokong kambal na yun ang naglagay saken nito. Pero Pramis! Pag ako. tinanggal ko ito at binasa.sa likod mo kasi ehh. Ganung inis... Kinapa ko naman ang nasa likod ko at naramdaman ko na may isang pirasong papel ang nakadikit sa likod ko.) . Ansarap pisilin ng pisngi mo ohh! KYUUUUUT!” pinisil pisil ko pa yung pisngi niya at syempre nagpacute din ako para hindi mahalata na nais ko nang ingudngod yung pagmumukha niya sa blackboard kanina. Yung inis kapag nagtitimpi ka na nga tapos bigla ka na lang sasabog. “Yuck! Kadiri! Bitawan mo nga ako Pres!” grabe naman maka’Yuck! Kadiri’’tong lalaking ‘to. Mata lang nila ang walang latay! “Tama na nga! Tuloy na natin ang pagpapakilala. nagpigil na lang ako ng inis nung inulit niya yan.” Class Officers: President : Riza Alvarez. Panu naman kasi.” halatang halata sa mukha niya ang takot sa akin kaya naman hindi na siya makagalaw sa kinauupuan niya. napuno.

siya na din ang gagawin nating escort. “Hime!” sabay BOW! . At dahil walang babae sa room naten. dumkdok ulit siya at…. Treasurer: Josef Kyron Castro.at arms : Chesper and Jasper Villafuerte. napakakinis ng balat tapos napakaputi. kanina pa hinahalikan netong kambal na ‘to yung sahig na yan. Pagkasabi niya yun. Ano aangal ba kayo?” Nako! Kung hindi lang talaga ako nagpapakamahinhing dalaga. Teka. Muse: Daichi Kimimaru Seryoso ba silang lalaki ang ang gawing muse? “Daichi! Ok lang sayo diba?” napokus ang tingin nila sa isang tao at napatingin na din ako dahil nacurious ako kung ano ba ang itsura nung Daichi na yun. Babaeng-babae pa yung katawan niya.natulog? Kelan pa naging tulugan ang classroom? Hindi ko masyadong nakita yung mukha niya pero nung tingnan ko. sinabi ba niyang walang babae sa room naming? Eh ano tawag mo saken? Tomboy? Escort: Christopher Salazar. yung buhok niya parang napadulas. si Daichi na lang ang magiging muse naten since siya ang pinakamaganda saten pag nagbihis-babae. Wala siya ngayon dito.Vice President: Christopher Salazar. “At dahil magagalit si leader pag hindi siya ang escort. “Hmmm? Sige sige. pero syempre yung boses niya panlalaki kaya sigurado akong lalaki siya. kahit ano!” sabi nung lalaki na nasa sulok. the leader. wow grabe. what the hell is wrong with this place? ++++++ “Nandito na ko!” sigaw ko pagkauwing-pagkauwi ko sa bahay. Srgt. Sinalubong naman nila ako at kinuha ang bag ko. isa pa ‘tong mukhang inaantok. Ang gulo! Seriously. Huwag niyong sasabihin na kami ang nagnominate sa kanya ahh! Secretary: Nathan Fernandez.

Si Jason. SIGH~~~~~ napapabuntong hininga na langa ko. lilinisin ko na lang. ang nagluluto ng mga pagkain namin. Papasa naman siguro ako sa mas mataas na section.” nang tingan ko yung pagkain ko. pero kabaliktaran nun yug ugali niya. . kalat-kalat na yung kanin sa lamesa. etc. ibang-iba sa inisip ko yung lugar na yun.Malamang sa sobrang inis ko hindi ko na napigilan yung kamay ko dahil gusto na nitong sapakin si Christopher. Laging seryoso ang pagmumukha. heaven yung inaasam ko pero sa Hell ako napunta. pagkatapos ay CHOW time na! “O anak! Kamusta ang unang araw mo?” tanong ni Papa habang nginunguya ko yung pagkain ko. Taekwondo. siya ang pinakamukhang nakakatakot. isa sa mga apprentice ni Papa. SIGH~~~~ Ang gulo talaga. Grabe talaga. Hindi mo nga lang mahahalata na marunong siyang magluto dahil sa lahat ng tinuturuan ni Papa.E Uniform ko sa kasasapak sa----“Hime!” “Ay palaka!” nagulat na lang ako nung tawagin ni Mino ang pangalan ko. Judo. Kaya ako naging ganito dahil bata palang tinuturuan na ako ni Papa ng ganun. Hindi ko din akalain na may ganun pang lugar sa napakagandang school na yun. Bakit naman kaya hindi pa naeexpel yung mga tao dun? At bakit dun ako napunta sa section na yun? Marunong naman ako pag dating sa academics. nagbihis na ako at naghanda na para kumain. si Mino nga pala ang pinakamataba at pinakamalakas kumain sa mga apprentice ni Papa. Kumbaga sa Heaven at Hell. Excited pa naman ako kaninang isuot yung bagong uniform ko tapos pagpapalitin nila ako ng P. At kung nagtataka kayo kung ano ang tinuturo ni Papa. ang tinuturo niya ay iba’t ibang forms ng martial arts: Karate. Nang maisip ko ang kaganapan kanina sa school.E Uniform? Tapos nilait lait pa nila ako? Tapos mukha daw akong lalaki? Tapos yung Christopher Salazar na yun! Buti na lang hindi na siya bumalik kanina kungdi baka mamaya punong-puno na ng dugo yung P.Pagkatapos nun.” “Ahhh! Sorry. Nagdasal muna kami bago kumain. “Yung pagkain nyo po.

hindi ko magawa dahil iisipin ng mga kasama ko. ibang. Tinitigan ko siyang mabuti. Pag gusto kong kumain ng madami.. Napakahirap kayang ibahin ang mga gusto ko. panlalaki daw ang mga gusto ko. ehh di mas magiging malala pa ang mangyayari. ang brutal. Pag gusto kong maglaro ng arcade games. punong puno ng kalat at sobrang daming sulat sa pader tapos sira sira pa yung bintana. susugudin namin yun” Hehe.Tsk Tsk Tsk.” Grabe talaga ‘tong si Papa. Teka. Alam niyo naman siguro kung sino yung tinutukoy ko diba? Yung bwisit na leader na yun. nagtatapat sa akin? Yung mayabang na yun? . Yung classroom naming. Teka nga lang.” Nagulat ang babae sa pagtatapat sa kanya nung lalaki.“Basta pag may lumapit sayo. lalapit lang ingungudngod na? Papa talaga. nababalik na ako. ingudngod mo na agad yung mukha sa sahig anak para hindi na makapalag. Matagal na akong may gusto sayo. baka masira ko pa ‘tong kama ko! Good night na Mama.Yund classmates ko. Ma. ang alam ko lang. puro lalaki na mukha pang orangutan. meron namang mga gwapo dun tulad ni -------Hindi ko na itinuloy dahil sigurado akong maiinis lang ako sa sarili ko. Minsan iniisip ko kung kanino ba ako nagmana ehh. Pagkatapos naming kumain. lahat ng nangyari ngayong araw. ++++++ “Hindi ko alam kung bakit ikaw pa ang nagustuhan ko. parang pamilyar yung babae ahh. hindi ako makakain dahil sasabihin nila na matakaw ako. niligpit ko na ang pinagkainan namin at naghanda nang matulog. pag ginulo ka nila sabihin mo lang samin. ako ba yun? Ay! Walang-hiya! Bakit magkasama kami ni Christopher dito? At si Christopher Salazar. AHHH!!!! Makatulog na nga! Ayokong isipin yung gung-gong na yun. “Basta tandaan mo Hime. Gwapo lang parang hari na umasta! Matutupad pa kaya yung pangarap ko na makahanap yung soulmate ko? Nagpakalayolayo na nga ako sa dating ako tapos dahil lang sa mga taong yun.iba sa naisip ko.

Ngayon lang talaga ako nakaramdam ng ganito. wala na akong marinig tuwing nakikita kita kaya lumalayo na lang ako. Tumango lang si Riza bilang sagot. Hindi ako yan! Hinding-hindi ako magkakagusto sa mayabang na yun! “Ako din! Mahal na mahal na mahal kita!” tinaas niya ang ulo ko at bigla-----Bigla niya akong hinalikan. nakayuko pa rin ako. “Hindi ko din kaya. Hindi ko alam kung ano ang dapat kong gawin. Anu ba yan! Hoy! Riza! Bakit ka namumula diyan? Wala ka namang gusto kay Christopher ah! Nasa ferris wheel si Riza at Chris----kami pala ngayon. dun ito huminto. Ha? Ano ba nangyayari saken? “So. Hindi ko kayang umiwas sayo ng tuluyan dahil Mahal kita! Hindi ko alam kung ano ang dapat kong gawin at naguguluhan na ako.” What? Ano bang sinasabi mo Riza? Ay este ako pala. hindi ko kayang hindi mo ko inaaway. “Ahhhhh!!!!!” . Ibang-iba sa naramdaman ko kay Ivan. hindi ko kayang hindi kita nakikita! Hindi ko kayang nakahiwalay ka sa akin.” Tumulo ang luha mula sa mata ni Chris kaya naman pinunasan ko ito gamit ang kanang kamay ko. Whoah! This is priceless. “Sa sobrang lakas ng tibok ng puso ko. Kaganda naman pala nito. bumalik ka na saken. si Christopher umiiyak? Haha.Please. mahal mo ako?” naramdaman ko na ang ngiti niya dahil nag-iba na ang tono ng pananalita niya.” Hindi ko namalayan na tumutulo na din pala ang luha ko. sa pinakatuktok. Dapat pala nagdala na ko ng camera ehh. napayuko na lang ako dahil ayaw kong makita niya na umiiyak ako. Ang lakas ng tibok ng puso ni Ri---ko at wala akong ibang naririnig kungdi ang tibok nito at ang mga sinasabi ni Chris.“Napakatanga mo nga lang! Bakit mo ba kasi ako iniiwasan?” hinawakan niya ang magkabilang pisngi ni Riza-----ako pala at iniharap niya ako sa kanya dahil nakatingin lang ako sa labas. “Bakit mo ba ako iniiwasan? Hindi ko na kaya. Malapit ng pumatak ng 9:00 ang orasan at napakagandang pagmasdan ng mga ilaw sa ibaba. Pero hindi dahil dun kaya may nararamdaman akong saya.

naglalakad papuntang school. dahilan ng pagkabasag ng eardrums ko sa tili ng mga babaeng nakapaligid samen. si Christopher Salazar at ako? Naghahalikan? Yuck! “Ok ka lang ba Hime?” tinulungan ako ni Mino para tumayo pero kaya ko naman magisa. Akala ko totoo. “AHHH!!!” feeling ko nahuhulog ako. Nakakainis? Nakakainis? Kainis? Kiss? “Oo nga. Kumakain na kami pero iniisip ko pa rin yung panagi--. Ewan ko ba! Bakit ba ayaw maalis sa isip ko nung bwisit na halik na yan? “Ahhh! Nakakainis! Hindi ako nakakuha ng tickets para sa concert ng Infinite! Kasama pa naman nila si IU! Nakakainis!” narinig kong sabi ng isang schoolmate ko sa isa pa habang naglalakad ako sa hallway.ay este nightmare pala na yun. Nahulog pala talaga ako. badtrip! “Hoy! Manahimik ka nga! Wala tayo sa bundok!” At dumating na nga sila. nakita ko sa harapan ko sila Mino. yun pa rin ang nasa isip ko. Panaginip? SIGH~~~Buti na lang panaginip. jusme pag nagkatotoo yung baka hindi ko kayanin at magsuicide ako. . napakabilis naman kasing maubos ehh!” Napakabilis? Bilis? Kiss? “Ahhhh!!! Erase Erase! Kadiri!” Ahh! Kung anu-ano na ang iniisip ko. nagbibihis. At ako naman. nakabulagta na sa lapag. Habang naliligo. Imagine.|| FOUR || Kiss. “Hime! Hime! Ano pong nangyari?” Nang idilat ko ang mga mata ko.

“Leader. Nakakunot nanaman yung noo tapos parang pasan-pasan niya lahat ng problema sa mundo ehh.” Turo ko kila Christopher and company “Lalong lalo na si Christopher Salazar!Kyahh!” sinabayan ko na din yan ng pagtakbo. nandun na yung Daichi na muse namin. Like a Boss lang ang PEG? “Ehh kasi yung matandang yun. anong nangyari? Bakit badtrip ka?” tanong ni Nathan kay Christopher na nakapatong yung paa sa lamesa. tumakas na ako at pumunta sa classroom namin. *BLAM* Bakit ba anlakas nanaman ng tunog nang pinto na yan? Sinira ko na yan kahapon ahh! Bakit nabuo nanaman? “Cheese!” bati ni Nathan dun sa mga orangutan sa likod ko. “Of course naman!” sagot ko with matching twinkling eyes. parehas kasi silang maingay ehh. binungangaan nanaman ako kahapon. Gwapo? Sang banda? Pagdating ko sa room. dire-direcho lang sa pagpasok at mukhang meron siya ngayon ahh. Daig pa armalite kung makasigaw!” “Haha. Ahhh! Bakit ba ako sumigaw? Hindi nga pala gawain ng mahinhing babae yung sumigaw! “Ahhh---Ehhh—I mean.“Manahimik kayo! Hindi ‘to concert hall at hindi sila artista!” sigaw ko sa mga babaeng tumili kaya naman nakatitig saken sila ng seryoso habang yung iba naman nagbubulungan. ganun talaga sila. Ang aga aga natutulog? “Yo Pres! Aga naten ahh.” Bati ni Chester o ni Jasper. ‘Tong mga ‘to. Nag-aalala lang sila sayo. nakadukdok. Napalayo naman sila nung ginawa ko yun at mukhang nandiri pa yata sila ehh. nagpapakacute na nga ako ehh. Si Chritopher Salazar naman.” Paliwanag ni Nathan. hindi ko pa rin talaga makuha yung pagkakaiba nila. KYAH!!! Ang gwapo gwapo talaga nila. Sino ba yung sinasabi netong Christopher na ‘to? .

na hindi na dapat ako nagsalita tungkol dun. maturuan nga ng leksyon ‘tong walang hiya na ‘to. “Bakit mo ginaganyan ang tatay mo? Ang sama naman ng ugali mo. Nathan. pinapakain.”Sino ba yung matanda na sinasabi?” tanong ko ng pabulong. inaalagaan at pinalaki ka ng tatay mo tapos gaganyanin mo siya? Wow lang ahh. halatang pinapatamaan ako ahh. Wow lang ahh. “Quiet!” sigaw ko. . Josef at si Daichi na hindi ko magisng kanina at sumunod kay Leader. “Chris. Nagulat ako sa ginawa niyang yun. sa harap pa talaga ng teacher sila nagsilayasan. Pinanuod lang naming siya habang naglalakad siya palabas nang biglang pumasok ang teacher naming at nakabangga si Christopher. ”Wala kang alam sa buhay ko kaya wag kang makielam!” sabay tulak saken sa sahig. ako dapat ang magpatino sa mga gung gong na ‘to. tatay mo pa rin siya kaya wala kang karapa---“ “Tapos ka na ba?” naputol ang dapat kong sasabihin ng bigla siyang lumapit saken at hinatak ang kwelyo ko papalapit sa kanya. “Sa lugar kung san walang pamwiset! I’m cutting classes!” sigaw niya. san ka pupunta?” tanong ni Sir.” Tumayo ako. bilang President nila. pinag-aaral ka. Agad namang sumunod si Jasper. kaya naman lumapit ako sa isa sa kambal. Feeling ko tuloy mali yung ginawa ko na yun.” sagot naman ni ???? Papa niya pala yun ehh bakit niya ginaganun? Ako nga hindi ko kayang ganunin si Papa ehh. *BLAM* Dahil wala na yung leader at ang teacher namin. Chester.Kinalabit ko si Daichi na natutulog para tanungin siya pero hindi pa rin nagising. “Yung Papa niya yun. “Hoy Christopher Salazar. Mga mayayabang! “Ok class! Dahil wala si Christopher ngayon. tinuro siya at sumigaw kaya naman napatingin na silang lahat saken. tumingin naman sila saglit sa aken at nagpatuloy na din sa pag-iingay.Kahit na ano man ang nagawa niyang mali. self-study muna kayo! May aasikasuhin lang ako sa office ko!” at umalis na din ang teacher naming tinatamad.

‘Di nagtagal naglabas sila ng mga puting itlog at harina at ibinato na ito saken.Ano ba ‘tong pinasok ko? Tch! *BLAM* “Sabi nang quiet ehh! Hindi ba kayo marunong umintindi? Gusto nyo pang tagalugin ko? Manahimik kayo!” napatingin ulit sila saken pero ngayon. Sabi niya may aasikasuhin! Wala naman akong mapapala dun kaya sinubukan kong hanapin sila Christopher. Nagpitch si Josef at si Daichi naman ang batter.E uniform. Imbis na iwasan ko ito. At swineswerte nga naman. ‘di ko namalayan na lumilipad na pala papunta saken yung baseball. nakita ko sila na nakatambay sa baseball field. . pinuntahan ko agad yung Teacher namin sa office niya at langya! Natutulog si Teach. Naglalaro ng baseball sila Jasper. Sa sobrang badtrip ko. ayoko namang patulan yang mga orangutan nay an at baka mapatay ko pa sila sa sobrang galit. Chester. Josef at Daichi(Mukha pala talagang babae si Daichi). Pagkapalit ko ng uniform. hindi na sila nag-ingay at mga nakafreeze lang sila. hinanda ko ang sarili ko na saluhin ito gamit ang kanang kamay ko. Napilitan pa tuloy ako magpalit ng P. “Wag ka ngang umakto na parang Leader namin!” “Oo nga! Lumayas ka nga dito!” “Oo nga! Umalis ka na!” Paulit-ulit nilang sinasabi yung salitang ”Umalis ka na!” na may kasama pang drum beat habang binabato nila ako ng papel. Minsan ko na nga lang isuot yung palda ko ehh. gaganituhin pa nila. Nagfighting pose ako. “Watch out!” sigaw ni Jasper o ni Chester. pinatunog ang batok at mga daliri ko. Sobrang bilis ng pitch ni Josef pero natamaan pa rin ito ni Daichi at ilang segundo pagkatapos nun. Yuck! Ang lagkit na tuloy ng uniform ko. lumayas na lang ako.

“WHOAH!!” sigaw nung kambal. si Josef naman. kumakaway. “WOW PRES! Ang galing mo!” sabay na sigaw nung kambal. at bilang Leader ng Denzel High. lumipad na yata sa labas ng school.” Sagot nung kambal. tsaka kayang-kaya na daw yun ni Leader. “Kami? Ahhh. nakita kong nakathumbs up lang saken. si Nathan. Nagpose ako nung katulad ng mga pitcher sa baseball at initsa papunta sa direksyon nila ang bola pero----“Ahhh!” mas napalayo pa yung bola. *BAM* Nasalo ko yung bola(grabe napakasakit pala. Kaya nga nakafighting pose pa ako kanina ehh. halatang tuwang tuwa na gulat na gulat sila dun sa ginawa ko ahh. kunwari kalaban ko yung bola. Sabi niya kahit lima daw yung humamon kayang-kaya na niyang labanan lahat na yun.” Si Nathan. sobrang lakas pala ng pagkakaitsa ko.“PRES! UMILAG KA!!” sigaw nila pero hindi ko ito pinansin. si Daichi naman. Hindi po ako marunong magbaseball ahh. “Si Leader? Nakikipag-away siya ngayon. Sorry. dapat pala hindi ko na sinalo) pero syempre hindi ko ipinakita na masakit para mukhang astig.” Huh? Anong problema ngmga ‘to? Akala ko ba kaibigan sila? “Bakit hindi niyo siya tinutulungan? ‘Di ba kaibigan niyo siya?” . “Catch!”sigaw ko sabay itsa nung bola. “Hah? Nakikipag-away? Bakit?” “Hinamon kasi siya kanina nung mga taga Xeron High. nakatanaw lang saken at si Christopher naman--------Huh? Nasaan siya? Tumakbo ako papunta sa kanila at tinanong kung nasan si Leader. pumunta siya mag-isa at tinanggap yung hamon. “Ehh bakit hindi niyo sinamahan?” tanong ko. tinatamad kasi kami ehh.

“S-Sa isang lumang warehouse malapit sa pier. nakarating na kami sa pier.” Natakkot yata. wala akong masakyan kaya napilitan akong tumakbo nang may sasakyang huminto sa harapan ko. Kung ayaw nilang tulungan si Christopher. ramdam na ramdam ko yung nginig ng dalawang lalaking hawak ko. “Hime! Sakay na!” hindi ko alam kung papano napunta dito sila Jason pero dahil nagmamadali ako. basta Leader lang namin siya dahil malakas siya.. Tch! Walang kwenta! Anong klaseng tao ‘to! Nakakasuka. sumakay ako at itinuro sa kanila ang pupuntahan. “Nasaan si Christopher!?” halatang halata na nagiba ang tingin nila sa akin pagkasigaw ko. No way. Si Christopher Salazar na dugong-dugo na nakahiga sa sahig at inuupuan ng isang lalaking pamilyar ang mukha. ako na lang ang pupunta! “Nasaan sila?” sigaw ko. “Mino alis! Ako na ang magdradrive!” dahil sa nababagalan ako ng sobra sa pagpapatakbo ni Mino. binitawan ko sila at agad akong tumakbo papunta sa kinaroroonan ni Leader.” Sagot ulit nung isa sa kambal habang nakahiga sa damo. Tumakbo ako agad sa nag-iisang lumang warehouse doon. biglang lumipad ang sasakyan. Pagkasabi nila nun. pagkasilip ko sa loob. ako na ang pumalit sa kanya at pagkaupong-pagkaupo ko sa driver’s seat. Few minutes later. nakita ko siya. “Bakit Pres? Anong gagawin mo? Kung pipigilan mo siya hin-----“ “Sira ka ba? Tutulungan ko siya! Wala akong panahong makipag-usap sa mga walang kwentang kaibigan kaya sabihin mo na kung saan!” hinitak ko ang kwelyo ni Chester at ni Jasper hanggang sa mapatayo sila sa kinauupuan nila. || FIVE || Chris’ POV Ahh! Napakaingay talaga ng matandang yun! Hindi ba siya nagsasawa sa kabubunganga saken?Sawang-sawa na ko sa boses niya! Bwiset! .“Ewan ko kung kaibigan ang tawag dun.

tumuloy na din kami papuntang tambayan namin.” Syempre. “Aba!” Sabi na sa inyo maiinis yan ehh. kailangan lang naman naming gumanti dun sa ginawa mo sa kasama namin. napatingin kaming lahat sa kanya na nasa bandang likod sa gilid ko. Haha “Tapos?” humikab ako na parang inaantok na kausap sila. pero syempre. hindi sana mangyayari sa kanila yun. Si Ivan ang tunay na Leader nila. ang pangalawang Leader ng Xeron High.” Mayabang na sabi ni Raven. kungdi niya sana sinisiraan sila Daichi. ang sarap kasi mang-inis ngayon ehh. Kasalanan din naman nung 3-A na yun ang lahat. mga weak yun eh. Tapos parang laging nakaspeaker yung bunganga sa sobrang lakas. “Ano nanaman ba kailangan niyo?” tinatamad na tanong ko. mas mayabang pa rin ako. upakan na natin ngayon?” tanong ni Jasper. yung parang sa Naruto. mga mayayabang din kasi sila eh. kayang-kaya ko na sila kaya wag na kayong pumunta bukas. “Ako na bahala dun. Pagkalayas nila. Papasok na sana kami sa kanto kung saan papunta sa hideout naming nang bigla kaming harangin ng limang dagdag na pamwiset.” Sunod naman si Chester.Tapos dumagdag pa yung sira-ulong babae na yun. At kayang-kaya ko naman talaga sila. “I-ambush kaya natin sila. “Bukas! 8 ng umaga sa isang abandonadong warehouse sa pier. Bwiset! Basta tatandaan niya lang na wag akong babanggain kungdi.Utos ng utos! Pare pareho lang sila! Akala mo kung sinong maganda eh ang panget panget naman. Dami niyang alam ahh! “Wala. “Leader. anu na nangyari?” tanong saken ni Chester habang naglalakad kami papunta sa tambayan namin. kahit ilan pa dalin mong alipores mo!” tsaka sila lumayas. mayabang ako diba. . nagalit lang dun sa ginawa natin sa student ng Class 3-A” yung binugbog naming lalaki sa classroom bago ko pigilan nung panget na babaeng yun. “Sigurado ka ba Chris?” huminto si Nathan at humawak sa balikat ko. Lumayas kasi ako dun sa bwiset na classroom na yun dahil nagmamagaling nanaman yung nakakabadtrip naming presidente. “Sabihin niyo muna kay Ivan! Wag siyang maduduwag!” sigaw ko. “Leader? Gusto mo. “Chill lang bro. baka masapak ko yun kahit babae pa siya. pansamantala lang si Raven dahil wala pa si Ivan.

si Rio.Napahinto kaming lahat ng ilang segundo.” Binitawan ko ang kwelyo niya ng patulak. Yung ginawa niya saken. Iniwan ko na lang sila at nagpalipas ng oras sa game center. kasama ko dun sila Nathan. “Nandito lang ako para ipaalala sayo na si Ivan ang kalaban mo. homerun na yun ahh” isang pamilyar na boses ang nagsalita galin sa likod ko. Sh*t! “Kaya ko Nathan!” tinanggal ko ng pagalit yung kamay niyang nakahawak sa balikat ko at lumayas na. Ahh. “Sh*t!” Lahat ng inis ko nilagay ko sa pagkatama ko sa bawat bolang lumilipad papunta saken. That b*stard! I’m gonna kill that Ivan when I see him! Hindi ko pa rin nakakalimutan yung ginawa mo saken! I’m gonna kill you! “Wow. yung babaeng panget na yun. “Wala kang karapatang makielam sa buhay ko!” Kinuha ko ang bag ko at lumayas na. hindi ako lumingon. nagpunta naman ako sa batting center. Dito lang din kami madalas tumatambay tuwing walang klase—mali. Hindi kami umaattend ng practice pero kami pa rin ang pinakamagagaling sa team kaya hindi kami pwedeng tanggalin. lumapit kay Nathan at hinitak ang kwelyo niya “Mukha ba kong bulag Nathan?” “Just saying. siguradong iniisip nila yung iniisip ko. Yung tungkol sa nangyari samen noon sa Leader ng Xeron High na yun.” “Tch!” tinira ko ang huling bola at humarap kay Nathan. pati na si Nathan? Bakit ba lahat ng tao dito pakielamero? . “Ano nanaman kailangan mo?” tinira ko ulit yung sumunod na bola na lumipad papunta saken. ako nga pala ang Captain ng baseball club namin. tinapon ko sa gilid yung baseball bat. “Ang daming bwiset sa mundo!” Wala bang matinong lugar na mapupuntahan sa mundong ‘to? Si Maximo. Pagkatapos sa game center. nakalimutan kong sabihin. tuwing nagcucut kami ng klase. Daichi at Chester.

“Ano na? Ganyan ka na ba kahina ngayon Ivan?” “You b*stard!” sumugod diya saken hawak hawak ang baseball bat niya. walis tingting yung hawak ehh. walang tao.” At nagpakita na din siya sa wakas. Babambuhin niya sana ang ulo ko pero nakaiwas ako at hinawakan ko ang baseball bat. “You’ve gotten better. Salazar.Tch. pumunta na ko sa warehouse na tambayan nila Ivan. may hawak silang bakal. tinuhod at kung ano pa man hanggang sa maubos na sila. “O baka naman naduwag ka na at ikaw pa talaga ang hindi nagpakita!” “Not even close. meron pa palang isang natira. ayun. Sinuntok ko siya sa mukha at napaupo siya. Malapit na mag eight. Olsen” . Pagdating ko sa warehouse. sinipa. yung may hawak ng walis. masayang pampalipas ng oras at pampatanggal ng init ng ulo.” “At ang lakas naman ng loob mong pumunta dito ng mag-isa. at meron yatang isang naligaw.” nagsilabasan isaisa ang mga kasama niya. Tch “Hoy Ivan! Lumabas ka na dito!” sigaw ko.” “You’ve gotten weaker. hindi ko na sinama sila Nathan dahil baka masangkot lang sila sa gulong ‘to. hindi. “Inantok na nga ako sa kahihintay sayo. sunod-sunod ko din naman silang sinuntok. “Sa lugar kung san walang pamwiset! I’m cutting classes!” Seriously! I’m surrounded by idiots. yung iba baseball bat. mayabang ka pa rin talaga. Ivan” “Hanggang ngayon. kala ko naduwag ka na at hindi ka na pupunta. san ka pupunta?” tanong ni Sir. ++++++++ “Chris. yung iba hockey stick. siniko. Salazar. “Hindi ko sila kailangan para matalo ang isang katulad mo. pero wala pa din.Sugudin nyo na” Sunod-sunod silang sumugod sa akin. Sabi na nga ba naligaw lang yun ehh.” “Talaga lang. Pero masaya ‘to. tumakbo paalis.

parang nagmamakaawa. “Brother?” napahinto ako at nawala sa sarili ko. napahiga siya sa sahig. bakit siya nandito? “Riza Alvarez?” ||SIX|| "Hoy mga gunggong! Makinig muna kayo sandali!" sigaw ko sa mga kaklase kong nagiingay at nagbabatuhan ng kung anu-ano. may tumama sa likod ko at untiunti nang nawawala ang paningin ko. I hate blood. Sh*t! Blood.” Umupo siya sa likod ko at sinabunutan ang buhok ko. Tingnan nyo yung pinto. ang panget kaya tingnan. "At saan ka nanggaling? Bakit late ka? Anu nanaman bang--------" . "Ano nanaman ba problema mo panget?" Pigilan nyo ko. sinuntok ko din siya pero nakaiwas siya at sumipa naman siya pero nakaiwas din ako. hindi ka kasi nakikinig ehh. masakit yun. Hindi ko makakalimutan ang ginawa niya saken. mag-aayos na tayo ng classroom kaya maiwan kayong lahat dito. sinundan ko ito ng isang malakas na sipa sa mukha at di na siya nakapalag. aaminin ko. walang kapatawaran. hinawakan ko ang ulo ko at naramdaman ko ang pagdudugo nito.“You wish!” tumayo siya at bigla akong sinuntok. sasapakin ko na talaga 'to. "Mamaya. Pipinturahan na din nati------" "Manahimik ka na nga" biglang sumulpot si Leader. Napatingin ako sa labas. hinigit ko ang kwelyo niya at akmang susuntukin na siya pero--“Tatapusin mo na ba? Kakalimutan mo na ba ang pinagsamahan natin?” nag-iba ang mata niya. “Walang kwenta!” at binitawan niya ako. Pero kapatid ko pa rin siya. kunwari hindi ko na lang narinig yon." tinuro ko yung pinto na malapit ng masira "Bibigay na yun. Kaya ko nga bang gawin ‘to sa kanya? Hindi pa din ako makagalaw. “Hindi ba nasabi ko na sayo dati na wag kang magtitiwala kahit kanino? Tsk Tsk Tsk. Napahawak siya sa labi niyang nagdudugo. puro vandals. At tingnan nyo yung pader natin. at mga ilang segundo lang. "Sige. isang malakas na sara na lang. Kaya naman. Napatingin naman silang lahat saken. Lumapit ako sa kanya." Iniba ko ang tono ng boses ko. “Ha! Yan ang nararapat sayo! Salazar!” natumba na ako at malapit ng mawalan ng malay pero naririnig ko pa rin siya.

" *BLAM* binambo niya ang kamao niya sa pader. Hinila niya ako hanggang sa tapat ng kabilang room at humarap siya saken. "Ahh ehh kaya kasi ako umuwi kahapon kasi. estudyante ako eh. Napatingin na ulit ako sa kanya." "Kasi ano?" "Kasi natatae ako" Jusmiyo!Lamunin na sana ako ng lupa dahil sa kahihiyan. "Bakit ba?" tanong ko na may kasamang inis. Bwiset 'tong lalaking 'to ahh.. Humakbang siya ng isa. yun nga. .. "Don't lie to me you f*cking retard!I saw you yesterday at that warehouse! Tinanong ko na din sila Daichi na wala ka dito kahapon dahil bigla kang umalis nung nalaman mo na makikipag-away ako!" Hala! Alam na kaya niya na ako yung bumugbog dun sa mga lalaking yon? Naku po. "Ah hindi ahh. "Ehh ano 'to? Ipaliwanag mo nga?" "Aray!" inikot niya ang kamay ko at ipinakita saken ang pulso ko na may nakalagay na band-aid. "Sabihin mo nga. nairita na yata si Christopher at mas lumakas din yung paghampas niya sa pader. kaya hindi na ako pumasok. nakatingin lang ako sa kanya."Manahimik ka nga kako diba!" lumakad siya papunta sakin at hinigit ang kamay ko at hinatak ako papalabas ng classroom. humakbang ulit siya at napaatras ulit ako hanggang naramdaman ko na ang pader sa likod ko." Inilapit niya ang mukha niya saken. Bakit ba yun ang lumabas sa bibig ko? "Oo. tinanggal niya ang band-aid at hinigpitan ang hawak sa kamay ko. natatae na kasi ako kaya umuwi ako." Sa sobrang lakas ng tawa ko. hindi talaga pramis!" Kailangan ko na ng isang matinding palusot dito guys! Tulungan niyo ko. hinarang niya din ang kamay niya. "Nasan ka kahapon?" "Kahapon? Na-nandito sa school malamang. dahilan ng pagkagulat ko. napaatras naman ako. hindi pwedeng mangyari yun. Nakatingin lang siya saken na seryosong seryoso.. Shet! Nabasag eardrums ko dun. ehh hindi pa rin nawala. tumingin ako sa kabilang banda.. Sh*t anu bang ginagawa ng lalaking 'to? Ibinagsak niya ang kamay niya sa pader malapit sa ulo ko.

nilayasan nila akong lahat. "Hoy san kayo pupunta!?Nathan!" hinabol ko sila sa labas." Tumingin siya sa paligid "Hmmmm. Pagtingin ko. napansin ko si Nathan na nakasandal lang sa pader ng pintuan. Bwiset! "Pumasok na nga kayong lahat. hindi ko sasabihin sa kanila. Tinawagan ko na ang Papa mo. Mas mabuti siguro kung umuwi ka muna at magpahinga." At umalis na siya . "Sino ka ba?" *BLAM* Napatingin ako sa direksyon ng pinanggagalingan ng malakas na tunog na yun. anung nangyari dito?" biglang may sumulpot na lalaki mula sa likod. pagtingin ko kay Leader. Panu ba naman kasi. nahiwa kasi ako habang nagluluto kahapon kaya---" "Sa pulso? Nahiwa ka habang NAGLULUTO? Ano yung kutsilyo? TANGA?" Binitawan niya yung kamay ko at sinuntok ulit yung pader at tumingin siya sa akin ng seryoso. Christopher is smarter than he looks. hintayin mo na lang sila. Narinig pa tuloy nila yung part na natatae ako. he's actually a genius. anu pa ba? "Ahhh wala yan.Kamay ko. "Baket?" Ngumisi lang siya at umalis na din. pinakikinggan yung usapan namin ni Christopher. SIGH~~~~ Wala na talagang pag-asa.SIGH "Sabi na kasi sa inyo masisisra na yang pinto na yan ehh. wala na siya. Ano bang gagawin ko sa kanila? "O. "Bumalik kayo dito!" "Bye!" sigaw lang nung isa habang nakatalikod na sila." pagpunta ko sa harap. hindi lang niya ipinapakita. "Kung saan walang maguutos samin na President! Pres!" sigaw nung isa sa kambal. In fact. pinagalitan ko silang lahat at nagsipasukan na kaming lahat sa classroom. halata nga. Bumalik na lang ako sa classroom pero wala akong nadatnan kahit isa. "Teach. pinasundo na kita. "Cutting classes again." Lumapit ako sa mga kaklase kong orangutan. ikaw pala. sumunod naman sina Josef. Huwag ka lang magpapahalata. kabadtrip 'tong mga taong 'to. alam ko kung ano ang nangyari kahapon sayo at huwag kang mag-alala. yung kambal at si Daichi.

He doen’t care about anyone’s feelings. “Sali kami!” sigaw nila Mino.” “Pero hindi pa rin tama yun diba?” Lumapit siya sakin at hinawakan ang kaliwang balikat ko “That’s why you’re here. “Christopher hates me.” At tuluyan na siyang umalis. Magpaabot ka lang ng libro sa kanya magagalit na yun at ibabato niya sayo yung libro. napangiti din ako.“Teka Teach. may narinig na akong sigawan na . “Bukas na lang siguro. “Salamat Papa” niyakap ko siya. “Papa.” Tumango na lang ako at tiningnan yung buong classroom. Yumuko ako.” “Tama” lumapit siya sakin at hinawakan ang magkabilang balikat ko.” +++++++ “Anong problema ng prinsesa?” narinig ko ang boses ni Papa mula sa likod ko. “Bakit wala na namang tao?!” mga ilang segundo lang. Ayaw niya na may nag-uutos sa kanya kahit sino man yun.” Ngumiti si Papa. Maybe he just got tired of it kaya nagrerebelde na siya. “Sa tingin mo ba gagawin nila itong mga bagay na ‘to dahil gusto lang nilan gpaglaruan ang ibang tao?” umiling ako “Kailangan lang natin silang tulugan na makawala sa nakaraan para hindi sila tumandang walang patutunguhan sa buhay. “Umuwi ka na. at wala pang limang segundo. bakit ganun sila? Bakit ayaw nilang tumigil sa pakikipag-away? Bakit sila nagrerebelde?”tiningnan ko siya. to make things right into place. He’s been his father’s robot ever since he was a kid. you need rest. napipisak na kaming dalawa ni Papa sa sobrang daming yumayakap samin. “Para protektahan ang mga kaibigan ko. “Ikaw ba? Bakit mo ba ginawa yung ginagawa mo dati? Bakit ka nakikipaglaban?” tumingin siya sakin ng seryoso. ++++++++ “Good Morning mga panget!!” sabay sigaw ko pagkabukas ko ng pinto ng classroom pero.” Huminto naman siya “Bakit po ba ganun sila? Bakit hindi nyo po sila pinagbabawalan? Diba teacher ka? Bakit hinahayaan nyo si Christopher na maghari-harian dito at gawin ang kahit anong gusto niya?” Napabuntong hininga siya. he hates teachers. niyakap niya din ako. “Bakit nila ginagawa ‘to?” “Bakit nga ba nila ginagawa ‘to? Hmmmmmm” humawak siya sa baba niya na parang nag-iisip. Siguro dahil yun sa Papa niya. Tiningnan ko siya habang papalapit sakin at umupo sa tabi ko.

nakita ko sila Chris at ang buong klase. siya yung president ng Class 3-A. nasa kabilang banda naman ang buong klase ng Class 3-A at mukhang gustong gusto na nilang batuhin ang mga panget kong kaklase.” sabi niya sakin na may galit na tono. Tumakbo ako papunta sa kanila. Huminto ako sa gitna nila Christopher at kung di ako nagkakamali. matangkad. As Class President.nagmumula sa labas. sinundan naman nila ako ng tingin. at syempre hindi sumulpot si Christopher sa meeting na yun. nakita ko na siya nung unang meeting ng mga president kasama ang mga vice president. . Chris. Nakatingin silang dalawa sakin. Sh*t! Si Ano nanamang ginagawa ng mga panget na yun? Hindi sila pwedeng makipag-away sa loob ng school grounds. gwapo. Baka ma-expel sila! Bwiset! Bakit ba kasi ako pa naging president ehh? Tumakbo ako ng mabilis papunta sa baseball field kung saan nagaganap ang gulong nakita ko kanina. lagi naman ehh. mukha namang matino. Bakit ba kasi sinabi pa ni Teach yun ehh. to make things right into place. That’s why you’re here. pati na rin yung Class 3-A “Hindi ka ba titigil?!” I’ll put a stop to this nonsense. Kasunod akong humarap kay Christopher “ ano nanaman ba ‘tong ginagawa mo?” “Wag ka ngang makielam! Wala kang kinalaman dito! Umalis ka na. Kailangan ko silang pigilan. nagkaroon pa tuloy ako ng obligasyon sa mga panget na ‘to. dali-dali akong pumunta sa may bintana at tiningnan kung anong kaguluhan ang nangyayari. Ibabalik ko kayong lahat sa katinuan sa ayaw at sa gusto nyo! || SEVEN || “Christopher Salazar! Hindi ka ba titigil?!” nakatingin silang lahat. This is exactly not what I came to this school for! “Christopher Salazar!” napatingin silang lahat sa akin. ano bang problema nyo? Bakit ba lagi na lang kayong nakikipag-away? Pagdating ko. una akong tumingin dun sa president ng 3-A. hindi ko pwedeng hayaang may mangyari sa mga kaklase ko at hindi ko din pwedeng hayaang ma-expel sila dahil lang dito.

“Ano nanamang kasinungalingan ang pinagkakalat mo Renz!?” nagsalita na rin si Chris. Wala man lang respeto sa president nila. “I’m your Class President you know. Aba! Mas mabigat pa diyan ang binubuhat kong tao noon nuh! Waepek sakin yan.” Nilagay ko ang dalawangkamay ko sa bewang ko. malalaman nila ang totoo tungkol sakin. Pinanuod ko muna silang dalawa. pinigilan ko na lang ang sarili ko na ibambo sa kanya yung baseball bat na hawak hawak ko. “Hindi mo siya mapipigilan.“Meron kaya. Ginaya ko ang pose niya kanina na nakapatong ang baseball bat sa kanang balikat. Maghihintay muna siguro ako bago ako gumawa ng aksyon.” Nilagyan niya ng pwersa ang baseball bat para sumakit ang kamay ko pero hindi ito gumana. “What the hell! I told you to get out of here! You stupid muscle woman!” Sige ok. Nakikita kong sasabog na si Christopher at alam ko na ang gagawin niya kaya naman tumakbo ako palapit at humandang pigilan siya.” “Wow! Astig yun Pres!” sigaw nung kambal. “Wala akong pake! Lumayas ka na nga!” Aba naman talaga. “Meron akong karapatan Christopher. “Shut your f*cking mouth you b*stard!” ibabambo na sana ni Chris ang baseball bat kay Renz pero pumunta ako sa harap niya at pinigilan ko ito. Bakit ba kasi laging naghahanap ng gulo ‘tong si Leader ehh. walang nagsasalita. nakatingin lang sila sa isa’t-isa ng masamang tingin. puro katotohanan ang sinabi ko na yun.” Halata namang nagmamaang maangan ‘tong lalaking ‘to ehh. Ngumisi si Renz “Anong kasinungalingan? Hindi ako nagsisinungaling Christopher. ako kaya ang Class President nyo. pero pag ginawa ko yun.” Napatingin na lang ako kila Christopher. “Uma-----“ bigla akong natigil dahil hinatak ako nila Nathan paatras. “Sinabi ko na din na tumigil ka na di ba?” “Wala kang karapatang pigilan ako. . Kayang-kaya ko silang pigilan. Papanuodin ko muna sila.” Hinila ko ang baseball bat at nabitawan naman niya ito. hawak hawak nya ang baseball bat nya at ipinatong niya ito sa kanang balikat niya.

tinapat ko ang mukha niya sa mukha ko. walang patutunguhan yang mga taong yan! Wala silang kwenta! Wala silang ibang ginawa kungdi mambugbog ng mambugbog!They’re worthless idiots!” Napatigil ako sa paglalakad. Tumakbo sila pabalik. Makikita mo din sa mata ko na gusto ko na siyang balatan at ilagay sa mainit na tubig hanggang sa mabura na siya sa mundong ‘to. Lumapit siya at umakmang susuntukin si Renz. nakangisi pa nga siya ehh. Namumuo ang kamao ko. Pinanuod ko sila habang papaalis. Akin na nga yan!” hinablot niya sakin yung baseball bat at umalis na. Ibinalik ko ang tingin ko kay Renz. “Ahh eh.” Inaya ko na siyang umalis pero bago yun. minura muna nila yung ibang tagaClass3-A. pero napangiti pa rin ako. pagod na pagod sila. medyo awkward yung tawa na yun.” kinaha ko ang kamay niya at hinawakan ko ito. “Pres!” Tumingin ako sa kanila. Hindi siya nagsasalita pero ramdam ko na hindi siya natatakot sakin. nakatingin sakin si Daichi. Hinigpitan ko ang hawak ko sa kwelyo niya. yun yung sabi dun sa anime na pinapanood ko.Shet! Nasobrahan yata ang kayabangan ko.” Tumakbo ako papunta kay Renz at hinatak ko ang kwelyo niya. Sinunod ako ni Christopher Salazar. “Tara na. “Ang astig di ba!” “Tsk. nakatingin siya sakin ng seryoso na may halong pagtataka. “Daichi!” sigaw ko at lumapit ako sa kanya. “Hindi mo na dapat pinagaaksayahan ng panahon ang mga walang kwentang panget na yan Rina! Lumipat ka na lang samin. kahit na gustong- .” Ok.Good boy. Nagsialisan na din ang mga kaklase kong orangutan pero bago sila lumayas. bumalik na tayo sa room. nakangisi. HA-HA-HA. Bwiset kang lalaki ka! Wala kang karapatang sabihan ng ganun ang mga kaklase kong orangutan! “Bawiin mo yung sinabi mo!” sabi ko gamit ang Demon Princess na boses ko. “Tigil na. “Pres. “Bawiin mo sabi!” “A-yo-ko-nga! Blehhh!” Walanghiya ‘to nakuha pa kong bwisiten! Susuntukin ko na sana siya ng pigilan ako nila Leader. Nakatingin na silang lahat sakin ng nakanganga. “Maswerte ka dumating yung bwiset na babaeng yan!” Nilait niya ko. Pwera lang si Leader syempre. aalis na din sana ako ng bigla kong makita si Daichi na naiwan at nakatingin kay Renz. tiningnan ko si Renz.

Hinamon nila ako kaya napilitan akong bugbugin silang lahat. “At isa pa. nakatingin silang lahat saken. muntik na siyang matumba pero wala na akong pakielam. Nakatulala lang ako. hinabol ko siya pero hinarang ako ng mga gunggong. The Demon Princess shows up to save the Prince. RIZA! Itatak mo sa kokote mo yan!” Tumalikod ako. hindi dapat ako nakikipag-away. Sh*t sabi na nga ba. pangpigil lang saken ‘tong mga ‘to para hindi ko siya masundan ehh. SOON” at umalis. Kahit anong gawin kong pagpapanggap. Umuwi ako sa bahay at natulog. pero kinailangan kitang suntukin. Sh*t ito na nga ba ang sinasabi ko. Pagkatapos ko silang patulugin. “Sorry anak.” “A-anong ginagawa mo dito?” “Malalaman mo din sa takdang panahon. “Isa pa.” . magkikita pa tayo. gulat na gulat. Medyo natagalian akong patumbahin silang lahat pero nakaya ko pa din. naglakad ako papalayo. wala na si Ivan. lagot tayo pag nagising yun. ang ingay mo kasi ehh. panaginip? Oo. Bwiset ka Ivan! “Ivan!Lumabas ka dito!” nag-eecho ang boses ko sa loob ng warehouse. nabubulabog na yung mga kapitbahay nating speaker. lalabas at lalabas pa rin ang tunay na ako.Hindi ako bumalik sa classroom. Hindi ko pinansin ang mga taong nagkukumpulan at tumakas na ako. idinilat ko ang mga mata ko at nakita ko sila Papa. Alam ni Ivan na kayang-kaya ko ‘tong mga baliw na ‘to. wala na si Ivan. Bakit? Bakit ka nagpapakita ngayon? Bakit? Ivan! “Ivan! Ivan!” *Pak* Napahawak ako sa pisngi ko. nilagpasan ko sila.gusto ko na siyang bugbugin. +++++++ “I-Ivan? Bakit ka nandito?” “Look what we have here. panaginip nga.” Tumayo siya sa kinauupuan niya “Bye Princess. bibingo ka na saken.” Binitawan ko ang kwelyo ni Renz ng patulak. Hindi Rina ang pangalan ko. Nakaalis na siya. Bumalik sakin yung sinabi ko kila Christopher. pinigilan ko ang sarili ko. Naglakad ako.

.Matagal na kaming magkaibigan ni Ivan. In other words. Hindi ko na siya nakilala. umalis na lang siya bigla. Mahal ko si Ivan. si Ivan ang dahilan kung bakit ako malakas. Si Ivan. “Oy Pres! Bakit ka absent kahapon at nung isang araw?” tanong nung isa sa kambal. Bakit ba nandoon siya? Si Ivan. siya ang dahilan kung bakit ako nandito ngayon. Lampa si Ivan. hindi lang bilang kaibigan.. masakit na kahit ilang taon na niya akong kilala. Oo. minahal ko pala siya. kaya niya ko sinuntok dahil naiingayan sila. Yung kambal nanaman ang may pakana nito. bata pa lang kami lagi na kaming magkasama. kung bakit kinailangan kong lumipat at magbago. Hindi din naman nakakatulong sa pag-galing ko yung eraser ng blackboard na nakaipit sa pinto ng classroom at kapag binuksan ito ay mahuhulog sa ulo mo na may kasama pang chalk.Ahhh ganun. Bwiset siya! Ang kapal ng muka mong Ivan ka! Wag na wag na siyang magpapakita ulit saken kundi babasagin ko yung gwapo niyang muka!!!! Hay nako! Nandidiri na tuloy ako sa sarili ko. pero nagbago siya. mali pala ang sinabi ko. Kinailangan kong maging malakas para maprotektahan ko siya sa iba. Minahal ko ang dating Ivan. bigla na lang niyang sinabi sa aken na ayaw niya sa mga babaeng katulad ko at ang mas masaklap pa nun. lagi siyang binubully ng mga kaklase naming at ng iba pang bata. Masakit. sigurado ko. Mahal ko talaga siya. Lumaki kaming dalawa na prinoprotektahan ko siya. Paulit-ulit kong napapanaginipan yung nangyari sa warehouse nung isang araw. Kabadtrip talaga yung Ivan na yan! || EIGHT|| Dalawang araw akong hindi nakapasok dahil nagkasakit ako pagkatapos nung pangyayaring yun. Kung wala lang siguro akong sakit eh nagwala na ako dito sa classroom na ‘to. iniwan niya ko. “Kala ko pa naman Pa nagaalala ka sakin ehh! Ehh kung kayo kaya pagsusuntukin ko diyan!” “Ahhh! Nagwawala na siya!” at tsaka sila nagsilayasan! “Mga duwag!” SIGH~ Si Ivan. Hindi naman ako mahilig sa mga ganitong kadramahan ehh. Pinagpag ko lang sa ulo ko ang chalk na naiwan at tsaka ako nagpatuloy sa paglalakad papunta sa harap sa desk ng teacher. kung bakit ko naproprotektahan ang sarili ko. napanaginipan ko nanaman siya.

pwera lang sila Nathan na matagal na niyang kasama. nakatiig lang kami sa pinto.” Tiningnan ko silang lahat. Halos lahat kami nakanganga. “Talaga lang?” at nangiti ako. mga kaninang 6:50 siya dumating sa school at ngayon naglalakad na siya papunta dito at nasa 2nd floor na siya kaya mga saktong 6:59 bubukas na ang pinto at papasok na siya dito sa room. “Daichi” tinawag ko si Daichi na nakadukdok sa lamesa sa gilid. “Wag mong gisingin yan Pres! Magagalit yan! Nung ginising ko siya dati muntik na niya kong ipadala sa ospital ehh. hinihintay si Christopher na dumating. “Bakit Pres?” Tiningnan ko yung kambal. 6:40 magbibihis at 6:43 siya aalis. Ibinalik ko naman ang tingin ko kay Daichi. “Kinausap ako ni Sir kanina. 6:20 siya gigising at kakain na siya nun. Nais ko na sana siyang ingudngod sa pader kungdi lang nanghihina ng konti yung katawan ko ehh. Hindi ko na sila kailangan isa-isahin pang tawagin dahil kilala ko na silang lahat.” Seryosong sagot ko. pwede nab a ulit akong matulog?” Pagkasabi niya nun. 10 9 8 7 6 5 . “Wow Pres! Tinatablan ka pala ng sakit?” sabi ni Josef. “Nasan si Christopher?” Tumingin muna siya saglit sa orasan niya. “Kung kakalkulahin ko ang oras ng pagpunta niya dito mula sa bahay nila kasama na ang oras ng paggising niya at mga ginagawa niya . Tiningnan ko ang orasan “30 seconds to 6:59” buong minuto na yun.“Nagkasakit ako. malelate daw siya kaya kukuhanin ko muna ang attendance. 6 siya magseset ng alarm niya pero dahil alam naman nating tamad si Leader. bumalik na siya sa pagkakadukdok at natulog. Hindi pa din kasi nawawala ng tuluyan yung sakit ko. 6:30 maliligo. si Chris lang ang sinu----“ naputol ang pagdadaldal ni Jasper o Chester nung biglang itinaas ni Daichi ang ulo niya at nagsalita. Ngayon. alam ko na kung sino man ang absent o hindi.

“Sino ka ba?” Kumulo ang dugo ko. hindi nila dapat malaman kung sino at ano ako pero lagi na lang akong dumudulas. pero mahina pa rin dahil hindi ko kayang sumigaw ng malakas dahil nanghihina pa ang katawan ko. nakatitig lang siya. Dumating si Teach. Napatingin ako kay Daichi. Nabalik ang tingin ko kay Leader. Whoah! Ang galing. “Ano bang problema nyo?” sigaw ko. “Ano nanaman bang problema mo?” tanong niya na may kasamang inis sa tono ng pananalita niya. Umiling lang ako. Hindi na ko pwedeng magkamali ulit. medyo nakalimutan ko na ang balak ko sa buhay ko dito sa Denzel High. “Ganun ba. Hindi pa din nabago ang ayos ng mga upuan namin.At mukhang nagtataka na din si Leader. sige. pero huminahon din ako. “Daichi!” . bigla naman silang umiwas ng tingin at nagdaldalan. Kumuha ako ng libro mula sa bag ko at nagimula nang magbasa pero------. ang hilig niyang mambambo. nakapalibot pa rin silang lahat sakin at nakalayo kaya naman halatang halata na nakatitig sila saken. hindi ako titigil hangga’t di ka umaamin. Sige. Kailangan ko na talagang mag-ingat. Bumalik ako sa pagbabasa pero------. dahil wala namang absent ay umupo na din ako sa upuan ko. Tumayo si Chris at lumapit saken.nakatitig nanaman sila sakin. nagulat ako dahil binambo niya yung desk ko. bahala ka sa buhay mo.” At bumalik na siya sa upuan niya at patuloy lang ang pagtitig sakin. wala na namang kagana-gana. pero umalis din bigla. “Good Morning Class. naglakad na siya papunta sa upuan niya. Nakatingin silang lahat saken. Lumingon ako at tiningnan ko sila.ramdam na ramdam ko. may meeting daw kaya naman sinabi niya na mag-self study na lang kami.” As usual. Ngumiti ako “Ako si Riza Alvarez. hindi din naman ako aamin ehh. tumingin ako kay Chris.4 3 2 *BLAM* at iniluwa ng pinto si Chritopher. si Teach talaga. Nitong mga nakaraang araw. Sinabi ko na dati di ba?” nagpacute pa ako.

ako na lang ang gagawa. tumahimik din. . masisira ko nanaman yata yung pinto. pero hindi siya tumingin saken. kailangan kong pigilan si Daichi. Yumuko ako. “Ano?” napatingin silang lahat. nanggagalaiti sa galit. kakaladkarin ko siya dito!” tumakbo ako palabas. “Hindi na ko papasok. namumuo ang kamao sa dalawanag kamay ko. “Wala na kaming magagawa kung hindi siya papasok. tumayo at naglakad papunta kay Teach. “Daichi. Tsk. “Ha! Ganito na ba talaga ngayon? Wala nang pakielam sa isa’t isa? Hindi ba niyo kaibigan si Daichi? Kagustuhan ng magulang? Paano naman si Daichi? Gusto niya ba yun? Ang akala ko pa naman kahit na ganyan ang mga pagmumukha niyo. “Christopher?” tumingin siya sakin. “Stupid” mahina kong sabi habang nakayuko pa rin.” Bumalik siya sa kinauupuan niya. san ka pupunta?” tanong ko nang makita ko siyang kunin ang bag niya at nagsimulang maglakad papaalis ng walang sinasabi. may pakielam kayo sa isa’t isa! Mga walang kwenta! Kung hindi niyo ibabalik si Daichi. Pero wag muna nating isipin yung masisirang pinto.” Ang sabi niya at saka siya umalis ng tuluyan. tumayo siya at lumapit. yun ang gusto ng pamilya niya at wala kaming karapatang manghimasok.Napatingin ako kay Daichi na natutulog sa gilid. “Ano ba? Hindi niyo ba siya pipigilan?” pero tumingin lang sila ng dalawang segundo sakin at nag-ingay na ulit. “Daichi!” sinigawan ko si Daichi nang papasakay na siya sa kotse na sumundo sa kanya. Pinagmasdan ko lang silang dalawa habang nag-uusap hanggang sa bumalik si Daichi sa upuan niya pero hindi para matulog. gumising siya. Aba naman! Nakuha pang magdaldalan. Huminto naman siya. Anong problema? Bakit hindi na siya papasok? Tumingin ako kila Leader. at kung kinakailangan. kapapagawa lang niyan ehh. Tiningnan ko si Chester at Jasper “Chester? Jasper?” tumingin sila pero umiwas din. hawak hawak na niya ang pinto nito pero tumigil siya at tumingin sakin. *BLAM* ang tunog ng pinto. wala ba silang pakielam kay Daichi? Naglakad ako papalapit sa kanila. Mukhang seryoso yung pinag-uusapan nila.

Tumayo din ako at nagfighting pose na. hindi ako natakot. susuntukin ko yang napakagwapo mong mukha ng wala ng magkagusto sayo at bubugbugin kita hanggang sagutin mo ang tanong ko. tinigasan ko ang kanang kamay ko at sinuntok si Chris------didikit na sana ang kamao ko kay Christopher nang biglang----------may pumigil sa kamay ko. TA. nadapa ako diyan habang hinahabol ko yung sasakyan. Bumalik ako agad sa room namin kahit sobrang nakakapagod dahil 3rd floor pa ang inakyat ko at nasa dulo pa yung room naming panget at punong-puno ng vandals para sigawan sila Christopher. “Sandali lang!” sigaw ko pa. Nagseryoso na ko. “Saan siya nakatira?” Tumingin siya ng masama saken. pero syempre.”sabi ko gamit ang seryosong tono. nakatingin silang lahat saken (lagi naman ehh) Pero ano ba ‘tong pinaggagagawa ko! Bakit ba nagjojoke pa ko sa ganitong oras? Hay nako! Seryoso na! *BLAM* binambo ko ang lamesa na pinagpapatungan ng paa ni Christopher at sinigawan siya. Note: Seryoso ‘to. “Last chance. sumakay na siya at umalis na ang sasakyan. Una. Nakaalis na siya. Hinahamon yata ako ng lalaking ‘to ahh. minsan lang ako maging seryoso. Hindi ko na siguro dapat sinabi yung gwapo. pagkatapos nun. sasabihin mo o hindi?” Umiling siya habang nakangiti.Binilisan ko lalo ang takbo ko. Sige.”At kung hindi ko sabihin?” naglabas siya ng aura na nakakatakot.GA.” . baka lumaki pa ang ulo. “Talaga?” “Oo.” Ngumisi siya at tumayo lang sa harap ko. “Tama na. pero ngumiti lang siya at kumaway. “Kung hindi mo sasabihin. binaba niya ang paa niya at inilapit ang muka saken. *BLAM* galit kong binuksan yung pinto at lumapit kay Christopher. hindi kailangan umabot sa ganito. gusto mo yan ehh.LA. Hindi ko na sila nahabol. Tsk.

Magpaabot ka lang ng libro sa kanya magagalit na yun at ibabato niya sayo yung libro. “Nakasulat na diyan yung address ni Ichi. Napangiti ako “Thank You. Tumakbo ako agad palabas ng school. “Eto. Ayaw niya na may nag-uutos sa kanya kahit sino man yun. walang nagsasalita. nag-isip isip muna ko. Sumaludo naman sila at nagpalit si Henry at Mino ng pwesto. magseatbelt na kayo agad. siya yung tagapag-alaga ng mga halaman samin.” . hindi kailangan umabot sa ganito. mali. walang sasakyang dumadaan kaya naman tumakbo na lang ako hanggang sa---“Hime! San punta mo?” dumating sila Jason. Ay. Nabasag lang ang katahimikan nang magsalita si Nathan. he hates teachers. “Seatbelts nyo. Hindi ko pa nga pala napapakilala sa inyo si Henry. Inisip ko sila Christopher. Nathan” pero imbis na ngumiti din siya. Maybe he just got tired of it kaya nagrerebelde na siya. umiwas lang siya ng tingin at sinenyasan ako na umalis na.” Sabi ni Henry. Tandaan: Kapag si Henry ang nagsabi niyan. tahimik lang ang lahat. Kailangan ko nga palang puntahan si Daichi. Ano ba ‘tong ginagawa ko? “Sorry. isa din siya sa mga apprentice ni Papa na nakatira din samin. Mino at Henry na nakasakay sa kotse. “Bilisan niyo!” sigaw ko. mali.” Inabot niya saken ang isang piraso ng papel. Dahil wala pang ilang segundo maiiwan na yung puso niyo kung saan kayo nagsimula. “Christopher hates me.” Kinuha ko mula sa kamay niya ang papel. Habang wala pa kami sa bahay nila Daichi. He doen’t care about anyone’s feelings. ano bang nangyayari saken? Ahh.|| NINE || “Tama na. Tama.” Natauhan ako nang pigilan ni Nathan yung kamay ko. He’s been his father’s robot ever since he was a kid. Tumutulong din siya minsan sa pagluluto at paglilinis. wala na kong oras para jan! Binuksan ko agad ang pinto ng kotse at inutusan silang pumunta dun sa address na nakalagay sa papel na binigay ni Nathan. Si Henry naman ngayon ang nagdradrive.” Na lang ang nasabi ko. Siguro dahil yun sa Papa niya.

Now or never Riza. sinenyasan niya din ako na umupo at pagkaupo naming dalawa. dinalan din nila ako ng juice at meryenda bago sila magpaalam na tatawagin ang magulang ni Daichi. madami nang ganito sa ibang mga bahay. narinig ko na ang yapak ng mga paa galing sa hagdan sa bandang likuran ko. “Sige.” Lumabas ako agad ng kotse at saka na nagpaalam sa kanila. SIGH~~~Ok Tumayo ako sa harap ng bahay nila Daichi. pinagsalita niya na ulit ako. maganda yung mama niya ahh. “Anong kailangan mo sa anak ko?” Dumating ang Mama ni Daichi at dumiretso sira papunta sa akin. Palasyo na yata ‘tong bahay na ‘to ehh. ang bilis naman. Lumapit ako sa doorbell at niring ito. “Kimimaru Residence. “Gusto ko lang po kasing sunduin si Daichi. bumalik na kayo sa bahay. hinarang niya ang kamay niya sa tapat ng bibig ko sa medyo sosyal na paraan. Ay oo nga pala. Naghintay ako ng biglang may nagsalita.” Agad namang bumukas ang malaking gate at sinalubong ako ng isang matandang babae. umalis na din sila pagkatapos. hindi naman matanda.” Inihatid niya ako sa sala at pinaupo sa sofa. Napatingin naman ako agad para tingnan kung sino ito. Riza Alvarez po.” .Pero hindi yun sapat na dahilan. sino po ito?” hinanap ko kung saan yung nagsalita “Hello?” napatingin ako dun sa isang speaker na katabi ng doorbell. Sige. mga 35 something lang.” “Kaibigan ni Young Master? Sandali lang po. “Ah-----“ magsasalita pa lang ako pero bigla na akong pinigilan. sa lolo ko kasi yun dati nung buhay pa siya. Ilang sandali lang. Hindi man lang nila tinanong kung sino ako.” Hindi ko napansin. di ba? “Hime nandito na po tayo. Mukha lang mataray. Malayo kasi ako at ang pamilya ko sa kabihasnan ehh. “Pasok po kayo. bastusan po? Umupo siya. sandali pa lang ako nakakapag-isip eh. Infairness. medyo hawig. Sobrang natulala at napanganga(literal na napanganga) ako sa nakikita ko ngayon. para kasing panghapon yung bahay naming ehh. Jusmiyo. “Ahh. kaklase ni Daichi.

“Pasensya na po kayo pero hindi po kayo pwedeng lumapit kay Young Master. Wala. Pinadala ka ba ng mga walang kwentang lalaking yon? Kung ganon.” tuluyan na silang umalis pagkatapos nun. kakaisip kay Daichi. hinanap ko kaagad si Daichi.” Yumuko ako dahil hindi na mapigilan magliyab ng mga mata ko. Ako lang ang pwedeng gumawa nun. Saktong nakita ko si Daichi na nanonood. anong sabi niya? Tama ba ang pagkakarinig ko? Walang kwenta daw? “Bawiin niyo yun. Napatingin ako sa kanila. Nahirapan akong makatulog nung gabing yun. si Nathan at si Josef.” Nagbow ako at umalis na. puro orangutan na nagwawala lang sa zoo ang nakita ko. tumingin din si Leader pero umiwas din siya kaagad. Magliyab sa galit. Sunod na napatingin yung kambal.” Napatingin lang ako sa kanya. hindi tama na lait laitin niya ang mga kaklase kong orangutan. Umalis siya bigla nang makita niyang nakatingin ako.” “Pero----“ “Makakaalis ka na. Pero nandoon ang buong tropa ni Leader. “Hindi na kailangan pumasok ni Daichi. Mga bad influence lang sila at wala naman silang kwenta.” “Teka lang po. . Wala din silang patutunguhan. nawala ang pagkainis ko at napalitan ito ng pag-aalala. Pano ba gagawin ko? Pagapasok ko sa room. “School po. “Ang alin? Yung wala silang kwenta? Hindi ko babawiin ang totoo kaya makakaalis ka na. “Hindi ako pwedeng magsayang ng importanteng oras sa mga walang kwentang bagay.” Teka. may pasok pa po kami ngayon. pano po si Daichi? Hindi po ba gusto niyang pumasok?” napahinto sila sa paglalakad at humarap saken.” tumayo siya. mga wala silang alam gawin kung hindi makipag-away at mambugbog.” “Hindi ba nasabi sa inyo? Hindi na papasok si Daichi. Hindi tama. sabihin mo sa kanila na wag na wag na silang lalapit sa anak ko. Nakikiusap ang mga mata niya kaya naman tumigil na ako. “Sandali! Daichi!” tumakbo ako para habulin siya pero pinigilan na ako nung babaeng naghatid saken kanina. “Sorry po.“Sunduin? Para saan?” tanong niya.

“Pres!” masiglang sigaw nung kambal, pero hindi ko sila pinansin at umalis na, may mas
importante pa kong kailangan gawin kaysa sa patahimikin sila. Kailangan kong papasukin si
Daichi sa school, at kung kakailanganin, kakaladkarin ko pa siya papunta dito.
Nang papalabas na ko ng Denzel High, may biglang humawak sa balikat ko. Automatic
naman na hinawakan ko ang kamay niya at pinalipit ito.
“Aray! Pres. ano ba!” ahh, kakilala ko pala.
“Sorry Josef.” Binitawan ko yung kamay niya. “Ano bang ginagawa mo?”
“Ansakit nun Pres. tao ka ba talaga?” Hinawakan niya yung kamay niya na napalipit ko.
Nagsorry na nga diba?
“Bakit mo ba ko sinundan?”
“Ehh kasi.” Napakamot siya sa ulo.
“Ehh kasi ano?” medyo naiinis na ko ahh, kailangan ko pang puntahan si Daichi.
“Gusto kong sumama sayo. Ahh---ehh---may naiwan kasing gamit si Daichi.”
Ok, bago ‘to ahh. Kunwari pa ‘to ehh, ayaw pang umamin na namimiss na niya si Daichi.
Kala ko wala silang pakielam sa kaibigan nila ehh. Napangiti ako at ginulo ko ang buhok ni
Josef, pinalupot ko ang kamay ko sa kaliwang braso niya. “Tara na!”
“Teka Teka Pres.” Napahinto ako. “Wag mo kong hawakan, ayaw kong mahawa ng
kabaliwan.”
Sige lang, mang-asar ka pa, kungdi lang ako masaya, kanina ko pa inginudngod yung
mukha mo diyan sa gate ehh. Pero dahil nga masaya ako, binitawan ko na lang ang kamay niya
at tsaka kami naglakad.
Naglakad kami papunta kila Daichi, walang nagsasalita, medyo nakalayo pa sakin si
Josef. Awkward.
Topic Riza. Kailangan mo ng Topic.
“Ahh, matagal nyo na ba kakilala ni Christopher?” yun na lang ang natanong ko.
Napatingin siya sakin, nagtataka. Sh*t Riza naman! Bakit si Christopher pa nilabas ng
bibig mo?
“Nakakainis lang. Bakit ba ang daming nagsasabi na wala kayong kwenta? Aaminin ko,
minsan iniisip ko din yun pero kahit na ganun, alam ko naman na may dahilan kayo kaya walang

karapatang manghusga ang ibang tao sa inyo.” Oo, unti-unti, napapatunayan ko na hindi naman
talaga kayo walang kwenta. Na hindi kayo magkakabarkada.
“2nd year.” Sagot niya. “Last year namin siya nakilala. Transfer student siya na Class S-D,
regular class pa kami noon. Nakita namin siyang ipagtanggol ang isang nabubully noong unang
araw niya. Alam naming ang mangyayari sa kanya dahil sa ginawa niya yun, lumipat kami sa SD para maprotektahan siya.”
Tama, unti-unti.
Hindi barkada kungdi “Kaibigan” napangiti ako.
“Anong pinagsasabi mo diyan Pres? Nandito na tayo kila Daichi.”
Napatingin ako sa bandang kanan ko. Oo nga. Tumingin ako sa terrace, nakita ko si
Daichi, nakaupo lang at nakasuot ng headset niya, may hawak hawak din siyang libro.
“Daichi!”sigaw ko. Napatigil siya sa pagbabasa at napatingin samin ni Josef. Kumaway
naman ako. “Nandito kami para sunduin ka!”
Tumayo siya sa pagkakaupo niya at bigla na lang siyang pumasok sa bahay nila.
“Teka Daichi! Wag kang umalis!”

|| TEN ||
“His dad and my dad were business partners and bestfriends kaya naman parang ganun na
din kami ni Ichi, we grew up together, we were like a big happy family until------“ napigil ang
pagsasalita ni Josef, nag-iba ang mukha niya at bigla na lang siyang yumuko. Nacurious ako lalo
sa kung anong nangyari. Pero nararamdamaman ko na isang bad memory ito kaya naman iniba
ko ang topic. Ayaw kong malungkot siya, lahat naman sila ehh, kaya sila ganun umasta dahil
may kulang sa buhay nila. Kahit na tinatawag nila kong tomboy, panget, pandak. Ok lang, basta
dapat lahat masaya.
Lumapit ako kay Josef at niyakap ko siya na parang Mommy na niyayakap ang anak
niyang umiiyak, hinimas himas ko ang likod niya. “Hindi ko pa nagagawa ‘to sa iba dahil hindi
ko alam kung paano, dahil lumaki ako na wala ang Mama ko. Pero kahit na ganun, masaya pa rin
ako dahil nandyan sina Papa at ang mga bago kong kaibigan.” Tinanggal ko ang pagkakayakap
ko at tumingin sa mga mata ni Josef. “Mga Panget na orangutan na kahit na sinasabihan akong
panget at pandak, mga kaklase kong inuunawa at inaalagaan ko.”
Nag-iba ang tingin ni Josef, nagtataka siya. “Pres, ang ikli lang nung sinabi ko, ang haba
na nung nireply mo.” Pinunasan niya ang kaninang luha na tumutulo sa mata niya at tumawa.
Napatawa na din ako, pero natigil ito nang may magsalita.

“Ikaw nanaman? I already made it clear na hindi na papasok ang anak ko so leave!”
“Wait tita!” napatigil yung Mama ni Daichi nang magsalita si Josef. “Please let us
explain.”
Hindi humarap samin ang Mama ni Daichi at umalis na, pero sinenyasan niya yata yung
guard na papasukin kami kaya naman sinundan namin siya kung saan man siya pupunta.
“Speak.” Sabi niya nang makaupo na kaming tatlo sa sofa. Nagkatinginan kami ni Josef,
una siyang nagsalita.
“Tita, papasukin niyo na po si Daichi.”
“At bakit naman?” binuksan niya yung pamaypay niya na hawak niya kanina pa, yung
parang maldita na mga kontrabida, ganun yung ginawa niya.
“Tita please, can’t you see? Daichi loves going to school. Minsan ko lang siyang
makitang mag-enjoy ever since that accident happened.”
Nagalit ang Mama ni Daichi, sinara niya ang hawak hawak niyang pamaypay at binambo
ito sa lamesa kasabay ng pagtayo niya. “Enjoy? Enjoy? Are you kidding me? Sa paningin ko,
pakikipag-away lang ang pinaggagagawa ninyo. Wag niyong idamay ang anak ko sa kalokohan
niyo! Lagi na lang, tuwing uuwi si Daichi, may makikita akong pasa sa braso niya, minsan sa
mukha pa niya. HE is a public figure! Pag nahuli siya ng camera na ganun, his career is as good
as dead. And so is mine! Kaya please get out.” Wala na kaming nagawa, tumayo na ako sa
kinauupuan ko , pero si Josef hindi.
Lumuhod si Josef sa harapan nang Mama ni Daichi. “Sige na po tita! Payagan niyo na po
si Daichi!”
“Sorry Josef, I used to treat you like a son of my own too, but that was all in the past.
You’ve changed, pero hindi ko hahayaang isama mo si Daichi. I’ll give you some advice before
you leave. Iwan mo na yang kabarkada mo, wala silang patutunguhan.” Then, tumalikod na siya
at naglakad pabalik sa isang kwarto. Pero bago niya pa mabuksan ang pinto--“Tama na.” hindi na ako nakapagpigil. “Mawalang galang lang ho! Pero noon ko pa kayo
pinagtitimpian ehh, hindi tama na manghusga kayo ng ibang tao, hindi niyo po kilala sila. Sure,
mahilig silang makipag-away pero sa tingin ko may malalim na dahilan para dun. At wag niyo
pong sabihin na wala silang kwenta, dahil hindi niyo po sila nalalapitan para malaman kung
gaano sila kahalaga. I used to think like that too, pero unti-unting nagbabago ang pananaw ko sa
kanila. At si Daichi, ni minsan po ba tinanong niyo kung ano talaga ang gusto niya? Public
figure? Hindi ko man alam kung ano siya pero clearly, ang iniisip niyo po ay ang sarili niyong
career.”
Hinga hinga din pag may time. Pero sorry, hindi pa ko tapos.

Alis na ko. wala namang tao eh. halatang nagulat siya sa mga sinabi ko dahil lutang pa rin siya. Hay nako. “Babalik po kami bukas. Sino ka? Ano ka? San ka nanggaling? Yung totoong ikaw. lagot silang lahat saken. “Sa tingin niyo po ba. Hindi ko alam kung ano ang ibig sabihin nun. pero hindi niya ako mapipigilan. na wala sa room. may nakalimutan akong itanong sa kanya. Humarap siya sakin at ngumiti.” At tuluyan na siyang umalis. “Syempre naman. Malalaki na yun! Mamaya ko na sila aasikasuhin. hindi sila magkakabarkada. magkakaibigan ho sila. Napatingin ako sa kanya. “Pupunta ka ba ulit bukas?” huminto siya sa paglalakad. papagalitan tayo nun!” tumakbo ako sa tabi niya.” Sabi ko sa Mama ni Daichi bago umalis. wala kamimg naabutan. pag nakita mo sila Christopher sabihin mo pag umabsent sila bukas.” sabi ko sa kanya. gagawin yan ng isang barkada lang?Ang lumuhod sa magulang ng kasama nila para lang papasukin siya sa school? Hindi po. Ang mga loko loko panget naman sumunod yata. “Bakit ba lagi niyo na lang tinatanong kung sino ako? Di ba sinabi ko na sa inyo na ako si Riza Alvarez. “Tara na. Ay bahala na nga sila sa buhay nila. “Hindi na kailangan.“And lastly. “Sino ka ba?” sawang-sawa na ako sa tanong na yan. ngumisi lang siya at kinuha ang bag niya.” Ang sabi niya.” “Sige. Ganun ba kahirap tandaan yung pangalan ko? RI-ZA.” Humarap ako sa kanya ng tuluyan at ngumiti. bigla na lang huminto si Josef. “Ako lang naman ang Class President niyo! Kaya tara na. seryoso ang mukha niya. Napangiti ako ng parang tanga. hinigit ang braso niya at tumakbo pabalik ng school.” Napabuntong hininga ako.” Hindi siya sumagot. “Ahh teka Josef!” hinabol ko siya sa labas. “Pres. .” Natapos ko na ang speech ko. Pagbalik namin sa room ni Josef. Habang naglalakad kami pabalik sa school. tsaka siya nagpaalam ulit at umalis. Hinitak ko si Josef mula sa pagkakaluhod niya. nawala nanaman si Christopher.” Tinuro ko si Josef. dalawang syllables lang-----“Hindi yun ang ibig sabihin ko. baka maabutan pa tayo ni Teach. Hindi sila magkakabarkada.

” Umalis si Jason papuntang kusina at naiwan naman ang dalawa. nakakapagtaka na talaga ahh. Pilit naman niyang iniiwas ang tingin niya. Bakit ang aga niyo naman pong nakauwi? Hindi ba may pasok po kayo?” Ilang minuto lang ang lumipas ay dumating na din kaagad sila Jason. ipaghahanda ko kayo ng makakain. Yung Josef po.” “Ahh wung Chischofer fo ba?” sabi ni Mino habang nginunguya niya yung mansanas na kinuha niya galling sa lamesa. wala sila Mino. “Yaan mo.Ok. Wala ka nang kawala Mino. Pag-uwi ko sa bahay. pag nakumpleto na ulit. San naman kaya pumunta yung tatlong gunggong na yun? Kailangan ko pa naman magpasalamat sa kanila sa pagdating nila tuwing kailangan ko sila. nagsilayasan kasi yung mga kaklase ko ehh. Ay grabe! Tama na Riza! Nangako ka na simula nung tumungtong ka sa loob ng Denzel High.” Teka. Bigla namang umalis si Henry at nagpaalam na magdidilig lang siya nang mga halaman. “Hindi po talaga namin siya kilala. magbabago ka na. Kasama niya po yung iba niyo pong mga kaklase. Agad naman akong tumakbo sa labas kung nasaan si Henry. Jason at Henry.” “Kanina po. pero napahigpit yata dahil nag-aray siya kaya naman napabitaw ako. papunta sila dun kila Daichi kung saan ka namin hinatid. “Wala. nagsasalita habang kumakain.” Kila Daichi? Lagot na! Tumakbo agad ako sa may kwarto at kinuha ang susi nang motor ko. ako na lang tuloy ang naiwan. “Ah ehh…” tumingin siya kay Henry. “Henry!” sabay hagis sa kanya ng susi. nakita niya si Christopher kanina? “Saan mo nakita si Christopher?” hinawakan ko ang magkabilang braso niya. “Sandali lang po. uuwi muna ko. Pinagmasdan ko muna ang room naming mukhang isang hide-out ng gang bago ako umalis. aayusin na kita” saka ako nag-iwan ng ngiti at umalis na din. bawal yun. ”Kila Daichi! Bilis!” . sinuot ko agad ang helmet at hinintay niya ako sa may gate. pano niya nakilala si Josef at paano niya nalaman na magkasama kami kanina? At sandali lang. Alam na niya ang gagawin. Binatukan ko siya at kinuha yung pagkain niya. Tsk Tsk Tsk. “Kilala mo si Christopher?” lumapit ako sa kanya at tumingin sa mata niya. nakita lang namin siya kanina kasama yung lalaking kasama niyo kanina. bakit nga ba lagi silang nandyan agad kapag kailangan ko? May mali dito ah. “Ah Hime! Nakauwi na po pala kayo. Dapat hindi ka ganyan magsalita! Teka. “Sorry.

|| ELEVEN || “Ba-bakit kayo nandito?” tanong ko. nagmamadali lang kasi ako ngayon at si Henry ang pinakamagaling sa amin kung mga sasakyan ang pinag-uusapan. “Christopher?” Nakita ko sila Christopher. konting natutuwa din. ngumiti ako at lumapit sa kanya. . babagalan ko pa ang takbo ng motor kapag malapit na at ihihinto ko pa ito. 3. Talon! Aray! Masakit pero success naman. 1. “Ginagawa niyo ba ngayon ang iniisip kong ginagawa niyo?” nilagay ko ang kamay ko sa dalawang bewang ko. Nadatnan kong nakabukas ang gate ng Kimimaru Residence at nagkukumpulan ang mga guards at maids dun sa harap nang pinto. Nang makalusot na ko. ang tropa at ang lahat ng gunggong kong kaklase. pero namamangha din ako kasama nun. naguguluhan ako. babagal ako kapag ganun.Agad na pinaandar ni Henry ang motor. Kapag kasi ako nagdrive. May malaki kasing space dun bago pa ang mismong pinto ng bahay. “Tch! Lumayas ka dito babae! Bakit ba ang hilig mong mangielam?” Napatingin silang lahat sa akin. Nako. Now or never Riza. At mas madali kasi akong makakababa kung nasa likod lang ako. Nakakatuwa talaga. yumuko ako para kapantay ng mata niya ang mata ko.” Imbis na maasar ako. Nakikita ko na ang bahay nila Daichi. nagtatakip pa ng mga mukha nilang panget yung iba para hindi ko makilala ehh. Siguro. 2. Hindi naman sa hindi ako marunong mag-motor. kung nakita niyo lang yun itsura nila. hindi ko inaakalang makikita ko ang nakikita ko ngayon. bababa pa ako. Tapos. Sumiksik ako sa mga taong nagkukumpulan papunta sa harap para makita ko kung ano ang kaganapang nangyayari. Tumakbo ako agad papunta doon. Nagegets ko na kung bakit sila nandito. bumitaw ako sa pagkakakapit kay Henry at binalanse ang sarili ko sa upuan. Nakaluhod pa din siya. “Malapit na po Hime!” saad ni Henry. Sus! Nahiya pa. Nakaluhod silang lahat sa harapan ng Mama ni Daichi. pati yung mga gunggong. “Hinde kaya umalis ka na! Di kita kailangan.

Nginitian ko ulit siya. Hindi naman po talaga masama yung mga panget kong kaklase ehh.” Himala. pagtingin ko sa kanya ay nakalaglag na ang buhok niya. Teka. habang papalapit ako. Siguradong may galit siya sakin dahil sinigaw sigawan ko siya kahapon. “Yuck! Kadiri. Hawak na naman niya yung pamaypay niya pero hindi na nakataas ang kilay niya sakin tulad ng dati. kahit ganun. Hinawakan ko ang balikat niya at inalayan ko siyang maglakad paupo sa isang sofa. Nadala lang po talaga ako ng galit. Nagbabago ang boses niya.” Sa sobrang galit ko sa mga gunggong. “ sinenyasan niya ako na umupo malapit dun sa may lamesa na punong puno ng mga libro. Narinig ko pa sabi nung iba. hindi ko dapat ginawa yun. yung mga mukha nila parang nandidiri. “Sumunod ka sakin. baka mamaya atakihin na sila sa takot ehh. Pero saan ba ito? “Umupo ka. ako pa yata ang aatakihin sa puso ehh. “Nandito na tayo. hindi ko na napansin na nandito na pala kami. tingnan natin kung makatawa pa kayo. “ Sorry nga po pala sa ginawa ko kahapon. Tumingin ako sa mga kaklase ko at ngumiti sa kanila para gumaan ang pakiramdam nila. bakit siya tumatawa? . Huwag po sana kayong magalit sa kanila kung pumunta sila dito at ginulo kayo. Nilapitan ko siya. tapos nakaluhod pa----“ napatigil ako. Napatawa tuloy yung mga guards at ibang katulong na nanonood samin.mukha lang po talagang ganun. Grabe naman kasi. Binigyan ko siya ng panyo. tinuruan pa rin ako nila Mama at Papa na gumalang sa mas nakakatanda sakin. Hindi ako makapaniwala sa nakikita ko. Napabuntong hininga siya. Syempre. Nagulat nga din po akong makita sila ditto ehh. “Wag kang mag-alala. parang—parang---umiiyak ba siya? “Totoo bang masaya si Ichi?” tuluyan nang tumulo ang luha niya. nginitian ko na sila. Nauna akong magsalita. tungkol ito lahat kay Sherlock Holmes. Kailangan kong magsorry dahil dun. Napatingin ako dun sa mga libro. “Totoo bang---“ nagsalita si Madam. “Pwede ko po ba kayong makausap?” tanong ko ng mahinahon. halata namang nandiri siya pero hindi ko na lang pinansin. kala ko sisigaw nanaman siya ehh. nagbago ang tingin ko sa kanya. nasira yata yung mata ko ah!”. pwede ko kayang hiramin ‘to? Favorite ko si Sherlock ehh. Nakatalikod siya sakin at hawak hawak niya ang isang picture. Teka. Bwiset kayo! Ang bait bait ko na nga sa inyo tapos ginaganyan niyo ko! Ehh kung ipakain ko kaya kayo kay Madam Kimimaru. Pero pagngiti ko sa kanila.” At tumayo na ako at lumapit kay Madam Kimimaru. ako na ang bahala dito.

” Ngumiti siya. no. mukhang mangangain na ehh nawala. But something happened at school. Masaya na ako. ano bang nangyayari? Prank ba to? “You know. hindi ko na siya nakitang ngumiti. and don’t say you’re ugly. kung nasaan sila Christopher. Para siyang isang bata ngayon. pinag-isipan ko kasi yung sinabi mo. You are a beautiful young lady. Nadatnan ko silang nakaluhod pa din. Hindi niya na din ako kinakausap.” Ngumiti siya.” “Talaga po? “ Si Daichi talaga oh. pwede nang pumasok si Daichi bukas?” “Oo.” Mukha ba talaga akong lalaki? “He thinks just like you.”Yun naman po talaga ang plano ehh.” Hinawakan niya ang kamay ko. Nabanggit ka din niya saken. Hindi luluhod sa harap ko ang isang kabarkada lamang para maibalik ang anak ko. Naalala ko tuloy ang Mama ko. “I thought I was protecting my son. niyakap agad ni Daichi ang Mama niya at ibinalik naman ni tita ang yakap. “A new girl came into their school and she reminded him so much of his father. alam ko na. Little by little. You remind me so much of my husband. Pinagtago ko si Daichi sa isang kwarto malapit. bakit nyo po ako pinagtatawanan? Madam. panu nyo po nalaman ang pangalan ko?” “Kinausap ko na si Daichi kanina pagkaalis mo. He started getting out of his shell. Salamat Miss Riza Alvarez. “Ahh at yung mga orangutan nga po pala. ipaglalaban niya ito. alam ko naman na pangit ako pero wag nyo naman po akong pagtawa-----“ “No.” “Ha?” Medyo naguguluhan pa din ako. he began to smile. dumiretso na kami sa labas.“Ah. “And tita na lang ang tawag mo saken. but it turns out na ako pa pala ang nagkukulong sa kanya. “Ibig sabihin po ba nito. Pagpasok na pagpasok namin. mukha lang silang basagulero pero---“ “Don’t worry. Yes! Mission complete! Dinala ako ni tita sa kwarto ni Daichi para sunduin siya. Ang sweet.” Nginitian ko siya. I actually like you. Hindi ako tumatawa dahil dun. I miss her. . aaminin niya. Napatalon ako sa sobrang tuwa. Naisipan kong pagtripan muna sila bago sabihin ang good news.” Ngumiti siya. Yung kaninang. Kung alam niyang tama ang isang bagay. At kung alam niyang mali. “Teka. Pagkatapos nun. “Please take care of my son.” Nag-iba ang aura niya.” Tumango ako.” Tumingin sakin ng seryoso si Tita. Ever since his Dad died.

” Binitawan na niya ang kamay ko at bumalik kila Daichi. Napatayo na din yung ibang orangutan at pinalibutan na din ako. “The best ka Pres!” si Jasper naman.” Sabi niya. nakangiti lang siya habang tinitingnan sila Daichi. Umarte akong nanggigilid na yung luha ko. Napayuko na lang sila sa lungkot. pero narinig ko pa rin. Sobrang hindi mapinta yung mkha niya. Tumayo agad si Christopher at tumakbo papunta sakin. Anong problema nun? Napahawak ako sa buhok ko na ginulo niya. kamay lang di mo pa alam?” “Alam ko yan. “Shake-hands ang tawag dito Pres. Bumitaw sakin si Christopher. ganun ba talaga ako kagaling umacting at pati kayo nadadala? Wahahahaha!” Biglang nagliwanag ang mukha nilang lahat. pero kung ako sa kanya. Umiwas naman ng tingin ng bigla siyang tumingin sakin. “Anong nangyari?” itinaas ko ang tingin ko sa kanya. Ngumiti ako. Sobrang saya nila. Masaya na ako na makita ko silang masaya.” “Ha? Anong pinagsasabi mo jan? At kayo!” sumigaw ako at tinuro ko yung mga panget kong kaklase. mahina lang. Lumapit sa akin si Josef at inabot ang kamay niya. naman. hinawakan niya ang magkabilang balikat ko. Naiwan kami ni Christopher. “Ano yan?” tanong ko.Naglakad ako pabalik ng nakayuko at may lungkot sa mukha ko. “Maraming salamat. tiningnan ko siya. tumingin sa kanan niya at nagsalita “Wala na nga. Pagkatapos niyang sabihin yun. “Pres! Napakagaling mo!” sigaw ni Chester. Ano naman ang gagawin ko diyan?” hinablot niya ang kanang kamay ko at nakipagshake-hands. “Thank you. tatakbo na ko kung gusto ko pang mabuhay dahil dudumugin na siya nung mga kaklase namin. Nagets naman nila agad kung ano ang ibig sabihin nun. Sakto namang lumabas si Daichi. .” ngumiti siya. ginulo niya ang buhok ko at lumapit kila Daichi. “Wag nga kayong magdrama! Joke lang yon! Naniwala naman kayo agad. ang saya nila tingnan. Si Nathan naman nakangiti lang. “Kamay! Pres. Grabe. masaya na din ako.

Tinaas nila yung hawak hawak nilang Paint. “Mali!” may boses na nanggaling sa pinto. “Ang swerte niyo sakin mga gunggong! Ako ang Class President niyo ehh!” || TWELVE || “Hoy mga panget! Huwag muna kayong aalis! Pinatatawag lang ako ni Teach. nagsimula na akong maglinis.” Pagtingin ko. Pero ok lang.E uniform na din sila nun. Nagtaka ako bigla nang malapit na ako sa room. nagpatuloy lang sila sa pag-iingay. parang may mali. umalis na agad ako at pumunta sa faculty. nakapang P. “Pakibigay na lang ‘to dun sa kambal kapag nakita mo sila.E nanaman ako. “Hindi ba halata? Magpipintura kami. Bakit wala akong naririnig na ingay? Napatakbo ako agad sa room at pagbukas ko nito. napayuko na lang ako. ang ikli ikli nung palda. napuno na nga yung isang malaking basurahan sa sobrang dami nung kalat ehh. Dito lang kayo.” Kinuha ko ito at bumalik na sa room namin. Tsaka yaan mo na yun. iniwan nanaman nila ko.” . hingal na hingal sila. Winalis ko ang lahat ng kalat sa sahig. naisip ko nang pinturahan ang mga pader. lilinisin natin ang buong building na ‘to!” aigaw ko sa mga panget kong kaklase na parang nakawala nanaman sa zoo. Pinunasan ko yung mga lamesa at yung blackboard. pati na rin ang mga bintana.P. nakita ko si Daichi at Josef. Ako na lang mag-isa ang maglilinis dito. Hindi naman sila huminto. “Dapat inilabas mo muna yung mga lamesa at upuan Pres. Ayoko nun! Binaba ko na ang bag ko at kinuha ang walis. naisipan naming magpalipas ng oras dito sa room. “Ok po. As usual. ako naman ang director. “Tinatamad kasi akong umuwi. “Bakit kayo nandito?” gulat na tanong ko sa kanila. Hindi ko naman masuot-suot yung uniform ko dahil lagi akong tumatakbo ehh. Sunod naman inayos ko yung mga upuan.” Inabot saken ni Teach ang dalawang magkaibang kulay na envelope. “Mga bwiset kayo!!!!” Wala nanaman sila. Pagkatapos nun. bago mo pinturahan.” Pumasok sila at binaba ang bag nila.. Isang blue at isa namang red. Ganun ba sila katakot maglinis? Hay nako! Kung ayaw nila ehh di wag. Pagkatapos nun. habang hinihintay namin yung sundo naming.Nagpalakpakan naman ang lahat ng mga taong nanonood samin na parang nagpapalabas kami dito. naka.

.” Binitawan niya yung brush at umalis para magpalit. Tangkad kasi ehh. sinimulan na naming ilabas yung mga upuan at lamesa para makapagsimula na kaming magpintura. ayaw niyo pa. “Good boys!” at saka ko ginula yung buhok nila. bata pa lang sila magkaibigan na sila. “Saya niyo ah. “Last mo na yan Pres. tinakpan naming ang sahig nang diyaryo na hiningi ko kay Teach kanina nung pumunta ako sa kanya. “Pres. kinailangan ko pang tumingkayad para magawa yun. Masaya kaming nagpipintura nang mga oras na yun.” ang sabi naman ni Daichi. baka hindi pa tuloy kami makatapos sa lagay na ‘to.” Masayang sabi ko “Magpalit ka muna ng P. madami-dami pa yung kailangan naming pinturahan. Lumapit samin si Nathan. yumuko siya at kinuha ang isa pang brush ng pintura at humarap samin. baka naman masira na yung labi ko. Ganun na nga ang nangyari. buti ngumingiti na ulit si Daichi. Lumapit ako sa kanilang dalawa. kunwari pa ‘tong dalawang ‘to eh. yung light lang. “Nathan! Bakit nandito ka pa?” gulat na sabi ni Josef. o sadyang maliit lang talaga ko? “Kadiri ka Pres!” sabi saken ni Josef habang inaayos niya yung buhok niya na ginulo ko.E uniform. Hindi nga naming napansin na bumukas ehh. tinaas niya yung brush “Pwede bang sumali?” Napangiti ako. Tama na.” biglang nagsalita si Nathan. dalas kong napapangiti ahh. hindi naman katulad nung pagbubukas naming ni Christopher na masisira na yung pinto. Gusto niyo lang akong tulungan eh.“Wushu!” napangiti na ako. Yung dalawa nagsimula na namang magkulitan na parang mga bata. mga ilang minuto lang ay bumalik na din siya ng nakaP. malaki din kasi yung room ehh. nalaman na lang naming na magsalita siya. Pininturahan namin ng dilaw yung mga pader. pero mahina lang. panu naman kasi bigla nila kong papahidan ng pintura sa mukha tapos biglang tatakbo at syempre ang natural na reaksyon ko ay hahabulin sila at gumanti. “Oo naman.E uniform at nagsimula na ulit kaming magpintura. SA bagay.” Biglang bumukas yung pinto. hindi naman dilaw na nakakasilaw. Pagkatapos nung pangyayaring yun. “Che!” ang sweet sweet ko na nga sa inyo ehh.

Gusto ko lang malaman kung an ang nangyari sa kanya. ay gusto ding maranasang mainlove at wala namang nakikinig sakin kaya pasensya na sa gagawin ko.” Tinawag ko si Josef.” Napatingin siya.” “Hi! Ako nga pala si Riza Alvarez. “Naalala mo pa yon?” tawa pa rin ako ng tawa nun. Napatawa ako ng sobra dahil umacting siya nung kagaya nung ginawa ko nung first day ko dito.”Wala. madami pa kong kailangan asikasuhin bago ang lovelife ko. “Hmm?” seryoso ang tingin niya sakin. Tapos sabay hampas nung lamesa. Alam na kaya niya? Bakit? Pano niya nalaman? Ganun ba talaga kahalata? Pero hindi naman niya malalaman yung tungkol sa Demon Princess kahit malaman niya na magaling ako makipag-away. Pano? Pano? Masisira nab a ang buhay ko ulit? Sasabihin niya kaya sa iba? Lagot. “Kilala mo ba ko?” Napatawa siya “Ano bang klaseng tanong yan?” “Sagutin mo na lang.Napatingin naman ako sa kanya. napansin naman kami nila Josef at Daichi at pumunta sila samin.” Nawala ang seryosong mood sa paligid. kahiya-hiya yung mga pinaggagagawa ko nun.” Kinakabahan na talaga ako. isa lang akong normal na high school student na katulad ng ibang normal na babae. “Bakit Pres? Aray!” ayun. ano ‘to! Ikaw Nathan ahh. binatukan ko tuloy. “Uuuuuuyyyyy. tigilan niya ko sa mga kalokohan niya. may gusto ka kay Pres?” “Josef. “Ano yun?” Inilayo niya ang tingin niya at bumalik siya sa pagpipintura. Yung mga pavcute cute na kaechosan. Bigla akong kinilabutan. hindi pa rin ako tuluyang nagmomove-n kay Ivan nuh! Pero wala na talaga akong gusto sa kanya. . “Nathan. Nako. Hay. “Posible bang Demo-----“ bigla siyang napahinto. lumapit naman siya. Lagot. “Pano naman kaya naming makakalimutan? Ikaw lang naman ang naglakas ng loob na gawin yun sa presensya ni Christopher.” Nagtawanan kami.

Napatingin naman sakin yung tatlo. “Kila Jasper at Chester yan. Babatukan ko na sana siya pero bigla niya akong pinahidan sa mukha ng pintura. “Ok ka lang ba?” Nagkunwari akong umiiyak.“Ikaw Nathan. pero hindi buong buhok ko. Tumawa naman si Nathan. yung buhok ko yung pinahidan niya. Nagtawanan kami. tinatapon lang nila. Anu ba yan. apat na kaming may dilaw sa ulo. naaalala ko nanaman yung dati. “Daichi! Kanina ka pa ah!” tumakbo siya. Pero ayun. baka matagal pa ‘to. Akala siguro nila umiiyak ako. Isang blue at black at isang red and black. Naalala ko tuloy yung itsura ko dati. may nakakuha naman sa antensyon ko. “Kanino ‘to?” lumapit ako dun sa may bintana. lumapit din naman siya. ngumiti. may nakasabit na dalawang bracelet na magkaibang kulay. . tama na! “Pres! Bakit ka tumigil?” lumapit sila Josef at Daichi dahil napahinto ako at nakayuko. pinagluluto pa rin sila nang pagkain. Nagtataka nga kami kung bakit naiinis sila. “Sabi nila nakakainis daw. eh ang bait bait nung Mama nila na kahit sobrang busy nung Mama nila at mayaman naman sila na pwede naman ang maid ang gumawa. tumigil lang nung napagod na. Pinagtripan na din ako ni Josef.”Kasi----“ itinaas ko na ang mukha ko. “Ehh bakit iniwan nila dito?” tanong ko pa. Umupo kami sa sahig. Alam na! “Nathan!” at wala pang isang minuto. Bakit kaya? Malapit nang mag-gabi pero hindi pa rin naming natapos ang pagpipintura ng room. “Kasi gaganti na ko sa inyo!” tsaka ko sila pinahidan ng pintura sa ulo.” Napatingin ako dun sa bracelet. checkered ang design.” Sagot ni Daichi. may kulay ang buhok ko nung Demon Princess pa ako eh. inaagawan mo si Leader ah!” si Daichi naman ang tinawag ko pagkatapos. hinabol ko naman. bigay nung Mama nila. naiinis sila sa Mama nila pero hindi namin alam kung bakit. yung parang bracelet na mabibili sa mga tindahan na madali lang din gawin. medyo brown na slightly blonde. nagkatinginan kaming tatlo nila Josef at Daichi. buong building ang lilinisin namin eh.

Lumapit ako kay Nathan “Alam mo ba kung saan nakatira yung kambal?” tanong ko. bakit naparito ka?” tanong nung lalaki. sasamahan na kita. Tumakbo si Nathan palapit sa kanila kaya naman sumunod na lang ako. nakarating na kami sa kanila. . “Huwag mo nga kaming pinapakielaman Tanda!” sigaw ni Jasper dun sa lalaking nakatayo sa terrace nung bahay na malaki din katulad nung kila Daichi. “Salamat. napatingin naman yung mga magulang nung kambal sa amin. Hindi ko naman alam kung ano ang sasabihin ko eh. bakit?” sagot niya. napansin ko yung Mama nila na nakangiti sa akin.” At pumasok na nga kami sa bahay nila Chester at Jasper. Hindi kami nag-usap ni Nathan habang nasa daan. nakatingin lang siya na may kasamang pagtataka sa mukha niya. ibibigay ko na din yung bracelet sa kanila. “Nathan. ”Sige.” At mga ilang minuto lang.” At umalis na kami. “May pinabibigay kasi si Teach na sulat para sa kanila eh.” Napangiti naman din ako. nagsalita si Nathan “Malapit na tayo. “Jasper! Chester! Anong nangyari?” sigaw ko sa kanila.” Ngumiti siya. “Oo. Sorry if you had to see that scene. Pasok muna kayo. “Ah. pero hindi sila sumagot at nagpatuloy lang sa palalakad. Pagkatapos ng matagal na paglalakad at walang hanggang katahimikan. nauna na yung dalawa at nagpaalam na din sila kanina. mahahalata mong malungkot siya. pero hindi naming inakalang ganung eksena ang sasalubong samin. madali kasi akong naliligaw pag ako lang mag-isa eh. papunta sa kabilang direksyon. ako nga po pala si Riza Alvarez. “Hindi po ako ang may kailangan. Galit na lumabas ng gate si Jasper at Chester. || THIRTEEN || “Tita!” sigaw ni Nathan. “ Ahh. napatingin sila samin saglit pero umalis din sila.” yumuko ako as a sign of respect. ang president ng Class S-D. baka mamaya madulas pa ko at maikwento ko pa sa kanya yung mga nagging laban ko noon eh.” Lumingon siya sakin at sinenyasan akong magpakilala. pero sa mga mata niya.

hinawakan niya ang kamay ko.” Biglang hinawakan ni Tita ang kamay ng Papa nila Chester at Jasper at saka siya umiling. Parang may ipinapahiwatig ang ginawa niyang iyon. hinimas niya ang likod ko. “Wala. “Pwede mo ba akong tulungan?” Nakita ko ang lungkot sa mga mata niya. yun lang. Nalulungkot nanaman ako. hindi ko nga alam kunganong pumapasok sa kokote nila at bakit sila lagging gumagawa ng gulo. sa ngayon. pero dahil hindi pwedeng malaman ni Nathan kung ano ako at sino ako. “ Alis na po ako. Pero bakit? Bakit bigla na lang may tumulong luha galing sa mata ko? Nagulat siya. bakit nakangiti ka nanaman na parang baliw diyan?” tanong ni Mino.”I don’t even know them anymore. mahal na mahal niyo po ang mga anak niyo. nakatulala. “Bukas. kumain na nga kayo. kumakain na kasi kami ehh. hindi ko pa ito naiintindihan.” Biglang singit ni Nathan.” Pinunasan ko ang luha ko at ngumiti. Ibigay ko ang pagkaing iluluto niya kila Jasper at Chester. tinanggihan ko na lang ang offer niya na ihatid ako at nagpasundo na lang kila Henry. hinawakan ko din ang kamay niya. Naks!Offer! Umi-english na ko ah! “Hime. Ngumiti ako kay Tita. pagkatapos nun.” Simple lang ang hinihiling niya. bukas ng umaga pupunta agad ako dito. pakibigay naman sa mga anak ko ang pagkaing ihahanda ko para sa kanila. “Sige po. miss ko na naman si Mama. Sigurado akong tungkol ito sa kambal.” Ngumiti na din siya. “Bakit? Anong problema?” Umiling lang ako.” . “Pres! Gabi na! Ihahatid na kita sa inyo. umalis na kami ni Nathan. ako naman. bukas na lang”. nawala naman ang dramahan namin ni Tita.“Matigas talaga ang ulo ng dalawang yun. Matagal tagal din kaming nag-usap tungkol dun sa dalawa at hindi na naming namalayan na medyo late na pala kaya naman nagpaalam na kami.” Napabuntong hininga ang Papa nila Jasper. nakangiti at pinaglalaruan nanaman ang pagkain ko ng hindi ko man lang napansin. Bago kami umalis ay kinausap ako ni Tita. “Masaya lang po ako.

May allergy si Jasper sa seafood kaya hindi siya kumakain nito. lagi silang magpapalit ng ayos ng buhok or gagawin nilang magkamukhang magkamuha ang itsura nila pero nadidistinguish pa rin ni Elle kung sino sa kanilang dalawa ang Jasper at Chester. Si Elena lang ang nakakapagdistinguish sa kanila kung sino si Chester at sino si Jasper.” “Those two” napahinto siya ng ilang segundo “they had nothing when they came to my house. “Tita. “It all started when my daughter. atleast naipapadama ko sa kanila ang pagmamahal ko. Basta para sa kanila. “Kahit na alam ko naman na tinatapon lang nila ‘to.” Napangiti ako sa sinabi niyang iyon. “Pwede niyo po bang ikwento sakin kung bakit nila ginawa yun sa inyo?” Bigla siyang nalungkot. gusto ko sanang sabihin na “Bakit hindi niyo na lang po sabihin sa mga maids yun?”. Nung unang dating nila Jasper sa bahay na ito. ang ate nila.” “ She knew everything about the two boys. “Gusto ko din naman itong ginagawa ko ehh. May bagay na mas malalim pa. tatahimik agad at magbabati yung dalawa. ayos lang. “Mahal na mahal nila Jasper at Chester si Elena. naattach kaagad sila kay Elena. pero may biglang bumatok sa loob ng utak ko at sinabing WAG. ay yung naikukumpara sila at napagbabaliktad sila. Pero kapag si Elena ang nagsalita. gusto ko pa ring gawin ‘to. Kasalukuyan kaming nagluluto ng mga pagkain na iaabot ko kila Jasper at Chester. That’s what made her special to them. Ang pinaka-ayaw ng kambal. tumingin din siya sa akin ng seryoso. pero alam ko na hindi ganun kababaw ang tunay na luha ng isang ina.Ano kayang lasa ng luto ni Mama? +++++++++ “Mahilig si Jasper sa gulay. si Chester naman.” Nagulat ako sa sinabi niyang yun. kapag sinabi kong tumigil sila sa pag-aaway. Gusto ko silang tulungan.” Naging seryoso ang mukha ko. pero nagsimula siyang magsalita. Nung bata pa sila. Si Elena lang ang sinusunod nilang dalawa. Elena died. mas lalala pa ang away.” .” Napayuko si Tita. naiiyak lang daw siya dahil sa sibuyas. dahil alam ko kung ano ang mga ayaw at gusto nila. pero kahit na alam kong nanghihimasok na ako. kaya naman ako na lagi ang naghahanda ng mga pagkain nila. pero patuloy pa rin ang pagsasalita niya.” Napansin ko ang luhang tumulo sa mata ni Tita. Umiwas siya sa akin ng tingin. ang gusto niya ay seafood. It was only their bravery that let them last that long.

Hay nako. One day. “Kailangan nila ako. pero di nagtagal ay ngumiti na din siya. Chester!” pagkapasok na pagkapasok ko sa room. napansin ko dahil tuwing magsusulat siya sa blackboard. Biglang tumatak sa utak ko ang isang bagay. Parang umulit lang yung nangyari nung Day 1. Napatigil silang lahat. nagulat na lang ako nang may kasama siyang dalawang batang lalaki.” Hindi ko alam kung saan ito nanggaling. meron nanaman silang binubugbog. they were orphans. “Ayos ka lang ba?” tanong ko sa lalaking punong-puno na ang pasa sa katawan na halos hindi na din makatayo. kung titingnan mo sila.” ++++++++ “Jasper. ikaw na ang bahala sa kanila. sobrang magkalapit. Binigay ko din sa kanya yung kulay blue na lunch box na hinanda ni Tita. bigla na lang lumabas sa bibig ko. Imbis na sigawan ko siya. ngumiti ako.” Nagulat si Tita sa sinabi ko. Salamat. pagkagaling sa school ni Elena. Nang makita ko sila. bakit kung magsalita si Tita. “Sigurado ako matutuwa si Elena. hawak hawak ni Chester ang mga kamay nung lalaki at si Jasper naman ay akmang susuntukin na yung lalaki. ano nanaman ba kasing problema ng mga gunggong na ‘to? “Pres! Ano bang ginagawa mo? Nagsisimula pa lang kami!” sigaw ni Jasper na may kasamang pag-angal. let me clarify things.” hinawakan ko ang kamay ni Chester at tinanggal ang pagkakahawak niya dun sa kamay nung lalaking bugbog na bugbog na ang katawan. medyo nalilito na ako. ayun. alam kong kay Jasper ito. Hinawakan niya ang kamay ko. hindi pa rin naaalis sa akin ang masamang aura na inilabas ko kanina lang. halata namang ayos siya diba? Hindi na nga siya makatayo eh. Huminto ako nang magkalapit na kami. parang hindi niya anak sila Jasper at Chester? “Mukhang nagtataka ka na. Lumapit ako kay Chester. sila agad ang hinanap ko. Napatingin ako bigla kay Jasper ng masama. hindi ko sila anak. Inilabas ko ang bracelet na kulay blue. “Luto yan ng Mama . laging yung kulay blue na chalk ang ginagamit niya.Teka. The twins. Oo Riza. “Tama na. Nilapitan ko siya. mukha lang silang masiyahing tao dahil lagi na lang silang nakangiti at nagbibiro pero----“ “The saddest people smile the brightest. Nang magproseso na lahat ng bagay na sinabi niya sa utak ko.

tahimik. “Christopher?” seryoso ang tingin niya sa akin. para sayo. Lahat sila ay ganun din. Sabi na nga ba sobrang sensitive ni Jasper ehh. hindi ko na namanalayn na naglalakad na pala ako patungo sa direksyon na pinuntahan nila. Ganun din ako. sumunod na din siya.mo.” Nung una ayaw pa niyang kuhanin kaya napilitan akong hablutin ang kamay niya at iwan ito sa kanya. Ganun din ang nangyari kay Chester. Pinatong niya ang isa pa niyang kamay niya sa kaliwang balikat ko at ibinaba ang ulo niya para maitapat sa mukha ko na nakayuko.” Napangiti ako. napatingin ako sa likod niya. Hindi ko alam kung ano ang gusto niyang sabihin. Kaya lang mas makulit si Chester kaya pahirapan talaga. Hindi ako makagalaw sa kinatatayuan ko. Napatingin ako sa kanya. bumitaw siya sa pagkakahawak sa akin. Kaya naman. pero aam ko na nag-aalala siya sakambal. Hinawakan ko ang kamay niya na nakapatong sa kanang balikat ko.” Nakahawak pa rin ang kamay ko sa kamay niya na nakahawak sa balikat ko. malungkot. iiwan niyo din kami! Kagaya na lang nung ginawa nung babaeng yun!” tinapon niya ang pagkaing niluto ni tita at saka siya tumakbo. alam ko. Pero-----. Lahat kaming nasa loob ng classroom. Basta wag mo silang sasaktan. pero may isang bagay na paulit-ulit sinasabi ng puso ko. “Oo. Natahimik ang zoo. nagkaroon ng eye contact. para sa kanila. Alam ko Jasper. . naparang sirang CD na hindi ko maalis. Malungkot ka dahil wala na si Elle. Tumango ako. “Ganyan ba talaga kakitid ang utak mo? Nakausap mo na siya diba? Bakit pa pinipilit niyo ang mga bagay na hindi naming gusto? Bakit ba ang hilig niyong makielam? Kayong mga babae? Pare-parehas lang kayo! Sa huli. Kailangan ka nila. alam ko. Kailangan ka nila. “Jasper!” sigaw ni Chester. kailangan nila ako. kaya tanggapin mo. hindi ko akalain na manggagaling sa bibig ng isang Christopher Salazar ang mga bagay na ito.napigilan ako ng may isang kamay na humawak sa balikat ko. Kailangan ko silang tulungan. para sa Mama nila. para kay------“ napayuko ako “Elle. wag mo sana silang iiwan kagaya ni Elle. “Chris.

tumingin siya sa akin at tumango. “Nandito lang pala kayo eh.“Gusto mo ba talaga silang tulungan?” tanong niya sa akin. mas seryoso ang mata niya ngayon kesa kanina. Tumingin ako kay Leader. Kung hindi ko siguro iniisip yung kambal. maririnig niyo na ang babaeng may pinakamagandang boses sa balat ng lupa. Nako nako! Maswerte kayong dalawa. “Nandito na tayo. for the better. . dahil unti-unti nagbabago sila. “Teka san tayo pupunta?” Ngumiti lang siya. pero halatang malungkot sila. Sa pagkakaalala ko nabanggit ni Tita na lagi silang kinakantahan ni Elena kapag nalulungkot sila. saan ba ito? Inangat niya ang kanang kamay niya.” Sa wakas.” Nakita ko sila Jasper at Chester. Pero hindi ehh. || FOURTEEN || Sasaya siguro ako kung binuhat na lang ako ni Christopher kung saan man kami pupunta ngayon. Senyas na gawin ko na and dapat kong gawin. umalis na ako sa tabi ni Chris at naglakad papunta sa kambal. Nagulat na lang ako nang bigla niyang hawakan ang kamay ko at hatakin ako. sinundan ko naman ito ng tingin. magkatabing nakaupo at umiiyak. huminto na din kami. Mahina lang. nag-ingat ako para hindi nila ako mapansin. Pero masaya ako.” at yun na nga. Tumango ako. ang hirap naman ng ganito. Syempre gwako pa rin si Leader kahit napakaitim ng budhi no. Unti-unting namuo ang ngiti sa labi ko. pero hindi naman yung halos maghalumpasay na sa lupa sa sobrang lungkot. “Kaya ko to. Yung kakaladkadin ka papunta sa lugar na hindi mo naman alam kung saan. baka namatay na ko sa kilig dito. kanina pa kaya ako tumatakbo nuh. napahinto ako nang makita ko kung saang direksyon huminto ang kamay niya. Tumango lang din ako bilang sang-ayon sa kanya.

Naglakad ako. You made me believe That I can do almost anything Stood right by me Through the tears through everything Tinuloy ko ang kanta. iyak lang---ngayon. . Sana maramdaman nila na nandito lang KAMI. Lagi naming ‘tong kinakanta. hindi mapigil ang luha ng dalawa. pero ito kasi ang theme song naming pamilya ehh ahaha. And baby that's forever true You're the one that I'll always miss Never thought it would feel like this I'll be there for you. I'll remember you. hagulgol na. No matter what you're goin' through In my heart you'll always be. hinanda ko ang sarili ko sa pagkantang gagawin ko. Jason at Henry. sana maramdaman nila na nandito lang ako---hindi pala. Kanina. muntik pa akong matawa nun ehh. Sobrang pula nung mga mata nila. Nagsimula ako sa first verse It has been so long since we have talked I hope that things are still the same Hoping they will never change Cause what we had can't be replaced Don't let our memories fade away Keep me in your heart for always Nagulat yung dalawa habang naglalakad ako papunta sa kanila habang kumakanta. kaming mga kaibigan nila para sa kanila. dahan-dahan lang. panu yung pagmumuka nila hindi mo maipinta. mula nung tatlo dalawa pa lang sila Papa at Mama. sorry naman. nakatayo na ako ngayon sa gilid nilang dalawa. Alam ko medyo hindi sikat itong kantang ‘to. at dumagday yung tatlong unggoy na sila Mino. hanggang sa nabuhay ako. forever baby I'll remember you. maging kaming dalawa na lang ni Papa. napatingin sila. Tinapos ko ang solo concert ko sa chorus ng kanta.

Isinuot ko kay Jasper ang kulay asul at ang pula naman kay Chester.” yun ang tawag ni Elle sa kanila. Yung kay Jasper naman. para silang bata na inagawan ng candy at pumunta sa Mama nila. tama na. Napatigil sila at napatingin sa akin. puro gulay. hindi siguro nila maintindihan yung gusto ko. “Shhh. ehh di sana tinapon niyo na sa dagat.” Sabi ni Chester. sinabi mo lang kamay ehh. nagkatinginan lang silang dalawa na may kasamang pagtataka. Ibig sabihin. kahit na gusto niyong gawin. Inilagay ko ang kamay ko sa bulsa ko at kinuha ang apat bagay na gustong gusto ko nang ibigay sa kanila. Inilapag ko yung pagkaing niluto ni Tita para sa kanila. ganito din ang ginagawa ni Elle sa kanila noon. Oo. buti nga hindi natapon yung pagkain ehh. “Hay nako!” tumingin muna ako sa kanila bago ipagpatuloy ang sasabihin ko. Natawa ako sa narinig ko “Sa basurahan niyo lang naman tinapon kanina eh. ang hirap kaya lutuin nun. “Sinayang niyo lang kanina yung niluto ng Mama niyo.” Grabe ang sama ko. At tsaka kung gusto niyo talagang itapon yan. Hay nako talaga.” Bigla silang natawa. hindi niyo pa rin kaya dahil masyadong importante ang bracelet na ‘to kasi nandito nakapaloob ang ala-ala ni Elle. “Ilabas niyo yung kamay niyo. si Elle at Tita ang mismong gumawa nito. nai-imagine ko na yung magiging reaksyon ni Tita. nakayuko pa din sila. hindi sila makapagsalita. “Oh ano?Hindi pa rin kayo ngumingiti? Ngayong nakita niyo yung cute kong mukha? Ay grabe kayo ah. napangiti naman ulit ako. panu mo nakuha ‘to? Tinapon na namin ‘to ahh. puro seafood. malamang maiintindihan nila yan. tinitingnan ko pa lang parang hindi ko na kayang tiisin ehh. Oo Riza. Ipinagluto pa naman kayo ni Tita tapos gaganyanin niyo lang.Napayakap silang dalawa sa akin. Grabe talaga. kinokonsensya ko yung dalawa.” Sabi ko. Una. masaya naman silang awayin ehh haha. inilabas ko ang bracelet na ginawa ni Elena at Tita para sa kanila.” hinimas himas ko ang buhok nila. “Tsk Tsk Tsk. “Pres. sinunod naman nila ang sinabi ko.” Nagsimula akong umacting “Anak ko! Bakit? Ang sakit sakit! Bakit mo ginaw----“ . Ches.” Pagkaklaro ko. “Kamay. Ngumiti naman ako at nagpatuloy sapagsasalita. pero hindi niyo ginawa. “Jay. Tsk Tsk Tsk. ang sarap nung kay Chester. hindi ba sinabi ko na sa inyo na ayokong nakikita kayong umiiyak? Tahan na.” Napayuko sila. Nagulat sila nang makita nila iyon. pero oayos lang.

“Nandidiri kami sayo Pres. basta ano man ang mangyari ako bahala sa inyo.Akin na nga yan. O diba. Minsan biglang ngingiti.“Oo na! Tama na!” biglang nagsalita si Jasper. Ako naman. “O? Bakit?” napatayo din ako. kakainin niyo din pala ehh. Inilabas ko mula sa bag ko yung sulat na ipinaaabot ni Teach. Napa-ANO? Naman sila.” Natigilan yung dalawa. nagulat sila ng makita nila yun. may ibibigay pa nga pala ako sa kanila. minsan biglang seryoso. pinagmasdan ko lang sila. nganga. Si Jasper nasa likod niya lang at nakangiti sa akin. bakit ba lagi akong iniiwan? Mga bwisit talaga kayong gunggong kayo! . Ngumiti silang dalawa at---------“Hoy ano----“ “Salamat Pres. Ang sarap panuodin. Ano ba naman kasi ang nakakatawa sa sinabi ko? Ehh mga baliw yata ‘to ehh. kumain na nga kayo.” Umakma akong kukuhanin yung pagkain nila pero iniwas agad nila ito sa akin at bigla na nilang kinanin. May smiley pa na nabuo. Mga 10 minutes siguro akong nakatanga habang pinapanuod silang magbasa nung sulat. “Pwede niyo naman akong maging ate eh. binasa nila ito sa isip nila. hindi na. Pagkatapos nun bigla na lang silang tumayo at pinunasan yung luha sa mga mata nila. inalis na ni Chester ang pagkakayakap sa akin at nagpasalamat ulit. Hoy Chester! Lagi mo na lang akong binubully ahh. Ahh teka. nagtinginan at biglang tumawa. “Napakatakaw mo talaga Pres! Lumayo ka nga!” “Pshhh! Oo na.” niyakap ako ni Chester. pero hindi ko na uulitin yung sinabi ko. Muntik na ulit silang umiyak. nagpaalam na sila at tumakbo paalis. Pagkatapos nun.) napahinto naman sila tumingin sa akin. nakita ko sa mga mata nila “Ano? Tititigan niyo na lang bay an o kakainin niyo? O gusto niyo ako na kumain. “Hindi ko alam kung kanino galing pero para sa inyo daw eh. at inabot sa kanila.” Kinuha nila yung sulat at binuksan. “Hoy dalawang panget na tawa ng tawa”(grabe ang sama ko talaga haha. Mga ilang segundo lang. minsan nanggigilid na yung luha. Nakaayos yung pagkain. “Bye Pres! Thank you ulit!” san kaya punta nun? Ok.” Mahina ‘kong sabi. tigilan mo nay an please!” Kinuha nila yung pagkaing inilapag ko at binuksan ito. yung parang bento.

Hay nako! Tapos lagi na lang akong pinapatawag sa faculty dahil sobrang ingay nila tapos madami pang nagcucut ng classes. hindi yung ngiting nakakainis. Excited na ko para sa school festival namin. iba siya. Nakangiti lang ako habang pinapanood silang dalawa papalayo nang biglang-------“Bwisit ka talagang Leader ka ehh! Kanina ka pa------Eh?” bigla akong natigilan nang makita ko siyang nakangiti. Ano bang nangyayari saken? || FIFTEEN || Nasa hallway pa lang ako ng 2nd floor rinig na rinig ko na yung sigawan ng mga panget kong kaklase. lagi pa nga silang nagdadalang pagkain sa room eh. ikaw si Riza Alvarez di ba? Kaya ayun. lahat sila tinatanung kung ayos lang daw ba ako o may sugat daw ba ko. parang alam kung saan sila papunta. binibigyan nila yung iba pang gunggong. No!!!! Wag!!! Natutunaw yung puso ko! Bwisit ka talagang lalaki ka! Lumayo ka sakin! “Sa pangalawang pagkakataon. Masaya na akong nagkaayos na sila kaya lang-------SIGH~~~~~ Hindi pa din nagbabago yung ugali ng mga panget kong kaklase. Yung ngiti niya ay yung ngiting kayang magpain-love ng lahat ng babae sa mundo. “Thank you. Oo naman. Pero hindi.” Sa pangalawang beses. Grabe. nabobola ako ng puso ko kaya iniisip ko tuloy. minsan magugulat na lang ako meron kaming ibang kaklase sa likod eh yun pala hindi lang makaalis dun kasi binugbog nila.Pero kahit na iniwan nila ko. Iniwan niya ko. lalo naman yung mga teacher namin. kaya ko pa ba? Pero syempre sasagutin naman ng puso ko. Matagal-tagal na din ang tinagal ko sa school na ‘to. iniwan niya din ako. ganun ba talaga kasama ang tingin nila sa S-D? Ah! Yung kambal nga pala. pinatong niya ulit yung kamay niya sa ulo ko at ginulo ang buhok ko. Ayos na sila ng Mama nila. pinangiti niya ako. Pero masaya naman ako ngayon kaya papalampasin ko na. ayun. Minsan napapaisip na lang ako. Yung sulat na yun. Hindi ko nga akalaing tatagal ako ng ganito sa classroom namin eh. tuwing pinapatawag ako ni Teach. Syempre.” At bigla na lang siyang umalis. katulad ni Ivan. Yung ngiti niya. magaling ako eh! . galing sa Mama nila. pero bago siya umalis. Sana magkaayos na sila.

Wala naman kasing kwenta yung joke.SIGH~~~ “Ok mga panget na gunggong na nakawala sa zoo! Magsitahimik na kayo. may iaannounce ako!” sigaw ko pag pasok ko sa classroom namin. Mga bwisit kayo! Kung hindi lang lagi pinapaalala sakin ng utak ko na bawal ko nang gawin yun(dahil magbabago na nga ako diba). At Oo.” At sa wakas. “Who’s there?” “Riza. Naiinis na ko! “Knock-Knock” si Lester nga pala yung nagsasalita. muntik ko na sigurong pinahalikan sa kanila yung pader---ay wag pala yung pader. isa sa mga joker din na kaclose nila Chester at Jasper. may sasabihin ako. kasi madami kami at ikaw. “Alam niyo naman siguro kung ano meron dito tuwing September. napakaingay naman kasi. Ay! Bakit ba nakikijoin ako sa mga lokohan nila? Dapat galit ako ngayon ah! “Wala kang laban samin. ”May dadating na Cute girls!” Tch! Hindi ba ko cute? Sumunod na nagtaas yung kambal at sabay na sinabing “Pagkain!” lagi na nga kayong kumakain eh. “Maid outfits!” “Sailor uniforms!” “No classes!” Sunod. Hindi naman nasagot yung tanong ko eh. mag-RIZA ka lang.sunod na sabi nila. sino nakakaalam?” Nagtaas nang kamay si Josef.” “Riza who?” sagot ko naman. kapipintura lang namin dun ehh---yung sahig na lang pala. ganyan pa rin ang trato nila sakin. “Ok manahimik na kayo. . tumahimik na din sila. “Mas panget ka Pres!” sagot ng isang orangutan. “He! Manahimik kayo! Ibabalik ko kayo sa zoo eh!” “Pres!” “HANO BA!!” nag-iba na yung tono ko diyan. parang kingkong na. sinenyasan kong lumapit saken si Lester “Aray!” at tsaka ko siya binatukan. Sa mga dito na nag-aral last year.” ayun. Ako naman. tawanan naman silang lahat.

“Ehem! Ehem! Tama si Daichi. . “Teka” kinalabit ni Chester ni Lester.” Ahh! I Love you Daichi! Ikaw lang talaga ang nagmamahal saken! Sayo na talaga ako! Pagkatapos nun bumalik na siya sa pagtulog niya.” Ayan nanaman si Lester. “School Festival. nagtaas ng kamay si Daichi. hindi tayo pwedeng mag maid café. “Ah.” “Pres!” tinaas ni Jasper ang kamay niya.” “Ah! Mga bwisit kayo! Manahimik na nga kayo! Hindi pa ko tapos magsalita. may pagulo-gulo pa siya ng buhok ko.Nang tumahimik na. “Ayun oh! Si Daichi. alam niyo naman na sports ang forte ko diba.maid café na lang pala. “Hindi kami sumasali sa Sports Fest.”Meron tayong isa.” Nagloko yata yung pandinig ko. Chester! Kala ko lagi mo na lang akong aawayin. hindi ko akalaing tutulungan mo din ako. sinenyasan ko naman siya na sabihin kung ano man ang sasabihin niya. Gagana na ‘to. “Hindi kami sumasali sa Sports Fest. ngumisi siya bigla. kailangan na nating mamili kung sino ang mga lalaban. nun ko lang narealize na katulad nang dati. nagpractice ako sa bahay ng mga pose na cute eh. wala namang babae sa room natin ehh.” Nagpacute ulit ako.” Umupo na silang maayos at tumahimik nang sigawan ko sila. “Ehh kung mukha mo kaya idisplay ko dun sa labas. Pres! Maid Café? Pano yan? May malaki tayong problema.” Malapit ka nang bumingo sakin Lester. Ang hirap kayang ayusin ng buhok ko no! “Merong Sports Fest sa unang week bago ang School Festival natin kay 2 weeks tayong walang pasok. “Ahhh---ehh--. lahat yata sila napatakip na ng tenga. nang-iinis lang talaga. “Ano?” mali yata yung narinig ko na sinabi ni Jasper na hindi sila sumasali sa Sports Fest dahil kung ganun nga. para cute.” Sobrang excited ako para dun. Sa last week of September na ang School Festival natin kaya naman kailangan na nating mag-isip kung ano ang gagawin natin para sa week na yun. malamang mag mas mumukhang horror house yung gagawin natin!!” napasigaw nanaman ako. Kailangan yata lagi akong nakamicrophone para matahimik sila lagi eh.” tiningnan ko si Christopher. natulala nanaman sila sa akin.” Ahhh. Kala ko pa naman mabait na siya sakin. “ “ANO!??? BAKIT!?” sa sobrang lakas ng sigaw ko. ano namang problema yan? “Ehh. Lagot sila sakin! “So. “Sabi din sa meeting namin kahapon---na dapat kasama ang Vice President na si Christopher na hindi pa umattend sa kahit isang meeting na inischedule ng Student Council---ako lang tuloy ang mukhang tanga na walang kasamang Vice President dun.” “Wrestling!” “Café!” “Horror House! Ikaw ang bida!” ARGHH!!! Kanina pa ahh! Isa pa talaga hindi na ako makakapagtimpi dito! Magwawala na talaga ako. magwawala ako dito talaga! Minsan na nga lang ako makakapagsaya ehh.

hinayaan ko na munang mag-ingay yung mga kaklase ko para hindi sila magsilayasan. Naaawa na talaga ako sa pinto namin. Nang matapos ko itong basahin.” Wow lang ah. tapos ngayon. Napag-isipan ko kahapon na dapat kumpleto muna kami bago kami magbotohan para fair. grabe talaga. Ano namang ibig sabihin nun? Hays! Kailangan may gawin ako. bago lang yan ehh. +++++++ Nandito na kaming lahat sa room.” Tsaka siya sumama dun sa mga gunggong at umupo dun sa trono niya. 15 minutes.“Last year kasi yung 3-C dinaya kami kaya nainis kami.” Tsaka siya umalis. “O!” lumapit sakin si Christopher at nag-itsa nang isang envelope sa lamesa ko. Ilang minuto lang ay sumunod na din ang iba pang gunggong at iniwan nanaman ako. Isa pa. Mga sampung minuto na ang nakalipas hindi pa din siya dumadating. “At yun na nga ang sabi ng boss kaya naman. . sumunod na din sila Chester. “Bakit ka nakangiti Pres? Ang pangit mo!” ok sige. hindi naman sila susunod sakin kapag wala yung lalaking yun eh. dapat hindi msayang ang mga susunod na araw namin. may gagawin yan. napangiti ako. Sorry Pres! Adios!” paalam ni Josef." at saka siya umalis. Kinuha ko yung envelope at binuksan ‘to. Bakit ba ganito na lang lagi? Si Nathan naman pinatong ang kamay niya sa balikat ko at nagsalita "Hindayin mo lang. “Wala din namang kwenta pag lagi ka na lang mananalo ehh. pinagbawalan na kami ng Head Teacher na sumali sa Sports Fest hanggang sa grumaduate kami. “Masyado ka kasing maingay eh. Jasper at Daichi. Tumakbo ako sa harap “Tahimik muna!” sigaw ko habang nakangiti. huminto lang siya pagkabukas niya ng pinto.” Sagot ni Chester NO!!!!! Hindi ito maaari! “Tsk! Wag ka na nga magdrama diyan! You look like a stupid idiot. Bwisit ka pa din! Tumayo si Christopher sa pagkakaupo kanina--yung Like A Boss na upo niya—at naglakad papaalis. masaya naman ako ngayon kaya papalampasin muna kita Lester. Ayun binugbog namin. tumayo na ako at kumuha ng chalk nang biglang kumalabog yung pinto— nanaman. masyado nang boring. binasa ko yung nakasulat sa papel. kala ko talag nagbago ka na. hinihintay na lang namin si Leader.

At ok na din yun. Sila naman.napagkasunduan namin na magTHEATER ACT na lang para sa last day namin. kakailanganin kong magsuot nung mga dress dress na yan. malay ko ba kung sinong ewan yung nagsulat ng PLAY. Sa sports naman: (syempre yung sinalihan lang nila ehh yung gusto nila) Baseball – Naalala niyo nung sinabi ko noon na hindi ako marunong magbaseball nung sinalo ko yung bola na tatama sakin ng nakafighting pose? Joke lang talaga yun. hindi daw bagay sakin yung damit ng cheerleader. || SIXTEEN || Para sa buong week—hindi muna kasali yung Sports Fest--. Favorite sport ko talaga yan. naglaro ako dati niyan sa school. lumapit na din ako sa kanya at hinawakan yung kamay niya at nagtatalon sa saya. Tumingin ako kay Christopher ng nakangiti. Nakakairita ka na eh. totoo namang mas mukha siyang babae sakin eh. Kasama kasi sa pag-aaral namin sa Dojo namin ang Archery. BasketBall – ok lang naman. Syempre dadayain na lang namin yung ibang scenes niyan. sobrang saya. Ala eh. At ayoko din nuh. hindi din ako pwede diyan. Masaya siguro. Hay! Kinikilabutan na ko. nagwawala na. ayaw nila na ako. Pangcheerleader na lang ako. Hindi naman halata sa kahit kanino sa kanila na gusto nila nun eh. at sa 6 days na una.” Sus! Bahala ka nga. Soccer – Ala. .“ Kasali na tayo sa Sports Fest!” ako. kunwari lang kanina na tinatamad sila dahil kaya nilang panaluhin lahat ng games nila. umayaw lang ako dahil muntik ko nang hindi maigalaw yung kanang kamay ko dahil pinagtripan ako ng mga kalanban ko sa last school ko. Archery – Isa pa ito sa mga favorites ko. ang panget panget ko daw tapos mas maganda pa daw si Daichi sakin. kunwari pa eh. Hindi pa namin napapag-isipan kung anong play ang gagawin namin pero ang bida namin ay si Daichi at Nathan. iniisip ko pa lang. pag naging bida ako. pero ayaw din nila ako magcheerleader ehh. “Oo na! Hands off!” inalis niya yung kamay ko sa kamay niya at hinawakan ito “Ginawa ko lang yun para hindi ka na mangulit. magca-café kami habang nakacostume ng pang-Acting namin. Secret lang natin yun ah. tapos lalagyan pa ng make-up. Haha! Sino bang niloloko ko? Napagkasunduan? Weh? Nagbunutan lang naman kami eh. cute naman si Daichi kapag inayusan ehh. yun kasi ang forte ng mga ninuno ko noon na nagpamana ng Dojo samin.

Para tuloy may fiesta samin tuwing pumupunta siya. “Ok guys!” napatigil sila sa pag-iingay. Archery. Nagulat ba kayo? Ok. At san pa nga ba magandang humingi ng tulong kundi sa isang sikat na artista at Theater Actress na kakilala ko. sila yung players ehh. Nag-aral siya ng Practical Shooting when he was a kid kaya hindi na ko magdududa sa aiming skills niya. Pero hindi siya makakasali sa mga team games dahil nag-iisa lang siyang babae. I’ll be the one to handle that. wag niyo ng sagutin dahil alam ko namang hindi.” . pagiisipan ko muna yung gagawin nating play. dinadalhan pa niya kami ng pagkain. “Ha! And what made you think that?” “Kasi sobrang excited niya para dito. dagdag gastos pa yun. Tsk! “Malungkot siguro yun ngayon. ate siya ni Henry. sa tingin ko si Daichi na ang bahala dito. Medyo malayo-layo din yun dito kaya kailangan ko nang bilisan.” Hindi naman ako magaling sa mga ganito kaya kakailanganin kong humingi ng tulong.” Biglang nagsalita si Nathan. the most obvious choice would be Chester since siya ang captain ng soccer club nila nung elementary. Bahala sila sa buhay nila. Tch. As for baseball. Add the fact that he’s already proven himself worthy of his position by taking the Championship in the Philippine Cup last year. he has been voted MVP in Basketball 4 times straight. ayoko naman kasing magcommute kasi hindi ko naman alam kung ano ang sasakyan ko papunta dun. “Magpractice muna kayo ngayong araw. magulo din kasi yung daan ehh kaya maglalakad na lang ako. The same goes for Jasper.Yun nga. Member ko din sila Nathan at Josef. meron akong kakilalang sikat na artista. Pero Oo. Yung babaeng yun! Aalis na lang bigla tapos iiwan kami para magplano. School Festival Preparation Day 1-----Start Leader’s POV Sa soccer. Ang sweet nga ehh. Baka mamaya maligaw pa ko ehh. Siya nga yung sobrang excited para sa festival na yan tapos siya pa yung mauunang umalis. sila na bahala dun sa mga members na kasali sa team nila. minsan bumibisita siya samin para dalawin si Henry.

Nakokontrol mo na ang sarili mo at hindi ka na naiinis sa kanya. wala nga pala akong cellphone number niya. kung iba ang nakakita nito kawawa siya. Tsk. Maswerte ka Riza Alvarez dahil isang gwapong katulad ko ang magbabalik nito sayo.” Tumawa ulit ako.” Natawa ako sa narinig ko.” Baliw talaga yung adik na yun. “Me? Changed? How?” nababaliw na siguro si Nathan.” Paalam ko sa kanila. Kung iniisip niyo ang iniisip ko na iniisip niyo. Hime! Ikaw ba yan?” Ehem. magpractice kayo and don’t follow me otherwise you’re dead.” “Chris. You’re smiling a lot too. .” Pumunta ako sa bwisit na faculty ni Rio para kunin ang address nung baliw na babae na nag iwan ng wallet niya----pero it turns out na umalis pala si Rio ngayon. may number. “Me? Smiling? Stop messing around Nathan. “I’ll head out first. Titingnan ko lang kung sa kanya nga ‘to.“Hello. Iwan daw ba yung wallet niya. you better stop it. classmate ‘to ni Riza Alvarez. you’ve changed.” “Ahh wallet! Leader! Wallet oh! Kay Pres yata!” nahinto ang pag-uusap namin nang biglang nagsisigaw si Chester. “You’re a lot calmer than before. pano ko naman malalaman kung saan nakatira yun? Chineck ko ulit yung wallet niya. Ring-----ring------ring-----. I’m not gonna steal anything because there isn’t anything worth stealing.093******** I tried calling it. Naiwan niya kasi yung wallet niya kaya naman gusto ko lang ibalik. “No. Teka.” Kinalma ko na lang ang boses ko dahil nakakahiya naman kung sisigawan ko sila agad eh hindi naman kami magkakilala.“Yeah right. “Riza Alvarez. Ang dami pa namang laman.kinuha ko yung wallet kay Chester at tiningnan ang loob nito. “Captains. BAHAY . Christopher Salazar. the problem is I don’t know where she lives.

“Pasok ka muna. hinayaan ko na lang siyang magsalita ng magsalita. Sampung minuto akong naglakad bago ako makarating sa kanila. hintayin ka na lang namin sa labas. Bakit may picture silang dalawa ni Ivan? Lumapit ako para makita ko ng mas malinaw pero-----Ahh! Ano ba yan. ipaghahanda lang po namin kayo ng pagkain. May tinatago ba samin yung adik na baliw na yon? “Ah-eh. Japanese style ang bahay na ‘to. malapit lang naman. yung bahay nga nila panghapon eh. Naglakad na lang ako papunta dun. “Yang mga nakadisplay nga pala na yan ang mga naunang leader ng pamilya nila Hime.Bwisit na kahon yan! . malapit lang naman yung bahay namin eh.” Weird..” Hindi na ako nagsalita.” Nasa Japan ba ako? It might seem stupid but believe me. lumapit ako. nakita kong kumakaway sakin ang isang lalaking mataba. Madaming nakadisplay na picture sa pader--mga lolo at lola niya siguro—sa baba nun may mga katana? Tss. Yun siguro yung kausap ko kanina. Magtataka pa ba ko? Syempre meron nun. Tapos yung katana nay an ang pinamana ng huling leader kay Hime. nareceive ko na yung address nung babaeng adik. What does he mean by that? May nararamdaman akong kakaiba sa lugar na ‘to. wala pa dito si Hime.” Halos lahat nung gamit niya Yellow. “Hindi din halatang mahilig siya sa Yellow. baka may pinuntahan pa.” Kaya nandito ako ngayon sa kwarto ni Alvarez. Pero. Why did they call me Leader? A few minutes later. Tumingin ako sa paligid. “Leader!” bull’s eye. may isang bagay na nakakuha ng atensyon ko.“Ahh ikaw pala yan Leader! Sige itetext ko sayo kung saan ‘to. yung iba may combination ng Black. Ano naman ang sasabihin ko? Hindi naman kami magkakilala. isa ako sa mga apprentice ng pamilya nila Hime. siya kasi ang successor. picture niya---at ni Ivan. dun na po kayo maghintay sa kwarto ni Hime. no need to waste money. a Japanese house in the middle of Philippines? You’re kidding right? “Ako nga pala si Mino.” “Successor?” bigla na lang siyang napatakip ng bibig.

“Tsk! Ba’t kasi paharangharang!” Pinulot ko yung mga nahulog. nandito ang buong pamilya—si Papa lang ang wala--at nagmemeeting kami ngayon dahil sa nangyari kanina. where is she now?” “Demon Princess. Shit! THE Demon Princess? What the f---“Mino!” Shit! Andyan na siya. Isang babae na nakatalikod at punong puno ng dugo yung kamay niya. puntahan ko na lang.” I heard footsteps. She’s coming.” “Ahh ok.May nasipa akong kahon at nahulog yung mga laman nun. she looks familiar. nandyan siya sa kwarto niyo po! Nagluluto lang po kami. the leader of the vicious Gang HELLO. “May bisita ba tayo?” “Ahh opo. Ginupit na articles mula sa diyaryo. “Demon Princess targets her 100th victim” “Demon Princess disappears from action.” The girl----she. . nakita na niya yung ebidensya. Pero meron pang isang mas nakakuha ng atensyon ko. and with that. Nakita ko na lang na ngumisi siya dun sa sagot ko na yun.at may kasamang picture. Pero this is freaking impossible! Pano mapupunta dito ang Demon Princess? Sobrang layo ng lugar na ‘to! Tiningnan ko ulit yung picture kung si Riza nga yun. the door opened. Nilapit ko pa sa mata ko yung picture para mas makita ko ng malinaw. Hindi ko na din naman maitatanggi na ako yun ehh. Shit! No way! Freaking no Way! Si Riza? Demon Princess? What the-----May nabasa na ako ng tungkol dito dati. puro pictures. ”Chri----Christopher?” || SEVENTEEN || Riza’s POV “Ikaw ang Demon Princess?” Tumango lang ako sa tanong ni Chris.”Yung Gang Leader na nawawala?” Nandito kami nagyon sa sala.

” Nakayuko lang ako.” Namuo ang luha sa mga mata ko. Naiwan kaming dalawa. Hindi ko alam ang isasagot ko. Mga ilang segundo lang. tumigil na siya at tumingin sakin ng seryoso. kaya kayang kaya mo kaming tingnan sa mata ng hindi man lang natatakot. “Kaya pala parang may tinatago ka. “Leader! Gusto lang naman ni Hime na-----“ “Mino! Tama na. ayoko nang maging katulad ng dati------“ “Tama na. kaya nasisigawan mo kami. Hindi ko maintindihan ang ugali ng bwisit na yun! Bakit siya ganun? Minsan mabait tapos bigla na lang gaganyan! Hindi man lang ako patapusin magpaliwanag “Hime! Ayos ka lang ba?” si Mino. yung naiinis siya na natatawa. I don’t wanna hear anything from you right now. Yung parang ganun.“Kaya pala. ayoko nang walang pumapansin sakin.”Yung wallet mo nga pala. ayoko nang niloloko ako.” Sabi niya.” tumayo siya. “Hindi ko kayo niloloko. ayoko nang wala akong kaibigan. hindi na ako makapagsalita. . nandito pala siya.” Lumapit siya sakin.” Kinuha niya sa bulsa niya yung wallet niya at inabot sa akin saka siya umalis----at iniwan ako.” Natawa siya. “Gusto mo upakan na natin?” si Jason. “Nandun ka din bas a warehouse nung magkalaban kami ni Ivan?” Tumango ulit ako. Kaya pala hindi ka natatakot samin. “Bakit ka umiiyak?” si Henry naman. Mas lalo siyang natawa. Ako na bahala dito. ayoko nang maiwan. “Sabihin mo nga. iwan niyo muna kami. “Ayoko nang maging katulad ng dati. Umalis ako sa lugar na yon dahil gusto kong magbago.” Nung una nagdadalawang isip pa sila kung aalis ba sila pero mas lalo akong nagalit kaya naman napilitan sila.”Bakit mo kami niloloko?” Nagulat ako sa tanong niya na yun. “At ikaw din yung nakita ko bago ko mawalan ng malay?” tumango ulit ako. “Kaya pala bigla na lang nawala ang Demon Princess.

Parang ayokong pumasok ngayon.” Nilagpasan niya ako at binuksan ang pinto.‘Tong tatlong ‘to talaga. .” Ayan na nga siya sa likod ko. you look like a stupid idiot.HA. “Yow! Kamusta na!---Break it down Yo!” ginulo ko ang buhok ko.HA.” “Mino? Sir?” tama ba yung narinig ko? “Mino!” binatukan ni Henry si Mino. ako na bahala. Sinabi na kaya niya? Ano kaya ang reaksyon nung mga gung-gong? Nagpaikot-ikot ako sa harap ng pinto. nag-eexercise lang ako. Lilipat nanaman ba ako ng school? SIGH~~ “Ayoko na.” +++++++ Kinakabahan ako. “HA. Hindi pwede yon. mukha akong tanga. Kailangan ko na sigurong mag-impake. napatawa na lang ako. Ehh kung “Uy Chris! Nandito ka na pala. Makikita ko siya pag binuksan ko ‘tong pinto. Basta wag na wag niyong sasabihin kay Papa yung nangyari ngayon kungdi lagot kayo sakin. Papasok ba ko? Umalis na lang kaya ako. Aba! Stupid idiot pala ahh. at sa kasamaang palad----nakita ko siya. tatlong segundo ang binilang ko bago ako tumalikod. isa yata siya sa players ng Baseball team namin. pero ano pang magagawa ko? Nandito na ko sa harap ng room eh. ehh kung sinasapak kaya kita diyan? Kung di ka lang gwapo ehh kanina pa kita binugbog diyan eh.” “Yes Ma’am/Sir. Hahahaha----“ “Ano bang ginagawa mo?” napatigil ako sa kinatatayuan ko. Anong gagawin ko? “Umayos ka nga.Ahhhh---ehhh. sinalubong naman siya nung mga gunggong. Tumawa na din sila. Si Bobby yun. Wala lang. “Captain! Kelan practice naten?” tanong ni-------Ahh-----Bobby. “Hindi na. “Ano bang gagawin ko?” ano na lang sasabihin ko sa kanya? Magpractice muna kaya ako.

bubugbugin ko kayong lahat eh. Tinulungan niya akong gumawa ng script at eto na nga yung nagawa namin. “Yo! Pres! Good Morning. Nagsimula ang lahat nang makidnap ang prinsesa ng Trost Kingdom na si Prinsesa Alicia. pumunta ako sa kaibigan ko at nagtanong ng pwedeng gawin. “Sup!” bati nung iba. alam naman nila pag pinapalapit ko sila ehh babatukan ko lang sila. “Bakit porke’t ba Princess wala ng aksyon? Aba! Jan kayo nagkakamali. Tumango ako. Nun ko lang napansin na mukha akong ewan na nakatayo dun sa labas at hindi man lang naisip na pumasok kaya nakatingin sakin ngayon yung mga gunggong. dalin niyo yung gamit niyo. Teka. mga inosenteng panget. umiwas naman siya ng tingin. “Aray! Pres naman ehh.” Lumapit naman siya at tinanong kung bakit. . Hindi niya sinabi! “Pres! Bakit habang tumatagal pumapanget ka?” nawala bigla yung ngiti ko. “Bobby! Lumapit ka dito. Napangiti ako.” Inilabas ko ang isang folder at binuksan ito.“Bukas.” Bati nung kambal. The Lost Princess Summary. Haha. “Oo na! Shingeki na! Manahimik muna kayo hindi pa ko tapos!” Ulitin natin. Action nga ang main Genre nito ehh. “Shingeki no Kyojin!” sigaw nila. “Hoy Presidente! Pumasok ka na nga dito!” sigaw sakin ni Chris. “Kahapon. “Ah! Ehem Ehem!” pumunta ako sa harap para i-announce yung PLAY na gagawin namin. Ganun na ba talaga ngayon?” “Ano yun?” tanong ko.” Sagot niya sabay upo dun sa upuan niya. “Ano ba yan Pres! Bakit mala-fairy tale? Dapat Action!” sigaw ni Josef. “Na masama nang magsabi ng katotohanan?” Bwisit ka Bobby. babatukan ko na ulit sana siya kaya lang nakatakbo na siya at nakabalik na sa upuan niya.” Nagsigawan naman sila lahat ng Yes! Hay nako. bakit?-------napatingin ako kay Leader. “The Lost Princess?” sigaw ni Chester.

Nagsimula ang lahat nang makidnap ang prinsesa ng Trost Kingdom na si Prinsesa Alicia. gusto nila at excited silang malaman yung kasunod kaya ok lang saken. Nilabanan ito ng dalawang prinsipe pero hindi nila kinaya ang serial killer kaya naman sumugod na si Alice. Humingi ng tulong ang Hari at reyna kay Alice para maging bodyguard ngtatlong prinsipe dahil sa balitang may kumakalat daw na isang serial killer sa Trost. At dahil nanghina siya. Eight years old pa lang siya noong panahong iyon. Sa araw ng kaarawan ng hari. Pero hindi alam ng lahat. at hindi nagtagal ay pinatawag na siya sa palasyo. Pero ibig sabihin nun. Tinamaan si Aster ng espada at nang makita ito ni Alice. Pero unti-unting nahuhulog ang loob ni Aster kay Alice dahil sa mga bagay na ginagawa ni Alice. ang babaeng hindi inuurungan ang lahat ng hamon sa kanya. “Whooh!!!” “Ang galing mo Pres!” nagpalakpakan sila. “Pero pwedeng umalis muna kayo sa harap ko? Hindi na ako makahinga ehh. pero hanggang ngayon ay hindi pa din siya natatagpuan. Mas matanda ng dalawang buwan si Aster kay Alice. literal ang ibig sabihin ko.” Panu ba naman kasi kulang na lang isubsob nila yung mukha nila sa mukha ko. Ang problema lang. “Ang ganda Pres!” Buti naman gusto nila. Kaya naman sinugod niya ang killer at pinagbubugbog ito hanggang sa mawalan ito ng malay.The Lost Princess Summary. ang gusto ni Alice ay si Lloyd. ang prinsipeng nagmamahal sa kanya. nako sasapakin ko sana sila kung hindi nila nagustuhan ehh. Pero humarang ang isang prinsipe. kasalukuyang nakatira ang Tatlong prinsipe na galing sa Glacier Kingdom sa palasyo ng Trost dahil bumisita sila para sa nalalapit na kaarawan ng kaibigan ni Prinsipe Ether na si Prinsipe Aeros(nakababatang kapatid ni Prinsesa Alicia)(Pinakamatanda si Lloyd. Dahil sa walang makatalo sa kanya sa pakikipaglaban. si Aster. Pag sinabi kong hamon. dumating ang serial killer na kinatatakutan ng lahat. Nagpaparty sila nung sumunod na araw and they lived happily ever after. nagtapat si Aster ng nararamdaman niya at ganun na din si Alice. Si Alice at Aster ay lagi na lang nag-aaway at lagi namang nanalo si Aster. Pero-----“Pero?” sabay sabay na tanong ng mga gunggong kong kaklase. Nagkasundo naman agad sina Alice. pero nalaman niya na ang serial killer pala na ito ang kumidnap sa kanya nung bata siya at nanghina siya nang malaman niya na nasa tabi niya lang pala ang mga magulang na matagal na niyang hinahanap. Dumating ang hari at Reyna at niyakap si Alice. Humingi pa ako ng tulong kay Ate Sheri--kapatid ni Henry—para . ang hirap kaya gawin niyan. Sa panahong iyon. Lumapit si Alice kay Aster. Si ether naman ay kaedad lang ni Aeros). Si Alice Levin. na ang prinsesang hinahanap nila ay nasa tabi tabi lang pala. sobrang nagalit talaga siya. Lloyd at Ether(ang . nakita ng serial ang isang pagkakataon na patayin ang prinsesa. lagi siyang napag-uusapan. nagkaproblema lang sa isa pang prinsipe ng Glacier na si Aster.

Wow! Grabe talaga ahh bakit parang may discrimination na nagaganap? Pero dahil tutulungan naman kami ni Ate Sheri. Hindi ba ko mukhang babae? Ehh kung nginungudngod ko kaya yang pagmumukha niyo sa sahig? Bwisit talaga kayo! Mga ilang minuto ang makalipas. Siya din ang mag-aayos ng Characters. pababayaan ko na. “Pres!” “Ano?” “Pano yung mga costumes? Props? Yung Stage?” sunod sunod na tanong ni Chester.” Wow. “Hi Sheri!” sabay sabay nilang sabi. Nung ginawa ko kaya yan ehh sinabihan pa nila akong kadiri at panget ehh. Haha. binato nila ako ng papel eh. Alam niyo naman kasi. “Babae?” “Whoooh!” “Sa wakas! Makakakita na din kami ng isang babae!” Nagsigawan yung mga bwisit na orangutan. Pupunta siya dito ngayon ehh. magaling kasi siyang mamili ng Characters na babagay sa role. “Kami na ang bahala dun. hindi ko ine-expect ang reaksyon nila. Nung pangalawa kong beses ginawa yan. para tulungan ako sa script. ate Sheri wag ganyan.” Pinaupo ko siya sa upuan na nakalagay sa harap—yung nilagay ng mga gunggong para daw prinsesa—Bakit kaya ako hindi nila trinatratong prinsesa? “Hi. dapat pala sinabi ko muna sayo na hindi gagana sa mga orangutan yan. Nagtaas naman ng kamay si Daichi. Napatingin ako sa kanila habang nakanganga. “Ate Sheri! Nandito ka na pala. ako nga pala si Sheri Gabriel. Sige lang. .” Sabay ngiti.” Lumapit ako sa kanya. thank you talaga Daichi! Hindi ko din alam kung pano gagawin yun ehh. inisin niyo pa ko. Theater Actress nga yun ehh. natahimik kami nang may narinig kaming tatlong katok mula sa pinto bago ito bumukas at nagluwa ng isang magandang dalaga. “Ahh! Guys tahimik muna! Dadating ngayon yung ate ng kaibigan ko kaya naman pwede bang wag muna kayong magulo habang nandito siya?” nang sabihin ko yun nagulat ako. “Pasok ka muna.tulungan ako diyan. Nice to meet you.

” Si Josef. Sayang. “Daichi Shiro Kimimaru ang full name ni Ichi. “Palitan na yan!” sigaw ni Chester. Pano yun lagi ang bukang-bibig ng mga kaklase ko noon. Tumango lang siya. Dapat pala matagal ko na siyang pinicturan tsaka ko binenta sa mga fans niya para kumita naman ako. isa din siyang singer.” Ok. “Teka. Projects? “Daichi.“Ah!” tinuro niya si Ate Sheri. kanina lang gising yan ahh. “Daichi gising. . Alam ko na isa siyang public figure pero. ehh nasan naman yung isang member?” tanong ko ulit.” Tinuro ko si Ate Sheri. natutulog nanaman. yung tutulong satin sa PLAY.” What? Ganun ba? Bakit ang tagal tagal ko na dito pero hindi ko pa din alam yun? “And hindi lang siya isang Actor. Bakit? “ Ichiro?” Ha? Magkakilala sila? Pero Ichiro? Paano? || EIGHTEEN || “Nagkaroon na kami ng mga projects na magkasama kami noon. Shemay! Sikat pala si Daichi. Lumapit ako kay Daichi at ginising siya.” Agad naman siyang gumising. tiningnan niya ako. hindi ako makapaniwala. hindi ko akalain na yun pala ang ibig sabihin ni Tita. pero naguguluhan pa rin ako. Tiningnan niya si Ate Sheri at tunitig sa kanya ng mga limang segundo. WAHAHA. “Pero bakit Ichiro?” “Pres! Ikaw ang President namin pero hindi mo alam? Tsk Tsk Tsk. Dapat pala pinicturan ko talaga si Daichi para naibenta ko dun sa mga panget na kaklase ko nun. alam na niya kung ano ang gusto kong sabihin. Ang role ko lagi ay ate niya kaya naman naging close talaga kami. main character din siya kaya naman kailangan niya makilala si Ate Sheri. na isang sikat na actor si Daichi. Ang sama ko talaga. isa ka bang-------” tinuro ko siya.Si Daichi. Whoah. Isa siya sa dalawang members ng Idol unit na RAIDERs(not sure).” “Wehh? Di nga?Singer?Daichi?” tanong ko. “Nandito na si Ate Sheri. naririnig ko na yung RAIDERs(not sure) na yun ehh.

tama na muna. napansin niya ding nakatingin ako sa kanya kaya tinitigan niya ko ng masama na dahilan naman kung bakit ako napa-iwas.” Sabi niya. “Bukas magbibigay ako ng script. sa pagkakatanda ko V ang tawag dun ehh. Ahh ganun ba. mas nakakatakot yung mata niya ngayon. “Agad?” tanong ko.” Sagot ni Ate Sheri na kina-inis yata ni Chris. pwede ka bang sumali?” tanong ko.” “Ok.“Nasa Korea ngayon.” Sagot ni Daichi. bakit ako pa yung bida? . hindi kasi ako updated sa mga idol idol na yan eh. nakatingin lang ako sa kanya. May napili na akong roles para sa inyo. nagpaalam na din siya dahil isusulat niya na daw yung script namin. Hindi pa nga niya nakakausap isa-isa yung mga kaklase ko eh. ako na bahala dun. “Next year pa ang balik niya. bukas na din ang start ng practice natin.” Tinapik niya yung balikat ko.” Biglang sabi ni Ate Sheri.” “Ok.”Wag niyo kong isasali diyan. “Tsss. “Yes. hindi ka naman talaga kasali eh. nagmamasid na ko nun.” “Teka!” biglang nagsalita si Chris kaya napatingin kaming lahat sa kanya. “Oo naman. Bakit ba kasi nalaman pa niya eh! Nakakainis! Main Characters: Alice Levin: Riza Alvarez (bakit ako?) Aster Glacier: Daichi Kimimaru Ether Glacier: Lester Gonzalez Lloyd Glacier: Jasper Villafuerte Tristan Sever: Chester Villafuerte (kaibigan ni Alice) Aeros: Josef Kyron Castro Hari: Nathan Fernandez Reyna: Sheri Gabriel “Teka. wag kang mag-alala.” Pagkasabi niya nun. Hay nako. binibisita niya yung Mama niya. habang nag-uusap usap kayo. Grabe. Di lang ako sure.

sumunod naman yung mga orangutan. papalapit na siya ehh. pagpasok namin. palusot. magprapractice kasi ako ng Archery diba!. . Saan kaya kami pupunta? Tumakbo ako sa tabi ni Daichi. “Nandito na tayo. nauntog ako sa likod ni Daichi.” Sagot naman niya at humarap na ulit sa daan. “Ahh. Pano. naamoy ko agad yung kape. “Tara na. Ahh! Ano ba sasabihin ko sa kanya? Bakit ba kasi naiwan ko pa yung wallet na yan eh! Lapitan ko kaya? Oo.com “Ahh. “Daichi. ehh. nilagpasan niya lang ako habang nagsasalita ako. Pero sa totoo lang.“Captains! Practice!” sigaw ni Chris. Yo! Chris. Napansin niya din siguro yun kasi tumingin din siya sakin. saan ba tayo pupunta?” tumingin siya sakin. Naunang tumalikod at umalis si Christopher. Kanina pa kami naggaganituhan ahh. Saan nga eh? Hindi naman nasagot yung tanong ko. napatingin ako sa kanya. Archery din ang sasalihan mo diba?” tumango siya. “San tayo?” tanong ko.” Wow. sinundan ko na lang sila gaya ng sabi niya. napatingin ako sa kanya pero yung mata ko lang yung gumalaw.” “Aray!” napigil ako sa paglalakad. Ang sakit tuloy ng ulo ko. di ko naman akalain na may dadaan na nagtitinda ng pagkain ehh. sa kanya lang naman ako nakatingin habang naglalakad. Magkakasama kaming lahat. hindi ko talaga alam kung saan kami pupunta. umiwas nanaman ako ng tingin. Mga limang minuto ko sila sinusundan. “Kung saan kami laging nagpapalipas nang oras. lalapitan ko siya---ay hindi na pala kailangan. napatitig ako sa pagkain tapos bigla na lang huminto si Daichi. Ayun. Lahat ng fields ginagamit ngayon eh. ganyanan na ba talaga? “Ayos ka lang Pres? Bakit nakatulala ka diyan habang nakataas yung kamay mo at nakatingin sa bintana at parang tanga?” si Daichi. hindi ko alam kung saan kami magpra-practice ehh. sila din siguro nagsasanay na para sa Sports Fest. “Sumunod ka samen. kamus-----“ ay bastos.” Saka siya tumalikod at umalis. “Ahh---ehh—Hindi ahh! Nage-exercise kasi ako. “Sabay na tayong magpractice!” hinawakan ko ang kamay niya at hinatak siya paalis ng room.” sinundan ko na ulit siya. Teka. Mga ilang segundo bago ko narealize na tama pala si Daichi—na muka pala akong tanga.

Nagulat ako sa sobrang laki ng lugar na pinuntahan namin. huminto silang lahat. Kumuha si Daichi ng gamit at binigay sakin. nagpatuloy lang siya sa paglalakad. Pagkatapos nun. may pang. may pang-archery. Ready. ano nga ba yung tawag sa ganun? “Ah. pwede ba kaming pumasok dito? Hindi ba restricted area ‘to? Pagkalabas namin ng back door.“Isang Coffee Shop? Bakit naman? Kala ko ba magpra-practice tayo?” hindi sumagot si Daichi. Ako kaya. may Tennis Court naman. Kami ni Daichi. pinanood ko lang siya. isang try lang yun ahh. nagpractice na kaming lahat. Napatingin naman ako sa baseball field. Sa kaliwa namin. si Josef naman ang pitcher. mamaya lumipad samin yung bola ehh. Aim and---“Boo! Wala yan!”---Fire Bwisit na mga gunggong yan. baseball at basketball ay naghiwa-hiwalay na din at pumunta dun sa kani-kanilang playing field. subukan ko nga. may talent ka din pala?” si Josef naman. napaling tuloy.” Panu naman kasi. Hindi napansin ni Josef na naka ikot na pala si . Katabi lang namin ang baseball field sa kanan—pero may harang naman. Archery. ang galing ni Daichi. Nagpitch si Josef------tinira naman ito ni Christopher. “Magsilayas nga kayo dito! Sasapakin ko kayong lahat ehh. Bwisit! Mukha bang wala? Sapakin kita diyan eh. “Ahh oo.” Biglang sumulpot si Nathan sa tabi ko. nagsimula na din magpractice. Napahinto na din ako.” Sabay BOW nung lahat ng nagtratrabaho sa loob ng Coffe Shop. All-in-one” “Nandito ka din pala Riza. Medyo matagal na din akong hindi nakakapag-ganito. “Whoah! Bull’s Eye!” pumalakpak ako.baseball. Teka. “Good Morning. may harang din kaya lang hindi kasing taas nung sa baseball field. at nagsimula na siyang tumakbo sa first base----second base----third base----home. sunod dun sa pinto sa likod nun. “Pres. yung mga players ng soccer. biglang nag-asar. may pang-basketball. mapapatama ko kaya ‘to sa pula? Si Daichi ang nauna. si Chris yung may hawak nung baseball bat. Teka. Ready. Aim and Fire. Sa likod ng isang Coffee Shop? Isang malaking playing field? May pang-soccer. “Uy Pres. Sinundan ko siya hanggang sa kusina. may pang-tennis.” Nagulat sila. magprapractice ka din?” yung kambal.

teka parang kilala ko ‘to ah. Ready. HOME RUN! Lumagpas yung bola samin at napunta sa Tennis Court. si Josef yung sumigaw. yung bola ng baseball? Tumingin ako sa paligid at hinanap ito------Ayun!---nakita ko sa Tennis Court.Chris dahil pinapanuod lang nila yung bola kung saan papunta. Natamaan ko yung bola! Lumapit ako dun sa lalaki. nakita ko yung pana sa sahig. May nakita akong isang lalaking nakaupo sa bench dun sa tennis court. “Ang galing!” Nagpalakpakan din sila. Ako din ehh. “Thanks. Bumalik ako kila Daichi. hawak hawak ko nga pala. inaayos niya yata yun Tennis Racket niya eh.” Sabi niya. Ay nako! Ang gwapo talaga. “Ahh—ehh—You’re Welcome. “Teka!” sobrang layo naman ni Josef. nakatingin na siya sakin ngayon. . kailangan kong lakasan ‘to. Shemay! Ang gwapo. Dinilat ko yung mga mata ko. “Whoah!” sigaw nung mga gunggong. ang hirap asintahin! Kung siguro si Demon Princess ang nandito. Napansin ko din yung direksyon ng bola. Aim-------and Fire! Napapikit na lang ako pagkatapos nun. naka-earphones ehh. kanina pa tinamaan yung bola na yan! Tsk. Ngumiti siya. “Pres!” narinig ko. yung lagi kong ginagawa dati bago ako mag-pitch para hindi sumakit yung kamay ko. papunta sa kanya. napatingin dun sa bola. Masyado akong malayo para pigilan yun. “Yung bola! Tatama sayo!” sumigaw ako. bakit ba kasi tumigil ako sa pagpractice noon eh. Kumaway siya sakin “Yung bola!” Ahh yung bola. Ano na? Isip! “Daichi pahiram!” kinuha ko ang isang pana mula kay Daichi at inasinta ko yung bola. ang bilis naman nung bola. pero hindi niya yata ako narinig. Nagexercise ako. Kaya naman pala hindi ako marinig ehh.” Pinulot niya yung bola ng baseball at inabot sakin. hawak-hawak ko yung bola habang iniisip ko pa din kung saan ko nakita yung gwapong nilalang na yun. Bwisit! Ang hirap. tumalikod na siya at inilagay yung tennis racket niya sa isang bag at umalis na. Pamilyar talaga siya ehh. Pagkatapos nun. malapit dun sa lalaking nakaupo sa bench.

” “Maglalaban tayo?” tanong ko. nag-exercise muna ako para hindi sumakit yung kamay ko.” Huminto siya ng mga tatlong segundo. madami ding ibang pumunta para makita ang laban namin. mukhang galit pa. Sorry Josef. umiwas siya. ano naman kaya ang problema nito? Pero wala naman akong magagawa ehh. wag ka lang gumanyan!” Bwiset! Muntik ka na ngang matamaan. Tumingin muna ako kay Christopher. itatago ko ang sikreto mo. Kailangan hindi niya matamaan ‘tong pitch ko. huminto nalang ito nang iitsa ko na ang unang bola. Pumunta kami dun sa DugOut at inabutan niya ako ng isang baseball bat. Nagpeace sign na lang ako. Fine.” Maglalaban kami? Sa Baseball? Ang sikreto ko? || NINETEEN || “Kapag natalo mo ako. Pumunta ako sa mound para maghanda nang magpitch at tulad nung kanina. papalampasin ba nila ‘to? Isang lalaki laban sa isang babae? Narinig ko ang mga sigawan nila. sinundan ko na lang siya.” Sabi niya.1. seryoso nga siya. “Nakikinig ka ba nung nagsasalita ako kanina? O bingi ka lang talaga?” Whoah. ano naman kung Captain ka ng Baseball team? Ako din naman ahh-----dati nga lang----ano naman kung nakaHOME RUN ka kanina kahit isang beses ka lang tumira? “Ikaw ang unang magpi-pitch. sige maglaban tayo. sumunod ka sakin.” Utos niya. . “Go Leader!” agad na pumunto sa bench yung mga orangutan. “Ano ba Pres! Balak mo ba kong tamaan sa mukha? Tingnan mo! Umuusok pa yung bola!” sigaw sakin ni Josef. Hindi ko naman alam na malakas pa din pala akong bumato ehh. ang harsh. “Sige Pres! Tamaan mo na lang ako ng bola.2 and Pitch! “Ahh!” napasigaw naman si Josef nung malapit na sa kanya yung bola. sorry talaga. Heh! Tingnan natin kung tamaan mo yung saken. “Ikaw. “Kapag natalo mo ako. Ah. Napatingin ako kay Chris----papalapit na pala siya. Sabay “Ewww “ naman niya pati nung mga nasa likod ko na gunggong. “Itatago ko ang sikreto mo. ginaganyan mo pa ko. Syempre naman.

tiningnan niya lang kung gano ako kabilis bumato. pagkatapos ay bumalik na ako sa mound. kailangan! 1.2 and Go! “Ball Two!” dumulas na naman.2 and Go! “Ball!” Shims! Dumulas sa kamay ko. *BLAM* napatigil kaming lahat. hanggang sa “HOME RUN!” “Whooh!! Ang Galing mo talaga Leader!” natulala lang ako. namamawis na agad yung kamay ko. pinapanood ang bola na lumilipad sa ere. Natamaan niya. kinakabahan ako? Bakit? 3rd Pitch---1. Hinamon niya ako. “Nakita niyo ba yung bola? Ang bilis! Umuusok pa! Ang galing nung babae!” sigaw nung isa. 2nd pitch---1. Nagulat na lang ako sa ginawa niya. Kailangan hindi niya matamaan ‘to. nakangisi siya. Seryoso pa din siya. “Go Leader!” sigaw nung mga panget. Bwiset! Pano na? Kailangan ko ding mai-homerun yung sa kanya. 2 and Go! Natahimik ang lahat. “Home Run! Home Run! Home Run!” ano ‘to concert? Bakit may Fan Chant? Di bale.2 and Go! “Strike!” hindi niya natamaan yung una. Natamaan niya. last na ‘to. Hindi pa din ako nananalo.2 and Go! “Strike Two!” nag-sigawan na ulit yung mga supporters ko. Napatingin ulit ako kay Christopher. Ibibigay ko na ang lahat ng lakas ko sa pitch na ito. Napatingin naman ako kay Christopher—alam ko yung ganung tingin. si Chis naman seryoso pa din. Nagsigawan yung ibang taong nanonood. anu ba! “Time!” nag-request ako ng time out at pinunasan yung kamay ko. ginawa niya yung pose tinapat sa mukha ko yung baseball bat niya at ngumisi. . pagkatapos nun ay bumalik na siya sa batting position.1. narinig ko. 4th pitch---1. natamaan niya.

wag kayong mag-alala dahil gagawin ko talaga yun. Dahil wala pang nakakatira sa mga pitches ko simula nang magbaseball ako. “Ag galing!”nagpalakpakan pa. “Hime. “Good luck.” Sabi niya. yung bola nasa kanya na.” At tinulak niya ako. Yung ganitong feeling. pero nakakainis. “Galingan mo. Tumakbo naman papuntang mound si Chris. binigyan niya ako ng isang baseball bat. HOME RUN na ang maririnig niyo. Oo. Kailangan manalo ako. yung mga gunggong nagtatalon sa tuwa. nilagpasan niya ako---nakangisi pa din siya. Tumingin ako kay Chris. Shemay! Ang bilis! Pero---bakit ganun? Parang----parang nae-excite ako? Hindi ba dapat natatakot ako? Bakit sobrang saya ko? Feeling ko wala nang makakatalo sakin? NakaHOME RUN siya kanina pero bakit ang saya ko. dahil magaling siya kaya ako nae-excite.” Pano? Bakit niya ako tinawag na Hime? Pero hindi ko muna pinansin yun. Tumira siya. Tumakbo ako dun sa may batting area. Tapos yung tingin niya. Siya yun. natakot na ko sa mga tingin niya na--------“Strike!” napatigil ako. Ah. Dahil sa pangatlong bola na ibabato niya. 2 and Go! Malapit na----------BLAM! Natahimik ang lahat. 1. Tama ba? . Tumingin ako dun sa catcher. alam ko na. “Pres ang galing mo!””Ang galing mo talaga!” “Out of the Park?” natulala ako sa ginawa ko. hindi ako sure sa sinabi ko. last ball na.”Strike” Eto na. anong nangyari? Strike daw. Ang yabang ko ba? Haha. pinanuod namin ang bola habang lumilipad ito sa ere. Dahil magaling siya. grabe! Ang ganda nang form niya habang nagpipitch. kailangan kong magconcentrate. “Whoah!” nagsisigaw silang lahat. Pinanuod ko ulit siya. Teka. Mas mabilis na yun kesa sa kanina. pero may sinabi pa siya. hindi ko napanood ng maayos kanina yung tira niya kaya naman last chance ko na ‘to para makita iyon. kung hindi lang siguro ako Gang leader dati.” Sumulpot sa likod ko si Nathan. hindi ako gumalaw at pinanuod lang ang bilis ng bola. At mabilis din yung sa kanya. nakangiti nanaman. Yung bola.“Ano bang tinutunganga mo diya? Ikaw na ang titira. Pinagmasdan ko siya. Mahina lang. Kaya ko ‘to. magkasingbilis siguro yung samin---pero hindi—mas mabilis pa yung sa kanya. siya yung unang nakatira ng pitch ko. pero narinig ko pa din.

Gusto kong may masabihan ako dahil ayoko nang lagi ko na lang tinatago sa sarili ko yung mga nararamdaman ko. “Ah. ikaw lang ang natatanging nakatira sa pitch ni Leader bukod kay Rio!” Si Teach? Marunong palang magbaseball yun? “Tama na! Magpractice na kayo!” sigaw ni Christopher. huminto siya nang magkalapit na kami. “Cellphone?” Ha? Ano? “Anong Cellphone?” tanong ko. “Tss. Ako naman. “Hoy!” sigaw ni Chris. Hindi ako makagalaw sa kinatatayuan ko. Hah. panu naman kasi wala naman akong kaibigan noon kaya wala din akong nakakatext. “Ha?” Hehe. “Ang galing mo Pres! Alam mo ba. seryoso.” At ginulo ang buhok ko.” At saka siya ngumiti. “Tao ka ba? Taga Earth ka ba? Bakit ang layo mo sa sibilisasyon? Tch!” “Haha. . “Bakit?” lumapit ako sa kanya. pano dinumog kami nung mga panget na kaklase namin at niyugyog nila ako. bakit nanaman? Sinenyasan niya akong lumapit sa kanya.” Napakamot ako ng ulo. wala kasi akong cellphone. “Ahh. pinanuod ko muna silang magpractice. Yo!” yan na lang ang nasabi ko. Gusto kong sabihin sa kanya.” “Tsss. Napatingin ako kay Christopher---papalapit na ulit siya sakin.eh. “Your secret is safe. may problema nga lang. sorry naman. nanginginig pa yung kamay ko.” Tumayo siya nang naiinis at iniwan ako. Binaba niya ang ulo niya para magkalebel lang kami. sorry naman. Gusto kong malaman niya ang totoong dahilan kung bakit ako nandito. akin na yung cellphone mo!” Ahh ganun ba . siya naman napanganga.“Out of the Park!” sigaw nung umpire. Pero hindi nagtagal ang scene nay un. ehh. pero sinundan ko siya. Nakatingin lang siya sakin. Sinabihan niya akong umalis pero sinundan ko pa din siya. What? Hindi lang HOME Run kungdi Out of the Park pa? Shemay! “Whoooh! Ang galing galing mo talaga Pres!” patuloy pa din sa pagsigaw yung mga gunggong. Pagkatapos nun ay bumalik na siya sa bench. pinatong ang kamay niya sa ulo ko at sinabing “You won.

” “Pero syempre. Sumunod naman ay yung isa ko pang kaschoolmate na ninakawan. pero umiwas din siya nung napatingin ako. Pero ang nakikita lang ng iba ay yung mga taong binugbog namin. Dahil muntik nang maging biktima ng rape yung isa kong kaschoolmate. Umuwi siya dahil birthday ko nung araw na yun. siya pa din ang bestfriend ko. Tamang-tama ito. Pero habang lumalaki ako. Naging parte na din ng pamilya yung tatlo. Nakalat yun sa buong school. lagi ko siyang pinagtatawanan dahil para siyang babae.” “Nang malaman yun nang buong school. Nung grade five ako. may nakakita saming apat na kaschoolmate din namin. mas matanda sakin. si Papa na ang nagpalaki sa akin. Pero napangiti ako. napagkamalan akong gang leader dahil may binugbog ako na lalaki. lumapit ako at tumabi sa kanya “Three years old ako nun. Umupo siya sa damuhan. lahat ng kaibigan namin ay nilayuan na kami. At nung araw na yun. hindi na nga kami mapaghiwalay ehh. ang totoo. hinabol ko yung lalaki at nasapak ko siya ng hindi sinasadya. “Si Ivan nga pala. dahil nung second yearna ako. Demon Princess. Yung tatlong babaeng kasama ko. At yung O naman ay sa Halo. sila lang ang nagsabing isa kaming Gang. Pagkatapos nun lagi na kaming magkasama ni ivan. Siya ang best friend ko. pati nga mga teachers hindi kami nilalapitan ehh. papauwi siya nun galing Japan. “Nung first year ako. tinawag silang ‘Three Musketeers’ at ako naman ang---“ “Demon Princess” nagulat ako nang magsalita siya. . isang babaeng dapat papatayin.” Hindi pa din siya tumigil sa paglalakad. “3 years old ako nang mamatay ang Mama ko. hindi din siya tumitingin sakin.O. mali pa nga yung nasa diyaryo ehh. Pinagkalat niya sa school na kami ang members ng Gang na HELO---Ang ibig sabihin nga pala nun ay Hell’s Angels. yung Hel ay kinuha sa Hell. tinulungan ko siya.” At ang first love ko. binubugbog ko lang sila. Haha. kaya naman pinatawag kaming apat ng principal. Masyado lang exaggerated yung mga sinasabi sa balita. Nagkalayo kami ni Ivan.Lumabas kami ng school. Wala nang gustong kumausap o lumapit man lang samin. malakas pa yung hangin. Sa isang plane crash. Hindi naman talaga ehh. nangyari yung aksidente. At isa pa. yun nga. Pinagpatuloy ko ang pagkwento ko. Lagi siyang nabubully kaya naman tinulungan ko siya. Pero ayoko nun. mas lalong nagiging nakakatakot ang kakayahan ko. Hello yung nakalagay. napakalampa pa niya. tahimik at walang tao.” “Simula noon. sinundan ko lang siya hanggang sa makarating kami sa ilalim nang tulay. tumingin siya sakin. hindi ko naman pinapatay yung mga nakakaaway ko nuh. tinutulungan lang namin yung mga naaapi. pero para sa akin. “Oo. nakilala ko si Ivan. yung sa mga angel.” Napahinto siya. ayun one hit K.

“Stupid. pero bakit ganito? At sa pangalawang pagkakataon. nilayuan niya ako. “Haha. “Shhh. kaya naman napilitan kaming mag-drop at lumipat nang school. natigil lang nung hawakan niya yung ulo ko at ngumiti. Simula noon hindi na kami nagkakita-kita. Grabe talaga yun. umacting ka na lang diyan. iniwan ako. kaya wag ka na umiyak. ganyan kasi si Ate Sheri talaga kapag naiinis ehh. Niyakap niya si Ate Sheri at hinimas ang likod nito. nakwento ko na sayo yung buong buhay ko. “Si Ivan?” napahinto ako. kasama kaya kita sa part na ‘to! Yayakapin mo ko tapos hihimasin mo yung likod ko tapos papatahanin mo ko!” sigaw ni Ate Sheri.” Saka siya tumayo at umalis.” “Si Ivan?” tanong niya. “So. Si Ate Sheri yung kanina. manahimik ka na nga lang. Nagprapractice nga pala kami ngayon para sa play namin.“ “Sipain kita diyan ehh. hehe.” Mahinang sabi ni Nathan.Sinabi niya samin na hindi na daw kami pwedeng mag-aral dun. Nilait niya ako. lumipat na din ako dito.” Napatawa ako. iniwan nanaman niya ako. masanay na tayo ahh. ako din ehh. pinangiti muna niya ako bago siya umalis. natulala at napanganga sa ginawa ni Nathan. Mahahanap din natin siya kahit na baliktadin pa natin ang buong kaharian ng Trost gagawin ko. Pero bakit? Bakit ang lakas ng tibok ng puso ko? || TWENTY || “Ang anak ko! Nasaan na ang anak ko!” sabay acting nang umiiyak. “Wala.” Ang sakit nun ahh. ayoko nang maalala yun ehh.” Hinawakan ni Nathan ang ibaba ng mata ni Ate------ . At gaya ng dati. sinabi niya na ayaw niya sakin at ginamit niya lang daw ako at hindi naman niya talaga ako tinuring na kaibigan. wag kang mag-alala. “WhooH!” nagsigawan yung mga kaklase ko. Makikita din natin si Alicia. haha. dahilan naman kung bakit napatingin si Ate Sheri ng masama. tahan na. siya nga kasi yung Reyna diba. hindi ko talaga inakalang gagawin niya sakin yun. “Anong sabi mo?” galit na tono niya. Ayokong nakikita kang umiiyak.” “At ayun. “Baliw.

“Hindi yun yung ibig sabihin ko. At nagsimula na nga ang practice. Ang saya naman. Liena yata. pinagmasdan yung mga kaklase ko. “Sila ang gaganap sa roles nila Alicia at Aeros nung bata pa sila. at nang makita nila si Daichi. isang taon lang naman tanda niya saken ehh.Ays! Sheri na nga lang. “Wala. “I-Ikaw! Wag kang lalapit saken!” biglang namula si Sheri. may barkong lumalayag ahh. bigla na lang sumulpot sa tabi ko. Yumakap kaagad sila Kay Sheri.” Si Chester. “Ano?”inis na sabi ni Nathan.” Tumingin siya sa paligid. “Chester. “Kayo ang gaganap na kidnapper.” Bumukas ang pinto at nagluwa ng dalawang sobrang cute na mga bata.” Nag-apir naman yung dalawa. at ang pang-huli---isang killer smile.” Malamyang sagot ni Nathan. “Ikaw at Ikaw!” turo niya sa dalawang gunggong kong kaklase. “Sabi mo umacting din ako ehh. Nakangiti si Daichi. lapit ka pa ng konti. . “Yung unang scene ay yung.” Sigaw ni Sheri sabay sigaw sa labas ng pinto ng room namin. Wala nang nagawa si Sheri kungdi umatras. dun kayo sa gitna. sumigaw silang dalawa. “Ethan! Liena! Pasok na kayo. nakipagbro-fist kay Daichi. yun yung isda na pinabaon sakin ni Mama kanina. ikaw naman iiyak ka at sisigaw hanggang sa dumating kami nung lalaking yun. ngayon ko lang nakita si Nathan na gumanito ahh. may ipapakilala muna ako sa inyo. “I smell something fishy. Ang sagot na lang na natanggap niya ay isang malakas na batok.” “Baka naman Pres.” Uy.” Tinuro niya si Nathan. yung panget na yun. sabi ko maghanda ka na at magsisimula na ang practice. naglalaro kayo tapos may biglang susulpot at kukuhanin si Liena.” nag-bakit siya pero hindi ko sinagot. Napangiti ako. ang hirap naman kasi ng Ate Sheri ng Ate Sheri ehh-----Sheri at pinunasan ito na para bang may luha na tumulo. “Ichiro! Namiss kita!” sigaw nung batang babae. makikidnap yung dalawang bata----ahh. tama ba? “Ichiro!” si Ethan naman.” “Ok Guys! Magprapractice na tayo nung unang scene pero bago yun. Ethan at Liena.

nadaanan ko yung sala pero hindi ko napansin kung sino yung bisita namin. medyo gabi na din ako nakauwi. Kaya naman pag sisigawan ko siya. “Manahimik ka nga.” Sunod naman siya. lalaki eh.” Hinawakan ko ang dalawang balikat niya. “Jason?” “Ahh—ehh. nakatalikod pa siya. “Henry?” “Yung halaman. Hindi ko nakita si Christopher buong hapon. Nakita namin siya kanina sa daan habang sinusundan ka namin papuntang school.” at bigla siyang umalis. “Opo! Opo! Sasabihin ko na. napansin kong may isang sapatos na nakalagay. yun lang ang ginawa namin. bakit ba ako na lang lagi ang nagaganito?” nginitian ko lang siya. Ang cute cute niya kasi ehh. ako na ang magpapaliwanag. “Nasaan kaya siya?” +++++++ “Nandito na ko!” sigaw ko pagdating ko ng bahay. “Mino. teka Hime. yung niluluto ko baka masunog na. “Sino naman kaya ang bisita namin?” Pumunta ako sa kwarto ko agad. Pagpasok ko sa kwarto agad na akong nagbihis dahil nagugutom na ako at kanina ko pa talaga gustong kumain. binatukan ni Henry si Jason. nakalimutan kong diligan. Sa tingin ko din may mali. Ayun. mababang lamesa lang. Pero sabi ni Sheri parang may mali daw.” “Teka Hime. inaya muna naming kumain dito. yung mahina lang.” Si Jason. Pagkalabas ko sa kwarto.Buong araw.” at binitawan ko na . ngayon ka lang ba nakakita ng tao?” inis na sabi niya. Kaya ayun. nakaabot na kami dun sa scene na magkikita na si Aster at Alice at mag-aaway na sila. wala ka nang kawala. “Ahhhh ganun ba---teka. yung ngiting sabihin-mo-ang-totoo-o-lagot-ka-sakin. nang tinatanggal ko yung sapatos ko. sinusundan?” napatakip silang tatlo ng bibig. pag-iisipan muna daw ni Sheri at nagsi-uwian na kaming lahat. baka mamatay yun. Yung bahay kasi namin Japanese style di ba? Kaya naman walang upuan dun. “Ahh Hime. pumunta agad ako sa sala para makita kung sino yung bisita namin pero----“Ahhh! A-Anong ginagawa mo dito!?” sigaw ko nang makita ko si Christopher na nakaupo sa tabi ng lamesa. “Sagutin mo ako. Hindi naman kasi ako sanay na awayin si Daichi ehh.

Pag alis ko narinig ko pa silang sumigaw ng “Go Hime! Kaya mo yan!” “Susuportahan ka namin!” Nako. Kaya naman matagal din kaming naglalakad.” Naibuga ko sa mukha ni Mino yung kinakain ko. masyado niya pa din akong bine-baby. “Anak? Baket?” nagulat si papa. pero yung sumunod na sinabi niya---ay grabe! “May boyfriend ka na pala hindi mo man lang sinabi agad. sinusundan si Christopher. dumating na si Papa at pinakilala ko si Chris. na sundan ka po namin lagi in case na may mangyaring masama po sa inyo ehh. Ahh! Kaya din pala nandun agad sila kapag kailangan kong magmadali. “Kasi po utos po yun ng Papa niyo. nagpaalam na siya. “ Pinagpalit mo na ba ako?” nung una hindi ko pa naintindihan yung sinabi ni Papa kaya naman nagpatuloy lang ako sa pagkain.siya. hindi ko akalaing lalabas sa bibig ni Papa ang mga salitang yun. ihatid daw kita sa sakayan ehh. Pagkatapos nung sandaling paguusap namin na yun. Ang haba haba nung sinabi ko tapos yun lang ang reply niya? Ang hirap naman ng ganito. todo sigaw ako. wala man lang kumikibo. anu ba yan. “Day off. hinawakan ang ulo ko at . “Diba may driver ka? Bakit nga pala naglalakad ka kanina?” Hindi siya huminto. Sila Jason naman pinabaunan siya ng pagkain. hindi na kami nag-usap ulit. Kaya naman pala unang araw ko palang sa Denzel High. ihatid mo naman sa sakayan. tapos ang bagal-bagal pa niyang maglakad kaya naman ang bagal-bagal ko din. naging masaya si Chris ngayon. halata naman hindi totoo. Huminto siya at humarap sa akin. feeling ko. Pagkatapos naming kumain. Grabe talaga. todo sorry naman ako sa kanya. Pero ayos lang.” Si Papa? Hindi na ako magtataka. Hay nako! Bakit ba hindi ko pa naisip yun dati ehh. Kay Papa naman. at nagsimulang umiyak. Jason at Henry—mga nangiting parang may masamang balak at mga nakathumbs up pa.” Malayo-layo din dito ang sakayan ng bus. hanggang sa makarating na lang kami ng hindi ko namamalayan sa sakayan ng bus. Tss. pagbalik ko. napangiti naman si Chris. “Sabi ni Papa. mas malayo pa nga yun sa school ehh. “Balik ka ulit Leader!” sigaw ni Mino at Henry. pero sumagot siya. tiningnan ko sila Mino. tumatawa kasi siya kanina tuwing titingnan ko siya. sila lang pala.” Yun lang ang sagot niya. kukutusan ko kayong lahat. pakiramdam ko na may sumusunod sa akin. Pagkatapos nun.” Tinulak ako ni Papa. Kaya naman heto ako ngayon. “Ano ka ba anak.

” sunod ay tinapat ko ito sa puso ko. Pero dahil hindi siya kasali. pinilit ko silang pumasok muna at mag-aral bago kami magsimulang magpractice. Hanggang sa matapos na namin yung play. “Pag---Pag gusto mo ulit kumain samin.” Napasigaw naman sila dun. Ganun din ang nangyari sa mga sumunod na araw. Syempre naman. ginulo muna niya ang buhok ko. Practice.” at ngumiti. kahit na ayaw nila. pumunta ka lang!” humarap siya sa akin at ngumiti. hindi namin namalayan na dumating na wala ang Sports Fest. at syempre naipanalo naman agad iyon nila Chester. Ingungudngod ko yang panget niyong pagmumuka sa sahig ehh. nanood lang siya. Pero syempre.sinabing “Thank you. Hinati namin ang oras ng practice sa Play at sa sports fest. “Pagka-pumasok kayo. bumibilis nanaman. Sa bilis lumipas ng oras. “Ayaw mo yata talaga kaming pumasok eh!” “Kadiri ka talaga Pres!” Mga bwiset kayo! Katagal-tagal na nating magkakasama ginaganyan niyo pa din ako. Ang puso ko. Practice. “Eww! Wag Pres!” sigaw nung iba. Nagkaroon ng opening game ang basketball team. May secret weapon kasi ako eh. bakit pa sila pumapasok kung hindi naman pala sila mag-aaral diba? Pero ayos naman ang nangyari. sumunod naman sila. Pakiramdam ko nagblush ako. ang inti pa ng pisngi ko. Bakit? Bakit ba ako nagkakaganito? || TWENTY-ONE || Nung sumunod na araw. bibigyan ko kayo nang isang halik sa pisngi. Bago siya umalis at sumakay sa bus. “Ginawa nanaman niya. Pangatlong beses na. “Sige na! Ililibre ko na lang kayo. umattend na si Chris sa practice. Practice. .” Sabi ko habang nakahawak sa bewang ko at nakangiti. saka siya tuluyang naglaho. at yun na nga ang dahilan kung bakit sila nag-aaral. Napahawak ako sa ulo ko.

kami yun ni Daichi. balita ko. magkateam kami ni Daichi kaya naman nanalo kami ng Gold. ganun din yung nangyari sa lahat ng games na sinalihan nila ehh. Sa last day ng Sports Fest yung Finals. may baseball at basketball. nanood siya ng Soccer at ako naman ay yung Basketball. dapat maganda yun dahil madaming pupuntang taga-ibang school. pero hindi naman magkakasabay kaya nakapunta pa din yung mga players sa laro ni Leader. Sa unang araw. wala silang laban kila Xeron dahil si Xeron naman talaga ang dapat na Captain. Soccer at sa iba pang games.” . Sa second day. Ang galing talaga ni Daichi. Isang araw lang ang tinagal nung game namin. sabay ginanap yung laban ng Basketball at Soccer kaya naman naghiwalay kaming dalawa ni Daichi. Bakit? Sa mga nakaraang game nila laging tambak yung kalaban sa kanila kaya bakit? “Alam mo na ba? Lahat ng mga huling nakalaban ng 4-A wala man lang nakaabot kahit sa kalahati ng score nila?” “Ha? Paano yun? Sobrang galing naman nila nun.” “Diba yung Class S-D ang kalaban nila?” “Oo. may Soccer at Archery. tambak pa kamo. Basketball at Soccer. nagkaroon ng game ang basketball at soccer team namin----pinanalo naman nila lahat nung game. “Whooh! Go Pres!” yan nga pala ang mga gunggong kong kaklase na pumunta para suportahan ako. Sobrang ingay nila. siguradong panalo na din sila nun. yung patapon na klase na yun. si Xeron ang President ng 4-A diba?” “Oo. Archery lang ang hindi nila sinalihan kasi nalate yung player nila. ngayon lang may nareceive akong text na nanalo na daw sila sa Tennis. Yun na lang ang hindi pa nila natatapos ehh.” “Pero hindi na din ako magtataka. naiinis na nga yung ibang nanonood ehh. Sa third day.” “Oo. pero kung ganun nga. Natapos ang game. Sa fourth day ang Baseball.Five days ang Sports Fest namin—Monday to Friday—yunng dalawang araw ay pagaayos na nung mga rooms para sa School Festival. at lumalaban sila ngayon. sa baseball. Kahit na nandun pa yung Captain ng Baseball Team. hindi lang siya nagCaptain para daw patas sa ibang Club na kumukuha sa kanya bilang Captain. gulat na gulat ako sa naging resulta-------natalo sila Chester.

Pagdating namin. Sinabi ko na noon. pero ibang reaksyon ang ibinigay nila sakin. saying nga yung Christopher ehh.“Yeah right. anong nangyari? Sinubukan kong igalaw yung kamay niya na dahilan para mapasigaw siya ng sobrang lakas. pero nakapalibot sila ngayon sa isang tao sa gitna. sumunod naman si Chester. Nang tumingin ako-------Shit! Anong nangyari? Napatakbo agad ako sa DugOut ng team namin.”Sorry.” Hindi ko napigilang making sa pag-uusap nung dalawang bwiset na babaeeng nanglait sa mga panget at orangutan kong kaklase. natalo kami. May nanggigilid pa nga ehh. ako lang ang pwedeng manglait sa kanila.”Kadiri ka talaga Pres! Wag ka na ngang lalapit samin!” Aba naman talaga. Too bad napunta siya sa section na yun. gulat na gulat na nakatingin sa field. Holy Molly! “Lester! Anong nangyari sayo?” napaupo ako at tiningnan yung kamay ni Lester. Ano naman? Mas gusto ko kaya ang Silver. kiss ko na lang kayo gusto niyo?” Nabuhayan naman sila sa sinabi ko. “He! Tara na nga. Nandun na din sila Daichi at Jasper sa field---naglalaro din siya. hindi niyo lang nakuha yung Gold.” Nagmadali kaming pumunta sa baseball field dahil narinig naming nagsisimula nap ala yung game. ang gwapo pa naman niya. nakayuko na din. Matatalo? Kami? Ang S-D? Sapak gusto mo? “Pres!” kumaway si Chester. nakita namin ang soccer team namin. ako na nga ‘tong pinapasaya kayo tapos aawayin niyo pa ko. tumakbo naman ako papunta sa kanila. “Pres naman ehh! Masakit kaya!” . “Ano ba kayo! Hindi kayo natalo! Ilang game kaya ang naipanalo niyo. Kakatapos lang niyang maglaro sa Soccer ahh! Bakit naglalaro na siya dito? Sabi ko magpahinga muna siya! “Josef! Anong nangyari?” tumakbo agad ako sa kanila at tiningnan ko kung anong nangyari. May pumigil samin. manonood pa tayo ng game nila Christopher. Matatalo na sila ngayon. Nainis ako ng sobra. Shemay! namamaga. bawal daw kami dun pero sinabi ko Coach ako at si Chester ay isa pang player. Lumapit kami sa kanila pero hindi pa din naaalis ang tingin nila sa kung anu man yung tinitingnan nila. Yung iba din. Nakangiti pa din siya pero alam ko na malungkot din siya. kaya naman wag na kayong malungkot.” Napakamot na lang siya ng ulo.

“Haha. “Excuse me. Hindi na ako magtataka. sila ang original players ng Baseball team eh.” Tinuro niya yung lalaki na nasa pitcher’s mound. namamaga na din. Si Christopher ang nagpipitch ngayon. papunta kay--------papunta kay Christopher? Diretso kay Christopher? “Chris!Ilag!” sigaw ko. Humarang si Daichi. “Daichi. buti na lang hindi yung ulo niya yung tinamaan. napatingin naman kami sa kanya. Halata naman ehh.” Agad tinanggal ni Daichi ang polo niya. may mga balat ding natuklap. Dapat kanina pa sila nandito ah. Yung kanan niya kasi yung may mitt kaya naman naiinis talaga ako. number 15. nakita ko yung kamay niya. para hindi tamaan si leader.” Yung kamay ni Daichi. nagpatuloy na ang game.“Nasaan na yung Medical Team?” tanong ko. “Ahh!” tinamaan na siy-----si------Daichi? Bakit? “Shit! Ichiro! Bakit ka humarang?” sigaw ni Chris lumapit siya agad kay Daichi. Nagpitch siya.” Inabot niya sakin yung bola. kailangan niyo na ng substitute para kay Lester. “Pinalitan na ngayon yung Pitcher na nakatama kay Lester. Seryoso si Leader. ayun oh. tinira na niya yung bola. sino ang sub niyo?” lumapit samin ang isang lalaki.” Si Daichi. yung kamay mo. kasabay ang Medical Team. “Namali ng bato yung pitcher. Nakasuot nap ala siya ng baseball uniform niya. ayos lang ako Pres! Chris. Nakahanda palang maglaro si Daichi sa simula pa lang. “Nandito na sila!” sigaw ni Chester mula sa likod. pero yung bola. at ang batter ay----number 23. Ang kasalukuyang score ay 5-5 at tatlong innings na lang ang natitira. Binuhat nila si Lester gamit ang stretcher at dinala sa Clinic. Nasalo ko naman yung bola ehh. sinamahan sila ni Chester. tiningnan ko yung batter---nakangiti siya? Bakit? Ilang segundo lang. dumulas sa kamay niya kaya naman tumama sa braso ni Lester. Tumatakbo siya papunta samin. pero huli na. “Daichi naman kasi! Bakit yung kaliwa mo pa kasi yung pinangsalo mo nung bola?!” pinagagalitan ko siya diyan. Pagkatapos nun. Hindi ko yun kilala. “Daichi Shiro Kimimaru. Napatakbo na din ako papunta sa kanila. . Isa sigurong official ‘to. Nakascore ang team ng dalawa. Naiinis ako! May nasaktan pa tuloy.

“Ayun na siya. Nakakainis. Tatalunin mo ko? Sige. Nakakainis na ‘tong kalaban namin ahh. at binatukan si Ivan? “Ivan?” siya nga ba yun? Yung Ivan na yun? Yung Ivan na kilala ko? “Hi Princess” ngumisi ulit siya. Hindi din nagtagal. at hinalikan yung pisngi ko.” Itinuro ni Jasper yung pitcher na kausap ang isang official. kamao ko na ang hahalik sayo. Pero bago yun. pero si Daichi ang tinamaan. magpapalit na sila ng players. “Namiss kita. bwisit ka!” naramdaman kong namula ako dahil nag-init bigla yung mukha ko.” Lumapit yung Ace nila. pag ako nagalit ng sobra ipapakain ko sa kanila yung mga baseball bat nila. Ano daw? Tama ba yung narinig ko? Aba naman talaga. pero parang pamilyar siya.” The Hell! “H-Hoy! Wag na wag ka nang lalapit saken.” Saka siya ngumisi. Siya yung nakatama kay Daichi. . kung kaya mo. “Ahh! Sorry nga pala dun sa nangyari kanina. lumapit na din samin yung kaninang lumapit at itinanong kung sino ang substitute player namin. “Ivan. baka mag-enjoy muna ako at dagdagan ko yung mga kaibigan mo sa ospital. Wala si Chester ngayon. Save the best for last pala ang style nila ah.” Lumapit si Chris. baliw ka! Tawa tawa ka pa diyan ehh hindi mo na nga maigalaw yang kamay mo. “Papasok na ang Ace nila.” Hinawakan ni chris ang balikat ko at inatras ako. namali ako ng tira!” dahan-dahang lumapit yung batter number 23 ng kalaban.” “Olsen.” Nanlaki yung mata ko sa sinabi niya. Hindi ko nakita ng masyado yung lalaki dahil nakacap siya. hindi ko na maabutan yung bola pag yung kanan pa yung pinangsalo ko. “Alam mo na siguro kung ano ang mangyayari ngayon.” Tumawa pa siya. wala nang natitirang baseball player sa room namin. “Gawin mo ulit yun. pag hindi mo tinigila-----“ “Ivan. dalawa pa silang nasaktan.” Yung lalaking Ace nila. ”Yung ginawa mo sa warehouse? Patunay lang na duwag ka pa din. Hindi ko pa alam ang pangalan niya. dumating na din yung Medical Team. Mga ilang minute lang. hindi na ako nagtataka na gagawin mo yun saken. “Si Salazar kasi talaga ang target ko ehh. “Humanda na kayong matalo Princess. Hinalikan niya ako sa pisngi! Bwiset talaga siya.” Napatingin ako kay Jasper. tumigil ka na kako.“Ehh Pres. “Ivan! Tama na yan.” Tumingin siya saken. Sorry talaga. binatukan niya ulit si Ivan.” “Tssss.

Wala na dapat masaktan, kailangan ko siyang pigilan. Kailangan kong itama ang mga
mali niya. Dahil-----dahil ako ang bestfriend niya. Walang iba, kung hindi ako.
“Bye Princess, Good luck na lang.” nakakainis na sambit ni Ivan bago siya umalis at
bumalik sa DugOut nila, lumapit naman yung lalaking bumatok kay Ivan. Siya siguro yung
Captain nila.
“Sorry for that, masyado kasi siyang childish.” I know right. Pero hindi naman siya
ganun dati, kung nandito siguro si Chester, nagbugbugan na yung dalawang yun, parehas sila ng
ugali eh. “But this one is going to be a win for us.” Nakuha niya ang atensyon ko sa sinabi
niyang yun. “Sorry to say this but----you’re going to lose.” At saka siya umalis.
Nagalit ako, nakakainis! Ang yabang niya ah.
Lumapit ulit sakin yung official, tinatanong kung sino yung sub namin. Ipapakita ko sa
inyo kung sino ang pinili niyong kalabanin! Humanda kayo 4-A, tatalunin namin kayo!
“Riza Alvarez, number 4”
Ako ang gaganti para kay Daichi at Lester, humanda ka nang matalo Ivan.

Twenty 2

“That sick b*stard! Bakit ba siya nandito?” narinig kong sabi ni Josef habang kausap si
Daichi na buhat buhat ng Medical Team. “Don’t worry Ichiro, gaganti kami para sayo.”
“I’m fine JK. Don’t do anything stupid, baka magalit sayo si Leader, lalo na’t kapatid pa niya
si Ivan.” Huling sambit ni Daichi bago siya dalin sa sasakyan.
Nilapitan ko si Josef at hinawakan ang kamay niya na nanginginig sa galit.
“Josef, hindi tayo matatalo.” At ngumiti ako sa kanya.
“Tama, hindi mo ba nakita yung tira ni Riza sa pitch ni Chris? Out of the Park! Pano naman
kaya tayo matatalo dun?” biglang sumulpot si Nathan, pinatong niya ang kamay niya sa ulo
ko. Tumingin sila sa akin, natawa lang ako, yung awkward na tawa na mukha talaga akong
tanga.
“Pwede ka bang sumali Pres? Hindi naman pwedeng sumali ang babae sa Men’s baseball.”
“Tsssss! Ako bahala diyan! Panuodin niyo ko. Easy lang ‘to, piece of cake!” nagtinginan lang
silang lahat ng may halong pagtataka. Bahala kayo, ipapakita ko sa inyo kung gaano ako
kagaling.
Yung Mama nga ni Daichi napilit ko, yung umpire pa kaya? Sisiw lang yan saken.
-----------“Sorry Miss Alvarez, pero hindi na magbabago ang isip namin, hindi pwedeng sumali ang
isang babae sa baseball ng mga lalaki. Masyadong delikado.” Naiinis na sabi sa aking ung
umpire na kasuap ko, tumalikod siya sa akin.
Delikado? Wala sa diksyunaryo ko yan! Dami ko na ngang nabugbog na lalaki eh.
“Sige na po! Wala na kaming ibang players, kaya ko naman mag-baseball ehh. Captain po
ako ng team namin last year kaya wala pong mangyayaring masama sakin. Marunong po
ako.”
“Hindi talaga pwede, kahit na champion ka pa sa isang world tournament, hindi ako
papayag.” Humarap siya sa akin. “There are rules Miss Alvarez, and if you really were a
captain, you should be the person who knows them best and that they should be strictly
followed.” Saka siya tuluyang tumalikod at umalis papunta dun sa ibang officials.
Lagot! Baka madisqualify kami.

“Tek--------“ hindi ko na naituloy ang sasabihin ko dahil bigla na lang tinakpan nung mga
gunggong ang bibig ko at hinitak ako pabalik sa DugOut.
Hinawakan ni Jasper ang magkabilang balikat ko. “Tama na Pres! Gagawan na lang namin
ng paraan.” Inalis nila ang kamay nila sa bibig ko.”Magpapasok na lang kami kahit hindi
player ng baseball, kailangan lang may pumalit kay Ichiro. Pag dumating si Chester,
ipapasok namin agad at babawi na kami sa at-bat namin.”
“Stupid idiot!” napatingin ako sa panget na orangutan na nagsabi nun.
Tinaasan ko siya ng kilay habang nakaupo siya sa isang bench. “Stupid Idiot? Eh ano
naman ang gusto mong gawin ko? Panuodin kayong matalo?” ngumisi lang siya,
sinenyasan niya akong lumapit sa kanya. Lumapit naman ako hanggang sa nasa harap na
niya ako. “Bakit?”
“Aray!” pinitik niya ako ng malakas sa noo, dahilan kung bakit ako napahawak dito. Eh
bwiset ka pala talaga eh! Ingungudngod ko na talaga yang gwapo mong pagmumuka sa
sahig!
Tumayo siya. “You really are a stupid idiot.” At saka niya kinuha yung cap niya at sinuot ito.
Lumakad siya lampas sa akin ng bahagya bago siya huminto. “Are you seriously thinking
we’re going to lose?” naglakad siya ulit, pabalik sa mound. “Bakit hindi ka na lang umupo
diyan at manood.” Tumingin ako sa kanya. “Panuodin mo kung pano manalo ang isang S-D
laban kay Xeron at Ivan.” Natulala ako, umalis na siya ng tuluyan.
Sumunod na din yung mga kaklase kong gunggong.
“You heard the Captain.” Tinapik ni Nathan ang balikat ko bago siya sumunod kila Leader.
Nakatulala lang ako habang nagproproseso sa utak ko ang sinabi ni Chris, hanggang sa
unti-unting namumuo ang isang ngiti sa labi ko.
-------Pinanood ko sila habang naglalaro, minsan napapatingin ako sa side nila Ivan at nahuhuli
kong nakatingin siya sakin, ngumungiti lang siya at kumakaway kapag tumitingin ako.
Anong nginingiti mo diyan? Hindi ko pa nakakalimutan yung ginawa mo sakin!
Mga ilang minuto lang, naka-tatlong out na din ang kalaban at turn na ng team namin para
tumira.

” Sagot ni Josef. “ Sige! Kapag nanalo kayo. bakit ba ang harsh nila saken? Teka!Harsh. Shemay! nag-english ako guys! Hindi nagtagal. “Mas mabilis pa yata sa pitch mo. “Mga bwiset. Mas mabilis pa sa pitch ni Chris? Ibig sabihin. wala nanamang nakascore. Pangatlo naman si Jasper------3 ball. Isa’t kalahating innings na lang ang natitira. sapakan tayo oh! “Oo nga Pres! Hindi pa kami talo! Lamang lang sila ng tatlo. mas lalo ka pang pumapanget. mga ilang segundo lang ay humarap sila sa isa’t isa. Napangiti ako. hindi na pwedeng makascore ang kalaban! Matatalo na ba kami? .” Sabi nila habang kunwaring bumubulong. “Gano kabilis?” tanong ni Chris sa tatlo. -------Tulad ng sa team namin. Leader. pero malakas para marinig ko. bibigyan ko kayo ng tigi-tigisang kiss sa pisngi!” natulala sila habang nakatingin sa akin. Shit! Panu na? Last inning na. makikita mo.Unang tumira si Josef------3 strikes. 3 strikes. papahalikan ko kayo sa baseball bat niyo eh!” ‘tong mga ‘to talaga. 3 strikes. magpatalo na lang tayo. Sumunod si Nathan------1 Ball. Manglait daw ba. Shit! Kaya kaya nila yun? “Ayusin mo nga yang mukha mo! Panget ka na nga.” Si Jasper. hindi din nakascore ang kalaban sa at-bat nila. mas mabilis pa sa pitch ko. “Guys! Sige na. Sayang yung turn nila na ‘to. Sa sumunod na turn namin. lalamang din kami diyan. seryoso pa yung mga pagmumuka nila nung sinabi nila yun.” Si Christopher. bumalik na sila sa field at nagsimula na ulit.

Natawa ako. “Bwisit ka talaga Ivan!” sigaw ko sa kanya. Nagtinginan sila. Unang tumira si Yonnie(Yowni). Si Leader lang at ang players na talaga ng baseball team ang hindi. Pero di bale na. Si Ivan. Masaya naman ako nun. “Pero syempre. Iwan mo na yang S-D at sumama ka na lang sakin. kaya naman wag na kayong magkalat ng virus niyo dito!” sigaw ko sa kanila. talo na.” Tumingin sila sakin. na pangatlo.” Hindi ko pinansin si Ivan.Sa turn ng kalaban.” Seryoso na malungkot nilang sabi. Anu ba ‘to! masyadong mabigat ang hangin na dinala ng mga taong ‘to dito sa loob. buti na lang nasalo niya yung bola bago pa ito tumama. na strike-out kaagad yung dalawang unang tumira. “Eto na Guys! Kapag talaga nanalo kayo. magpatalo na lang talaga tayo. mahahalata mo sa kanila na kinakabahan sila. ay na strike out na din naman. Ito ang Last at-bat na magdedecide kung sino ang panalo sa game. “ Sabi na nga ba ehh. kapag nanalo kayo! Ililibre ko kayo ng pagkain sa isang masarap na kainan malapit samin!” Nabuhayan sila ng loob nang marining nila ang magic word “Pagkain” . Kapag hindi sila naka-score. bibigyan ko kayo ng isang mahigpit na yakap at tigitigisang halik sa pisngi. Maswerte kayo! “Ako ang President iyo eh!” napatingin silang lahat sa akin. hindi maipinta ang mga mukha nila. “Pero seryoso na! Kahit matalo kayo mahal ko pa din kayo. “Princess. “Go S-D!” Pinakahuling turn na ito sa buong game. wala na kayong pag-asa. Dati yun! Hindi ngayon! Bwiset! Dumating na yung mga players sa DugOut. “Alam ko! Kaya nga mahal mo ko eh!” napa-atras naman ako sa sinabi niya. “Strike!” “Strike two!” “Strike out!” . Pero muntik nanaman niyang tamaan si Christopher sa muka. Nasigaw ko pala yung part na yun.

si B. sino ang nauna? si B. Bwiset! Sumunod na titira si B. 1st pitch – Hit agad! Pero malapit lang. “Shemay!” kapag na double play sila. Teka nga lang.I? Out ba or Safe? Hinintay naming magsalita ang umpire. out na siya. matutuwa ba ko o hindi? Natamaan niya nung sinabi kong hahalikan ko siya kapag tinamaan niya ehh. yung bola. wala na kaming pagasa! “B. Binato agad nung kalaban papuntang first base ang bola. “Go Bobby! Kapag hindi mo yan natamaan. “Go Bobby! Kaya mo yan!” 1st pitch – Strike 2nd pitch – Foul 3rd pitch – Strike Shit! Isang strike na lang.I. Kinabahan kami.I naman ay sa first base. “Strike out!” Shit! Two outs na! Hindi na sila pwedeng ma-out dito! Si Bobby na ang 3rd batter. Yes! May runner na kami. hahalikan talaga kita sige ka!” BLAM! Hit! Tumama! Tumama! Agad na tumakbo si Bobby sa first base. .Hala! One out na! Sumunod na tumira si Jin.I! Bobby! Takbo na agad!” tumakbo agad si Bobby papuntang second base.

Kung ako kaya.--------“Safe!” halata sa mukha ng players na kinakabahan sila sa sasabihin ng umpire. pero nung lumipad ito kay Christopher ay sobrang bilis. “Batting 5th!Number 01 Christopher Salazar!” Ayan na si leader. Sobrang natahimik ang lahat. natahimik sila sa sobrang lakas ng aura na inilalabas ng dalawa. Hindi na siya pwedeng ma-out dito.2 and Pitch!--------------“Go Christopher Salazar!” sigaw ko. Ace Vs. . kaya naman napatalon pa sila ng sabihin yun ng Umpire. “Foul!” “Foul!” “Ball!” “Foul!” “Ball two!” “Foul!” “Foul!” “Ball three!” “Foul!” “Foul!” “Strike two!” Ayan na. Dahan-dahang nag-pitch yung kalaban. Ace. kaya ko kayang tamaan yun? “Strike!” tiningnan ni Chris ang catcher at bumalik sa batting position niya. kaya mo yan. Napabuntong hininga naman ako. muntik ng tumalon yung puso ko ah. May dalawang runner sa base at dalawang out. tumingin siya sakin at ngumiti. 1. Go Chris. 3 balls-2 strikes. Naging seryoso na ang lahat nang magharap na ang pitcher at ang batter. “Go Christopher!” sigaw ko. Please! Please! Sana po matira.

“Shit! Bakit siya pa?” tumingin samin yung kaklase namin. tumakbo ako palapit sa kanya. Di bale. Shit!”Nasaan si Chester!” sigaw ko. tinuro nila yung susunod na batter namin. “Player change!” sigaw ko dun sa umpire. “Nasa ospital pa Pres! Malala kalagayan ni Ichiro ngayon eh!” Shit! Bakit ngayon pa? Kung kelan kailangan! “Kailangan ng pinch hitter!” sigaw nila Josef bago siya humarap saken. kaya na yan.” May isang lalaking sumulpot sa likod ko. “Pres! Ano nang gagawin natin?” Nagkakagulo na kaming lahat. “Miss Alvarez. malapit na----malapit na kaming manalo. wag lang magpapa-out yung mga susunod na batter namin. Kailangan gumawa ako ng paraan. “Payag ang team namin. wala namang mawawala diba?” pinatong nung lalaki yung kamay niya sa balikat ko at ngumisi dun sa umpire. hindi ako papayag na matalo kami ngayong sobrang lapit na ng panalo sa amin. sinabi ko na kanina-----“ “Payagan niyo na siya. hindi pwedeng madisqualify lang kami. Kailangan may gawin ako. besides. “Ha? Ano naman yun?” tanong ko. “Ako ang pinch hitter. siya yung pinalit namin kay Daichi na hindi naman marunong magbaseball.” Oo nga nuh.And-------Blam! Tumama! Shit Tumama! “Napakagaling mo talaga Leader! Ikaw na! Idol na kita! Sobrang galing mo talaga!" “Shut up Idiot! Hindi pa kami panalo!” napatigil naman ako sa sinabi niyang yun. “It wasn’t a home run. || TWENTY SIX || .” Ipipilit ko ‘to. tinawanan naman ako ni Ivan pero hindi ko siya pinansin. Tiningnan nanaman niya ako ng masama. “Pres! May malaking problema tayo!” sila Jasper.

Napatingin ako kay Sheri.
Don’t know them, pero tuloy niyo lang, professionals should be able to handle a little incident
like this.
Ha? Hindi naman kaya ako actress.
Ibinalik ko ang tingin ko sa grupo ng lalaking nakatayo sa pinto ng lugar kung saan kami
nagpeperform.
“Sino kayo at ano ang kailangan niyo dito?” tanong ko sa kanila.
Lumakad papalapit ang grupo ng mga lalaki papunta sa harap ng stage. Narinig ko ang mga
bulungan ng mga manonood na nagtataka kung kasalai ba talaga ‘to sa play namin.
“Ikaw!”tinuro ako nung pangit na lalaking mukhang leader nila. “Ikaw ang pinunta namin dito,
Demon Prin----“ naputol ang pagsasalita nung lalaki nang biglang tumakbo papunta sa kanya si
Chris at dinakot yung mukha niya saka ito inginudngod sa sahig.
Nagulat kaming lahat sa ginawa niyang yun, nakatulala lang kami at nakangangang nakatingin sa
kanya.
“B-Boss!” sigaw nung mga alipores nung lalaking panget. “A-anong ginawa mo sa boss namin!”
sigaw nung isa kay Christopher. Hinawakan nila ang dugo sa mukha nung lalaki, “Wag kang
mag-alala Boss, ipaghihiganti ka namin!”
Tumayo silang lahat at sabay sabay na sumugod kay Christopher.
“Ahhh!” sigaw nung naunang sumugod. Sinuntok niya si Christopher pero pinigilan niya ito ng
kanang kamay, sunod na ginawa niya ay pinalipit niya ito, tapos binitawan niya ang kamay at
sinuntok sa mukha.
“Shit! Nagkagulo na.” sunod na sumugod si Jasper.
Sumunod na din sila Nathan, Chester, Josef at Daichi. Napayuko na lang ako, napayuko sa galit.
Hindi nagtagal, pumasok na din sa eksena yung mga orangutan. Mas lalo akong nagalit.
Sinisira nila ang play!
Sobrang dami ng kalaban, pero hindi nila matalo talo yung anim kahit na ang dami –dami nilang
sumusugod. Ano bang ginagawa nila? Mag-aaway na nga lang sila, sa harap pa ng madaming
tao.

Naiinis ako. Sobrang naiinis ako.
“Humanda ka Demon Princess!” itinaas ko a ng ulo ko, pagtingin ko sa harap ko, may isang
lalaking sumusugod sakin ng may dalang kutsilyo.
“Pres!” sigaw nung mga gunggond.
Kutsilyo? Niloloko mo ba ko? Sa tingin niyo ba, gagana sakin yang kutsilyo niyo na yan?
Minamaliit niyo ba ko?
“Lagot ka na!!!!---------“ napahinto siya, napahinto ang lalaking sumugod sakin, ang dahilan,
pinigilan ko ang kutsilyo niya. Hinawakan ko ng mahigpit ang kutsilyo niya hanggang sa
magdugo ang kamay ko, pinilit niyang kunin ito pero hindi ko pa rin binitawan. Tinanggal ko
ang kamay ko sa kutsilyo pero hinawakan ko ang pulso niya gamit ang dumudugong kamay ko.
“Sino nagsabing pwede kayong manggulo dito?” tiningnan ko siya gamit ang mga mata kong
punong-puno ng galit. Habang nagsasalita ako, pinapalipit ko unti- unti ang kamay niya. Lagot
na! Hindi ko na napipigilan ang sarili ko kapag nagkakaganito ako. “Sino nagsabing pwede
niyong saktan ang mga gunggong na yan?” tinutukoy ko yung mga kaklase ko. “Sino nagsabing
pwede kayong magdala ng kutsilyo dito?”
Dahan dahang napaluhod ang lalaking hawak ko, napapansin ko din na nanggigilid na yung luha
niya. Shit! Tama na Riza, pigilan mo ang sarili mo!
“I-isa ka talagang demonyo! Bitawan mo ko! Isa kang demonyo!” sigaw sakin nung lalaki, mas
lalo akong nagalit. Hindi ko na makontrol ang sarili ko, hinigit ko siya papalapit saakin at
hinanda ko na ang kamao ko. Papalapit ng papalapit ang kamay ko sa mukha niya ng ------“Tama na.” may humawak sa kamay ko. “
Tela, parang nangyari na sakin dati ‘to ah.
“Tama na.” tiningnan ko kung kaninong kamay ang pumigil sa akin.
“Christopher?” dahan-dahan niyang inilayo ang kamay ko sa pagkakahawak ko sa lalaking
muntik na akong saksakin. Hindi na nakagalaw yung lalaki pagkabitaw ko sa kanya,
napasalampak na lang siya sa sahig. Tiningnan ko si Christopher.
Tumingin siya dun sa lalaki,”Mag-isa ka na lang, lalaban ka pa ba?” napatingin naman kaming
lahat sa paligid, siya na nga alang ang natitirang alipores nung boss kanina. Pagkatapos nun,
bigla na lang siyang hinimatay.

Binaling na ulit sa akin ni Christopher ang tingin niya, pinitik niya ng sobrang lakas ang noo ko.
“Ano bang nangyayari sayo? Ganyan ka ba talaga katanga? Sino nagsabing pwede mong pigilan
ng kamay mo yung kutsilyo? Gusto mo na bang mamatay?”
Napayuko lang ako sa sinabi niyang yun, wala na akong masabi. Tama naman siya, kahit na alam
kong hindi ako masasaktan ng isang kutsilyo, hindi ko pa din dapat ginawa yun.
“Sorry.” Sabi ko, nang bigla na lang niya akong yakapin.
“I was worried. Stupid!”
Hindi ko na alam.
Sa oras na ‘to, siya lang ang nakikita ko. Dahil ba ‘to sa mabilis na pagkaubos ng dugo ko, o
dahil sa nararamdaman ko para sa kanya?
Yun nga siguro, nauubusan na ako ng dugo.
Hinigpitan ni Christopher ang yakap niya sakin, dahilan ng pagbilis ng tibok ng puso ko.
“Alicia?” sigaw ni Sheri. “Alicia? Ikaw nga ba yan?” unti unti siyang lumapit sa akin. “Ang
kwintas a suot-suot mo, binigay ko yan kay Alicia para sa ika-limang kaarawan niya.” Bumitaw
sa akin si Christopher, nagpatuloy na ang play. Sumakay na lang ako sa pag-acting ni Sheri kahit
na hindi naman talaga ganito ang mangyayari sa script na isinulat namin.
Tinanggal ko ang suot kong kwintas at lumapit sa kanya. Nang makita ko ang mukha ng Reyna,
bigla na lang bumalik ang lahat. Ang lahat ng ala-ala ko bilang Alicia. “Mama?”
Unti unting namuo ang ngiti sa labi ng Reyna, nanggigilid na din ang luha niya at bigla na lang
siyang napaluhod. “Alicia, ang anak ko.” Lumuhod ako sa harap niya ng bigla na lang niya
akong yakapin. “Alicia! Nakita na din kita sa wakas.”Patuloy sa pag-iyak ang Reyna.
Hinimas himas ko ang ulo niya, hindi nagtagal, naiyak na din ako. “Nandito na ako, Mama.”
Namimiss ko na ang mama ko, Mama, gusto na kitang makasama ulit.
Mga ilang segundo lang, lumapit na din ang Hari at niyakap kami. “Alicia, matagal ka na naming
hinanap, masaya ako’t nandito ka na. Miss na miss ka na namin.”
Sumunod na dumagan samin ay si Aeros. “Ate Alicia!” rinig na rinig ko ang pag-iyak ni Aeros.
“Aeros, ang laki mo na ngayon.” Niyakap ko si Aeros, masaya ako at lumaki siya ng maayos.

“ Just rest you stupid idiot.” At pagkatapos non. Prinsesa Alicia. masaya kami sa iyong pagbabalik. hindi naman nila alam na hindi ‘to kasama. nahihilo na ako. Tumayo ako. damay damay na ‘to. || TWENTY SEVEN || Chris’ POV Ano bang problema ng bwiset na babaeng yon? Pagkatapos kong ipunin lahat ng lakas ko para lang sabihin ko sa kanya na gusto ko siya. Ahh. “Hindi ako pupunta. Aba! Hindi pwedeng ako lang ang naiinis.” At pagkatapos nun. “Wala! Gusto ko lang sabihin sayo na may meeting mamaya!” pasigaw niyang sabi sabay hatak ng upuan niya. para lalo siyang mainis. bigla na lang nagdilim ang paningin ko at nawalan na lang ako ng malay.” Si Daichi. lumuhod ang lahat ng mga kawal sa harap ko. “Pres. “What are you looking at?” sigaw ko sa babaeng baliw na tinitingnan ako ng masama. “Tabi! Dadaan si Leader!” sigaw nung mga gunggong. Dahan-dahan siyang lumapit sa mukha ko at hinalikan ang noo ko.” Walang emosyong sabi ko. kanina pa nauubos yung dugo ko. nakita na din sa wakas. . nakaupo lang ako sa sahig. hinawakan naman niya ito. Inabot ko ang pisngi niya. Sinusubukan yata ako ng babaeng ‘to eh. Lumuhod siya sa harap ko. Ang tanga ko naman. pumagilid sila para makadaan sa gitna si Christopher. ayos ka lang ba?” sabi nung kambal. Tumakbo ang lahat ng Class S-D sa tabi ko. Si Christopher. hindi ko na siya makita ng maayos. ayan na nga siya.“Ang nawawalang Prinsesa ng Trost Kingdom. “Pres. pero bigla na lang----bigla na lang akong nahulog sa sahig. makikita ko na lang na magkasama sila ng isa pang bwiset na Xeron na yon! Tch! Mga bwiset talaga. hindi ko man lang napansin. Narinig ko ang pagkagulat ng mga manonood. yung kamay mo.

“Why? Gwapo naman ako. really like her.” Sabi nung panget na artistang kaibigan ni Alvarez.” Don’t try to get yourself in this play Xeron or else.” Sapak gusto mo? Baka naman gusto mong maging main lead ng storya ko.” Napatingin ako kay Alvarez dahil sa biglang pagkaiba ng mukha niya. I really. saka ako tumayo sa kinuuupuan ko at lumayas sa walang kwentang room na yun. and I can act too. If that’s what you want. “Hindi pwede. I can’t lie to myself. pagkatapos ay tumingin ako kay Alvarez. “Simple. hindi na ako pumasok. Bakit ganyan ang expression mo? Ayaw mo ba talaga akong makapartner? Fine then.Pagkatapos nun. magsama silang dalawa! See if I freaking care! Tumingin sakin yung palakang kaibigan ni Alvarez at nagsalita. mas mukha ka pang matanda kay Jasper! Si Aster ay nakababatang kapatid ni Lloyd kaya hindi ka bagay don!” Bull’s Eye! “Fine then. Bakit mukha siyang disappointed? Bakit? Ganun ba niya kagustong makapartner yung lalaking yun? Eh di kung ganon. I will definitely kick your ass.” seryosong sabi ko. “Christopher! Will you do it?” Tiningnan ko siya ng ilang segundo. isang storya kung saan ikaw ang laging binubugbog. Pagkatapos ng pangyayaring yun. Shit! I sound like a girl! But it’s the truth anyway. Hanggang sa umepal si Xeron “I can play the main lead in your play if you want. . Nawawalan ako ng gana pag nakikita ko siya. alam niyo na kung sino yung tinutukoy ko. nagkalat siya ng lagim sa room at lahat na yata ng kakausapin siya ay sinisigawan niya. “No.

pano na lang ang gagawi-----Teka. “What do you want?” I threw him a straight question. may kissing scene sila sa ending ng play!] What the f-----. This has got to be freaking outrageous. Can you believe it? Riza Alvarez. her treath worked and I really am stupid. kinuha ang susi ng kotse ko at nagmaneho papuntang school. Why? Ivan? Of all people! Why did it have to be him to play that part! And a kissing scene? You have seriously got to be kidding me! [Magsisimula na kami in five minu------] Binaba ko na agad ang phone. Isa lang ang nakatatak sa isip ko ngayon. Pero kahit na ganun. Nilapitan ko yung palakang kaibigan ni Alvarez nang makita kong natataranta na siya.” Bigla siyang napatingin sakin. she’ll never talk to me. nakita ko sila Nathan pero nilagpasan ko lang sila. Di mo kasi agad sinabi eh! Pagdating ko sa school. dumiretso agad ako sa gym kung saan magpeperform ng play ang S-D. .Lumipas ang unang limang araw ng School Festival. ang natitira na lang ay yung araw ng play. tapos saka siya ngumiti. “Siya yung main lead. [Chris! Bakit hindi ka pa rin pumapasok? Hindi ka ba manonood ng play?] “Like I freaking care!” [Whoah! Nababawasan na ang pagmumura mo ah! Very Good!] “Shut up Jasper!” Dahil ‘to dun sa bwiset na Presidente namin! She said that if I ever curse again. alam mo ban a si Ivan ang gaganap na Aster?] What? [At nabago na yung play. Jasper called me. [Setting that aside. “What the heck is wrong with you?” ano bang problema ng palakang ‘to? “Eh kasi! Si Ivan---Si Ivan! Hindi namin makita!” halatang halata sa kanya na hindi na niya alm yung gagawin niya dahil paikot-ikot na siya dun sa pwesto niya . Pero kahit na anong hanap ko sa kanya. Find Ivan.“Kelan magsisimula yang bwiset na play na yan?!” sigaw ko sa kanya. hanggang sa magsimula na ang play. hindi ko pa din siya nakita. Shit! Si Ivan pala ang gusto mo ah. And that day. treathening me? You have got to be kidding me. ibig sabihin.

“Ano bang problema mo sakin? Kanina ka pa nakatitig diyan!” nagulat siya sa pagsigaw ko na yun.” Sabay tumayo si Alva----Alice at humarap sakin. unti-unting nahuhulog ang loob ng prinsipe para kay Alice. Pinanuod lang niya ako habang papaupo ako. hindi niya mapigilan ang nararamdaman niya para kay Alice. Wag mo nang tanungin kung paano. Dahil sa pag-aawaya nila. I don’t like that smile. ang unang scene na makikita si Aster—ako ay nung nasa hardin ako. Aster nandito ka na pala. I truly am a genius and there’s nothing you can do about it! Nagpalit ako ng costume at hinintay ang scene ko. Tumayo sila Lloyd at Ether nang makita nila akong lumapit sa kanila. “Anong tinitingin tingin mo diyan?” sabi ko sa kanya saka ako lumakad paupo sa tabi nila Lloyd at lagpas sa kanya. Kahit na lagi silang nag-aaway. “O. mas nailalabas ni Aster ang tinatago niyang kalungkutan. Natigil lang ako nang may margininig akong kaluskos sa likod. You’re perfect!” Seriously. Pagkatapos nun ay nagsagutan kami. And that is how I was suddenly forced into playing the Second Prince of Glacier Kingdom. and since I am a genius. Masaya siya tuwing kasama niya si Alice. at syempre ako ang nanalo. “Why are you looking at me like that?” “Hmmmmm. at mga ilang minute lang. Hinintay ko yung signal ng palaka kung kelan ako papasok. binigay na niya yun. tigilan niyo na! Nasa script ‘to! Sa storyang ito. Si Aster------at Alice Ako at si Riza. Oh Shit! Ano nanaman ba ‘tong iniisip ko! Para nanaman akong babae kung magsalita! Sa kaarawan ni Aeros. namemorize ko ang lines niya just by listening.I don’t like that smile. hindi niya naiisip ang mga masasamang bagay. That shocked expression! It’s Priceless! Napangisi na lang ako sa nakikita ko. Tumutugtog ako ng isang kantang laging kinakanta ng nanay ni Aster para sa kanilang magkakapatid. Hindi naman ako mahihirapan dito dahil pinapanuod ko dati ang practice nila Daichi. At kung iniisip niyo na humuhugot kami dito sa pag-aaway namin. .

Shit! I have to stop her! . tumatakbo na ang isang lalaki pasugod kay Alvarez---and he was holding a knife. Sumunod namang nagsisugod yung mga kampon niya pagkatapos kong patulugin yung Boss nila na panget. pinagtawanan ko pa. Demon princess? “Sino kayo at ano ang kailangan niyo dito?” sigaw ni Alvarez. Madami sila. What the f---“Pres!” Yung ginawa niya sa mga sumunod na segundo. Who the freaking hell are they? Did he just say. Tinuro nung panget na lalaki si Alvarez at kung anu. Pano naman kasi. pero imbis na tulungan ko siya. San ka pa? Pagkatapos nun. sino ba namang adik ang madadaba sa damuhan. At sa sinabi niyang yun. something was different in her eyes. Dinakot ko yung pagmumukha niya at pinatumba siya sa sahig. hanggang sa takbuhin ko na siya at patahimikin. nakasalampak sa damuhan. bigla ko na lang hinawakan ang balikat niya. before I knew it. And then. tiningnan ko ng seryoso ang mga mata niya at nilapit ang mukha ko sa kanya. but their numbers are not enough to beat us. Nainis ako sa kanya. may sinabi siya. Is she that stupid? Sino ba namang matinong tao ang pipigilan ang isang kutsilyo gamit lang ang kamay mo? Baliw ba siya? But then I noticed. Damo na nga lang matatalisod ka pa? Tapos ang liit liit pa nung bato na natapakan niya. nakakainis. Itutuloy ko ba ‘to? “Demon Princess!” What the-----Sino namang walang hiya ang nagtangkang sumugod sa lugar na ‘to! Napatingin kaming lahat sa may entrance ng gym. biglang tumibok ng malakas ang puso ko at sa hindi ko malamang dahilan. Sumugod na din sila Nathan after that.anon a yung pinagsasabi. they’re just too weak. ano ba ‘tong ginagawa ko? Nasa script ba ‘to? Pero dahan-dahan niyang pinikit ang mga mata niya. Teka.Doon ko nakita si Alice.

Kaya naman ako na ang nakipag-usap sa doctor about everything. pero hinawakan niya ang pisngi ko. at nung nagising siya-------“Palabasin niyo ko dito!”nagwawala na agad ang bwiset. “What the heck is your problem you freaking retard!” sigaw ko sa kanya ng buksan ko ang pinto ng kwarto niya. pero for some reason. “Palabasin niyo ko dito! Monday ngayon!” pilit siyang kumakawala sa pagkakahawak sa kanya nila Daichi pero hindi pa din siya makawala.” Niyakap ko siya ng mahigpit. “Tama na.” hinawakan ko ang kamay niya at dahan daha ko siyang inilayo sa lalaking muntik nang sumaksak sa kanya.” And after that. “Ano naman kung Monday ngayon?” . Sinigawan ko naman siya pagkatapos nun. halatang hindi na siya makadilat ng maayos. she fell unconscious. Hinawakan ko ang kamay niya. Stupid!” Sunod na nangyari ay nagpatuloy ang play.“Ano bang nangyayari sayo? Ganyan ka ba talaga katanga? Sino nagsabing pwede mong pigilan ng kamay mo yung kutsilyo? Gusto mo na bang mamatay?” Napayuko na lang siya at sinabing “Sorry. “I was worried. Nakita ko dun sila Nathan. Ang scene kung saan nagreunite na sila Alice at ang pamilya niya. Anong nangyayari? Lumapit ako sa kanya. What can I say. Chester. at hinalikan ang noo niya. pero nang patapos na ang play. “Ano bang problema mo?!” isa pang sigaw. Pinagmukha naming kasali lahat ng nangyari nay un sa play. I am a genius after all.Pinigilan ko siya nang hatakin niya yung lalaki at malapit na niyang suntukin ito. Pero dinala ko na muna siya agad sa ospital para magamot na yung sugat niya. Napatingin silang lahat sakin. hindi ko sila macontact. Jasper. Lumuhod ako sa harap niya. Josef at Dacihi na ginagawa ang lahat para pigilan si Alvarez. bigla na lang siyang natumba. Almost 2 days siyang nakatulog. Tinawagan ko ang mga magulang niya. This girl really is stupid.” sumalampak na lang yung lalaki sa sahig nang mabitawan na siya ni Riza. “Tama na. Binaling ko ang tingin ko kay Alvarez. “Just rest you stupid idiot. Ahh it was her blood. Mabilis nauubos ang dugo niya mula sa saksak na natamo niya sa kamay.

. kaya manahimik ka na lang diyan at magpagaling. “Bibitawan niyo ko o bubugbugin ko kayo?” “Tsk! Walang matatakot sayo Alvarez!” lumapit ako sa kanya at kinuha ang notebook na nasa lamesa sa tabi ng kama niya. mapapagkamalan ka pang baliw niyan ehh! Tsaka hayaan mo ngang gumaling yang kamay mo!” “Ehh Kailangan ko ngang pumunt------Aray!” Pinatahimik ko siya gamit ang notebook na hawak hawak ko. hindi ko na na-edit ehh. Nagkukunwari na lang akong tulog para hindi niya ako pansinin. Si Christopher naman. binambo ko ito sa kanya ng mahina. “Tingnan mo nga yang sarili mo. hindi ko nakikitang kasama nila Daichi. Sorry sa mga typos. depende sa level ng pagkainis niya … Basta yun na yun…. Haha Pasensya na dahil medyo bipolar si Chris na minsan englisg minsan tagalong ahahaha… Ganyan talaga siya. Tatlong araw na akong nasa ospital at ganunn ang lagi niyang ginagawa. lagi na nila akong binibisita sa ospital. Unang gagawin niya ay papalitan ang mga bulaklak sa lamesa at uupo sa tabi ko. ilang araw na akong hindi nakakapasok dahil sinabihan nila ako na magpahinga namuna. naninibago nga ako dahil hindi nila ko inaaway eh. pero tuwing alas dose ng gabi.“May meeting ang mga Presidents at Vice Presidents ng bawat klase kaya kailangan kong pumunta!” hindi pa din siya tumitigil sa ginagawa niyang pagkawala kila Jasper. Pagkatapos ng nangyari sakin. Hahawakan niya lang ng mahigpit ang kamay ko na may bandage. para lang mapatigil siya. “Diyan nakasulat yung mga sinabi nung panget na Xeron na yun sa meeting. maririnig ko na bubukas ang pinto at makikita ko na lang si Christopher. hindi magtatagal ay aalis na din siya. Enjoy  || TWENTY EIGHT || Riza’s POV Masaya ako at natapos namin ng maayos ang School Festival. Tingnan mo! Para sayo umattend pa ko ng meeting kung saan kasama yung bwiset na Xeron na yan! Maswerte ka at may nagkakagusto sayong isang katulad ko! Riza Alvarez! Ok People! Eton a ang surprise  Pambawi lang sa sobrang tagal na update ko noon.

” Mahinhing sabi ko. hindi naman kaya ganun kalala ‘tong sugat ko. medyo nalungkot ako na wala na si Mino. Riza Alvarez. hindi nagtagal ay lumapit na din si Papa sakin at pinatong ang kamay niya sa noo ko. kayang kaya ko pa ngang humawak ng baseball bat nung araw na nangyari yung insidente sa play na yun eh.” Si Papa. President ng Class S-D ng Denzel High. hindi mawawala si Mino pag mga ganito eh. “Teka. Ano naman kayang problema ng principal na ‘to? Pinanuod ko lang siya habang nakaupo ako at naglalakad siya paikot-ikot sa harap ng table niya. “Umuwi po si Mino sa kanila Hime. SInabi ko kasi sa kanya na pupunta akong school mamaya. Nakakapagtaka. wala na kasi akong mabubully eh. “Papasok ka na ba agad sa school ngayon? Magpahinga ka muna kaya ng mas matagal. nasaan si Mino?” tanong ko habang hinanap sa likod nila si Mino. . para wala ka nang masabi. Kasama niya sila Henry at Jason. pero bibisita lang naman ako.” Magalang na sagot ni Jason. “Opo Papa. Ahh ganun pala. Maya maya lang ay dumating na din sila Papa para sunduin ako. Pagkauwi ko sa bahay namin. baka mamaya kung anu-anong kalokohan nanaman ang pinag-gagagawa nila habang wala ako dun ehh. may sakit ka ba?” hindi ko nagets yung sinasabi niya. Sana bumalik na siya agad para makumpleto na ulit kami. Pagtapak na pagtapak ko pa lang sa school. “Anak. Naglakad siya papunta sa table niya. gusto ko kasing bisitahin yung mga gunggong eh. hinarang kaagad ako ng principal namin at dinala sa office niya. nagbalik na ako. Natulala sila sakin ng ilang segundo. hinitak ang upuan at umupo dito. “Bakit para kang babae umasta ngayon?” nainis ako bigla.” Nagtawanan naman sila. Masyado lang naman ksai silang OA. “Ano po bang problema?” tanong ko sa kanya para masira na ang katahimikan at matigil na din siya sa nakakahilong paglalakad niya. pinatawag daw po siya ng Lolo niya. dahilan naman ng pagkagulat nila. inayos ko agad ang gamit ko at umalis na papuntang school.Ngayong araw na din ang labas ko. “Ehh kung sinasapak kaya kita diyan Papa.

Class S-D needs you. “Hahaha.” “Opo.” napabuntong hininga ulit siya. gusto ko nang magpaalam sayo. I only called you here to give you a warning. Demon Princess. Please.HA.” Sumandal siya sa upuan niya. Dapat mag-ingat na ako sa lahat ng gagawin ko. at kahit anong gawin nila.” Kung nakatayo lang ako siguro napaatras ako ng sobrang layo sa kinatatayuan ko. and worse ay makulong ka pa.” Teka.” Napabuntong hininga siya.HA.” Nagulat ako sa tanong niyang yun. Tama siya! Hindi pa tapos ang role ko sa buhay ng mga orangutan na panget na yun. Tsk! Bwiset kasi yang Xeron na yan eh. “I know. HA. “That is pretty bad. “Ahhh. . “1/5 ng students sa school?” “1/5?” “On second thought. Ang bilis naman kumalat ng balita. pano ko ba ‘to papaliwanag sa kanya? “Ganito po kasi yu-------“ “Ikaw ang pinunta nila diba?” pinatong niya ang baba niya sa dalawang kamay niya at tumingin ng seryoso sa mga mata ko.”Demon Princess. “Tell me.” napatingin nalang ako sa gilid dahil natakot ako bigla sa tingin niya. baka mapatalsik ka dito. dapat hindi na niya in-announce sa buong school yung Play namin ehh.“Balita ko may nangyari daw sa School Play niyo. ¼ pala. “Pero hindi naman po nila nahalata! Inayos nila Christopher ang play para hindi mahalatang hindi kasama sa play yun! Tsaka! Napaniwala naman po namin yung------“ Kelan niya ba ko papatapusin magsalita? Naiinis na ko ah. yun ba. Ayoko nang bumalik sa dati. Pag nalaman ito ng ibang tao. “We still need you. Sana mag-ingat ka na. yun nga ehh. do not let them know who you really are. Kailangan nila ako.” Napakamot ako ng ulo. Please. “Ahhh. How many students saw that incident?” Shit! Sobrang dami nga pala ng nanuod nun. ako pa din ang Class President nila.” Na lang ang nasabi ko sa kanya.

“Lester?” si Lester nga. Teka. Nagulat ako nang makita ko siya. bakit ganun? Sobrang nakapagtataka naman. hindi ko na namanalayan na malapit na pala ako sa room namin. You can go now. . Huminga ako ng malalim bago ko yun buksan. Tama! Maayos na siya. Ano na kayang mangyayari sakin kapag grumaduate na kami? Pero syempre. 4 th year muna bago mangyari yun. Pero sana. nags-skip nanaman sila ng classess? Hay nako! Sinasabi ko na nga ba. nagtungo na ako sa building namin. lumabas ako kaagad para tingnan kung sino yung lalaking nagsalita. ganun nga siguro. dagdag points pa kasi kulay Yellow siya! Napaisip lang ako. ‘Tong pinto namin……’tong pinto namin na sinira ni Christopher. Pero bakit ganun? Parang may iba akong nararamdaman? Huminto ako sa tapat ng pinto ng room namin.” Pag-alis ko. baka naman kumakain langa sila sa canteen. may kakaibang nangyayari ehh! Yung mga gunggong na yon! Lagot kayo sakin kapag nakita ko kayong lahat! “Pres! Ikaw nga ba yan?” isang boses ang naggaling sa labas ng room. ayan na! Mukha nang bago yung building namin. Ano ba ‘to? Bakit ba iba talaga ang pakiramdam ko ngayon? “Good Afternoon mga gung-------gong?” Nasaan nanaman sila? Huwag mong sabihing nawala lang ako ng ilang araw. hingal na hingal “Anong nangyari Lester?”hinawakan ko siya sa magkabilang balikat nung yumuko siya sa sobrang pagod. Syempre. magkakasama pa din kami kahit college na. Yung building namin na maayos na. At habang nagmumuni-muni ako. Bakit walang maingay? Bakit hindi sila nanggugulo ngayon? Ahhh. Tama! Tanghali ngayon. pinilit ko kasi silang tulungan ako maglinis pagkatapos ng klase araw araw. baka nga kumakain lang sila. At ang bunga. Oo.“That is all I have to say. Ang saya siguro kapag ganun.

.” sa sobrang pagod niya. “Mga epal! Lumayas kayo sa daanan ko!” sinugod ko ang harang na ginawa nila. hindi na niya natuloy yung sinabi niya dahil bigla na lang siyang tumumba. Anong ginawa mo? || TWENTY NINE || Sinubukan kong habulin si Christopher. Wag niyong gagayahin yon! Delikado! Pagkalabas ko ng building. “Ikaw ba ang may gawa nito?” Tiningnan niya ako ng masama. nakasuot sila ng itim na tux. Alam niyo naman na magaling ako eh. Mas napabagal pa nga ako eh! Kaya naman tinalon ko nalang yung lahat ng hagdan sa bawat floor. And with that-------tumalikod siya sakin at naglakad papalayo. saka siya ngumisi.Sa…. Shit! Ano bang meron? Bakit nagkaganito si Lester? Kailangan ko silang puntahan! “Lester.Leader……. sinubukan kong magslide sa hand rail para mapabilis pero nun ko lang nalaman na hindi pala effective..” pagkatapos nun. pero may mga lalaking humarang sakin. tumakbo agad ako papunta sa likod ng building.. Tama ba ‘tong nakikita ko? Bakit nakasalampak sa lupa ang mga kaklase ko? At bakit punong puno ng dugo ang mga kamay ni Christopher? “Christopher Salazar!” tumingin siya sakin. hindi na tuloy tuloy yung pagsasalita niya. Sinubukan ko siyang gisingin pero hindi gumana. Pagdating ko. “Si….Leader…. nanigas ako sa kinatatayuan ko.” “Ano? Si Leader ano? Anong meron kay Christopher?” “Sa…. Wala akong panahon para dito! “Christopher! Ano bang ginagawa mo? Ano ba ‘tong nakikita ko?” sigaw ko habang sinuusubukan kong pumiglas sa mga lalaking nakahawak sa braso ko.likod……ng…building…….Si…. pero pinigilan nila ang kamay ko.“Pres………Si……. iwan muna kita!” saka ako tumakbo ng mabilis pababa ng building.Leader……. “Sabihin mo! Ano bang nangyayari sayo? Hindi ka .

tumingin siya sakin pero nakatalikod pa rin. Pero ang sagot na nakuha ko ay pagyuko lang at pag-iwas sa tingin ko. Bakit? Bakit ako umiiyak? “P-Pres. napatigil. lahat sila sugatan. ano bang ginagawa mo? Nababaliw ka na ba talaga? At hindi ko na lang namalayan. Ako naman. papanget ka talaga niyan. Sinuntok ko gamit ang kanang kamay ko ang lupa. Binitawan ako nung mga kahina-hinalang lalaking nakaitim at umalis na din.” Saka siya nagpatuloy ulit sa paglalakad. “Si Christopher ba ang may gawa nito sa inyo?” pinigilan ko ang iyak ko at nagtanong ng maayos. mas lalong lumakas ang pagtulo ng luha ko. Bakit ba ako umiiyak? Bakit ngayon pa? Bakit sa harap nila? “A-Ano ba yan Pres! Ang panget panget mo na nga.I. pero pinipigilan kong gumawa ng tunog na parang bata. o kaibigan nga ba ang turing mo sa kanila?Kung ako sayo. Napakahina ko! Isa akong walang kwentang tao! Kung hindi sana ako nagpabaya. Napaluhod ako at napayuko na lang ako sa mga nangyari. punong puno ng galos yung mukha niya. ginawa pa din nila at nagtipon sa harap ko. “Ano bang alam mo? Isa ka lang namang pakielamerang babae na maraming tinatago sa mga kaibigan niya. Hindi lang siya. Kitang kita na hirap na hirap silang tumayo.naman ganito di ba? Hindi mo naman magagawa ‘to di ba?” napahinto siya sa paglalakad. ilang beses ko ‘tong ginawa hanggang sa dumugo na ito. umiiyak ka pa. Bakit ka ba umiiyak?” itinaas ko ang ulo ko at nakita kong isa isang tumatayo ang mga panget kong kaklase. nakaalis na siya. Christopher. wala na siChristopher. pero kahit ganun. hindi na ako mangingielam. . tumulo na ang luha ko. ehh di sana hindi ko na kinailangan umabsent at hindi sana mangyayari ‘to! Bakit ba kasi ngayon pa ako nawala dito eh! Nakakainis! Nakakainis! “Uy Pres! Wag ka nang umiyak! Sige ka.” Sabi ng isa. Pero pag tingin ko.” napatingin ako kay B.

” Si Jasper. “He’s always there for us. lagi niya kaming sinasagip. kahit na alam niya na masasaktan siya. sinara niya ang kamay niya na parang nagagalit. sige ka. alam ko na may dahilan si Leader. “Kahit na hindi niya sinusunod ang mga payo ko sa kanya. “Kahit na madalas siyang galit na akala mong meron at daig pa ang mga babae. Hindi ako dapat nagkakaganito. tahan na. Ako ang Class President. “Nakakainis kaya yun” “Kahit na hindi kami laging nagkakasundo dahil sa magkaibang ugali namin.” “Nagbalik ka na din!” “Pero Pres. “Ako din.” Si Nathan.” Sunod ni Chester.“Pres. Pinigil kong tumulo ang mga luha ko at sinubukang ngumiti. Mabait pa din siya.” “Pres. Sa lahat ng panganib. “Haha! Kayo talaga! Ingungudngod ko yang pagmumukha niyo sa lupang kinatatayuan niyo eh!” natatawang sabi ko.” Si Josef.” Nakayukong sabi ni Daichi. wag ka nang umiyak. naniniwala ako na hindi gagawin ni Leader ang ganitong bagay para lang sa wala. Ano ba kasi ‘tong ginagawa ko? Ginagawa na nga nila ang lahat para mapatigil ako pero ayaw ko pa din. Tahan na please. hindi ako dapat maging pabigat sa kanila. kung anu-ano na nga yung ginawa ng mga gunggong para lang mapatahan ako eh. Hindi dapat ako magpakahina sa harap nila. iiwanan ka namin dito.” Ilang minuto din akong umiiyak. tapos ang ginagawa niya pa ay yung kabaliktaran nun. Nagtinginan silang lahat saka sila tumawa.” “Uy Pres.” . “Pres talaga.

Biglang nabuhayan ang mga gunggong. “Teka! Hindi ba parang pupunta tayo sa isang dangerous mission? Yung parang sa mga anime? Di ba dapat may plano tayo?” si Bobby “Ehh kung magdala kaya tayo ng pagkain na may lason tapos kunwari gusto lang natin silang bisitahin. “Kung sino man ang pumipilit sa kanya na gawin ‘to. Tapos pag wala na silang buhay. tiningnan namin ng may ‘hindi makapaniwalang’ tingin ang nilalang na nagsabi nun.” Pagpapatuloy ni Daichi.” Sabi ni Bobby. . but deep down. Pero ngayon. Wala silang pakielam kung mawala man ang isa sa kanila. Hindi sila nagtutulungan na parang magkakaibigan. nun natin dakipin si Leader at itakas na natin siya?” napatigil kami. “Tsk. “That’s why………” “Ibabalik namin siya dito!” sigaw nilang lahat. Kaibigan. Tsk. Tama. “Pres! Bakit ganayan ka ngumiti? Nakakadiri ka nanaman. siya talaga ang pinaka-nagpapahalaga samin.” Natawa kaming lahat sa sinabi ni Bobby.I ay Bad Influence eh. napangiti din ako.” Ayan na naman sila. Tsk. ibang iba na sila. Mga ilang segundo ng mapansin niya na kami na nakatitig sa kanya ay pinalapit ko siya at binatukan. Masaya ako. magkaibigan sila. Napa-aray naman siya at napahawak sa ulo niya na binatukan ko. Nung una akong pumasok sa klase na ‘to. They’ve changed.“He’s like that. hindi ko akalaing kaibigan kita. hindi nila tinatawag ang isa’t – isa na kaibigan. He acts like he doesn’t care. Natawa ako. tigilan mo nga yan please. “Sabi ko na nga ba ang ibig sabihin ng B. but for the better. mananagot ang taong yun! Hindi pa niya natitikman ang hagupit ng S-D!” sigaw ni Lester.

Tuwing tinitingnan ko yung litratong yun. napapangiti ako ng sobra. Ako nga pala ang kumuha ng picture nun. Para tuloy kaming galing sa isang digmaan. paano naman niya nalaman ang tungkol sa Demon Princess? “Paan---“ bago ko pa maitanong ang dapat itatanong ko. inalalayan ng mga hindi gaanong sugatan. pumunta kami sa clinic. Paghatid namin sa kanila sa clinic. “Ano na ang balak mo. “May katok ka ba Hime?” Di ko naman namalayan. cake at tinawag ko sila Jason para tumulong magluto at mag-ayos. nagulat nga lang din ako nung sinabi nila na Birthday ng kambal ehh. kasabay yun ng last day ng Sports Festival kung saan nanalo kami laban kila Xeron. Pagkatapos nun.” naglakad siya papalapit sakin. “Matagal na kitang pinagmamasdan Riza. ilang hakbang nalang ang pagitan namin. hindi ka ba nagsasawa sa kakangiti ng ganyan? Mukha ka nanaman ewan!” Nais ko na sanang pag-uuntugin ang mga bwiset na ‘to eh! Pero dahil masaya na ulit ako dahil sa kanila. Hindi ko nga pala naikwento sa inyo yung birthday Party na yun.. Hindi mo lang alam dahil lagi kang nakatingin sa kanya. sinagot na niya agad ito.” Humarap ako sa kanya. umalis ako para pumunta sa room namin. “Ang galing ko diba? Ako pa ang . Yung mga hindi makatayo ng maayos. Demon Princess?” nagulat ako sa sinabi ng lalaking nasa likuran ko ngayon. narinig ko ang mga yapak niya. pero napatigil na lang ako ng may biglang nagsalita. sinundan niya ako? Teka. “Matagal na. Ang saya saya talag nun. minsan nilalapitan na lang ako nila Henry at sasabihing. Ang ganda kasi nila tingnan eh. napangiti nanaman ako. “May kukunin lang ako. Kaya naman nagmadali akong bumili ng mga gamit pangdecorate.“Oo nga Pres. pagbibigyan ko na lang.” Paalam ko sa kanila HInahanap ko yung Stolen Picture nilang lahat na nag-eenjoy sila dahil Birthday nun ng kambal at nagpa-surprise party kami para sa kanila.

Nagtaka nga ako kung paano nalaman ni Christopher yun ehh. katulad ng dati. Bakit ka nandito?” tanong ni Nathan. papunta sa bintana. siya ba ang prinsesa sa storya na ‘to?” tinakpan niya ang mata niya at tumingala. “I’m here to help you. nakacross yung mga kamay niya. “Wag kang mag-alala. gusto ko lang sabihin.” Napangiti ako sa ginawa at sinabi niya. Nathan.unang nakaalam. tiningnan ko muna kung ano ang gagawin mo. “Yung lalaking yun talaga. “Teach. kaya lang. Dahil alam ko na ayaw mong ipaalam sa iba.” Ngumiti siya ulit at lumapit sakin. “Thank you. nakayuko at nakapikit. Naalala ko tuloy si Christopher sa kanya. doon. pagkalapit niya ay ginulo na niya ang buhok ko.” Nakatingin lang siya ng seryoso sakin. “Matagal mo na palang alam.” Tulong? Si Teach? Paano naman? “I’m here to help you get back my idiotic brother. hindi ko na sinabi sayo na kilala na kita. kaya naman wag ka ng tumingin ng ganyan sakin. bakit hindi mo sinabi saken?” Ngumiti siya “Gusto ko sanang sabihin sayo nung una pa lang. Gusto ko ng malaman kung ano ang balak mo sa school na ‘to. may isang lalaking nakasandal. wala ng lalabas sa bibig ko ng tungkol don.” “Ba-Bakit mo ba sinasabi ngayon ‘to sakin?” “Wala lang.” Bakit . “It won’t be easy. itinikom ko na lang din ang bibig ko. Kaya kagaya ni Chris. saka siya huminga ng malalim “Sigurado ka ba?” Tumango lang ako bilang sagot. Napatingin kami sa pinto.” Nagulat kaming dalawa ni Nathan ng may biglang magsalita. Christopher Salazar. “Ano nang balak mong gawin?” “Heh! Ano pa ba? Eh di sasagipin ko si Christopher!” natawa siya sa sinabi ko. At nang malaman ko na alam na pala ni Chris.” Naglakad siya papalayo sakin.

” Anong hindi nakikinig! Palagi kaya akong nakikinig! Tiningnan ko si Nathan para makasiguradong sinabi nga ni Teach. Miss Alvarez” tumingin siya ng seryoso sa mga mata ko. hindi ka siguro nakikinig. Christopher Salazar. Christopher Salazar. natutulog ka lang. yun “Yup.” Ako? Natutulog? Seryoso ka ba? Hindi ako natutulog sa klase no! Hindi ako si Christopher. Nakakatakot siyang tumingin. Parang napaka-astig! Teka. ehh parang may galit sa mundo. “Sa pagkakatanda ko.” Saka ako ngumuso. “Nathatn. sinabi niya yun. para talagang zombie. Rio. Pero ni minsan. tumayo ng maayos na parang tinatamad pa rin at saka siya lumapit samin. Ehh pano namankasi. binanggit ko yun nung unang araw ng second month. matagal niyo na akong Homeroom Teacher. hindi nasagi ng isip na pwede silang maging magkapatid. kung makasagot si Chris kay Teach.ganun? Mukha siyang zombie. pero nung sinabi niya yun. hindi mo pa din alam ang buong pangalan ko. Normal lang naman kasi kay Christopher ang ganun sumagot kaya akala ko hindi iba si Teach. Umiwas na lang ako ng tingin at sinabing “Hindi mo naman kaya binaggit. Magkapatid sila??!!!! || THIRTY || “Rio Kristoff Salazar” dinilat niya ang mga mata niya. “Wag mong sabihing. sigurado ka ba na nakita mo akong natutulo-----“ . Christopher Salazar. tama nga ba ang narinig ko? I’m here to help you get back my idiotic brother.

saka siya tumango. of course. pero bakit parang ang cool niya pag nagsasalita siya. Ayaw niya na may nag-uutos sa kanya kahit sino man yun. He doesn’t care about anyone’s feelings. Kaninang umaga pa pinuputol yung mga sasabihin ko ah! Una yung Principal namtin. Tumango ako. Napa-facepalm na nga lang siya nun eh. seryoso muna dapat. umiling lang ako. parang si Christopher lang. tapos ngayon ikaw naman. yung kamay niya sa mukha niya at tumingin samin ng seryoso. Natawa naman ako. At napa-facepalm na ulit siya.“That aside. “To save Christopher. pagkatapos nun ay umalis na siya ng wala man lang sinasabi kung anong meron. Magpaabot ka lang ng libro sa kanya magagalit na yun at ibabato niya sayo yung libro. “Eh kung sino ang may pakana ng lahat ng ito?” umiling ulit ako. ano na ang plano mo?” Sasapakin kita Teach. Wow! Naalala ko pa yung buong sinabi niya nay un? Thank you talaga sa magaling na Author ng storyang ‘to at binigyan ako ng isang matalas na memorya. kung sino ang pumipilit sa kanya na gawin ‘to?” tanong ni Nathan. he hates teachers. Tinanggal ni Teach. . “Alam mo ba Teach. “Miss Riza.” sabi niya. sumugod na lang at pilitin siyang tumakas eh!” “Ha?” halata yung gulat niya sa sinabi ko na yun. Maybe he just got tired of it kaya nagrerebelde na siya. Tapos yung boses nila. Hay nako!Magkapatid nga sila. Pareho pa silang gwapo. Hindi ko pa kasi iniisip kung ano ang gagawin ko eh. “Anong plano?” tanong ko naman sa kanya. Siguro dahil yun sa Papa niya. NAnadya ba talaga? Pero tama na muna. “Plano? Haha! Ang balak ko sana. “Eh kung bakit niya ginagawa yun?” umiling ulit ako. Sorry ah! Hindi ko naman kasi talaga alam ehh. “Alam mo ba kung nasaan siya ngayon?” tanong niya. sobrang-------sobrang----teka ano nga ba yun? Parang. naaalala mo ba nung sinabi ko sayo noon sa Chapter six na parang robot si Christopher?” Christopher hates me. pano naman kasi! Bigla na lang ganun yung nadatnan ko. pag narinig mo para kang matutunaw? Yun nga siguro.” Mukha pa rin siyang tinatamad. He’s been his father’s robot ever since he was a kid. “Teka nga lang. napatigil naman ako sa pagtawa. eh.

Gusto niyang itago si Chris to the point where no one can ever find out about his existence. “Pag nalaman ng ibang tao. ayaw nila ng mga bagay na makakasira sa kanila. Ayaw niya sa mga galaw ni Christopher kaya todo bantay siya dito. He sees Christopher as a big flaw in his life. Pero hindi naman ginusto ni Christopher na maging ganun ang tingin ni Dad sa kanya.” Tuloy ni Nathan.” Umupo siya sa lamesa at tiningnan kung ano yung mga papel na nakapatong dito. “You know how Christopher always fights right?” Tumango ako. pinagpatuloy niya lang ang pagshoot ng papel sa basurahan. “He never liked how Christopher acted in front of him. Basura” Tumigil siya at inasinta yung basurahan para ishoot yung huling papel na hawak niya. pagkatapos ay initsa niya ito. “It might not be true for all politicians. “Ganun ang tingin ni Dad kay Chris. masasabi kong siya lang ang pwede at may kayang gumawa nito kay Christopher.“Our father owns this school. hindi ko pa din masasabi sa inyo kung bakit ginawa ni Chris ang lahat ng ‘to. . “But still. “Bakit naman? Wala namang masama kay Christopher ah! Ang bait bait nga niya!” Ngumisi ulit siya.” Napangisi siya. And knowing our father.” Naiinis ako! Naiinis nanaman ako ng sobra! Bakit ba lagi na lang ganito? May ganito palang nangyayari pero hindi ko man lang alam. napayuko na lang ako. but that’s our father. But he si also a politician.” Pagkatapos ay isa-isa niyang nilukot ang papel na hawak niya at isa-isa din niya itong ishinoot dun sa may basurahan. “But I know he has a reason. masisira ang imahe niya. pumupunta siya dito minsan para i-check kung ano na ang mga kaganapan dito.” “Laging restricted ang galaw ni Christopher pag nandun siya. Rebelde. Basagulero. Ayaw niya kasing may makaalam na tatay siya ni Chris. Ang gusto pa nga ni Dad nun ay i-home school na lang si Christopher. They always get what they want. Walang Kwenta.” Lumakad siya dun papunta sa mesa niya sa harap. “You know politicians. “Pero may dahilan naman siya kung bakit niya ginagawa yun! He’s doing it to help everyone!” sigaw ko pa.” Napatingin ako sa kanya nung sinabi niya yun. “But our dad doesn’t see it that way. baka daw kasi magiskanadalo si Chris at malaman pa ng iba. even if it means cheating. Alam niyo naman siguro kung bakit hindi ba?” tumingin siya sakin.

Pero bakit ganon? Bakit hindi nakikita ng Papa niya ang kabaitan ni Christopher? Wala pang isang taong makakasama ko si Christopher pero sapat na yun para makita ko kung gaano siya kabait.Kaya pala lagi na lang siyang naiinis pag pinapakielaman siya! Kapag inuutusan ko siya. hindi naman yun dahil sa gusto niya lang makipagaway. napakasama kong tao! Isa akong kahiya-hiyang nilalang! Hinusgahan ko siya kahit wala naman akong kamalay malay tungkol sa bagay na yun. Yung mga ginagawa niyang pakikipag-away. Ngayon ko lang napagtanto. Ginagawa niya yun para sa mga kaibigan niya. Si Christopher ay isang mabuting tao! Walang salitang makapagpapaliwanag kung gaano talaga siya kabait. Kaya pala sobrang siya niya nung bumisita siya samin at kumain kaming lahat kasama sila Mino. Hindi niya siguro nararanasan sa bahay nila yun. Kahit ang sungit sungit niya sakin. At nung sinabihan ko siyang bastos dahil kung anu-ano ang pinagsasabi niya noon tungkol sa Papa niya sa Chapter Four. lagi naman siyang nandyan para bantayan kami at tulungan. Kapag pinipilit ko siyang gawin ang mga bagay na ayaw niya. At pagdating ko sa kanila! Ipapamukha ko sa Papa niya kung gaano kalupit ang mga ginagawa niya! || THIRTY ONE || .