You are on page 1of 2

GELO

Srengenge durung katon jedul, nanging semburat abang ing sisih wetan wes
katon mbranang. Suwara manuk-manuk podho tuwuh dadi siji, godho ng ing
wit-witan podho isih teles amarga embun, kabut e isih kandhel lan alus. Ing
desa ingkang adoh saking kuta, nanging cedhak saking pasir menika ora ana
suwara brebeg amarga montor utawa kendaraan liya. Sing ana mung wong
kang podho menyang sawah lan pasar, ana sik nganggo pit lan ana uga sik
mung mlaku amarga mung cedhak. Ana omah kang reyot ing pinggir ndeso,
omah kang mung dinggoni wong loro, mbok Suriah lan anake sing isih jaka
jenenge Sapta. Mbok Suriah wes tuwa umure 60 taun lan jaka anak siji-sijine
umure 23 taun. Mbok Suri biyasa dijeluk karo warga lagi lara-laranen. Sapta
ora duwe gaweyan tetep nek lagi ra duwe gaweyan Sapta mung nganggur
neng ngomah. “Le, tulung jupukke obat neng meja ngarep!” akon Mbah Suri.
“Nggih mbok sekedap, nembe adus niki.” Tanggap Sapta. “Niki mbok obate,
diombe ngangge wedhang niki.” “Nuwun yo le.” Sawise ngombe obat mbok
Suri menyang sawah kaya dina biyasane. Sapta mung neng omah ora duwe
gaweyan, Sapta anak kang males lan gaweyane mung dolan. Mbok Suri
sanajan wes tuwa nanging isih seneng guyonan, malah ana sing ngarani
Mbok Gaul. Mbok Suri menyang neng sawah karo kanca-kancane sing arep
padha tandur. “Pripun kabare Sapta mbok? Sae-sae mawon to? Kok ora dijak
menyang sawah?” takon Mbok Kondho. “Inggih sae yu. Alah, anak siji kae po
gelem dijak nyambut gawe neng sawah.” Tanggap Mbok Suri. Sawise tekan
sawah kinten-kinten jam sewelasan lan padha tandur, Mbok Suri ujuk-ujuk
tibo pinsan. Kanca-kancane Mbok Suri padha meneng wae, dikira mung
ngapusi amarga Mbok Suri biyasane seneng gojekan. Uwes sepuluh menit
Mbok Suri ora obah. Mbok Kondho sek ket mau mendheleng ndelok Mbok
Suri sek diarani apus-apus ujuk-ujuk nyeraki Mbok Suri. “Eeeehh, iki Mbok
Suri lara tenanan ora ngapusi. Gek digotong neng omah e!” Gandheng neng
kono mung ana mbok-mbok sing wes tuwa, sing ora kuwat ngangkat. Mbok
Kondho mlayu marani Sapta. “SAPTAA!! Ibumu lara neng sawah. Ayo gek
ditulungi!!” Sapta mlayu menyang sawah. Sawise tekan sawah Sapta
langsung nggotong ibune neng omah. Larane ibune tambah nemen. “Iki
kudu dipriksakke neng rumah sakit iki. Nek ora iso luwih tambah nemen!”
Mbok Kondho kang tambah bingung. “Tur piye le mbayar budhe, aku ora
duwe duit nggo mbayar neng rumah sakit?” tanggap Sapta. “Uwes duit
urusan keri. Sek penting ibumu gek mari!” Kinten-kinten jam siji awan Mbok
Suri digawa neng Griya Sakit Sarjito. Sapta karo Mbok Kondho nunggu neng

Ora mikir suwe Sapta langsung mlebu neng omah gedhe kuwi..njobo.. Neng tengah dalan Sapta weruh omah gedhe kang menga amba ditinggalke wong sing duwe omah.. Sapta ket mau ra iso mangan amarga mikirke biaya kanggo nambani ibune. emas lan duit.” Sapta muleh numpak pit kuno nggone suwargi bapake. amarga Mbok Suri lagi diobati. Warga langsung nulungi Sapta nganggo tali lan Sapta dilaporake polisi. “Mesti iki lali ora dikunci. Sawise nglebokke barang mau neng sarung kang disampirke ing pundakke mau. neng njero omah Sapta jupuk kalung. Saking wedine Sapta ora weruh nek neng ngarepe ana sumur tuwa kang jero.. Ora krasa wes wengi Sapta nunggu ibune neng griya sakit. Sapta tiba neng sumur lan jaluk tulung marang warga. Sapta langsung mlayu nggawa bundelan sarung mau karo dioyak kirik.. Pas mlebu gang Sapta uga diconangi karo wong sek duwe omah. Sapta mikirke cara supaya bisa golek duit sing akeh nanging cepet. gelang. Sapta gelo apa sek wes ditindakke mau..tulung!!” munine Sapta.MALING..!!!!” Para warga sakiwa tengen padha metu lan melu ngoyak Sapta. “Aaaaaaaaa. amarga uwes ra duwe apa-apa.” “Lha kowe arep nengdi Sapta?” “Kula badhe mantuk sekedap.” Sapta ujuk-ujuk duwe pepengen arep nyolong.... Sapta cepet-cepet metu.. Neng ngarep omah Sapta kaget weruh kirik gedhe. Sapta mlayu neng sesawahan kang nembe ditanduri. “Budhe tulung kancani ibu kula nggih. “MALING. saged budhe?” “Inggih saged le.. .MALING.