You are on page 1of 189

ΣHMAΔEMENH

ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ

Βιβλία για νέους

Ψηφιακή έκδοση Απρίλιος 2012
Tίτλος πρωτοτύπου P.C. Cast & Kristin Cast, Marked, St. Martins Press, LLC

ΔΙΟΡΘΩΣΗ ΤΥΠΟΓΡΑΦΙΚΩΝ ΔΟΚΙΜΙΩΝ Iωάννα Aνδρέου
ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΕΞΩΦΥΛΛΟΥ © 2005, Elke Hesser/Getty Images
ΠΡΟΣΑΡΜΟΓΗ ΕΞΩΦΥΛΛΟΥ Ιωάννα Γιουντέρη

ISBN 978-960-501-604-3
ΒOΗΘ. ΚΩΔ. ΜΗΧ/ΣΗΣ5604
Κ.Ε.Π. 1830 Κ.Π. 818

© 2007, P.C. Cast and Kristin Cast (για το κείµενο)
© 2009, Εκδόσεις ΜΕΤAΙΧΜΙO (για την ελληνική γλώσσα)

Eκδόσεις ΜΕΤAΙΧΜΙO
Ιπποκράτους 118, 114 72 Αθήνα
τηλ.: 211 3003500, fax: 211 3003562
http://www.metaixmio.gr • e-mail: metaixmio@metaixmio.gr
Κεντρική διάθεση
Ασκληπιού 18, 106 80 Αθήνα
τηλ.: 210 3647433, fax: 211 3003562
Bιβλιοπωλεία ΜΕΤAΙΧΜΙO
Aσκληπιού 18, 106 80 Aθήνα
τηλ.: 210 3647433, fax: 211 3003562
Πολυχώρος, Ιπποκράτους 118, 114 72 Αθήνα
τηλ.: 211 3003580, fax: 211 3003581
Οξυγόνο, Ολύμπου 81, 546 31 Θεσσαλονίκη
τηλ.: 2310 260085

που είπε τις δύο µαγικές λέξεις: σχολή βρικολάκων. Σ’ αγαπάµε! .Αφιερωµένο στην υπέροχη λογοτεχνική µας πράκτορα Μέρεντιθ Μπερνστάιν.

η µια για δω. (Μετάφραση Παναγής Λεκατσάς) . κρατάει µε το κεφάλι και µε τα χέρια του τ’ ακάµατα. τον µέγα Ουρανό. το χάλκινο το µέγα σκαλοπάτι. 744) Εκεί και της ζοφερής Νυκτός τα φοβερά τ’ ανάχτορα µε µαύρα νέφη σκεπασµένα στέκουν. χωρίς να συντριβεί. την ελληνική προσωποποίηση της νύχτας: (Ησίοδος. καθώς περνούν. η άλλη για κει.Από τη Θεογονία του Ησίοδου. αναφορά στη Νύχτα. Θεογονία. Σ’ αυτά µπροστά κι ο γιος του Ιαπετού ορθός. Η Νύκτα εκεί κι η Μέρα συναντιώνται κι η µια την άλλη χαιρετά.

τι έχω ιερό. Αλλά αυτό είναι τελείως άσχετο. Σταµάτησα για να βήξω. Ξανά. το γιόρταζε. Κι ύστερα. Ανταλλάξαµε ένα πονεµένο βλέµµα. . Δεν πρέπει να είσαι τόσο σκληρή µαζί του». τώρα στόχος του είναι πώς θα πιει µια συσκευασία µπίρες χωρίς να ξεράσει. «Βασικά δεκάξι». «Το θέµα είναι ότι έγινε λιώµα για πέµπτη φορά αυτή τη βδοµάδα. άντε. καταβάλλοντας υπεράνθρωπες προσπάθειες να µη βήξω µες στα µούτρα της. ενώ µέχρι πρόσφατα ο βασικός του στόχος στη ζωή ήταν να παίξει φούτµπολ στο κολεγιακό πρωτάθληµα. «Σίγουρα». δεν τον είχε προσέξει κανείς µέχρι που µίλησε. που είχε καταπιεί γλιστρίδα. είδα να στέκεται ένας πεθαµένος δίπλα στο ντουλάπι µου. Κι ύστερα έβηξα. µετά τη σύντοµη αυτή ανάσα. και δυο τρία σφηνάκια. αλλά µπροστά στην αβυσσαλέα άγνοια της Κέιλα φαντάζω διάνοια. νικήσαµε την Ένωση!» Η Κέιλα µ’ έπιασε από τον ώµο και κόλλησε το πρόσωπό της στο δικό µου. ως συνήθως. Πρέπει να είχα κολλήσει αυτό που ο κύριος Παντογνώστης. εποµένως ήταν φυσικό να το γιορτάσει. «Ζόι. και ούτε που τον πρόσεξε. Προσέχεις τι σου λέω. Μπορεί να είµαι τούβλο στα µαθηµατικά. σε παρακαλώ. Αν πέθαινα. Το θέµα είναι. ο θεοπάλαβος καθηγητής Βιολογίας. «Και πάλι τέλος πάντων. έλεος! Το αγόρι σου…» «Το αγόρι µου στο περίπου» τη διόρθωσα. Θέλω να πω. πόσο τραγικά απροσάρµοστη είµαι. πράγµα που αποδεικνύει. «Δηλαδή. Σίγουρα δε θα έπινε σταγόνα αν αυτοί οι βλαµµένοι οι γονείς σου δε σ’ ανάγκαζαν να γυρίσεις σπίτι αµέσως µετά τον αγώνα». Όχι ότι το πρόσεξε η Κέιλα. Για να µην αναφέρω ότι θα χοντρύνει µε τόση µπίρα». Ήµουν ένα µάτσο χάλια. «Μα όχι.ΚΕΦΑΛΑΙΟ 1 Πάνω που είχα πιστέψει πως δε θα µπορούσε να πάει χειρότερα η µέρα µου. Θέλω να πω. Όσο ζει κανείς ελπίζει. τώρα που το σκέφτοµαι. Η Κέιλα είχε ακατάσχετη λογοδιάρροια. «Άλλωστε. «Ναι» είπα αφηρηµένα. «Τέλος πάντων. αποκαλούσε εφηβική πανώλη. Ένιωθα να ζαλίζοµαι και πήρα µερικές βαθιές ανάσες όταν πέρασε ο παροξυσµός του βήχα. Ο Χιθ είναι ο πασαδόρος µας. η Κέιλα συνέχισε την ακατάσχετη φλυαρία της. αλλά δε θέλω να βγαίνω µ’ ένα αγόρι που. Δεν πρέπει να του κρατάς µούτρα». Λυπάµαι. είχαν περάσει ένα εκατοµµύριο χρόνια από την τελευταία φορά που το Σπασµένο Βέλος νίκησε την Ένωση». δυστυχώς. ο Χιθ δε µέθυσε τελείως µετά τον αγώνα. Στην αρχή. ήταν ενθουσιασµένος. θα γλίτωνα από το αυριανό διαγώνισµα στη Γεωµετρία. σε απόλυτη συµφωνία για την τελευταία αδικία που διέπραξαν εναντίον µου η µαµά µου κι εκείνος ο χαµένος που παντρεύτηκε πριν από τρία βασανιστικά χρόνια. Νοµίζω πως ήπιε µόνο τέσσερις –δεν ξέρω– το πολύ έξι µπίρες. Ζόι. σ’ τ’ ορκίζοµαι σ’ ό. Βασικά.

Προφανώς είδε στα µάτια µου πόσο µε πλήγωσε. Τον πεθαµένο. Κάτι τέτοιο τέλος πάντων. να µε κοιτά εµβρόντητη. γιατί άρχισε πάλι την ακατάσχετη λογοδιάρροιά της. Όταν καθάρισε η όρασή µου από τις φωτεινές κηλίδες. Προσπάθησα να πνίξω ένα καινούριο κύµα βήχα. δε φαντάζεσαι πώς ήταν ο καηµένος όταν τον αγνόησες στο µεσηµεριανό φαγητό – σαν αδέσποτο κουτάβι. µε τα µάτια σου έτσι γουρλωµένα είσαι σαν ροφός». είπα την πρώτη βλακεία που µου κατέβηκε στο µυαλό. «Ω. ο κόσµος τα δικά του. «Μην ξεράσω τώρα. Σκατά! Στεκόταν δίπλα στο ντουλάπι µου. Εντάξει. γιατί. κι είναι τόσο σέξι». Ο τύπος ήταν ανιχνευτής – ανιχνευτής βρικόλακας!» «Κέι». Είχε όντως ζαρώσει. Πόναγα σαν να µε είχε τσιµπήσει σφήκα. Η Νύχτα σε καλεί· αφουγκράσου τη γλυκιά φωνή της. . «Ζόι Μοντγκόµερι! Σε επέλεξε η Νύχτα· η θανή σου θα είναι η γέννησή σου. η Κέιλα άνοιξε το στόµα της και ούρλιαξε.«Μπλιάξ! Ο Χιθ χοντρός! Δε θέλω ούτε να το σκέφτοµαι». Δεν πίστευα στα µάτια µου. «Είσαι τόσο στριµµένη όταν αρρωσταίνεις. Ήταν ανιχνευτής. Το πεπρωµένο σου σε προσµένει στον Οίκο της Νύχτας!» Σήκωσε το λεπτό άσπρο δάχτυλό του και µ’ έδειξε. Ξέρεις πως δεν αντέχω το κλάµα σου». «Ζόι!» Τώρα η Κέιλα έκλαιγε στ’ αλήθεια και µιλούσε ανάµεσα σε µικρά κοφτά αναφιλητά. Θεέ µου. Κοίταξα απηυδισµένη το ταβάνι. Κι ενώ γινόταν µια έκρηξη πόνου στο µέτωπό µου. Αχ. αλλά η ουσία είναι µία. σαν αίµα ανακατεµένο µε λιωµένη σοκολάτα. δεν υπήρχε περίπτωση ούτε µία στο εκατοµµύριο να µην προσέξω το σηµάδι του. «Και τα φιλιά του είναι σαν να πιπιλάς ένα πόδι µουλιασµένο στο αλκοόλ». Ήταν βρικόλακας και κάτι ακόµα χειρότερο. χωρίς να προσπαθήσω να κρύψω τον εκνευρισµό µου για τη χαρακτηριστική ρηχότητα της Κέιλα. «Μην κλαις. Οι επιστήµονες λένε τα δικά τους. κατάλαβα σχεδόν αµέσως ότι βασικά δεν ήταν «πεθαµένος». ακόµα κι αν δεν είχα νιώσει τη σκοτεινή ενέργεια που εξέπεµπε. είδα σκυµµένη αποπάνω µου την Κέιλα. Πάντως. «Κέι. Ήταν απέθαντος. Το κεφάλι µου πήγαινε να σπάσει κι έτριψα το σηµείο ανάµεσα στα φρύδια µου. Άπλωσα το χέρι µου να τη χτυπήσω καθησυχαστικά στον ώµο. Ως συνήθως. «Σε σηµάδεψε. Ή τέρας της φύσης. εννοώ. Ανακάθισα κι έβηξα. Μου ερχόταν να κάνω εµετό. Κατάλαβα µε την πρώτη τι ήταν. κι ο πόνος εξαπλωνόταν γύρω από τα µάτια µου φτάνοντας ως τα ζυγωµατικά µου. επικίνδυνα και δελεαστικά. Και τότε εκείνη ζάρωσε και τραβήχτηκε µακριά µου. «Ζόι. δεν προσέχεις τι σου λέω!» Και τότε µίλησε ο βρικόλακας και τα επίσηµα λόγια του γεφύρωσαν την απόσταση ανάµεσά µας. Κρίµα. σαν να µε φοβόταν. προσπαθώντας µάταια να πνίξει έναν λυγµό. ούτε καν…» Τότε τον είδα. το µισοφέγγαρο µε το ζαφειρένιο χρώµα στο µέτωπό του και το τατουάζ µε τα πλεγµένα γεωµετρικά σχήµατα γύρω από τα επίσης γαλάζια µάτια του. Ζόι! Έχεις αυτό το πράµα στο µέτωπό σου!» Κι ύστερα πίεσε µε το τρεµάµενο χέρι της τα πανιασµένα χείλη της. Ανοιγόκλεισα τα µάτια µου προσπαθώντας να διώξω τον πονοκέφαλο. Η Κέιλα έκανε έναν µορφασµό αηδίας. Να φανταστείς.

που είναι σαν αγόρια µε κοριτσίστικα παντελόνια κι εκείνες τις γελοίες φράντζες που κρύβουν το µισό τους πρόσωπο.«Ω. Οι βρικόλακες παίζουν σκάκι. που απειλούσαν να µε κάνουν να βάλω τα κλάµατα.300 µαθητών του Λυκείου Νοτίου Σπασµένου Βέλους. Αν δεν τα είχα παίξει τελείως µε το αναθεµατισµένο διαγώνισµα Γεωµετρίας που γράφαµε αύριο. Ή. Εγώ έχω δικό µου αυτοκίνητο. Για να µην τα πολυλογώ. την ακαταµάχητη επιθυµία ν’ αλλάξω χτένισµα και να παστωθώ µε αϊλάινερ. ούτε ένιωθα αιφνίδια απέχθεια για το νερό και το σαπούνι ή. «Μην ανησυχείς. σφίγγοντας µια σκακιέρα στο κοκαλιάρικο στήθος του. Έπνιξα τα πληγωµένα µου αισθήµατα. Δε γίνονται αυτά τα πράµατα! Κι εγώ µε ποια θα πηγαίνω στο γήπεδο. Δεν µπορείς να γίνεις σαν αυτούς. Θα γινόµουν κι εγώ γκόθικ. αλλά µετά έπνιξα ένα υστερικό γέλιο. υπήρχε µόνο άλλο ένα παιδί στην αίθουσα Mαθηµατικών – ένας ψηλός ξερακιανός χλέµπουρας µε θεόστραβα δόντια. αλλά προς µεγάλη µου ανακούφιση βγήκε τελικά µε τη µορφή βήχα. . τα έβλεπα σε πανοραµική θέα. και δεν ερχόµουν εδώ να πάρω το βιβλίο µου από το ντουλάπι σε µια απεγνωσµένη (και µάταιη) προσπάθεια να διαβάσω απόψε. Κοίταξα ολόγυρα κι ένιωσα µια κάποια ανακούφιση που η Κέιλα κι εγώ ήµαστε µόνες µας στην αίθουσα Mαθηµατικών. αλλά είναι ιερή παράδοση να χασοµεράς µε τους µη προνοµιούχους που χρησιµοποιούν αναγκαστικά τα σχολικά λεωφορεία. µορφάζοντας από τον πονοκέφαλο. Ή θηλυκοί βρικόλακες Μπάρµπι µαζορέτες.» Η φωνή της Κέιλα ήταν στριγκή. τουλάχιστον τα κατάµαυρα. Στην πραγµατικότητα δε µιλούσα· απλώς έκανα κάποια λόγια να βγουν από τα χείλη µου. αυτή τη φορά µ’ έναν αηδιαστικό βήχα γεµάτο σταγονίδια. «Ζόι. Ή είναι όλοι σαν αυτά τα σπαστικά γκόθικ παιδιά που έχουν διακόψει τις διπλωµατικές σχέσεις µε την καθαριότητα. Υπάρχουν βρικόλακες ίµο. Θεέ µου! Και τώρα τι θα κάνεις.» Πρόσεξα πως σ’ όλη τη διάρκεια του λογυδρίου της δε µε πλησίασε ούτε ένα εκατοστό. Είσαι καλά. σαν να την τσίµπησε κάποιος. Βασικά δε µου πολυάρεσαν τα µαύρα ρούχα. περιµένοντας αυτό που η χαζοχαρούµενη σαν κλώνος της Μπάρµπι αδελφή µου αποκαλούσε ειρωνικά «οι µεγάλες κίτρινες λιµουζίνες». Ήξερα να συγκρατώ τα δάκρυά µου. Σηκώθηκα. Όλα αυτά τριβέλιζαν το µυαλό µου. Οι βρικόλακες παίζουν σε µπάντες. κι οπισθοχώρησε άλλο ένα βήµα. µεταφέροντάς την τη Δευτέρα µετά το σχολείο. Ζόι. διότι στεκόταν και µε κοίταζε µε ανοιχτό το στόµα λες και µόλις είχα γεννήσει µια ντουζίνα ιπτάµενα γουρουνάκια. Μάντεψα ότι η σκακιστική λέσχη είχε αλλάξει την ώρα των συναντήσεών της. έστω. ίµο. τα οποία δόντια. Προφανώς είναι… είναι ένα ηλίθιο λάθος» είπα χωρίς να το πιστεύω. κι επιπλέον ένας θαυµάσιος τρόπος να τσεκάρεις τι παίζεται µεταξύ των µαθητών. Ο χλέµπουρας έβγαλε έναν πνιχτό άναρθρο ήχο και το ’σκασε για την αίθουσα της κυρίας Ντέι. Ξανάβηξα. ο ανιχνευτής θα µ’ έβρισκε να στέκοµαι µπροστά στο σχολείο µαζί µε τη συντριπτική πλειονότητα των 1. δυστυχώς για µένα. ακόµα χειρότερα. Δεν µπορείς να πας σ’ αυτό το µέρος. Τα µάτια µου στέγνωσαν αµέσως. ενώ ένιωθα άλλο ένα µικρό υστερικό γέλιο να προσπαθεί να ξεφύγει από το λαρύγγι µου. θα το τακτοποιήσω. Υπάρχουν χλέµπουρες βρικόλακες. Ήταν φυσικό έπειτα από τρία χρόνια εξάσκηση.

όµως. η τσάντα µου. του µικρού αδελφού µου που ήταν σαν τρολ και της ω-τόσο-τέλειας µεγάλης αδελφής µου. έτσι το µόνο που µου είχε αποµείνει ήταν οι φίλοι µου και η ζωή µου εκτός οικογένειας. Κοίταξε µηχανικά ποιος την καλούσε. το αγόρι της. Από τα µεγάλα τζάµια της δίφυλλης σιδερένιας πόρτας έβλεπα τον Χιθ. που πήγαινε να σπάσει. ενώ αγόρια µαρσάριζαν κάτι θηριώδη ηµιφορτηγά. µε λίγη τύχη. κουρασµένη φωνή. κατευθύνθηκα βιαστικά στην πόρτα που έβγαζε στο πάρκινγκ των µαθητών. Η ίδια που ήµουν πριν από δύο λεπτά. Δεν ήταν δική µου επιλογή αυτό που έγινε. Μόλις πλησίασα. πριν από δύο ώρες. ευτυχώς. Δεν ήθελα να κάνω τίποτα από τα δύο. Ήθελα να διατηρήσω την υψηλή βαθµολογία µου. γνωστό στους φίλους µου ως Σχολή Βρικολάκων. Το πρόβληµα. ένα ιδιωτικό οικοτροφείο στο κέντρο της Τούλσα. κοφτές φράσεις.Αναστέναξα.» φώναξε πάνω από τον ώµο της καθώς τρεπόταν σε φυγή από την πλαϊνή πόρτα. «Θα µου τηλεφωνήσεις µετά. φυσικά. εγώ είµαι. Τα καλά νέα ήταν ότι αύριο δε θα έγραφα Γεωµετρία. Έτριψα το µέτωπό µου κι ύστερα ανακάτεψα τα µαλλιά µου ώστε να µισοσκεπάζουν τα µάτια µου και. Ήµουν σίγουρη ότι του είχε ήδη πει πως µεταµορφωνόµουν σε τέρας. Ήθελα να περάσω στη Γεωµετρία. Η Κέιλα κι εγώ ήµαστε κολλητές από την Τρίτη δηµοτικού και τώρα µε κοίταζε σαν να ήµουν τέρας. Είχε κολληµένο στο αυτί της το κινητό και µιλούσε µε έντονες. παρά το βάρος των υπερσυντηρητικών γονιών µου. Την κοίταζα καθώς διέσχιζε τρέχοντας το γρασίδι. «Πήγαινε» της είπα µε ανέκφραστη. «Αυτό δεν αλλάζει τίποτα!» Η Κέιλα βούρκωσε ξανά αλλά. Το ανακουφισµένο ύφος της ήταν χαστούκι στο πρόσωπό µου. Κρατώντας σκυφτό το κεφάλι µου σαν να µε συνάρπαζε η γλίτσα που είχε πιάσει. πάνω στην ώρα άρχισε να χτυπά το κινητό της µε ρίνγκτοουν το Material Girl της Μαντόνα. Επιλογή Νο 1: Μεταµορφώνοµαι σε βρικόλακα. . Το µόνο που ήθελα ήταν µια φυσιολογική ζωή. Τέλεια. Τον περιτριγύριζαν κορίτσια παίρνοντας πόζες και τινάζοντας τα µαλλιά τους. Επιλογή Νο 2: Ο οργανισµός µου απορρίπτει την αλλαγή και πεθαίνω. πριν από δύο µέρες». όµως. Και τώρα µου τα έπαιρναν κι αυτά. «Κέι. άγνωστο πώς. Κι αυτό µόνο υπό την προϋπόθεση ότι δε θα µε σκότωνε η όλη διαδικασία. σταµάτησα απότοµα. µε κατεύθυνση το πάρκινγκ. όπου θα περνούσα τα επόµενα τέσσερα χρόνια υφιστάµενη αλλόκοτες και ακατανόµαστες αλλαγές στον οργανισµό µου και µια ολοκληρωτική και αµετάκλητη ανατροπή της ζωής µου. Πήρε µια έκφραση λαγού παγιδευµένου από προβολείς αυτοκινήτου και κατάλαβα πως ήταν ο Τζάρεντ. Στο σπίτι δεν υπήρχε ελπίδα. νιώθοντας το πρώτο κέντρισµα θυµού. «Γύρισε µαζί του σπίτι». πράγµα που στο µυαλό κάθε ανθρώπου ισοδυναµεί µε τέρας. ήθελα να νιώθω ενταγµένη – τουλάχιστον στο σχολείο µου. Για πάντα. ήταν ότι η µεταµόρφωση σε τέρας ήταν η πιο ευχάριστη από τις δύο επιλογές µου. Έδειξα εκνευρισµένη το κεφάλι µου. για να µε δεχτούν στην κτηνιατρική σχολή του Πανεπιστηµίου της Οκλαχόµα και να ξεφύγω από το Σπασµένο Βέλος. Τα κακά νέα ήταν ότι έπρεπε να µετακοµίσω στον Οίκο της Νύχτας. Πάνω απ’ όλα. το σηµάδι που είχε εµφανιστεί αποπάνω τους.

οι οποίες. Ή µήπως ήταν. Είχε τα µαλλιά µου – µακριά. Θυµόµουν τι είχε γίνει µε το τελευταίο παιδί που διάλεξε ο ανιχνευτής από το λύκειό µας. πάνω από τους οποίους κρέµονταν καθρέφτες µεσαίου µεγέθους. έκανε ότι χτυπά τον Χιθ. µόνο για µια στιγµή. στεκόταν και χαµογελούσε σαν χάχας. ήταν έρηµες. Διαπεραστικά κοριτσίστικα κακαρίσµατα έφταναν στ’ αυτιά µου από το πάρκινγκ. κατευθύνθηκα στις πλησιέστερες τουαλέτες.προσπαθώντας (και αποτυγχάνοντας οι περισσότεροι) να δείχνουν κουλ. µοντέλο 1966. ίσια και µαύρα σχεδόν σαν της γιαγιάς µου πριν αρχίσουν να γκριζάρουν. Η µέρα µου πήγαινε απ’ το κακό στο χειρότερο. εκείνο το πρόσωπο που βλέπεις ανάµεσα στο πλήθος κι ορκίζεσαι πως κάπου το ξέρεις. Υπήρχαν τρία χωρίσµατα και. αφού είχε πετάξει τα βιβλία του κι έτρεχε να βγει από το κτίριο. Είχε τα µάτια µου. ευτυχώς. Ήµουν κι εγώ ένα από αυτά τα παιδιά που παραµέριζαν από τον δρόµο του και τον κοίταζαν µε γουρλωµένα µάτια. βρισκόταν ανάµεσά τους. Ειδικά όταν έµπαινε στον κόπο να µείνει ξεµέθυστος. Δεν µπορούσα να βγω έξω. Αντί να πάω στο αυτοκίνητό µου. Αν και βρισκόµουν σε απόσταση. πήρα µια βαθιά ανάσα και µε µια κίνηση σήκωσα το κεφάλι µου κι έσπρωξα πίσω τα µαλλιά µου. Και τώρα… Τι ειρωνεία της µοίρας. κι ακόµα και τώρα είχε τις καλές στιγµές του. Αλλά το πρόσωπό µου δεν ήταν ποτέ τόσο άσπρο. Στο ίδιο τσαγαλί χρώµα που δεν µπορεί ν’ αποφασίσει αν είναι καστανό ή πράσινο. Τώρα ήµουν εγώ αυτό το πρόσωπο – η γνωστή άγνωστη. ήταν φανερό ότι θεωρούσε αυτό το χαϊδευτικό χτύπηµα κάτι σαν τελετουργία ζευγαρώµατος. Δε θα ξεχάσω ποτέ τον συνωστισµό που επικρατούσε στους διαδρόµους εκείνο το πρωί και πώς τα παιδιά τραβιόντουσαν µακριά του λες κι είχε πανούκλα. Άφησα την τσάντα µου και το βιβλίο Γεωµετρίας στο ράφι. Ήταν σαν να κοίταζα το πρόσωπο µιας γνωστής άγνωστης. ενώ στην πραγµατικότητα σου είναι τελείως άγνωστο. Ξέρετε. καθώς έτρεχε στην έξοδο του σχολείου. Στον τοίχο είχε δύο νιπτήρες. Δεν µπορούσα να εµφανιστώ µπροστά τους µ’ αυτό το πράµα στο κούτελο. ανυποψίαστος ως συνήθως. τα είδη µακιγιάζ και τα σχετικά. αλλά είδα µετά το παιδί. για να είµαι δίκαιη µε τον εαυτό µου. ήταν αναµενόµενο να τσιµπηθώ µε τον συγκεκριµένο τύπο. Ήξερα πολύ καλά τι θα έκαναν. Και ο σιέλ Σκαραβαίος µου. Είχα πάντα . µε το καινούριο σηµάδι του να λάµπει στο άσπρο µέτωπό του και δάκρυα ν’ αυλακώνουν τα κατάχλωµα µάγουλά του. διπλοτσεκάρισα τα κενά κάτω απ’ τις πόρτες αλλά δεν είδα πόδια. Συνέβη πέρσι. µόνο που τα µάτια µου δεν ήταν ποτέ τόσο µεγάλα και στρογγυλά. το χειρότερο τσουλάκι του σχολείου. Η Κάθι Ρίτσερ. αν και τον λυπόµουν µ’ όλη µου την καρδιά. Θα γινόµουν απόβλητη της κοινωνίας. Ο ανιχνευτής ήρθε πριν αρχίσει το µάθηµα κι έβαλε στο στόχαστρο ένα παιδί που πήγαινε στην τάξη. Αλλά όχι. θυµόµουν µια εποχή που ο Χιθ ήταν απίστευτα γλυκούλης. ναι. ε. τη µακριά δυνατή µύτη και τα σαρκώδη χείλη µου – κι άλλα χαρακτηριστικά από τη γιαγιά µου και τους Τσερόκι προγόνους της. Ο τοίχος απέναντι από τους νιπτήρες ήταν καλυµµένος από έναν τεράστιο καθρέφτη κι ένα ράφι αποκάτω για ν’ ακουµπάς την τσατσάρα σου. Ο Χιθ. Όχι. Απλώς δεν ήθελα να µου κολλήσει η ρετσινιά πως είµαι εκείνο το κορίτσι που κάνει παρέα µε τα τέρατα. Η άγνωστη είχε τα τονισµένα ζυγωµατικά µου. Εγώ δεν είδα τον ανιχνευτή. Τόσο µυαλό που είχα. στο ξεκίνηµα του σχολικού έτους.

πιο σκούρα από των άλλων στην οικογένεια. Από σήµερα η ζωή µου δε θα ήταν ποτέ πια ίδια. Ήλπιζα να ήταν το φως. Ίσως όµως δεν είχε ασπρίσει έτσι ξαφνικά το δέρµα µου… ίσως έδειχνε άσπρο σε σύγκριση µε το σκούρο µπλε περίγραµµα του µισοφέγγαρου που ήταν τοποθετηµένο στο κέντρο ακριβώς του µετώπου µου. Σε συνδυασµό µε τα ινδιάνικα χαρακτηριστικά µου έδινε µια αγριάδα στην όψη µου… σαν να ανήκα σε αρχαίες εποχές όπου ο κόσµος ήταν µεγαλύτερος… πιο βάρβαρος. Ή ίσως πάλι να έφταιγε το φριχτό φωσφορικό φως.σταρένια επιδερµίδα. . Και για µια στιγµή –µια στιγµή µονάχα– ξέχασα πόσο φριχτό είναι να αισθάνεσαι πως δεν ανήκεις πουθενά κι ένιωσα ένα άγριο κύµα ευχαρίστησης. ενώ βαθιά µέσα µου αγαλλιούσε το αίµα του λαού της γιαγιάς µου. Κοίταξα το εξωτικό τατουάζ.

οπότε ούτε που θα µ’ έβλεπε. σκατά. και γι’ αυτό δεν πρόσεξα το ηµιφορτηγό παρά µόνο όταν φρέναρε µπροστά µου. έριξα πάλι τα µαλλιά στο µέτωπό µου. Κοίταξα ξανά τον Χιθ κι αναστέναξα. χρειαζόταν όλη του την αυτοσυγκέντρωση για να µην του πέσει το παντελόνι. Στο χέρι του κρατούσε µια µπίρα και στα χείλη του ζωγραφιζόταν ένα χαζό χαµόγελο.» Το αθώο του χαµόγελο έγινε ακόµα πιο πλατύ. που τελικά πρέπει να µας άκουγαν. Μάλλον µου διέφυγε η ανακοίνωση. πετάχτηκα έξω κι έτρεξα στον Σκαραβαίο µου. Χµ. Αλλά αυτό δεν άλλαζε τίποτα. «Δεν τα ’µαθες. Καθώς βάδιζε. «Έι. βγήκα από τις τουαλέτες κι έτρεξα στην πόρτα που έβγαζε στο πάρκινγκ των µαθητών. «Πίνεις στο σχολείο! Είσαι τρελός. Αν και το φως ήταν µουντό. Σήµερα καθόµαστε επειδή σκίσαµε την Ένωση την Παρασκευή!» Ο Ντάστιν κι ο Ντριού. «Τρελός για σένα. Ήµουν πολύ απασχοληµένη σήµερα. µωρό µου!» Κούνησα το κεφάλι µου καθώς του γύριζα την πλάτη για ν’ ανοίξω την πόρτα του αυτοκινήτου µου και ν’ αφήσω τα βιβλία και την τσάντα µου στο κάθισµα του συνοδηγού. αναγκάστηκα να µισοκλείσω τα µάτια µου και να σηκώσω το χέρι µου αντήλιο για να προστατευτώ. Προσπαθούσα να µιλάω ήρεµα κι αδιάφορα. Ξεχνώντας προς στιγµή ότι µόλις µε είχαν σηµαδέψει µε σκοπό να γίνω µια αιµατορουφήχτρα απόβλητη από την κοινωνία.» είπα κρατώντας πάντα γυρισµένο από την άλλη το πρόσωπό µου. αγριοκοίταξα τον Χιθ.ΚΕΦΑΛΑΙΟ 2 Όταν υπολόγισα ότι είχε περάσει αρκετή ώρα και πλέον πρέπει να είχαν φύγει όλοι από το σχολείο. Όχι. Αύριο γράφω διαγώνισµα Γεωµετρίας». Ύψωσα το βλέµµα µου και τον κοίταξα ανάµεσα από τα δάχτυλά µου όπως έκανα µε τις βλακώδεις ταινίες τρόµου. έκαναν ό. Καθόταν στην ανοιχτή καρότσα του ηµιφορτηγού του φίλου του του Ντάστιν. Μετά . Θέλω να πω. όπου ο Ντάστιν κι ο αδελφός του. Έσφιξα τα δόντια µου γιατί το κεφάλι µου πήγαινε να σπάσει. Ζο! Δεν πήρες το µήνυµά µου. ο Ντριού. Μόλις πάτησα το πόδι µου έξω. σκατά! Ήταν ο Χιθ. απ’ αυτά που δείχνουν τόσο ωραία στις φωτογραφίες καθώς αρµενίζουν στον ουρανό µισοκρύβοντας τον ήλιο. «Α.τι κάνουν συνήθως – πάλευαν και τσακώνονταν ένας Θεός µόνο ξέρει για ποιο ηλίθιο αγορίστικο θέµα. Υποθέτω πως ήµουν προσηλωµένη στον πόνο που µου προκαλούσε το συνηθισµένο φως του ήλιου. µε αγνόησαν. µε βάρεσε αλύπητα ο ήλιος. «Δε θα ’πρεπε να είσαστε στην προπόνηση τέτοια ώρα. η µέρα δεν ήταν αυτό ακριβώς που λέµε ηλιόλουστη· υπήρχαν κάµποσα µεγάλα αφράτα σύννεφα. Για καλή µου τύχη.» Σκατά. ούρλιαξαν σαν κανίβαλοι «Γιούχου!» και «Γιεεε!» µέσα από την καµπίνα. Πίσω από τους ώµους του έβλεπα την καµπίνα του ηµιφορτηγού. Το πεδίο ήταν ελεύθερο – υπήρχε µόνο ένα παιδί µ’ ένα από κείνα τα αντιαισθητικά φαρδιά χαµηλοκάβαλα παντελόνια στην άλλη άκρη του πάρκινγκ.

«Βούλωσέ το! Αρκετά τράβηξα σήµερα. Τέλεια. Ορίστε. Αφού ξέρετε ότι δεν καπνίζει. να τι ένιωθα. Δύναµη. «Σκασµός! Αφήστε την ήσυχη. ξέχασα (εντάξει. Μήπως σου είπε η Κέιλα τίποτα βλακείες για το πάρτι. κουνώντας κυκλικά τα χέρια του. Ο αιώνιος Χιθ. στον Ντάστιν και πρόσθεσα: «Ούτε οι δικές σου». αλλά η φωνή του χαµήλωσε. αλλά τον έκοψα. οπότε έσκυψα να . που τραγουδούσαν µ’ όλη τη δύναµη των φάλτσων φωνών τους κάτι από το τελευταίο CD του Τόµπι Κέιθ. «Έι. Ένα µυρµήγκιασµα που απλώθηκε στο δέρµα µου και φλόγισε το σηµάδι µου. Το ηµιφορτηγό τινάχτηκε µπροστά. Ζο! Είσαι τσαντισµένη. γύρισα στον Ντριού και τον κοίταξα στα µάτια. Ξανακοίταξα τον Ντριού. Σαν χαζή που είµαι. «Έλα τώρα. Ζο!» φώναξε ο Ντάστιν από την καµπίνα. που είχε καταπιεί τη γλώσσα του. «Τι έκανες.» «Όχι» ψιθύρισα. δρόµο!» είπε ο Ντάστιν βάζοντας ταχύτητα και πατώντας γκάζι. µε την παντελή έλλειψη κοινής λογικής – αν και στην πραγµατικότητα µε υπερασπιζόταν βάζοντας τις φωνές στους φίλους του. Πολύ. κάνοντας τον Χιθ να του ξεφύγει η µπίρα. Αφού ξέρεις ότι σου είµαι πιστός».» Η φωνή του Χιθ διέσπασε την προσοχή µου και τράβηξα το βλέµµα µου από τους δύο αδελφούς. Η Κέιλα δεν είχε αναφέρει τίποτα για απιστία του Χιθ. Αγνοώντας τον πόνο που µου προκαλούσε ο ήλιος. Γύρισα απότοµα προς το µέρος του και τον αγριοκοίταξα.» Ο Χιθ ήταν πεσµένος στα τέσσερα. µε φλέµατα. «Είσαι καλά. Αφού ξέρεις ότι ποτέ δε θα…» Αλλά οι διαµαρτυρίες του για την αθωότητά του έδωσαν τη θέση τους σε µια γελοία έκφραση κατάπληξης µόλις αντίκρισε το σηµάδι µου. «Σσς!» Έγνεψα µε το κεφάλι µου προς την κατεύθυνση των ανύποπτων ακόµη φίλων του. «Καλά σου λέει. προσωρινά) το νέο µου σηµάδι. «Ζο.» «Εγώ. Είσαι το κορίτσι µου». Τι έπαθες. Μ’ έπιασε ένας παροξυσµός τόσο άσχηµος. «Πρέπει να κόψεις το τσιγάρο». που διπλώθηκα στα δύο. «Έχεις κάνει µακιγιάζ για το µάθηµα Δραµατικής Τέχνης. «Μάγκες. «Δεν είναι µακιγιάζ». «Μα δε γίνεται να σε σηµάδεψαν. «Δεν είµαι το κορίτσι σου!» Κι εκεί κάπου έληξε η ηµιαναστολή του βήχα µου. έτσι που βήχεις θα ξεράσεις τα πνευµόνια σου» είπε ο Ντριού. να χάσει την ισορροπία του και να πέσει στο ασφαλτοστρωµένο πάρκινγκ. «Τι στο…» άρχισε. «Σκατά. έχω αρπάξει πούντα». Χιθ. που ξεπρόβαλαν αµέσως τα κεφάλια τους από τ’ ανοιχτά παράθυρα και µε κοίταξαν σαν να ήµουν κανένα επιστηµονικό πείραµα. δε µου χρειάζονται κι οι βλακείες σου». Και καθώς κοίταζα τον Ντάστιν συνειδητοποίησα κάτι – κάτι τροµακτικό και ταυτόχρονα συναρπαστικό: ο Ντάστιν είχε φοβηθεί. Είναι βρικόλακας». Υπέροχα. Και τότε το ένιωσα. Η Ζόι έγινε τέρας!» είπε ο Ντριού. Κι εκείνος είχε φοβηθεί. Έτρεξα κοντά του.έβηξα και πρόσθεσα: «Επιπλέον. Τα γεµάτα αναισθησία λόγια του Ντριού έκαναν τον θυµό που σιγόβραζε µέσα µου από τη στιγµή που µου γύρισε την πλάτη η Κέιλα να κοχλάσει και να ξεχειλίσει. Στράφηκα από τον κατάπληκτο Ντριού. Τα µάτια του Χιθ έµειναν γουρλωµένα από το σοκ.

«Πρέπει να γυρίσω σπίτι. επειδή ήταν τόσο κοντά µου. που χρειάστηκαν τρεις προσπάθειες για ν’ ανάψω τη µηχανή. αλλά δεν είχα νιώσει ποτέ έτσι. Δεν άντεχα να το σκέφτοµαι. γενετικά προγραµµατισµένος µαγνήτης. Δεν ήθελα να το εκφράσω µε λόγια. Δεν µπορούσα να το εκφράσω µε λόγια. ασυγκράτητο πόθο που µ’ έπνιγε. . Δεν τραβήχτηκα µακριά του. Δεν ήθελα να σκέφτοµαι τι είχε γίνει. Η διαδροµή ήταν δεκαπέντε λεπτά. θεσπέσια. Με τον Χιθ παίζαµε ερωτικά παιχνίδια –αν και χωρίς να ολοκληρώνουµε– για έναν χρόνο. Η καρδιά µου χτυπούσε τόσο δυνατά. Το ηµιφορτηγό φρέναρε και σταµάτησε δίπλα µας. «Άφησέ µε! Μιλάω µε τη Ζόι!» Ο Χιθ πάλεψε να του ξεφύγει. Όχι για τον Χιθ. άρπαξε από τη µέση τον Χιθ και τον έσπρωξε µε την πλάτη µέσα στην καµπίνα. Μπορούσα να φανταστώ πώς πρέπει να ήµουν. «Τι ωραία που µυρίζεις» µου ξέφυγε αυθόρµητα. µε κάτωχρο πρόσωπο. Πρέπει να γυρίσω σπίτι». Έλεγα τα λόγια ξανά και ξανά.» είπε σιγανά. που άκουγα στα µελίγγια µου τον ρυθµικό απόηχό της. «Ζόι. Σε κάθε άλλη περίπτωση θα τραβιόµουνα… αλλά όχι τώρα.τον βοηθήσω να σηκωθεί όρθιος. «Παράτα τον ήσυχο. «Θέλω…» ψιθύρισα. Μπήκα στον Σκαραβαίο µου. Άπλωσε το χέρι του να χαϊδέψει το µάγουλό µου και µόνο τότε προσέξαµε κι οι δυο το αίµα στην παλάµη του. Γιατί βιαζόµουν τόσο πολύ. Δεν ήταν η πρώτη φορά που βρισκόταν τόσο κοντά µου. Βιαζόµουν ν’ αποδράσω από τη σκηνή µε τον Χιθ στο πάρκινγκ του σχολείου. καθώς ο Ντάστιν σανίδωνε το γκάζι και το ηµιφορτηγό έφευγε µε ιλιγγιώδη ταχύτητα. Πολύ πιο σύντοµα απ’ ό. «Θέλω…» Τι ήθελα. Όχι. Πήδησε έξω ο Ντριού. Όχι σήµερα. λάθος. καυτή. µε το λαµπερό ζαφειρένιο περίγραµµα του καινούριου σηµαδιού µου και το βλέµµα µου καρφωµένο στο αίµα που έτρεχε από το χέρι του. Κάπου…» η φωνή του έσβησε βλέποντας την έκφρασή µου. Και τότε µε χτύπησε µια απίστευτη µυρωδιά – γλυκιά. όσο σίγουρο είναι ότι η βροντή ακολουθεί την αστραπή. Δάγκωσα τα χείλη µου και βόγκηξα. δε βιαζόµουν να φτάσω. Βασικά. Ο Ντάστιν έσκυψε αποπάνω τους κι έκλεισε την πόρτα του ηµιφορτηγού. Πρέπει να τα ξαναβρούµε εµείς οι δύο. Δεν µπορούσα να σαλέψω· δεν µπορούσα να ξεκολλήσω τα µάτια µου από το αίµα. Ξέρεις πόσο σ’ αγαπώ». στο ενδιάµεσο του βήχα µου. Ο Χιθ φορούσε καινούρια κολόνια. µου λείπεις αφάνταστα. ήµουν σταµατηµένη µπροστά στο σπίτι και προσπαθούσα να προετοιµαστώ για τη σκηνή που ήταν τόσο σίγουρο ότι θ’ ακολουθούσε. Τα χέρια µου έτρεµαν τόσο πολύ. τέρας!» µου φώναξε ο Ντριού. µε βαθιά βραχνή φωνή. δεν είχα νιώσει ποτέ κάτι παρόµοιο. «Ζο. Δεν κατάλαβα πόσο κοντά του ήµουν ώσπου σηκώθηκε και τα κορµιά µας βρέθηκαν κολληµένα σχεδόν το ένα στο άλλο. Με κοίταξε µε µια ερώτηση στα µάτια του. αλλά µου φάνηκε σαν να έφτασα µέχρι ν’ ανοιγοκλείσω τα µάτια µου. Δεν ήθελα να οµολογήσω τον άγριο. Μια απ’ αυτές τις µυστήριες κολόνιες µε τις φεροµόνες που υποτίθεται ότι τραβάνε τις γυναίκες σαν τεράστιος. καθώς οδηγούσα.τι θα ήθελα. «Να πάρει. αλλά ο Ντριού ήταν αµυντικός του Σπασµένου Βέλους και πραγµατικός γίγαντας. Ενώ έπρεπε.

θα υπήρχε οπωσδήποτε µια λογική εξήγηση για όλα. Τέλεια. όπως πάντα. αλλά ξάφνου συνειδητοποιούσα ότι ήθελα απεγνωσµένα τη µαµά µου. αυτό ήταν. Κι ύστερα άρχισα να βήχω. παρόλο που φορούσα τα τρέντι γυαλιά ηλίου Maui Jim. Πράγµατα που της είχε απαγορεύσει ο καινούριος της σύζυγος (το ζώον). έπειτα από τρία ολόκληρα χρόνια. Με λίγη τύχη. Είχε σταµατήσει να καίει. µωρό…» άρχισε. «Μα δεν είµαι βρικόλακας!» είπα. Έτσι την έλεγα παλιά. Είχα πάθει σοκ και δε σκεφτόµουν καθαρά.» Ούτε που σήκωσε το βλέµµα της. Ίσως να είχα όλη δική µου τη µαµά. µα τα λόγια πάγωσαν στα χείλη της µόλις αντίκρισε το σηµάδι στο µέτωπό µου. «Μαµά. Μπήκα στο σπίτι από το γκαράζ. «Τελείωνε. πήγα να βρω τη µαµά µου. Το δέρµα µου ήταν υπερευαίσθητο. Έβηξα για χιλιοστή φορά. ενώ έφερνα στον νου πόσο υπνωτιστικά υπέροχο ήταν το αίµα του Χιθ.» «Μµµ. «Πεθαίνω…» βόγκηξα κι ύστερα έκλεισα τροµαγµένη τα χείλη µου. Απλώς φρίκαραν µε το σηµάδι µου. τα µάτια µου έκαιγαν. Ναι.» . «Ω. Με τη διαφορά πως τότε διάβαζε εξωτικά ροµάντζα και µακιγιαριζόταν. «Μανούλα». Άλλωστε. Ήταν στο πρόχειρο καθιστικό κι έπινε τον καφέ της διαβάζοντας το Μια Κοτόσουπα για τη Γυναικεία Ψυχή. Προφανώς είχα πάθει σοκ. θα ήταν τελείως αποχαυνωµένος από το καινούριο βιντεοπαιχνίδι του Delta Force. αλλά τα µάτια που σήκωσε µεµιάς από το βιβλίο ήταν γεµάτα τρυφερότητα και έγνοια. Ευτυχώς η µεγάλη µου αδελφή δε θα είχε γυρίσει ακόµη σπίτι – ήταν µαζορέτα και είχε προπόνηση. Θέλω να πω. Κοίταξα το µεγάλο τούβλινο σπίτι που. Ίσως πέθαινα στ’ αλήθεια. τρέµοντας λιγάκι. Ίσως να καταλάβαινε… ίσως να ήξερε τι έπρεπε να κάνει… Διάβολε! Ήµουν δεκάξι χρονών. Μετά πήρα µια βαθιά ανάσα και. «Χρειάζοµαι τη βοήθειά σου». το τρολ. µια εξήγηση απλή και λογική. αλλά ένιωθα ακόµη διαφορετικά. κουλουριασµένη σε µια γωνιά του καναπέ. εξακολουθούσα να µην το νιώθω σπιτικό µου. µπήκα στο δωµάτιό µου και πέταξα στο κρεβάτι µου το βιβλίο Γεωµετρίας. Έδειχνε τόσο φυσιολογική.Όχι! Δεν έπρεπε να το σκέφτοµαι. Αυτό ήταν όλο. Δεν έπρεπε να σκέφτοµαι τον Χιθ. ο µικρός µου αδελφός. αλλά δεν µπορούσα πια να το αρνηθώ. Δεν είναι τίποτα… δεν είναι τίποτα… Έτριψα µηχανικά το µέτωπό µου. Δεν ξέρω αν ήταν η απρόσµενη χρήση του «µανούλα» ή αν κάτι στον τόνο µου άγγιξε µια χορδή της µητρικής της διαίσθησης που είχε επιζήσει κάπου µέσα της. Θεέ µου! Τι έκανες πάλι. Όχι για τον ίδιο τον Χιθ – για το αίµα του. Τελείωνε µια ώρα αρχύτερα». Αυτό πρέπει να ήταν. Δε χρησιµοποίησα καµιά µυστηριώδη δύναµη για να τους τροµάξω. Διέσχισα τον διάδροµο. «Κάνε τη να καταλάβει» ψιθύρισα µια απλή προσευχή σε όποιον θεό ή θέα τύχαινε ν’ ακούει. «Τι είναι. Ο Ντάστιν και ο Ντριού ήταν καθυστερηµένα – δύο ανώριµα αγόρια που είχαν το µυαλό τους µόνο στην µπίρα. τόσο ίδια όπως παλιά. Ένιωθα διαφορετικά. την τσάντα µου και το σακίδιο. Το στήθος µου πονούσε και. Ξεροκατάπια. Όχι! Όχι! Όχι! Το αίµα δεν είναι ούτε υπέροχο ούτε ποθητό. και τον άγριο πόθο που ένιωσα γι’ αυτό. πριν παντρευτεί τον Τζον. ο κόσµος φοβάται τους βρικόλακες.

«Μαµά. θα νιώθω όλο και πιο άρρωστη». δεν το προκάλεσα. Χάρη σ’ αυτόν σταµάτησα να δουλεύω στ’ απαίσια Dillards. Δοκίµασα λοιπόν µια διαφορετική τακτική – που την είχα εγκαταλείψει πριν από τρία χρόνια. Πρέπει να φύγω. «Α. Αναστέναξα. Είδα τα µάτια της µητέρας µου ν’ αλλάζουν. «Σε παρακαλώ. Με κοίταξε στενεύοντας τα µάτια της. Τουλάχιστον για κάνα δυο µέρες. Αυτό που λέω είναι ότι θέλω. όχι. το ξέρεις». Χάρη σ’ αυτόν έχουµε ασφάλεια κι ένα λαµπρό µέλλον». για µια φορά τουλάχιστον. Χάρη σ’ αυτόν δε χρειάζεται ν’ αγχωνόµαστε για τα οικονοµικά µας και ζούµε σ’ ένα πανέµορφο µεγάλο σπίτι. «Δηλαδή αυτό που λες είναι ότι θέλεις να µε βάλεις να του πω ψέµατα». . Δε φταίω εγώ».» Ο πανικόβλητος τόνος της µου προκάλεσε ένα κύµα φόβου. «Δεν ήξερα πως έχω πάψει να είµαι µαµά σου» είπε ψυχρά. είµαι άρρωστη και δεν ξέρω αν µπορώ να τα κάνω όλα µόνη µου!» Τελείωσα βιαστικά. «Πώς µπορείς να είσαι τόσο εγωίστρια. Να µε βοηθήσεις να ετοιµάσω τη βαλίτσα µου και να µε συνοδέψεις στο καινούριο µου σχολείο. πράγµα που δεν ήταν και τόσο δύσκολο. «Μαµά. Να το κρατήσουµε µεταξύ µας µέχρι να… Δεν ξέρω… να το χωνέψουµε. Τα χείλη της συσπάστηκαν παράξενα καθώς κοίταζε νευρικά το µισοφέγγαρο. Μ’ έπιασε ένας νέος παροξυσµός βήχα που τράνταξε τους ώµους µου. προσπάθησα να της πω µε τα µάτια µου. κι αναγκάστηκα να σταµατήσω. Η ανησυχία έσβησε κι αντικαταστάθηκε από µια σκληρότητα που ήξερα πάρα πολύ καλά. «Νοµίζω ότι αυτό ακριβώς είναι το πρόβληµα. απλώς θα γινόταν πυρ και µανία όπως πάντα όταν της θύµιζα ότι ο Τζον δεν ήταν αληθινός πατέρας µου.Η καρδιά µου άρχισε να πονάει ξανά. Δεν ενδιαφέρεσαι παρά µόνο για τον Τζον από τότε που τον παντρεύτηκες». «Τι θα πει ο πατέρας σου. Αν δεν πάω στον Οίκο της Νύχτας. Μ’ έκανε να αισθάνοµαι ακόµα πιο άσχηµα απ’ ό. µανούλα. Είναι κάτι που µου συνέβη. «Και τι να του πω. «Όχι. Αυτή δεν έπρεπε να ξέρει τις απαντήσεις αντί να κάνει τις ερωτήσεις. Θέλω να είσαι η µανούλα µου. δεν εννοούσα ότι θα µείνω εδώ µέχρι να το χωνέψουµε. εγώ δεν έκανα τίποτα. «Ε… πες του ότι θα µείνω δυο µέρες στο σπίτι της Κέιλα γιατί έχουµε να κάνουµε µια δύσκολη εργασία στο µάθηµα Βιολογίας». Αυτή δεν ήταν η µαµά. έτσι άρχισα να βήχω επίτηδες. «Απλώς χρειάζοµαι κάνα δυο µέρες πριν αντιµετωπίσω…» Δεν µπορούσα να προφέρω ούτε το όνοµά του. κοντανασαίνοντας και βήχοντας στη χούφτα µου. Και µετά θα πεθάνω. µαµά. Δεν ενδιαφέρεσαι αρκετά για να συνειδητοποιήσεις ότι έχεις πάψει να είσαι µαµά. να βάλεις τις ανάγκες µου πάνω από τις επιθυµίες του. γιατί µου ήταν αδύνατον να ξεστοµίσω τα λόγια. όχι!» αναφώνησε σαν να µην άκουσε λέξη από όσα είπα.» Ήθελα να ουρλιάξω πού στο διάβολο να ξέρουµε τι θα πει ο πατέρας µου αφού έχουµε να τον δούµε και να τον ακούσουµε δεκατέσσερα χρόνια! Ήξερα όµως ότι δε θα έβγαινε τίποτα καλό απ’ αυτό. µαµά. «Και τι θα πω στον πατέρα σου. γιατί τρέµω από τον φόβο µου. Δε βλέπεις πόσα έχει κάνει για µας.τι η Κέιλα. Δε γίνεται να µην του το πεις. Δεν µπορείς να καλύψεις µε µεϊκάπ αυτό το πράγµα».» Κράτησα την ανάσα µου. «Με σηµάδεψε ο ανιχνευτής.

Κάτι τέτοιο τέλος πάντων. Σίγουρα δε θα έκαναν κανονικά µαθήµατα. Τι θα έπαιρνα λοιπόν µαζί µου. Έπρεπε να φύγω. έβηξα ξανά και βγήκα ν’ αντιµετωπίσω τον εχθρό. τον Ότις το Ψάλι (δεν µπορούσα να προφέρω καλά τη λέξη «ψάρι» όταν ήµουν δύο χρονών). µαθήµατα του στιλ Πώς Σφάζουµε Ανθρώπους ή Πώς Βλέπουµε στο Σκοτάδι. Δε θα χρειαζόµουν όλα αυτά τα πράγµατα εκεί όπου θα πήγαινα. Τα δύο αγαπηµένα τζιν µου. Ενώ εγώ είµαι η κακιά επειδή δεν προσποιούµαι – επειδή είµαι ειλικρινής. συν αυτό που φορούσα. Η µητέρα σου κι εγώ θέλουµε να σου µιλήσουµε». Ξέρεις κάτι. δε νοµίζω ότι θα µπορούσα να κοιµηθώ χωρίς αυτόν. Προφανώς δεν πήγαν να πνιγούν. αλλά. Η αλήθεια είναι ότι εξαιτίας του έχεις πάψει να προσέχεις τα παιδιά σου εδώ και τρία χρόνια. έκανα µεταβολή και κλείστηκα στο δωµάτιό µου. Ξέρεις ότι η µεγάλη κόρη σου έχει γίνει µια µουλωχτή κακοµαθηµένη τσούλα που πηδιέται µε τη µισή οµάδα του σχολείου. για να τους χαµογελάς και να προσεύχεσαι γι’ αυτούς και για να τους αφήνεις να κάνουν ό. τη βάψαµε». Έχω σιχαθεί τόσο πολύ τη ζωή µου. Ήταν µεγάλος ο πειρασµός να ριχτώ στο κρεβάτι µου και να κλάψω. Σκέφτηκα ν’ αφήσω το ωραίο τιρκουάζ πουκάµισό µου. Πρόσθεσα στην πλαϊνή θήκη µπόλικα σουτιέν. βροντώντας πίσω µου την πόρτα. αλλά τα κατάµαυρα θα έριχναν ακόµα πιο πολύ το ηθικό µου… οπότε το πήρα. Όχι. Χάιδεψα τον Ότις. µητέρα. Ξέρεις τι απαίσια αιµοσταγή βιντεοπαιχνίδια παίζει ο Κέβιν κρυφά από σένα. Ήταν βέβαιο ότι θα έσπευδε να γυρίσει σπίτι για ν’ ασχοληθεί µαζί µου. αλλά… βρικόλακας ξεβρικόλακας.» φώναξα πριν µε ξαναπιάσει ένας παροξυσµός βήχα. κιλοτάκια και είδη για τα µαλλιά και το µακιγιάζ. αλλά αποκλείεται να είναι πιο καταθλιπτικό απ’ αυτό το τέλειο σπίτι!» Και για να µην αρχίσω να κλαίω ή να ουρλιάζω. «Όχι. Σήµερα όµως δεν µπορούσα να ζητήσω συγγνώµη. Τον τακτοποίησα λοιπόν τρυφερά µέσα στο αναθεµατισµένο σακίδιο. «Ζόι. δεν µπορούσα να µείνω εδώ. Δύο µαύρα µπλουζάκια. Δεν πάτε να πνιγείτε όλοι σας! Από τους υπερβολικά λεπτούς τοίχους. Θέλω να πω. «Ότις. τι άλλο φοράνε οι βρικόλακες. Άσε που το µαύρο αδυνατίζει. Άσχετα µε το τι έλεγε ή έκανε η µαµά µου. Με το Πρόβληµα. «Τι. Τέλεια. Σήµερα ήµουν διαφορετική. φυσικά και δεν ξέρεις! Αυτοί οι δύο παριστάνουν τους χαρούµενους και προσποιούνται ότι αγαπούν τον Τζον κι ότι είµαστε δήθεν µια ευτυχισµένη οικογένεια. που τα ήξερα απέξω. Σ’ αυτό το σηµείο µη συζήτησής µας συνήθως εγώ απολογούµουν και πήγαινα στο δωµάτιό µου. αλλά αντί γι’ αυτό άδειασα το σχολικό µου σακίδιο. Ίσιωσα τους ώµους µου. προφανώς. ώστε χαίροµαι που µε σηµάδεψε ο ανιχνευτής! Ονοµάζουν το σχολείο βρικολάκων Οίκο της Νύχτας. . Όλα ήταν διαφορετικά.τι τους καπνίσει. Παραλίγο ν’ αφήσω πάνω στο µαξιλάρι µου το λούτρινο ζωάκι µου.Είχα ακούσει αυτά τα λόγια τόσες φορές. Κι ύστερα άκουσα το χτύπηµα στην πόρτα µου και τη φωνή του που έλεγε να βγω από το δωµάτιό µου. την άκουσα να κάνει ένα υστερικό τηλεφώνηµα στον Τζον.

Ειλικρινά. δείχνει εντάξει άνθρωπος. δυστυχώς. Κούνησα το κεφάλι µου. Είναι η κυρία Χέφερ. παρ’ όλα αυτά έπαθα σοκ. ανακάλυψε ξαφνικά ότι η προβληµατική εφηβική συµπεριφορά –και πιο συγκεκριµένα η δική µου προβληµατική συµπεριφορά. δηλαδή η κυρία Χοντρέλα. Στην αρχή. µε την ελπίδα ότι. αλλά τον σάστισε το σηµάδι µου. το επίθετο της µητέρας µου. Τα µάτια του είναι σαν την ψυχή του – έχουν ένα ψυχρό ξεπλυµένο καστανό χρώµα. Το περίµενα αυτό. Η µητέρα µου ήταν κουλουριασµένη στην άκρη του καναπέ. Ειλικρινά το περίµενα. Έναν ρόλο που ξέρει καλά.ΚΕΦΑΛΑΙΟ 3 Eκ πρώτης όψεως. αυτές που ο κύριος Ωραίος και Γοητευτικός θεωρεί πιο κατάλληλες για κείνη από την εύθυµη συντροφιά ανύπαντρων γυναικών µε τις οποίες έκανε παλιά παρέα. θα µπορέσουν να το θεραπεύσουν ή τουλάχιστον να παρασκευάσουν εµβόλιο. και στοµαχάκι. Εγώ είµαι». Έκανε έναν µορφασµό αηδίας. Δήθεν καλός άνθρωπος. αγάπη µου» επενέβη ο χαµένος ο πατριός µου. τον βρήκα να στέκεται δίπλα στον καναπέ. αυτό το χαµένο κορµί ο πατριός µου. δηλαδή κανένα ψεµατάκι πότε πότε. Μέχρι στιγµής δεν έχουν καταφέρει τίποτα. Στην εµφάνιση είναι όπως όλοι οι µπαµπάδες. Το πιστεύετε. Δήθεν καλός σύζυγος. Θα έπαιζε την Πληγωµένη Υστερική Μητέρα. «Δεν είναι ο Σατανάς. Σατανά!» είπε µε την επίσηµη επιβλητική φωνή που χρησιµοποιούσε στο κήρυγµα. «Ύπαγε οπίσω µου. Αυτό το «αν σε δαγκώσει βρικόλακας θα πεθάνεις και θα γίνεις κι εσύ βρικόλακας» είναι σκέτο παραµύθι. Ο Τζον ετοιµάστηκε να µε καρφώσει µε το βλέµµα του. Τα µάτια της ήταν ήδη κόκκινα και βουρκωµένα. Όπως ξέρει όλος ο κόσµος. άκουσα µερικές φίλες της να τον χαρακτηρίζουν «ωραίο» και «γοητευτικό». αν το βρουν. «Να λείπουν οι εξυπνάδες. ξέρω. χτυπώντας αφηρηµένα τον ώµο της πριν στρέψει ξανά την προσοχή του σ’ εµένα. (Ναι. φυσιολογικός µπορώ να πω. Τώρα όµως ο Τζον Χέφερ. η λέξη «heffer» σηµαίνει «χοντρός». Τέλεια. «Σε είχα προειδοποιήσει ότι θα µετανιώσεις µια µέρα για την κακή διαγωγή και την προβληµατική συµπεριφορά σου.) Όταν άρχισε να βγαίνει µε τη µαµά µου. θυµωµένες σκέψεις και σαρκαστικά σχόλια που απευθύνονται . ο Τζον Χέφερ. κρατώντας το χέρι του. «Θα το χειριστώ εγώ. Ζόι» είπε η µητέρα µου. αλλά αυτό είναι το επίθετό του – και τώρα. Από την πρώτη στιγµή που τον γνώρισα κατάλαβα αµέσως πως είναι δήθεν. Δεν το λέω επειδή δεν τον αντέχω τώρα. Αναστέναξα. Χρόνια τώρα οι επιστήµονες προσπαθούν ν’ ανακαλύψουν τι είναι αυτό που προκαλεί την αλυσίδα των βιολογικών µεταβολών που οδηγούν στον βαµπιρισµό. ο χαµένος ο πατριός µου. Μπαίνοντας στο πρόχειρο καθιστικό. Ποτέ µου δεν τον χώνεψα. δεν είναι στο χέρι σου να προκαλέσεις την αλλαγή. Τώρα βέβαια η µαµά µου έχει καινούριες φίλες. Καστανά µαλλιά. Δήθεν καλός πατέρας. κοκαλιάρικα πόδια. Δεν ξαφνιάζοµαι καν που συνέβη τόσο γρήγορα».

Τζον. Δυστυχώς. Θα το αφήσουµε στα χέρια του Θεού». µε είχε ξαναπιάσει βήχας κι έτσι ο Τζον συνέχισε να µιλάει. Ήταν πρεσβύτερος του Λαού της Πίστης και τόσο. µόλις είδα το γνωστό σφίξιµο του σαγονιού του. νεαρή µου». σ’ ένα καθαρά λογικό επίπεδο. «Το κάναµε στο µάθηµα Βιολογίας. «Δεν έχω ανάγκη να µου εξηγήσει τίποτα µια δεκαεξάχρονη». Χαµογέλασα. τι θα την κάνουµε. Αυτός θα ξέρει τι να κάνει για να ηρεµήσουν τα πράγµατα». Την τέλεια οικογένεια. Φορούσε ένα απαίσιο παντελόνι κι ένα εξίσου απαίσιο πουκάµισο. «Θα τηλεφωνήσουµε επίσης στον δόκτορα Άσερ. «Οι επιστήµονες δεν τα ξέρουν όλα.τι πρέπει να κάνει κάθε καλή οικογένεια. συγκέντρωσα το µυαλό µου κι ένιωσα πραγµατικά πολύ περήφανη που θυµήθηκα κάτι το οποίο είχα διδαχτεί την προηγούµενη χρονιά. Σταµάτησα. «Θα κάνουµε ό. Πρόκειται για µια οργανική αντίδραση που παρουσιάζουν ορισµένοι έφηβοι όταν ανεβαίνουν τα επίπεδα των ορµονών τους». Έγινε εις βάρος µου. Κρίµα που η θεωρία δεν ανταποκρίνεται πάντα στην πράξη. . «Απλώς προσπαθώ να σου εξηγήσω πώς γίνεται». αλλά από ενθουσιασµό για την ικανότητά µου ν’ ανακαλώ πράγµατα από ένα µάθηµα που είχαµε κάνει πριν από τόσους µήνες. Υποτίθεται πως έκανε το σωστό και πίστευε το σωστό. Δεν είναι άνθρωποι του Θεού». όχι στον Τζον. Έκανα άλλη µια προσπάθεια. «Η γνώση του Θεού υπερβαίνει την επιστήµη κι είναι βλασφηµία να λες το αντίθετο. Τι θα πουν οι γείτονες. Τον αγριοκοίταξα.» Το πρόσωπο της µητέρας µου είχε χλωµιάσει ακόµα περισσότερο κι έπνιξε έναν λυγµό. αλλά έκρινα πως δεν ήταν η κατάλληλη στιγµή ν’ αναφερθώ στην εµφανώς τραγική κακογουστιά του στο ντύσιµο. Δεν έγινε εξαιτίας µου. µα τόσο περήφανος για το αξίωµά του. όπως ήταν αναµενόµενο. Τελικά κατάφερα να πω: «Δεν το προκάλεσα εγώ. Είχε µια καλή δουλειά. θα έπαιζε το χαρτί του πρεσβύτερου και θα µου πέταγε στα µούτρα τον Θεό. Διάβολε! Ποιος να το φανταζόταν. Το να είναι πρεσβύτερος ένας άντρας σήµαινε πως ήταν πετυχηµένος. Κατάλαβα πως ήταν λάθος να χαµογελάσω. «Δεν είπα ποτέ ότι οι επιστήµονες είναι πιο έξυπνοι από τον Θεό!» Σήκωσα ψηλά τα χέρια µου ενώ πάσχιζα να πνίξω τον βήχα. «Σε ορισµένους ανθρώπους οι ορµόνες ενεργοποιούν µια…» έστυψα το µυαλό µου και το θυµήθηκα «…µια ελαττωµατική έλικα DNA. Σ’ αυτό συµφωνούν όλοι οι επιστήµονες του πλανήτη». αγάπη µου.» Στένεψε τα µάτια του όταν άνοιξα το στόµα µου ν’ απαντήσω και µε διέκοψε πριν προλάβω να µιλήσω. Θα µ’ έκλειναν σε µοναστήρι. καταλάβαινα γιατί. Προφανώς χρειαζόταν να του εξηγήσει κάποια πράγµατα µια έφηβη. «Τι θα σκεφτεί ο κόσµος στην κυριακάτικη συνάθροιση. που θέτει σε κίνηση την όλη διαδικασία της αλλαγής».κυρίως στους γονείς µου. Αυτός ήταν ένας από τους λόγους που τράβηξαν τη µαµά µου και. Ένα ωραίο σπίτι. και ίσως ίσως κάποιοι αόριστοι λάγνοι πόθοι για τον Άστον Κάτσερ (δυστυχώς. Θεωρητικά ήταν η ιδανική επιλογή για δεύτερος σύζυγος και πατέρας των παιδιών της. Και τώρα. Στοιχηµάτιζα τις καινούριες τρέντι Steve Madden µπαλαρίνες µου ότι ο Θεός θα εκνευριζόταν όσο κι εγώ. προτιµά τις µεγαλύτερες γυναίκες)– ευθύνεται τελικά γι’ αυτή την αντίδραση στον οργανισµό µου. «Μα.

όπως πάντα. Ήταν καιρός να πάρω την κατάσταση στα χέρια µου (άλλωστε. «Τηλεφωνήστε στον δόκτορα Άσερ. «Ζόι. Απόψε». Η κατάστασή µου θα χειροτερέψει αν δεν πάω στους…» Κόµπιασα. «Τι. Μετά πήρα µια βαθιά ανάσα και τραβήχτηκα. είχα κάνει και µανικιούρ). θα έχαναν. Για τον Τζον. «Βλέπεις. ήθελα να πιστεύω ότι φοβόταν µη χάσει εµένα. αλλά τα λόγια της. Όχι απόψε. φανερά ανακουφισµένη. Τι θα σκεφτεί ο κόσµος στην κυριακάτικη συνάθροιση. χρυσό µου» είπε η µαµά µου. Αλλά σας πειράζει να ξαπλώσω µέχρι να έρθουν οι άλλοι. Δεν ήθελε να χάσει την πολύτιµη εξουσία του και την ψευδαίσθηση της τέλειας οικογένειας. ήταν αυτά που ήθελε ν’ ακούσει ο Τζον. θα µου περάσει». αλλά αντί για τρυφερός ήταν γλοιώδης. «Είµαι σίγουρος ότι ο δόκτωρ Άσερ θα κατανοήσει πόσο απαραίτητη είναι η επίσκεψή του κατ’ οίκον. Εγώ όµως δεν ήµουν διατεθειµένη να το πληρώσω. «Πρέπει να πάω στον Οίκο της Νύχτας». ήταν σαν να µου ζήταγε µε τα µάτια συγγνώµη. «Λίντα. Όχι! Δεν καταλαβαίνεις. τόσο αµετάκλητο. τον Απίστευτα Ανέκφραστο Άνθρωπο. ή τουλάχιστον µέχρι να µε πάρει ασθενοφόρο από το σπίτι. Έβηξα. κι ίσως ποτέ. Ξάφνου συνειδητοποίησα ότι δεν ήταν µόνο το σηµάδι και η ριζική ανατροπή της ζωής µου. «Καθόλου.» Έβηξα ξανά για µεγαλύτερο εφέ. Ο Τζον έπρεπε να διατηρήσει τη βιτρίνα.» «Όχι. «Θα σου κάνει καλό λίγη ξεκούραση». Γιατί ήταν τόσο δύσκολο να πω «βρικόλακες». η Ζόι θα είναι µια χαρά». Ήταν θέµα επιβολής. «Να σου δώσω λίγο αντιβηχικό. Όπως είχε πει ήδη η µαµά µου: Τι θα πουν οι γείτονες. τότε που ήταν ακόµη δική µου – ακόµη στο πλευρό µου. δε θα πάθεις τίποτα αν µείνεις απόψε σπίτι».Φανταστικά. Εκείνη τον κοίταξε. αλλά τα λόγια που ξέφυγαν από τα χείλη µου την έκαναν να σωριαστεί ξανά στον καναπέ. Δε θα µε άφηναν να φύγω. κι αν αυτό σήµαινε ν’ αρρωστήσω του θανατά. Αν µ’ άφηναν να φύγω. σαν να τη νοιαζόταν. Ενεργοποιήστε το τηλεφωνικό δέντρο προσευχής. Η µαµά µου έγνεψε κι ετοιµάστηκε να σηκωθεί. Σφίχτηκα πάνω της για µια στιγµή κι ευχήθηκα µ’ όλη µου την ψυχή να ήµαστε τρία χρόνια πίσω. Τη χτύπησε καθησυχαστικά στον ώµο. Φρόντισε να ειδοποιηθούν οι άλλοι πρεσβύτεροι να µαζευτούν εδώ». µ’ έναν πολύ άσχηµο βήχα που ξέσκισε το στήθος µου. Χαµογέλασε και µ’ αγκάλιασε. . «Θα µου περάσει» επανέλαβα. Και τότε ο Τζον την αγκάλιασε κτητικά από τους ώµους. «Καλά» είπα. ήταν ένα τίµηµα που δεν είχε κανένα πρόβληµα να το πληρώσει. Πρέπει να φύγω. Τέλεια. Επειδή ακουγόταν τόσο ξένο. κάλεσε τον αριθµό επειγόντων του δόκτορα Άσερ και µετά καλό θα ήταν να ενεργοποιήσουµε το τηλεφωνικό δέντρο προσευχής. «Τίποτα απολύτως» της είπε ο Τζον. Για τη µαµά µου. Κοίταξα µια αυτόν και µια τη µαµά µου. Λες να ξέρουν τι τους γίνεται. Υπέροχα. Η µαµά πετάχτηκε όρθια και προς στιγµή πίστεψα ότι θα έκανε κάτι να µε σώσει. Θα καλούσε τον οικογενειακό µας ψυχολόγο. Η λύση είναι να τηλεφωνήσεις σ’ αυτό τον τρελογιατρό που έχει µεσάνυχτα από εφήβους και να κουβαλήσεις εδώ όλους τους νευρωτικούς πρεσβύτερους. ήξερα τι δεν ήθελε να χάσει. Μαζί του. κι όταν στράφηκε ξανά σ’ εµένα. τόσο –οµολόγησα κάπου µέσα µου– συναρπαστικό. Τραβήχτηκε από τα κτητικά χέρια του Τζον.

Με κοίταξε κι έγνεψε. Τίποτα. Δεν έκοψα καν το βήµα µου. Δε θα το ξεχάσω αυτό. µε τα µάτια της. ό. θα θυµάµαι ότι τίποτα δεν είναι χειρότερο απ’ το να ζω σ’ αυτό το σπίτι.τι κι αν µου συµβεί εκεί όπου πάω. Ο χαµένος ο πατριός µου είπε στην πλάτη µου: «Γιατί δεν κάνεις σ’ όλους µας τη χάρη να βρεις λίγη πούδρα ή κάτι τέτοιο για να σκεπάσεις αυτό το πράµα στο κούτελό σου. Γύρισα από την άλλη και κίνησα για το δωµάτιό µου. ζητώντας µου συγγνώµη µε τον µόνο τρόπο που µπορούσε. είπα αυστηρά στον εαυτό µου. όταν θα είµαι µόνη και φοβισµένη.». Έτσι. Δε θα ξεχάσω ποτέ πόσο απαίσια µ’ έκαναν να νιώσω σήµερα. Και δεν έκλαψα. Συνέχισα να περπατάω. .

Και. Θα έγραφα ακόµα και διαγώνισµα Γεωµετρίας. Το σχολείο ήταν το µόνο µέρος που ένιωθα πια σπίτι µου· οι φίλοι µου ήταν η µόνη οικογένειά µου. άνοιξα το παράθυρό µου και σκαρφάλωσα στο περβάζι µε µια ευελιξία που έλεγε πολύ περισσότερα για την αµαρτωλή φύση µου από τις βαρετές . έτσι θα µε πασάλειβαν µε κάτι αηδιαστικό που θα βούλωνε τους πόρους µου και θα δηµιουργούσε κριθαράκι γιγαντιαίων διαστάσεων στο µάτι µου. δε ζήτησα εγώ να γίνω τέρας. Κάπου όπου δε θα είχα ούτε έναν φίλο. Σε λιγότερο από µισή ώρα το σπίτι µας θ’ άρχιζε να γεµίζει χοντρές κυρίες και τους παιδόφιλους άντρες τους µε τα χάντρινα µάτια. στο φινάλε. θα µ’ έβαζε να ζωγραφίσω κάτι που θ’ αποκάλυπτε το παιδί που κρύβω µέσα µου ή κάτι τέτοιο. µετά την ανυπόφορη ώρα προσευχής θα ακολουθούσε µια εξίσου ανυπόφορη ώρα µε τον δόκτορα Άσερ. Έκλεισα τις γροθιές µου κι έσφιξα τα χείλη µου για να µην κλάψω. Να κάνω µια καινούρια αρχή κάπου όπου θα ήµουν το καινούριο παιδί. Καλά. Πήρα το σακίδιό µου. και να τακτοποιήσει εκείνο το θεµατάκι µε το σηµάδι µου. εντάξει. αν ήθελα να κάνω κάτι πραγµατικά κακό. Θα µε φώναζαν στο πρόχειρο καθιστικό. δε βγάζεις άκρη µε τη ζωή. Ξεχάστε το διαγώνισµα Γεωµετρίας – αλλά. ένα βήµα τη φορά. Αλλά στο µεταξύ ο Χιθ άρχισε να πίνει κι εγώ άρχισα να γίνοµαι βρικόλακας. Εντάξει. Όλη αυτή η ιστορία σήµαινε πως έπρεπε να φύγω. Θα παρακαλούσαν τον Θεό να πάψω να είµαι τέτοιο παλιόπαιδο και πρόβληµα για τους γονείς µου. Ευτυχώς που υπήρξα πάντα «κακό παιδί» κι έτσι ήµουν προετοιµασµένη για τέτοιες καταστάσεις. Τελικά. Μέσα σ’ όλα µου τα βάσανα. Απλώς σκεφτόµουν να ξεπορτίσω καµιά νύχτα και να πάω στο σπίτι της Κέιλα. Ανοιγόκλεισα τα µάτια µου. δε σχεδίαζα να δραπετεύσω από το σπίτι µου για να ζήσω µε τους βρικόλακες όταν έκρυψα το εφεδρικό κλειδί του αυτοκινήτου µου κάτω από τη γλάστρα έξω από το παράθυρό µου. Α. ότι το εφηβικό άγχος και ο θυµός είναι κάτι απόλυτα φυσιολογικό αλλά µόνο εγώ µπορούσα ν’ αποφασίσω πώς θα επιδράσουν στη ζωή µου… µπλα µπλα µπλα… κι επειδή ήµουν «επείγον περιστατικό». πριν ακουµπήσουν πάνω µου τα χέρια τους κι αρχίσουν να προσεύχονται. Αχ. αν ήταν τόσο απλό… Θα έκλεινα ευχαρίστως συµφωνία µε τον Θεό να γίνω καλό παιδί µε αντάλλαγµα να µην αλλάξω σχολείο και ζωικό είδος. Θα θεωρούσαν το σηµάδι µου ένα Πολύ Μεγάλο και Ντροπιαστικό Πρόβληµα. Έπρεπε να κόψω λάσπη το γρηγορότερο. Ύστερα θ’ άρχιζε ν’ αγορεύει. πιέζοντας τον εαυτό µου να µην κλάψει. Ένα βήµα τη φορά – αυτό θα έκανα. να συναντήσω τον Χιθ στο πάρκο και ν’ αρχίσουµε τα πασπατέµατα. δεν µπορούσα να τα βγάλω πέρα και µε τους κλώνους του χαµένου του πατριού µου.ΚΕΦΑΛΑΙΟ 4 στο κρεβάτι µου κι έβηξα καθώς αφουγκραζόµουν το υστερικό τηλεφώνηµα που K άθισα έκανε η µαµά µου στη γραµµή επειγόντων του ψυχολόγου µας κι αµέσως µετά άλλο ένα εξίσου υστερικό τηλεφώνηµα που ενεργοποίησε το δέντρο προσευχής του φρικαλέου Λαού της Πίστης. Θα µου έκανε ένα σωρό ερωτήσεις για το πώς ένιωθα γι’ αυτό και πώς για εκείνο. Ή. σαν να µη µου ’φτανε ο Λαός της Πίστης.

Αποκεί ήταν εύκολο να βάλω µπροστά και να την κοπανήσω από τη συνοικία των Μεγάλων Ακριβών Σπιτιών. Απενεργοποίησα όµως το κινητό µου. Δεν κοίταξα πίσω µου ούτε καν από τον καθρέφτη. Όχι. Ήταν νωρίς. Θεέ µου. Κόντευε έξι η ώρα κι ο ήλιος είχε αρχίσει επιτέλους να δύει. Τελικά άλλαζα στ’ αλήθεια. Ο Σκαραβαίος µου. χαιρόµουν ειλικρινά που ο κόσµος της αδελφής µου περιστρεφόταν γύρω από αυτό που αποκαλούσε «το άθληµα της χαράς». ανασήκωσα τη γλάστρα µε τη λεβάντα που µου είχε χαρίσει η γιαγιά Ρέντµπερντ και. το ταξίδι µιάµισης ώρας ως το κτήµα της γιαγιάς µού φάνηκε ατέλειωτο. ψηλαφίζοντας µε τα δάχτυλά µου. Η αυλόπορτα δεν έτριξε καθόλου όταν την άνοιξα και βγήκα ακροπατώντας σαν Άγγελος του Τσάρλι. χάρηκα λοιπόν που µ’ έκρυβε ο φράχτης µας από τους φριχτά κουτσοµπόληδες γείτονές µας. Ο ωραίος µου Σκαραβαίος ήταν εκεί όπου βρισκόταν πάντα – µπροστά από την τρίτη πόρτα του τριθέσιου γκαράζ µας. Δεν ήθελα να µιλήσω σε κανέναν. Όταν έστριψα από τον αυτοκινητόδροµο στον χωµατόδροµο που οδηγούσε στο σπίτι της γιαγιάς µου. Φόρεσα τα γυαλιά ηλίου µου και κατόπτευσα τη γύρω περιοχή. στο ωραιότερο µέρος του κόσµου – στο κτήµα καλλιέργειας λεβάντας της γιαγιάς Ρέντµπερντ. Ο χαµένος ο πατριός µου δε µ’ άφηνε να το βάζω µέσα. Έµεινα ακίνητη για µερικά ατελείωτα λεπτά. εν συνεχεία. σκεφτόµουν σαν αγόρι. Από αυτή την πλευρά του σπιτιού. και δεν είχε σκοτεινιάσει ακόµη. Βασικά. τέσσερις και µισή ή κάτι τέτοιο. Υπήρχε ένα άτοµο που ήθελα πολύ να του µιλήσω. Ύστερα έσκυψα. τρύπωσα µέσα. Εντάξει. στο Χίλτον του Λας Βέγκας (ναι. Από πότε άρχισα να καυχιέµαι για την παλαιότητα του αυτοκινήτου µου. το κορµί µου πονούσε χειρότερα κι από τότε που είχαµε στο σχολείο εκείνη την τρελή γυµνάστρια που µας έβαζε να κάνουµε παρανοϊκές ασκήσεις µε βαράκια ενώ κροτάλιζε το µαστίγιό της και κακάριζε. αλλά εκείνη έλειπε στην προπόνηση των µαζορετών. µε το κεφάλι χωµένο στα µπράτσα µου για να πνίξω τον άγριο βήχα µου. µπορεί να µην είχε µαστίγιο. για πρώτη φορά στα ιστορικά. Αντίθετα µε τη διαδροµή από το σχολείο στο σπίτι. Μην τρελαθούµε τώρα. θαρρείς. γιατί θεωρούσε πιο σηµαντική τη µηχανή κουρέµατος του γκαζόν. έστριψε από µόνος του. Έτρεξα στον Σκαραβαίο µου. Το µοναδικό άτοµο στον κόσµο που ήµουν χίλια τοις εκατό σίγουρη ότι δε θα µε θεωρούσε τέρας ή φρικιό ή απόβρασµα της κοινωνίας µόλις έβλεπε το σηµάδι µου. χαιρόµουν που ήταν τέλη Οκτωβρίου κι έκανε αρκετή ψύχρα ώστε να φοράω το φούτερ µε κουκούλα που είχα αγοράσει από την έκθεση Σταρ Τρεκ: H Eπόµενη Γενιά. (Ποιο σηµαντική από έναν Σκαραβαίο αντίκα.) Πρώτα πέταξα κάτω το σακίδιό µου κι ύστερα πήδηξα κι εγώ. Ακόµα κι αυτό το ξεθωριασµένο φως προκαλούσε ένα αλλόκοτο µυρµήγκιασµα στο δέρµα µου.) Κοίταξα δεξιά κι αριστερά. (Θα πρέπει να είχε παγώσει η κόλαση αφού. τα µοναδικά άλλα παράθυρα ήταν του δωµατίου της αδελφής µου. Σοβαρά. όχι ακριβώς. αλλά τα µάτια µου εξακολουθούσαν να τσούζουν. λες και διάβασε τις σκέψεις µου. κι ένιωσα βαθιά ευγνωµοσύνη που ο ιδιωτικός µας δρόµος είχε αδικαιολόγητα τόσο κατηφορική κλίση όταν το αυτοκινητάκι µου κύλησε οµαλά κι αθόρυβα στον κεντρικό δρόµο. φροντίζοντας να µην κάνω τον παραµικρό θόρυβο καθώς προσγειωνόµουν στο γρασίδι. βρήκα το σκληρό µέταλλο του κλειδιού στο πατικωµένο χορτάρι. Ω. στον αυτοκινητόδροµο που οδηγούσε στο Μασκόγκι Τερνπάικ και. το έβαλα στο νεκρό. αλλά πάντως… Οι µύες µου µε πέθαιναν στον πόνο. Δεν υπήρχε ψυχή.διαλέξεις του χαµένου του πατριού µου. είχα πάει ειδικά γι’ αυτή την έκθεση στο .

αλλά όταν µεγάλωσα θαύµασα την έκτη αίσθησή της. ώστε µου προκάλεσε έναν νέο παροξυσµό βήχα. ντρέποµαι που το λέω. Αναγνώρισα αµέσως τον ωραίο γραφικό χαρακτήρα της γιαγιάς µου: Πηγαίνω στα βράχια να µαζέψω αγριολούλουδα. βρήκα το παλιό τζόκεϊ µε τη στάµπα του Πανεπιστηµίου της Οκλαχόµα και το φόρεσα όσο πιο βαθιά µπορούσα για να προστατεύει από τον ήλιο το πρόσωπό µου. Ουάου! Τέλεια! Τόσο τέλεια. Έτσι. Δεν ήταν φυσιολογική κατά τη γνώµη του. αλλά είχα ανάγκη να τη δω. κάτω από τη σκιά πελώριων γέρικων βελανιδιών. Όλη µου τη ζωή ήξερα πως. το οποίο ευτυχώς κάλυπτε όλο σχεδόν το δέρµα µου. Ο Τζον δε συµπαθούσε τη γιαγιά. Τόσο βλαµµένος είναι. Ήταν χτισµένο το 1942 από την τραχιά πέτρα της Οκλαχόµα. στην άκρη του βορινού χωραφιού. χαϊδεύοντας µε τ’ ακροδάχτυλά µου τις κορφές των πλησιέστερων φυτών· έτσι. θα διορθωθούν όλα. Χάιδεψα το µαλακό χαρτί µε άρωµα λεβάντας. αν και ήξερα πως είχε περάσει µόλις ένας µήνας. έχυναν ολόγυρά µου το γλυκό ασηµένιο άρωµά τους σαν να µε καλωσόριζαν στο σπίτι µου. ψαχούλεψα στο πίσω κάθισµα. νοµίζω ότι θα είχα πεθάνει από µαρασµό αν δε δραπέτευα κάθε Σαββατοκύριακο στο σπίτι της γιαγιάς. Ένιωθα λες κι είχαν περάσει χρόνια από την τελευταία φορά που ήρθα εδώ. µπορούσα να βασίζοµαι στη γιαγιά µου. Μη φοβάσαι… δεν είναι τίποτα… θα το αντιµετωπίσουµε µαζί και. Και τότε είδα το σηµείωµα στην πόρτα. αλλά µερικές φορές είµαι τελείως πωρωµένη µε το Σταρ Τρεκ). ένιωθα καλύτερα… ασφαλής. . Έπρεπε να βρω τη γιαγιά µου κι έπρεπε να τη βρω τώρα. που µ’ έκανε να τυλίξω τα µπράτσα µου γύρω στο κορµί µου σαν να συγκρατούσα το στήθος µου για να µη διαλυθεί. Πριν βγω από τον Σκαραβαίο µου. Mικρή το έβρισκα αλλόκοτο. Το λάτρευα αυτό το σπίτι. Δε θα ξαναζούσα µαζί τους. Το σπίτι της γιαγιάς µου βρισκόταν ανάµεσα σε δύο χωράφια µε λεβάντες.τι κι αν γινόταν. Πάντα το ήξερε όταν ερχόµουν. Ο Τζον δε θα µου υπαγόρευε ποτέ πια τι να κάνω. Μια φορά µάλιστα τον άκουσα να λέει στη µαµά πως ήταν «µάγισσα και θα πάει στην κόλαση».Λας Βέγκας και. καθώς βάδιζα. Για µια στιγµή σκέφτηκα να µπω µέσα (η γιαγιά δεν κλείδωνε ποτέ τις πόρτες) και να την περιµένω να γυρίσει. ό. µε µια φαρδιά βεράντα κι ασυνήθιστα µεγάλα παράθυρα. Τους πρώτους εφιαλτικούς µήνες µετά τον γάµο της µαµάς µε τον Τζον. που θα µε οδηγούσε στους βράχους. να δεις. ακολούθησα το στενό µονοπάτι των ελαφιών. Και µόνο που ανέβαινα τα µικρά ξύλινα σκαλοπάτια της βεράντας. Οι γονείς µου δεν µπορούσαν πια να ελέγξουν τις πράξεις µου. αντί να µπω στο σπίτι. Και τότε πέρασε απ’ το µυαλό µου µια εκπληκτική σκέψη και σταµάτησα απότοµα. να µε αγκαλιάσει και να µου πει αυτά που ήθελα ν’ ακούσω από τη µαµά µου.

Η γιαγιά έλεγε πως ήταν φανερό ότι το αίµα των σοφών γυναικών των Ρέντµπερντ δεν πέρασε στη µητέρα µου. και το στήθος µου πόναγε απίστευτα. και τη Ρέντµπερντ. η ιστορία για τη γυναίκα-ήλιο. Η γιαγιά καταλάβαινε τους ανθρώπους. Είχα ζαλάδα και το στοµάχι µου γουργούριζε τόσο δυνατά. που ζούσε στην ανατολή. Παρά το χάλι µου. ανηφόρισα αµέτρητες φορές σ’ αυτό το µονοπάτι κρατώντας το χέρι της γιαγιάς µου. µε ή χωρίς τη γιαγιά µου. Εννοώ ότι αναγκαζόµουν να τη σκουπίζω στο µανίκι του φούτερ µου (µπλιάξ). πράγµα που µ’ έκανε να βήχω ακόµα περισσότερο. Πάψε να το σκέφτεσαι! Έπρεπε να βρω τη γιαγιά µου. Ο σκύλος το έβαλε στα πόδια για να επιστρέψει στον τόπο του. ενώ η γιαγιά µού αφηγούνταν θρύλους της φυλής των Τσερόκι και µου µάθαινε λέξεις της γλώσσας τους µε ήχο γεµάτο µυστήριο. το Κόκκινο Πουλί. «Δεν είναι παράδοξο. στον βορρά. Ή πέθαιναν από τον βήχα και το φτέρνισµα. Έλεγε ότι αυτό συνέβαινε επειδή δεν είχε αποκοπεί από την παράδοση των Τσερόκι και την προγονική φυλετική γνώση των σοφών γυναικών που κουβάλαγε στο αίµα της. και δεν είχα νιώσει ποτέ έτσι. το αλεύρι σκορπίστηκε στον ουρανό δηµιουργώντας µε τη µαγεία του τον Γαλαξία. Προσπάθησα να θυµηθώ ποια ήταν η επίσηµη αιτία θανάτου των παιδιών που δεν ολοκλήρωναν τη µεταµόρφωσή τους σε βρικόλακες. και τον αδελφό της.ΚΕΦΑΛΑΙΟ 5 Tο µονοπάτι που οδηγούσε στην κορφή των βράχων ήταν πολύ απότοµο. Αν δεν ήξερε τι έπρεπε να γίνει. αλλά αυτό έγινε µόνο και µόνο επειδή µάζευε δυνάµεις για να προικίσει εµένα µε διπλή δόση αρχαίας ινδιάνικης µαγείας. και καθώς έτρεχε αλυχτώντας. Δεν εννοώ ότι χρειαζόταν να ρουφάω πού και πού τη µύτη µου. Ή πώς ο Μέγας Ιέρακας έφτιαξε µε τις φτερούγες του τα βουνά και τις κοιλάδες. (Ο Κέβιν Κλάιν είναι πολύ γλυκούλης σ’ αυτή την ταινία – για γέρος άνθρωπος τουλάχιστον. αλλά το είχα περπατήσει αµέτρητες φορές. Πάνω στην κορφή των βράχων. τότε που έφαγε όλο το τυρί κι έπαθε κρίση δυσανεξίας στη λακτόζη. στρώναµε µια πολύχρωµη κουβέρτα και τρώγαµε το πρόχειρο φαγητό µας. χαµογέλασα όταν σκέφτηκα πώς κατσούφιαζε το πρόσωπο της γιαγιάς αν τύχαινε ν’ αναφερθούµε στον χαµένο τον πατριό µου (είναι η µόνη ενήλικη που ξέρει ότι τον λέω έτσι). Όταν ήµουν µικρή. κόρη του ήλιου. το φεγγάρι.) Και µου έτρεχαν µύξες. στο λιβάδι µε το ψηλό χορτάρι και τ’ αγριολούλουδα. Δεν µπορούσα ν’ αναπνεύσω µε κλειστό το στόµα. Είµαι µια Ρέντµπερντ. που ήταν θυγατέρα της γυναίκας-ήλιου. θα το έβρισκε. κλωθογύριζαν στο µυαλό µου αυτοί οι αρχαίοι θρύλοι σαν καπνός τελετουργικής φωτιάς… όπως η λυπητερή ιστορία για το πώς γεννήθηκαν τα αστέρια όταν έπιασαν έναν σκύλο να κλέβει καλαµποκάλευρο και η φυλή τον µαστίγωσε. Πάθαιναν καρδιακή ανακοπή. που µου θύµιζα τη Μεγκ Ράιαν στην ταινία French Kiss. Τώρα πια δεν ήταν µόνο ο βήχας. Και το αγαπηµένο µου. και µεταµορφώνοµαι σε . που ζούσε στη δύση. Καθώς ανέβαινα ασθµαίνοντας τις κορδέλες του µονοπατιού. Ούτε µόνο οι πονεµένοι µύες µου.

διένυσα το τελευταίο και πιο απότοµο τµήµα του µονοπατιού τρέχοντας λες κι είχαν ανοίξει όλα τα καταστήµατα του εµπορικού κέντρου και µοίραζαν δωρεάν παπούτσια. Τους ένιωθα να µε ακουµπάνε καθώς χόρευαν µε περίτεχνα. Τύµπανο… Η λέξη µού θύµισε τις ινδιάνικες τελετές όπου µε πήγαινε η γιαγιά µου όταν ήµουν µικρή. «Γιαγιά!» φώναξα ξανά. Ένα γλυκό και πικάντικο άρωµα κουκουναριάς γέµισε το ανοιχτό µου στόµα κι ένιωσα τη γεύση των υπαίθριων φωτιών στους καταυλισµούς των προγόνων µου. Κι ύστερα τους άκουσα µες στον άνεµο – φωνές πολλών Τσερόκι που έψαλλαν στον ρυθµό των τελετουργικών τυµπάνων. γεµάτα χάρη βήµατα γύρω από µια άυλη ινδιάνικη φωτιά. παρόλο που ο πόνος ξέσκιζε το στήθος µου κι ένιωθα σαν να προσπαθούσα να αναπνεύσω µέσα στο νερό. Τίποτα. Πού ήταν το λευκό φως. θυγατέρα… Τα φαντάσµατα των Τσερόκι… η ασφυξία στα πνευµόνια µου… ο καβγάς µε τους γονείς µου… η απώλεια της παλιάς ζωής µου… Ξάφνου δεν µπορούσα να τ’ αντέξω όλα αυτά. στάσου! Δε φυσούσε καθόλου πριν από λίγες στιγµές. γιατί. Κοίταξα ολόγυρα. ου-γουι-τσι-α-τζι-για… Χόρεψε µαζί µας. Πέθαινα. φοβάµαι…» φώναξα ενώ πνιγόµουν στον βήχα. παρόλο που το φως της µέρας ξεψυχούσε. Ου-νο-λε… η λέξη των Τσερόκι για τον άνεµο πέρασε από το µυαλό µου σαν µισοξεχασµένο όνειρο. γεννήµατα αυτή τη φορά της µνήµης µου. Σχηµάτιζαν έναν κύκλο γύρω µου και οι ορατές σχεδόν σιλουέτες τους τρεµούλιαζαν σαν την αχλή που αναδύει η άσφαλτος στο λιοπύρι.τέρας της νύχτας». Αν και είχε άπνοια. «Γιαγιά. κι ύστερα οι σκέψεις µου έδωσαν πνοή ζωής στη θύµηση κι άκουσα το ρυθµικό χτύπηµα των τελετουργικών τυµπάνων. Τα µάτια µου έτσουζαν και η όρασή µου ήταν θολή. Πήρα µια βαθιά εισπνοή. τώρα όµως έπρεπε να συγκρατώ µε το ένα χέρι το καπέλο µου και να παραµερίζω µε το άλλο τα µαλλιά που µαστίγωναν το πρόσωπό µου. Πνιγµένη από τον πανικό. έτρεχα κουνώντας σπασµωδικά τα χέρια µου σαν να προσπαθούσα ν’ . Αυτά που µας έµαθαν στο µάθηµα Βιολογίας για την έκρηξη αδρεναλίνης όταν στριµώχνεσαι άγρια πρέπει να ήταν σωστά.» Είχα ακούσει πράγµατι τη φωνή της να µε αποκαλεί µε το χαϊδευτικό µου ή ήταν µόνο µυστήριο κι απόηχοι. Άνεµος. κι ύστερα έµεινα ασάλευτη και αφουγκράστηκα. περιµένοντας απόκριση. προσπαθώντας να ξαναβρώ την ανάσα µου. Όχι. Γι’ αυτό έβλεπα φαντάσµατα. Άκουσα τον εαυτό µου να µονολογεί και ξαφνιάστηκα που ήταν τόσο ξεψυχισµένη η φωνή µου. Αυτό συµβαίνει όταν πεθαίνεις. µισοκλείνοντας τα βλέφαρα. Και τότε τους ένιωσα. Ζόιµπερντ. Άρχισα να τρέχω. «Γιαγιά. Μόνο το σφύριγµα του ανέµου. πόσο µάλλον που τα λόγια αντήχησαν γύρω µου σαν να µιλούσα µέσα σ’ ένα παλλόµενο τύµπανο. Δεν έχεις να φοβηθείς τίποτα από τα πνεύµατα της γης. Μέσα από µια κουρτίνα µαλλιών και δακρύων είδα καπνό. οι σκιές των βράχων και των δέντρων θαρρείς και σάλευαν… απλώνονταν… τεντώνονταν να µε φτάσουν. Χόρεψε µαζί µας. αλλά αντί ν’ αποµακρύνοµαι από αυτά χωνόµουν όλο και πιο βαθιά στον κόσµο του καπνού και της σκιάς. Σκαρφάλωνα λαχανιασµένη στον ανήφορο προσπαθώντας να ξεφύγω από τα τροµακτικά πνεύµατα που πλανιούνταν γύρω µου σαν οµίχλη.

µε µελανιασµένα χείλια. Άλλος στη θέση µου θα πανικοβαλλόταν. τ’ ορκίζοµαι. Δεν είδα τη ρίζα που ξεπρόβαλλε από το σκληρό χώµα του µονοπατιού. Ο πόνος στο κεφάλι µου ήταν οξύς. Ίσως τώρα να έβλεπα πιο καθαρά τα φαντάσµατα των Τσερόκι. Ουάου! Ποιος το περίµενε ότι θα ήταν τόσο διασκεδαστικό να χτυπήσεις το κεφάλι σου και να λιποθυµήσεις. σαν τους «κλέφτες» της πικραλίδας όταν τους φυσάς κι αυτοί διαλύονται. σωστά. Μα ούτε κι αυτή η σκέψη µε τρόµαζε. Μα πώς. Α! Άσπρο πρόσωπο. Έπεσα άτσαλα. Εννοώ ότι το σώµα µου ανάπνεε. όλως παραδόξως. δηλαδή αυτό. Δεν έβηχα. Ο θόρυβος του νερού ερχόταν αποκεί κάτω. αλλά διάρκεσε µόνο µια στιγµή πριν µε καταπιεί το σκοτάδι. Το σώµα µου ήταν τελείως ακίνητο. αλλά ένα γλυκό φως κεριών που έπεφτε σαν βροχή από ψηλά. Αναρωτήθηκα αν έχεις το ίδιο αίσθηµα όταν είσαι φτιαγµένος. δεν έδειχνε καλά. αλήθεια. χαλαρωµένα και ζεστά. Γέλασα κι ήταν απίστευτο! Είδα το γέλιο µου να αιωρείται γύρω µου. Βασικά. δηλαδή αυτό. Το γέλιο της γλασαρισµένης πικραλίδας διαλύθηκε κι άκουσα το κρυστάλλινο κελάρυσµα τρεχούµενου νερού. προσπάθησα να διατηρήσω την ισορροπία µου. Ενώ θα ’πρεπε.) Μου άρεσε έτσι όπως φαινόταν ο κόσµος. δεν έτσουξε τα µάτια µου. αντί να φοβάµαι. κειτόταν στο χείλος του γκρεµού. ένιωθα περισσότερο σαν παρατηρητής. Το αίµα κυλούσε σταθερά σε µια ραγισµατιά στο πετρώδες έδαφος. αλλά την προσοχή µου µαγνήτιζε κυρίως το σώµα µου. (Τώρα µπλέξαµε µε τις αντωνυµίες. Αυτό δε σήµαινε. όχι εγώ που βρισκόµουν έξω από αυτό. Ανάπνεα µε µικρές κοφτές ανάσες. λαµπερός και καινούριος. Ανακάθισα και συνειδητοποίησα πως έκανα λάθος. Πλησίασα ακόµα περισσότερο στο σώµα µου και είδα ότι αυτό που είχα περάσει στην αρχή για ραγισµατιά στο έδαφος ήταν στην πραγµατικότητα ένα στενό ρήγµα.τι ήταν τέλος πάντων. Τελείως αποπροσανατολισµένη.) Κι εγώ. Πλησίασα πιο κοντά. µπλε χείλια και κόκκινο αίµα! Τα χρώµατα της αµερικανικής σηµαίας! Είδατε τι πατριώτισσα που είµαι. ειδικά το κεφάλι και το στήθος µου. αλλά αντί για πόνο ένιωθα… ένιωθα καλά. Εγώ. Τα χέρια και τα πόδια µου ήταν απίστευτα ανάλαφρα. ήταν κατάχλωµο. Έσκυψα να δω το σώµα µου! Εγώ ή αυτό ή… ή ό. περίφηµα.αποκρούσω τη φρίκη που µε καταδίωκε. Πάντως δε φοβόµουνα. πως ήµουν πεθαµένη. µόνο που αντί για άσπροι ήταν σιέλ σαν το γλάσο που βάζουµε στις τούρτες. σαν να είχα βουλιάξει σ’ ένα ζεστό αφρόλουτρο µια παγερή νύχτα. Έσκυψα µε περιέργεια και µέσα από τον βράχο αναδύθηκαν λέξεις µε λαµπερό ασηµένιο περίγραµµα. Αντίκρισα ένα φως που. Το ξάφνιασµα µ’ έκανε ν’ ανοίξω τα µάτια µου. Δεν ήταν το εκτυφλωτικό φως του ήλιου. Όχι απλώς καλά. έτσι δεν είναι. Ήταν ένα παράξενο ξύπνηµα. Στο µέτωπό µου υπήρχε ένα σκίσιµο που αιµορραγούσε άσχηµα. Προσπάθησα να τις . Περίµενα να πονά το σώµα µου. Εγώ ανέβαινα προς το µέρος του! Ανεβαίνω στον ουρανό. Θα δείξει σε δέκα χρόνια. (Όπως τα κορίτσια που κάνουν σεξ µε όλο τον κόσµο και νοµίζουν ότι δε θα µείνουν έγκυες ούτε θα κολλήσουν κανένα αφροδίσιο από κείνα που ροκανίζουν το σώµα και το µυαλό. Τι παράξενο που ήταν να κοιτάζω από ψηλά τον εαυτό µου. αλλά είχα χάσει τα ανακλαστικά µου. Δεν έπεφτε το φως. σχηµατίζοντας ένα ρυάκι από κόκκινα δάκρυα που έπεφτε µες στην καρδιά του βράχου. λες και τίποτα απ’ όλα αυτά δεν µπορούσε να µε αγγίξει.

.» Έλα κοντά µου… Το ασηµί ανακατεύτηκε µε το βυσσινί της ορατής φωνής µου. Το χαµόγελό της ήταν σαν την αυγή του ήλιου. ου-γουι-τσι-α-τζι-για. Αντί γι’ αυτό. τα µαύρα µάτια της ήταν ζεστά. δεν είµαι. δίνοντας στις λέξεις το γυαλιστερό χρώµα του άνθους της λεβάντας. θυγατέρα. ν’ αγγίξω µε τα δάχτυλά µου τον αέρα γύρω του και να παίξω µε την υφή της µουσικής του. ψιθυριστό ασηµένιο ήχο. «Έχω πεθάνει. Μόνο το φως που παιχνίδιζε υπήρχε εκεί. καταλάβαινα τι µου έλεγε. ώσπου έγινε ένα αψιδωτό τούνελ. που το κελάρυσµά του σχηµάτιζε ορατά καµπανιστά θραύσµατα ήχων. Το τούνελ έστριβε και περιελισσόταν σχηµατίζοντας µια φαρδιά σπείρα. νιώθοντας αµήχανη και παρείσακτη. αλλά δεν το έκανε. στο λαµπερό χρώµα του κρύσταλλου. Χωρίς άλλον δισταγµό. φώτιζε τη σπηλιά µ’ ένα τρεµάµενο φως στο χρώµα των ξεραµένων φύλλων. Ζόι Ρέντµπερντ… ακολούθησέ µε… ακολούθησε το πεπρωµένο σου… Ακολούθησα λοιπόν το ρυάκι και το κάλεσµα της γυναίκας. Δεν είσαι νεκρή. Τη διέσχιζε ένα ρυάκι. γιαγιά. Γύρισα και κοίταξα το τούνελ πίσω µου. όλο έγνοια. Όχι. ώσπου έφτασα στο στιλπνό δάπεδο µιας αίθουσας σαν σπηλιά. καθώς τα λόγια µου έσµιγαν µε τα δικά της σχηµατίζοντας στον αέρα γύρω µας υπέροχα λαµπερά σχήµατα στο χρώµα της λεβάντας. Τσι-λου-τζι Ου-γουι-τσι-α-τζι-χου-τσα. Καλωσόρισες. Μιλούσε στα τσερόκι και. Κοίταξα ξανά το τοίχωµα κι ένιωσα κάτι σαν ηλεκτρική εκκένωση.ξεχωρίσω κι ανταµείφθηκα µ’ έναν αµυδρό. σαν τις φτερούγες του γερακιού. Κοίταξα ξαφνιασµένη το ρυάκι. Τα λόγια µου είχαν φωτεινό βυσσινί χρώµα και γέµισαν τον αέρα γύρω µου. αλλά γνωρίζω πολύ καλά τη Σίλβια Ρέντµπερντ. που χυνόταν σε µια ρωγµή του τοιχώµατος κι εξαφανιζόταν. Ήθελα να καθίσω δίπλα στο κρυστάλλινο νερό. ακολουθώντας τη διαδροµή του αίµατός µου και την ασηµένια θύµηση του ψιθύρου της γιαγιάς µου. η γιαγιά Ρέντµπερντ µου έλεγε να µπω µέσα στον βράχο. «Εσύ είσαι. τόσο µαύρα που νόµιζες πως είχαν µπλε και µοβ ανταύγειες. Ανακατεµένο µε τις πορφυρές σταγόνες του αίµατός µου. µε µακριά ίσια µαλλιά. Ζόι Ρέντµπερντ… έλα κοντά µου… «Γιαγιά!» φώναξα στη ρωγµή του βράχου. Πήρα µια βαθιά ανάσα. µολονότι δεν είχα εξασκηθεί στη γλώσσα τα τελευταία χρόνια. Τα πήγες καλά. κόρη µου. Ουάου! Μπροστά στον τοίχο καθόταν οκλαδόν µια γυναίκα! Φορούσε άσπρο φόρεµα µε κρόσσια. για να καταλήξει απότοµα σ’ ένα τοίχωµα µε ανάγλυφα σύµβολα που φάνταζαν οικεία κι άγνωστα ταυτόχρονα. Ήταν ένας οιωνός! Ένα σηµάδι! Όπως οι οδηγοί των πνευµάτων στους οποίους πίστευε επί αιώνες η φυλή των Τσερόκι.» Φοβήθηκα ότι θα γέλαγε µαζί µου. Και τώρα. κάθε άλλο. γεµίζοντας τον αέρα ανάµεσά µας µε την ασηµένια δύναµη της φωνής της. Πώς να το ακολουθήσω. «Δεν είσαι η γιαγιά µου!» αναφώνησα. µα η φωνή µε ξανακάλεσε. Όχι. αν και το πνεύµα σου είναι προσωρινά ελεύθερο να περιπλανιέται στο βασίλειο των Νούνε ’χι. το πνεύµα µου τρύπωσε στο ρήγµα. και πάνω του ήταν κεντηµένα µε χάντρες τα ίδια σύµβολα που υπήρχαν πίσω της στον τοίχο. Τα σαρκώδη χείλη της καµπυλώθηκαν όταν µίλησε. Η σπηλιά στένευε. Ήταν απίστευτα όµορφη.

Γαία. Το µόνο που θέλω. σκούπισε τα δάκρυα από τα µάγουλά µου και πήρε στις χούφτες της το πρόσωπό µου. Θα µου αρκούσε να βρω πώς θα τα βγάλω πέρα µε την καινούρια µου ζωή. Είσαι ξεχωριστή. Νύχτα. Δέξου το όνοµα. ουγουι-τσι-α-τζι-για· σ’ αυτό θα βρεις το πεπρωµένο σου. έσκυψε και µε φίλησε στο . Ζόιµπερντ. Όταν έφτασε µπροστά µου.» Εκείνη χαµογέλασε γαλήνια. το πρόσωπό της µεταµορφωνόταν. Το πρόσωπο της θεάς γλύκανε πάλι. Πίστεψε στον εαυτό σου.» Στην πραγµατικότητα. Κι ύστερα η θεά Νύχτα. Τα λόγια της µ’ έκαναν να νιώσω ζέστη και παγωνιά ταυτόχρονα. Πίστεψέ το αυτό για τον εαυτό σου και θ’ αρχίσεις να καταλαβαίνεις πόσο µεγάλη είναι η δύναµη της µοναδικότητάς σου. Και. Θα γίνεις η πρώτη πραγµατική µου ου-γουι-τσι-α-τζι-για β-χνα-ι Σβ-νο-γι… κόρη της Νύχτας… αυτής της εποχής. οι αρχαίοι Έλληνες που υπέστησαν την αλλαγή ήταν οι πρώτοι που µε λάτρεψαν ως τη µητέρα που αναζητούσαν στην ατέλειωτη νύχτα τους. γιατί σταµάτησε και µου χάρισε ξανά το υπέροχο χαµόγελό της. είναι να ενταχτώ κάπου. µόνο πιο φορτισµένη – λες και είχε ραντίσει τα λόγια της µε την αγάπη των µανάδων όλου του κόσµου. µπορείς να µε φωνάζεις µε το όνοµα που µε ξέρει σήµερα ο κόσµος σου. κόρη της Νύχτας. Γιαγιά Αράχνη. η φωνή της ήταν σαν της µητέρας µου. Α’ακουλουουτζούσι.» ρώτησα. Να βρω το πεπρωµένο µου.«Στο βασίλειο των πνευµάτων!» Κοίταξα ολόγυρα προσπαθώντας να διακρίνω µέσα στις σκιές πρόσωπα και σιλουέτες. κι όταν µίλησε. Να θυµάσαι όµως ότι το σκοτάδι δεν ταυτίζεται πάντα µε το κακό. Θα πρέπει να το κατάλαβε. Σε σηµάδεψα κι είσαι δική µου. «Ποια είσαι. Ένιωσα το σηµάδι να καίει στο πρόσωπό µου και ξαφνικά ήθελα να κλάψω. έναν κόσµο όπου το καλό και το κακό παλεύουν να βρουν ισορροπία. Είσαι ένα µοναδικό κράµα των Παλιών Παραδόσεων και του Καινούριου Κόσµου – του αρχαίου αίµατος της φυλής και του χτύπου της καρδιάς των ξένων. Η γιαγιά σου σ’ εκπαίδευσε καλά. Η φωνή µου ήταν ένας αχνός ψίθυρος. ενώ το πρόσωπό της ξαναπήρε τη µορφή της γυναίκας που είχα πρωτοδεί. σε ονοµάζω µάτια κι αυτιά µου στον σηµερινό κόσµο. η αρχαία ενσάρκωση της νύχτας. κόρη µου. Πίστεψε στον εαυτό σου και θα βρεις τρόπο. θεά µου. στον κόσµο σου αυτά τα παιδιά αποκαλούνται βρικόλακες. Κουάν Γιν. Ζόιµπερντ. ακόµα κι Αυγή… Καθώς πρόφερε κάθε όνοµα. Ζόι Ρέντµπερντ. Είµαι γνωστή µε πολλά ονόµατα… Γυναίκα που Μεταµορφώνεται. Η θεά σηκώθηκε και ήρθε προς το µέρος µου βαδίζοντας όλο χάρη. ου-σ-τι Ντο-τσου-βα… µικρό Κοκκινοπούλι. Δε νοµίζω πως είµαι σε θέση να βρω το πεπρωµένο µου». Είσαι πολύ ώριµη για την ηλικία σου. ενώ η φωνή της ζωγράφιζε ασηµένια σύµβολα ισχύος στον αέρα γύρω µας. ναι. Έχω την ευχαρίστηση ν’ αποκαλώ τους απογόνους τους παιδιά µου εδώ και πάρα πολλούς αιώνες. τυφλώνοντάς µε µε τη δύναµή της. «Νύχτα». όπως και το φως δε φέρνει πάντα το καλό. «Η θεά των βρικολάκων. «Δεν… δεν καταλαβαίνω. Συνδυάζεις µέσα σου το µαγικό αίµα των αρχαίων σοφών γυναικών και πρεσβυτέρων µε τη δυνατότητα της γνώσης και κατανόησης του σύγχρονου κόσµου. Ζόι Ρέντµπερντ. Εσύ όµως. «Μα είµαι µόλις δεκάξι χρονών! Δεν ξέρω καλά καλά να παρκάρω! Πώς θα µάθω να είµαι τα µάτια και τ’ αυτιά σου.

Και για τρίτη φορά εκείνη την ηµέρα λιποθύµησα. .µέτωπο.

Το µικρό καλαµπόκι. Έκοψες δέκα χρόνια απ’ τη ζωή µου». µωρό µου. Τότε κατάλαβα ότι έπρεπε να σε φέρω στον Οίκο της Νύχτας. Η φωνή µου είχε τα ίδια χάλια µε το κεφάλι µου. «Με βρήκες λοιπόν…» «Ματωµένη κι αναίσθητη. Ψηλάφισα το σηµείο του κεφαλιού µου που µ’ έσφιγγε και µε πονούσε. «Με πονάει το κεφάλι µου». το σύννεφο πυκνώνει. Γέλασε σιγανά µ’ ένα σκανταλιάρικο σπίθισµα στα µάτια της που την έκανε να φαίνεται σαν µικρό κορίτσι. το σύννεφο. βγάζοντας έναν αναστεναγµό καθώς τριβόταν το µάγουλό µου στο µαλακό µαξιλάρι. κι αυτό έκανα». «Και τόσο χλωµή. Μου συνέβη ένα ατύχηµα κι ύστερα είχα µια αλλόκοτη εµπειρία που έµοιαζε µε θάνατο. Το ’χα σκάσει από το σπίτι µου. Θα πρέπει να ονειρευόµουν πάλι τη γιαγιά µου. τη βροχή. Δες. καθώς µε κατέκλυσαν οι θύµησες της τελευταίας µέρας. «Μου υπόσχεσαι ότι δε θα το ξανακάνεις. Ποιος µίλησε. «Ζόιµπερντ! Ξύπνησες. µε την κίνηση του κεφαλιού µου διαπέρασε τους κροτάφους µου ένας σουβλερός πόνος που θρυµµάτισε το αίσθηµα της ευτυχίας όπως η σφαίρα το γυαλί. Δυστυχώς. Ω. στην κορφή της καλαµποκιάς… Το τραγούδι της γιαγιάς µου συνεχίστηκε κι εγώ κουλουριάστηκα στο πλευρό. «Γιαγιά!» έκρωξα πιάνοντας το χέρι της. Θεέ µου. ασφαλής κι ευτυχισµένη. «Τόσο αίµα…» Αναρίγησε κι ύστερα κούνησε το κεφάλι της και µου χαµογέλασε. πεντάµορφη.ΚΕΦΑΛΑΙΟ 6 Δες. η βροχή ζυγώνει… Τα λόγια του παραδοσιακού τραγουδιού διείσδυσαν στο µυαλό µου. πεντάµορφη. «Τι έγινε. Η γιαγιά χάιδεψε απαλά τη ράχη του χεριού µου. Θα γινόµουν βρικόλακας. Είσαι ασφαλής». «Είναι φυσικό. και βρήκα ράµµατα. που το σκούρο µισοφέγγαρο λαµπύριζε στο δέρµα σου.» «Ησύχασε. Μικρό Πουλί».» Βλεφάρισα για να ξεθολώσουν τα µάτια µου και είδα τη γιαγιά καθισµένη σε µια µικρή καρέκλα δίπλα µου. Φοβάµαι πως δεν είναι ευχαριστηµένη µε καµιά . κάτι ιδιαίτερα ευχάριστο αν σκεφτείς πόσο χάλια ένιωθα τελευταία… µόνο που δεν µπορούσα να θυµηθώ γιατί. «Τηλεφώνησα στη µητέρα σου να την ειδοποιήσω ότι σε πήγαινα στον Οίκο της Νύχτας κι αναγκάστηκα να της πω ότι χανόταν το σήµα του κινητού µου για να το κλείσω.» «Σ’ το υπόσχοµαι» είπα. Η γιαγιά έσπρωξε τα µαλλιά από το µέτωπό µου και τα δάχτυλά της στάθηκαν ανάλαφρα στο σηµάδι µου. Μικρό Πουλί. Χµ. Θα γινόµουν βρικόλακας. Το κεφάλι µου πήγαινε να σπάσει. Παράξενο. Πού βρίσκοµαι. Με έκανε να νιώθω ζεστή.

Είναι χρωµατισµένο». Και γιατί δε µου είπες νωρίτερα για το σηµάδι. Πριν σηκώσω καν τα µάτια µου απ’ τον καθρέφτη. Ζόιµπερντ.» «Δεν εννοούσα αυτό. το σηµάδι που τώρα ήταν ένα χρωµατιστό µισοφέγγαρο. Η γιαγιά ξίνισε τα µούτρα της. Η γιαγιά ψαχούλεψε στην τσάντα της κι έβγαλε την παλιά ασηµένια πουδριέρα που είχε πάντα µαζί της. «Τι σηµαίνει αυτό. «Αδύνατον!» «Κοιτάξου.» ρώτησα χωρίς να µπορώ να ξεκολλήσω τα µάτια µου αποκεί. βογκώντας από τον πόνο στο κεφάλι µου. Τα µαλλιά της ήταν σκουροκόκκινα –όχι εκείνο το φρικαλέο καροτί ή πορτοκαλοκόκκινο ή το ξεπλυµένο . Ευτυχώς. «Αυτή κι ο Τζον µε κλείδωσαν στο δωµάτιό µου. «Ούτε κι εγώ µπορώ να πιστέψω ότι µε σηµάδεψαν. «Αλλά γιατί ήσουν έξω στο φως της µέρας.από τις δυο µας». Χι χι. Χρησιµοποίησε τη λέξη των Τσερόκι για την κόρη. αλλά ούτε που έδωσα σηµασία. ωραία σαν Μπάρµπι. ήξερα πως η γυναίκα αυτή ήταν µοναδική κι ανεπανάληπτη. είχα πάψει να βήχω. Ανταπέδωσα το χαµόγελο της γιαγιάς µου. Δεν είχα ξαναδεί από κοντά τόσο τέλειο πλάσµα. Δε µου κάνει εντύπωση που σ’ αναζήτησαν και σε σηµάδεψαν. Γιατί να συµβεί αυτό σ’ εµένα. Ήταν ωραία σαν σταρ του σινεµά. Είχα δίκιο. Το σχήµα του προσώπου της ήταν µια τέλεια σχεδόν καρδιά και το δέρµα της είχε την αψεγάδιαστη δροσιά που βλέπεις µόνο στην τηλεόραση. Πρώτα πήγα σπίτι. Το µισοφέγγαρό σου δεν είναι ένα απλό περίγραµµα. Είχε τεράστια αµυγδαλωτά µάτια στο βαθύ πράσινο χρώµα του χορταριασµένου βάλτου. «Ξέρω» αναστέναξα. Η γιαγιά έσφιξε το χέρι µου όλο κατανόηση. σ’ αυτή την ερώτηση». για να τηλεφωνήσουν στον ψυχολόγο και να βάλουν σε λειτουργία το δέντρο προσευχής». Μου την έδωσε αµίλητη. Ήλπιζα ότι η µαµά θα καταλάβαινε και θα έπαιρνε το µέρος µου». η µαµά ήταν θυµωµένη και µ’ εκείνη. δεν µπορούσα να σ’ το πω νωρίτερα. Ζόι Ρέντµπερντ. ου-γουι-τσι-α-τζι-για». σήκωσα το χέρι µου. θυµίζοντάς µου ξαφνικά µια µυστηριώδη αρχαία θεά. Προφανώς επειδή είχα έρθει επιτέλους εδώ – στον Οίκο της Νύχτας… Η σκέψη όµως εξαφανίστηκε όταν το µυαλό µου επεξεργάστηκε αυτά που είπε η γιαγιά. Η φωνή της ήταν απίστευτη. ψηλάφισα το εξωτικό σηµάδι κι ήταν σαν να ένιωσα ξανά τα χείλη της θεάς στο µέτωπό µου. «Το ’σκασα λοιπόν απ’ το παράθυρο κι έτρεξα σ’ εσένα» συµπλήρωσα. Νιώθοντας ακόµη σαν να ζούσα σε όνειρο. Αυτό που εννοούσα είναι ότι δεν καταλαβαίνω γιατί δε σε σηµάδεψαν µονάχα. Ο ανιχνευτής ήρθε σήµερα στο σχολείο και µε σηµάδεψε. «Χαίροµαι που το έκανες.» Ανακάθισα. Άνοιξε αποκαλύπτοντας το είδωλό µου… τη γνωστή άγνωστη… εµένα που δεν ήµουν πια εγώ. µωρό µου. Ζόι. αλλά δεν µπορώ να καταλάβω τι συµβαίνει». Σταµάτησα και ξαναθυµήθηκα τη φοβερή σκηνή µε τους γονείς µου. Με είχε µαγνητίσει το σηµάδι. Πάτησα το µικροσκοπικό κλιπ. γεµισµένο τέλεια µε το χαρακτηριστικό γαλάζιο του ζαφειριού που έχουν τα τατουάζ των βρικολάκων. «Mια στιγµή. Τα µάτια της ήταν πελώρια και το δέρµα της κατάλευκο. «Ελπίζαµε ν’ απαντήσεις εσύ. Το αίµα των Ρέντµπερντ είχε πάντα ισχυρή δόση µαγείας· ήταν θέµα χρόνου να επιλέξουν κάποια από µας.

Αν µπορούσες να διαλέξεις. Το σώµα της ήταν… απλώς τέλειο. Ζόι Ρέντµπερντ» είπε θερµά η Νεφερέτ. Βασικά. Κοίταξα τη γιαγιά µου και µετά πάλι τη Νεφερέτ. Έτσι όπως το είπε. απ’ όπου ξεκινούσαν κυµατιστές γραµµές που µου θύµιζαν ωκεάνια κύµατα. Ήταν σαν να είχε ανάψει κάποιος ένα εσωτερικό φως µέσα της. «Δηλαδή δεν είµαι βρικόλακας. µου φάνηκε σωστό. «Τότε.πυρρόξανθο. Ψέλλισα σαν χαµένη: «Δε… δεν είναι αυτό το όνοµά µου. θα είσαι η Ζόι Ρέντµπερντ. πιο έξυπνη. εκτός από την τελειότητά της. καλά. Αντί για την παλάµη. Πάρις. προφανώς επειδή δεν ήθελε να χρησιµοποιήσει τη λέξη «αναίσθητη»– «όταν κοιµόσουν».τι πεις εσύ. Α. αλλά θα έλεγα ότι είναι άριστος οιωνός το γεγονός ότι χρωµατίστηκε ήδη το σηµάδι σου». «Αλήθεια. Καλωσόρισες στη νέα σου ζωή». Ευτυχώς. «Όχι ακόµη. ξέχασα ν’ αναφέρω ότι. πράγµα παράξενο που.) Το κορµί αυτής της γυναίκας ήταν τέλειο επειδή ήταν δυνατή αλλά και χυµώδης. τα λόγια της θα ηχούσαν τραχιά. αποκαλύπτοντας τα ολόισια κατάλευκα δόντια της – χωρίς µυτερούς κυνόδοντες. κάτι παραπάνω από άνθρωπος – πιο δυνατή. ωστόσο. Σε φρόντισε όταν ήσουν…» –η γιαγιά σταµάτησε. Ήταν φανταστική και προκαλούσε δέος. µ’ έσωσε η γιαγιά από τον απόλυτο εξευτελισµό. όπως είχα διαπιστώσει ήδη. «Είπα ότι ελπίζαµε να µας εξηγήσεις εσύ γιατί µια αρχάρια που δεν έχει µεταλλαχτεί ακόµη έχει στο µέτωπό της το σηµάδι του ενήλικου βρικόλακα». ποιο θα ήταν το όνοµά σου.» ρώτησα.» έκανα σαν χαζή. αυτή είναι η µεγάλη ιέρεια του Οίκου της Νύχτας. («Είναι καυτό». «Ζόι. κάτι που συνειδητοποίησα ότι ήταν σχήµα οξύµωρο αν σκεφτείς τα στερεότυπα για τους βρικόλακες (κάποια από τα οποία.» είπε η Νεφερέτ ανασηκώνοντας τα κεχριµπαρένια φρύδια της. Ζόι.) «Ε. έδειχνε ανησυχία και µια κάποια απορία. Κι είχε φανταστικό στήθος. έπιασε τον πήχη µου. «Α… ε… ωραία. «Καλωσόρισες στον Οίκο της Νύχτας. «Το καλό όταν ξεκινάς µια νέα ζωή είναι ότι έχεις την ευκαιρία ν’ αρχίσεις από το µηδέν – να κάνεις επιλογές που δεν είχες πριν. Το επίθετό µου είναι Μοντγκόµερι». Καλά.» Δε δίστασα: «Ζόι Ρέντµπερντ». Καλό αυτό» τραύλισα. Το άγγιγµά της ήταν ζεστό και σταθερό. ήταν ό.τι όλοι οι βρικόλακες. ό. έπρεπε να πιουν αίµα για να ζήσουν (µπλιάξ!) και λάτρευαν µια . Άπλωσε το χέρι της σαν να ήθελε να σφίξει το δικό µου κι εγώ το πρόσφερα ενστικτωδώς. για να πλαισιώσουν τα φρύδια της και ν’ απλωθούν στα τονισµένα ζυγωµατικά της. από αυτή τη στιγµή. όµως. Ήταν βρικόλακας. πιο προικισµένη. ήταν πιο δυνατοί τη νύχτα. ανταποκρίνονταν στην πραγµατικότητα): Απέφευγαν το φως του ήλιου. Χωρίς το χαµόγελο και την τρυφερή έγνοια στη φωνή της. η Νεφερέτ. Και στο χαµόγελό της έλαµπε ένα καλωσόρισµα. Η γυναίκα µού χαµογέλασε. (Θα ’θελα να ’χα κι εγώ φανταστικό στήθος. όµως. αλλά ένα σκούρο γυαλιστερό καστανοκόκκινο– και οι βαριές τους σκάλες κατρακυλούσαν πολύ πιο κάτω από τους ώµους της. Το γέλιο της ήταν σαν µουσική. είχε κι ένα ζαφειρένιο µισοφέγγαρο στο κέντρο του µετώπου της. Δεν ήταν κοκαλιάρα σαν τις ανορεξικές που ξερνούν επίτηδες και λιµοκτονούν για να γίνουν –έτσι νοµίζουν– κοµψές σαν την Πάρις Χίλτον.

σίγουρα» είπε βιαστικά η Νεφερέτ και το πρόσωπό της µαλάκωσε. δε θυµάµαι πολλά πράγµατα…» Η φωνή µου έσβησε και ψηλάφισα µηχανικά τα ράµµατα στο κεφάλι µου. παρόλο που είχα φρικάρει τελείως. «Ε… για να είµαι ειλικρινής.τι ήταν τέλος πάντων. Μίλησε στη γιαγιά µε σεβασµό και η ένταση µέσα µου χαλάρωσε. µέχρι τότε τα θυµάµαι όλα. «Ζόι. Ένιωθα πολύ άρρωστη. «Ε… ευχαριστώ. Θυµάσαι τι σου συνέβη. Αλλά πριν προλάβω να προφέρω τα λόγια.» Όχι. τα πνεύµατα της φυλής των Τσερόκι. όταν ανέβαινα στους βράχους από το µονοπάτι…» Θυµόµουν και τα υπόλοιπα –όλα τα υπόλοιπα–. και µου έλεγε να το βουλώσω. «Όπως έλεγα πρωτύτερα στη γιαγιά σου. Ευτυχώς. «Είναι συνηθισµένο να χάνεις τη µνήµη σου όταν χτυπάς το κεφάλι σου» είπε µε φυσικότητα η γιαγιά. «Θαυµάσια!» είπε η Νεφερέτ. Και. Σίλβια Ρέντµπερντ. ένιωσα ένα αλλόκοτο αίσθηµα.θεά που είναι γνωστή ως η ενσάρκωση της νύχτας. «Είσαι σίγουρη ότι δεν πρέπει να την κρατήσεις άλλη µια µέρα εδώ για παρακολούθηση. αλλά σε διαβεβαιώνω ότι τα σωµατικά τραύµατα της Ζόι έχουν αρχίσει ήδη να θεραπεύονται µε εντυπωσιακή ταχύτητα». Με βρήκε ο ανιχνευτής· το είπα στους γονείς µου και τσακωθήκαµε άσχηµα· µετά το έσκασα και πήγα στο σπίτι της γιαγιάς µου.» ρώτησε η γιαγιά. τον χορό γύρω από τη φωτιά. Ήθελα να τραβήξω τα µάτια µου από εκείνο το διεισδυτικό σµαραγδένιο βλέµµα. έτσι. σπάζοντας τη σιωπή. Σιωπή! µου φώναξε εκείνο το αλλόκοτο αίσθηµα. Ζόι. Φαινόταν να χαίρεται ειλικρινά που βρισκόµουν εκεί. «Ναι». είναι η πρώτη φορά που µας έρχεται ένας καινούριος µε τόσο ασυνήθιστο τρόπο – αναίσθητος και µε ολοκληρωµένο σηµάδι. Το επόµενο πράγµα που θυµάµαι είναι το τραγούδι της γιαγιάς µου όταν ξύπνησα εδώ» συµπλήρωσα βιαστικά. Μου χαµογέλασε ξανά και. κι ας µην είχα ιδέα γιατί έκρυβα κάποια πράγµατα. Αν συµπαθούσε τη γιαγιά.» Άνοιξα το στόµα µου να της πω ότι τα θυµόµουν όλα – ότι έπεσα και χτύπησα το κεφάλι µου… ότι είδα τον εαυτό µου να πετά σαν πνεύµα… ότι ακολούθησα τις µυστηριώδεις ορατές λέξεις µέσα στη σπηλιά… και ότι εκεί γνώρισα τη θεά Νύχτα. «Τουλάχιστον µετά το χτύπηµα. θέλεις να γνωρίσεις την καινούρια σου συγκάτοικο. µ’ έκανε να νιώθω ότι δεν ήταν τόσο τροµερό να γίνεις βρικόλακας. «Μάλλον πρέπει να έπεσα απ’ τον πολύ βήχα και χτύπησα το κεφάλι µου. αγνόησε το γεγονός ότι χαµογελούσα σαν ηλίθιο καλικαντζαράκι. να προσπαθήσω να δείξω ότι δεν είχα τίποτα να κρύψω. Χαίρω πολύ» είπα προσπαθώντας να µην ακουστώ εντελώς ηλίθια κι αφύσικη. Όλα θα πάνε καλά». Ξεροκατάπια κι έγνεψα καταφατικά. . Θέλω να πω. θα ήταν εντάξει άνθρωπος ή βρικόλακας ή ό. «Ναι. σαν να µε χτύπησε κάποιος στο στοµάχι. «Μην ανησυχείς για την υγεία της εγγονής σου. «Κατανοώ την ανησυχία σου. αλλά το ίδιο αίσθηµα που µε πρόσταξε να σωπάσω µου έλεγε ξεκάθαρα τώρα ότι έπρεπε να συνεχίσω να την κοιτάζω. Μου ήρθε να τη φιλήσω. της ανταπέδωσα το χαµόγελο. µα την αλήθεια. Ήταν σαφές και συγκεκριµένο. παρόλο που ήµουν φοβισµένη και νευρική.

«Τηλεφώνησέ µου αν µε χρειαστείς. Το κεφάλι µου πονάει ελάχιστα και κατά τα άλλα νιώθω πολύ καλύτερα». καταβάλλοντας προσπάθεια να µην κλάψω. γιαγιά. Χάρηκα που ακούστηκα πιο σίγουρη απ’ ό. θα είχα κι εγώ την αυτοπεποίθηση και τη δύναµή της. είµαι».τι ένιωθα. Σκέφτηκα για µια στιγµή πόσο φανταστικό θα ήταν να γίνω µεγάλη ιέρεια – κι ύστερα λογικεύτηκα. Αλήθεια. Η γιαγιά µου δίστασε µόνο για µια στιγµή προτού της απαντήσει. ασφαλώς όµως η Νεφερέτ είχε κάνει πιο υποφερτό αυτό που µου συνέβαινε. Όταν το είπα. µεγάλη ιέρεια της Νύχτας». Είχε κοπεί τελείως ο βήχας. αφήνοντάς µε πρώτη φορά στη ζωή µου µόνη µ’ έναν βρικόλακα. και σίγουρα όχι από την πάστα των µεγάλων ιερειών. Σ’ αγαπώ». «Σίλβια Ρέντµπερντ. Ένιωθα τελείως φυσιολογικά εκτός από έναν ελαφρύ πονοκέφαλο. Δεν ήµουν παρά ένα παιδί. «Θα σου τηλεφωνήσω. βάζοντας τη γροθιά της στο µέρος της καρδιάς για να υποκλιθεί µπροστά της. Ζόι. «Ναι. θα γίνω εγώ µέντορας της Ζόι. Η Νεφερέτ ακούµπησε τη γροθιά της στο µέρος της καρδιάς της κι υποκλίθηκε επίσηµα στη γιαγιά. Κι εγώ σ’ αγαπώ. Αν γινόµουν στ’ αλήθεια βρικόλακας. Οι µύες µου δε µε πονούσαν πια.» Την κοίταξα και σκέφτηκα άλλη µια φορά πόσο φανταστική ήταν. σου ορκίζοµαι ότι η εγγονή σου είναι ασφαλής εδώ. Mιµήθηκε τις κινήσεις της Νεφερέτ. Με φίλησε στοργικά στο µάγουλο και βγήκε από το δωµάτιο µε το σβέλτο. είσαι έτοιµη να ξεκινήσεις την καινούρια σου ζωή. Ζόι. Για να τηρήσω τον όρκο που σου δίνω. .«Είµαι καλά. «Λοιπόν. Το µόνο που ήθελα ήταν να προσαρµοστώ εδώ. γιαγιά. Ένα µπερδεµένο παιδί. αλλά µ’ έκανε αυτόµατα να τη συµπαθήσω – και ν’ αρχίσω να την εµπιστεύοµαι. κι ύστερα στράφηκε σ’ εµένα και µ’ έσφιξε στην αγκαλιά της. Πλησίασε τη γιαγιά και µίλησε αργά και καθαρά. «Σε δεσµεύω µε τον όρκο σου. κατάλαβα πως ήταν αλήθεια. Και σ’ ευχαριστώ που µ’ έφερες εδώ» ψιθύρισα ανασαίνοντας το οικείο άρωµα της λεβάντας. Και τώρα πρέπει να την εµπιστευτείς στη φροντίδα µου». Νεφερέτ. Τότε η Νεφερέτ έκανε κάτι που όχι µόνο µε ξάφνιασε. γεµάτο αυτοπεποίθηση βήµα της. Κάθε νεοφερµένος αποκτά έναν ενήλικο µέντορα. ή ήταν κάτι που διέθετε µόνο η µεγάλη ιέρεια.

Κατά διαστήµατα υπήρχαν στους τοίχους παλαιικές µαύρες σιδερένιες απλίκες που λειτουργούσαν µε γκάζι. σκορπίζοντας ένα γλυκό κίτρινο φως το οποίο. Οι τοίχοι ήταν ένας παράξενος συνδυασµός σκούρας πέτρας και τούβλων χτισµένων έτσι ώστε να προεξέχουν ελαφρώς. Η Νεφερέτ µου έριξε µια λοξή µατιά και το αχνό της χαµόγελο ζεστάθηκε. η ώρα ανατολής του ηλίου αναγράφεται σε όλες τις αίθουσες διδασκαλίας. σαν ν’ αφουγκραζόταν λόγια του ανέµου. όταν όρµησε στον διάδροµο µια πορτοκαλί µαλλιαρή µπάλα και σάλταρε αθόρυβα στην αγκαλιά της Νεφερέτ. Θα σε βοηθήσει κι η συγκάτοικός σου. Η επόµενη τελετή είναι αύριο». προσπαθώντας να φανταστώ την πρώτη µου συνάντηση µε παιδιά βρικόλακες). Είναι ένας ανυπόφορος νταής» είπε τρυφερά. Έξυσα προσεκτικά τον Σκάιλαρ πίσω από τ’ αυτιά όπως είχε κάνει η Νεφερέτ. φυσικά. πράγµα που σηµαίνει ότι τα µαθήµατα τελείωσαν πριν από µία ώρα σχεδόν» είπε η Νεφερέτ κι ύστερα χαµογέλασε αχνά –είµαι σίγουρη– µε τη σοκαρισµένη έκφρασή µου. πράγµα πολύ ασυνήθιστο. να σου γνωρίσω τον Σκάιλαρ. αλλά θα συνηθίσεις γρήγορα.» Βαδίζαµε σ’ έναν στενό διάδροµο που διέγραφε µια ανοιχτή καµπύλη. «Τώρα σου φαίνονται όλα βουνό. για να δώσουν πρόσθετη βοήθεια. δαγκώνει». «Μ’ . Μέχρι τότε. «Πρόσεχε. Η Νεφερέτ έγειρε στο πλάι το κεφάλι της. όταν είδα ότι η πορτοκαλί µαλλιαρή µπάλα δεν ήταν ιπτάµενο φάντασµα ή κάτι τέτοιο. όπως κι εγώ». Μάλιστα διώχνει τις άλλες γάτες από αυτή την περιοχή του σχολείου. Πριν προλάβω να τραβήξω το χέρι µου. ο Σκάιλαρ άρχισε να τρίβει το πρόσωπό του στα δάχτυλά µου. «Δεν έχω ξαναδεί τόσο µεγάλη γάτα» είπα και του άπλωσα το χέρι µου να το µυρίσει. «Σε συµπάθησε. Ο ναός της Νύχτας είναι. αλλά οι επίσηµες τελετές γίνονται δύο φορές την εβδοµάδα αµέσως µετά το σχολείο. Δεν υπήρχαν παράθυρα στον διάδροµο και δε συναντήσαµε κανέναν (αν κι εγώ κοίταζα συνεχώς νευρικά γύρω µου. η βιβλιοθήκη και το γυµναστήριο.ΚΕΦΑΛΑΙΟ 7 «Tι ώρα είναι. Δε συµπαθεί κανέναν άλλον εκτός από µένα. ευτυχώς. ανοιχτός όλες τις ώρες. Ετοιµαζόµουν ν’ ανοίξω το στόµα µου να της κάνω άλλη µια ερώτηση. δεν έτσουζε τα µάτια µου. Το συνηθίζει να τριγυρίζει εδώ γύρω περιµένοντας να πηδήσει στην αγκαλιά µου». Η Νεφερέτ γέλασε ξύνοντας πίσω από τ’ αυτιά τη µαλλιαρή µπάλα. όπως η τραπεζαρία. «Κοντεύει τέσσερις τα ξηµερώµατα. αλλά µια τεράστια γάτα. Το γυµναστήριο µένει ανοιχτό ως την αυγή. την ακριβή ώρα της οποίας θα ξέρεις πάντα µόλις ολοκληρώσεις την αλλαγή. εντευκτήρια και χώρους συγκέντρωσης. «Οι καθηγητές είναι διαθέσιµοι ως τις τρεις και τριάντα. Κράτησα την ανάσα µου. «Τα µαθήµατα αρχίζουν στις οχτώ το απόγευµα και τελειώνουν στις τρεις τα ξηµερώµατα» εξήγησε. Aναπήδησα µε µια πνιχτή κραυγή – κι ύστερα ένιωσα παντελώς ηλίθια. «Ζόι.

τα επίπεδα άγχους µου µειώθηκαν λιγάκι. «Δώρα. Η θεά προικίζει κάθε µεγάλη ιέρεια µ’ ένα χάρισµα – αυτό που θα ’λεγες ξεχωριστές δυνάµεις.» ρώτησα. Πάµε στο δωµάτιό σου. «Γι’ αυτό ξέρω ότι προχωρά καλά η ανάρρωσή σου – µου το είπε το χάρισµά µου». τα αισθήµατα που εκείνες τρέφουν γι’ αυτόν– είναι ένα θαυµάσιο µέτρο για να σταθµίσεις τον χαρακτήρα του συγκεκριµένου ατόµου». «Υπάρχουν πολλές γάτες εδώ. αλλά όταν ξαναπαντρεύτηκε η µητέρα µου αναγκάστηκα να τη δώσω για υιοθεσία στην οργάνωση Αδέσποτες Γάτες. Ο Σκάιλαρ. . αλλά τον λατρεύω. όπως το διάβασµα της σκέψης των άλλων ή τα οράµατα που προβλέπουν το µέλλον. Το κεφάλι µου γύριζε σαν σβούρα από τα γεγονότα της τελευταίας ηµέρας.» Η Νεφερέτ χαµογέλασε και χάιδεψε τον Σκάιλαρ. Στο µάθηµα Παγκόσµιας Ιστορίας µε τον κύριο Σάντοξ (ευρύτερα γνωστό ως Αµίαντο. Νοµίζω ότι θα τον λάτρευα ακόµα κι αν δεν ήταν ένα από τα δώρα που µου έκανε η Νύχτα». «Μπορώ να πάρω κι εγώ µια γάτα. «Οι γάτες µάς διαλέγουν· δε µας ανήκουν». Άλλη µια απόδειξη της ηλιθιότητας των ανθρώπινων όντων… Η σκέψη ξεφύτρωσε στο µυαλό µου σοκάροντάς µε µε την ευκολία που είχα αρχίσει ήδη να σκέφτοµαι τους «φυσιολογικούς» ανθρώπους σαν «ανθρώπινα όντα». δε χωνεύει τις γάτες». Ο Τζον. «Έλα τώρα. πως είχε δίκιο. κατά κάποιον τρόπο. Η Νεφερέτ γέλασε. θαρρείς. Χαµογέλασε. Εµένα η θεά µε προίκισε µε δύο χαρίσµατα. φανταστικό» ήταν το µόνο που βρήκα να πω. Είµαι σίγουρη ότι είσαι πεινασµένη και κουρασµένη. Μου χαµογέλασε µ’ ένα σοφό χαµόγελο. Μ’ έκανε να νιώσω κοντά της και. πήδησε από την αγκαλιά της. «Αν σε διαλέξει κάποια. για ν’ αποδείξει. «Ουάου. Ο Σκάιλαρ είναι δώρο από τη θεά. Είναι ένα από τα χαρακτηριστικά από τα οποία αναγνωρίζουµε τις µεγάλες ιέρειές µας. «Οι βρικόλακες ξέρουν πάντα την ώρα». Εντάξει. που έκλεισε τα µάτια του και γουργούρισε δυνατά. «Έχω διαπιστώσει ότι τα αισθήµατα ενός ανθρώπου για τις γάτες –και. Τα χαρίσµατα αυτά µπορεί να είναι ασυνήθιστες γνωστικές ικανότητες. Η Νύχτα µου χάρισε επίσης ασυνήθιστες θεραπευτικές ικανότητες». Ναι. δηλαδή κάτι διαφορετικό από εµένα. το ήξερα αυτό. Το δείπνο σερβίρεται σε…» –η Νεφερέτ έγειρε στο πλάι το κεφάλι της σαν να της ψιθύριζε κάποιος την ώρα– «…σε µία ώρα». αυτοµάτως. είναι γελοίο. ξέρω.» «Ναι. ο πατριός µου. αντιστοίχως. Οι γάτες ήταν πάντα στενά συνδεδεµένες µε τους βρικόλακες».» «Ναι. Σήκωσα το βλέµµα µου για να κοιτάξω τα πράσινα µάτια της και είδα ότι καταλάβαινε πολύ περισσότερα απ’ όσα έλεγε για τις προβληµατικές οικογένειες.αρέσουν οι γάτες» είπα σιγανά. όπως µια ξεχωριστή συνάφεια µε ένα από τα τέσσερα στοιχεία ή µε ζώα. θα της ανήκεις». Άλλοτε πάλι το χάρισµα µπορεί να έχει σχέση µε τον φυσικό κόσµο. «Αν µε διαλέξει. αλλά µην του το πείτε). «Παλιά είχα µία. σήκωσε µε ένα τίναγµα την ουρά του κι εξαφανίστηκε στον διάδροµο. Το βασικό είναι η συνάφεια µε τις γάτες· έχω έναν σύνδεσµο µαζί τους που είναι σπάνιος ακόµα και για βρικόλακα. «Είναι απαίσιος. είχαµε µάθει ότι στο παρελθόν σκότωναν τις γάτες γιατί πίστευαν ότι µεταµορφώνουν τους ανθρώπους σε βρικόλακες.

Διάβολε. Δυσκολευόµουν να τα χωνέψω. «Ζόι. Ζόι». Κι ύστερα πρόσθεσα βιαστικά. Κάποτε όλα αυτά ήταν πρωτόγνωρα και για µας. «Συγγνώµη» επανέλαβα. τη µεγάλη ιέρεια που έφερε µε τόση περηφάνια το σηµάδι της θεάς της. Μήπως δεν έπρεπε να λέω «διάβολε». η ψυχή και τα χαρίσµατά σου».» Εντάξει. «Κι αυτό. όλοι εδώ ξεκίνησαν σαν εσένα. «Ναι. δεν ξέρουµε. Ύψωσα το βλέµµα και είδα τη Νεφερέτ να µε κοιτά ανήσυχη. πάψε να ζητάς συγγνώµη.) Ο Λαός της Πίστης έλεγε ότι οι βρικόλακες λάτρευαν µια ψεύτικη θεά και ήταν εγωιστικά σκοτεινά πλάσµατα που ενδιαφέρονταν µόνο για το χρήµα. «Ξέρω τα γυαλιά ηλίου. µήπως πρόσβαλα τη Νύχτα. Δε σε δυσκόλεψε κι εσένα σήµερα το φως του ήλιου. ωστόσο είναι ενοχλητικό για µας. Ξέρουµε πώς είναι… ο φόβος της αλλαγής. Καθώς προχωρούσαµε στον διάδροµο. «Πώς είσαι τόσο σίγουρη. σκεφτόµουν το θέµα της ώρας και τα υπόλοιπα. «Αυτό. δεν…» Σταµάτησα κι αναρωτήθηκα αν έπρεπε να λέω «Θεέ µου». συγγνώµη. Δε θα είναι πάντα τόσο άσχηµα.«Κι αυτό είναι κουλ». Η Νεφερέτ κοντοστάθηκε. «Σε επέλεξε η Νύχτα. Αλλά είναι φανερό ότι σου έβαλε το σηµάδι της. Όταν γίνεις ώριµος βρικόλακας.» Έγνεψα καταφατικά. Θεέ µου. . «Και να µην έχεις κανέναν έλεγχο σε ό. δε διαλύονται ούτε παθαίνουν καµιά άλλη απ’ αυτές τις φανταστικές ανοησίες. Μ’ έπιασε από τους ώµους και µε γύρισε προς το µέρος της. (Εντάξει. νιώθοντας ξανά ηλίθια: «Ε… τα Maui Jim είναι γυαλιά ηλίου». Πολύ καλά µάλιστα». Ζόι» είπε υποµονετικά η Νεφερέτ. Θα παίρνεις τις αποφάσεις σου· θα διαλέξεις τον δρόµο σου· θ’ ακολουθήσεις την πορεία όπου θα σε οδηγήσουν η καρδιά. την πολυτέλεια και την πόση αίµατος. Για τι ακριβώς. το σοκ για τη ριζική ανατροπή της ζωής σου». εποµένως δεν υπήρχε λόγος να προσέχω πού και πώς θα χρησιµοποιούσα… «Ζόι».τι σου συµβαίνει» πρόσθεσα σιγανά. Ήταν η αγαπηµένη βλαστήµια µου. Ήλπιζα το χαριτολόγηµά της να µην είχε καµία σχέση µε καταστροφές «τιτανικών» διαστάσεων. Και να θυµάσαι. Ω. «Ω. Τη νύχτα. Δε θα σε είχε αγγίξει για να σε δει ν’ αποτυγχάνεις». καλή µου αρχάρια. και θυµήθηκα την ερώτηση που ετοιµαζόµουν να κάνω όταν ο Σκάιλαρ διέκοψε τον εύκολα εκτροχιαζόµενο ειρµό των σκέψεών µου. «Δε µε βοήθησαν και πολύ τα Maui Jim µου». γενικά δεν είµαι τόσο αργόστροφη. «Αν το σκεφτείς λίγο. Πρέπει να ξέρεις φυσικά ότι οι βρικόλακες. Θεέ µου. Μήπως πρόσβαλα τη Νεφερέτ.» Τα µάτια της Νεφερέτ στάθηκαν στο χρωµατισµένο σηµάδι στο µέτωπό µου. οπότε κατάλαβα ότι προσπαθούσε να τραβήξει την προσοχή µου από τις σκέψεις µου όπου είχα βυθιστεί. είναι η κορφή του κουλ παγόβουνου». αν εκτεθούν στο φως του ήλιου. αλλά πολλά απ’ αυτά που άκουγα µου φαίνονταν κινέζικα. γι’ αυτό θα πήγαιναν γραµµή στην κόλαση. «Αν γίνω ώριµος βρικόλακας». «Mια στιγµή. θα δεις πως είναι λογικό να γίνονται τα µαθήµατα τη νύχτα. βασικά ήταν η µοναδική βλαστήµια που χρησιµοποιούσα τακτικά. ενήλικοι και αρχάριοι. «Θα γίνεις. Είπες ότι τα µαθήµατα αρχίζουν στις οχτώ. θα κρατάς πάλι τη ζωή σου στα χέρια σου.

Αποφασισµένη να µην πανικοβληθώ. κόρη της Νύχτας. Φοβισµένη όσο και περίεργη. «Όχι. Ήταν υπερβολικά ήσυχα. είδα µπροστά µου κάτι που µ’ έκανε να σταµατήσω και να πλησιάσω ασυναίσθητα στον τοίχο. Για να είµαι πιο συγκεκριµένη. αφού οι διάδροµοι προς εκείνη τη µεριά δεν είχαν καθόλου φώτα. ήταν δύο άτοµα. όταν το χτύπηµα ενός κινητού µ’ έκανε να αναπηδήσω. ενώ ευχόµουν απελπισµένα να ήξερα γιατί το ένστικτό µου µου έλεγε να µην πω τίποτα για τη συνάντησή µου µε τη θεά. Ζόι. Σε λίγο άρχισα να εύχοµαι να συναντήσω άλλα άτοµα (έστω και βρικόλακες). Κι έκλεισε το κινητό. Σε µια εσοχή. τα λιγοστά τρεµάµενα φώτα δεν έµοιαζαν και τόσο φιλικά. Και τροµακτικά. Αναστέναξα. . προχώρησα αργά προς την κατεύθυνση όπου βαδίζαµε προηγουµένως. Κοίταξα στον διάδροµο και µου φάνηκε πως είδα µια κίνηση στις σκιές. αλλά. Δυστυχώς. Η Νεφερέτ αναστέναξε και µου χαµογέλασε απολογητικά καθώς έβγαζε ένα µικρό κινητό από την τσέπη της.Θυµήθηκα τα λόγια της θεάς. Ζόι Ρέντµπερντ. «Σίγουρα. «Νεφερέτ» είπε. είχα τον λόγο µου. Στην αρχή το µυαλό µου δεν µπορούσε να επεξεργαστεί αυτό που έβλεπα· κι ύστερα. Φάνταζαν παράξενα. Περίµενέ µε εκεί. όπως µου είχε πει η Νεφερέτ. Επίσης µ’ έκανε να σταµατήσω. Και τώρα που έφυγε η Νεφερέτ. Δε µου άρεσε η ιδέα να µείνω µόνη µου σ’ ένα µέρος γεµάτο µεγάλους και µικρούς βρικόλακες. η Νεφερέτ είχε ήδη εξαφανιστεί προς την αντίθετη κατεύθυνση του φιδωτού διαδρόµου. πόσο µάλλον που είναι άδειο το στοµάχι σου». Άκουσα κάτι. Φαίνεται ότι έχει ακόµη ενοχλήσεις και πρέπει να πάω να της ρίξω µια µατιά. κανένα πρόβληµα». ξαφνικά κατάλαβα. Καθώς ξεπρόβαλα από την καµπύλη που διέγραφε ο διάδροµος. «Εντάξει. Έρχοµαι να τη δω». έναν κόσµο όπου το καλό και το κακό παλεύουν να βρουν ισορροπία. Ήταν ξανά η Νύχτα. Η φωνή µού φάνηκε κάπως γνωστή. Εντάξει. Ήταν η θεά που φώναζε το όνοµά µου. Κάνα δυο φορές συνάντησα διακλαδώσεις του διαδρόµου προς τα δεξιά. άκουσα ένα γέλιο. Βλεφάρισα από την έκπληξη. Πριν προλάβω όµως ν’ αποτελειώσω τη φράση µου. καλά έκανες και µε πήρες. Δε θ’ αργήσω». Άκουσε για λίγο κι είδα το µέτωπό της να ζαρώνει και τα µάτια της να στενεύουν. Είχα ακούσει στ’ αλήθεια το όνοµά µου ή είχα πάθει παράκρουση. Μια αρχάρια έσπασε το πόδι της νωρίτερα σήµερα. Είχαµε αρχίσει να περπατάµε πάλι. Εσύ ακολούθησε αυτό τον διάδροµο όλο αριστερά και θα σε οδηγήσει στην κεντρική είσοδο. Μάλιστα δεν κοίταζα καν δεξιά. Ζόι… Οι σκιές ψιθύριζαν το όνοµά µου. ρίχνοντας άυλες σκιές στους παλιούς πέτρινους τοίχους. Απέξω ακριβώς θα δεις ένα πέτρινο παγκάκι. σε ονοµάζω µάτια κι αυτιά µου στον σηµερινό κόσµο. συνέχισα προς τ’ αριστερά. Ένα σιγανό κοριτσίστικο γέλιο που για κάποιον λόγο έκανε να σηκωθούν οι τρίχες του σβέρκου µου. Αποκλείεται να µην την αναγνωρίσεις – είναι µια µεγάλη πόρτα από πολύ παλιό ξύλο. κράτησα την ανάσα µου και προχώρησα µερικά βήµατα στον παράπλευρο διάδροµο. στην επόµενη δεξιά διακλάδωση δεν απέστρεψα τα µάτια µου. κι απέστρεψα βιαστικά το βλέµµα µου από τα διαπεραστικά µάτια της Νεφερέτ. όχι πολύ µακριά από µένα. «Συγγνώµη. «Απλώς… απλώς µου ήρθαν όλα µαζεµένα».

Η φωνή της ήταν βραχνή και προσπαθούσε να την κάνει σέξι. Ήταν λες και τα πόδια µου έγιναν ξαφνικά ασήκωτα και δεν µπορούσα πια να τα κουνήσω. Είδα τα δάχτυλά της να κινούνται και γούρλωσα τα µάτια µου από την έκπληξη όταν έσυρε το νύχι του δείκτη της στον µηρό του. «Ξέρεις πως θα είµαστε για πάντα µαζί». Κι ύστερα. ήταν έφηβος. Όπως ξέρεις ότι µε θέλεις ακόµη». πάψε να υποκρίνεσαι» γέλασε πάλι. Δε σε θέλω». «Δε θες στ’ αλήθεια να σταµατήσω». καθώς την έπιανε από τους ώµους και προσπαθούσε να τη σπρώξει µακριά του. «Σταµάτα!» Τα µάτια µου στρογγύλεψαν. Φύγε αποδώ! Ετοιµάστηκα να κάνω ένα βήµα πίσω και. τότε. αλλά έχεις αρχίσει να µου τη δίνεις. Ήταν απίστευτο. Δε θα το ξανακάνουµε αυτό. που µου ήρθε κάτι σαν ζάλη. Γιατί δεν καταλαβαίνεις. αλλά στη θέα του αίµατος έτρεξαν τα σάλια µου. Ακούστηκε σαν να πρόφερε τα λόγια µέσα απ’ τα δόντια του. µε πάγωσε η φωνή του. Τότε σήκωσε τα χέρια της και τα έσυρε στους µηρούς του νεαρού. Ο τύπος µιλούσε σ’ αυτήν. «Σ’ αρέσει – ξέρεις ότι σ’ αρέσει. Εκείνη ήταν γονατισµένη µπροστά του. Και µε είδε. Ήταν τόσο πολλά. «Oχ. Έβγαλε τη γλώσσα της κι έγλειψε τη γραµµή του αίµατος. «Σήκω». Ξεκόλλησα τα µάτια µου από τον µατωµένο µηρό κι έκανα ένα βήµα πίσω. αλλά διέκρινα κι ένα κλαψούρισµα. Κι ύστερα έγινε κάτι πραγµατικά µυστήριο. µ’ ένα µοχθηρό. «Όχι!» φώναξε θυµωµένος. Το κεφάλι του ήταν γερµένο πίσω και βαριανάσαινε. ήταν τόση η ανακούφισή µου. Δεν το ήθελα κι έφριξα µε την αντίδρασή µου. Το πρόσωπό του ήταν στις σκιές. Ο άντρας – κι ύστερα. «Θέλω». αλλά το νύχι της έσκισε το τζιν του σαν µαχαίρι κι εµφανίστηκε µια γραµµή φρέσκου αίµατος. συνειδητοποίησα ότι δεν ήταν άντρας. Ο νεαρός ανάβλεψε. Ανατρίχιασα· άθελά µου είχα καθηλωθεί τελείως. γιατί για ένα κλάσµα του δευτερολέπτου νόµιζα πως απευθυνόταν σ’ εµένα. σαρκαστικό γέλιο. όχι σ’ εµένα. Όταν µίλησε εκείνη.τι είδα. . έβλεπα πως ήταν ωραίος. «Με θέλεις! Πάντα θα µε θέλεις!» Του κατέβασε το φερµουάρ του παντελονιού του. «Δε θέλω να σε χτυπήσω. Το µόνο που έβλεπα ήταν τα ξανθά µαλλιά της. Αυτός λοιπόν στεκόταν µε την πλάτη του κολληµένη στον πέτρινο τοίχο της εσοχής. µε ένα δεύτερο µικρό σοκ. αλλά παρόλο που δε διακρινόταν καλά. που νόµιζες ότι φορούσε παλαιικό πέπλο. Φύγε! ούρλιαξε το µυαλό µου. Το µόνο που µπορούσα να κάνω ήταν να βλέπω. Ένιωσα το άγγιγµά του µέσω των µατιών µας. εντυπωσιακή στην υγρή κοκκινίλα της. Να οπισθοχωρήσω αθόρυβα και να προσπαθήσω να ξεχάσω ό. Ήταν απελπισµένη. Δεν ήξεραν ότι ήµουν εκεί. όχι πάνω από ένα δυο χρόνια µεγαλύτερός µου. άλλο ένα σύντοµο λαχανιασµένο γέλιο τράβηξε χαµηλά το βλέµµα µου. «Κόφ’ το!» Έσπρωχνε ακόµη τους ώµους της.Κανονικά έπρεπε να είχα φύγει αµέσως. Αλλά δεν έκανα τίποτα απ’ αυτά. Δεν έπρεπε να τους βλέπω. Δεν έπρεπε να είµαι εκεί.

Έκλεισε τα µάτια της και την άκουσα να ψιθυρίζει κάτι σε µια γλώσσα που δεν καταλάβαινα. Ήθελα να το γλείψω κι εγώ. ήξερα τι είναι το στοµατικό σεξ. Ένιωσα το κεφάλι µου να κουνιέται πέρα δώθε. Τι σήµαινε. προσπαθώντας να ελέγξω την ανάσα µου για να µπορέσω ν’ ακούσω αν µ’ ακολουθούσαν τρεχαλητά. Αλλά αυτό που µε σόκαρε περισσότερο από το γεγονός πως η ξανθιά έκανε εκείνο το απαίσιο πράγµα ήταν η αντίδρασή µου στο αίµα του τύπου. Αµφιβάλλω αν υπάρχει σήµερα έστω και µια έφηβη στην Αµερική που να µην έχει υπόψη της ότι οι περισσότεροι ενήλικες πιστεύουν πως µοιράζουµε στ’ αγόρια «χάρες» όπως τους µοίραζαν παλιά τσίχλες (ή. Γι’ αυτό είχα σοκαριστεί µε όσα είδα. Αλλά σίγουρα δεν είχα δει να γίνεται. «Άσε µε να σε βοηθήσω». «Με πονάει αφόρητα το κεφάλι µου» κατάφερα να προφέρω. «Όχι!» επανέλαβε. Κι ήταν αλήθεια. γλειφιτζούρια). Είχα φριχτό πονοκέφαλο. έτσι συνέχισα να τρέχω ώσπου έφτασα στην τεράστια δίφυλλη πόρτα που είχε περιγράψει η Νεφερέτ. Τι θα έκανα αν µε κυνηγούσαν. είσαι καλά. Μετά το χέρι της άρχισε να θερµαίνεται και. την απορρόφησε το δέρµα µου.Δεν µπορούσα να τραβήξω το βλέµµα µου από το δικό του. «Δε µε θέλεις. «Δεν αισθάνεσαι καλά. Η Νεφερέτ στεκόταν πίσω µου και µε κοίταζε απορηµένη. Ταυτόχρονα εκείνος φώναξε «Όχι!» και προσπάθησε να τη σπρώξει από µπροστά του για να έρθει σ’ εµένα. Έκλεισα τα µάτια µου κι αναστέναξα ανακουφισµένη. Έκανα µεταβολή και το έβαλα στα πόδια. Κάνουν λάθος. Όλα αυτά είναι βλακείες και µε κάνουν έξω φρενών. Υπάρχουν φυσικά κορίτσια που το θεωρούν κουλ να υποκύπτουν στις απαιτήσεις των αγοριών. λες και η θερµότητα έγινε υγρό. Ήταν λες κι εξαφανίστηκε το κορίτσι µπροστά του και το µόνο που υπήρχε ήταν αυτός κι εγώ.» «Διάβολε!» αναφώνησα αναπηδώντας. όχι σ’ εκείνη. Ξεκόλλησα τα µάτια µου από τα δικά του κι οπισθοχώρησα. Το κεφάλι µου πήγαινε να σπάσει πάλι κι ένιωθα αδύναµη και κατατροµαγµένη. δεν ήταν φυσιολογικό. και η γλυκιά µυρωδιά του αίµατός του. είχα υπόψη µου τι λένε για το στοµατικό σεξ. πέρα δώθε. όπως και να το κάνουµε. Αυτή τη φορά ήξερα ότι µιλούσε σ’ εµένα. Κι αυτό. Ναι. Το συνοφρύωµά της ήταν όλο έγνοια. Άλλα βλέπω εγώ τώρα» είπε εκείνη µ’ ένα ειρωνικό γουργούρισµα στη φωνή της. Όσες από µας έχουν λίγο µυαλό ξέρουν ότι δεν είναι κουλ να σε χρησιµοποιούν µ’ αυτό τον τρόπο. για να είµαστε πιο παραστατικοί. γιατί µε µια κραυγή που θύµιζε ανησυχητικά γρύλισµα άγριου ζώου άρχισε να γυρίζει προς το µέρος µου. Και τελείως αηδιασµένη. καθώς υποχωρούσε ο . Η Νεφερέτ ακούµπησε ανάλαφρα το χέρι της στη γραµµή που σχηµάτιζαν τα ράµµατα στο µέτωπό µου. Δεν υπήρχε περίπτωση να της πω τι είχα µόλις δει. Περίµενα να µε κυνηγήσουν.» «Ε…» Το µυαλό µου αναζήτησε απεγνωσµένα µια απάντηση. Κι ύστερα ήταν κι εκείνο το παράξενο βλέµµα που αντάλλαξα µαζί του. Εντάξει λοιπόν. Το παραλυµένο σώµα µου ξύπνησε. Σταµάτησα εκεί κι έγειρα στο κρύο ξύλο. Θα πρέπει να το κατάλαβε κι αυτή. «Ζόι.

Ζόι. «Θα πάνε όλα καλά. Η Νεφερέτ άνοιξε τη βαριά ξύλινη πόρτα και βγήκαµε στο µεγάλο προαύλιο µπροστά στο σχολείο. αλλά σίγουρα µε φόβιζε. µε πέτρες που εισήχθησαν από την Ευρώπη. Ήταν τριώροφο και είχε ασυνήθιστα ψηλή στέγη. διέκρινα τη σκιά ενός πανύψηλου πέτρινου τοίχου που περιέβαλλε όλο το σχολείο. Το χαµόγελο της Νεφερέτ ήταν καλοσυνάτο.». Πίσω από αυτό και τις γέρικες βελανιδιές που σκίαζαν το προαύλιο. Είδα ότι οι βαριές κουρτίνες ήταν ανοιγµένες και τα γλυκά κίτρινα φώτα έκαναν τις σκιές να χορεύουν στις αίθουσες. φιλόξενη όψη. άσε µε να σου παρουσιάσω τη νέα σου ζωή». που έκανε πιο έντονη την ψευδαίσθηση ότι το µέρος αυτό θύµιζε περισσότερο κάστρο παρά σχολείο. περπατούσαν σε µικρές παρέες στην αυλή και στο πεζοδρόµιο. Είναι ένα άγαλµα της θεάς και το κτίριο πίσω του είναι ο ναός της». «Ούτε κι εγώ. Μου έγνεψε να την ακολουθήσω στο πεζοδρόµιο κι έδειξε µε µια πλατιά χειρονοµία τους εντυπωσιακούς χώρους της σχολής που απλώνονταν µπροστά µας. ένα ιδιωτικό σχολείο για πλουσιόπαιδα. Ήταν το λιγότερο εκφοβιστικό από τα δύο (άλλωστε φοβόµουν µην ξαναδώ εκείνον).πονοκέφαλος. αν και ήταν παρόµοιες. Τράβηξε το χέρι της κι άνοιξα τα µάτια µου. Βασικά δεν ήταν ψέµα. «Τώρα θα σου περάσει ο πόνος. Μαυρισµένοι µπρούντζινοι φανοστάτες υγραερίου ακολουθούσαν το πεζοδρόµιο που διέτρεχε παράλληλα το τεράστιο κτίριο από κόκκινα τούβλα και µαύρη πέτρα. Απέναντι από το κεντρικό κτίριο βρισκόταν ένα µικρότερο που φαινόταν παλιότερο κι έµοιαζε µε εκκλησία. Ήταν µαύρα µεσάνυχτα και θα έπρεπε να είναι κατασκότεινο. χαρίζοντας σε όλο το κτίριο µια ζωντανή. Μπροστά από το κτίριο της εκκλησίας υπήρχε το µαρµάρινο άγαλµα µιας γυναίκας µε µακρύ χυτό ένδυµα. Και τώρα. Ορκίζοµαι πως θα ταίριαζε καλύτερα µια τάφρος παρά ένα πεζοδρόµιο που περιβαλλόταν από πυκνούς θάµνους αζαλέας και περιποιηµένο γκαζόν. ενώ εγώ κρατούσα την ανάσα µου. Όταν . «Φοβάµαι λιγάκι που θα γνωρίσω την καινούρια µου συγκάτοικο». «Ναι. «Η Νύχτα!» αναφώνησα. Παραµέρισε και µ’ άφησε να χάσκω. µα τώρα πέρασε» είπα βιαστικά. Για πρώτη φορά λειτούργησε ως αυγουστινιανή µονή του Λαού της Πίστης στα µέσα της δεκαετίας του 1920. Ζόι. χωρίς να ξέρω τι να πρωτοχαζέψω. γερτή ως ένα σηµείο κι επίπεδη στο πάνω µέρος της. Δεν µπορώ να καταλάβω γιατί επανήλθε µε τόση ένταση». Διάλεξα το σχολείο. Μπορεί να µη µε είχε αναστατώσει αυτό. Ξεροκατάπια. Τέλος είπε: «Μήπως σε αναστάτωσε τίποτα. «Νιώθεις καλύτερα τώρα. Στο µπροστινό µέρος του κεντρικού οικοδοµήµατος υπήρχε ένας στρογγυλός πυργίσκος. Το κτίριο ήταν λες και είχε βγει από τροµακτικό όνειρο. Η Νεφερέτ ανασήκωσε το φρύδι της ξαφνιασµένη. Άκουγα τον φαινοµενικά φυσιολογικό ήχο της φωνής τους καθώς γελούσαν και κουβέντιαζαν. Έφηβοι µε στολές που έδειχναν κουλ και µοναδικές.» «Ναι» ψιθύρισα. αλλά πάνω από τις τεράστιες γέρικες βελανιδιές που σκίαζαν τα πάντα κρεµόταν ένα λαµπερό φεγγάρι. Κοίταζα µια αυτούς και µια το σχολείο. Με περιεργάστηκε λίγο ακόµα. Αργότερα στέγασε το Κάσια Χολ. «Αυτό που είναι γνωστό σήµερα ως Οίκος της Νύχτας χτίστηκε στον νέο γαλλο-νορµανδικό ρυθµό.

τα κορίτσια είχαν µακριά µαλλιά. ήταν εντελώς παράλογο. Το γέλιο της ήταν σιγανό και λίγο επικίνδυνο. Θέλω να πω. αλλά δε διέθεταν την έντονη. αλλά το γέλιο της µου προκάλεσε ανατριχίλα. Εγώ ανταπέδιδα διστακτικά τους χαιρετισµούς τους. «Μου κάνει εντύπωση που δέχτηκαν να σας το πουλήσουν» είπα αφηρηµένα. συγγραφείς και τραγουδιστές. το αγοράσαµε από το Κάσια Χολ. Κάθε στολή είχε ένα περίτεχνο σχέδιο κεντηµένο µε χρυσό ή ασηµένιο νήµα στο τσεπάκι του στήθους του σακακιού ή της µπλούζας. Αυτά τα λένε. το πρώτο πράγµα που πρόσεξα ήταν ότι όσοι είχαν ολοκληρωµένο τατουάζ βρικόλακα ήταν απίστευτα ωραίοι. ήξερα ότι οι βρικόλακες ήταν ελκυστικοί. πρόσεξα επίσης ότι.αποφασίσαµε πως έπρεπε ν’ ανοίξουµε ένα δικό µας σχολείο σ’ αυτή την περιοχή της χώρας. Απλώς το αναφέρω…). Εντάξει. Εντάξει. Κανένας άλλος δε σοκαρίστηκε που αυτά τα πλουσιόπαιδα ήταν ειδήµονες στα ναρκωτικά. Ναι. οι . Τέλος πάντων. τα θεατρικά τους έργα. ένιωσα την επιθυµία να κρυφτώ κάτω από ένα παγκάκι. Έγνεφαν όλα µε σεβασµό στη Νεφερέτ. Κοίταζα αχόρταγα γύρω µου. δεν τους συναναστρέφονταν. ναι. Επιπλέον. αν ήθελα να είµαι ειλικρινής. Ήταν επίσης χορευτές και µουσικοί. και ποτέ. Οι πιο πετυχηµένοι ηθοποιοί του κόσµου ήταν βρικόλακες. Ωστόσο. Σοβαρά τώρα. Τον άκρον άωτον της υποκρισίας! Τέλος πάντων. αλλά δεν µπορούσα να καταλάβω τι ακριβώς παρίσταναν. Πολλά υποκλίνονταν επίσηµα κι έβαζαν τη γροθιά πάνω στην καρδιά τους. πριν από πέντε χρόνια». Σίγουρα ήταν ευπαρουσίαστα –ενδιαφέροντα για την ακρίβεια. αγόραζαν τα βιβλία και τα έργα τέχνης τους. αλλά τους κάναµε µια προσφορά που δεν µπόρεσε να την αρνηθεί ούτε καν ο υπεροπτικός διευθυντής τους». Οι βρικόλακες δέσποζαν στις τέχνες κι αυτός ήταν ο λόγος που είχαν τόσο πολλά λεφτά – καθώς κι ένας από τους (πολλούς) λόγους που ο Λαός της Πίστης τους θεωρούσε εγωιστές κι ανήθικους. πράγµα που έκανε τη Νεφερέτ να χαµογελά και ν’ ανταποδίδει µε µια ανεπαίσθητη κλίση του κεφαλιού της. Οι άνθρωποι του Λαού της Πίστης πήγαιναν να δουν τις ταινίες τους. ρίχνοντας ταυτόχρονα κλεφτές µατιές στα παιδιά που περνούσαν δίπλα µας. Επίσης υπήρχε ασυνήθιστα µεγάλος αριθµός παιδιών µε µακριά µαλλιά. αν και πολλά από αυτά χαιρετούσαν τη Νεφερέτ κι ύστερα µου χαµογελούσαν και µου έλεγαν «γεια σου». αλλά ταυτόχρονα τους κατηγορούσαν και τους περιφρονούσαν. όπως το υποπτευόµουν. όµως. «Δεν ήθελαν. υπερκόσµια ακτινοβολία που έβγαινε µέσα από τους ενήλικους βρικόλακες. µα ποτέ. Ήθελα να τη ρωτήσω τι εννοούσε. ήµουν απασχοληµένη. Α. Όλοι το ήξεραν. Θυµόµουν αµυδρά την εποχή που ήταν ένα σνοµπ ιδιωτικό σχολείο – βασικά ο µόνος λόγος που το είχα συγκρατήσει στη µνήµη µου ήταν γιατί είχα ακούσει τότε ότι µια µεγάλη παρέα παιδιών που φοιτούσαν στο Κάσια Χολ είχαν συλληφθεί για ναρκωτικά και θυµόµουν πόσο είχαν σοκαριστεί τότε οι µεγάλοι. γιατί ζηλεύουν που εκείνοι δεν είναι τόσο ωραίοι. περιστοιχισµένη από τόσο πολλά πανέµορφα άτοµα. µε τα περιγράµµατα των µισοφέγγαρών τους και τις στολές τους που θύµιζαν περισσότερο ντιζαϊνάτα ρούχα παρά σχολική ενδυµασία–. τα αγόρια είχαν µακριά µαλλιά. Έβλεπα ότι κάποια σχέδια ήταν ίδια. σκούρο µπλε και σµαραγδί πράσινο. τις συναυλίες τους. τα παιδιά δεν ήταν τόσο εντυπωσιακά ωραία όσο οι µεγάλοι. όφειλα να παραδεχτώ ότι τους πήγαινε – το µαύρο συνδυασµένο µε ψιλό καρό σε σκούρο µπορντό. στις στολές τους κυριαρχούσε το µαύρο (θα περίµενε κανείς ότι οι άνθρωποι που ασχολούνται τόσο µε τις τέχνες θα έβλεπαν πόσο κλισέ είναι να κυκλοφορείς µε µαύρα βαρετά γκόθικ.

. ακόµα κι οι γάτες που διέσχιζαν κατά διαστήµατα το πεζοδρόµιο ήταν µακρύτριχες µαλλιαρές µπάλες. Πρόσεξα επίσης ότι µεγάλοι και µικροί είχαν άλλο ένα κοινό σηµείο – τα µάτια τους καρφώνονταν µε απροκάλυπτη περιέργεια στο σηµάδι µου. Άρχιζα λοιπόν την καινούρια ζωή µου σαν µια ανωµαλία.καθηγητές είχαν µακριά µαλλιά. Παράξενο. κάτι αναµενόµενο όσο και σπαστικό. Πάλι καλά που είχα αποφασίσει τελικά να µην κόψω τα µαλλιά µου στο κοντό στιλ ίµο που κούρεψε η Κέιλα τα δικά της την περασµένη βδοµάδα.

µε τη Νεφερέτ να µου δείχνει µικρές λεπτοµέρειες εξηγώντας µου τι είναι τι. το περπάτηµα µ’ έκανε να αισθάνοµαι φυσιολογική. αυτό διαγράψτε το. Επιπλέον. Τα ’πιασα όλα αυτά µε µια µατιά. που ήταν φορτωµένα µε βιβλία. µε άνετους καναπέδες και µεγάλες αφράτες µαξιλάρες για να κάθεσαι. δίνοντάς µου όλο τον χρόνο να χαζεύω και να κάνω ερωτήσεις. αλλά ήταν ένας αποτελεσµατικός τρόπος. διάσπαρτες στο δωµάτιο σαν τεράστιες καραµέλες Smarties. Αλλά ο κοιτώνας ήταν όµορφος. Σχεδόν. απέκτησα αίσθηση του χώρου. που είχαν διακόψει απότοµα τις συζητήσεις τους µόλις µπήκα στο δωµάτιο και τώρα µε κοίταζαν επίµονα. που απεικόνιζαν όλες αρχαίες γυναίκες εξωτικές και παντοδύναµες. Ήταν παράξενο. εντάξει. γυναικείες τσάντες και διάφορα άλλα αντικείµενα που ανήκουν συνήθως σε έφηβες. Φρεσκοκοµµένα λουλούδια. «Κυρίες µου. µα καθόλου εκείνη τη σκηνή που παρακολούθησα κατά λάθος και µε είχε αναστατώσει. ξεχάστηκαν. διακοσµηµένος στις αποχρώσεις του σιέλ και του θαµπού κίτρινου. αλλά το κεφάλι µου ήταν όντως καλύτερα κι ήµουν έτοιµη να γνωρίσω τη συγκάτοικό µου όταν η Νεφερέτ άνοιξε τελικά την πόρτα του κοιτώνα των κοριτσιών. Οι ερωτικές περιπτύξεις. Δε µε πονούσε το σώµα µου. Στους κρεµ τοίχους κρέµονταν µεγάλες ελαιογραφίες. ένιωθα ξανά ο εαυτός µου. Δεν έβηχα. λοιπόν. ενώ η Νεφερέτ βάδιζε επίτηδες αργά. Ούτε καν σχεδόν. Διασχίζοντας το κτιριακό συγκρότηµα που θύµιζε κάστρο µε τα βοηθητικά του κτίσµατα. Προσπαθώντας ν’ αρνηθώ αυτό που µου συνέβαινε. Δεν ξέρω τι ακριβώς περίµενα – ίσως να είναι όλα µαύρα κι ανατριχιαστικά. Καλά. Προς στιγµή νόµιζα πως δε θα πει καµιά τίποτα και ήθελα να πεθάνω από την ντροπή του . Την είχα ξεχάσει – σκόπιµα. στόλιζαν κρυστάλλινα βάζα στα τραπεζάκια.ΚΕΦΑΛΑΙΟ 8 Το µέρος του Οίκου της Νύχτας όπου βρίσκονταν οι κοιτώνες ήταν στην άλλη άκρη του περίβολου του σχολείου. ενώ προσπαθούσα να χαµογελάσω και να φανώ φιλική στα κορίτσια. αν δεν περπατούσα σ’ ένα σχολικό πάρκο µες στα µαύρα µεσάνυχτα. Όσο παράξενο κι αν ακούγεται. κυρίως τριαντάφυλλα. Δεν κοίταζαν ακριβώς εµένα. δίπλα σ’ έναν βρικόλακα. Ακόµα και το κεφάλι µου είχε πάψει να µε πονάει. Το εσωτερικό ήταν µια έκπληξη. Είδα αρκετές τηλεοράσεις µε επίπεδη οθόνη κι αναγνώρισα τον ήχο του Real World του MTV που ακουγόταν από µία. Το γλυκό φως γκαζιού που σκόρπιζαν κάµποσοι κρυστάλλινοι πολυέλαιοι αντίκες έκανε τον χώρο να µοιάζει µε παλάτι πριγκίπισσας. Όχι ότι µε πείραζε. Καλά. Κοίταζαν το σηµάδι στο µέτωπό µου. θα µπορούσα να προσποιηθώ ότι σήµερα ήµουν ίδια όπως χτες. Και δε σκεφτόµουν καθόλου. έλεγα στον εαυτό µου ότι. έτσι είχαµε µακρύ δρόµο. Το τελευταίο πράγµα που χρειαζόµουν ήταν να προσθέσω κι άλλες σκοτούρες στο µυαλό µου εκτός από τη νέα µου ζωή και το αλλόκοτο σηµάδι. αποδώ η Ζόι Ρέντµπερντ. Υποδεχτείτε την και καλωσορίστε τη στον Οίκο της Νύχτας».

Κόλλησα όµως ένα χαµόγελο στα χείλη µου και είπα πρόσχαρα: «Γεια σου. συνειδητοποίησα ότι η Αφροδίτη ήταν η κοπέλα που είχα δει στον διάδροµο µε τον νεαρό. «Σ’ αφήνω τώρα. το ίδιο απότοµα όσο άρχισε το βουβό της βλέµµα. Ήταν θυµός αυτό που είδα φευγαλέα στα µάτια της Αφροδίτης. Σε ό. Ζόιµπερντ. θαυµάσια ιδέα. αλλά η Νεφερέτ απλώς έγνεψε κι ύστερα γύρισε προς το µέρος µου. γιατί η Αφροδίτη γέλασε – και αναγνώρισα τον ήχο του γέλιου της. «Σ’ ευχαριστώ. θέλεις να δείξω στη Ζόι το δωµάτιό της. Αφροδίτη!». Όλα θα πάνε καλά» ψιθύρισε. ήταν κάτι που δεν έγινε ποτέ. που έπρεπε να συγκρατηθώ για να µην κλάψω. Μετά σηκώθηκε ένα κορίτσι από µια παρέα που ήταν µαζεµένη µπροστά σε µια τηλεόραση. αν εκείνη η παράξενη νέα αίσθησή µου δε µου έλεγε άλλα. ήταν ψυχρό και ψεύτικο σαν το τεράστιο στήθος της Πάµελα Άντερσον. Αφροδίτη. Με είχε δει. Εντάξει. Καθώς ανεβαίναµε. Βασικά µου θύµισε νεότερη εκδοχή της Σάρα Τζέσικα Πάρκερ (που. µα είµαι σίγουρη ότι θα νιώσει πολύ πιο ευπρόσδεκτη αν της δείξει το δωµάτιό της ένα κορίτσι της ηλικίας της». που το ακολούθησε ένα ζωηρό: «Ευχαρίστως να την ξεναγήσω! Ξέρεις πόσο χαίροµαι να σε βοηθώ. λες και διάβασε τη σκέψη µου. Ευθύς ένιωσα άσχηµα για την αρνητική σύγκριση που έκανα για εκείνη. Αλλά δε χρειαζόµουν τη νέα µου διαίσθηση να µου πει πως κάτι δεν πήγαινε καλά. έλεος. Είµαι η µέντορας της Ζόι. Ζόι. σχεδόν τέλεια. η Νεφερέτ χαµογέλασε πλατιά. Νιώθοντας σαν να δέχτηκα γροθιά στο στοµάχι. σηµειωτέον. θυµίζοντας τόσο πολύ τη γιαγιά µου. θα πρέπει να το φαντάστηκα – ή τουλάχιστον θα πίστευα ότι το φαντάστηκα. Εγώ πάντως σίγουρα δε σκόπευα να το αναφέρω. Μιλάµε για ΤΟ καβαληµένο καλάµι. Διάβολε… ήθελα να πάω σπίτι µου! «Έλα. Αντί ν’ απαντήσει αµέσως. Νεφερέτ». Τα δωµάτια είναι αποδώ» είπε η Αφροδίτη. Μου χαµογέλασε µε το ζεστό µητρικό χαµόγελό της κι ένιωσα την ανόητη. «Με λένε Αφροδίτη» είπε. Δε µίλαγε καµιά µας κι ένιωθα τόσο απαίσια. προηγουµένως στον διάδροµο. Ποτέ. Το χαµόγελο της σωσία της Σάρα Τζέσικα Πάρκερ ήταν ζεστό κι αυθόρµητο. προσπάθησα ν’ αγνοήσω το βουητό των συζητήσεων που άρχισαν αµέσως µόλις φύγαµε. «Νεφερέτ. «Θα δεις. και ήταν φανερό πως προσπαθούσε να µε κοιτάξει στα µάτια αντί να χάσκει µε το χρωµατισµένο σηµάδι µου. Τέλος.τι µε αφορούσε. Ζόι. ίσως τελικά να µη βιάστηκα να τη συγκρίνω. Μου έκανε νόηµα να την ακολουθήσω σε µια φαρδιά σκάλα που έστριβε στα δεξιά µας. «Γεια σου. Θα σε δω στην τραπεζαρία».καινούριου παιδιού. Ήταν µια µικροκαµωµένη ξανθιά. «Η Αφροδίτη θα σε πάει στο δωµάτιό σου και η νέα σου συγκάτοικος θα σε βοηθήσει να ετοιµαστείς για το δείπνο. Ζόι» µου είπε σφίγγοντας τον ώµο µου.» Η Νεφερέτ δίστασε. Το γέλιο της. Η πόρτα έκλεισε µ’ έναν πνιχτό ξερό ήχο. Καλωσόρισες στο νέο σου σπίτι». Δηλαδή. πράγµα που µου φάνηκε πολύ παράξενο. παιδιάστικη επιθυµία να την αγκαλιάσω και να την παρακαλέσω να µη µε αφήσει µόνη µου µε την Αφροδίτη. Πώς µπορεί ένας φυσιολογικός άνθρωπος να διαλέξει το όνοµα Αφροδίτη. στεκόταν και κοίταζε στα µάτια την Αφροδίτη. άραγε. που µου ερχόταν να ουρλιάξω. Όχι. Ύστερα χαιρέτησε µ’ ένα γνέψιµο την Αφροδίτη και τα άλλα κορίτσια κι έφυγε από τον κοιτώνα. «Όλα θα πάνε καλά» είπε. δε µου αρέσει – είναι τόσο… τόσο… τόσο εκνευριστική κι αφύσικα τσαχπίνα). Αφροδίτη. .

Aνάβλεψε κι έπιασε σφιχτά τις πέρλες της. Την κοίταξα νοµίζοντας ότι µου έκανε πλάκα κι αντίκρισα τα παγερά γαλάζια µάτια της. Εδώ το επίκεντρο είµαι εγώ. Αλλιώς. Τώρα συνεννοηθήκαµε». καλά άκουσες. Θ’ αναγκαζόµουν να παίξω ξύλο µ’ αυτό το κορίτσι. Έλεος! Άκου τι έλεγε. Έχει σούπερ δυνάµεις. γύρισε και µε κοίταξε. «Εντάξει. Αυτό να το θυµάσαι. «Γεια χαρά! Θεούλη µου. µου χαµογέλασε και ξανάγινε η γλυκιά ξανθούλα. η νέα µου συγκάτοικος. Είχε αρχίσει να µε τσαντίζει. να κάνω ό. Ποπό!». Ξάφνου το τέλειο πρόσωπό της γέµισε µίσος και ψυχρότητα. είναι πολύ ωραίος». Η Αφροδίτη δε µου έδωσε χρόνο ν’ απαντήσω. «Α. αντί να χτυπήσει. Εντάξει. Δεν είπαµε τίποτε άλλο. . την έχεις βαµµένη». Μάλιστα. Το γέλιο της ήταν πολύ δυσάρεστο –σαν καγχασµός σχεδόν– κι έκανε τον σβέρκο µου ν’ ανατριχιάσει όπως την πρώτη φορά που το άκουσα. Να βρω ένα µέρος που να το νιώθω σπίτι µου. αλλά. Μ’ ένα τελευταίο. Χαίροµαι που το ακούω». «Περάστε!» φώναξε µια ζωηρή φωνή µε προφορά Οκλαχόµα. Κράτησα την ανάσα µου όταν σταµάτησε η Αφροδίτη µπροστά σε µία µε ωραίο λιλά χρώµα. Εγώ το µόνο που εννόησα ήταν πως είχε ξεχάσει να πάρει τα χάπια της. «Για να ξέρεις λοιπόν. και δεν ήταν πια ωραίο. Το µέρος αυτό είναι κουλ επειδή είµαι εγώ κουλ». Ζόι. αλλάζοντας τη φωνή της ώστε ν’ ακουστεί τελείως χαζοχαρούµενη: «Αχ! Η καινούρια έχει χρωµατισµένο σηµάδι! Τι να σηµαίνει αυτό. τίποτα περισσότερο. Η Αφροδίτη άνοιξε την πόρτα. Η φωνή της έγινε ψυχρή και µοχθηρή σαν το βλέµµα της. Δε θέλω να δηµιουργήσω προβλήµατα και δεν µπορώ να ελέγξω τι λέει ο κόσµος για το σηµάδι µου». «Είναι φανταστικά κυρίως χάρη σ’ εµένα». Εγώ το µόνο που ήθελα ήταν να ενταχτώ. αν θέλεις να περάσεις καλά. Ε. Σκατά. άκου τι θα γίνει.τι χρειαζόταν για να γλιτώσω το ξυλοφόρτωµα. Κατέβασε το χέρι από τον λαιµό της και στένεψε τα µάτια της. δεν είχα καταλάβει ακόµη αν ήξερε ότι την είχα δει στον διάδροµο. Στένεψε τα µάτια της. τέλος πάντων.) «Ωραία. Οι σκάλες οδηγούσαν σ’ έναν µεγάλο διάδροµο µε πόρτες στη σειρά. «Ναι. Τα πράγµατα γίνονται µε τον δικό µου τρόπο. Μου έριξε µια λοξή µατιά. «Κοίτα» της είπα «µόλις ήρθα. Είναι ξεχωριστή. χτύπησε την πόρτα.Ξερόβηξα και είπα: «Καλός φαίνεται ο κοιτώνας. παράξενα ζεστό χαµόγελο. (Όχι ότι µε ξεγέλασε. «Δεν είναι απλώς καλά ή πολύ ωραία εδώ· είναι φανταστικά». Εγώ που δεν είχα χειροδικήσει ποτέ στη ζωή µου! Το στοµάχι µου δέθηκε κόµπος κι ετοιµάστηκα να σκύψω ή να το βάλω στα πόδια ή. τόσο γρήγορα όσο είχε γίνει απαίσια και τροµακτική. Δεν είχα ιδέα πώς ν’ απαντήσω σ’ αυτή την ξιπασιά. Εννοώ. Στο µεταξύ. Έχεις αυτό το παράξενο σηµάδι κι όλοι µιλούν για σένα κι αναρωτιούνται τι στο διάβολο τρέχει µαζί σου». Αποφάσισα λοιπόν ν’ ακολουθήσω την ασφαλή οδό και να κρατήσω το στόµα µου κλειστό. Μ’ ένα πλατύ χαµόγελο. το πρόσωπό της χαλάρωσε. Και τότε. Λες κι εκτός από την αλλαγή ζωής/σχολείου/είδους χρειαζόµουν και το στρες µιας κόντρας µε τη δεσποινίδα τσουλίτσα Εγώ Είµαι και Κανένας Άλλος. Γέλασε. πέρνα µέσα».

σαν να µε οδηγούσε σε παλάτι. κατάλαβα ότι η Στίβι Ρέι προσπαθούσε ν’ αποφασίσει πόσα έπρεπε να πει. δικιά µου.» ρώτησα. Και. χαζεύοντας ακόµη αυτό που τώρα ήταν το δωµάτιό µου και νιώθοντας τόσο συγκινηµένη.ξανθιά επίσης. «Αµέ! Η Νεφερέτ µου είπε προχτές ότι σε εντόπισε ο ανιχνευτής κι . Ζόι Ρέντµπερντ. Θέλω να πω. Συγκράτησα τα δάκρυά µου και ρώτησα: «Πόσο καιρό είσαι εδώ. «Ευχαριστώ» είπα.» Η Στίβι Ρέι µε παρατηρούσε µε τα µεγάλα σοβαρά γαλάζια µάτια της. δεν είµαστε µια χαρά εµείς οι τρεις καλές φιλεναδούλες. που ήταν γεµάτα δάκρυα συµπάθειας. αυτό κι αν λέγεται» πρόσθεσα κάνοντάς τη να γελάσει ακόµα περισσότερο. «Τρεις µήνες. Μετά γύρισα στη Στίβι Ρέι. «Είναι… είναι…» Αν και δεν την ήξερα καθόλου. Πολλές φορές. Κοίταξα γύρω µου και βλεφάρισα. αποδώ η Ζόι Ρέντµπερντ. που οπισθοχώρησε αυτόµατα. «Σου έφερα τη νέα σου συγκάτοικο». Μόλις είδε όµως την Αφροδίτη.» Κοίταξα τη Στίβι Ρέι. Α. Τα µάτια της Στίβι Ρέι στρογγύλεψαν και µετά έβαλε τα γέλια.» Έγνεψε ζωηρά. Ζόι Ρέντµπερντ» είπε χαµογελώντας ακόµη. «Χρειάζεται φαρµακευτική βοήθεια. που ήταν ακόµη χλωµή. Έγνεψα καταφατικά. Ήταν τροµοκρατηµένη σαν κουνέλι. Αφροδίτη». «Δεν είναι καλός άνθρωπος. Μίλησα βιαστικά. «Καλωσόρισες στο καινούριο σου σπίτι!» Παραµέρισε κι έδειξε µε µια πλατιά χειρονοµία το µικρό δωµάτιο. Την πρώτη νύχτα πλάνταξα στο κλάµα». «Ζόι. Το πρώτο που πρόσεξα ήταν ένα µεγάλο πόστερ του τραγουδιστή της κάντρι Κένι Τσέσνι. πράγµα που την έκανε να βγει στον διάδροµο. το χαµόγελο έσβησε από τα χείλη της και κοντοστάθηκε. «Ξέρω. που κρεµόταν πάνω από το ένα κρεβάτι. Έκλεισα την πόρτα στα µούτρα της. καθώς κι ένα καουµπόικο καπέλο πάνω σ’ ένα κοµοδίνο – όπου υπήρχε επίσης µια παλαιική λάµπα γκαζιού µε βάση σε σχήµα καουµπόικης µπότας. Η Στίβι Ρέι ήταν τελείως βλάχα! Και τότε µ’ αιφνιδίασε καλωσορίζοντάς µε µε µια µεγάλη αγκαλιά και µου θύµισε χαριτωµένο κουταβάκι µε τα κοντά σγουρά µαλλιά και το χαµογελαστό στρογγυλό της πρόσωπο. αλλά ο τόνος της ήταν περιφρονητικός και είχε προσθέσει στη φωνή της µια φριχτή ψεύτικη προφορά Οκλαχόµα. καθώς η έκπληξή της είχε αρχίσει να µετατρέπεται σε θυµό. ήµαστε συγκάτοικοι. «Μου φαίνεται πως θα τα πάµε περίφηµα οι δυο µας. δεν ξέρεις πόσο χαίροµαι που αισθάνεσαι καλύτερα! Ανησύχησα τόσο πολύ όταν έµαθα πως χτύπησες. αποδώ η Στίβι Ρέι Τζόνσον. «Είναι στρίγκλα!» είπα. αυτό να λέγεται».». «Είναι τροµακτικό. Τυπικά δεν υπήρχε τίποτα µεµπτό στα λόγια της Αφροδίτης. που µου έρχονταν πάλι δάκρυα. Σκέφτηκα λοιπόν να τη βοηθήσω. Χαίροµαι ειλικρινά που ήρθες επιτέλους». «Τα λέµε». χάρηκα όταν µου είπαν πως θ’ αποκτήσω συγκάτοικο!» «Ήξερες ότι θα έρθω. γιατί δεν εµπιστευόµουν τη φωνή µου. έτσι. «Σ’ ευχαριστώ που µ’ έφερες ως εδώ. κινούµενη προς το µέρος της Αφροδίτης. Ορίστε. όρµησε σαν µίνι σίφουνας. «Στίβι Ρέι Τζόνσον. «Τι συµβαίνει µε την Αφροδίτη. µάλιστα.

οι γυαλαµπούκες που χρησιµοποιούσα όταν µε κούραζαν οι φακοί επαφής κι η φωτογραφία µου µε τη γιαγιά από το περασµένο καλοκαίρι. Είναι φοβερά γενναία που αντιµετώπισε τη µαµά µου και τον βλαµµένο τον άντρα της για να µου φέρει τα πράγµατά µου. Κοίταξε απηυδισµένη το ταβάνι. «Δεν είναι απλώς συµπαθητική. άσχηµο ξυπνητήρι µου.» «Βασικά.» Ανασήκωσα τους ώµους µου και είπα: «Έψαχνα τη γιαγιά µου κι έπεσα και χτύπησα το κεφάλι µου». Μ’ αρέσει να ρίχνω κλοτσιές σε πισινούς». Το σακίδιό µου ήταν στο πάτωµα δίπλα στο κρεβάτι µου.» ρώτησα. «Την Ενριέτα της Οκλαχόµα. η µαµά µου το πήρε πολύ καλά. οι δικοί σου δε φρίκαραν.Ε. χαρούµενη που περάσαµε σ’ ένα θέµα που δεν αφορούσε εµένα. Είπε πως οτιδήποτε θα µε αποµάκρυνε από την Ενριέτα ήταν καλό πράγµα». Θέλω να πω. «Οι γονείς σου φρίκαραν όταν είδαν το σηµάδι. Η δική µου µαµά το πήρε ψύχραιµα» είπε η Στίβι Ρέι δείχνοντας το περίγραµµα του µισοφέγγαρου στο µέτωπό της. «Τι ηλίθια που είναι τα αγόρια». µερικά CD µου. «Οι τρεις αδελφοί µου το βρήκαν φανταστικό και ήθελαν να µάθουν αν µπορώ να τους συστήσω κορίτσια βρικόλακες».τι θέλουµε και να τις κάνουµε µοναδικές. Να και το εκνευριστικό. Γιατί. Τι ρεζιλίκι. σαν µικρό ξανθό ξωτικό. Αλλά µπορούµε να προσθέσουµε ό.» «Τελείως. µεταξύ των οποίων τον Δράκουλα του Μπραµ Στόκερ – αυτό κι αν ήταν ειρωνεία). Είναι πολύ συµπαθητική» είπε η Στίβι Ρέι. Αναστέναξα και κούνησα το κεφάλι µου. κάτι που µε σόκαρε πολύ στην αρχή. Ανασήκωσε τους ώµους της και µετά γέλασε. Κοίταξα το µικρό δρύινο κοµοδίνο κι ανοιγόκλεισα τα µάτια µου. αλλά δεν ήξερα κατά πόσον µπορούσα να ξανοιχτώ στη Στίβι Ρέι. «Μου αρέσουν κι οι στολές. Το έκανα κι ένιωσα ένα µικρό τίναγµα έκπληξης όταν συνειδητοποίησα ότι καθόµουν στη ροζ και πράσινη Ralph Lauren κουβέρτα µου από το σπίτι. Και στα ράφια πάνω από τον υπολογιστή στη δική µου πλευρά του δωµατίου είδα τα βιβλία µου από τις σειρές Gossip Girl και Bubbles (µαζί µε µερικά άλλα αγαπηµένα µου. «Η γιαγιά σου έφερε τα πράγµατά σου. «Δυστυχώς. βλέπεις. Δεν είχα το παράξενο αίσθηµα που µου έλεγε να κρατήσω το στόµα µου κλειστό. θα τα πηγαίναµε πολύ καλά εµείς οι δύο. «Τελείως» συµφώνησα και της χαµογέλασα. τα µαθήµατα είναι παράξενα. το λάπτοπ µου και –Θεούλη µου– τα κουκλάκια µου από την ταινία Μπαµπούλας Α. ναι». Θέλω να πω. «Ναι. Περίµενα να έρθεις χτες. είναι δυνατόν να σου αρέσει η στολή του σχολείου. νοµίζω πως είµαι τυχερή. Φαντάζοµαι τη µελοδραµατική σκηνή που προκάλεσε η µαµά µου». Αν θεωρούσε ηλίθια τα αγόρια. Η Στίβι Ρέι ρίχτηκε στο κρεβάτι κάτω από το πόστερ του Κένι Τσέσνι και µου έγνεψε να καθίσω στο άλλο απέναντί της.ετοιµαζόταν να σε σηµαδέψει. Τι έγινε. αλλά µετά άκουσα ότι είχες ένα ατύχηµα και σε µετέφεραν στο αναρρωτήριο. έτσι . «Τώρα έχω προσαρµοστεί αρκετά. «Αν και ο µπαµπάς µου τρελάθηκε. γιατί είµαι. χρωµατισµένο σηµάδι µου. και µοναχοκόρη». έτσι ανακουφίστηκα όταν έγνεψε σαν να καταλάβαινε και δεν έκανε άλλες ερωτήσεις για το ατύχηµά µου – ή για το παράξενο. Χαµογέλασε σκανταλιάρικα. αλλά µου αρέσουν – ειδικά το µάθηµα Τάε Κβον Ντο.

Μυτερές καουµπόικες µπότες από καφέ δέρµα. εκείνη ήταν χαριτωµένη µ’ αυτό το µείγµα επαρχιωτισµού και κοµψότητας. Κι υπάρχουν κάτι αγόρια πολύ σέξι εδώ – έστω κι αν είναι ηλίθια τα αγόρια». Μάλιστα. όπου φορούσε µικρούς ασηµένιους κρίκους. είδα ότι είχε δύο τρύπες σε κάθε αυτί. σε αντιδιαστολή µε τα φτηνότερα σιθρού πουκάµισα που η υπερτιµηµένη Abercrombie προσπαθεί να µας πείσει ότι δεν είναι τσουλίστικα. Μη φοβάσαι. αλλά πρέπει να τηρείς κάποιους κανόνες». αν και το κάντρι στιλ δεν ήταν για µένα. το πώς θεωρείται κοµψό ένα ρούχο που δεν έχει τσέπες και σε σφίγγει είναι κάτι που ειλικρινά δεν µπόρεσα ποτέ να το καταλάβω. Δηλαδή. την κοίταξα προσεκτικά. Τα µάτια της σπίθισαν. «Aπλώς πρέπει να ξέρεις πού να πας. Στην Μπράντι Στριτ υπάρχει ένα µαγαζί µε υπέροχες χάντρες από τις οποίες µπορείς να φτιάξεις µόνη σου κοσµήµατα. Όταν κοίταξε προς το µέρος µου. αλλά αυτό το τζιν την έκανε να δείχνει πως έχει περιφέρειες. Πρέπει να βιαστούµε. Αντίθετα µε πολλά παιδιά από το προάστιο του Σπασµένου Βέλους. που φτιάχνει τα καλύτερα γλυκά της πόλης. ακόµα κι αν η Τούλσα είναι τόσο µεγάλη που καταντά τροµακτική». Έχει πολύ ωραία µαγαζιά εκεί και…» Ξαφνικά συνειδητοποίησα τι έλεγα. «Γενικά είµαι τόσο χαρούµενη που έφυγα από την Ενριέτα. Μέσα στο αγροτικό τζιν της ήταν χωµένη µια µαύρη µακρυµάνικη βαµβακερή µπλούζα που φαινόταν ακριβή σαν αυτές που βρίσκεις στο Saks ή στο Neiman Marcus. Δεν τα είχα δει ποτέ στον κινηµατογράφο. και αποφάσισα ότι. ξέρουν το νούµερό µας πριν µας δούνε – είναι ανατριχιαστικό πόσα ξέρουν οι ενήλικοι βρικόλακες που δε θα ’πρεπε να ξέρουν. και δίπλα ακριβώς είναι το Lola’s at the Bowery. όπως τις ονόµαζε η γιαγιά µου. Πολύ ωραία είναι επίσης και στην Τσέρι Στριτ. Διάβολε! Δεν είχα δει ποτέ ως σήµερα παιδί βρικόλακα. Ρώτησα. Βασικά είµαστε δίπλα στο µουσείο Φίλµπρουκ και στην πλατεία Ούτικα. Την κοίταξα. από αυτά που φορούν τα αγροτόπαιδα. ενώ συνέχισε να µου µιλά πάνω απ’ τον ώµο της. τυποποιηµένες βαρετές στολές σχολείου. Μπορείς να προσθέσεις δικά σου πράγµατα στη στολή σου – όπως εγώ». Πετάχτηκε όρθια κι άρχισε να ψαχουλεύει στην ντουλάπα που βρισκόταν στη δική µου πλευρά του δωµατίου. Όχι. Αλήθεια. «Η Νεφερέτ έστειλε µερικά ρούχα χτες τη νύχτα. τα παιδιά βρικόλακες κάνουν παρέα µε τα κανονικά παιδιά. Το δείπνο είναι σε λίγα λεπτά και πρέπει ν’ αλλάξεις». Έριξα µια µατιά κι αναστέναξα. Δεν είχα δει ποτέ παιδιά µε µισοφέγγαρο να συχνάζουν στο Φίλµπρουκ ή στο Gap ή στο Banana Republic ή στα Starbucks.». θα είναι εντάξει το νούµερο.δεν είναι οι συνηθισµένες. Γύρισε κρατώντας στο ένα χέρι µια µαύρη µπλούζα σαν εκείνη που φορούσε και στο άλλο ένα πουλόβερ. Ξέρετε. «Κανόνες. Ήξερα πριν κοιτάξω τα πόδια της τι φορούσε – καουµπόικες µπότες. Φορούσε ένα συνηθισµένο τζιν Roper. Η Στίβι Ρέι ήταν πάρα πολύ αδύνατη. ώστε δε µε νοιάζουν όλα τ’ άλλα. Τώρα. . χάρη στις «ανιχνευτικές εξορµήσεις» µας. Δεν είναι µακριά αποδώ. Θα µας κρατούσαν λοιπόν φυλακισµένους εδώ τέσσερα χρόνια. εγώ ήξερα να κυκλοφορήσω στην Τούλσα. χωρίς τακούνια. Άγνωστο πώς. Σκάλισα τη µνήµη µου. δεν πρέπει να φοράς τα ρούχα της στολής σου…» Σταµάτησε απότοµα. «Να πάρει! Τώρα το θυµήθηκα. «Η Τούλσα δεν είναι τροµακτική» είπα αυτόµατα.» «Κοίτα. τα υπερβολικά στενά που δεν έχουν κωλότσεπες. µ’ ένα αίσθηµα κλειστοφοβίας και ασφυξίας: «Βγαίνουµε καθόλου έξω. «Ναι. Θέλω να πω.

«Είναι το σήµα µας» είπε η Στίβι Ρέι. «Τέλος πάντων. ο οποίος θα βρισκόταν πάνω στην καρδιά µου. Ένιωσα ένα µικρό σκίρτηµα ελπίδας. απαίσια. «Τι σηµαίνει αυτό. σ’ ευχαριστώ που δε µε βοµβάρδισες µε χιλιάδες ερωτήσεις. Πέµπτη και Έκτη– έχει το δικό της σήµα. Σκέφτηκα πως θα µου πεις τι τρέχει µόλις νιώσεις έτοιµη. «Είσαι η συγκάτοικός µου. αλλά όλοι όσους συνάντησα καθώς ερχόµουν καρφώνονταν στο σηµάδι µου. «Αυτό που προσπαθώ να σου πω είναι ότι θέλω να γίνουµε φίλες». ανασήκωσε τους ώµους της και στράφηκε ξανά στα µάτια µου. Είχε σοβαρέψει απότοµα και γύρισα να την κοιτάξω ξαφνιασµένη. Η Αφροδίτη το ανέφερε αµέσως µόλις µείναµε µόνες µας. Μαχητικά πουλερικά! Τι σόι µασκότ είναι αυτή. Είσαι πάρα πολύ τυχερή. Τετάρτη. Έλεος. Tο µάθηµα αυτό το διδάσκει η Νεφερέτ και τρώνε τη σκόνη του τα βαρετά µαθήµατα που έκανα στο Λύκειο της Ενριέτα. Μου χαµογέλασε ντροπαλά κι ανασήκωσε τους ώµους της. άκουσα ότι η Νεφερέτ έγινε ο µέντοράς σου.τι φανταζόµουν τα παιδιά βρικόλακες. Εσύ ούτε που του έδωσες σηµασία. πέρα από µεγάλη ιέρεια. «Κι εγώ θέλω να γίνουµε φίλες». Αυτό που δεν είπε ήταν ότι δεν ήµουν απλώς τυχερή. ανείπωτη αλήθεια ότι θα είµαστε συγκάτοικοι για τέσσερα χρόνια µόνο εφόσον επιζούσαµε κι οι δυο της αλλαγής. «Είναι ένα από τα πρώτα πράγµατα που µαθαίνεις στην Κοινωνιολογία των Βρικολάκων. Της χαµογέλασα. Έδειχνε τόσο µικρή κι αισιόδοξη – τόσο συµπαθητική και φυσιολογική.πώς και δε µε ρώτησες για το σηµάδι µου. Εµείς πάµε Τρίτη και το σήµα µας είναι ο ασηµένιος λαβύρινθος της θεάς Νύχτας». «Τι ωραία!» Θα ορκιζόµουν πως έµοιαζε πάλι µε κουταβάκι που κουνάει την ουρά του. «Το σήµα µας. Το ασηµένιο κέντηµα είχε σχήµα σπείρας που γυάλιζε καθώς περιστρεφόταν σ’ έναν φίνο κύκλο. . Ένα πράγµα που έµαθα στη µικρή πόλη όπου µεγάλωσα είναι ότι. Ίσως τελικά να κατάφερνα να ενταχτώ εδώ.» ρώτησα περισσότερο τον εαυτό µου παρά εκείνη. Στάθηκα όρθια και πήρα τις δύο µπλούζες. Θέλω να πω. Γιατί. γιατί σχεδόν ποτέ δεν αναλαµβάνει καινούρια παιδιά και.«Ορίστε! Βάλε αυτά πάνω από το τζιν σου κι είµαστε έτοιµες».» Και τότε κοίταξε επιτέλους το µέτωπό µου. Πράγµα που µου θύµισε… «Στίβι Ρέι. χρωµατισµένο σηµάδι µου. τελείως διαφορετική απ’ ό. έδρα των µαχητικών πουλερικών. καθώς ψηλαφούσα τους ασηµένιους κύκλους. «Συµβολίζει το νέο µας ξεκίνηµα τώρα που αρχίζουµε να βαδίζουµε στον Δρόµο της Νύχτας και µαθαίνουµε για τη θεά και τις δυνατότητες που ανοίγει µπροστά µας η καινούρια ζωή µας».» «Ναι. καλά θα κάνεις να κοιτάζεις τη δουλειά σου. σηκώνοντας ψηλά το πουλόβερ για να δω καλύτερα. ήµουν «ξεχωριστή» µε το παράξενο. κάθε τάξη –λέγονται Τρίτη. Το τρεµάµενο φως της λάµπας-καουµπόικη µπότα έπεσε σ’ ένα ασηµένιο κέντηµα στο στήθος του πουλόβερ που µου έδινε. είναι και η πιο κουλ καθηγήτρια του σχολείου». αν θέλεις να µείνει κάποιος φίλος σου. Εµείς θα µοιραζόµαστε το ίδιο δωµάτιο για τέσσερα χρόνια…» Σταµάτησε και στο κενό ανάµεσα στα λόγια της θρονιάστηκε η µεγάλη.» Κούνησε αγανακτισµένη το κεφάλι της ενώ εγώ έβαζα τα γέλια.

µε ψιλές µαύρες ρίγες. Μπήκα µέσα και βρέθηκα σ’ ένα µικροσκοπικό λουτρό. «Αχ. όπου έβγαλα βιαστικά το µακό µπλουζάκι µου και φόρεσα τη βαµβακερή µπλούζα κι αποπάνω το µεταξωτό πουλόβερ. και η λεπτή γραµµή που σχηµάτιζαν τα µαύρα ράµµατα πάνω ακριβώς από τον αριστερό κρόταφό µου µόλις που φαινόταν. Σκέφτηκα ότι τα δύο σύµβολα ταίριαζαν παρά τα διαφορετικά τους σχήµατα… παρά τα διαφορετικά χρώµατα… Εγώ όµως ταίριαζα µαζί τους. Ετοιµαζόµουν να επιστρέψω στο δωµάτιο για να πάρω το σακίδιό µου και να φτιαχτώ µε τα είδη µακιγιάζ και µαλλιών που είχα φέρει µαζί µου. αρρωστηµένη χλωµάδα που είχε πριν. Καθώς το κοίταζα µαγεµένη από την εξωτική οµορφιά του. Έκλεισα σφιχτά τα µάτια µου κι ευχήθηκα απελπισµένα αυτό που θα τρώγαµε στο δείπνο να µην ανακάτευε το σφιγµένο ήδη από νευρικότητα στοµάχι µου (και. όταν έπεσε το βλέµµα µου στον καθρέφτη πάνω απ’ τον νιπτήρα. αχτένιστα κι ανάκατα. . Το πρόσωπό µου ήταν ακόµη άσπρο. όχι…» ψιθύρισα στον εαυτό µου «µε την κακοτυχία που µε δέρνει µπορεί να πάθω και διάρροια». να µην έπρεπε να πιούµε αίµα). που είχε µια ωραία βαθιά απόχρωση του µοβ. Αλλά αυτό που τράβηξε το βλέµµα µου ήταν το ζαφειρένιο σηµάδι. Ταίριαζα σ’ αυτό τον παράξενο καινούριο κόσµο.«Έλα όµως! Βιάσου – δεν πρέπει ν’ αργήσουµε». το φως του λουτρού έπεσε στον κεντητό ασηµένιο λαβύρινθο πάνω στην καρδιά µου. Μ’ έσπρωξε προς την πόρτα που βρισκόταν ανάµεσα στις δυο ντουλάπες κι έτρεξε στον καθρέφτη του µακιγιάζ πάνω από το γραφείο της για να χτενίσει τα κοντά µαλλιά της. Τα µαλλιά µου ήταν χάλια. προς Θεού. αλλά είχε χάσει την τροµακτική.

άρχισαν να . ένιωθα ήδη ένα δέσιµο µε τη Νύχτα. Υπάρχει πάντα µια θέση για εκείνη στο τραπέζι.» ρώτησα καθώς βαδίζαµε.) Το ταβάνι ήταν χαµηλό και ο πίσω τοίχος γεµάτος παράθυρα. παγωµένη καφετέρια του Λυκείου του Σπασµένου Βέλους. µε µια γυάλινη πόρτα στη µέση. Αντί γι’ αυτό. Στην αρχή σε παραξενεύει. Δε σε αναγκάζουν να πιεις αίµα ή να φας ωµό κρέας ή κάτι τέτοιο». Πήρα µια βαθιά ανάσα και κράτησα ψηλά το κεφάλι µου. Η µεγάλη της ιέρεια ήταν η µέντοράς µου και. Η αίθουσα αυτή ήταν ζεστή και φιλόξενη. Μου φάνηκε λογικό. Τα περισσότερα παιδιά έτρωγαν ήδη. φιδογυριστά µονοπάτια και καλλωπιστικούς θάµνους και λουλούδια.ΚΕΦΑΛΑΙΟ 9 η καφετέρια ήταν κουλ – ουπς. τυριά και κρεατικά. πήρα έναν δίσκο και στάθηκα στην ουρά πίσω από τη Στίβι Ρέι. όπως όφειλα να οµολογήσω. που το καθένα έπαιρνε γύρω στα έξι άτοµα. Τα τραπέζια. Οι βαριές βελούδινες µπορντό κουρτίνες ήταν ανοιχτές κι έβλεπα έξω µια πανέµορφη µικρή αυλή µε πέτρινα παγκάκια. Καµία σχέση µε την απαίσια. Ας έβλεπαν λοιπόν καλά το σηµάδι που τους εντυπωσίαζε τόσο πολύ όλους. δεν άκουγα ούτε τις µισές από τις φλυαρίες της. Οι τοίχοι ήταν φτιαγµένοι µε τον ίδιο παράξενο συνδυασµό τούβλων και µαύρης πέτρας όπως το εξωτερικό των κτιρίων. όπως έγραφε η Εντάξει. Τα περισσότερα τραπέζια ήταν κατειληµµένα ήδη από παιδιά που έτρωγαν και κουβέντιαζαν. και η αίθουσα ήταν γεµάτη µε βαριούς ξύλινους πάγκους του πικνίκ και ασορτί πάγκους µε επένδυση στα καθίσµατα και στις πλάτες. Ήταν πολύ όµορφα. «Μια συµβολική προσφορά στη θεά Νύχτα. όπου η ακουστική ήταν τόσο χάλια ώστε. Στην πραγµατικότητα δε µε παραξένεψε. Παντού υπήρχε το σηµάδι της. Κρασί στο σχολείο. «Τι είναι αυτό το τραπέζι στο κέντρο. «Μην ανησυχείς» µου ψιθύρισε. αλλά σε λίγο θα το συνηθίσεις και θα σου φαίνεται σωστό». τα οποία γύρισαν προς το µέρος µας µε απροκάλυπτη περιέργεια όταν η Στίβι Ρέι κι εγώ µπήκαµε στην αίθουσα. ήθελα να πω η «τραπεζαρία». παρόλο που καθόµουν δίπλα στην Κέιλα. Το άγαλµά της στεκόταν περήφανα µπροστά στον ναό της. (Ορίστε. Η θεά ήταν τόσο ζωντανή εδώ. ασηµένια πλακέτα έξω από την είσοδο. Στο κέντρο της αυλής υπήρχε ένα µαρµάρινο σιντριβάνι όπου το νερό ξεπηδούσε µέσα από κάτι που έµοιαζε πολύ µε ανανά. κι ένα κρυστάλλινο µπολ που το περιεχόµενό του έµοιαζε ύποπτα µε κόκκινο κρασί. κι όταν η Στίβι Ρέι κι εγώ φτάσαµε µπροστά στα φαγητά. Ξέσφιξα τα δόντια µου ανακουφισµένη. Η Στίβι Ρέι µε οδήγησε στην πλευρά της αίθουσας µε τους κλασικούς υπαλλήλους που σερβίριζαν φαγητό πίσω από γυάλινες προθήκες σε στιλ µπουφέ. ειδικά στο φως του φεγγαριού και των διάσπαρτων παλαιικών φανοστατών. φορτωµένο φρούτα. Χρειάστηκε να κάνω συνειδητή προσπάθεια για να µην αγγίξω το σηµάδι στο µέτωπό µου. ήταν διαταγµένα γύρω από ένα µεγάλο ελεύθερο τραπέζι στο κέντρο της αίθουσας. Είχα αρχίσει επίσης να προσέχω σε όλο το σχολείο µικρές εικόνες και αγαλµατίδιά της. έτσι δεν ήταν µεγάλη η ουρά. «Το φαγητό είναι εξαιρετικό.

Φυσικά η συζήτηση κόπηκε µαχαίρι µόλις εµφανιστήκαµε.» ρώτησα στον ίδιο τόνο. αλλά αυτό που λένε ότι οι βρικόλακες πίνουν αίµα. «Αυτό δεν είναι» είπε σιγανά. Βασικά. «Η Έριν είναι “η ωραία”. .τρέχουν τα σάλια µου. Έδειξε µια εξωφρενικά ωραία ξανθιά. (Μα τι διάβολο – πόσες ωραίες ξανθές είχε αυτό το σχολείο. «Γεια χαρά. και σκούρα καστανά µαλλιά και µάτια που µου θύµιζαν ελαφάκι. ήταν γλύκας. νοµίζω ότι πρέπει να πιάνοµαι για δύο αγόρια αντί για ένα. Σπαγγέτι! Οσµίστηκα: µε σκόρδο! «Αυτή η δοξασία ότι οι βρικόλακες δεν αντέχουν το σκόρδο είναι σκέτη χαζοµάρα» είπε χαµηλόφωνα η Στίβι Ρέι καθώς σερβίριζαν τα πιάτα µας. Δεν το είχα σκεφτεί έτσι» είπε η Στίβι Ρέι µπουκωµένη µε σκορδόψωµο. «Ή αναρωτιόταν αν θα είσαι σαν αυτές» είπε ο Ντάµιεν ρίχνοντας µια λοξή µατιά σ’ ένα τραπέζι στα αριστερά µας. «Και χαιρόµαστε αφάνταστα που έφτασες επιτέλους. Έκανε επίσης φιλότιµες προσπάθειες να µην κοιτάζει το σηµάδι µου. Καθώς έπαιρνα θέση απέναντί της. Οι υπόλοιποι είµαστε σχεδόν φυσιολογικοί» είπε ο Ντάµιεν. «Ναι. Υπέροχα. Η Στίβι Ρέι µας είχε τρελάνει – αναρωτιόταν πώς θα είσαι. «Αγνόησέ την. εφόσον είµαι γκέι. οι οποίοι είναι ανύποπτοι ή αρνούνται να το συνειδητοποιήσουν). Όχι όµως µε τον χαρακτηριστικά έντονα θηλυπρεπή τρόπο των περισσότερων εφήβων που αποφασίζουν να βγουν και να δηλώσουν ανοιχτά αυτό που ξέρουν όλοι (εκτός από τους γονείς τους. Να σας συστήσω τη νέα µου συγκάτοικο. Τέλεια. στο πρόσωπό µου βρίσκετε την αντρική οπτική γωνία και ταυτόχρονα δε χρειάζεται ν’ ανησυχείτε ότι θέλω να πιάσω τα βυζιά σας». κι ύστερα την ακολούθησα σ’ ένα τραπέζι όπου κάθονταν ήδη άλλα δυο παιδιά. Είχε καθαρό πρόσωπο. Δεν υπήρχε κανένα όριο.) Συνέχισε ήρεµα µε τη χαρακτηριστική προφορά της. Θέλω να πω. Ζόι. Προσπαθώντας να µη σκέφτοµαι το αίµα. αλλά η Στίβι Ρέι δεν πτοήθηκε. πράγµα που εκτίµησα δεόντως. «Ίσως έχεις δίκιο. κάνοντας µικρές χειρονοµίες για να δώσει έµφαση. που καθόταν από τη δική µου πλευρά του τραπεζιού. «Κι αποδώ το αγόρι της παρέας µας. Φανταστικά. ο Ντάµιεν έµεινε ήρεµος κι ατάραχος. όπως και η Στίβι Ρέι. Είναι επίσης διασκεδαστική κι έξυπνη και έχει περισσότερα παπούτσια από κάθε άλλη κοπέλα που ξέρω». «Τι δεν είναι. αποδώ η Έριν Μπέιτς». Αντί να τσαντιστεί µε τη Στίβι Ρέι. Ζόι. «Βασικά. οπότε µάλλον δεν πιάνεται γι’ αγόρι». Αλλά είναι γκέι. Αυτό ακριβώς που δεν ήθελα ν’ ακούσω. τη Ζόι Ρέντµπερντ. Η Έριν ξεκόλλησε τα µάτια της από το σηµάδι µου όσο χρειαζόταν για να πει ένα σύντοµο: «Γεια». χωρίς ίχνος ακµής. κουβεντιάζοντας ζωηρά καθώς έτρωγαν.» «Χαζοµάρα». Ο Ντάµιεν δεν ήταν ένα κουνιστό θηλυπρεπές αγόρι· ήταν ένα γλυκό παιδί µε αξιαγάπητο χαµόγελο. έκανε τις συστάσεις µε την ένρινη προφορά της Οκλαχόµα. ο Ντάµιεν Μάσλιν. πήρα ένα ποτήρι τσάι. πότε θα έρθεις…» «Αν θα είσαι από εκείνα τα φρικιά που δεν πλένονται ποτέ και νοµίζουν ότι το να είσαι βρικόλακας σηµαίνει ότι προσπαθείς να γίνεις τελείως άχρηστος» τον διέκοψε η Έριν.

«Δηλαδή. «Ντάµιεν.» ρώτησα. «Λοιπόν. σαν να έδινε απάντηση στο µάθηµα της Γλώσσας. ενώ η Σονί γύριζε από την Έριν σ’ εµένα. Ζόι.Ακολούθησα το βλέµµα του και τσιτώθηκαν τα νεύρα µου όταν είδα για τι πράγµα µιλούσε. «Οι Σκοτεινές Κόρες» είπε η Στίβι Ρέι. Η επιδερµίδα της ήταν στο χρώµα του καπουτσίνο (αυτού που σερβίρουν στις καλές καφετέριες. Ξανά. Είχε επίσης φανταστικά µαλλιά. Ανοιγόκλεισα απορηµένη τα µάτια µου. Ευτυχώς. «Ή µέγαιρες από την κόλαση» συµπλήρωσε η Έριν. Ήταν πυκνά κι έπεφταν στους ώµους της σχηµατίζοντας µαύρες γυαλιστερές σκάλες. «Γεια» είπα µπουκωµένη µε σπαγγέτι. αυτή δεν είναι καινούρια λέξη. δεν είναι σωστό να προκαταβάλουµε εναντίον τους τη Ζόι. στην πράξη η µέρα είναι νύχτα και η νύχτα µέρα. «Βασικά. Μου γυρίζουν τ’ άντερα» είπε η Έριν χωρίς να σηκώσει τα µάτια από τα σπαγγέτι της. Η Στίβι Ρέι αναστέναξε. Τα µάτια της ήταν τόσο µαύρα. «Θα συνηθίσεις το λεξιλόγιο του Ντάµιεν. Μπορεί να τα πάει καλά µαζί τους». όχι η µαµά σου» είπε αργόσυρτα η Έριν. Ορίστε. ετοιµαζόµουν να ζητήσω περισσότερες εξηγήσεις. Κοίταξε ολόγυρα. Μη µου πείτε ότι . Εδώ έχει αντιστραφεί ο χρόνος». έχεις αρχίσει να µου τη δίνεις µε το ηλίθιο λεξιλόγιό σου». Αυλοκόλακας: ο κόλακας του βασιλιά και γενικά ισχυρών προσώπων» είπε µε καµάρι. όταν πλησίασε βιαστικά ένα κορίτσι µε τον δίσκο της και κάθισε ξεφυσώντας δίπλα στη Στίβι Ρέι. Ζόι. η ορθή διατύπωση θα ήταν: “Μη µε κάνεις να σου κόψω αυτά τα ξανθά µαλλιά την ηµέρα που κοιµάσαι”.». που δεν ξεχώριζαν οι κόρες. «Είχα την εντύπωση πως είµαι η συγκάτοικός σου. Είσαι ακόµη αρχάρια. «Και τους ξιπασµένους αυλοκόλακές της». οπότε καταλάβαµε τι εννοεί χωρίς να χρειαστεί να τον ικετέψουµε να τη µεταφράσει. «Σκατά. η συγκάτοικος της Έριν. Φοβερά ανακουφισµένη που κανείς τους δε συµπαθούσε την Αφροδίτη. Έριν. «Εννοείς την Αφροδίτη. πώς και είναι χρωµατισµένο το σηµάδι σου.» Η ερώτηση της Σονί µας άφησε όλους άναυδους. «Ποιες. «Μάζεψε το στόµα σου. «Σονί» παρενέβη βιαστικά η Στίβι Ρέι «η συγκάτοικός µου ήρθε επιτέλους. Είναι µέγαιρες από την κόλαση» επέµεινε η Έριν. Το µαύρο κορίτσι τον κοίταξε στενεύοντας τα µάτια του. «Μη µε κάνεις να σου κόψω αυτά τα ξανθά µαλλιά τη νύχτα που κοιµάσαι» είπε η Αφρικανή πριγκίπισσα. και πρόσεξα πως χαµήλωσε ασυναίσθητα τη φωνή της. έλεος! Έλεος! Δε σκέφτηκε κανείς» κοίταξε µε νόηµα την Έριν «να µε ξυπνήσει και να µου πει ότι πρέπει να πάµε για φαγητό. όχι εκείνο το γλυκερό νεροζούµι που πίνεις στο Quick Trip) κι είχε ωραίες καµπύλες. Για µας. «Τι. «Κοιτάξτε. «Τέλος πάντων. σαρκώδη χείλη κι έντονα ζυγωµατικά που την έκαναν να µοιάζει µε Αφρικανή πριγκίπισσα. η Σονί Κολ».» «Ναι» είπε ο Ντάµιεν. Αποδώ η Ζόι Ρέντµπερντ. «Είναι κάτι σαν αδελφότητα» είπε ο Ντάµιεν. σωστά. Μην ξεχνάς πως τρως µ’ αυτό» είπε αυστηρά ο Ντάνιελ.

«Είναι πολύ σηµαντικό για να το παραβλέψουµε. σαχλαµάρες». Δεν είναι ώρα για παιχνίδια όταν πρόκειται για ένα τόσο ζουµερό κουτσοµπολιό». «Τώρα τροµάζεις τη Ζόι» είπε η Στίβι Ρέι. «Εντάξει. Αργότερα όµως εκείνη την ηµέρα έπαθα ένα ατύχηµα. όταν πρέπει να πάµε στην τουαλέτα. µε ή χωρίς πέος». «Αν λέγαµε όλοι τα πράγµατα µε τ’ όνοµά τους. «Πρώτον. ενώ η Σονί είναι ένα σοκολατένιο κορίτσι τζαµαϊκανής καταγωγής. Η Σονί σούφρωσε τα µούτρα της. Ο Ντάµιεν σήκωσε το χέρι του λες και προσπαθούσε να σταµατήσει µε το σώµα του τη συζήτηση. αν µιλάγαµε ξεκάθαρα για πράγµατα όπως τα ούρα. αποδεικνύοντας άλλη µια φορά πόσο πολύτιµος είµαι σ’ αυτή την παρέα. «Πρόσεξε. να λέµε το αυτονόητο – έχω ούρα που πρέπει να βγουν από την ουρήθρα µου. Κάτι καλό και ζουµερό». Δεν είµαι ηλίθια – µπερδεµένη ίσως. περιµένοντας ανυπόµονα την απάντησή µου. Η Σονί γύρισε ξανά σ’ εµένα. «Κοιτάξτε. δίδυµη» είπε η Έριν στη Σονί. δε θα δηµιουργούνταν τόσες παρεξηγήσεις. Έµεινα αναίσθητη κι έχασα πολύ αίµα. Ήπια µια γουλιά τσάι για να καθαρίσω τον λαιµό µου. Για παράδειγµα. αν και είναι ολοφάνερο ότι δεν έχουν καµία συγγένεια – η Έριν είναι ένα κάτασπρο κορίτσι από την Τούλσα. Χυδαίο» είπε η Στίβι Ρέι. Το σκέφτηκα κι η µόνη εξήγηση που µπόρεσα να δώσω είναι ότι πρόκειται µάλλον για αντίδραση στο χτύπηµα. Όλοι θέλουν να µάθουν για το σηµάδι της. Σαφές». η Σονί και η Έριν αποκαλούν η µια την άλλη δίδυµη. η εµµηνόρροια και τα σχετικά. «Εννοώ. «Ειδικά όταν τρώω». θα ήταν πολύ πιο εύκολη η ζωή µας». Τουλάχιστον έτσι υποθέτω». «Εµένα µ’ αρέσει» πετάχτηκε η Έριν. Προσπέρασε τη διαµαρτυρία της Στίβι Ρέι µ’ ένα ανασήκωµα των ώµων της. Με κοίταζαν κι οι τέσσερις. «Δεν ξέρω γιατί χρωµατίστηκε το σηµάδι µου. «Χµ» ξεφύσησε η Σονί. Δε νοµίζω ότι διαφέρω σε τίποτα από σας». Ίσως αυτό να επιτάχυνε τη διεργασία χρωµατισµού. «Μπορεί να είµαι γκέι.» Έσκυψε προς το µέρος µου και συνέχισε τις εξηγήσεις. ήξερα ότι αργά ή γρήγορα θ’ αναγκαζόµουν να απαντήσω σ’ αυτή την ερώτηση. «Αηδιαστικό. Κι ύστερα είπα κάτι που είχα σκεφτεί ενώ κουβέντιαζαν οι άλλοι. «Ούτε πεθαµένη δε θα καθόµουν µ’ αυτές τις σκύλες». «Μπορεί και να την έχουµε. αλλά πόσα ν’ αντέξω το παλικάρι. αλλά ηλίθια όχι– και το ένστικτό µου µου έλεγε ότι θα έπρεπε να πω κάτι διαφορετικό από την αληθινή ιστορία για την εξωσωµατική µου εµπειρία µε τη θεά Νύχτα. «Με αυτά που λες θα ’πρεπε να κάθεσαι σ’ εκείνο το τραπέζι». «Λυπάµαι…» µουρµούρισα.δεν έχετε όλοι αυτή την απορία». αλλά ίσως να µη ρωτάµε από ευγένεια» είπε αποφασιστικά η Στίβι Ρέι. Δεν ήταν έτσι όταν µε σηµάδεψε ο ανιχνευτής. Φτάνει η συζήτηση για την εµµηνόρροια στο τραπέζι». Ωµό. Ο Ντάµιεν αναστέναξε σαν οσιοµάρτυρας. Απλό. τι τρέχει µε το µυστηριώδες σηµάδι. Όταν ξαναβρήκα τις αισθήσεις µου. «Ουφ. δείχνοντας µε το κεφάλι της τις Σκοτεινές Κόρες. «Εγώ είµαι µαζί σου. από το . «Ήλπιζα να είναι κάτι πιο ενδιαφέρον. «Λοιπόν. Θέλω να πω. Έπεσα και χτύπησα το κεφάλι µου. Εύκολο. «Θα της εξηγήσω εγώ. το σηµάδι ήταν όπως είναι τώρα.» Καλύτερα να το αντιµετωπίσω τώρα. «Κάνε µου τη χάρη να µη λες αυτή τη λέξη» είπε η Στίβι Ρέι. δίδυµη» είπε η Σονί. είµαι αρχάρια ακόµη.

µαύρα µπλουζάκια και χαµηλοκάβαλα µαύρα παντελόνια. Τα τρία κορίτσια τού χαµογέλασαν απολογητικά. Eν ολίγοις. καταλήγοντας στο συµπέρασµα ότι εκείνη η µικρή σκηνή που παρακολούθησα δεν ήταν τόσο ασυνήθιστη. «Έι. «Αν και δεν έχουν συγγένεια εξ αίµατος. οπότε υποτίθεται πως είναι η καρδιά. δίδυµη. «Εσείς οι δυο δε βοηθάτε καθόλου» τους είπε ο Ντάµιεν. «Όχι. αλλά σώπασαν για να µπορέσει να τελειώσει ο Ντάµιεν. η Έριν και η Σονί χαµογέλασαν η µια στην άλλη κι ανασήκωσαν τους ώµους τους. Η Στίβι Ρέι έκανε ότι κλειδώνει τα χείλη της και πετάει το κλειδί. δεν είναι προσβλητικό για την οµοφυλοφιλία σου να λες “αδελφές”. εν ολίγοις είναι µέγαιρες από την κόλαση» διέκοψε η Σονί. Πρόσεξα το λογοπαίγνιό τους µε τη λέξη «παίρνουν». Είχαν µέχρι και τα ίδια σκουλαρίκια – τεράστιους χρυσούς κρίκους. «Αυτό ακριβώς τους έλεγα κι εγώ. «Φοράµε το ίδιο νούµερο παπούτσι» είπε η Έριν τεντώνοντας το πόδι της για να δούµε ότι φορούσε µυτερές µαύρες δερµάτινες µπότες µε τακούνι στιλέτο. µπλα µπλα µπλα.Κονέκτικατ…» «Σ’ ευχαριστώ που εκτιµάς το χρώµα µου» είπε η Σονί.» ρώτησε η Στίβι Ρέι. «Στην πραγµατικότητα. «Σαν να τις χώρισαν στο µαιευτήριο ή κάτι τέτοιο» είπε η Στίβι Ρέι. Είναι πραγµατικά κρίµα κι άδικο τόσο σέξι αγόρια να τα παίρνουν…» «Και το εννοεί κυριολεκτικά» είπε η Έριν µ’ ένα πονηρό χαµόγελο. «Λες και θα ξέχναγα τ’ αγόρια! Απλώς µε διακόπτετε συνεχώς». Την ίδια στιγµή. Υποτίθεται λοιπόν ότι είναι µια σπουδαία οργάνωση που προωθεί το σχολείο και τον βαµπιρισµό. το µυαλό και το πνεύµα του σχολείου – καθώς και µια απ’ τις µελλοντικές ηγετικές προσωπικότητες στην κοινωνία των βρικολάκων και τα λοιπά και τα λοιπά. είναι ανατριχιαστικά όµοιες». «Και τι σηµασία έχει µια µικρή διαφορά στη µελανίνη µπροστά σ’ έναν παθιασµένο έρωτα για τα παπούτσια. δίδυµη» πρόσθεσε γελώντας η Έριν. «Οι µέγαιρες από την κόλαση» ολοκλήρωσε η Σονί. Φαντάσου κάτι µεταξύ υποτρόφων και αριστούχων. πρόκειται για µια οµάδα από κορίτσια των τελευταίων τάξεων κυρίως. «Χρησιµοποιώ χαϊδευτικά τον όρο» είπε ο Ντάµιεν. οι Σκοτεινές Κόρες είναι µια οµάδα από σνοµπ στρίγκλες που τη βρίσκουν καταδυναστεύοντας τους άλλους. Θέλουν να τις υπακούουν όλοι. Είναι γνωστό επίσης ότι η αρχηγός τους προορίζεται για µεγάλη ιέρεια. «Πού είχα µείνει. που υποτίθεται ότι φροντίζουν για την προαγωγή του σχολικού πνεύµατος και τα τοιαύτα». Τότε ακριβώς πρόσεξα ότι φορούσαν τα ίδια ρούχα – µαύρα τζιν µπουφάν µε ωραία χρυσά φτερά κεντηµένα στο τσεπάκι του στήθους. «Και αθλητές – µην ξεχνάς πως υπάρχουν και οι Σκοτεινοί Γιοι» είπε η Έριν. «Οι Σκοτεινές Κόρες.» «Στο σχολικό πνεύµα και τα τοιαύτα» απάντησα. Η Έριν και η Σονί πρόφεραν βουβά «ηλίθια». να .» Η Σονί σήκωσε το πόδι της κι έδειξε άλλο ένα καταπληκτικό ζευγάρι µαύρες µπότες – µόνο που αυτές είχαν ασηµένιες αγκράφες στους αστραγάλους. µαζί µε µερικές µαζορέτες και αδελφές». ναι. «Επόµενο θέµα!» είπε απηυδισµένος ο Ντάµιεν. όµως. «Σνιφ σνιφ. «Α. «Δεν κάνει τίποτα» είπε ο Ντάµιεν και µετά συνέχισε τις εξηγήσεις του.

Πίσω της στέκονταν δύο κορίτσια. κι αν δε νιώθεις το ίδιο. αλλά το σηµάδι σου δείχνει ότι είσαι… ε. Μόλις συζητούσαµε για τα σκουπίδια που πρέπει να πετάξουµε απόψε» είπε η Έριν µ’ ένα ψεύτικο πλατύ χαµόγελο. Χαίροµαι που σε ξαναβλέπω τόσο σύντοµα». δε θέλουν να έχουν καµιά σχέση µαζί σου». διαφορετική από τον µέσο αρχάριο». Θέλω να σε καλέσω σε µια κλειστή τελετή για την πανσέληνο που θα κάνουν αύριο τη νύχτα οι Σκοτεινές Κόρες. µε παρόµοιο ντύσιµο. µισούν τους ανθρώπους. κι εγώ µαζί τους. αλλά µου διέφυγε. κατέληξα πως στην πραγµατικότητα ήταν τόσο φυσική ξανθιά όσο εγώ). µαύρο κολάν µε ασηµένια στρας και µαύρες µπότες ως το γόνατο. Ξέρω ότι είναι ασυνήθιστο για µια καινούρια να συµµετάσχει τόσο γρήγορα σε τελετές. µία από τις οποίες κρατούσε κάτι σαν ψαλίδι. Χαµογέλασε στους υπόλοιπους µ’ ένα µοχθηρό ειρωνικό χαµόγελο. Η µία ήταν µαύρη. Φορούσε µια πολύ κοντή πλισέ µαύρη φούστα. «Απλώς φύλαγε τα νώτα σου και…» «Γεια σου. Το πουλόβερ της ήταν σαν το δικό µου. Αφροδίτη» είπα. «Μέγαιρες από την κόλαση» είπαν µε µια φωνή η Σονί κι η Έριν. Θα σε κατατοπίσω αργότερα για τις λεπτοµέρειες. «Καθόλου. Κοίταξε υπεροπτικά τη Στίβι Ρέι. που έσφιξε τις γροθιές της σαν να ήταν έτοιµη να σαλτάρει πάνω απ’ το τραπέζι και να την ξεµαλλιάσει. και η δεύτερη άλλη µια ξανθιά (που. «Το ανέφερα ήδη στη Νεφερέτ και συµφωνεί ότι καλό θα είναι να γίνεις µέλος µας. Κατάλαβα από την έκφρασή της πως πρέπει να ήξερε από προσωπική εµπειρία τι σήµαινε «να σου κάνουν τη ζωή κόλαση» και τότε θυµήθηκα πώς είχε χλωµιάσει από τον φόβο της όταν µε οδήγησε στο δωµάτιό µας η Αφροδίτη. ενώ οι υπόλοιποι είχαν καταπιεί τη γλώσσα τους. τίναξε τα µακριά µαλλιά της κι αποχώρησε µε την ακολουθία της. µε απίστευτα µακριά µαλλιά (πρέπει να ’χε αναστενάξει το πιστολάκι). «Ζόι. όταν δε θα είσαι απασχοληµένη µε… ε… µε τα σκουπίδια». . «Σίγουρα εσύ ξέρεις απ’ αυτά» απάντησε ειρωνικά πριν γυρίσει επιδεικτικά την πλάτη της στην Έριν. «Ελπίζω να µη διακόπτω» απάντησε µε προσποιητή ευγένεια. Ζόι. Αποφάσισα πως ήταν σαν το µέλι – ρευστή και γλυκερή. «Εκτός αν είναι να σου κάνουν τη ζωή κόλαση» πρόσθεσε η Στίβι Ρέι. Αυτή τη φορά δε δυσκολεύτηκα ν’ αναγνωρίσω τη φωνή της. «Μην τις αφήσεις όµως να σε τροµάξουν» είπε ο Ντάµιεν. µε τη διαφορά ότι στη θέση της καρδιάς είχε κεντηµένες τρεις ασηµένιες θεές. Σηµείωσα στο µυαλό µου να τη ρωτήσω αργότερα τι είχε γίνει. όταν κοίταξα καλύτερα τα φρύδια της. Όλοι στο τραπέζι αναπήδησαν. «Γεια σου. Και το κυριότερο.συµµορφώνονται µε τις παράλογες ιδέες τους για το τι σηµαίνει να είσαι βρικόλακας. έπρεπε να σ’ το πω νωρίτερα.

Στίβι Ρέι. Ζόι. Ήταν η αιτία της πτώσης του Ιάσονα». Θυµήθηκα το χοντρό σκηνικό που πρόλαβε να παιχτεί ανάµεσα σ’ εµένα και την Αφροδίτη. «Γλυκιά µου» είπε ο Ντάµιεν χαϊδεύοντας το χέρι της «σταµάτα να κατηγορείς τον εαυτό σου γι’ αυτό που έγινε». αλλά µετά η Νεφερέτ θα το πει στις Σκοτεινές Κόρες κι εκείνες θα νοµίζουν πως τις φοβάσαι». Δεν µπορείς να πεις όχι στη µέντορά σου». Πολύ σκληρή. Οι Σκοτεινές Κόρες. τα χειρότερά τους τα κάνουν µακριά αποδώ. αλλά η Στίβι Ρέι συνέχισε να µιλά. Η Στίβι Ρέι ευχαρίστησε τον Ντάµιεν µ’ ένα γλυκό χαµόγελο.ΚΕΦΑΛΑΙΟ 10 «Kάτι µου λέει ότι στο τέλος η ύβρις θα προκαλέσει την πτώση της Αφροδίτης» είπε ο Ντάµιεν. µπορεί να τις φοβάµαι ήδη». «Μόλις είχαµε τελειώσει τη Μήδεια στο µάθηµα Λογοτεχνίας. που είναι πιο δύσκολο να τις πιάσουν . και ειδικά η Αφροδίτη. Η Στίβι Ρέι έσκυψε στο πιάτο της. «Όχι! Το ’χουµε ξανασυζητήσει αυτό. «Να προσέχεις. «Δε γίνεται να πω πως δεν είµαι έτοιµη για… για… γι’ αυτό που θέλουν να κάνω και να παρακαλέσω τη Νεφερέτ να… δεν ξέρω πώς το λέτε… να µ’ εξαιρέσει από την τελετή τους αυτή τη φορά. όχι.» «Θα µπορούσες. «Ειδικά αν η µέντοράς σου είναι η Νεφερέτ. «Βασικά αυτό το ήξερα» είπα. Κούνησα αρνητικά το κεφάλι µου. «Εγώ θα σ’ την κρατάω. «Ναι. Μετά µου είπε: «Πρέπει να πας. δίδυµη» είπε η Σονί. «Μην τις αφήσεις ποτέ να το καταλάβουν». Είδα την Έριν και τη Σονί να χλωµιάζουν και ήθελα να ρωτήσω πόσο σκληρή θα µπορούσε να είναι. Γίνεται στον χώρο του σχολείου· δε θα τολµήσουν». «Ύβρις» εξήγησε η Στίβι Ρέι «είναι η υπερβολική αλαζονεία που οδηγεί στην υπέρβαση του ηθικού και θεϊκού νόµου». «Αυτό σηµαίνει ότι θέλει να πας. «Νοµίζω πως πρέπει να πας» είπε ήρεµα ο Ντάµιεν. προσπαθώντας να κρύψει την αµηχανία της. δείχνουν µερικές φορές εντάξει. «Η Νεφερέτ έδωσε το οκέι» είπε η Στίβι Ρέι. Δε θα κάνουν τίποτα φοβερά απαίσιο στην τελετή. «Αυτό είναι χειρότερο απ’ το να τους σηκώσεις κεφάλι». «Α. και η Έριν µε τη Σονί συµφώνησαν µ’ ένα γνέψιµο. η µεγάλη ιέρεια της Νύχτας» πρόσθεσε ο Ντάµιεν. αυτή τη φορά σ’ εµένα. «Πώς θα ’θελα να ξεριζώσω την ύβρη από το κούφιο της κεφάλι» είπε η Έριν. αλλά τότε είναι ακόµα πιο επικίνδυνες». Στάσου δυνατή και πήγαινε. Δεν αξίζει τον κόπο». χωρίς να πάρω το βλέµµα µου από την Αφροδίτη και την παρέα της που αποµακρύνονταν. «Αχ. Δεν πρόκειται να πάω στην τελετή τους». Η τιµωρία για τη χειροδικία είναι σκληρή.

«Βασικά.» ρώτησα. Ξάφνου µου είχε κοπεί η όρεξη.» µουρµούρισε η Έριν. που είναι παιδί της Νύχτας…» «Του θεού Έρωτα» είπε η Σονί λικνίζοντας τους γοφούς της πάνω στην καρέκλα. που δεν αγκάλιασε µόνο τη µικρή παρέα µας. ξερόβηξα και είπα: «Και τα φτερά της Έριν και της Σονί. ώστε να µην καταλάβει κανείς το πραγµατικό ποιόν τους». ενώ τα φτερά συµβολίζουν την αδιάκοπη κίνησή µας προς τα µπρος». που ετοιµαζόταν να προσθέσει κάτι. Όταν δεν µπορούσα πια ν’ αντέξω τη βαριά σιωπή. «Δεν πειράζει. «Το άρµα δείχνει πως συνεχίζουµε το ταξίδι της Νύχτας. Ένιωθα αφάνταστα κουρασµένη κι ήθελα πραγµατικά ν’ αλλάξουµε θέµα. «Νοµίζω πως είναι το πιο όµορφο από τα τέσσερα σύµβολα» είπε η Στίβι Ρέι. «Δεν ξέρω. Σώπασαν όλοι. προλαβαίνοντας τη Σονί. «Τα φτερά του Έρωτα. «Θα ερχόµουν µαζί σου αν µπορούσα –όλοι θα ερχόµαστε–. «Τ’ αστέρια λαµποκοπάνε σαν τρελά». «Εννοεί τις τρεις Μοίρες» παρενέβη ο Ντάµιεν. ενώ σκεφτόµουν τον πατριό µου και τους φίλους του. βρε παιδιά. αλλά όλα τα παιδιά στην αίθουσα. Έγνεψα αρνητικά. Μου είπατε για το δικό µας – τη σπείρα της Νύχτας. «Και τώρα εξηγήστε µου τα διάφορα σύµβολα που φοράτε εδώ. «Και για κάποιους από εµάς το τέλος της ζωής» πρόσθεσε σκυθρωπά η Έριν. µπορείς να συµµετάσχεις µόνο µε πρόσκληση» είπε λυπηµένα η Στίβι Ρέι. οπότε πρέπει να πηγαίνει…» σταµάτησα για να θυµηθώ πώς είχε πει η Στίβι Ρέι την τάξη των αρχαρίων «στην Τρίτη. δίχως ίχνος ειρωνείας ή ζήλιας. σηκώνοντας ψηλά τα χέρια της και λικνίζοντας πάλι τους γοφούς της.». «Εννοείς εκτός από το καλάµι που καβαλάει. Ο Ντάµιεν την κοίταξε αυστηρά και συνέχισε: «Τα χρυσά φτερά του Έρωτα είναι το σύµβολο της Τετάρτης τάξης». και πόσο ειρωνικό ήταν να έχουν τόσο πολλά κοινά µε µια οµάδα εφήβων που αυτοαποκαλούνταν κόρες µιας θεάς. «Κανείς εκτός από εµάς» είπε η Έριν µε µια πλατιά κίνηση του χεριού της. επειδή υποτίθεται ότι πρέπει να θυµόµαστε τη δύναµη της αγάπης της Νύχτας. Και δε θέλω να πάω στην τελετή της πανσελήνου!» δήλωσα αποφασιστικά. Ο Ντάµιεν έχει κι αυτός σπείρα. «Και ποιο είναι το σύµβολο της Πέµπτης τάξης. µε την Άτροπο να κρατά ένα ψαλίδι που συµβολίζει το τέλος του σχολείου». αν δεν είσαι όµως µέλος των Σκοτεινών Κορών. Θα… θα τα καταφέρω». «Στο σχολείο είναι όλο γλύκες. Τ’ αστέρια συµβολίζουν τη µαγεία των δύο χρόνων που έχουν περάσει ήδη». Δε µ’ αρέσει ο τύπος τους – ο τύπος εκείνων που προσπαθούν να ελέγχουν και να βγάζουν άχρηστους τους άλλους για να φαίνονται αυτοί καλύτεροι. Αλλά η Έριν κι η Σονί έχουν φτερά κι η Αφροδίτη κάτι άλλο». «Οι τρεις Μοίρες είναι παιδιά της Νύχτας. «Το χρυσό άρµα της Νύχτας και πίσω του µια ουρά από αστέρια» είπε ο Ντάµιεν. ίσως η Ζόι να τα πάει καλά µε κάποιες απ’ αυτές» είπε η Στίβι Ρέι. Αποκλείεται να τα πάω καλά µαζί τους. «Καµία σχέση.οι βρικόλακες» είπε η Σονί. Το έµβληµα των µαθητών της Έκτης είναι οι Μοίρες. . «Γιατί είµαστε η ερωτική τάξη» είπε τραγουδιστά η Έριν.

καλωσόρισες στο Λύκειο της Κόλασης» είπαν µε µια φωνή η Έριν και η Σονί. αλλά αυτό είναι διαφορετικό και δε θα το κάνουν πίσω . Ο Ντάµιεν περιορίστηκε σ’ ένα χαµόγελο κι έσκυψε στα σπαγγέτι του – η προσωποποίηση της αθωότητας. πριν µε τραβήξει η Στίβι Ρέι έξω από την τραπεζαρία. Η Σονί άρχισε να ξεφυσάει σαν ατµοµηχανή. «Πάντως φαίνονται εντάξει κορίτσια». Αλλιώς. ο οποίος. Με κοίταξε καθώς βγαίναµε από το κτίριο και προχωρούσαµε στο αχνό σκοτάδι λίγο πριν από την αυγή. «Νοµίζω ότι εγώ σου έλεγα πως χρειαζόµαστε τη βοήθειά του και…» «Τέλος πάντων» φώναξε ο Ντάµιεν για ν’ ακουστεί µέσα από τους διαπληκτισµούς τους «αυτά όσον αφορά τα τέσσερα σύµβολα των τάξεων. «Βελζεβούλ! Άσε ήσυχο τον Κάµι! Θα σε γδάρει ο Ντάµιεν!» Η Στίβι Ρέι προσπάθησε ν’ αρπάξει τον γκρίζο γάτο. µπορεί να σε κουτσοµπολέψουν αυτές οι ίδιες. «Ναι. ίσως πρέπει ν’ αλλάξεις το προϊόν που χρησιµοποιείς. όχι. «Σ’ ευχαριστώ. αλλά πιστές και αφοσιωµένες. και δε θα επιτρέψουν σε κανέναν να σε κουτσοµπολέψει». Ξέρεις τι λόξα έχει µε τα µαλλιά της». Ντάµιεν. Ο Βελζεβούλ είναι της Έριν και της Σονί· διάλεξε και τις δύο µαζί. «Εντάξει. «Σ’ το έλεγα ότι έπρεπε να τον πείσουµε να µας βοηθήσει στο διάβασµα για το διαγώνισµα Ανθρώπινης Μυθολογίας» είπε η Σονί. «Είναι φανταστικές. «Κοιτάξτε πόσο ταλαιπωρηµένη είναι η Ζόι. «Ο γλυκούλης µικρός Κάµερον είναι ο γάτος του Ντάµιεν. εφόσον προσέχεις στο µάθηµα αντί να γράφεις σηµειώµατα και να χαζεύεις τα νόστιµα αγόρια». Ακούγεται παράξενο. Πανεύκολο» κοίταξε µε νόηµα τις δίδυµες που είχαν σωπάσει. Θέλω να διαβάσω για το διαγώνισµα Κοινωνιολογίας των Βρικολάκων. Χωρίς να θέλω να σε προσβάλω. Είναι πολύ γκρινιάρες. «Αχ. όχι. «Βρε παιδιά» είπε βιαστικά η Στίβι Ρέι καθώς σηκωνόταν και µε τραβούσε από τον αγκώνα. Ντάµιεν. «Η Σονί κι η Έριν πρέπει να µάθουν τρόπους στον γάτο τους· όλο αταξίες κάνει». όχι. «Είσαι πολύ πουριτανός. «Έριν. Κοντοσταθήκαµε όταν είδαµε µια µεταξένια ασηµόγκριζη γάτα να κυνηγά ένα µικρότερο τροµαγµένο γατάκι µπροστά µας. σταµάτησε να κυνηγά το γατάκι κι έφυγε προς την κατεύθυνση που είχαµε έρθει. Θυµάστε πώς ήµαστε κι εµείς όταν πρωτοήρθαµε εδώ. Χαµογέλασε. Δεν το πιστεύω ότι το είπες αυτό. οπότε µάλλον δε θα σας δω ως αύριο». τα λέµε» είπε ο Ντάµιεν. «Εντάξει. αν και της ξέφυγε. Είµαι όντως πολύ κουρασµένη» είπα στη Στίβι Ρέι καθώς διασχίζαµε έναν διάδροµο που µε µεγάλη µου χαρά θυµήθηκα πως ήταν αυτός που οδηγούσε στην κεντρική είσοδο του σχολικού κτιρίου. Ναι. Ντάµιεν» είπε η Σονί. Θα γυρίσουµε στο δωµάτιό µας. χάρηκα πάρα πολύ που σε γνώρισα». «Φυσικά. πριν καλά καλά το καταλάβεις. ενώ η Στίβι Ρέι τον κοίταζε κατσουφιασµένη. «Ζόι. τα µαλλιά σου µπορεί να πιάσουν ψαλίδα».«Μπράβο. τα µαλλιά σου είναι κάπως φριζαρισµένα σήµερα. Πρέπει να τα προσέχεις αυτά τα πράγµατα. αλλά σε λίγο θα το συνηθίσεις όπως όλοι µας και θ’ αρχίσεις να τις σκέφτεσαι σαν δίδυµες». είσαι καλός µαθητής» είπε η Έριν. «Ειδικά για γκέι» πρόσθεσε η Έριν. Τα γαλάζια µάτια της Έριν γούρλωσαν και το χέρι της ανέβηκε αυτόµατα στα µαλλιά της.

ούτε επικοινωνούν µαζί του». Μπλιάξ». ο Ντάµιεν µένει µόνος του από τότε». Κούνησα το κεφάλι µου. «Υπάρχουν µερικά κορίτσια που είναι δηλωµένες λεσβίες. Και. παρόλο που κάνα δυο από αυτές είναι κουλ και συναναστρέφονται µ’ όλο τον κόσµο. αλλά. Δε χρειάζεται να πεις τίποτε άλλο. Δεν ήξεραν τι να κάνουν µ’ έναν γιο γκέι». δεν είναι αυτό που τους ενοχλεί. Και µόνο που το σκεφτόµουν. Απλώς προτιµά τ’ αγόρια». Δεν τους αντέχω τους οµοφοβικούς. αλλά συνήθως µόνο όταν κοιτάζει κανένα νόστιµο αγόρι».» «Είναι δυνατόν να θέλω για αγόρι µου κάποιον που µε θεωρεί σέξι µόνο όταν φιλιέµαι µε άλλα κορίτσια. είχα καταλάβει.» «Όχι. Έκανα έναν µορφασµό. «Ζούνε στο Ντάλας κι ο µπαµπάς του έχει µεγάλη θέση στον Λαό της Πίστης. ένιωθα . Μόνο που µερικές φορές αισθάνοµαι άσχηµα για εκείνον».» «Όχι. Αυτό δε θα έκανες κι εσύ στη θέση του. Οι γονείς του δεν του γράφουν. Νοµίζω είναι κάτι σαν ιερέας ή…» Σήκωσα το χέρι µου. «Κι η Νεφερέτ ανέχτηκε αυτή τη συµπεριφορά.» Η Στίβι Ρέι ανασήκωσε τους ώµους της.» Η Στίβι αναστέναξε. Έτσι. «Αυτό λέω κι εγώ. φυσικά. η Νεφερέτ έκανε σαφές στον Θωρ ότι είχε ξεπεράσει τα όρια κι έδωσε στον Ντάµιεν την επιλογή να µετακοµίσει σε άλλο δωµάτιο µόνος του ή να µείνει µε τον Θωρ. αλλά νοµίζω ότι ανακουφίστηκαν όταν τον σηµάδεψε ο ανιχνευτής. Νοµίζω ότι νιώθει µοναξιά. έκανε σαφές στο παιδί – α.από την πλάτη σου». οι υπόλοιπες κάνουν παρέα µόνο µεταξύ τους. Δεν είναι αντιπαραγωγικό. «Έχουν φρικάρει που έγινε βρικόλακας. Ήξερα πολύ καλά τις στενόµυαλες ιδέες του τύπου «τα δικά µας πιστεύω είναι τα µόνα σωστά» του Λαού της Πίστης. Δεν παύει να είναι γιος τους. «Υπάρχουν µερικά πέρα από τον Ντάµιεν. Πράγµατι. Κοίτα.». όταν ήρθε εδώ άλλαξε το όνοµά του και το έκανε Θωρ» κούνησε ειρωνικά το κεφάλι της «οπότε καταλαβαίνεις για τι άτοµο µιλάµε. Ασχολούνται πολύ µε τη θρησκευτική πλευρά της λατρείας της θεάς και περνούν τον περισσότερο χρόνο τους στον ναό της Νύχτας.» «Είχε έναν συγκάτοικο όταν πρωτοήρθε πριν από έξι µήνες. «Και µε τα γκέι αγόρια τι γίνεται. θα βρουν αγόρι. «Ο Ντάµιεν είναι γλύκας και πάρα πολύ έξυπνος. «Γιατί. αν ερωτοτροπούν µεταξύ τους. αλλά τα περισσότερα είναι υπερβολικά εκκεντρικά και θηλυπρεπή για τα γούστα του. Στεναχωριέµαι γι’ αυτόν. «Ξέρεις. µην πεις τίποτα στον Ντάµιεν γιατί πληγώνεται. ποτέ δεν κατάλαβα γιατί ορισµένα κορίτσια πιστεύουν ότι. «Σταµάτα. Δεν υπήρχε περίπτωση να µείνω στο ίδιο δωµάτιο µε τον Θωρ τον οµοφοβικό». Κατάλαβα». Ο Ντάµιεν διάλεξε να φύγει. «Γιατί έπρεπε να κάνουν κάτι. «Ναι. υπάρχουν κάτι χαζές που το θεωρούν κουλ να τη βρίσκουν µεταξύ τους. «Δεν υπάρχουν άλλα γκέι παιδιά εδώ. Τέλος πάντων. Έγνεψα καταφατικά. «Μου άρεσε πολύ κι ο Ντάµιεν». ο οποίος µόλις έµαθε ότι ο Ντάµιεν είναι γκέι –το παιδί άλλωστε δεν προσπαθεί να το κρύψει– παραπονέθηκε στη Νεφερέτ και είπε ότι δεν µπορούσε να µείνει στο ίδιο δωµάτιο µε µια αδελφή».

«Έι. Ο χώρος του καθιστικού ήταν άδειος. Τι κούραση. «Έχω ακούσει ότι τρώνε πολύ κόκκινο κρέας.» Έγνεψα καταφατικά και την ακολούθησα σ’ ένα µικρότερο δωµάτιο δίπλα στο καθιστικό. αλλά ούτε τους βλέπεις να µασουλάνε σέλερι ή καρότο και να τσιµπολογούν σαλάτες. και δε µου άρεσε καθόλου που φαντάστηκα τη Νεφερέτ να τρώει µια µπριζόλα µε το αίµα. χυµούς κι εκείνο το ανθρακούχο νερό µε την απαίσια γεύση. αλλά οι βρικόλακες έχουν κόλληµα µε την υγιεινή διατροφή. Θέλω να πω. όπου υπήρχαν τέσσερα ψυγεία.». Κράτησα τη σκέψη για τον εαυτό µου καθώς διασχίζαµε το καθιστικό για ν’ ανέβουµε στο δωµάτιό µας. Κι επίσης την πιο πρόσφατη αντίδρασή µου στο αίµα εκείνου του τύπου στον διάδροµο. πολλά ντουλάπια κι ένα ωραίο άσπρο ξύλινο τραπέζι στη µέση – σαν κανονική κουζίνα. Η Στίβι Ρέι άνοιξε ένα ψυγείο. Η Στίβι Ρέι άνοιξε την πόρτα κι εγώ κάθισα µ’ έναν αναστεναγµό στο κρεβάτι µου κι έβγαλα τα παπούτσια µου. Μου ’ριξε µια λοξή µατιά και χαµήλωσε τη φωνή της. αλλά συνήθως πίνουν κάνα δυο ποτήρια κρασί. ποιος θέλει να φάει σοκολάτα µε µέτρο. Όλα ήταν καθαρά και τακτοποιηµένα. Μια φωνούλα που ψιθύριζε µέσα µου µου θύµισε τη χθεσινή αντίδρασή µου στο αίµα του Χιθ. . Τα εφοδιάζουν συνέχεια. όπως: Tι ακριβώς έτρωγαν. εκτός από µερικά κορίτσια που έβλεπαν το That ’70s Show. αλλά µε ασυνήθιστα µεγάλο αριθµό ψυγείων. «Υπάρχουν φρούτα και λαχανικά στα άλλα δύο ψυγεία και λεπτές φέτες κρέας για σάντουιτς στο άλλο. Όχι. Μπλιάξ. Η Στίβι Ρέι αναρίγησε και συνέχισε: «Μερικές φορές κάποιος µέντορας κάθεται να δειπνήσει µε τους αρχάριους.» «Υπάρχουν κάτι πανάκριβες σοκολάτες στα ντουλάπια. Έριξα µια µατιά πάνω από τον ώµο της και είδα πως ήταν γεµάτο µε κάθε λογής αναψυκτικά. δε βλέπεις χοντρούς βρικόλακες. Η Στίβι Ρέι τις χαιρέτησε αφηρηµένα. «Ούτε σοκολάτες. Εντάξει. Σίγουρα δεν ήθελα να σκέφτοµαι τίποτα από αυτά – απολύτως τίποτα. Η Στίβι Ρέι άνοιξε την πόρτα του κοιτώνα.» «Οτιδήποτε έχει καφέ χρώµα» είπα. γι’ αυτό µην περιµένεις να βρεις γαριδάκια. Οι βρικόλακες λένε ότι η σοκολάτα µε µέτρο µάς κάνει καλό». «Τι προτιµάς. «Τα πράγµατα αυτά είναι για όλες µας» είπε καθώς µου έδινε δύο κόκες διαίτης κι έπαιρνε δυο χυµούς για τον εαυτό της. έστρεψα βιαστικά την προσοχή µου στο θέµα της υγιεινής διατροφής. Ήταν στ’ αλήθεια µόλις χθες. θέλεις να πάρουµε στο δωµάτιό µας κανένα αναψυκτικό. Έτσι. ώσπου αποφάσισα ότι δεν ήθελα να ξέρω. χωρίς να φάνε µαζί µας».εξάντληση και κατάθλιψη. «Μην ξεράσω» είπα. «Ώστε οι… ε… βρικόλακες» κόµπιασα στη λέξη «είναι οπαδοί της υγιεινής διατροφής. δύο φούρνοι µικροκυµάτων. Πολύ ωµό κόκκινο κρέας». Θέλω να πω. «Ναι. πατατάκια και τα παρόµοια». αναρωτιόµουν γιατί οι ενήλικοι βρικόλακες δεν έτρωγαν µαζί µας. Θεούλη µου. Και τι θα έπρεπε να τρώω όταν/αν γινόµουν ενήλικη βρικόλακας. Συνήθως τρώνε στη δική τους τραπεζαρία κι οι φήµες λένε ότι τρώνε καλά». Καθώς έτριβα τα πόδια µου. ένας µεγάλος νεροχύτης. προέκυπταν ένα σωρό ερωτήµατα. αλλά νοµίζω ότι βασικά µόνο οι αρχάριοι τρώνε υγιεινά.

αν αρχίσεις να εξασθενείς ή να παχαίνεις ή ν’ αρρωσταίνεις. «Θέλουν να τρώµε υγιεινά για τον ίδιο λόγο που µας βάζουν να γυµναζόµαστε κάθε µέρα – ώστε να είναι τα σώµατά µας όσο γίνεται πιο δυνατά. «Και τότε πεθαίνεις» συµφώνησε. επειδή. αφού αυτοί δεν τρώνε και τόσο υγιεινά. .» ρώτησα τη Στίβι Ρέι.«Εντάξει. «Και τότε πεθαίνεις» είπα σιγανά. Με κοίταξε στα µάτια ανήσυχη και φοβισµένη. είναι η πρώτη ένδειξη ότι ο οργανισµός σου απορρίπτει την αλλαγή». τι τους κόφτει αν τρώµε εµείς.

» Διάβολε. έχει σηµασία τι θα φορέσω. Ύστερα η φωνή της γάτας άλλαξε κι έγινε ένα εκνευριστικό κουδούνισµα.» «Μπα».» Ξάφνου ζωντάνεψα. «Ναι. αν δε σε πειράζει». Μ’ ενοχλούσε πάλι εξαιτίας του σηµαδιού και του τραύµατος στον κρόταφο – ή γιατί έβγαζα ένα πελώριο σπιθουράκι. Κουφό. Πρωτόφαντες υπερφυσικές δυνάµεις. υπάρχουν πάντα ένα σωρό από κείνα τα µικρά κουτιά µε δηµητριακά. «’Ντάξει».» ρώτησε νυσταγµένη η Στίβι Ρέι. «Δε µε πειράζει…» Χασµουρήθηκε. Όχι. αν σκεφτείτε ότι το «Σόκουλας» είναι συνδυασµός των λέξεων «σοκολάτα» και «δράκουλας». αλλά ήµουν τόσο κουρασµένη. αλλά εγώ πρέπει να πάρω πρωινό. για την πρώτη µου µέρα στο σχολείο των βρικολάκων. «Κάνε γρήγορα όµως. Ονειρεύτηκα γάτες. Με κατσάδιαζε µε φωνή γριάς γυναίκας και µε ρωτούσε γιατί άργησα τόσο πολύ να έρθω εδώ. Άντε τώρα να βγάλεις νόηµα. Και τα µαλλιά µου θα ήταν εντάξει αύριο. Έψαξα στα τυφλά να πιάσω το ενοχλητικό ξυπνητήρι µου. και κουλουράκια και φρούτα και βραστά αυγά και τα λοιπά». Μόνο γάτες. «Δηµητριακά. αλλιώς µε κόβει λόρδα ως το µεσηµεριανό φαγητό». Μισώ το πρωινό ξύπνηµα. Έξι και µισή το απόγευµα.ΚΕΦΑΛΑΙΟ 11 περίµενα να κοιµηθώ. Ξαφνικά πέθαινα της πείνας. που δεν µπορούσα να συγκεντρωθώ. ένιωσα απροσδόκητη ασφάλεια και ζεστασιά… και κοιµήθηκα σαν κούτσουρο. Έκανα όσο πιο γρήγορα µπορούσα. Απ’ το µυαλό µου περνούσαν φευγαλέες εικόνες του νεαρού στον διάδροµο που µε αναστάτωναν. Βασικά. Ακόµα και το αρρωστηµένο µίσος της Αφροδίτης φάνταζε µακρινό. Λατρεύω τα δηµητριακά κι έχω ένα µπλουζάκι που γράφει ΕΓΩ ΤΑ ΔΗΜΗΤΡΙΑΚΑ για να το αποδείξω. «Βάλε ένα πουλόβερ ή ένα σακάκι µε το σύµβολο της Τρίτης τάξης και θα ’σαι εντάξει». µε µικροσκοπικές πατούσες και φουσκωτή κοιλιά που θύµιζε µάρσιπο. Πίστευα ότι θα έµενα άγρυπνη στο κρεβάτι νοσταλγώντας το Δεν σπίτι µου και ότι θα σκεφτόµουν την απότοµη αλλαγή στην πορεία της ζωής µου. Και µόλις ξυπνούσα. Και δεν είδα εφιάλτες. «Εγώ. η τελευταία έγνοια που θυµάµαι ήταν για το µέτωπό µου. Ειδικά µία συγκεκριµένα – ένα µικρό τιγρέ κανελί γατάκι. Φόρεσα τις γυαλαµπούκες µου και κοίταξα την ώρα. Ούτε. γιατί δεν ξέρω εσύ. Αλλά καθώς ήµουν κουλουριασµένη κάτω από το πάπλωµά µου ανασαίνοντας την οικεία µυρωδιά των πούπουλων και του σπιτιού µου. Στίβι Ρέι. Έχω αναφέρει ότι είµαι τελείως τυφλή χωρίς τους φακούς επαφής µου. αν και ένιωθα µεγάλη νευρικότητα για την εµφάνισή . Χασµουρήθηκε ξανά. «Έι. «Δε θ’ αργήσω». Σέξι αγόρια. οπότε εγώ… «Ζόι! Κλείσε αυτό το ηλίθιο ξυπνητήρι!» «Τι… ε. Ειδικά µ’ αρέσουν τα Κόµης Σόκουλας – άλλη µια ειρωνεία της τύχης. «Θέλεις να κάνεις πρώτη ντους ή να πάω εγώ.

και ακόµα κι η µύτη που σχηµάτιζαν στο κέντρο του µετώπου µου. ειδικά σήµερα το πρωί που ετοιµαζόµουν να πάω στο καινούριο µου σχολείο χωρίς εκείνη. «Θα δεις. Τα τόνισα µ’ ένα περίγραµµα από σκιά στο µαύρο του καπνού µε ασηµένιο γκλίτερ. Θαρρείς και το ζαφειρένιο σηµάδι της θεάς είχε γίνει λίγο πιο λαµπερό για να φωτίσει αυτά τα χαρακτηριστικά· θαρρείς κι ελευθέρωσε τη νεαρή Τσερόκι µέσα µου. Τόσο πυκνές. µου το έδωσε. Είµαστε µαζί την τρίτη και την πέµπτη ώρα. τα έντονα ζυγωµατικά µου. δεν ξεχώριζε εκνευριστικά όπως έκανε µερικές φορές. Όσα χαρακτηριστικά µου ήταν ινδιάνικα τα τόνιζε: τα µαύρα µάτια µου. αλλά πώς έτσι. Χρησιµοποίησα τον καθρέφτη του µακιγιάζ της Στίβι Ρέι όσο εκείνη ήταν στο µπάνιο. Μετά από λίγο δε θα χρειάζεται να κοιτάς τα σύµβολα για να καταλάβεις τι τάξη πάει ο καθένας. καλά. Παρ’ όλα αυτά. ακόµα και το σταρένιο δέρµα της επιδερµίδας µου που ήταν σαν της γιαγιάς µου. Ήταν παράξενο πώς άλλαζε το σηµάδι µου την όλη εστίαση στο πρόσωπό µου. «Τα µαλλιά σου είναι φανταστικά» είπε η Στίβι Ρέι όταν µπήκε στο δωµάτιο σκουπίζοντας τα βρεµένα κοντά µαλλιά της. που η Κέιλα γκρίνιαζε πως ήταν αδικία εγώ να έχω αρκετές βλεφαρίδες για τρία κορίτσια κι εκείνη κάτι κοντές αραιές ξανθές. Τέλος πάντων. «Σου πάνε κοντά» είπα καθώς παραµέριζα να περάσει κι έπιανα τις ωραίες µαύρες µπαλαρίνες µου. Ή… Θυµήθηκα το σχόλιο που είχε κάνει ο Χιθ για το πάρτι κι έχασα κάθε διάθεση να επικοινωνήσω µαζί της. Προσπάθησα να µην ανατριχιάσω στη θύµηση του νυχιού της Αφροδίτης καθώς έσκιζε το τζιν και το δέρµα. σαν εκείνες τις χαζές που νοµίζουν ότι µε την κατάχρηση του µαύρου αϊλάινερ δείχνουν κουλ. «Μακάρι να συµπεριφέρονταν καλά και τα δικά µου όταν είναι µακριά. κι όταν βρήκε αυτό που ήθελε. Δείχνουν σαν τροµαγµένα ρακούν. πρόσθεσα µάσκαρα. είµαι σαν τη µύγα µες στο γάλα. καλά. Μπορείς να . Τα µαλλιά των βρικολάκων µακραίνουν ασυνήθιστα γρήγορα.µου και ήθελα να φτιάξω και να ξαναφτιάξω µε τις ώρες τα µαλλιά και το βάψιµό µου. Ίσως να της τηλεφωνούσα αργότερα. Αλλά φριζάρουν και πετάνε σαν ουρά αλόγου». Η επίδραση του σηµαδιού στο πρόσωπό µου δεν είχε µειωθεί. όπως και τα νύχια τους». (Τώρα που το έφερε η κουβέντα… η Κέιλα µου έλειπε. µε πυκνές βλεφαρίδες. Απάλυνα µε το δάχτυλο τη γραµµή. Όχι έντονα. Ευτυχώς τα µαλλιά µου ήταν φρόνιµα.» «Είναι ένα από τα πράγµατα που συµβαίνουν όταν περνάς την αλλαγή. αφήνοντάς τη να λάµψει. την περήφανη ίσια µύτη µου. στρογγυλά και µαύρα. λίγη µπρονζέ πούδρα στο πρόσωπό µου και λιπ γκλος (για να κρύψω ότι από τη νευρικότητά µου δάγκωνα τα χείλη µου). έδειχνα… χµ… διαφορετική. η Στίβι Ρέι αγνοούσε τις σκέψεις µου και συνέχισε να µιλάει. Ή να της έστελνα e-mail. κι αποφάσισα ότι το διακριτικό βάψιµο ήταν καλύτερη επιλογή από το κραυγαλέο. «Να το πρόγραµµά σου. το σηµάδι έκανε τα µάτια µου ακόµα πιο µεγάλα και µαύρα. Και κοίτα τη λίστα µαθηµάτων επιλογής για τη δεύτερη ώρα. «Το πρόσεξα. εκεί όπου άρχιζαν οι ρίζες. Έψαξε τα χαρτιά του γραφείου της. θα τα µάθεις όλα αυτά στο µάθηµα Κοινωνιολογίας των Βρικολάκων. Πάντα είχα ωραία µάτια – µεγάλα. Α! Τώρα που το θυµήθηκα». «Ναι. αλλά και ίδια. Μετά κοιτάχτηκα στον καθρέφτη.) Τέλος πάντων. Ναι. Όλοι εδώ έχουν µακριά µαλλιά». Ευτυχώς.

διαλέξεις όποιο θέλεις».
Πάνω από το πρόγραµµα ήταν τυπωµένο µε χοντρά γράµµατα το όνοµά µου, ΖΟΪ
ΡΕΝΤΜΠΕΡΝΤ, ΤΡΙΤΗ ΤΑΞΗ, καθώς και η ηµεροµηνία, που ήταν πέντε µέρες (!;) πριν µε
σηµαδέψει ο ανιχνευτής.
1η ώρα - Κοινωνιολογία των Βρικολάκων, Αίθ. 215. Καθ. Νεφερέτ
2η ώρα - Δραµατική Τέχνη, Κέντρο Υποκριτικών Τεχνών. Καθ. Νόλαν
ή
Σχέδιο, Αίθ. 321. Καθ. Ντόνερ
ή
Εισαγωγή στη Μουσική, Αίθ. 314. Καθ. Βέντο
3η ώρα - Λογοτεχνία, Αίθ. 214. Καθ. Πενθεσίλεια
4η ώρα - Ξιφασκία, Γυµναστήριο. Καθ. Λάνκφορντ
ΔΙΑΛΕΙΜΜΑ ΓΙΑ ΦΑΓΗΤΟ
5η ώρα - Ισπανικά, Αίθ. 216. Καθ. Γκάρµι
6η ώρα - Εισαγωγή στις Ιππικές Σπουδές, Kλειστό Γυµναστήριο. Καθ. Λενόµπια
«Δεν έχει Γεωµετρία;» ρώτησα πανικόβλητη από το πρόγραµµα, αλλά προσπαθώντας να
δω θετικά τα πράγµατα.
«Ευτυχώς, όχι. Το επόµενο εξάµηνο όµως θα κάνουµε Oικονοµικά. Αλλά αποκλείεται να
είναι τόσο δύσκολα».
«Ξιφασκία; Εισαγωγή στις Ιππικές Σπουδές;»
«Σου είπα ότι θέλουν να µας κρατάνε σε φόρµα. Η ξιφασκία είναι εντάξει, αν και
δύσκολη. Δεν είµαι πολύ καλή σ’ αυτήν, αλλά σε ζευγαρώνουν συνήθως µε καλούς
ξιφοµάχους – ξέρεις, για να µαθαίνεις, και οφείλω να σου πω ότι κάποια από αυτά τ’
αγόρια είναι φοβερά σέξι! Εγώ δεν κάνω αυτό το εξάµηνο ιππασία – µ’ έβαλαν στο Τάε
Κβον Ντο. Περιττό να σου πω ότι το λατρεύω!»
«Αλήθεια;» είπα επιφυλακτικά. Αναρωτιέµαι, πώς να είναι το µάθηµα Ιππασίας;
«Ναι. Εσύ ποιο µάθηµα επιλογής θα διαλέξεις;»
Κοίταξα τη λίστα µου. «Εσύ ποιο κάνεις;»
«Εισαγωγή στη Μουσική. Ο καθηγητής, ο Βέντο, είναι κουλ και… ε…» Η Στίβι Ρέι
χαµογέλασε και κοκκίνισε. «Θέλω να γίνω σταρ της κάντρι µουσικής. Ξέρεις, ο Κένι Τσέσνι,
η Φέιθ Χιλ και η Σάνια Τουέιν είναι βρικόλακες – και σου είπα µόνο τρεις. Ο Γκαρθ
Μπρουκς µεγάλωσε εδώ, στην Οκλαχόµα, και ξέρεις πως είναι ο πιο διάσηµος βρικόλακας
απ’ όλους. Δε βλέπω λοιπόν γιατί να µη γίνω κι εγώ τραγουδίστρια».
«Μου φαίνεται πολύ λογικό» είπα. Γιατί όχι;
«Θέλεις να κάνεις Mουσική µαζί µου;»
«Θα ήταν ωραία αν ήξερα να τραγουδώ ή να παίζω κάποιο όργανο. Αλλά δεν ξέρω».
«Τότε µάλλον διάλεξε κάτι άλλο».
«Σκέφτοµαι τη Δραµατική Τέχνη. Στο Λύκειο του Σπασµένου Βέλους ήµουν στη θεατρική
οµάδα και µου άρεσε πολύ. Τι ξέρεις για την καθηγήτρια Νόλαν;»
«Είναι από το Τέξας κι έχει πολύ έντονη προφορά, αλλά σπούδασε θέατρο στη Νέα Υόρκη
και τη συµπαθούν όλοι».
Μου ήρθε να βάλω τα γέλια όταν η Στίβι Ρέι ανέφερε την προφορά της Νόλαν. Η ίδια είχε

τόσο βαριά προφορά, που νόµιζες πως άκουγες διαφηµιστικό σποτ για πάρκο
τροχόσπιτων, αλλά δεν υπήρχε περίπτωση να πληγώσω τα συναισθήµατά της
αναφέροντάς το.
«Τότε, διαλέγω θέατρο».
«Εντάξει, πάρε το πρόγραµµά σου και φύγαµε. Πού ξέρεις» είπε καθώς βγαίναµε από το
δωµάτιο και κατεβαίναµε τις σκάλες «µπορεί να γίνεις η νέα Νικόλ Κίντµαν!».
Δε θα µε χάλαγε να γίνω η νέα Νικόλ Κίντµαν (όχι ότι σκόπευα να παντρευτώ και µετά να
χωρίσω έναν µανιακό κοντό τύπο). Τώρα που το ανέφερε η Στίβι Ρέι, δεν είχα σκεφτεί
καθόλου τη µελλοντική καριέρα µου από τότε που ο ανιχνευτής προκάλεσε το απόλυτο
χάος στη ζωή µου, τώρα όµως που το σκεφτόµουν, ήθελα ακόµη να γίνω κτηνίατρος.
Μια χοντρή µακρύτριχη ασπρόµαυρη γάτα πέρασε δίπλα µας στα σκαλοπάτια κυνηγώντας
τον κλώνο της. Με όλες αυτές τις γάτες, οι βρικόλακες θα χρειάζονταν σίγουρα έναν καλό
κτηνίατρο. (Χι χι… Κτηνίατρος για βρικόλακες… Έτσι θα ονόµαζα την κλινική µου και στις
διαφηµίσεις θα έγραφα: «Δωρεάν Αιµοληψία!».)
Η κουζίνα και το καθιστικό ήταν γεµάτα µε κορίτσια που έτρωγαν, κουβέντιαζαν και
πηγαινοέρχονταν βιαστικά. Προσπάθησα ν’ ανταποδώσω τους χαιρετισµούς καθώς µε
σύστηνε η Στίβι Ρέι σ’ ένα ατελείωτο ρεύµα κοριτσιών, παραµένοντας ταυτόχρονα
συγκεντρωµένη για να εντοπίσω κανένα κουτί Κόµη Σόκουλα. Πάνω που είχα αρχίσει ν’
ανησυχώ, το βρήκα, κρυµµένο πίσω από κάµποσα ογκώδη κουτιά Φρόστεντ Φλέικς (δεν
είναι κακή δεύτερη επιλογή, αλλά δεν έχουν σοκολάτα ούτε µικρά νόστιµα ζαχαρωτά από
νεροµολόχα). Η Στίβι Ρέι έβαλε ένα µπολ Λάκι Τσαρµς και καθίσαµε στο τραπέζι της
κουζίνας τρώγοντας βιαστικά.
«Γεια σου, Ζόι!»
Αυτή η φωνή. Κατάλαβα ποια ήταν πριν δω τη Στίβι Ρέι να σκύβει το κεφάλι της στο µπολ
της.
«Γεια σου, Αφροδίτη» είπα όσο πιο ουδέτερα µπορούσα.
«Αν δε σε δω αργότερα, θέλω να είµαι βέβαιη ότι ξέρεις πού να έρθεις απόψε. Η τελετή
της πανσελήνου των Σκοτεινών Κορών θ’ αρχίσει στις 4 π.µ., αµέσως µετά την τελετή του
σχολείου. Θα χάσεις το βραδινό φαγητό, αλλά µην ανησυχείς. Θα σε ταΐσουµε εµείς. Α,
είναι στο κέντρο ψυχαγωγίας δίπλα στον ανατολικό µαντρότοιχο. Θα σε συναντήσω
µπροστά στον ναό της Νύχτας πριν από την τελετή του σχολείου, ώστε να πάµε µαζί και
µετά να σου δείξω τον δρόµο για το κτίριο».
«Βασικά, έχω ήδη υποσχεθεί στη Στίβι Ρέι να τη συναντήσω και να πάµε µαζί στην τελετή
του σχολείου». Ειλικρινά σιχαίνοµαι τους πιεστικούς ανθρώπους.
Είδα µε χαρά τη Στίβι Ρέι να σηκώνει το κεφάλι της και να λέει: «Ναι, λυπάµαι».
«Ξέρεις πού είναι το κτίριο, έτσι;» ρώτησα τη Στίβι Ρέι µε την πιο κεφάτη κι αθώα φωνή
µου.
«Ναι, ξέρω».
«Τότε θα µου δείξεις εσύ τον δρόµο, εντάξει; Αυτό σηµαίνει ότι η Αφροδίτη δε χρειάζεται
ν’ ανησυχεί µήπως χαθώ».
«Πάντα στη διάθεσή σου να σε βοηθήσω» τιτίβισε η Στίβι Ρέι, έχοντας βρει τον παλιό της
εαυτό.
«Λύθηκε το πρόβληµα» είπα µ’ ένα πλατύ χαµόγελο στην Αφροδίτη.

«Εντάξει. Ωραία. Θα σε δω στις τέσσερις το πρωί. Μην αργήσεις». Κι έφυγε.
«Αν κουνήσει λίγο περισσότερο τον πισινό της όταν περπατά, θα σπάσει τίποτα» είπα.
Η Στίβι Ρέι πνίγηκε και παραλίγο να βγει το γάλα από τη µύτη της. Είπε βήχοντας: «Μην
το κάνεις αυτό όταν τρώω!». Μετά κατάπιε και µου χαµογέλασε. «Δεν την άφησες να σου
κάνει κουµάντο».
«Ούτε εσύ». Κατάπια την τελευταία κουταλιά των δηµητριακών. «Έτοιµη;»
«Έτοιµη. Εντάξει, θα είναι εύκολο. Το µάθηµα της πρώτης ώρας σου γίνεται στην
αίθουσα δίπλα ακριβώς από τη δική µου. Όλα τα βασικά µαθήµατα της Τρίτης γίνονται
στον ίδιο διάδροµο. Έλα, θα σε προσανατολίσω και θα το βρεις».
Ξεπλύναµε τα πιάτα µας και τα βάλαµε σ’ ένα από τα πέντε πλυντήρια, πριν βγούµε
βιαστικά στο σκοτάδι µιας πανέµορφης φθινοπωρινής βραδιάς. Θεέ µου, ήταν παράξενο να
πηγαίνεις σχολείο τη νύχτα, παρόλο που το σώµα µου µου έλεγε πως ήταν όλα
φυσιολογικά. Ακολουθούσαµε το κύµα των µαθητών που έµπαιναν σε µια από τις εισόδους
µε χοντρή ξύλινη πόρτα.
«Ο διάδροµος των µαθητών της Τρίτης είναι ακριβώς αποπάνω» είπε η Στίβι Ρέι
οδηγώντας µε σε µια γωνία κι ανεβαίνοντας µια σκάλα.
«Εδώ είναι οι τουαλέτες;» ρώτησα καθώς περνούσαµε βιαστικά από µερικά σιντριβάνια
που βρίσκονταν µπροστά από δύο πόρτες.
«Ναι» είπε. «Να η τάξη µου και στη διπλανή πόρτα η δική σου. Θα τα πούµε µετά το
µάθηµα!»
«Εντάξει, ευχαριστώ» φώναξα.
Τουλάχιστον οι τουαλέτες ήταν δίπλα. Αν µ’ έπιανε το στοµάχι µου από την πολλή
νευρικότητα και πάθαινα διάρροια, δε θα χρειαζόταν να πάω µακριά.

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 12

«Zόι! Εδώ!» Κόντεψα να κλάψω από ανακούφιση όταν άκουσα τη φωνή του Ντάµιεν και
τον είδα να δείχνει ένα άδειο θρανίο δίπλα του.
«Γεια». Κάθισα και του χαµογέλασα µ’ ευγνωµοσύνη.
«Είσαι έτοιµη για την πρώτη µέρα σου;»
Όχι.
Έγνεψα καταφατικά. «Ναι». Ήθελα να πω κι άλλα, εκείνη τη στιγµή όµως χτύπησε το
κουδούνι πέντε φορές και, καθώς έσβηνε η ηχώ του, µπήκε στην αίθουσα η Νεφερέτ.
Φορούσε µαύρη µακριά φούστα µε σκίσιµο στο πλάι, για να φαίνονται οι ωραίες µπότες
στιλέτο της, και σκούρα µοβ µεταξωτή µπλούζα. Πάνω στο αριστερό της στήθος ήταν
κεντηµένη µε ασηµένια κλωστή µια θεά που κρατούσε στα σηκωµένα χέρια της ένα
µισοφέγγαρο. Τα καστανοκόκκινα µαλλιά της ήταν µαζεµένα σε χοντρή πλεξίδα. Τα φίνα
κυµατιστά τατουάζ που πλαισίωναν το πρόσωπό της την έκαναν να µοιάζει µε αρχαία ιέρεια
πολεµίστρια. Μας χαµογέλασε και είδα ότι όλη η τάξη είχε µαγνητιστεί όπως εγώ από την
ισχυρή παρουσία της.
«Καλησπέρα! Ανυποµονούσα ν’ αρχίσουµε αυτή την ενότητα. Η ανάλυση της πλούσιας
κοινωνιολογίας των Αµαζόνων είναι ένα απ’ τα αγαπηµένα µου θέµατα». Τότε µε έδειξε.
«Κατά ευτυχή συγκυρία, σήµερα ήρθε κοντά µας η Ζόι. Είµαι η µέντοράς της, περιµένω
λοιπόν να την καλωσορίσουν οι µαθητές µου. Ντάµιεν, σε παρακαλώ, φέρε ένα βιβλίο στη
Ζόι. Το ντουλάπι της είναι δίπλα στο δικό σου. Ενώ θα της εξηγείς το σύστηµα των
ντουλαπιών µας, θέλω οι υπόλοιποι να µου γράψετε ό,τι γνωρίζετε ήδη για τις αρχαίες
πολεµίστριες βρικόλακες που είναι γνωστές ως Αµαζόνες».
Ακολούθησαν τα χαρακτηριστικά θροΐσµατα χαρτιών και ψιθυρίσµατα µαθητών καθώς µε
οδηγούσε ο Ντάµιεν στο βάθος της αίθουσας, όπου ο τοίχος ήταν γεµάτος ντουλάπια.
Άνοιξε ένα που είχε πάνω του τον αριθµό δώδεκα, µε ασηµένια ψηφία. Μέσα υπήρχαν
φαρδιά ράφια µε τακτοποιηµένα βιβλία και άλλα απαραίτητα.
«Στον Οίκο της Νύχτας δεν υπάρχουν ντουλάπια στους διαδρόµους, όπως στα
συνηθισµένα σχολεία. Εδώ που κάνουµε το µάθηµα της πρώτης ώρας είναι η βασική µας
αίθουσα κι ο καθένας µας έχει το ντουλάπι του. Η αίθουσα είναι πάντα ανοιχτή, έτσι
µπορείς να έρχεσαι και να παίρνεις βιβλία ή ό,τι άλλο χρειάζεσαι, όπως θα έκανες σ’ ένα
ντουλάπι στον διάδροµο. Να το βιβλίο Κοινωνιολογίας».
Μου έδωσε ένα χοντρό δερµατόδετο βιβλίο µε τη σιλουέτα µιας θεάς στο εξώφυλλο µαζί
µε τον τίτλο: Κοινωνιολογία των Βρικολάκων Γ΄τάξης. Πήρα ένα τετράδιο και µερικά
στιλό. Όταν έκλεισα την πόρτα του ντουλαπιού, κοντοστάθηκα.
«Δεν έχει κλειδαριά;»
«Όχι». Ο Ντάµιεν χαµήλωσε τη φωνή του. «Εδώ δε χρειάζονται κλειδαριές. Αν κλέψει
κανείς τίποτα, οι βρικόλακες το ξέρουν. Δε θέλω ούτε να σκεφτώ τι θα πάθει όποιος κάνει
τέτοια βλακεία».

Να κλάψω. Ο Ντάµιεν σήκωσε το χέρι του. το Έρεβος. την Πενθεσίλεια. αν µια κοινωνία είναι µητριαρχική. «Τι άλλο γνωρίζετε για τον λαό των Αµαζόνων. ο περιορισµός δεν ήταν τόσο φοβερός. ακόµα και η Έριν κι η Σονί έτρεµαν στη σκέψη της τιµωρίας. Ένα σιχαµένο αγόρι µού είπε να του κάνω στοµατικό έρωτα. Όπως γνωρίζουν ήδη οι πιο πολλοί από εσάς. «Ακριβώς. αλλά όταν µιλούν οι άνθρωποι για τις Αµαζόνες. όπως η δική µας. αλλά το µυαλό µου δεν ήταν στη δουλειά µου. Γνωρίζουµε ότι. Αχά. «Σωστά. Τι εννοώ µ’ αυτό. . Χµ… όχι… Του έριξα λοιπόν µια σφαλιάρα (αν και προτιµώ να χρησιµοποιώ τη λέξη χαστούκι) και τιµωρήθηκα εγώ. Να κατσουφιάσω. όταν η Νεφερέτ φώναξε το όνοµά µου. Έπρεπε να θυµηθώ να ρωτήσω τη Στίβι Ρέι… «Κατ’ αρχάς.» ρώτησε η Νεφερέτ. Τέλος πάντων. καθώς κι ο τρόπος χειραψίας – πιάνοντας τους πήχεις των χεριών». Να γελάσω. Μπράβο γνώσεις! «Έτσι είναι. αλλά φροντίστε να διαχωρίσετε στο µυαλό σας τον µύθο από την ιστορία». ξέρω ότι ο Ντάµιεν και η Νεφερέτ τα λένε ντουλάπια. η Στίβι Ρέι. υπάρχει η τάση να επικαλύπτει ο µύθος την ιστορία. αλλά καλό. Μέχρι τότε είχα τιµωρηθεί µόνο µια φορά. η κοινωνία µας παραµένει µητριαρχική σήµερα. µε τη γροθιά στο στήθος. Μια ξανθιά που καθόταν στην άλλη πλευρά της αίθουσας είπε: «Οι Αµαζόνες είχαν αυστηρά µητριαρχικό σύστηµα. όχι τέλειο. και δεν έφταιγα εγώ. Τι έπρεπε να κάνω. Κι αποκεί και πέρα η Νεφερέτ έκανε µια από τις πιο συναρπαστικές παραδόσεις που παρακολούθησα ποτέ. Οι Αµαζόνες όµως είναι µοναδικές από την άποψη ότι ήταν µια κοινωνία γυναικών που επέλεξαν να είναι οι ίδιες πολεµιστές και προστάτες του εαυτού τους. Ανοίξτε τώρα τα βιβλία σας στο κεφάλαιο τρία να δούµε τη µεγαλύτερη Αµαζόνα πολεµίστρια.» «Ο κόσµος –και ειδικά οι άνθρωποι– νοµίζουν ότι οι Αµαζόνες µισούσαν τους άντρες» είπε ο Ντάµιεν. Πήρα ένα τετράδιο κι ένα στιλό και έτρεξα στην έδρα της. Έκανα όλα τα µαθήµατά µου και ξεκίνησα το καινούριο βιβλίο της σειράς Gossip Girl. όπως όλες οι κοινωνίες των βρικολάκων». Έτσι εξηγούνταν η παράξενη χειραψία τους. Αλήθεια. προέρχεται από τις Αµαζόνες. Ακόµα και η θεά Νύχτα έχει σύζυγο. Θέλω να πω. αυτό δε σηµαίνει αυτοµάτως ότι στρέφεται κατά των αντρών. και του είναι αφοσιωµένη. τραβώντας ξανά την προσοχή µου στο µάθηµα. Αναρωτιόµουν γιατί ο Ντάµιεν. Ελίζαµπεθ. Προφανώς η τιµωρία στον Οίκο της Νύχτας δεν περιοριζόταν στην παραµονή σε µια αίθουσα «περίσκεψης και περισυλλογής» για σαράντα πέντε λεπτά µετά το σχολείο. είµαι καλό παιδί – εντάξει.» ρώτησε την τάξη. Ντάµιεν». αλλά εµένα µου θύµιζαν τα ντουλαπάκια που είχαµε στο νηπιαγωγείο). µε τον συνηθισµένο τρόπο –να µείνω για λίγο υπό περιορισµό στο σχολείο µετά το σχόλασµα–.Καθίσαµε ξανά στις θέσεις µας κι άρχισα να γράφω το µόνο πράγµα που ήξερα για τις Αµαζόνες –ότι ήταν ένας λαός πολεµόχαρων γυναικών που απεχθάνονταν τους άντρες–. αλλά σεβόµαστε κι εκτιµούµε τους Γιους της Νύχτας και τους θεωρούµε προστάτες και συζύγους µας. «Η υπόκλιση σεβασµού. Έβαζα το βιβλίο Κοινωνιολογίας µου στο ντουλαπάκι µου (εντάξει. ποια στοιχεία από την παράδοση των Αµαζόνων εφαρµόζουµε ακόµη στον Οίκο της Νύχτας. Δεν κατάλαβα πώς πέρασε η ώρα· το χτύπηµα του κουδουνιού ήταν µια έκπληξη.

Κοίταξε το µέτωπό µου. «Ντάµιεν. Σήµερα ένιωθα το τσίµπηµα κάνα δυο ραµµάτων. Συνειδητοποίησα επίσης ότι δεν είχα σκεφτεί τη µαµά µου ή τον Χιθ ή έστω τη γιαγιά Ρέντµπερντ. «Γεια σας. Προχωρούσα βιαστικά στον διάδροµο προσπαθώντας να προλάβω τον Ντάµιεν. «Ήθελα να το τσεκάρω και να βεβαιωθώ ότι δεν έχεις πρόβληµα να συµµετάσχεις. σου µετέφερε η Αφροδίτη την επίσηµη πρόσκληση να παραστείς στην κλειστή τελετή που θα κάνουν µετά οι Σκοτεινές Κόρες.» µε ρώτησε µ’ ένα ζεστό χαµόγελο. Αφού το διάλεξα µόλις σήµερα το πρωί». δεν πονάει καθόλου το κεφάλι µου». Οι ενήλικοι βρικόλακες ξέρουν πάντα πάρα πολλά. ήταν κάτι που δεν ήθελα να το σκέφτοµαι. «Ωραία» είπε ενθουσιασµένη η Νεφερέτ. Είναι φιλοφρόνηση για σένα το γεγονός ότι έδειξαν ήδη ενδιαφέρον να σε κάνουν µέλος». είµαι λίγο νευρική και µπερδεµένη». όταν το συνειδητοποίησα. γιατί θ’ αργήσετε. Θα καταλάβαινα. Μια χαρά» βιάστηκα να τη διαβεβαιώσω. θα σε δω απόψε στην τελετή. «Βλέπω ότι τα ράµµατα κοντεύουν ν’ απορροφηθούν τελείως. λάθος. «Αν µε χρειαστείς τίποτα. Ήταν φανερό ότι ήθελε να πάω. και οι Σκοτεινές Κόρες είναι µια οργάνωση επίλεκτων. «Όχι. Νοµίζω ότι η κυρία Νόλαν µόλις ξεκίνησε τους µονόλογους». «Είναι φυσικό. Δέχεσαι τόσο πολλά νέα ερεθίσµατα και η αλλαγή σχολείου είναι πάντα δύσκολη – πόσο µάλλον η αλλαγή σχολείου και ζωής».» «Ναι». παιδιά!» Η Στίβι Ρέι έτρεξε προς το µέρος µας. Θαυµάσια. «Όχι» είπα. ακόµα πιο παράξενο. φυσικά. Και. Επιπλέον. «Πώς ήξερε ότι θα πήγαινα στο µάθηµα Δραµατικής Τέχνης. Α. το γραφείο µου είναι στην ίδια πτέρυγα µε το αναρρωτήριο». Κάνατε . «Ζόι. Κοίταξε πάνω από τον ώµο µου. «Πώς πήγε το µάθηµα. Έσφιξε το µπράτσο µου και της χαµογέλασα αυθόρµητα. Πολύ. και το τελευταίο πράγµα που επιθυµούσα ήταν να απογοητεύσω τη Νεφερέτ. Αναλογιζόµενη αυτά που δεν είχα πει στη Νεφερέτ. «Εντάξει. «Ωραία! Πηγαίνετε τώρα εσείς οι δύο. Ανασήκωσε το φρύδι της.» Το χέρι µου ανέβηκε αυτόµατα στον κρόταφό µου. ενώ ήταν τουλάχιστον δέκα χτες. Είµαι σίγουρη ότι θα ενθουσιαστείς µε το µάθηµα Δραµατικής Τέχνης. δεν υπήρχε περίπτωση να κάνω κάτι που θα έδινε στην Αφροδίτη την εντύπωση ότι τη φοβόµουνα. Προσπάθησα η φωνή και το χαµόγελό µου να είναι φυσικά. «Μερικές φορές οι ενήλικοι βρικόλακες ξέρουν πάρα πολλά» ψιθύρισε ο Ντάµιεν. δεν είχα σκεφτεί καθόλου το τραύµα όλο το πρωί. πόσο µάλλον όταν µιλάµε για τη µεγάλη ιέρεια». αλλά σε συµβουλεύω να πας· θέλω να εκµεταλλευτείς κάθε ευκαιρία εδώ. καταλαβαίνοντας ξαφνικά ότι η Νεφερέτ και ο Ντάµιεν περίµεναν ν’ απαντήσω. «Δεν έχω πρόβληµα να πάω». «Όχι. πολύ παράξενο. την επιφυλακτικότητά σου. θα οδηγήσεις τη Ζόι στο µάθηµα Δραµατικής Τέχνης.«Πώς είσαι. Το κεφάλι σου πονάει ακόµη. «Καλά.» «Ευχαρίστως» είπε ο Ντάµιεν.

χαµογελαστός και γεµάτος αυτοπεποίθηση. Χάρηκα που αλλάξαµε θέµα και φύγαµε από τις µυστηριώδεις ικανότητες των βρικολάκων. Ένιωσα το πρόσωπό µου να φλογίζεται. Πείστε τον εαυτό σας ότι δεν είστε ολοµόναχοι πάνω στη σκηνή. κατευθείαν. έχει προκαλέσει ήδη αίσθηση στο Χόλιγουντ και το Μπρόντγουεϊ µε την περσινή ερµηνεία του στον ρόλο του Τόνι. Είµαι σίγουρη ότι απόµεινα να χάσκω σαν ηλίθια. «Δε θ’ αναγκάζονταν να το κάνουν αν ήταν “σανίδες” σαν εµένα» είπε η Στίβι Ρέι κοιτώντας το στήθος της. ανέβηκε στη µικρή σκηνή που ήταν στηµένη µπροστά και στο κέντρο της µεγάλης ευάερης αίθουσας. «Γεια. Η πόρτα άνοιξε και. παιδιά. κάπως έτσι…» Και ξεκίνησε τον µονόλογο από τον Οθέλο.» Μιλούσε κατευθείαν σ’ εµένα. ήρθες πάνω στην ώρα. µόνο ότι . Έσφυζε από ενεργητικότητα.) «Ετοιµαζόµαστε ν’ αρχίσουµε να διαλέγουµε τους µονόλογους που θα παρουσιάσετε στην τάξη κάποια στιγµή την ερχόµενη εβδοµάδα. Ζόι! Κάθισε όπου θέλεις». Η κυρία Νόλαν σταµάτησε και κοίταξε από το τζάµι της πόρτας. Όπως πάντα. Έρικ. Στράφηκε ξανά στην τάξη. «Οι µονόλογοι µας τροµάζουν. «Να τος». «Ή εµένα» αναστέναξε µελοδραµατικά ο Ντάµιεν. το µυστικό όµως είναι να µάθετε καλά τα λόγια και να φανταστείτε ότι παίζετε µαζί µε ολόκληρο τον θίασο. Η κυρία Νόλαν δεν έσφυζε από δύναµη όπως η Νεφερέτ. λες και το σώµα µου είχε µπει στον αυτόµατο πιλότο. «Δεν είχα ιδέα ότι έκοβαν τον δεξιό µαστό τους για να χειρίζονται ευκολότερα το τόξο». Κι η Στίβι Ρέι είχε δίκιο – είχε πολύ έντονη την προφορά του Τέξας. Είµαστε έτοιµοι για τον µονόλογό σου». παρακάλεσα λοιπόν έναν ταλαντούχο µαθητή των µεγαλύτερων τάξεων να έρθει να µας απαγγείλει τον περίφηµο µονόλογο από τον Οθέλο. όµως. Η κυρία Νόλαν του άστραψε ένα χαµόγελο. είµαι σίγουρη ότι σταµάτησε η καρδιά µου.» «Ήταν κουλ». Επιπλέον. Πρώτα. Η τάξη είναι όλη δική σου. Δεν ξέρω πολλά γι’ αυτό το έργο. (Ποτέ δε βλάπτει να κάθεσαι δίπλα σ’ ένα έξυπνο παιδί. Τι κάνετε. Το σώµα της ήταν αθλητικό. έργο του παλιού θεατρικού συγγραφέα βρικόλακα Σαίξπηρ». Ήταν το ωραιότερο αγόρι που είχα δει ποτέ µου. Τα µάτια του είχαν ένα εκπληκτικό ζαφειρένιο χρώµα και… Οχ! Διάβολε! Όχι! Όχι! Όχι! Ήταν ο τύπος στον διάδροµο. Έδειχνε φιλική και ήξερα ήδη πως ήταν έξυπνη. Χειροκρότησα µε τα άλλα παιδιά. Είπα γεια και κάθισα δίπλα στο κορίτσι που λεγόταν Ελίζαµπεθ και το θυµόµουν από το µάθηµα Κοινωνιολογίας. µε µαύρα µαλλιά που σχηµάτιζαν στο µέτωπο εκείνο το αξιολάτρευτο σγουρό τσουλούφι τύπου Σούπερµαν. στη δική µας παραγωγή του Γουέστ Σάιντ Στόρι. Έρικ». Χριστούλη µου.για τις Αµαζόνες. «Καλωσόρισες. σκέφτηκα ότι θα θέλατε να δείτε πώς πρέπει να ερµηνεύεται ένας µονόλογος. «Οι περισσότεροι γνωρίζετε ήδη τον µαθητή της Πέµπτης Έρικ Νάιτ και ξέρετε ότι κέρδισε πέρσι τον παγκόσµιο διαγωνισµό µονολόγου των Οίκων της Νύχτας. αλλά µε φαρδιές περιφέρειες. Ο Έρικ. Τα µαύρα µαλλιά της ήταν µακριά και ίσια. Θέλω να πω. οι τελικοί του οποίου έγιναν στο Λονδίνο. Ψηλός. «Πέρασε. Γέλαγα ακόµη όταν µου έδειξαν την αίθουσα.

αλλά όχι πριν γυρίσει και µε τσακώσει να τον κοιτάζω σαν χαζή. αλλά όταν άρχισε να µιλάει. Ένιωσα ένα ρίγος βαθιά µέσα µου. «Να πώς γίνεται λοιπόν» είπε η κυρία Νόλαν. «Το επίθετό µου ήταν Τίτσγουορθ. Η Ελίζαµπεθ Χωρίς Επίθετο ανασήκωσε τους ώµους της. λένε ότι τα είχε µε την Αφροδίτη. «Δεν έχει κορίτσι. έγιναν δυο λεπτές σχισµές. «Μόνο στα όνειρά µου» είπε η Ελίζαµπεθ. κι ήταν σαν να µην υπήρχε κανείς άλλος στην αίθουσα – κανείς άλλος στον κόσµο. πάνω από ένα κι ογδόντα. θαρρείς και ψήλωσε ακόµα περισσότερο. Κοκκίνισα (ξανά). θα βρείτε αντίγραφα µονολόγων στα κόκκινα ράφια στο βάθος της αίθουσας. αλλά είµαι εδώ µερικούς µήνες και δεν είναι πια µαζί. όπως στον διάδροµο την προηγούµενη µέρα. άγγιξε µε τα δάχτυλα τα χείλη του σαν να µου έστελνε ένα φιλί και υποκλίθηκε. χωρίς επίθετο». πολύ πριν φτάσει στους τελευταίους στίχους: Αυτή µ’ αγάπησε για όσα υπέφερα. µας έκανε νόηµα ν’ αρχίσουµε το ψάξιµο στ’ απειράριθµα βιβλία µε µονόλογους. Ήταν φανερό ότι την αγαπούσε. Πάρε» και µου έδωσε δύο βιβλία µε µονόλογους. κι αντρώθηκε και δυνάµωσε. Κι ύστερα έφυγε. να κοιτάζει προς την κατεύθυνση όπου έφυγε ο Έρικ και ν’ αερίζεται µε το χέρι της.είναι µια τραγωδία του Σαίξπηρ. τουλάχιστον αυτό το διάστηµα. Ήταν ψηλό παιδί. Δεν µπορούσα να κρατηθώ. Αποφάσισα λοιπόν να κρατήσω το µικρό µου όνοµα και να µη σκοτίζοµαι για επίθετο». Μ’ ένα χαµόγελο κι ένα ζωηρό γνέψιµο. αλλά µετά µε άγχωσε πολύ η προσπάθεια να διαλέξω επίθετο. εγώ την αγάπησα που µε συµπόνεσε. Με κοίταξε στα µάτια και χαµογέλασε κατευθείαν σ’ εµένα (πάλι). θα σας εξηγήσω τα βήµατα που πρέπει να ακολουθήσετε για να προετοιµάσετε την παρουσίασή σας». Όλα τα παιδιά άρχισαν να χειροκροτούν µανιωδώς. αλλά η ερµηνεία του Έρικ ήταν το κάτι άλλο. Αλήθεια. Υπήρχε µόνο ο Έρικ. παρόλο που δεν άντεξα στον πειρασµό να ρίξω µια κλεφτή µατιά στον Έρικ πάνω απ’ τον ώµο µου. Έφευγε (δυστυχώς) από την αίθουσα.τι ήθελα. την Ελίζαµπεθ. µαζί κι εγώ. Αναστέναξε. Τα εκπληκτικά µάτια του σκούρυναν. Μόλις διαλέξετε το κοµµάτι σας. «Είµαι η Ελίζαµπεθ. σκέφτηκα αµέσως να ξεφορτωθώ το Τίτσγουορθ. «Βασικά. Καθώς έλεγε τους δύο τελευταίους στίχους. Αυτό που προσπαθείτε να βρείτε είναι µια σκηνή που σας λέει κάτι – που αγγίζει µια χορδή της ψυχής σας. αλλά σηκώθηκα µαζί µε τα υπόλοιπα παιδιά. Το φαντάζεσαι το όνοµά σου να δηλώνει την αξία του στήθους. Εγώ θα τριγυρίζω ανάµεσά σας για ν’ απαντώ στις ερωτήσεις σας για τους µονόλογους. Ήµουν ακόµη αναψοκοκκινισµένη και λαχανιασµένη. «Και γ… τα παιδιά!» ψιθύρισε κάποια στο αυτί µου. Το πρόσωπό µου σχηµάτισε ένα ερωτηµατικό. Γύρισα και είδα έκπληκτη τη δεσποινίδα Άριστη Mαθήτρια. Κι ύστερα χαµογέλασε. κάρφωσε τα µάτια του στα δικά µου. Πάρτε ο καθένας σας µερικά βιβλία κι αρχίστε να ψάχνετε.» ρώτησα σαν ηλίθια. Όταν ήρθα εδώ πριν από λίγο καιρό και µου είπε ο µέντοράς µου ότι µπορούσα ν’ αλλάξω το όνοµά µου µε ό. κι όταν είπε το όνοµα της Δυσδαιµόνας το πρόφερε σαν προσευχή. που έµοιαζε πολύ µ’ εκείνο που είχα νιώσει τις δύο φορές που µύρισα αίµα από τότε που µε σηµάδεψε ο ανιχνευτής. . «Και τώρα. Η φωνή του βάθυνε και πήρε µια προφορά που δεν µπορούσα να εντοπίσω. µε τη διαφορά ότι δεν είχε χυθεί σταγόνα αίµα στην αίθουσα.

» ρώτησε η καθηγήτρια. Με είχε κοιτάξει. «Ο Έρικ σε κοίταζε». «Πολύ ωραία. Ήµουν σίγουρη ότι χτύπαγε απαίσια πάνω στο κόκκινο σαν παντζάρι πρόσωπό µου. «Όχι. Πες µου αν θέλεις διευκρινίσεις για την υπόθεση του έργου ή τον ήρωα». Ζόι. Κι αυτό µου άρεσε. «Κι εγώ» απάντησε καθώς γυρίζαµε στα θρανία µας. Διάβολε. «Όλους µάς κοίταζε» είπα. Εκτός αν ήταν περίεργος για το αλλόκοτο χρωµατιστό σηµάδι µου. Τι ακριβώς σήµαινε λοιπόν το ενδιαφέρον που µου έδειξε. Γιατί όµως. Δε µου έδωσε όµως αυτή την εντύπωση… είχα την αίσθηση πως κοίταζε εµένα. Κάποια παιδιά εδώ ήταν πολύ παράξενα. αλλά στην πραγµατικότητα κοίταζε εσένα». Άνοιξα το πρώτο βιβλίο κι άρχισα να το φυλλοµετρώ. δεν είχα σκοπό να πάρω τ’ αποφάγια της. Ο πρώτος µονόλογος στη σελίδα ήταν από το Πάντα Γελοίοι του Χοσέ Ετσεγκαράι. Θέλω να πω. Έριξα µια µατιά στο βιβλίο που είχα αγνοήσει ως τότε. «Καµιά ερώτηση για την επιλογή µονολόγου. Με χτύπησε χαϊδευτικά στο µπράτσο και προχώρησε στον διάδροµο. Σίγουρα κάτι σήµαινε αυτό. όπως όλοι. Χαµογέλασε και πρόσθεσε: «Α. Έχω ξανακάνει µονόλογους στη θεατρική οµάδα του Λυκείου του Σπασµένου Βέλους». το χρωµατιστό σηµάδι σου είναι κουλ». κυρία. κάνοντάς µε ν’ αναπηδήσω. προσπαθώντας (ανεπιτυχώς) να ξεχάσω τον Έρικ και να συγκεντρωθώ στους µονόλογους. Και ήθελα ν’ αρέσω σ’ ένα αγόρι που του έκανε στοµατικό σεξ η µισητή Αφροδίτη. Ήταν ανοιγµένο στο υποκεφάλαιο: «Δραµατικοί Μονόλογοι για Γυναίκες». παρόλο που ένιωθα το ηλίθιο πρόσωπό µου να φλογίζεται και να κοκκινίζει πάλι. «Ναι.«Χάρηκα» είπα. . «Ευχαριστώ». Θα πρέπει να ήξερε πως ήµουν εγώ στον διάδροµο. Προφανώς όχι.

«Όχι. που σίγουρα . όπως έδειχναν. µου άρεσε που η αναφορά στον Έρικ θα τους τρέλαινε σε όλη τη διάρκεια του µαθήµατος.ΚΕΦΑΛΑΙΟ 13 µόνη µου τον δρόµο για την αίθουσα B ρήκα αίθουσα της Νεφερέτ. Ο Ντάµιεν έπιασε τη Στίβι Ρέι από το µπράτσο. πράγµα που µ’ έκανε να χαµογελάσω. Καθόταν δίπλα στον Ντάµιεν και χοροπηδούσε κυριολεκτικά από την έξαψή της. Πρώτα απ’ όλα. η ίδια η αίθουσα ήταν τελείως διαφορετική απ’ όσες είχα δει ποτέ. Είχε πολύ µακριά πυρρόξανθα µαλλιά. Αν µη τι άλλο. «Συγγνώµη» είπε µουδιασµένη.» Τράβηξε την τελευταία λέξη σε ερωτηµατικό τόνο. έργα τέχνης κάλυπταν κάθε εκατοστό των τοίχων. ε…» Ένιωσα ξανά το πρόσωπό µου να πυρώνεται. ήταν δίπλα στην περισσότερη αυτοπεποίθηση όταν δε χρειαζόταν να ζητήσω να µε οδηγήσουν σαν το καινούριο ανήµπορο χαζό παιδί. Έπρεπε να τους πω και για τον διάδροµο. «Μετά!» ψιθύρισε η Στίβι Ρέι. ένιωθα όµως λίγο Λογοτεχνίας. η Πενθεσίλεια. Είχα αποφασίσει να τους ρωτήσω για τον Έρικ. Ορισµένα άτοµα είναι εντελώς ανάγωγα». «Σίγουρα!» πρόφερε βουβά ο Ντάµιεν. «Υποθέτω πως είναι κουλ το τατουάζ της Νόλαν» είπα. Χάρηκα στ’ αλήθεια που την είδα. Χαµογέλασα αθώα. καλά. δεν ήταν αυτό. «Σ’ έφεραν σε δύσκολη θέση για το σηµάδι σου. Δεν είναι κουλ το τατουάζ της.» «Είχα αλλού το µυαλό µου». αλλά αναγκάστηκε να ισιώσει αµέσως το κορµί του γιατί εκείνη τη στιγµή χτύπησε το κουδούνι και µπήκε στην τάξη η καθηγήτριά µας. «Μυρίζοµαι κάτι ζουµερό. Σου άρεσε. Έλα. Ασυνήθιστα ενδιαφέροντες πίνακες και πόστερ. Σου άρεσε η κυρία Νόλαν. Είχες αλλού το µυαλό σου επειδήηηη. «Καλά. Εντάξει. Είχα αλλού το µυαλό µου επειδή. Εµένα µου θυµίζει µάσκα». τώρα όµως που είχα αρχίσει να µιλάω αναρωτιόµουν αν έπρεπε να το αναφέρω. «Τι. Ο Ντάµιεν ανακάθισε. «Υποθέτεις.» Τα µάτια της στένεψαν. καθώς και γνήσια. Η Πενθεσίλεια (που τώρα αναγνώριζα το όνοµά της από το µάθηµα Κοινωνιολογίας των Βρικολάκων –ανήκε στην πιο ξακουστή Αµαζόνα– και τη φώναζαν όλοι κυρία Πι) ήταν σαν να βγήκε από κινηµατογραφική ταινία (εννοώ ταινία επιστηµονικής φαντασίας). µεγάλα χρυσοπράσινα µάτια κι ένα κορµί όλο καµπύλες. Μάλιστα εκείνη η Ελίζαµπεθ Χωρίς Επίθετο είπε ότι το βρίσκει κουλ. «Έλα! Πες τα µου όλα! Πώς ήταν το µάθηµα Δραµατικής Τέχνης. Και από το ταβάνι κρέµονταν µελωδοί και κρύσταλλα – πάρα πολλά. Έµοιαζε πάλι µε χαρούµενο κουταβάκι. Ζόι. Θα το συνοψίσω σε δύο λέξεις: Έρικ Νάιτ». Η Στίβι Ρέι έµεινε µ’ ανοιχτό το στόµα κι ο Ντάµιεν έκανε ότι λιποθυµάει. «Ζόι! Σου κρατήσαµε θέση!» φώναξε η Στίβι Ρέι µόλις µπήκα στην τάξη. «Πάρε µια ανάσα κι άσε την κοπέλα ν’ απαντήσει». Το µάθηµα Λογοτεχνίας ήταν µια εµπειρία.

Την εποχή της τραγωδίας ζούσα στο Σικάγο και δε θα ξεχάσω ποτέ τους µικρούς εφηµεριδοπώλες που διαλαλούσαν τους τραγικούς τίτλους στις γωνιές των δρόµων. δεσποινίς Ρέντµπερντ. ωραία κελτικά µοτίβα. Κοίταξα γύρω µου. πόσο µάλλον αφού θα µπορούσε να είχε αποτραπεί εύκολα η απώλεια τόσων ζωών. το βιβλίο Μια Αξέχαστη Νύχτα του Γουόλτερ Λορντ. Έχει κανείς σας καµιά ιδέα. «Πολύ σωστά. Η κυρία Πι χαµογέλασε και µου είπε: «Ναι. στο επόµενο λογοτεχνικό έργο που θα µελετήσουµε. ας αρχίσουµε! Το τελευταίο άτοµο σε κάθε σειρά να πάρει βιβλία από το µεγάλο ντουλάπι στο βάθος της αίθουσας και να τα µοιράσει στη σειρά του». δεσποινίς Ρέντµπερντ». που είχαν κεντηµένη στο στήθος την ίδια σιλουέτα της θεάς όπως και της Νεφερέτ. Μα καλά. Παρόλο που δεν ήταν βρικόλακας – κι είναι κρίµα» πρόσθεσε σιγανά «βρίσκω συναρπαστικό τον τρόπο που προσλαµβάνει τη νύχτα. Και τώρα που το σκεφτόµουν (αυτό και όχι τον Έρικ). ήµουν δέκα χρονών τον Απρίλιο του 1912 και θυµάµαι πολύ καλά την τραγωδία. αλλά όχι επειδή έχω κανένα κόλληµα µε την ιστορία. κι έφερε πολλές αναγκαίες αλλαγές στη ναυτιλιακή νοµοθεσία. για το οποίο ο συγγραφέας έκανε µεθοδική έρευνα. αιχµαλωτίζοντας αµέσως την προσοχή µας. Προσέκρουσε σ’ ένα παγόβουνο αργά τη νύχτα της δεκάτης τετάρτης Απριλίου. και βούλιαξε λίγες ώρες αργότερα. Βολεύτηκα µε ένα αντίτυπο της Αξέχαστης Nύχτας κι ένα ανοιχτό τετράδιο για να κρατάω σηµειώσεις. «Έτσι. Τα τατουάζ της ήταν λεπτά. Απλώς.έκανε τ’ αγόρια να τους τρέχουν τα σάλια (όχι ότι είναι δύσκολο να κάνεις έναν έφηβο να του τρέξουν τα σάλια).). καθώς και τα δραµατικά γεγονότα εκείνης της νύχτας. Η κυρία Πι άρχισε να µας διαβάζει το πρώτο κεφάλαιο. Αυτή τη συγκεκριµένη ταινία την είδα τόσο πολλές φορές. νόµιζα πως ήµουν ερωτευµένη µε τον Λεονάρντο Ντι Κάπριο και η µαµά µου µου πήρε για τα δωδέκατα γενέθλιά µου µια συλλογή DVD µε όλες τις ταινίες του. ηµέρα Κυριακή.» Εντάξει. ήξερα πολύ καλά για τι µιλούσε. Χµ… «Γεννήθηκα στις 2 Απριλίου του 1902» είπε η κυρία Πενθεσίλεια. που κατέβαιναν από τα πλάγια στο πρόσωπό της και αγκάλιαζαν τα ζυγωµατικά της. Κουλ! Πολύ πιο ενδιαφέρον από τις Μεγάλες Προσδοκίες (ποιος νοιάζεται για τον Πιπ και την Εστέλα. συνειδητοποίησα ότι και η κυρία Νόλαν είχε κεντηµένη τη θεά στο τσεπάκι της µπλούζας της. είναι ζήτηµα αν έδειχνε τριάντα χρονών. Φορούσε ακριβό µαύρο παντελόνι κι ένα ασορτί µεταξωτό σετ µπλούζας και ζακέτας σε σκούρο πράσινο χρώµα. τη δεκάτη πέµπτη του µηνός». Θα τα µάθουµε όλα αυτά. «Ο Τιτανικός βούλιαξε τον Απρίλιο του 1912. που την ξέρω όλη σχεδόν απέξω (και δεν µπορώ να σας πω πόσες φορές έκλαψα µε µαύρο δάκρυ όταν γλίστρησε από κείνη τη σανίδα και τον πήρε η θάλασσα σαν λαχταριστό παγωτό γρανίτα). Για ποιο πράγµα µιλάω. τονίζοντάς τα εντυπωσιακά. και το ύφος που γράφει ενδιαφέροντα κι ευκολοδιάβαστο. Θέλω να πω. Επιπλέον σήµανε το τέλος µιας εποχής και το ξεκίνηµα µιας άλλης. και . έτσι αναστέναξα και σήκωσα το χέρι µου. «Ειλικρινά χαίροµαι όταν ένας αρχάριος ξέρει κάτι» είπε η καθηγήτρια. φερόµουν τόσο ηλίθια ώστε έπεσαν από τα σύννεφα ακούγοντάς µε ν’ απαντώ σωστά σε µια ερώτηση. Άκουσα τον Ντάµιεν να εισπνέει θορυβωδώς δίπλα µου και τη Στίβι Ρέι να βγάζει ένα πνιχτό επιφώνηµα. Κανείς άλλος δεν ήξερε. όταν ήµουν µικρότερη. Εντάξει. Ήταν κάτι φριχτό.

κοίταξα τα άλλα παιδιά γύρω µου. οπότε φάνηκε το κόκκινο αποτύπωµα που είχε µείνει στο µάγουλό του. µε λυµένα κορδόνια. τα φορέµατα τσάρλεστον και το βαρύ µακιγιάζ – αν ζούσα το 1920. κάπου στα τελευταία θρανία. Ενώ διάβαζε η κυρία Πι. τα οποία ήξερε από πρώτο χέρι. Εκείνος αναδεύτηκε και σήκωσε επιτέλους το κεφάλι του. «Έλιοτ». Οι αρσενικοί βρικόλακες είναι δυνατοί. «Ναι.» «Έλιοτ. Το . µε εξαίρεση το σηµάδι του. υπερβολικά άσπρο και γεµάτο φακίδες πρόσωπό του ήταν γυρισµένο προς το µέρος µου. έντιµοι και µοναδικοί. κάτι που µου άρεσε πολύ (τρελαινόµουν ν’ ακούω για τις µοντέρνες αντισυµβατικές γυναίκες εκείνης της εποχής. «Έλιοτ. Θα πρέπει να µου παραδώσεις αύριο την εργασία».διάβαζε πολύ παραστατικά. Τα παπούτσια του ήταν φθαρµένα. αλλά δεν κάναµε για τις Αµαζόνες ούτε για τον Τιτανικό (και µάλιστα µε µια καθηγήτρια που ζούσε όταν έγινε το ναυάγιο!). Το παιδί σηκώθηκε µε το πάσο του και πήγε στην έδρα σέρνοντας τα πόδια του. «Θα σου δώσω την ευκαιρία να διορθώσεις το µηδέν που πήρες σήµερα για τη συµµετοχή στο µάθηµα. θα ήµουν κι εγώ µια απ’ αυτές). Ήταν το τρίτο µάθηµα που έκανα σήµερα και µου άρεσαν όλα. Δε µου φαινόταν από τις καθηγήτριες που ανέχονταν τους τεµπέληδες που κοιµόντουσαν στην τάξη τους. Αλλά το πιο σηµαντικό είναι ότι κόβεσαι και στη ζωή. σε θέλω» είπε η καθηγήτρια πίσω από την έδρα της.τι όταν διάβαζε κι έκανε παράδοση. αφού µας έβαλε για εργασία το επόµενο κεφάλαιο και µας είπε ότι µπορούσαµε να κουβεντιάσουµε ήσυχα µεταξύ µας. Το παιδί γύρισε να φύγει χωρίς να πει τίποτα. εκνευρισµένη καθώς ήταν. Ένιωσα τη δύναµη που ακτινοβολούσε κι αναρωτήθηκα τι ανάγκη είχε την προστασία των αρσενικών. Και τότε έπιασε το µάτι µου κάτι κόκκινο και φουντωτό στην άλλη πλευρά της τάξης. Είναι οι πολεµιστές και προστάτες µας εδώ κι αµέτρητες γενιές. αν δεν έχεις ούτε καν την αυτοπειθαρχία να µείνεις ξύπνιος στο µάθηµα. Αναρωτήθηκα τι θα έκανε η Πενθεσίλεια µ’ αυτό το παιδί. Όλοι είχαν ανοιχτά τα βιβλία τους και πρόσεχαν την καθηγήτρια. Βιάστηκα να µιλήσω – δεν πρόσεχαν όλα τα παιδιά. γράφοντας µια σύντοµη εργασία για κάποιο από τα θέµατα που ήταν σηµαντικά στην Αµερική στις αρχές του εικοστού αιώνα. Η καθηγήτρια είχε χαµηλώσει τη φωνή της και. Ήµαστε καµιά δεκαπενταριά. που ήταν ο µέσος όρος και στα άλλα µαθήµατά µου. Αυτό είχε ακουµπισµένο το κεφάλι του στα µπράτσα του και κοιµόταν του καλού καιρού – το κατάλαβα γιατί το παχουλό. εκείνη όµως συνέχισε το διάβασµα. Η έκφρασή της σκλήρυνε. Το στόµα του ήταν ανοιχτό και νοµίζω ότι του έτρεχαν λίγα σάλια. Ήταν δυνατόν αυτό το σχολείο για βρικόλακες να ήταν κάτι περισσότερο από ένα βαρετό µέρος όπου θα πήγαινα κάθε µέρα επειδή ήµουν υποχρεωµένη και. Πώς περιµένεις να τα καταφέρεις να µεταλλαχτείς σ’ ένα πλάσµα που είναι περισσότερο πολεµιστής παρά άντρας. διανθίζοντάς το µε ενδιαφέροντα γεγονότα από τις αρχές του εικοστού αιώνα. Λίγο πριν χτυπήσει το κουδούνι. εκτός αυτού. να είναι εδώ κι όλοι οι φίλοι µου. φυσικά κόβεσαι στο µάθηµα Λογοτεχνίας. φάνταζε πολύ πιο τροµακτική απ’ ό. Έδειχνε τελείως εκτός τόπου. Όχι ότι ήταν βαρετά όλα τα µαθήµατα του παλιού σχολείου µου. µε τα κοντά µαλλιά. τότε µόνο η κυρία Πι έδειξε ν’ αντιλαµβάνεται το κοιµισµένο παιδί.» Ανασήκωσε τους πλαδαρούς ώµους του.

Ο Έλιοτ έχει άλυτα θέµατα». για παράδειγµα άχυρα αντί για µυαλό» είπα κοιτάζοντας την πλάτη του τεµπελόσκυλου που αποµακρυνόταν. ατάραχος. δείχνει κάτι για τον χαρακτήρα σου. Ανασήκωσε τους ώµους του άλλη µια φορά και σκάλισε αφηρηµένα τη µύτη του. πάρα πολύ. όταν πέρασε δίπλα µας ο Έλιοτ κινούµενος πολύ πιο γρήγορα απ’ ό. «Άχυρα αντί για µυαλό. Χτύπησε το κουδούνι κι η καθηγήτρια. έτσι όπως είπε αυτό το «Ζόι µας»… σαν να βρισκόµουν αυτοδίκαια εκεί… σαν να είχα βρει τη θέση µου στον ήλιο. Έλιοτ. Τα µαλλιά του ήταν απαίσια. «Αυτό µ’ αρέσει στη Ζόι µας» είπε. Ο Ντάµιεν. τρέχοντας δίπλα στον Ντάµιεν που µας περίµενε. «Ο Δράκος ξέρει πώς είµαι». οδηγώντας µας στον διάδροµο σε στιλ Μάγου του Οζ. «Α». γλυκιά µου» γέλασε η Στίβι Ρέι. Τι αποφάσισες – θα κάνεις την εργασία για να διορθώσεις το σηµερινό µηδέν. Σκόνταψε στον Ντάµιεν. «Δε σου έδωσα την άδεια να φύγεις. έγνεψε στον Έλιοτ να φύγει. Δεν αδιαφορείς µόνο για τον εαυτό σου αλλά και για τον µέντορά σου». και δεν είναι καθόλου κολακευτικό. Κούνησε το κεφάλι του. που πήγαινε µπροστά µας. Εκείνος. µε µια έκφραση αηδίας στο πρόσωπό της. «Ναι. «Φύγε από µπροστά µου. παλιαδελφή» γρύλισε ο ανεκδιήγητος Έλιοτ. «Απάντησε στην ερώτησή µου. κάνοντας το δέρµα των µπράτσων µου να µυρµηγκιάσει. «Που σφάζει µε το γάντι». .παιδί σταµάτησε και γύρισε προς το µέρος της. «Αυτό ακριβώς εννοούσε. η Στίβι Ρέι κι εγώ µόλις είχαµε σηκωθεί κι ετοιµαζόµασταν να βγούµε από την πόρτα. «Μάλλον δε θα την κάνω». σπρώχνοντας µε τον ώµο του τον Ντάµιεν για να περάσει πρώτος από την πόρτα.τι περίµενα από ένα τόσο νωθρό άτοµο. «Έτσι µου ’ρχεται να το σπάσω στο ξύλο το βλαµµένο!» είπε η Στίβι Ρέι. ανασήκωσε και πάλι τους ώµους του. «Αυτό. Γέλασα κι εγώ και µου άρεσε πολύ. Τώρα!» Η προσταγή της ηλέκτρισε την ατµόσφαιρα γύρω της.» Ο Ντάµιεν γέλασε καθώς έπιανε αγκαζέ µε το ένα χέρι του εµένα και µε το άλλο τη Στίβι Ρέι. «Τα άχυρα δε σφάζουν» διαµαρτυρήθηκα. «Μην ασχολείσαι µαζί του.» Το παιδί στεκόταν χωρίς να λέει τίποτα. Έλιοτ. Ο Ντάµιεν έκανε ένα οπ! και παραπάτησε.

Αν µε είχατε ρωτήσει τι περίµενα από έναν αρσενικό βρικόλακα. ωραίος. «Ο Ντάµιεν θα σου εξηγήσει τα διάφορα µέρη της στολής ξιφασκίας κι εγώ θα σου δώσω ένα φυλλάδιο να µελετήσεις τις επόµενες µέρες. Τα κεφάλια τους ήταν πάνω από τα φρύδια του και τα ανοιχτά στόµατά τους έστελναν την πύρινη ανάσα τους στο µισοφέγγαρο. Εννοώ. Ξέρετε. Επιπλέον. Όταν τελείωσε το ζέσταµα. Τέλος πάντων. Με τις προσποιήσεις και τις αιφνιδιαστικές του επιθέσεις έκανε τους άλλους –ακόµα και παιδιά που ήταν πολύ καλά. Ξέρεις ότι η ξιφασκία είναι ένα από τα ελάχιστα αθλήµατα που οι γυναίκες κι οι άντρες συναγωνίζονται µε ίσους όρους.» «Όχι» είπα και πρόσθεσα νευρικά «αλλά θέλω να µάθω. ο Δράκος είναι κοντός. Ο Δράκος χαµογέλασε. Πώς θα ήταν να νικήσεις ένα αγόρι σ’ ένα άθληµα. έχει µακριά ξανθωπά µαλλιά που τα πιάνει αλογοουρά και (αν εξαιρέσεις το τατουάζ µε τους τροµερούς δράκους) έχει ένα νόστιµο πρόσωπο µε ζεστό χαµόγελο. που έµοιαζε µε στούντιο χορού και ο ένας τοίχος της ήταν καλυµµένος µε καθρέφτες από το δάπεδο ως το ταβάνι. όπως τα ονόµασε. σαν τον Βιν Ντίζελ. Ήταν εντυπωσιακό και τράβηξε το βλέµµα µου σαν µαγνήτης. η ιδέα να χρησιµοποιείς σπαθί είναι πολύ κουλ». Στην αρχή µε µπέρδεψε. όπως ο Ντάµιεν– να φαίνονται σαν αδέξια κουτάβια. ο Δράκος χώρισε τα παιδιά ανά δύο και τους ζήτησε να κάνουν «τα βασικά». «Ζόι. νοµίζω ότι θα σας έλεγα το ακριβώς αντίθετό του. «Αυτό συµβαίνει επειδή ο έξυπνος και αυτοσυγκεντρωµένος ξιφοµάχος µπορεί να αντισταθµίσει τα τυχόν µειονεκτήµατά του ή ακόµα και να µετατρέψει αυτά τα . είχα στο µυαλό µου το κινηµατογραφικό στερεότυπο του βρικόλακα – ψηλός. Είναι το ελαφρύτερο από τους τρεις τύπους που έχουµε εδώ και θαυµάσια επιλογή για γυναίκα. «Ξίφος» µε διόρθωσε «θα µάθεις να χρησιµοποιείς το φλερέ. ο Δράκος ήταν ο πρώτος αρσενικός βρικόλακας που έβλεπα από κοντά. επικίνδυνος. Ανακουφίστηκα όταν έγνεψε στον Ντάµιεν να γίνει το ταίρι µου. Κρεµασµένες από το ταβάνι κατά µήκος της µίας πλευράς υπήρχαν κούκλες σε φυσικό µέγεθος που µου θύµιζαν τρισδιάστατους στόχους σκοποβολής. το ξίφος ασκήσεως.ΚΕΦΑΛΑΙΟ 14 ήταν πολύ κουλ προς µεγάλη µου έκπληξη. Τα τατουάζ του απεικόνιζαν δύο δράκους που τα κορµιά τους κατέβαιναν σαν φίδια και τυλίγονταν στη γραµµή του σαγονιού του. Το µάθηµα γινόταν σε µια µεγάλη Ηξιφοµαχία αίθουσα δίπλα στο γυµναστήριο. χαιρόµαστε που σ’ έχουµε κοντά µας στον Οίκο της Νύχτας» είπε ο Δράκος χαιρετώντας µε µε την παραδοσιακή χειραψία των Αµαζόνων βρικολάκων. Όλοι φώναζαν τον καθηγητή Λάνκφορντ Δράκο Λάνκφορντ ή σκέτο Δράκο.» «Όχι» είπα µε ανανεωµένο ενδιαφέρον. Ειλικρινά. Υποθέτω ότι δεν έχεις ασχοληθεί ξανά µε το άθληµα. Μόνο όταν άρχισε να κάνει στην τάξη τις ασκήσεις για το ζέσταµα αντιλήφθηκα τη δύναµή του. Μόλις έπιασε το σπαθί (που αργότερα έµαθα ότι λεγόταν επέ) για τον παραδοσιακό χαιρετισµό. ήταν σαν να έγινε κάποιος άλλος – κάποιος που κινούνταν µε απίστευτη ταχύτητα και χάρη. Δεν άργησα να καταλάβω γιατί.

Ένιωσα. Μετά το µάθηµα κάναµε στα γρήγορα ένα ντους (ευτυχώς. Να θυµάσαι πάντα. Είπα λοιπόν: «Με κοίταζε συνέχεια». Σωστά. Πείναγα σαν λύκος. Η Έριν και η Σονί τσακώνονταν ήδη για κάτι που είχε να κάνει µε το ποιας η εργασία στο µάθηµα Λογοτεχνίας ήταν καλύτερη. Όταν συνοφρυώθηκαν οι άλλοι. είναι πολύ δύσκολο να µάθεις τις επόµενες και θα βρίσκεσαι πάντοτε σε µειονεκτική θέση». συνειδητοποίησα ότι έτσι όπως µίλησα µπουκωµένη ακούστηκε ένα: «Μµµ κοίταααζ σνααα». Το φαγητό ήταν ένας τεράστιος µπουφές για να φτιάξεις µόνος σου τη σαλάτα σου. Είχα σκεφτεί τι θα έλεγα για τον Έρικ κι αποφάσισα πως δεν ήµουν έτοιµη να µιλήσω για το δυσάρεστο περιστατικό στον διάδροµο. Κι ένας από αυτούς είναι να σφίξει το χαριτωµένο κωλαράκι σου» είπε χτυπώντας µε πειρακτικά µε το πλάι του ξίφους του. Μωρά καλαµπόκια. «Για µια βδοµάδα θα σε εκπαιδεύει ο Ντάµιεν στα ανοίγµατα. «Για λέγε τώρα. Αν δεν αποκτήσεις µία δεξιότητα.» Ο Ντάµιεν χαµογέλασε πλατιά. «Εννοείς ότι θα είσαι εκνευριστικός. πήρα ένα µεγάλο κοµµάτι από κάτι που έµοιαζε και µύριζε σαν φρεσκοψηµένο ψωµί και κάθισα δίπλα στη Στίβι Ρέι. «Ο Ντάµιεν είναι από τους πιο αυτοσυγκεντρωµένους ξιφοµάχους που είχα την τιµή να εκπαιδεύσω όλα αυτά τα χρόνια. «Σωστά». Τι τρέχει µε τον Έρικ Νάιτ. Κι όταν λέω «βιαστικά» το εννοώ. «Με κοίταζε συνέχεια. αµηχανία». Τα λόγια της Στίβι Ρέι έκαναν τις δίδυµες να το βουλώσουν αµέσως και την προσοχή όλου του τραπεζιού να στραφεί πάνω µου. «Αυτό που ήθελε να πει είναι να µην απογοητευτείς ή βαρεθείς αν σε βάζω να επαναλαµβάνεις ξανά και ξανά την ίδια άσκηση». (Τι ακριβώς είναι. θα το θυµάµαι» είπα. «Εντάξει. Νάνοι καλαµπόκια. κι αυτό γέρνει την πλάστιγγα προς το µέρος σου. Ο πισινός µου θα µε πέθαινε στον πόνο αύριο. Του έδωσα ένα µπατσάκι και κοίταξα απηυδισµένη το ταβάνι. αλλά υπάρχει λόγος. Ο Δράκος χαµογέλασε ζεστά άλλη µια φορά και προχώρησε για να δώσει οδηγίες στα υπόλοιπα εξασκούµενα ζευγάρια. υπήρχαν ξεχωριστές ντουζιέρες µε κουρτίνες στα αποδυτήρια των κοριτσιών κι έτσι δεν αναγκαστήκαµε να κάνουµε όλες µαζί ντουζ σ’ έναν ανοιχτό χώρο. στην ξιφασκία απαιτούνται µια σειρά δεξιότητες που είναι αλληλένδετες και κλιµακούµενες από τη φύση τους. πώς να σας το πω. που είχε κοκκινίσει από περηφάνια κι ικανοποίηση. Μεταλλαγµένα καλαµπόκια. Στο µάθηµα Δραµατικής Τέχνης. που περιλάµβανε από τονοσαλάτα (µπλιάξ) µέχρι εκείνα τα παράξενα µίνι καλαµπόκια που σου προκαλούν µια σειρά απορίες και δεν είναι καν νόστιµα.µειονεκτήµατα –όπως η δύναµη ή η έκταση του χεριού– σε πλεονεκτήµατα. αλλά µετά από είκοσι λεπτά εφορµήσεων και υποχωρήσεων στη στάση έναρξης –και ξανά και ξανά το ίδιο– ήξερα πως είχε δίκιο. ίσως να µην είσαι τόσο δυνατή ή γρήγορη σαν τον αντίπαλό σου. Ζόι. κατά το τραγικά βαρβαρικό σύστηµα των φυλακών) και µετά έφυγα βιαστικά µε τους υπόλοιπους για την καφετέρια – ευρύτερα γνωστή ως τραπεζαρία.) Γέµισα ως πάνω το πιάτο µου. . Κατάπια και το επανέλαβα. Ντάµιεν. Έριξα ένα λοξό βλέµµα στον Ντάνιελ. πράγµα που τον κάνει επικίνδυνο αντίπαλο».» «Yπάρχουν πολλοί λόγοι. Κοντολογίς. µε τον Ντάµιεν να µε ακολουθεί.» ρώτησε η Στίβι Ρέι πάνω που έβαλα στο στόµα µου µια µεγάλη πιρουνιά σαλάτα. αλλά µπορεί να είσαι πιο έξυπνη ή πιο αυτοσυγκεντρωµένη. παρόλο που είχαν βαθµολογηθεί κι οι δύο µε 96 στα 100.

«Δε µας παρατάς µε τον καράβλαχο!» Η Σονί αγριοκοίταξε τη Στίβι Ρέι κι ύστερα γύρισε πάλι σ’ εµένα. «Πρόσεχε. «Ζόι. Βλεφάρισα ξαφνιασµένη. «Ξέραµε ήδη ότι έχει κάτι ενδιαφέρον πιο χαµηλά!» είπε η Έριν κουνώντας τα φρύδια της. θα κοίταζε το παράξενο σηµάδι µου» υπέθεσα. «Εµείς το µόνο που εννοούσαµε είναι ότι έχει το ωραιότερο κωλαράκι της πόλης. «Σωστό» είπε ο Ντάµιεν. Δεσποινίς Mη Mου Άπτου» είπε η Σονί. ενώ η Έριν έγνεφε καταφατικά. Προφανώς ήταν µέρος της ερµηνείας του». µε κοίταζε στα µάτια. «Δεν ξέρω» είπα αντί για τη θλιβερή αλήθεια. «Είναι κουφό. Του χαµογέλασα.«Ανάλυσε το “µε κοίταζε”» είπε ο Ντάµιεν. «Ο Έρικ Νάιτ είναι το πιο σέξι πλάσµα σε όλο το σχολείο» είπε η Σονί. «Να µη χάσω. «Την επόµενη φορά να του χαµογελάσεις». «Πρόσεχε». «Λες και δεν το έχεις προσέξει» είπε η Έριν. όντως παλιά έβγαινε µε την Αφροδίτη» είπα. «Όταν το έκανε αυτό. «Είστε αισχρές» είπε ο Ντάµιεν. Δηλαδή τι πρέπει να κάνω. «Άρχισε απ’ τη στιγµή που µπήκε στην τάξη. Σκατά. Αναστέναξα και αναδεύτηκα αµήχανη από τα διαπεραστικά τους βλέµµατα. χαµογέλασες στο παιδί. αλλά µε κοίταζε πριν αρχίσει τον µονόλογο κι ύστερα πάλι καθώς έβγαινε από την αίθουσα». «Ναι» επανέλαβε η Έριν. Ρουθούνισε. «Μέχρι που παράτησε την Αφροδίτη» συνέχισε η Σονί. κακοµοίρα µου. Ο άνθρωπος δε µου είπε λέξη». «Πέτα και κανένα γεια» είπε η Στίβι Ρέι. «Ναι» απάντησε η Έριν. «Αν αρχίσεις να κάνεις παρέα µε τον Έρικ. θα τα πάρει στο κρανίο η Αφροδίτη» είπε η Στίβι Ρέι. αλλά δεν ξεγέλασα τον Ντάµιεν. αλλά έγινε πιο εµφανές όταν µας παρουσίασε ένα παράδειγµα µονολόγου. γλυκιά µου. «Ω. «Τέλος πάντων. Διάλεξε κάτι από τον Οθέλο. ναι!» συµφώνησε η Σονί. «Πράγµα που κάνει ακόµα πιο ευχάριστο το γεγονός ότι τώρα του αρέσεις εσύ!» «Βρε παιδιά. «Άρα. «Νόµιζα ότι ο Έρικ είναι απλώς ένα ωραίο πρόσωπο» είπε η Σονί.» ρώτησε ο Ντάµιεν. Στοίχηµα πως δεν του χαµογέλασα. . «Και σώµα» πρόσθεσε η Έριν. Όλοι γύρισαν και κοίταξαν τη Στίβι Ρέι σαν να είχε διαχωρίσει τα ύδατα της Ερυθράς Θάλασσας ή κάτι τέτοιο. Στοίχηµα πως καθόµουν και τον κοίταζα σαν ηλίθια. «Πάρα πολύ σωστό» συµφώνησε η Σονί. «Λάθος – είναι το πιο σέξι πλάσµα σε όλο τον πλανήτη» είπε η Έριν. µη χάσεις τέτοια ευκαιρία». κατάλαβα ότι το παιδί µπορεί να έχει κάτι ενδιαφέρον στο ρετιρέ». Θα υπέθετα πως ήταν τυχαίο. αλλά αληθεύει» είπε η Σονί. γλείφοντας τα χείλη της σαν να σκεφτόταν να καταβροχθίσει µια λαχταριστή σοκολάτα. κι όταν είπε τους στίχους για την αγάπη και τα σχετικά. «Πάντως όχι πιο σέξι από τον Κένι Τσέσνι» πετάχτηκε η Στίβι Ρέι. ίσως µάλιστα να µου έτρεχαν και σάλια.

«Ξέχνα την Αφροδίτη και το σηµάδι σου και τα υπόλοιπα. Δε µ’ αρέσει να µην καταλαβαίνω. ώστε να κάνει τη διπλανή του να φτερνιστεί. Σ’ ένα πράγµα το γεύµα του Οίκου της Νύχτας ήταν το ίδιο µε του προηγούµενου σχολείου µου κι όποιου άλλου σχολείου είχα φάει – στο ότι τελείωνε πολύ γρήγορα. σε απόσταση κάνα δυο µέτρων. µόλις γύρισα. τέλεια. «Παιχνιδάκι» είπε η Έριν. Το σώµα της ήταν µικροσκοπικό και ο τρόπος που στεκόταν µου θύµισε τα κορίτσια που έχουν τέτοια ψύχωση µε τα µαθήµατα µπαλέτου. Σήκωσε αρκετή σκόνη. Ήµαστε λίγοι. το γεγονός ότι σε κοιτάζει θα κάνει έξω φρενών την Αφροδίτη» είπε η Σονί. όπου µας είχε οδηγήσει ένας ψηλός. «Κι αυτό είναι καλό» είπε η Έριν. ο Έλιοτ. Έτσι δεν καταλάβαινα Χριστό. Ο θόρυβος οπλών απέσπασε την προσοχή µου από τον Έλιοτ και. κι όλοι της Τρίτης τάξης. έτσι µου θύµιζε λιγάκι µικρό ισπανικό πουλί). ενώ ευχόµουν µέσα µου το θέµα του Έρικ Νάιτ να ήταν τόσο εύκολο όσο νόµιζαν. η οποία ανακατευόταν µε τη µυρωδιά του δέρµατος για να δηµιουργήσει κάτι ευχάριστο. οπότε συνέχισε να κοιτάζει» είπε ο Ντάµιεν. αλλά έκανε το µάθηµα µιλώντας αποκλειστικά στα ισπανικά. Ενώ εµείς χάσκαµε σαν ηλίθιοι. Ζόι» είπε η Στίβι Ρέι µ’ ένα γλυκό χαµόγελο. και µάτια σε µια παράξενη απόχρωση του γκρίζου της πέτρας. αυστηρός µαθητής των τελευταίων τάξεων. Είσαι πολύ όµορφη.«Ίσως όχι. «Πανεύκολο» είπε η Σονί. Τα µαθήµατα ιππασίας γίνονταν στο κλειστό γυµναστήριο. αλλά σηµείωσα την εργασία που µας έβαλε και υποσχέθηκα στον εαυτό µου να διαβάσω τις άγνωστες λέξεις. στεκόταν δίπλα στον τοίχο και κλότσαγε το ροκανίδι στο πάτωµα. Σταµάτησε µπροστά µας. Η κυρία Γκάρµι ήταν σαν µικρός ισπανικός ανεµοστρόβιλος. τόσο ξανθά που ήταν σχεδόν άσπρα. αυτός ο εκνευριστικός κοκκινοµάλλης. η καβαλάρισσα της φοράδας ξεπέζεψε µε χάρη. Περίµενα νευρικά µαζί µε µερικά ακόµα παιδιά στην άκρη του περίβολου. Αποκλειστικά. Τη συµπάθησα µε την πρώτη (τα τατουάζ της έµοιαζαν µε παράξενα φτερά. Α. πες του γεια. Κι ύστερα το µάθηµα Ισπανικών πέρασε σε µια θολούρα. Είχε πυκνά µαλλιά που έφταναν στη µέση της. γύρω στους δέκα. Τον αγριοκοίταξε κι αποµακρύνθηκε µερικά βήµατα. «Εντάξει» µουρµούρισα σκύβοντας στη σαλάτα µου. Τελικά έσπαγε σε όλους τα νεύρα. Παντού υπήρχε εκείνη η χαρακτηριστική µυρωδιά από ροκανίδια που θυµίζει άλογα. Η Στίβι Ρέι προσπέρασε µ’ ένα γνέψιµο τα σχόλιά τους. που επικοινωνούσε µε µια τεράστια κλειστή αρένα ιππασίας. Εδώ θα ήθελα ν’ αναφέρω ότι είχα να κάνω ισπανικά από τη B΄ γυµνασίου και δεν έχω πρόβληµα να παραδεχτώ ότι τότε δεν πρόσεχα στο µάθηµα. Την επόµενη φορά που θα σου χαµογελάσει. ώστε ακόµα κι όταν δε χορεύουν . Ήταν ένα µακρόστενο χαµηλό τούβλινο κτίριο κοντά στον νότιο τοίχο του σχολείου. «Όπως και να ’χει το πράγµα. «Ή ίσως να τράβηξε στην αρχή την προσοχή του το σηµάδι σου και µετά να είδε πως είσαι όµορφη. Αυτό είναι όλο». Και γιατί δε χρησιµοποιούσε κάποιο προϊόν (ή µια τσατσάρα) γι’ αυτά τα φουντωτά µαλλιά. αν και ξέρεις ότι ένα συστατικό του «ευχάριστου» είναι η κοπριά – κοπριά αλόγων. είδα µια υπέροχη µαύρη φοράδα να µπαίνει καλπάζοντας στον περίβολο.

Καµιά ερώτηση. Η Αµάντα ξεροκατάπιε. Μόλις γεµίσει το καρότσι σου. Τότε ακολουθήστε µε και θ’ αρχίσουµε». Ξέρω πως θ’ ακουστεί παράξενο. Τώρα». Αµάντα.» Η παύση της ήταν τόσο σύντοµη. Δύο κορίτσια που στέκονταν δίπλα µου αναδεύτηκαν ένοχα και η Λενόµπια κάρφωσε πάνω τους τα γκρίζα µάτια της. Αρχίσαµε. «Τα άλογα είναι δουλειά. τι ακριβώς θα κάνουµε. Θέλεις να ρωτήσεις κάτι. αλλά δε µε πείραζε να καθαρίσω τον στάβλο. Η κοπριά µπαίνει στα καροτσάκια. εξυπνάδα και χρόνος. Θα επιστρέψω σε σαράντα πέντε να επιθεωρήσω τη δουλειά σας».» «Ε… ναι…» Η Λενόµπια ανασήκωσε το φρύδι της. Η µαύρη φοράδα ρουθούνισε για να υπογραµµίσει. Το όνοµα που διάλεξα προς τιµήν της αρχαίας βασίλισσας των βρικολάκων δε χρειάζεται άλλο τίτλο». Είµαι η Λενόµπια και αυτό» έδειξε τη φοράδα και µας έριξε µια περιφρονητική µατιά πριν συνεχίσει «είναι ένα άλογο». Θ’ αρχίσουµε από τη δουλειά. Την κοιτάζαµε άναυδοι.» «Θα καθαρίσετε τα µποξ. Η Λενόµπια γύρισε προς το µέρος µας. Έχετε πενήντα πέντε λεπτά. Έκανε µεταβολή κι επέστρεψε στους στάβλους. «Ωραία. Σας διαλέξαµε για το µάθηµά µου γιατί πιστεύουµε ότι ίσως έχετε µια κλίση στην ιππασία. «Κυρία Λενόµπια. φυσικά. κυρ… ε… Λενόµπια. «Κι εσείς είστε η καινούρια Τρίτη τάξη µου. «Όταν λέτε να στρωθούµε στη δουλειά. απ’ αυτούς τους µισούς. αλλά φοβήθηκα να µιλήσω και την ακολούθησα όπως όλοι. Σταµάτησε µπροστά σε µια σειρά άδεια µποξ. Δεν είχα ιδέα ποια ήταν η Λενόµπια και σηµείωσα νοερά να το ψάξω. τα λόγια της. «Αρκεί το Λενόµπια. Τα άλογα είναι αφοσίωση. Η φωνή της αντιλάλησε στους τοίχους. «Μπορείτε ν’ αρχίσετε. Ήθελα να ρωτήσω ποιοι ήταν αυτοί που πίστευαν πως είχα κλίση στην ιππασία. Ειλικρινά τώρα. όπως λέγονται τα ατοµικά χωρίσµατα για άλογα. Υπάρχει φρέσκο ροκανίδι στην αποθήκη δίπλα στο δωµάτιο µε τα σύνεργα. «Ορίστε.στέκονται σαν να έχουν καταπιεί στειλιάρι. Θέλω να πω. το αδειάζεις στο σωρό µε το φουσκί δίπλα στους στάβλους.» είπε ένα στρουµπουλό κορίτσι µε χαριτωµένο πρόσωπο. που δεν πρόλαβε κανείς να ρωτήσει. Την ακολουθήσαµε. Το τατουάζ της ήταν µια περίτεχνη σειρά κόµπων που περιέβαλλαν το πρόσωπό της – ήµουν σίγουρη ότι διέκρινα άλογα στο ζαφειρένιο σχέδιο. Ειδικά όταν ήταν . θαρρείς. η κοπριά των αλόγων δεν είναι τόσο απαίσια. Στο δωµάτιο µε τα σύνεργα ιππασίας στο τέρµα του διαδρόµου θα βρείτε γαλότσες. Μετά θ’ αναλάβετε ο καθένας από ένα µποξ και θα στρωθείτε στη δουλειά». «Τα άλογα δεν είναι µεγάλοι σκύλοι. τελικά δε θα γίνουν ούτε οι µισοί υποφερτοί ιππείς. Ούτε η ροµαντική εικόνα των κοριτσιών για τον ιδανικό φίλο που σε καταλαβαίνει πάντα». «Καλησπέρα. Απέξω υπήρχαν τσουγκράνες και καροτσάκια. Διαλέξτε σβέλτα ένα ζευγάρι και φορέστε γάντια. Η αλήθεια είναι ότι δε θα φτουρήσετε ούτε οι µισοί µέχρι το τέλος του εξαµήνου και. που σήκωσε νευρικά το χέρι του.

που σηµαίνει κουνέλι. οπότε δεν είσαι υποχρεωµένη να µείνεις. κι έπιασα δουλειά. Ζόι». Στο ένα της χέρι κρατούσε µια µεγάλη µαλακή βούρτσα αλόγων. Εξαιρετικής ποιότητας µεγάφωνα µετέδιδαν µουσική –ήµουν σίγουρη πως ήταν το τελευταίο CD της Ένια (η µαµά µου άκουγε Ένια πριν παντρευτεί τον Τζον. Θα σε δω αύριο. Kοίταξα ξαφνιασµένη πάνω από τον λαιµό του αλόγου. βιάστηκα να προσθέσω: «Ήµουν µόλις δέκα χρονών και το χρώµα του µου θύµιζε τον Μπαγκς Μπάνι. άρχισα λοιπόν να τον φωνάζω έτσι και του κόλλησε». Μου άρεσε να τον καβαλάω κι η γιαγιά έλεγε ότι για να έχεις το δικαίωµα να καβαλήσεις ένα άλογο πρέπει να καθαρίζεις τον στάβλο του». «Ωραία. Να σου γνωρίσω την Περσεφόνη». «Μας µένουν µόνο πέντε λεπτά πριν χτυπήσει το κουδούνι για σχόλασµα. Έγνεψα καταφατικά. κι αυτός είναι ο λόγος που µου άρεσε τόσο πολύ η Ένια). Έτριψα τη µύτη της και φίλησα αυθόρµητα το ζεστό βελούδο της µουσούδας της. είσαι πολύ ωραίο κορίτσι». Η Λενόµπια έγνεψε επιδοκιµαστικά καθώς γνωριζόµασταν εγώ κι η φοράδα. Η Λενόµπια µου έδωσε τη βούρτσα. Δεν είχα καταλάβει πώς πέρασε η ώρα όταν άδειασα το καρότσι µου και µετά το γέµισα µε καθαρό ροκανίδι. αλλά µετά εκείνος της είπε ότι µπορεί να ήταν µάγισσα. χώνοντας τη µουσούδα της στο πρόσωπό µου και φυσώντας απαλά. οπότε έπαψε να την ακούει. θα µείνω» άκουσα να λέει η φωνή µου. Άκουγα λοιπόν τους σαγηνευτικούς ιρλανδικούς στίχους και µάζευα τις κοπριές µε την τσουγκράνα. Η φοράδα µπήκε στο µποξ και ήρθε κατευθείαν πάνω µου. Ανασήκωσα τους ώµους µου. Στο άλλο κρατούσε το καπίστρι µιας σταχτί φοράδας µε ελαφίσια µάτια. τον καθάριζα». «Και καθάριζες τον στάβλο του Μπάνι. Περσεφόνη. «Γεια σου. «Το έχεις ξανακάνει» είπε η Λενόµπια. «Καλή δουλειά. πριν συνειδητοποιήσω πόσο ηλίθιο ακουγόταν να φωνάζεις ένα άλογο «Μπάνι». οπότε γαργαλήθηκα κι άρχισα να γελάω. Μπορείς να επιστρέψεις τη βούρτσα στο δωµάτιο µε τα σύνεργα όταν τελειώσεις. όταν ένιωσα ένα µυρµήγκιασµα και κατάλαβα πως κάποιος µε κοίταζε.φανερό ότι αυτοί οι στάβλοι καθαρίζονταν κάµποσες φορές την ηµέρα. «Η γιαγιά σου είναι σοφή γυναίκα». «Κανένα πρόβληµα. αλλά. Αναπήδησα και γύρισα απότοµα. κάθε άλλο». «Και σ’ ενοχλούσε που καθάριζες τις κοπριές του Μπάνι.» «Όχι. Η Λενόµπια έδειξε µε το κεφάλι της τη φοράδα δίπλα της. Φόρεσα γαλότσες (που ήταν απαίσιες. Το άπλωνα στο δάπεδο του µποξ. νοµίζω ότι κέρδισες το προνόµιο να βουρτσίσεις την Περσεφόνη». «Θαυµάσια. «Μόλις καθάρισες τον στάβλο της». «Η γιαγιά µου είχε κάποτε ένα πολύ γλυκό γκρίζο άλογο που το είχα βγάλει Μπάνι» είπα. Μια υποψία χαµόγελου ανασήκωσε τις άκρες των χειλιών της Λενόµπια. Στο άνοιγµα του µποξ στεκόταν η Λενόµπια. Με µάγουλα κατακόκκινα.» «Ναι. «Έτσι. αλλά σκέπαζαν το τζιν µου ως τα γόνατα) κι ένα ζευγάρι γάντια. αν θέλεις. Ζόι». χάιδεψε τη φοράδα .

Τις µυρωδιές. Είχα ξεχάσει πόσο χαλαρωτικό είναι να βουρτσίζεις ένα άλογο. Η φοράδα τέντωσε πίσω το ένα αυτί της και ρουθούνισε. Αν και την έβλεπα προφίλ.» Η Περσεφόνη φαινόταν δεκτική. Η τελετή της πανσελήνου αρχίζει σε δύο λεπτά». το ξίφος ήθελα να πω–. κοφτή και θυµωµένη. το ήξερα ότι θα συµφωνήσεις. «Διάβολε!» Έδωσα άλλο ένα χαϊδευτικό χτύπηµα στην Περσεφόνη κι έτρεξα στο δωµάτιο µε τα σύνεργα. ο κοκκινοµάλλης στεκόταν σκυφτός µπροστά στο µποξ του. καθώς έβγαζα τις γαλότσες και φορούσα τις ωραίες µπαλαρίνες µου. ενώ εγώ άρχισα το βούρτσισµα. Στίβι Ρέι. καθώς κατσάδιαζε ένα παιδί που υπέθετα πως ήταν ο εκνευριστικός κοκκινοµάλλης. έτσι άρχισα τη διάλεξή µου µε θέµα Μην Τεκνοποιείτε µε Χαµένους… «Ζόι! Εδώ είσαι!» «Ω. οπότε µεταµορφωνόταν από καλός άνθρωπος σε φονικό βρικόλακα πολεµιστή.» «Σταµάτα ό. έδειχνε καλός άνθρωπος.και µας άφησε µόνες µας στο µποξ. «Το ξέχασες τελείως. Θεέ µου! Στίβι Ρέι! Μου έκοψες τη χολή!» Χτύπησα καθησυχαστικά την Περσεφόνη. Κοίταξα πάνω από τον ώµο της Περσεφόνης ρίχνοντας µια βιαστική µατιά στη σειρά των µποξ. «Ναι. «Διάβολε!» . Εντάξει. έτσι. µέχρι να πιάσει το σπαθί –συγγνώµη. Δίπλα του ήταν η Λενόµπια. «Όχι» είπα ψέµατα. Τότε συνειδητοποίησα ότι είχα ξεχάσει τελείως και την τελετή των Σκοτεινών Κορών που θ’ ακολουθούσε µετά. Τελικά σκοπός της ζωής αυτού του παιδιού ήταν να τσαντίζει τους καθηγητές. Κάπου στην άκρη του µυαλού µου άκουγα αφηρηµένα τη φωνή της Λενόµπια. µε τα χέρια στη µέση της. «Εσύ τι λες να κάνω. πεντικιούρ.» είπε η Στίβι Ρέι κρατώντας το χέρι µου για να µε στηρίξει. που είχε τροµάξει από τις φωνές µου. Πράγµατι. Και µέντοράς του ήταν ο Δράκος. το ζεστό καθησυχαστικό θόρυβο του µασήµατός του και τον σιγανό θόρυβο που έκανε η βούρτσα καθώς γλιστρούσε στο µεταξένιο τρίχωµα της φοράδας. Είχα δύο χρόνια να έρθω σ’ επαφή µε άλογο.τι κάνεις. Ο Μπάνι είχε πεθάνει ξαφνικά από ανακοπή πριν από δύο χρόνια και η γιαγιά είχε στεναχωρηθεί τόσο πολύ. που δεν πήρε άλλο άλογο. αλλά τα θυµήθηκα όλα αµέσως. Είπε ότι ο «λαγός» (έτσι τον έλεγε εκείνη) ήταν αναντικατάστατος. κατάλαβα πως ήταν έξω φρενών. «Τι κάνεις εκεί. Θέλεις ν’ ακούσεις τη θεωρία µου για το πώς θα εξαλείψει η γενιά µου τους τεµπελχανάδες και τους χαµένους από την Αµερική.» Της έδειξα τη βούρτσα. Η Περσεφόνη έχωσε το κεφάλι της στο µεταλλικό παχνί µε το φρέσκο σανό και βάλθηκε να µασουλάει. «Αυτός ο τεµπελχανάς ο κοκκινοµάλλης πάει γυρεύοντας να φάει το κεφάλι του» είπα στην Περσεφόνη καθώς συνέχιζα την περιποίησή της.

«Το ξέρω. «Έτσι γίνεται. να.» Η Στίβι Ρέι έγνεψε καταφατικά κι ανοιγόκλεισε τα µάτια της προσπαθώντας να συγκρατήσει τα δάκρυά της. «Υπάρχει τρόπος να σωθεί το παιδί. Ένιωσα ένα δυνατό τίναγµα κάπου στο κέντρο του σώµατός µου. δεν υπάρχει σωτηρία αν αρχίσει ο οργανισµός σου ν’ απορρίπτει την αλλαγή». Κατάλαβα ότι εννοούσε σε αντιδιαστολή µε την τελετή των Σκοτεινών Κορών όπου έπρεπε να πάω µετά. συνειδητοποίησα ότι η Στίβι Ρέι ήταν ασυνήθιστα Στον σιωπηλή. Ή ίσως να έδωσα. αόριστη χειρονοµία. Με κυρίευσε ένα κακό προαίσθηµα.» «Ε. τη Δευτέρα είχαν φέρει στο σχολείο κι άλλους συµβούλους και αναβλήθηκαν όλοι οι αθλητικοί αγώνες για µια βδοµάδα. «Τι.» «Όπως πεθαίνουν όλοι. Πώς. «Και συνεχίζονται όλα όπως πάντα. Υποτίθεται ότι πρέπει να συνηθίσουµε στην ιδέα ότι µπορεί να συµβεί στον οποιονδήποτε. Έβηχε σαν να της κοβόταν η ανάσα όταν κάναµε την προθέρµανση. «Όχι.ΚΕΦΑΛΑΙΟ 15 δρόµο για τον ναό της Νύχτας. Όλοι θα φέρονται σαν να µην τρέχει τίποτα. Και την επόµενη…» Η Στίβι Ρέι ανατρίχιασε ξανά.» Θυµήθηκα πέρσι. Της έριξα µια λοξή µατιά. Τα επόµενα λόγια της Στίβι Ρέι έκαναν το όλο θέµα των Σκοτεινών Κορών να φαντάζει σαν ένα ασήµαντο. δεν µπορούσες να κάνεις τίποτα». Στίβι Ρέι. Ενώ πέθανε κάποιος στο σχολείο. Θα δεις. αφού αρχίσει…» σταµάτησα κι έκανα µια αµήχανη. «Ποιο. Δεν άντεξε την αλλαγή κι ο οργανισµός της…» Η Στίβι Ρέι σταµάτησε τρέµοντας. είναι λυπηρό και τροµακτικό». Αυτή πέθανε. δευτερεύον πρόβληµα. Κι ήταν τόσο συµπαθητικό κορίτσι η Ελίζαµπεθ». όταν µια παρέα από το παλιό µου λύκειο έπαθε τροχαίο το Σαββατοκύριακο και σκοτώθηκαν δύο παιδιά. αλλά το έδιωξα από το µυαλό µου». . Δεν έδωσα σηµασία. Θυµήθηκα πόσο ενδιαφέρον είχε δείξει για το σηµάδι µου και ότι είχε προσέξει πώς µε κοίταζε ο Έρικ. «Συνεχίζονται όλα όπως πάντα. «Μα την είδα πριν από λίγες ώρες στο µάθηµα Δραµατικής Τέχνης. «Πριν από µία ώρα πέθανε ένα κορίτσι». Μήπως ήταν και κάπως χλωµή. «Φοβερό» είπα τόσο ξεψυχισµένα. «Η Ελίζαµπεθ Χωρίς Επίθετο. που η φωνή µου ακούστηκε σαν ψίθυρος. αυτή θα σου αρέσει – τουλάχιστον η πρώτη». Απλώς… είναι φριχτό. «Συµβαίνει τίποτα. «Έγινε λίγο πριν τελειώσει το µάθηµα του Τάε Κβον Ντο. Έτσι κι αλλιώς. Ήταν µια χαρά». Η Στίβι Ρέι µου χαµογέλασε θλιµµένα σαν να ντρεπόταν για τον εαυτό της.» Το στοµάχι µου άρχισε να πονάει. «Τότε µη νιώθεις άσχηµα που δεν ήθελες να σκέφτεσαι το κορίτσι που έβηχε. Η τελετή της πανσελήνου. Τη µια στιγµή το παιδί κάθεται δίπλα σου και δείχνει απόλυτα φυσιολογικό. «Όχι. Ξέρεις. αλλά δεν ήθελα να µιλήσω γι’ αυτό.

Μόνο τα παιδιά της Τρίτης και οι στενοί φίλοι της Ελίζαµπεθ. ώστε να… Διάβολε» είπε ανασηκώνοντας τους ώµους της. Η Στίβι Ρέι και η Σονί γύρισαν προς το µέρος µου. αλλά η πεντάλφα δεν είναι σατανικό σύµβολο ή κάτι τέτοιο. «Μη µε πάρεις για χαζή. θα δείξουν κάποια αντίδραση. Η συγκάτοικος της Ελίζαµπεθ και οι στενοί της φίλοι θα αποτραβηχτούν για λίγες µέρες. που δεν τολµούσα να κάνω ερωτήσεις. όπως η συγκάτοικός της. χωρίς αυτό να σηµαίνει ότι ήµουν τόσο βέβαιη για το µέλλον µου όσο εκείνη. Ήθελα να είµαι η φίλη της Στίβι Ρέι και να ενσωµατωθώ στην καινούρια µου παρέα. την προστασία. Ευτυχώς. µέχρι που ήρθα εδώ.» «Έτσι νόµιζα κι εγώ. Άρπαξα τη Στίβι Ρέι από το µανίκι. µε τύλιξε η γλυκιά ευωδιά του λιβανιού. αλλά ξέρετε πως όταν αρχίσει η τελετή δεν αφήνουν να µπει κανένας. όταν σχηµατίσει η βρικόλακας την πεντάλφα στο µέτωπό σου και πει “ευλογηµένη να είσαι”. την τελειότητα. Χαµήλωσε τη φωνή της. χαρούµενη που σταµατήσαµε να µιλάµε για την Ελίζαµπεθ και τον θάνατό της. αλλά ήµουν τόσο φοβισµένη. Αυτό είναι όλο. Δεν υπάρχει κανένας λόγος να νιώθεις νευρικότητα ή φόβο». Το σκέφτηκα. αλλά µετά πρέπει να συνέλθουν κι εκείνοι». Α. Δεν ήθελα να είµαι «η παράξενη». «Ναι. «Μετά θα µας ακολουθήσεις στη θέση µας στον κύκλο». . Καθώς έµπαινα στον σκοτεινό θολωτό πρόναο. Τέτοια θετικά πράγµατα. Αλλά δεν υπήρχε περίπτωση να πω κάτι που θα υπονοούσε ότι η Νεφερέτ µου επιφύλασσε ειδική µεταχείριση. Η Νεφερέτ δε µου φερόταν σαν να µε θεωρούσε προσωρινή – είχε πει µάλιστα πως ήταν άριστος οιωνός που το σηµάδι µου είχε χρωµατιστεί ήδη. «Έλα. Η Στίβι Ρέι µε κοίταξε στα µάτια και πρόσθεσε: «Τουλάχιστον εδώ µέσα».ειδικά τα παιδιά των τελευταίων τάξεων. Κοντοστάθηκα αυτόµατα. µας διέκοψε η Σονί πριν µπορέσω να ρωτήσω αυτά που κατά βάθος δεν ήθελα να µάθω. «Δεν είµαι σίγουρη γιατί θέλουν τόσο πολύ να πιστέψει ο κόσµος –εννοώ τ’ ανθρώπινα πλάσµατα– ότι είναι σατανικό σύµβολο. «Είναι θέµα ελέγχου» µουρµούρισα.τι είναι να γίνει γίνεται γρήγορα». αυτή που δείχνει προς τα πάνω. «Στάσου». Κάπου µέσα µου ήθελα να µάθω λεπτοµέρειες. Η αλήθεια είναι ότι για χιλιάδες χρόνια η πεντάλφα συµβόλιζε τη σοφία. αφήστε τις συζητήσεις» φώναξε η Σονί από τα σκαλοπάτια του ναού. Δεν υπάρχει µπαµπούλας». Μου χαµογέλασε καθησυχαστικά και προχώρησε στο µισοσκότεινο εσωτερικό του ναού. Οι τέσσερις ακτίνες συµβολίζουν τα στοιχεία της φύσης. αλλά τουλάχιστον ό. Είναι απλώς ένα πεντάκτινο αστέρι. «Η τελετή της πανσελήνου είναι φανταστική. «Ειλικρινά. νοµίζω ότι οι βρικόλακες µας θεωρούν περίπου ανύπαρκτους µέχρι να ολοκληρωθεί η αλλαγή µας». Η πέµπτη. Θα σου αρέσει. το µόνο που χρειάζεται να της απαντήσεις είναι “ευλογηµένη να είσαι”» εξήγησε η Σονί. Τα παιδιά της Τρίτης – δηλαδή εµείς– πρέπει να φερθούµε ανάλογα και να το ξεπεράσουµε. Αλλά όλα αυτά περί σατανισµού είναι παραµύθια που θέλει να τα πιστέψουµε ο Λαός της Πίστης. «Η Έριν και ο Ντάµιεν είναι ήδη µέσα και µας κρατάνε θέσεις στον κύκλο. «Είναι πραγµατικά φοβερό» ήταν το µόνο που είπα. συµβολίζει το πνεύµα. «Σας παρακαλώ. Ελάτε γρήγορα!» Ανεβήκαµε βιαστικά τα σκαλοπάτια και η Σονί µας οδήγησε µέσα στον ναό.

Μετά σχηµάτισε το πεντάκτινο αστέρι στο µέτωπο της Στίβι Ρέι. όπως στο υπόλοιπο σχολείο. επιπλέον δεν υπήρχαν καθόλου στασίδια. Σ’ αυτό υπήρχε κι ένα µαρµάρινο άγαλµα της θεάς. πιστεύω ότι η θεά σε φροντίζει ήδη». απεχθάνοµαι τα στασίδια – γιατί δεν τα κάνουν λίγο πιο άνετα. Άλλα έκαιγαν σε µανουάλια κατά µήκος των τοίχων. Πάµε µέσα». «Είναι η Αναστασία. (Και. «Πήγαινε να βρεις τους φίλους σου» είπε καλοσυνάτα. µια και το ’φερε η κουβέντα. Η βρικόλακας βούτηξε το δάχτυλό της σ’ αυτό που έβλεπα τώρα πως ήταν λάδι. Τα µαλλιά της ήταν µακριά κι είχαν το χρώµα του σταχυού. «Ευλογηµένη να είσαι. Εδώ ήταν αληθινοί πυρσοί. Έλα. Μοναδικό στολίδι της ήταν το ασηµένιο κέντηµα της θεάς στο στήθος της. Πέρα από το γεγονός ότι φωτιζόταν αποκλειστικά από κεριά. που θύµιζε εκείνο της τραπεζαρίας – µόνο που αυτό εδώ δεν είχε µόνο φαγητά και κρασιά. καλωσόρισες στον Οίκο της Νύχτας και στην καινούρια σου ζωή» είπε καθώς σχηµάτιζε την πεντάλφα στο µέτωπό µου. Μιµούµενη τη Στίβι Ρέι. ακούµπησα την κλειστή γροθιά µου πάνω στην καρδιά µου. που έµοιαζε πολύ µε το κέντηµα στο . µε σηκωµένα χέρια. Ζόι Ρέντµπερντ. «Χαίροµαι που σε γνωρίζω.τι νόµιζα. «Ευλογηµένη να είσαι» απάντησε η συγκάτοικός µου.«Ε. Καθηγήτρια Μαγικών Επωδών και Τελετουργιών. το µοναδικό έπιπλο στον µεγάλο χώρο ήταν ένα ξύλινο τραπέζι αντίκα στο κέντρο. Ζαφειρένιες σπείρες ξεκινούσαν από το µισοφέγγαρο στο µέτωπό της κι απλώνονταν γύρω από το αψεγάδιαστο πρόσωπό της. στις απλίκες δε σιγόκαιγε λίγο λάδι σε φανούς. Σε µια βαριά πέτρινη αψίδα στεκόταν µια βρικόλακας που έβλεπα πρώτη φορά. Προχώρησα αποφασιστικά µπροστά στην Αναστασία. Μου έριξε ένα ενθαρρυντικό βλέµµα κι εξαφανίστηκε στο εσωτερικό του ναού. Νιώθω πιο έτοιµη απ’ ό. Από την οροφή. Παντού υπήρχαν κεριά. Πήρα µια βαθιά ανάσα και αποφάσισα συνειδητά να διώξω απ’ το µυαλό µου όλα τα ερωτηµατικά και τη σκέψη της Ελίζαµπεθ και του θανάτου – τουλάχιστον όσο διαρκούσε η τελετή. «Ευλογηµένη να είσαι» µουρµούρισα. «Δεν υπάρχει λόγος να νιώθεις νευρικότητα. «Κι ευλογηµένη να είσαι». Προχωρήσαµε στο εσωτερικό του πρόναου κι άκουσα τρεχούµενο νερό. «Ε… ευχαριστώ» είπα κι έφυγα βιαστικά. Τα ρούχα της ήταν κατάµαυρα – µακριά φούστα και µεταξωτή µπλούζα µε φαρδιά µανίκια. Κούνησα αγανακτισµένη το κεφάλι µου. ξαφνιασµένη από το ηλεκτρικό ρίγος που διαπέρασε το κορµί µου όταν σχηµατίστηκε στο µέτωπό µου το υγρό αστέρι. κρέµονταν σιδερένιοι πολυέλαιοι µε µεγάλα άσπρα κεριά. Είναι γυναίκα του Δράκου» ψιθύρισε βιαστικά η Στίβι Ρέι κι ύστερα πλησίασε τη βρικόλακα ακουµπώντας µε σεβασµό τη γροθιά της στο µέρος της καρδιάς.) Βασικά.» «Ο Λαός της Πίστης θέλει να ελέγχει τα πάντα κι ένας τρόπος ελέγχου είναι να πιστεύουν όλοι τα ίδια ακριβώς πράγµατα. Η Αναστασία χαµογέλασε και βούτηξε το δάχτυλό της σε µια πέτρινη λεκάνη που κρατούσε. Περάσαµε από ένα πανέµορφο σιντριβάνι και µετά στρίψαµε αριστερά. Γι’ αυτό θέλουν να θεωρούν οι άνθρωποι κακό πράγµα την πεντάλφα». Μέσα στον ναό. πάνω στο σηµάδι. αλλά δεν έµοιαζε µε καµία εκκλησία που είχα δει ως τότε. Ήξερα ότι αυτό το κτίριο ήταν παλιά ναός του Λαού της Πίστης αφιερωµένος στον Άγιο Αυγουστίνο. Στίβι Ρέι» είπε. «Τέλος πάντων.

«Σσς! Αρχίζει» ψιθύρισε η Σονί. «Κι είναι µόλις είκοσι και κάτι. Θεούλη µου.τι καλύτερο απ’ το σκοτάδι και το φως σµίγουν στη θωριά και στα µάτια της… Η γυναίκα που χόρευε είχε τραβήξει την προσοχή όλων. φτάνοντας την κίτρινη φωτιά ως το ύψος της µέσης. Κυριολεκτικά» ψιθύρισε. κάνοντάς τη να λαµπυρίζει . απορώντας πώς δεν το είδα από την πρώτη στιγµή. Πριν προλάβω να πω τίποτε άλλο. Συνειδητοποίησα ξαφνιασµένη πως ήταν η Νεφερέτ. Ήταν πανέµορφη. και τότε πρόσεξα. έµεινα µ’ ανοιχτό το στόµα. Λες κι η φωνή του ήταν µουσική. «Μαζί σου. στο άκουσµα του ήχου της φωνής του. «Επιτέλους» µούγκρισε ο Ντάµιεν µέσ’ από τα δόντια του. Πανέµορφη βαδίζει. οπότε δεν µπορούσα να µιλήσω αλλά µόνο να τον ακούω. «Να ο µόνος λόγος που διάλεξα την αναθεµατισµένη Ποίηση από τα µαθήµατα επιλογής» ψιθύρισε η Σονί. Πρόκειται για ένα τιµητικό αξίωµα που απονέµει η κυβέρνηση και είναι ο πρώτος άντρας Δαφνοστεφής Ποιητής τα τελευταία διακόσια χρόνια. Κι ό. λάθος. Η µία ανήκε σ’ έναν ψηλό άντρα –όχι. ολοζώντανο κι από κοντά. βρικόλακας Δαφνοστεφής Ποιητής. Άλλες δύο φιγούρες µπήκαν από την είσοδο που µόλις είχα έρθει εγώ. αρσενικό βρικόλακα– (όλοι οι ενήλικες ήταν βρικόλακες) και. «Ποιος είναι. η γυναίκα που είχε µπει µαζί του άρχισε να λικνίζεται και µετά να χορεύει µε χάρη γύρω από την εξωτερική περίµετρο του ζωντανού κύκλου. σαν νύχτα εύκρατων κλιµάτων κι έναστρων ουρανών… Καθώς µιλούσε. Υπήρχε επίσης ένα τεράστιο κηροπήγιο. και µε έλκυε προς το µέρος της. Ήταν πάνω από ένα κι ογδόντα πέντε κι έµοιαζε µε σταρ του σινεµά. σαν τα σηµεία της πυξίδας. ήταν κούκλος. που µε κάθε της κίνηση γυάλιζαν στο φως των κεριών. όχι µόνο στην εµφάνιση αλλά και στην πραγµατική του ηλικία». καθώς και πολλά αναµµένα µπαστούνια λιβανιού. «Συγγνώµη που αργήσαµε» απολογήθηκα. Να ένα έξοχο παράδειγµα του προτύπου του πανέµορφου βρικόλακα. Οι φλόγες χοροπηδούσαν ζωηρά. ότι υπήρχε ένας τεράστιος κύκλος –αποτελούµενος από µαθητές και ενήλικους βρικόλακες– που απλωνόταν στην περιφέρεια της αίθουσας. Νιώθοντας νευρικότητα και δέος ταυτόχρονα. ο άντρας άρχισε να µιλάει και. Και τότε έπεσε το βλέµµα µου στη φωτιά που έκαιγε σε µια κοιλότητα στο πέτρινο δάπεδο. «Ο Λόρεν Μπλέικ. δηµιουργώντας ένα αίσθηµα ελεγχόµενου κινδύνου. προχωρούσε αργά προς τον κύκλο. ανάγκασα τα πόδια µου να κουνηθούν για να πάρω θέση στον κύκλο δίπλα στη Στίβι Ρέι. Τέσσερις φιγούρες ξεπρόβαλαν από τις σκοτεινές γωνιές της αίθουσας. δίδυµη» αναστέναξε ονειροπόλα η Έριν. παίρνοντας τη µορφή γυναικών που προχώρησαν σε τέσσερα σηµεία στο εσωτερικό του ζωντανού κύκλου. Της φτάνει η νευρικότητά της» του είπε η Στίβι Ρέι.» ρώτησα τη Στίβι Ρέι.στήθος των βρικολάκων. τραβώντας έτσι την προσοχή µου πριν ακολουθήσω την παρόρµησή µου να πλησιάσω τη φωτιά. που τα χοντρά άσπρα κεριά του έκαιγαν ζωηρά. «Άσ’ την ήσυχη. Φορούσε µακρύ µεταξωτό φόρεµα κεντηµένο µε µικρές κρυστάλλινες χάντρες. η Στίβι Ρέι άρχισε να µου κουνά τα χέρια της. Ευτυχώς.

Γύρισα κι η Νεφερέτ συνέχισε. όπως συµπέρανα. Είχε ανάψει ένα µεγάλο κόκκινο κερί που το κρατούσε η Πενθεσίλεια. ακόµα κι εγώ αν και λίγο καθυστερηµένα. «Από τον νοτιά σε καλώ. σαν να πρόσφερε ποτό στον κύκλο. «Ψιτ!» ψιθύρισε η Στίβι Ρέι. για τη φωτιά» ψιθύρισε πάλι η Στίβι Ρέι.σαν έναστρος ουρανός. και σου ζητώ να φωτίσεις αυτό τον κύκλο µε τη δύναµη της βούλησης. παιδιά της Νύχτας. Γύρω µου σχηµατίστηκε ένα ρεύµα που ανακάτεψε ανάλαφρα τα µαλλιά µου και γέµισε τ’ αυτιά µου µε το θρόισµα µιας πνοής αέρα στις φυλλωσιές. Η βρικόλακας που στεκόταν στην ανατολή έβγαλε ένα χοντρό κίτρινο κερί από τις πτυχές του φορέµατός της και η Νεφερέτ το άναψε. η Πενθεσίλεια το σήκωσε ψηλά σαν προσφορά κι ύστερα το ακούµπησε στα . τις λέξεις του παλιού ποιήµατος (ευτυχώς το µυαλό µου δούλευε ακόµη αρκετά. φωτιά. Μελώνοντας σ’ εκείνο το γλυκό φέγγος που αρνιέται ο ουρανός στην άξεστη ηµέρα. «Από την ανατολή σε καλώ. Μετά προχώρησε και στάθηκε απέναντι σε µια άγνωστή µου βρικόλακα που στεκόταν στην κορφή. Οι κινήσεις της ζωντάνευαν. καθώς η φωνή της αντιλαλούσε στους πέτρινους τοίχους του ναού. αλλά δεν είδα κανενός άλλου τα µαλλιά ν’ ανακατεύονται. γυρίσαµε προς την ανατολή. Το κεφάλι της ήταν ελαφρώς ανασηκωµένο και τα µάτια της κλειστά. και σου ζητώ να φέρεις σ’ αυτό τον κύκλο το δώρο της µάθησης. Η Νεφερέτ χαµογέλασε. ώστε η τελετή µας να γεµίσει γνώση». Πρώτα έρχονται η ανατολή και ο αέρας». Δεν µπορώ να πω πως ήταν δυσάρεστο· έµοιαζε περισσότερο µε τη φούντωση που νιώθεις όταν µπαίνεις σε µια µπανιέρα µε καυτό νερό. αλλά η ζέστη ήταν αρκετή για να προκαλέσει µικρή εφίδρωση στο σώµα µου. κι έκανε µεταβολή για να σταθεί µε την πλάτη γυρισµένη στη Νεφερέτ. Παράξενο. Μόλις άρχισε η Νεφερέτ ν’ απαγγέλλει την επίκληση. Τότε. Με την άκρη του µατιού µου είδα τη Νεφερέτ να σηκώνει ψηλά τα χέρια της. στη γιορτή της θεάς για την πανσέληνο!» Οι ενήλικοι βρικόλακες απάντησαν µε µια φωνή: «Καλώς σας βρήκαµε». ένιωσα µια αλλαγή στην ατµόσφαιρα. Κοίταξα γύρω µου περιµένοντας να δω και τους άλλους µέσα σ’ έναν µικρό στρόβιλο. όπως είχε κάνει και η βρικόλακας που στεκόταν στην ανατολή. θαρρείς. «Γύρνα δεξιά. «Καλωσορίσατε. Τότε όλοι. Ο άνεµος που µε χάιδευε απαλά έδωσε τη θέση του σ’ ένα αίσθηµα ζέστης. µε το χέρι στο στήθος. Τότε η Νεφερέτ πήρε ένα κύπελλο και το σήκωσε ψηλά. ώστε αναγνώρισα το «Πανέµορφη βαδίζει» του λόρδου Βύρωνα). Δεν υπήρχε ίχνος ιδρώτα στο πρόσωπό της. του κύκλου. αέρα. Με κάποιον τρόπο η Νεφερέτ και ο Λόρεν κατάφεραν να φτάσουν στο κέντρο του κύκλου καθώς τελείωνε εκείνος την απαγγελία της τελευταίας στροφής. «Στρεφόµαστε διαδοχικά προς τα τέσσερα σηµεία του ορίζοντα όταν καλεί η Νεφερέτ τα στοιχεία και σχηµατίζει τον κύκλο της Νύχτας. Το σήκωσε ψηλά κι ύστερα το ακούµπησε στα πόδια της. Έριξα µια λοξή µατιά στη Στίβι Ρέι. Η βρικόλακας τη χαιρέτησε. ώστε η τελετή µας να είναι ισχυρή και δεσµευτική». ακούµπησε το κύπελλο στο τραπέζι και πήρε ένα µακρύ άσπρο κερί που ήταν ήδη αναµµένο και τοποθετηµένο σ’ ένα κηροπήγιο. Ξαφνικά η ζέστη δυνάµωσε και στράφηκα στη Νεφερέτ.

ώστε εµείς τα παιδιά σου να προκόψουµε όλοι µαζί». Κοίταξα γύρω µου. Όλα τα πράγµατα έχουν τη χάση και τη φέξη τους. οι βρικόλακες. ώστε το φως της πανσελήνου να φέρει ίαση στις τάξεις µας. Eκείνη το σήκωσε κι ύστερα το τοποθέτησε µπροστά στα πόδια της. αναγκάστηκα να σφίξω τα χείλη µου για να µην αρχίσω να γελάω δυνατά. Κανονικά θα έπρεπε να µε είχαν φοβίσει οι παράξενες αισθήσεις που µε κυρίευαν. Άναψε ένα πράσινο κερί και τοποθετήθηκε στα πόδια της «γης». Ο κούκλος ποιητής στεκόταν στην άλλη πλευρά της φωτιάς. κι έβλεπα πως κρατούσε στα χέρια του ένα µεγάλο µοβ κερί. ωστόσο µε γέµισαν µε µια αβάσταχτη σχεδόν ευφορία – ένιωθα υπέροχα! Τόσο υπέροχα ώστε. όταν η Νεφερέτ στράφηκε στη φωτιά που έκαιγε στο κέντρο της αίθουσας κι οι υπόλοιποι γυρίσαµε προς το εσωτερικό του κύκλου. Η οµορφιά της ήταν φωτιά από µόνη της κι η φωνή της είχε µια σαγήνη που αιχµαλώτιζε την προσοχή. «Είναι η ώρα της πανσελήνου. Ήταν µια λατρευτική τελετή. γη. της µαγείας και της δηµιουργίας βρίσκονται στο αποκορύφωµα της λάµψης τους – όπως και το φεγγάρι της θεάς µας. Ίσως ήταν το όλο σκηνικό. αλλά όταν ο ποιητής άναψε το κερί του από τη µεγάλη φωτιά και το ακούµπησε πάνω στο τραπέζι. και συνειδητοποίησα µ’ ένα ξάφνιασµα πως ουσιαστικά έκανε κήρυγµα. Όµως αυτή τη νύχτα οι δυνάµεις της ζωής. Η Νεφερέτ άναψε το γαλάζιο κερί της βρικόλακα που κοίταζε δυτικά. κοιτώντας µας στα µάτια και συµπεριλαµβάνοντάς µας στα λόγια της. νερό. απέναντι από τη Νεφερέτ. Άγνωστο πώς. και σου ζητώ να φέρεις σ’ αυτό τον κύκλο το δώρο της αποκάλυψης. Αυτή τη φορά δε χρειάστηκε να µε σκουντήσει η Στίβι Ρέι για να γυρίσω πάλι δεξιά και να κοιτάξω τη δύση. και ήξερα ότι θα εναγκαλιζόµασταν τη γη. πνεύµα. «Από τον βορρά σε καλώ. όπως και κατανόηση». δεν ήξερα µόνο ότι έπρεπε να γυρίσω. γυρίζοντας στον βορρά. σε καλώ. να συµπληρώσεις τον κύκλο µας και σου ζητώ να µας χαρίσεις σύµπνοια. µύρισα σανό κι άκουσα κελαηδίσµατα πουλιών. Η καρδιά µου χτυπούσε δυνατά καθώς έβλεπα τη Νεφερέτ να µιλάει. Απίστευτο. αλλά η επίκληση των στοιχείων και τα λόγια της Νεφερέτ µ’ άγγιζαν µ’ έναν τρόπο που δε µε είχε αγγίξει κανένα άλλο κήρυγµα. «Από τη δύση σε καλώ. Ο χώρος ήταν οµιχλώδης από τους καπνούς του λιβανιού και µαγικός από το λαµπύρισµα των κεριών. κανείς δεν έλυνε κρυφά σταυρόλεξο. Είναι η ώρα της οικοδόµησης… της πράξης». «Τέλος. «Είναι η ώρα που το παραπέτασµα που χωρίζει τον επίγειο κόσµο από τα ωραία παράξενα βασίλεια της θεάς γίνεται πάρα πολύ λεπτό. ώστε να καρποφορήσουν οι αποψινές ευχές και προσευχές µας». Μετά η Νεφερέτ έκανε τον γύρο του κύκλου για να µας µιλήσει. Η Νεφερέτ είχε όλα τα γνωρίσµατα της µεγάλης ιέρειας. Κανείς δε λαγοκοιµόταν στο στασίδι του. ακόµα και τα παιδιά της Νύχτας. Ολοκλήρωσα ανυπόµονα τον κύκλο. Αυτή τη νύχτα µπορεί κανείς να διαβεί εύκολα . αλλά και ότι το επόµενο στοιχείο που θα καλούσαµε ήταν το νερό. ένιωσα µια ψυχική ανάταση λες και το πνεύµα µου φτερούγιζε µέσα στο στήθος µου. Ξαφνικά ένιωσα κάτω από τα πόδια µου το µαλακό γρασίδι των λιβαδιών.πόδια της. καθώς πληµµύριζε τ’ αυτιά µου ο φλοίσβος των κυµάτων και τα ρουθούνια µου η αλµύρα της θάλασσας. και σου ζητώ να πληµµυρίσεις αυτό τον κύκλο µε ευσπλαχνία.

Θυµήθηκα πώς µπόρεσε το πνεύµα µου να δει τις λέξεις και πώς µε κάλεσε µέσα στη σπηλιά η θεά µε την ορατή φωνή της και φίλησε το µέτωπό µου αλλάζοντας τη ζωή µου για πάντα. Μαγεία! Προσεύχονταν για µαγεία! Ήταν δυνατόν να γίνει κάτι τέτοιο – ήταν. Ένιωθα τα λόγια της να γλιστρούν στο πετσί µου και να πνίγουν το λαρύγγι µου. Στη συνέχεια. «Είναι η ώρα να δώσουµε πνοή στο άυλο. Και πώς. Καθώς µιλούσε. παιδιά της Νύχτας» είπε η Νεφερέτ «και στείλτε έναν µυστικό σας πόθο στη θεά σας. Η ώρα να γίνουµε ένα µε τους ανέµους που µας χαϊδεύουν» –η Νεφερέτ έκλινε ελαφρά το κεφάλι της στην ανατολή– «και την αστραπή που µιµείται τη σπίθα της νεογέννητης ζωής». «Χαίρε. ενός κόσµου στον οποίο είχαµε όλοι θέση. Φαινόταν περισσότερο σαν µια λειτουργία του φυσικού κόσµου. «Χαίρε.τα σύνορα των κόσµων και να γνωρίσει την οµορφιά και τη µαγεία της Νύχτας». Ο κρυφός µου πόθος είναι να ενταχτώ… να βρω επιτέλους µια εστία που κανείς δε θα µπορεί να µου την πάρει. το Έρεβος». Η θεά µας το γνωρίζει αυτό. Απόψε. να κλώσουµε τα νήµατα του χώρου και του χρόνου για να δοθεί το έναυσµα της δηµιουργίας. κι ύστερα έπεµψα την ευχή µου στη νύχτα. πριν από λίγες µόλις στιγµές. που το παραπέτασµα που χωρίζει τους κόσµους γίνεται λεπτό – που η µαγεία κατεβαίνει στον επίγειο κόσµο– ίσως να εισακούσει τις παρακλήσεις σας η Νύχτα και σας σκεπάσει µε την αραχνοΰφαντη οµίχλη των εκπληρωµένων ονείρων». «Κλείστε τα µάτια σας. θεά της Νύχτας και της πανσελήνου!» είπε η Νεφερέτ. «Είναι η ώρα να χαρούµε την αιώνια θάλασσα και τις ζεστές βροχές που µας γαληνεύουν. Με τη Νεφερέτ και τον Λόρεν. «Είναι η ώρα να ταξιδέψουµε αόρατοι στην πανσέληνο. Δεν το είχα φανταστεί αυτό – δε θα µπορούσα να το φανταστώ. δυνατή φωνή του. µε το µυαλό µου στη µαγεία που ένιωθα να µε περιβάλλει. που µας . Και τότε άρχισε να µιλά ο ποιητής µε τη βαθιά. ένιωσα τη δύναµη των στοιχείων που κάλεσε η Νεφερέτ. Και κάθε φορά που ονόµαζε ένα στοιχείο η Νεφερέτ. Υπήρχε στ’ αλήθεια µαγεία σ’ αυτό τον κόσµο. τόσο φριχτό. Ξαφνικά δεν ήταν τόσο τροµακτικό. θα µάθουµε να υφαίνουµε ένα ξόρκι από φεγγαρόφωτο για να φτιάξουµε µ’ αυτό ένα πανί από ατόφια µαγεία που θα το έχουµε µαζί µας όλες τις µέρες της ζωής µας». ένιωθα ανάλαφρη κι απίστευτα ευτυχισµένη όταν µας είπε η Νεφερέτ ν’ ανοίξουµε τα µάτια µας και µε φωνή γλυκιά και δυνατή ταυτόχρονα –τη φωνή της γυναίκας και της πολεµίστριας– συνέχισε την τελετή. καθώς και την πράσινη γη που µας περιβάλλει και µας θρέφει». ένιωσα καλύτερα για τον θάνατο της Ελίζαµπεθ. Γιατί η ζωή είναι κύκλος και µυστήριο. Αν και το σηµάδι µου ήταν ασυνήθιστα ζεστό. εγώ ένιωθα σαν να διαπερνούσε το σώµα µου µια γλυκιά ηλεκτρική δόνηση. Έκλεισα τα µάτια µου. Ανατρίχιασα κι ένιωσα ξάφνου το σηµάδι στο µέτωπό µου να θερµαίνεται και να µυρµηγκιάζει. Έκλινε το κεφάλι της στον νότο. Νύχτα. «Φως… σκοτάδι… ηµέρα… νύχτα… θάνατος… ζωή… όλα συνδέονται µεταξύ τους µε το πνεύµα και το άγγιγµα της θεάς. όπως και ο σύζυγός της. Η ώρα ν’ ακούσουµε µουσική που δε βγαίνει από χέρια ούτε ανθρώπων ούτε βρικολάκων. Διατηρώντας την ισορροπία τους και προσβλέποντας στη θεά. Χαιρέτησε µε τη σειρά τη δύση και τον βορρά. οι τέσσερις γυναίκες που προσωποποιούσαν τα στοιχεία πλησίασαν σαν µία το τραπέζι. σήκωσαν από ένα κύπελλο η καθεµία.

«Και του Ερέβους» πρόσθεσε ο ποιητής. Μιµούµενες τις πράξεις της. µεταξύ των οποίων κι εγώ. αλλά δε γινόταν. «Απόψε θέλω να περάσει ο καθένας σας τουλάχιστον λίγα λεπτά µόνος στην πανσέληνο. Μου άρεσε πολύ εκείνο το πεντανόστιµο κοτόπουλο µε λαχανικά που σερβίρισαν µετά την προηγούµενη τελετή της πανσελήνου» είπε η Σονί. Αφήστε το φως της να σας αναζωογονήσει και να σας βοηθήσει να θυµηθείτε πόσο εκπληκτικοί είστε… ή θα γίνετε». Μετά ολοκλήρωσε την τελετουργία λέγοντας: «Η τελετή αυτή τελείωσε. Η πρώτη µου τελετή για τη θεά είχε τελειώσει. Με παρέσυρε έξω από τον ναό το πλήθος. να πετάµε µε την ελευθερία του πουλιού. που ήπιε και είπε: «Ευλογηµένη να είσαι». Ο κύκλος διαλύθηκε γρήγορα – πιο γρήγορα απ’ ό. να πιει από το ποτήρι. Δεν είχα ξανακούσει τέτοια λόγια σε εκκλησία και σίγουρα δεν είχα ξανανιώσει τόσο ενεργοποιηµένη! Η Νεφερέτ ήπιε από το κύπελλο που κρατούσε κι ύστερα το πρόσφερε στον Λόρεν. που είχε αρχίσει να φλυαρεί. οι τέσσερις γυναίκες προχώρησαν γρήγορα στον κύκλο δίνοντας στον καθένα. Αφού ήπιαν όλοι. «Λες να έχουν πάλι απόψε κινέζικο φαγητό. κρατώντας πάντα τα κύπελλα. Το κρασί ήταν κόκκινο και περίµενα να είναι πικρό. ειδικά όταν κλήθηκαν τα στοιχεία. Ας κλείσουµε τώρα τον κύκλο κι ας αγκαλιάσουµε τη νύχτα». «Χαρείτε τη µοναδικότητά σας. αρχάριο κι ενήλικο. επέστρεψαν στις θέσεις τους στον κύκλο. Καλώς ήρθατε και καλό κατευόδιο και καλή αντάµωση!». Με αντίστροφη φορά.τι θα ήθελα. Τα χαρίσµατά σας σας κάνουν να ξεχωρίζετε από τον υπόλοιπο κόσµο. γιατί έτσι δεν πρόσεξαν πως εγώ ήµουν αµίλητη· δε νοµίζω ότι θα µπορούσα να τους εξηγήσω τι µου είχε συµβεί πριν από λίγο.προσφέρεις την ευλογία σου. «Για να µην αναφέρω ότι το χαρτάκι µε την πρόβλεψη στο κουλουράκι της . Κι αυτό ήταν. τα κύπελλα επέστρεψαν στο τραπέζι. «Σου ζητάµε από τον ιερό σου κύκλο να µας δώσεις τη γνώση να µιλάµε τη γλώσσα της άγριας φύσης. Ήταν γλυκό κι αρωµατικό και µ’ έκανε να νιώσω ακόµα πιο ανάλαφρη. η Νεφερέτ ευχαρίστησε κάθε στοιχείο ξεχωριστά και τ’ άφησε να φύγουν σβήνοντας τα κεριά. αλλά δεν ήταν. Διάβολε! Ούτε στον εαυτό µου δεν µπορούσα να το εξηγήσω. Όταν ήρθε η σειρά µου χάρηκα που είδα το γνωστό πρόσωπο της Πενθεσίλειας να µου προσφέρει ποτό και ευλογία. «Στο όνοµα της παντοδύναµης Νύχτας» είπε η Νεφερέτ. σαν ν’ αποχαιρετούσα φίλους. Απολαύστε τη δύναµή σας. Χαµογέλασε σε µερικούς αρχάριους. ένιωσα ένα µικρό κέντρισµα λύπης. Ευλογηµένη να είσαι!» Δεν µπορούσα να σταµατήσω να χαµογελάω. σαν µια γουλιά από το κρυµµένο καµπερνέ της µητέρας µου που είχα δοκιµάσει κάποτε (και δε µου άρεσε καθόλου). γιατί να είστε σίγουροι ότι ο κόσµος δε θα το ξεχάσει. Αυτό µην το ξεχνάτε ποτέ. Θα προτιµούσα να µείνω λίγο ακόµα εκεί και να συλλογιστώ τα εκπληκτικά πράγµατα που ένιωσα. να βιώνουµε τη δύναµη και τη χάρη του αίλουρου και να βρούµε την έκσταση και τη χαρά στη ζωή που θα οδηγήσει την ύπαρξή µας στην υπέρτατη εξύψωση. Απόψε σου αναπέµπουµε τις ευχαριστίες µας!» Οι τέσσερις γυναίκες. και καθώς το έκανε αυτό. Όλοι οι άλλοι επανέλαβαν: «Καλώς ήρθατε και καλό κατευόδιο και καλή αντάµωση!». Χάρηκα που οι άλλοι ήταν απορροφηµένοι από τις συζητήσεις τους.

Εκείνο το ευχάριστο µυρµήγκιασµα που µου είχε αφήσει η τελετή εξαφανίστηκε. Γιατί ακόµα και την µπριζόλα µου τη θέλω καλοψηµένη. «Πάµε να φάµε». «Τέλεια. Έξω είπα: «Εντάξει. «Δεν µπορώ να έρθω. «Θέλεις να σου κρατήσω ένα πιάτο. «Νοµίζω ότι έχω στην τσάντα µου ένα Σιµέκο για το στοµάχι. Τι θα κάνω αν προσπαθήσουν στ’ αλήθεια να µου δώσουν ωµό κρέας. «Σταµατήστε.τύχης µού έλεγε: “Θα γίνεις διάσηµη”. «Ναι» είπα. «Οι µέγαιρες από την κόλαση» είπε η Έριν. θυµήθηκα. «Για πλάκα» είπε η Στίβι Ρέι χωρίς πεποίθηση. «Όχι. νιώθοντας ήδη ανακατωσούρα. αρκεί να µας ταΐσουν» είπε η Έριν. από κάποιο δύστυχο παιδί που έπιασε στο απαίσιο δίχτυ της» είπε η Έριν. . «Αχ. «Σκατά!» είπε η Σονί. Η Αφροδίτη είπε ότι θα έχει φαγητό µετά». «Για πρώτη φορά συµφωνούµε απόλυτα» είπε ο Ντάµιεν πιάνοντας αγκαζέ τη Στίβι Ρέι κι εµένα. «Θα της δείξω πού είναι το κέντρο ψυχαγωγίας και θα σας συναντήσω στο τραπέζι». «Εννοεί αυτό που έχει ανάµεσα στα πόδια της» εξήγησε η Σονί. Η Στίβι Ρέι χτύπησε το µέτωπό της τόσο δυνατά. Πρέπει να…» «Είµαστε ηλίθιοι». που είναι πολύ κουλ». «Πεινάω τόσο πολύ. βρε παιδιά».» ρώτησε γλυκά ο Ντάµιεν.» ρώτησε η Στίβι Ρέι. Το θέλεις. «Κι εγώ το ίδιο» είπε η Στίβι Ρέι. «Ναι. Και ξαφνικά.» Δεν ήθελα ούτε να το σκέφτοµαι τι είδους κρέας θα µπορούσε να είναι. πες µου ότι είπαν για πλάκα για το ωµό κρέας». που ακούστηκε ο θόρυβος. «Το ξεχάσαµε τελείως». που δε µε νοιάζει τι θα µας ταΐσουν. φρικάρετε τη Ζόι» είπε η Στίβι Ρέι καθώς µ’ έσπρωχνε προς την πόρτα. «Προφανώς ωµό κρέας» είπε η Σονί.

χωρίς την µπέρτα και τη στολή µε το µεγάλο «S». αµήχανα κι απολογητικά. γιατί το υγρό από λάδι δάχτυλό του γλίστρησε στο µέτωπό µου σχηµατίζοντας την πεντάλφα. Δε θα θυµώσω και θα πω στον Ντάµιεν και στις δίδυµες ότι κάνεις αναγνώριση εδάφους». «Σε πιστεύω» είπε. δεν υπάρχει πρόβληµα. Η Στίβι Ρέι σταµάτησε. θα έλεγαν µερικές ασυνήθιστες προσευχές σαν της Νεφερέτ και µετά θα το διαλύανε για να φάνε. «Και κράτησέ µου µια θέση. που ήταν µακρόστενα κι αψιδωτά και µάλλον είχαν βιτρό. «Εντάξει.ΚΕΦΑΛΑΙΟ 16 «Eδώ είναι». µύριζε τόσο ωραία. θα έρθω να φάω µαζί σας». «Ευλογηµένη να είσαι» είπε. Αν συµβεί κάτι τέτοιο. Τουλάχιστον αυτό το φιάσκο δε θα διαρκούσε µία εβδοµάδα. αλλά η πόρτα άνοιξε µόνη της µ’ έναν ήχο σαν αναστεναγµό. Άπλωσα το χέρι µου στο βαρύ σιδερένιο ρόπτρο. ώστε µόλις που ξεχώριζα τις τρεµουλιαστές αναλαµπές του υγραερίου ή των κεριών που φώτιζαν την είσοδο. Και τότε η λογοδιάρροια στο µυαλό µου κόπηκε µαχαίρι. και θα είµαι αιώνια ευγνώµων που η φωνή µου δεν ακούστηκε σαν σκούξιµο ή κρώξιµο. Ούτε µια αχτίδα φωτός δε φαινόταν από τα σκοτεινά παράθυρα. Τεράστιες βελανιδιές το τύλιγαν στο σκοτάδι µέσα στο σκοτάδι. Ζόι». Προσπάθησα ν’ ακουστώ γενναία. «Τα λέµε σε λίγο». Δεν ήθελα να τη δω να φεύγει – ήταν σαν εγκαταλειµµένο δαρµένο κουτάβι. Αχ. Στίβι Ρέι». Προφανώς θα σχηµάτιζαν άλλον έναν κύκλο. αλλά τα µάτια της ήταν ύποπτα µεγάλα και στρογγυλά. Ήταν ντυµένος στα µαύρα και µε τα µαύρα σγουρά µαλλιά και τα απίστευτα γαλάζια µάτια του µου θύµιζε τον Κλαρκ Κεντ – εντάξει. Σε λίγο» είπε και προχώρησε στο πεζοδρόµιο µε κατεύθυνση το κεντρικό κτίριο. «Δε χρειάζεται να βιαστείς. µπροστά στα σκαλοπάτια ενός στρογγυλού τούβλινου κτιρίου πάνω στον λοφίσκο µε θέα την ανατολική πλευρά του τοίχου που περιέβαλλε το σχολείο. Θεούλη µου! Ήταν ο Έρικ. «Ευλογηµένος να είσαι» απάντησα. Μπορεί να γνωρίσεις κανένα συµπαθητικό παιδί και να θέλεις να κάτσεις µαζί του. Τότε εγώ θα χαµογελούσα ευγενικά και θα την έκανα µε ελαφρά πηδηµατάκια. Αλήθεια. Δε νοµίζω ν’ αργήσω. µόνο που δεν µπορούσα ν’ . «Εντάξει. σ’ ευχαριστώ για το Σιµέκο». «Δε θα γίνω ίδια µ’ αυτούς. χωρίς τις γυαλαµπούκες και το γλειµµένο µαλλί… οπότε… βασικά µού θύµιζε τον Σούπερµαν (πάλι). Μόλις ξεµπερδέψω αποδώ. Οι πυρσοί δεξιά κι αριστερά στην ογκώδη ξύλινη πόρτα λειτουργούσαν µε υγραέριο κι όχι µε φυσική φλόγα όπως στον ναό της Νύχτας. κάτι που ήταν πολύ κουλ. «Καλωσόρισες. Πανεύκολο. Ανέβηκα λοιπόν τα σκαλοπάτια λέγοντας στον εαυτό µου ότι δε θα ήταν τίποτα σπουδαίο – και πάντως όχι χειρότερο από τότε που η αδελφή µου η Μπάρµπι µ’ έπεισε να πάω µαζί της στην κατασκήνωση των µαζορέτων (δεν ξέρω πού είχα το µυαλό µου).

µε περίγραµµα από κόκκινες πέτρες που πρέπει να ήταν γρανάτης. αλλά µια χοντρή ασηµένια αλυσίδα στον λαιµό. ώσπου συνειδητοποίησα ότι –ξύπνα. Κρίνοντας από το αβίαστο µοχθηρό χαµόγελό της. Τώρα θα την αναλάβω εγώ». Κάτω από τις βαριές κουρτίνες διέκρινα παράξενα σχήµατα κι άρχισα να φρικάρω. Η Αφροδίτη ξερόβηξε και προσπάθησα (ανεπιτυχώς) να µη δείχνω λες και µ’ έπιασε στα πράσα να κάνω κάτι που δεν έπρεπε να κάνω. Aπό τους κυκλικούς τοίχους κρέµονταν µαύρο βελούδο. Αναρωτήθηκα για πολλοστή φορά αν ήξερε ότι τους είχα δει στον διάδροµο την προηγούµενη µέρα. Ωστόσο. δεν µπόρεσα να εµποδίσω τα µάτια µου να τον ακολουθήσουν καθώς διέσχιζε την αίθουσα. «Α… ε… ευχαριστώ» απάντησα ευφυώς. Τα ξανθά της µαλλιά ήταν λυτά κι έπεφταν γύρω της σαν χρυσαφένιο πέπλο. «Έρικ. το πρόσωπό της όµως έλεγε µια τελείως διαφορετική ιστορία. Θα πρέπει να είχαν σπρώξει τις τηλεοράσεις και τα διάφορα παιχνίδια στους τοίχους της αίθουσας και να τα σκέπασαν για να γίνει πιο… πιο τροµακτική η ατµόσφαιρα. αλλά ελευθέρωσε το χέρι του µε µια αποφασιστική κίνηση. Ήταν τραβηγµένο και ψυχρό. Μετά µου χάρισε ένα χαµόγελο κι έφυγε χωρίς να κοιτάξει την Αφροδίτη. µόνο που το δικό της ήταν πιο µεγάλο. . σαν ένα µαύρο αντίγραφο της τουαλέτας της Νεφερέτ. σαν τα κεριά προσευχής που µπορείς ν’ αγοράσεις στο τµήµα µεξικάνικων προϊόντων του παντοπωλείου κι έχουν µια µυρωδιά από τριαντάφυλλο και καλές γριούλες.αναγνωρίσω αυτή τη µυρωδιά. µε µια κίνηση που ο ανυποψίαστος θα θεωρούσε φιλική. Κι ύστερα τράβηξε την προσοχή µου ο ίδιος ο κύκλος. σ’ ευχαριστώ που καλωσόρισες τη Ζόι. Φορούσε το ίδιο µενταγιόν µε τους άλλους. Όλο το εσωτερικό ήταν ένας ενιαίος χώρος. Πάλι έκανα βλακεία. «Α. Ο Έρικ ούτε που της έδωσε σηµασία. που έκρυβε τελείως τα παράθυρα και το ασηµένιο φεγγαρόφωτο. Η φωνή της ήχησε φυσιολογική κι ακούµπησε µάλιστα για µια στιγµή τα φροντισµένα δάχτυλά της στο µπράτσο του Έρικ. από την οποία κρεµόταν ένα παράξενο σύµβολο. Αναστέναξα. Θα πρέπει να ήταν πάνω από εκατό και φώτιζαν τα παιδιά που στέκονταν πίσω τους σε χαλαρή κυκλική διάταξη. Ήταν εκνευριστικά όµορφη. Ήταν ντυµένη µε µακρύ µαύρο φόρεµα όπου λαµποκοπούσαν χάντρες από όνυχα. Δεν ήταν καµία από κείνες τις µπανάλ κολόνιες που βάζουν τ’ αγόρια µε το γαλόνι. Υπέροχα. δεν υπήρχε αµφιβολία ότι πρόσεξε το ενδιαφέρον µου για τον Έρικ (και το δικό του ενδιαφέρον για µένα). κουβεντιάζοντας και γελώντας στο απόκοσµο κοκκινωπό φως τους. Βρισκόταν στο κέντρο της αίθουσας και ήταν φτιαγµένος από κεριά σε ψηλά κηροπήγια από κόκκινο γυαλί. Το τελευταίο πράγµα που χρειαζόµουν ήταν ν’ αναµειχθώ σ’ έναν επεισοδιακό χωρισµό. Και σταµάτησα. Ζόι!– βρισκόµουν σε µια αίθουσα ψυχαγωγίας. και τα µάτια της έκαιγαν όταν τα κάρφωσε στα δικά του. Όλα τα παιδιά ήταν ντυµένα στα µαύρα και πρόσεξα ότι κανένα δε φορούσε τα κεντητά εµβλήµατα των τάξεων. Ζόι!» Η φωνή της Αφροδίτης πέταξε στην αίθουσα προπορευόµενη του σώµατός της. Έµοιαζε µε δύο µισοφέγγαρα τοποθετηµένα πλάτη µε πλάτη πάνω σε µια πανσέληνο. Μύριζε σαν… µύριζε σαν… σαν το δάσος τη νύχτα µετά τη βροχή… κάτι δροσερό και γήινο και… «Μπορείς να περάσεις» µου έλεγε. ήρθες. Μπήκα µέσα.

Φυσικά. αλλά η παροµοίωση ήταν φοβερά ακριβής. Θέλω να πω. «Κοίτα. ήταν το «πάρτι» της και ήµουν καλεσµένη. µου έδωσε απότοµα ένα φόρεµα που κρεµόταν σ’ ένα χώρισµα και µ’ έσπρωξε µέσα σ’ ένα αποχωρητήριο. Αφροδίτη. χωρίς να µου έχει πει κανείς ότι δεν ήταν αποκριάτικο. Όχι ότι την έλεγα σκύλα. έπρεπε να το βουλώσω. «Θα διευθύνω την τελετή. θα ένιωθα σαν να πήγαινα σ’ ένα πάρτι ντυµένη πάπια. µάλιστα.τι πεις εσύ. που έφτανε ακριβώς πάνω από τα γόνατά µου. από κείνο το µαλακό ύφασµα που κολλά στο σώµα και δεν τσαλακώνεται. Τέλεια. Η Αφροδίτη µιλούσε γρήγορα. Είµαι απλώς καινούρια». «Αφροδίτη. δε χρειάζεται να µου κρατάς το χεράκι». φυσικά. αλλά είχε εξαντλήσει την υποµονή µου. ενώ σκεφτόµουν χαρούµενη ότι ένα ζευγάρι ωραίες µπαλαρίνες ταιριάζουν µε όλα σχεδόν τα ντυσίµατα. αλλά σου έφερα κάτι ν’ αλλάξεις». ήταν κεντηµένες κόκκινες λαµπερές µικρές χάντρες. Εντάξει. Είσαι έτοιµη. Ήταν στ’ αλήθεια πανέµορφο. αναστενάζοντας µε ανακούφιση που µου έκανε. ελπίζοντας να τελειώσει µια ώρα αρχύτερα αυτή η τελετή. Αντί γι’ αυτό. Στένεψε τα µάτια της κι ετοιµάστηκα γι’ άλλη µια ψυχωτική κοριτσίστικη σκηνή. Είχε µακριά µανίκια και στρογγυλό ντεκολτέ που άφηνε σχεδόν γυµνούς τους ώµους (ευτυχώς που φορούσα το µαύρο µου σουτιέν). χαµογέλασα. και βγήκα από την τουαλέτα. Κοίταζε το σηµάδι µου. «Και βέβαια δε χρειάζεται να σου κρατάω το χεράκι. Άλλωστε. είσαι η καινούρια ευνοούµενη της Νεφερέτ». κάτι που µε τσάντισε αφάνταστα. Με οδήγησε έξω από τις τουαλέτες κι αποκεί στον κύκλο. Μόλις µπήκαµε στις τουαλέτες. Προσπάθησα ν’ ακουστώ πειστική και.» Έπαψα να προσπαθώ να τη λογικέψω κι έγνεψα καταφατικά. «Πρέπει να βιαστείς. το σηµάδι µου είναι χρωµατισµένο – ξεπέρασέ το! Δεν είπα όµως τίποτα. χαµογέλασε µ’ εκείνο το µοχθηρό χαµόγελο που την έκανε σαν σκύλο που γρυλίζει. Μετάφραση: Eίχαν συντριπτική αριθµητική υπεροχή. «Ωραία. Ήταν απλό αλλά µε κολάκευε. Αναγνώρισα τα δύο κορίτσια µπροστά στα οποία σταµατήσαµε – ήταν δύο από τις «µέγαιρες από την . Ήταν φανερό ότι δε σήκωνε αντιρρήσεις και. ζήλευε που ήταν µέντοράς µου η Νεφερέτ. Αν ήµουν ντυµένη διαφορετικά από τους άλλους. δεν υπήρχε περίπτωση να τη ρωτήσω. αρκετά παρείσακτη ένιωθα ήδη. «Μπορείς να βάλεις τα ρούχα σου στην κρεµάστρα και να τα πάρεις µετά στον κοιτώνα σου». οπότε έπρεπε να είµαι καλό παιδί. καθώς µου έγνεφε να την ακολουθήσω στις τουαλέτες των κοριτσιών. Γύρω από το ντεκολτέ. δε νοµίζω ότι είµαι η καινούρια ευνοούµενη της Νεφερέτ. Λες και δε µας έφτανε το θέµα του Έρικ και του σηµαδιού µου. «Ευτυχώς µου κάνει» είπα. Πάµε». Πρόσεξα όµως ότι η Αφροδίτη δεν κοίταζε το φόρεµα. «Ό. Θα περάσεις κι αυτή την τελετή µε την ίδια άνεση που πέρασες όλα τα άλλα εδώ. Μου έριξε ένα περιφρονητικό βλέµµα πάνω απ’ τον ώµο της. κι όλοι οι υπόλοιποι θα φορούσαν τζιν. Έβγαλα βιαστικά τα ρούχα µου και φόρεσα το µαύρο φόρεµα. ούτως ή άλλως. «Δεν µπορείς να έρχεσαι στις τελετές µας ντυµένη έτσι». οπότε δε θα µπορώ να σου κρατάω το χεράκι». τις άκρες των µανικιών και το στρίφωµα. Εντάξει. Φόρεσα ξανά τα παπούτσια µου.

«Εγώ είµαι η Δεινώ» είπε το άλλο κορίτσι. ήταν σωριασµένο στην καρέκλα και φορούσε µια κουκούλα που κάλυπτε το κεφάλι του. προσπαθώντας να καταλάβω τι µου θύµιζε… τι στο καλό ήταν. µια λεκάνη µε φρούτα και ψωµί. «Γεια. κάµποσα κύπελλα και µια κανάτα. Είχε καταπληκτικά µακριά σγουρά µαλλιά. αγνοώντας πλήρως το άτοµο που ήταν σωριασµένο στην καρέκλα. κορίτσι ή αγόρι. µου χαµογελούσαν ζεστά. Ναι. αλλά οι µακριές ελεύθερες µπούκλες της είχαν περισσότερο το χρώµα του σταχυού παρά του χρυσαφιού.) Οσµίστηκα ξανά. νιώθοντας ένα έντονο αίσθηµα κλειστοφοβίας. αλλά όταν µε άγγιξε µια πουπουλένια τολύπα καπνού και τον ανάσανα. γεµάτη περιέργεια. όπου καθόταν κάποιος. Βασικά αυτό το άτοµο. «Γεια» είπα. Καθόταν. Χριστέ µου. Όταν βρίσκεσαι σε εχθρικό έδαφος. Ευθύς η ατµόσφαιρα γέµισε καπνό που θα ορκιζόµουν ότι είχε πράσινο χρώµα και κλωθογύριζε σαν φάντασµα στην αίθουσα. δεν ξεγελάστηκα. Αν και στο φως των κεριών ήταν δύσκολο να ξεχωρίσω ποιο κλισέ την περιέγραφε καλύτερα. Όχι. Κάτι σαν φύλλα δάφνης και µοσχοκάρφια. που σίγουρα δεν τολµούσαν να φριζάρουν ούτε για µια στιγµή. είναι καλύτερα να περνάς απαρατήρητη και να παριστάνεις την ανύποπτη ή/και τη χαζή. Γύρισα από την άλλη. Εντάξει. Ήταν. αντί να έχουν ξινισµένα µούτρα σαν να έφαγαν λεµόνι. «Αυτό θα κάνουµε!» είπαν µε µια φωνή η Ενυώ και η Δεινώ. «Γεια» είπα ξανά. Η µυρωδιά µού φάνηκε γνωστή και συνοφρυώθηκα. (Έπρεπε να θυµηθώ να ευχαριστήσω τη γιαγιά που µου έµαθε τα µπαχαρικά και τις µυρωδιές τους. µόνο που εδώ υπήρχε µια καρέκλα τραβηγµένη µπροστά στο τραπέζι. Τώρα είχα µια καλή εικόνα του εσωτερικού του κύκλου. Πίεσα τον εαυτό µου να χαµογελάσω κι εγώ. Ήταν προφανώς µιγάδα και το δέρµα της ήταν ένας υπέροχος συνδυασµός του ζεστού χρώµατος του καφέ µε µπόλικη κρέµα. φυσικά. κι ένιωσα µια ανάλαφρη ζάλη. πριν νικήσει η ευθυκρισία µου την περηφάνια µου και το βάλω στα πόδια. τρόπος του λέγειν. Πάντως δεν πίστευα πως ήταν φυσική ξανθιά. Μόνο που. τοποθετηµένα σε περίτεχνα σκαλιστά λιβανιστήρια πάνω στο τραπέζι. Στάθηκα στο κενό που είχαν αφήσει ανάµεσά τους. ξαφνιάστηκα από την πικράδα του.κόλαση» που την ακολουθούσαν στην καφετέρια. µε λένε Ενυώ» είπε η ψηλότερη από τις δύο. ήταν παράξενο αυτό το λιβάνι. Χµµµ… Τέλος πάντων. είναι δυνατόν να κοιµόταν. ξανθιά. Στένεψα τα µάτια µου για να βεβαιωθώ ότι έβλεπα καλά. Ένα κορίτσι που µου φάνηκε γνωστό από τον κοιτώνα άναβε κάµποσα χοντρά στικ λιβανιού. Μαχαίρι ήταν – είχε κοκάλινη λαβή και µακριά κυρτή λάµα που έδειχνε υπερβολικά κοφτερή για να κόψεις µε ασφάλεια φρούτα ή ψωµί. το τραπέζι ήταν σκεπασµένο µε µαύρο βελούδο σαν τους τοίχους και υπήρχε πάνω ένα άγαλµα της θεάς. Άλλαζε καθώς . Οι τρεις τους αντάλλαξαν ένα βλέµµα που µου σήκωσε την τρίχα. Μυστήριο. Ήταν κι οι δύο εξοργιστικά τέλειες. ασχέτως υγρασίας. «Εύχοµαι και στις τρεις ν’ απολαύσετε την τελετή» είπε η Αφροδίτη. Κι ένα µαχαίρι. που ήταν παρόµοιος µε αυτόν στον ναό της Νύχτας. Περίµενα να έχει γλυκιά µυρωδιά σαν το λιβάνι στον ναό της Νύχτας.

Η ψηλή ξανθιά από την άλλη πλευρά είπε ζωηρά: «Και Ενυώ σηµαίνει πολεµόχαρη». Σ’ αυτή τη γλυκιά σκέψη. Μοσχοκάρφι και δάφνη. σταµατώντας (ευτυχώς) τις συνοµιλίες. Απίστευτο. Ναι.» Δε βρήκα τι άλλο να πω. Ήταν σαν να είχε αναµείξει κάποιος χιπ χοπ µ’ έναν πρωτόγονο χορό ζευγαρώµατος. στράφηκα στο κορίτσι δεξιά µου. παλλόµενος ρυθµός. αντίθετα µε τον κύκλο στον ναό της Νύχτας. Ναι. Η Κέιλα δε θα το πίστευε. αλλά εµείς πιστεύουµε πως είναι συκοφαντική φαλλοκρατική προπαγάνδα που έγραψαν άντρες οι οποίοι ήθελαν να υποβιβάσουν τις δυναµικές γυναίκες». Διάβολε! Γέµιζαν την αίθουσα µε καπνό µαριχουάνας ανακατεµένης µε µπαχαρικά. «Ναι» είπε η Δεινώ. Ξαφνικά µ’ έπιασε ένας παρανοϊκός φόβος (προφανώς παρενέργεια της µαριχουάνας) και κοίταξα γύρω µου σίγουρη ότι θα δω έναν καθηγητή έτοιµο να ορµήσει και να µας σύρει στο… στο… Δεν ξέρω. Αντιστεκόµουν χρόνια στην πίεση άλλων παιδιών κι έλεγα όχι ακόµα και στις πιο ευγενικές προσφορές να δοκιµάσω εκείνα τα χοντροειδή τσιγαριλίκια που περνούσαν από χέρι σε χέρι στα πάρτι και τα σχετικά. (Τόσο τους έκοβε. Και µετά άρχισε να χορεύει η Αφροδίτη γύρω από τον κύκλο κι έπαθα σοκ.) Και να που τώρα είχα πνιγεί στο ντουµάνι. Ήταν ένας βαθύς. (Δηλαδή. Αλλά εµένα δε µου έκανε κλικ. σ’ ένα απίστευτα φριχτό µέρος. Όταν αµφιβάλλεις (ή πανικοβάλλεσαι). «Πήραµε τα ονόµατά µας από την ελληνική µυθολογία. που σηµαίνει σφήκα. Αν ήταν ποίηµα αυτή η µουσική. θα ήταν γεµάτο µικρόβια. Επικινδυνότητά του. µόνο καµιά εικοσαριά παιδιά. σαν τα αναµορφωτήρια όπου κλείνουν τους παραβατικούς εφήβους. όµως. «Ε… το Δεινώ είναι… ε… ασυνήθιστο όνοµα. Ο µύθος λέει ότι γεννήθηκαν γριές και µοιράζονταν ένα µάτι κι ένα δόντι. η µουσική ήταν ανατριχιαστική. Και µετά. Εντάξει. . «Α» είπα όσο πιο ευγενικά µπορούσα. «Οι αρσενικοί άνθρωποι είναι καθάρµατα». Ειλικρινά. Σηµαίνει κάτι συγκεκριµένο. Ευτυχώς. αλλά υπήρχε και κάτι άλλο στο περιθώριο· κάτι που σου άφηνε στο τέλος µια αψάδα. θα µπορούσατε να πείτε πως ήταν σέξι. Εννοώ. Εισέπνευσα ξανά τη µυρωδιά του. σαν το ακριβό άρωµα που µεταβάλλεται ανάλογα µε το άτοµο που το φοράει. Και τότε κατάλαβα.» «Δεινό σηµαίνει συµφορά» είπε µ’ ένα γλυκό χαµόγελο. θα έλεγε κάτι σαν «Ένα Μανούλι Κουνάει την Κορµάρα του». Ήταν οι τρεις αδελφές της Γοργόνας και της Σκύλλας. Ξεφύσηξα. έλεος.πληµµύριζε την αίθουσα. πιάσε ψιλή κουβέντα. και η Πεφρηδώ. «Πρέπει να πεθάνουν όλοι» είπε η Ενυώ. Κουβέντιαζαν ήρεµα και φέρονταν λες και δεν ήταν τίποτα σπουδαίο το εντελώς παράνοµο λιβάνισµα µε µαριχουάνα. είναι η κοπέλα που ανάβει το λιβάνι» εξήγησε η Ενυώ. Πρώτα απ’ όλα. αρχαίος και ταυτόχρονα µοντέρνος. «Ναι.) Προσπαθώντας να µην ανασαίνω βαθιά. άρχισε ξαφνικά η µουσική. γιατί να θέλω να πάρω ένα ναρκωτικό που µετά σε κάνει να θέλεις να καταβροχθίσεις παχυντικά γλυκά. είχε ωραίο κορµί και λικνιζόταν σαν την Κάθριν Ζέτα-Τζόουνς στο Σικάγο. Όχι επειδή δεν είµαι γκέι (που δεν είµαι). Δε µου έκανε κλικ γιατί ήταν µια άτεχνη µίµηση του χορού της Νεφερέτ στο «Πανέµορφη Βαδίζει». µια πικρίλα… κάτι σκοτεινό και µυστικιστικό και θελκτικό στην… επικινδυνότητά του. «Αλήθεια. εδώ δεν υπήρχαν ενήλικοι βρικόλακες.

σταµάτησε η µουσική κι έστρεψα το βλέµµα µου στην Αφροδίτη. καταρράκτες της βροχής. Κοίταζε εµένα. Στραφήκαµε στον νότο και η Αφροδίτη πλησίασε το µοβ κερί της ανάµεσα στα άλλα κόκκινα. Και ήταν το µοναδικό παιδί µέσα στην αίθουσα που δεν κοίταζε την Αφροδίτη. κοµιστή των καταιγίδων και της δύναµης της µαγείας. Άφησε το αναµµένο µοβ κερί στη . όπως πρόσεξα τώρα. κι ορκίζοµαι ότι άκουγα στ’ αυτιά µου τον βρυχηθµό της θάλασσας. προσποιούµενη πως δεν έψαχνα για τον Έρικ. Γύρισα µουδιασµένη στα δεξιά. Η Αφροδίτη επέστρεψε στο κέντρο του κύκλου. Στεκόταν στη µέση του κύκλου. κρατώντας το µπροστά της σαν πυρσό. να µε τραβά το γαλάζιο κερί που βρισκόταν ανάµεσα στα κόκκινα. όλα τα µάτια ήταν καρφωµένα πάνω της φυσικά. στην πλευρά του κύκλου όπου. οπότε βρήκα την ευκαιρία να κοιτάξω τον κύκλο. Δε χρειάστηκε να µε παρακινήσει η Πολεµόχαρη ή η Συµφορά (µπλιάχ) για να γυρίσω ανατολικά. και σας ζητώ να ευλογήσετε τη µαγεία που συντελείται εδώ! Οφείλω να οµολογήσω πως ήταν καλή. σας καλώ στο όνοµα της Νύχτας. όπως η Αφροδίτη. κι ο Ντάµιεν είχε αυτοανακηρυχτεί ειδικός στ’ αγόρια). σε καλώ στο όνοµα της Νύχτας. να του χαµογελάσω ή να του γνέψω (ο Ντάµιεν είχε πει να χαµογελάσω στο παιδί. Είχα ιδρώσει και. όταν… οχ. γη. Αν και είχα φρικάρει. Ω. συνοδέψτε µε µε την κατακλυσµική σας δύναµη στην εκτέλεση αυτής της πανίσχυρης τελετής! Τι στο διάβολο µου συνέβαινε. ήταν φανερό ότι είχε εξασκηθεί στον έλεγχο της φωνής της και ο µεταξένιος ήχος των λόγων της ταξίδευε στον χώρο. άνεµοι της καταιγίδας. Ω. και ζητώ τη βοήθειά σου για να πιάσουν τα µάγια µου! Γυρίσαµε ξανά κι ένιωσα ξαφνικά κι εγώ. χαράζοντας µε τη λεπίδα του µια πεντάλφα στον αέρα καθώς µιλούσε: Ω. Ένιωσα αυτό που αναγνώριζα ήδη ως ενέργεια της φωτιάς και µαγεία του κύκλου να χύνεται στο δέρµα µου. το σηµάδι στο µέτωπό µου έκαιγε σαν να το είχες πυρακτώσει. Το κερί ήταν αναµµένο και το µετέφερε. λες κι είχε φωλιάσει στον αέρα δίπλα µου. Καθώς ανακάτευε ο άνεµος τα µαλλιά µου. µπροστά στο τραπέζι. για να νιώσω την ίδια τη γη να σαλεύει στον βρυχηθµό της καταιγίδας της δύναµης που έρχεται όταν µε βοηθάς σ’ αυτή την τελετή! Η Αφροδίτη έσκισε ξανά τον αέρα µε τη λεπίδα κι ένιωσα ένα µυρµήγκιασµα στην παλάµη του δεξιού χεριού µου.Καθώς χόρευε τόσο προκλητικά η Αφροδίτη. Ω. Μύρισα κοµµένο γρασίδι κι άκουσα την κραυγή της κουκουβάγιας. σαν να λαχταρούσα να πιάσω εγώ το µαχαίρι. σε καλώ στο όνοµα της Νύχτας. αντί να νιώθω µια ελαφριά µονάχα ζέστη. Αν και όχι τόσο επιβλητική όσο η Νεφερέτ. Πήρε αποφασιστικά στο ένα χέρι της ένα µεγάλο µοβ κερί κι έπιασε µε το άλλο χέρι το µαχαίρι. σκατά… τον εντόπισα ακριβώς απέναντί µου. Πριν προλάβω ν’ αποφασίσω αν έπρεπε να κοιτάξω αλλού. βαθιά κι υγρή. όπως στην προηγούµενη τελετή. φωτιά της αστραπής. είδα µε την άκρη του µατιού µου ότι η Αφροδίτη είχε ανάψει το κίτρινο κερί και τώρα σήκωνε το µαχαίρι. ανάµεσα στα κόκκινα κεριά υπήρχε κι ένα κίτρινο. σας καλώ στο όνοµα της Νύχτας. χρειάστηκα όλη µου τη δύναµη για να µη βγω από τον κύκλο για να καλέσω µαζί της το νερό.

«Και το µόνο που ζητάµε στην αποψινή τελετή. Οι αρχαίοι ήξεραν τα µυστήρια αυτής της νύχτας και τα χρησιµοποιούσαν για να πάρουν δύναµη… να διαρρήξουν το παραπέτασµα ανάµεσα στους κόσµους και να ζήσουν περιπέτειες που εµείς σήµερα τις βλέπουµε µόνο στα όνειρά µας. Ναι. «Πιες. Ήταν κι αυτό γλυκόπιοτο. Είναι µεγαλειώδης νύχτα. Οι αντιδράσεις της µητέρας µου και του πατριού µου στο σηµάδι µου ήρθαν στη µνήµη µου σκληρά και έντονα. χύνοντας λίγο κόκκινο υγρό στα δάχτυλά µου. Ήταν κάτι που µε στεναχωρούσε. άγνωστο πώς. . κι άλλο. κι άλλο. ν’ αποκτήσουµε την ευλυγισία των αδελφών µας αιλουροειδών. Μυστική… µυστηριώδης… µαγική… αληθινή οµορφιά και δύναµη των βρικολάκων – αµίαντη από ανθρώπινους νόµους και κανόνες. «Ευλογηµένη να είσαι» ψιθύρισε η Αφροδίτη καθώς µου έπαιρνε απότοµα το κύπελλο. «Είναι η ώρα που γεµίζει το φεγγάρι της θεάς µας. κατέβηκε στον λαιµό µου σχηµατίζοντας ένα καυτό γλυκόπικρο µονοπάτι και µε κατέκλυσε µε µια µεθυστική λαχτάρα να πιω κι άλλο. Ήταν κρασί. Και ξαφνικά δεν ήθελα να αρνηθώ. Άκουγα τις λέξεις µέσα στο µυαλό µου – µέσα στο πνεύµα µου. ένιωσα τα λόγια της και. Προκάλεσε µια έκρηξη αισθήσεων στον ουρανίσκο µου. αλλά δεν είχε την ίδια γεύση µε το κρασί στην προηγούµενη τελετή του φεγγαρόφωτου. Ένιωθα ξαναµµένη και λαχανιασµένη. αν και δε διέθετε την επιβλητικότητα και τη δύναµη της Νεφερέτ. Σήκωσε το κύπελλο και µου το πρόσφερε. Μ’ εγκατέλειψαν εδώ να τα βγάλω πέρα µόνη µου µε την καινούρια ζωή µου. η φωνή της αντιλάλησε στους τοίχους όπως νωρίτερα της Νεφερέτ. Σκοτεινές Κόρες και Γιοι. µαζί µε τον φόβο της Κέιλα και την εχθρότητα του Ντριού και του Ντάστιν. αλλά δεν ήταν βασικά αληθινά αυτά που έλεγε. Ω. ήξερα τι θα κάνει µετά. και ζήτησε µαζί µας από τη Νύχτα αυτό που είναι δικό µας διά του δικαιώµατος του αίµατος και του σώµατος και του σηµαδιού της µεγάλης αλλαγής – του σηµαδιού µε το οποίο σ’ έχει σφραγίσει ήδη». ελεύθερο κι ατιθάσευτο. ξέρω. Να ελευθερωθεί µέσα µας η δύναµη των άγριων θηρίων. είναι αυτό που ζητάµε σε κάθε πανσέληνο τον τελευταίο χρόνο. Κι ύστερα µου χάρισε ένα συγκρατηµένο θριαµβευτικό χαµόγελο. ζαλισµένη ακόµη από τη γεύση του κρασιού. Θυµήθηκα επίσης ότι κανείς δε µου τηλεφώνησε ή δε µου έστειλε έστω ένα µήνυµα απ’ όταν έφυγα. αλλά και µε εξόργιζε. Αναµφισβήτητα δε συµπαθούσα ούτε εµπιστευόµουν την Αφροδίτη. Πώς όµως. Η Αφροδίτη είχε σταµατήσει ακριβώς µπροστά µου. είχε όµως ένα καρύκευµα που όµοιό του δεν είχα ξαναδοκιµάσει. αυτά που έλεγε µε φλόγισαν σαν να καιγόµουν από µέσα. σε καλώ κοντά µου στο όνοµα της Νύχτας! Απάντησέ µου! Μείνε µαζί µου σ’ αυτή την πανίσχυρη τελετή και δώσε µου τη δύναµη της θεάς! Και. ν’ αποδεσµευτούµε από τις αλυσίδες των ανθρώπων και να ξεφύγουµε από την άγνοια και τις αδυναµίες τους». πνεύµα. Θα έπρεπε να πω όχι. Πήρα αποφασιστικά το κύπελλο από την Αφροδίτη κι ήπια µια µεγάλη γουλιά. όπως κι εκείνη. «Ευλογηµένη να είσαι» επανέλαβα µηχανικά. Ζόι Ρέντµπερντ.θέση του στο κέντρο του τραπεζιού και ολοκλήρωσε την επίκλησή της. Όταν σήκωσε το κύπελλο κι άρχισε να βαδίζει γύρω από τον κύκλο. Δεν είµαστε άνθρωποι!» Σ’ αυτά τα τελευταία λόγια.

Την παρακολουθούσα προσεκτικά κι ευχόµουν να µπορούσα να πιω άλλη µια γουλιά καθώς επέστρεφε στο τραπέζι. Και καθώς έκανε τον γύρο του κύκλου. Κι εξακολουθούσα να µην µπορώ να καταλάβω τι µου θύµιζε. Ανασάλεψε σαν να ξανάβρισκε τις αισθήσεις του κι ανακάθισε αδέξια. προσφέροντας το κύπελλο. στράγγισε και την τελευταία γουλιά. και τράβηξε το µάτι µου µια κίνηση στο τραπέζι. Δε µου αρέσει η γεύση του. «Μεγάλη και µαγική θεά της Νύχτας και της πανσελήνου. δυσκολεύεστε να το πιστέψετε). η Αφροδίτη επέστρεψε στον κύκλο. η όρασή µου θόλωσε. Κοίταξα ξανά έναν γύρο στην αίθουσα. ενώ την κοίταζα µε ζήλια. Κοίταξα στην απέναντι πλευρά του κύκλου να δω αν µε παρατηρούσε ακόµη ο Έρικ. τη µαγεία και τη ρώµη σου!» Ύστερα έφερε το κύπελλο στο στόµα της και. και η αλλόκοτη εικόνα της Αφροδίτης-Νεφερέτ έσβησε. Ήταν κάτι παραπάνω από υπέροχο. κάτασπρο. Όλοι –και εννοώ όλοι– εκτός από τον Έλιοτ ήταν ωραίοι. Μα είχα ακόµη τη γεύση του κρασιού στη γλώσσα µου. Το άτοµο που καθόταν σωριασµένο κι ακίνητο σε όλη τη διάρκεια της τελετής κουνιόταν επιτέλους. ωραία και τροµερή. ενώ εγώ ανοιγόκλεινα τα µάτια µου για να καθαρίσει η όρασή µου. όπως και το κάψιµο στο σηµάδι µου. Όταν το ήπιε όλο. γιατί το κορµί της τρεµούλιαζε κι άλλαζε και ξαφνικά ήταν σαν να έβλεπα τη Νεφερέτ – µόνο που ήταν ένα νεότερο και πιο ακατέργαστο αντίτυπο της µεγάλης ιέρειας. που ακόµα και οι πιο αρχαίοι πρέπει να σε υπακούουν.Η Αφροδίτη προχώρησε στην Ενυώ. Ειλικρινά. Ήταν εκείνος ο αχώνευτος. Απαντήσαµε όλοι το ίδιο. Ναι. Ανοιγόκλεινε τα µάτια του µε συνεχή χασµουρητά κι έδειχνε σαν να είχε εισπνεύσει πάρα πολύ λιβάνι. Η κουκούλα της µαύρης µπέρτας του έπεσε πίσω κι είδα σοκαρισµένη τα απαίσια φουντωτά πορτοκαλοκόκκινα µαλλιά και το πλαδαρό. που οδηγείς τα πνεύµατα των πρεσβυτέρων. Άναψαν τα φώτα υγραερίου. Ήταν πολύ παράξενο. ο Έλιοτ! Τι παράξενο να βρίσκεται εδώ. χορεύοντας και γελώντας καθώς έσβηνε τα κεριά αποχαιρετώντας ένα ένα τα στοιχεία. γεµάτο φακίδες πρόσωπο. ενώ εγώ δεν µπόρεσα ν’ αντισταθώ στον πειρασµό να γλείψω το κρασί που είχε χυθεί στα δάχτυλά µου. Πληµµύρισέ µας µε τη δύναµη. τυφλώνοντάς µε µε τη λάµψη τους.… . Σήκωσε ξανά το κύπελλο. Δε µου αρέσει το αλκοόλ. Ύστερα άρχισαν όλοι να κουβεντιάζουν και να γελούν καθώς διαλυόταν ο κύκλος. όπως το περίµενα. εσύ που ιππεύεις τον κεραυνό και τη θύελλα. Τι τον ήθελαν οι Σκοτεινές Κόρες και Γιοι. «Καλώς ήρθατε και καλό κατευόδιο και καλή αντάµωση!» είπε στο τέλος. δεν υπήρχε ούτε ένα άσχηµο βλαµµένο παιδί. Σίγουρα δεν είχε καµιά θέση εδώ. Σήκωσε το χέρι του και σκούπισε κάτι από τη µύτη του (προφανώς τις µύξες που του άρεσε τόσο πολύ να σκαλίζει) και είδα τους άσπρους επιδέσµους που ήταν τυλιγµένοι στους καρπούς του. Τι στο. βοήθησέ µας σ’ αυτό που σου ζητάµε. Η Αφροδίτη δεν άργησε να κάνει τον γύρο όλου του κύκλου. Και µύριζε… είχε µια γνωστή µυρωδιά… αλλά µες στην παραζάλη µου δεν µπορούσα να συγκεντρωθώ για να θυµηθώ πού αλλού είχα µυρίσει κάτι τόσο θεσπέσιο. Ακολουθώντας τον ρυθµό της. προσφέροντας σε κάθε παιδί µια γουλιά από το κύπελλο. Αυτό το κρασί όµως είχε κάτι που το έκανε πιο νόστιµο ακόµα… ακόµα κι από τις τρούφες πικρής σοκολάτας Godiva (ξέρω. άρχισε ξανά η µουσική.

δεν µπορούσα ν’ αναπνεύσω και ρίχτηκα στον δροσερό πέτρινο τοίχο που . «Μισό λεπτό. δεν κατάλαβα. Μου είχαν γυρίσει τα άντερα. Ξέρεις – πρωινό. µόνο ότι ήθελα να φύγω. παραδέξου το. Ψυγείο.» Δεν αναγνώρισα τη φωνή µου. Στο τέλος. γέρνοντας πάνω µου καθώς κοίταζε το σηµάδι µου. µεσηµεριανό και δείπνο». «Έλα. Ζόι. Είσαι αρχάρια και βρικόλακας ταυτόχρονα και λαχταρούσες κάτι περισσότερο από µια γεύση από το αίµα αυτού του παιδιού». Τα µάτια µας διασταυρώθηκαν κι εκείνη µου χαµογέλασε ειρωνικά. αλλά µε διέκοψε η Δεινώ. τη Συµφορά και τη Σφήκα και βγήκα ήρεµα από την αίθουσα. «Μπορεί να χρησιµεύσει µόνο για σνακ µπαρ». Η Ενυώ και η Δεινώ στέκονταν λίγο πιο πέρα κουβεντιάζοντας ζωηρά µε το κορίτσι που λεγόταν Πεφρηδώ. Δε µε είχε τραβήξει κάποια καινούρια κολόνια· µε τράβηξε το αίµα. Αν µπορούσες θα το έπινες όλο – το ήθελες πιο πολύ κι από εµάς. Το ψυγείο που χρησιµοποιήσαµε απόψε». Ένιωσα ζέστη και κρύο ταυτόχρονα κι απέστρεψα από τα πρόσωπά τους το βλέµµα µου – που έτυχε να πέσει πάνω στην Αφροδίτη. κάνοντας έναν περιφρονητικό µορφασµό. χαµογέλασα κι έδειξα µε το κεφάλι µου προς την κατεύθυνση του Έλιοτ. µωρέ! Μη µας πεις τώρα ότι δεν κατάλαβες τι είχε µέσα το κρασί κι ότι δεν ξετρελάθηκες µε τη γεύση του». η υπέροχη µυρωδιά µού ήταν γνωστή γιατί την είχα ξαναµυρίσει όταν µάτωσαν τα χέρια του Χιθ. είπα µια ελάχιστα πειστική δικαιολογία στην Πολεµόχαρη. και ήθελα να γλείψω και το δικό του αίµα. «Ουσιαστικά είναι άνθρωπος» είπε αηδιασµένη η Πεφρηδώ. «Γιατί είναι εδώ αυτό το παιδί. Και το ξαναµύρισα χτες στον διάδροµο. Ήπια αίµα –το αίµα του απαίσιου Έλιοτ– και µου άρεσε! Το χειρότερο. Συγκρατώντας µε δυσκολία την αναγούλα µου. ανατριχιαστικό αίσθηµα διαπέρασε τη ραχοκοκαλιά µου.Ένα απαίσιο. Σνακ µπαρ. «Κι όλα τα ενδιάµεσα γεύµατα» γουργούρισε η πολεµοχαρής Ενυώ. «Τι άχρηστος» είπε η Δεινώ. Ήταν ολοφάνερο. Στεκόταν στην απέναντι πλευρά της αίθουσας και µίλαγε µε τον Έρικ. Παριστάνοντας ότι το στοµάχι µου δεν κόντευε να σπάσει από το σφίξιµο. Πήγα κοντά τους και περίµενα µέχρι να παρουσιαστεί κάποιο κενό στη συζήτηση. «Έλα. αίµα» είπε η Συµφορά. Δεν ήξερα πού πήγαινα. Η λέξη «τέρας» αντιλαλούσε ξανά και ξανά στο κεφάλι µου. Μόλις έκλεισα πίσω µου τη βαριά ξύλινη πόρτα του κέντρου ψυχαγωγίας. «Εξακολουθώ να µην…» άρχισα. «Έτσι λέµε τους ανθρώπους – ψυγεία και σνακ µπαρ. Ήµουν τέρας. άρχισα να τρέχω σαν τρελή και τυφλή.» Η Δεινώ η Συµφορά έστρεψε πάνω µου το υπεροπτικό σοκολατένιο βλέµµα της. όταν η Αφροδίτη γρατσούνισε τον µηρό του Έρικ. «Ναι. «Είναι ασήµαντος. προκλητικά. «Αίµα. «Αυτό σε κάνει κάτι σαν τέρας. Σε είδαµε που έγλειφες τα δάχτυλά σου» είπε η Ενυώ.» Η Ενυώ έριξε µια µατιά στον Έλιοτ κι ύστερα κοίταξε απηυδισµένη το ταβάνι. έτσι δεν είναι. Κρατούσε ξανά το κύπελλο και το σήκωσε σε µια αδιόρατη σχεδόν πρόποση πριν πιει µια γουλιά και γελάσει µε κάτι που µόλις είχε πει ο Έρικ.

προστάτευε το σχολείο. όπου άρχισα να ξερνάω µε κοµµένη την ανάσα. .

Η γάτα λοιπόν ήταν ένας τέλειος αντιπερισπασµός. Μουγκρίζοντας από την . «Έτσι µπράβο. Ακούµπησα στο δέντρο και συγκεντρώθηκα στην προσπάθεια να µην αδειάσω πάλι το στοµάχι µου. που τα µισά κλαδιά της κρέµονταν απέξω. συνηθισµένο νιαούρισµα γάτας.ΚΕΦΑΛΑΙΟ 17 σκούπισα µε την ανάστροφη το στόµα µου και αποµακρύνθηκα από τον εµετό Tρέµοντας. µου φαινόταν γνωστή. γατούλα. γατούλα» την ενθάρρυνα. «Μι-α-ουφ-ου» είπε κάνοντας µισό βήµα µε τις µικρές πατούσες της. (αρνούµενη ακόµα και να σκεφτώ τι είχα βγάλει και πώς ήταν) ώσπου έφτασα σε µια γιγάντια βελανιδιά τόσο κοντά στον τοίχο. καλή γατούλα. γιατί θυµήθηκα πού την ήξερα. θέλοντας προφανώς να µε πλησιάσει. Σκαρφαλωµένο σ’ ένα κλαδί που ακούµπαγε στον τοίχο ήταν ένα πορτοκαλί γατάκι. «Είσαι σαν µικρή λιονταρίνα» της είπα. οπότε τέντωσε πίσω τ’ αυτιά της κι έκλεισε τα µάτια της γουργουρίζοντας. αυτή η τελευταία ερώτηση ήταν ηλίθια. Μπορούσε να καταλάβει ότι µόλις είχα πιει αίµα (και µου άρεσε). Επιπλέον. «Πώς ανέβηκες εκεί πάνω. Όχι τώρα. σκαρφάλωσα αρκετά ψηλά για να τη φτάσω. «Είσαι η γάτα µου!» Η γάτα άνοιξε τα µάτια της. «Έλα. Ήταν περισσότερο κάτι σαν «µι-α-ουφ-µιι-αουφ-ρουθούνισµα». «Είδες τι καλά που είναι τώρα που δεν γκρινιάζεις. µα η αλήθεια ήταν ότι δεν άντεχα να σκέφτοµαι αυτό που είχε γίνει. σαν να ήθελε ν’ αναρωτηθεί γιατί µου πήρε τόσο χρόνο να το καταλάβω. «Ψι ψι ψι.» «Μι-α-ουφ» είπε. αν και ποτέ δεν ξέρεις…) Μου νιαούρισε ξανά και ήρθε λίγο πιο κοντά. Είχαν µακρύνει οι κυνόδοντές µου. Τότε. Όχι ακόµη. Μετά χρησιµοποίησα το κλαδί σαν σκοινί για να σκαρφαλώσω πιο ψηλά στον τοίχο. δεν ήταν ένα κοινό. Ήταν πολύ πρόσφατο. Μια σπίθα ευτυχίας άνοιξε δρόµο ανάµεσα στην αηδία και τον φόβο µέσα µου. Άπλωσα το χέρι µου και χάιδεψα το κεφάλι της. Συνέχισε να κουνάς τα ποδαράκια σου». χασµουρήθηκε και φτερνίστηκε ξανά. προσπαθούσα να µεταθέσω τη φρίκη µου και να τη διοχετεύσω στη σωτηρία της γάτας. έλα. «Σ’ έχω δει στ’ όνειρό µου». Κοιταχτήκαµε για κάµποσες στιγµές κι άρχισα ν’ αναρωτιέµαι αν ήξερε για µένα. Με κοίταζε µε τα πελώρια µάτια του κι έδειχνε πολύ κατσουφιασµένο. έλα…» Συνέχισα να της µιλάω ενώ έχωνα τη µύτη του παπουτσιού µου στον τραχύ τούβλινο τοίχο και κατάφερνα ν’ ανασηκωθώ αρκετά για να πιαστώ από το χαµηλότερο τµήµα του κλαδιού πάνω στο οποίο βρισκόταν η γάτα. φτερνίστηκε και προχώρησε στο κλαδί. από κάπου ανάµεσα στα κλαδιά άκουσα ένα νιαούρισµα. Οι ενήλικοι βρικόλακες δεν έχουν µυτερά δόντια. Κοίταξα ψηλά. Μύριζε αίµα η ανάσα µου. Τέλος. συνεχίζοντας να κουβεντιάζω µε τη γάτα. Έδειχνα διαφορετική. (Εντάξει. Τι µου συνέβαινε. Ναι. Τι είχα κάνει.» Κι ύστερα βλεφάρισα ξαφνιασµένη. Εντάξει. που συνέχιζε να µου παραπονιέται.

παρόλο που δεν υπήρχε εξωτερικός φωτισµός σ’ αυτή την πλευρά του τοίχου. κι έτσι έγειρα πίσω το κεφάλι µου και πήρα µερικές βαθιές ανάσες. Την ίδια στιγµή. στρογγύλεψαν τα µάτια της. Συνέχισα να τη χαϊδεύω. Δεν ήταν ευχάριστη. «Δεν είναι τίποτα! Δεν είναι τίποτα!» είπα ξανά και ξανά. Μια στεγνή µυρωδιά φθοράς. Ήταν η Ελίζαµπεθ! Η Ελίζαµπεθ Χωρίς Επίθετο που υποτίθεται πως είχε πεθάνει. «Ευχαριστώ» είπα δυνατά. σκαρφάλωσα λίγο πιο ψηλά και κάθισα στη φαρδιά επιφάνεια του τοίχου. είµαι πολύ χαρούµενη που σε βρήκα σήµερα· είχα µεγάλη ανάγκη να µου συµβεί κάτι ευχάριστο έπειτα από αυτά που τράβηξα απόψε. Έκλεισε τα µάτια της γουργουρίζοντας δυνατά. που τρεµούλιασε το κορµάκι της. αλλά ακόµα κι έτσι…» Μόλις πρόφερα αυτά τα λόγια. Ήταν απλώς… απλώς… ένα παράξενο παιδί. Κι είδα να στέκεται εκεί. Μόλις µε είδε. «Η Νεφερέτ είπε να καθίσουµε στο φεγγαρόφωτο». Κοίταξα τη γάτα. «Πολύ εξυπηρετικός άνεµος». Το µόνο που µπορούσα να κάνω ήταν να τη χαϊδέψω πάλι. µ’ έναν γατίσιο αναστεναγµό. Εκείνη. «Ξέρεις. Δε θα το πιστέψεις…» Μια παράξενη µυρωδιά ήρθε στα ρουθούνια µου. Αταίριαστη εδώ έξω. διώχνοντας τ’ αραιά σύννεφα. τούβλινου τοίχου. Έσκυψα και κοίταξα κατά µήκος του φιδωτού. µικρούλα µου. Ήταν απλώς λάθος µυρωδιά. Αποκλείεται. προχώρησε µε τις άσπρες πατουσίτσες της προς το µέρος µου κι ανέβηκε στην ποδιά µου. έκανε µεταβολή και χάθηκε µε υπερφυσική ταχύτητα στη νύχτα. «Αποκλείεται να ήταν φάντασµα. γιατί είσαι µια µικρή λιονταρίνα» της είπα ξαναρχίζοντας τα χάδια. Η γάτα µουρµούρισε. που είχαν ένα αλλόκοτο φωσφορικό κόκκινο χρώµα. Μύριζε βροχή. Σαν σπίτι που έχει µείνει κλειστό πάρα πολύ καιρό ή σαν παλιό τροµακτικό υπόγειο. στον καθαρό αέρα της νύχτας. Θα πρέπει να µου ξέφυγε το αγχωµένο βογκητό που νόµιζα πως είχα βγάλει νοερά. Τρέµαµε κι οι δύο και η Νάλα συνέχισε να γρυλίζει σιγανά. «Σκέφτοµαι να σε βγάλω Νάλα*. αφήνοντας να µε γαληνέψει το ασηµένιο φεγγάρι που ξεπρόβαλε από τα σύννεφα. η Νάλα καµπούριασε τη ράχη της κι έκανε «χχχ!» τόσο άγρια. Ήταν τόσο παράξενη. γιατί το κορίτσι σήκωσε το βλέµµα του στο σηµείο όπου καθόµουν πάνω στον τοίχο. δεν άντεχα να υποστώ άλλο ένα από τα βρόµικα κόλπα τους. . αλλά ούτε τόσο έντονη ώστε να µου προκαλεί αναγούλα. Ειδικά απόψε. Μήπως µε είχε παρακολουθήσει κάποια από τις απαίσιες Σκοτεινές Κόρες. πήδησε µε χάρη από το κλαδί στον τοίχο. µισογυρισµένο σαν να µην ήξερε πού να πάει. προσπαθώντας να ηρεµήσω το ταραγµένο µου µυαλό. µια πνοή αέρα θρόισε γύρω µου. Τσιτώθηκα. Τι ήταν. χωρίς ν’ απευθύνοµαι σε κανέναν συγκεκριµένα. Κοίταξα ξανά τον νυχτερινό ουρανό. θυµίζοντάς µου ότι είχα το θράσος να πάψω να την ξύνω πίσω από τ’ αυτιά της. ώστε διέκοψα αυτό που έλεγα. Το φως του φεγγαριού και η καινούρια βελτιωµένη νυχτερινή όρασή µου µου επέτρεψαν να τη δω. Κοντανάσανα από το σοκ και µε πληµµύρισε ένα κύµα φόβου. δίπλα στο κλαδί όπου βρισκόταν η γάτα.προσπάθεια. και µετά έβγαλε µια στριγκιά κραυγή. Κι ύστερα έπιασα κάτι µε την άκρη του µατιού µου. προσπαθώντας να ηρεµήσω τη γάτα και τον εαυτό µου. Οσµίστηκα και σούφρωσα τη µύτη µου. αλλά η νύχτα ήταν ασυνήθιστα γλυκιά για τέλη Οκτώβρη. «Θα ήταν καλύτερα αν έδιωχνε ο αέρας αυτά τα ηλίθια σύννεφα. ένα κορίτσι.

Κρίµα που οι χαριτωµενιές του έπαψαν να περνούν εδώ και κάνα δυο χρόνια.» Μήπως ονειρευόµουν. Έτσι µπόρεσα να κατεβάσω το χέρι µου. και άνοιξα κανονικά τα µάτια µου. νιώθοντας να ξαναβρίσκω κάπως τον εαυτό µου µετά από ώρες. «Ωραία. χαµογελώντας σαν ηλίθιος και σκορπίζοντας µε την ανάσα του µια µυρωδιά αλκοόλ. «Αυτή είναι! Υπήρχε περίπτωση να µην αναγνωρίσω τη φωνή της καλύτερής µου φίλης. «Για δες. Τότε γυρίστε τους αλλού. Έβγαλε άλλο ένα µακρόσυρτο «χχχ!» και πήδησε από την ποδιά µου στο έδαφος. «Ποιος… ποιος είναι.» Κούνησα το κεφάλι και µισόκλεισα τα µάτια µου. «Καταθέτεις πολύ εύκολα τα όπλα». παρά το εκτυφλωτικό φως των φακών. για να τα προστατέψω από το φως των φακών. το ίδιο και η Κέιλα. «Μη φοβάσαι!» Με µια έλξη βρέθηκε δίπλα µου. Μόνο που δεν κράτησε τόσο πολύ. δε θα βλέπουµε» είπε ο Χιθ. Τον αγριοκοίταξα. διαπιστώνοντας µε µεγάλη ικανοποίηση πως είχε πάψει να τρέµει. οπότε δε θα πάθαινε τίποτα. Τελείως φρικαρισµένη. «Εντάξει. Και τότε µε τύφλωσε το φως δύο φακών που έπεσε κατευθείαν πάνω µου. του φώναξα: «Χιθ! Πρόσεχε. Εκτός αν έσκαγε µε το κεφάλι. «Αν τους σβήσουµε. έπιασα το κλαδί για να στηριχτώ και προσπάθησα να διακρίνω στο σκοτάδι. «Σου είπα ότι θα τη βρούµε» είπε µια αντρική φωνή. «Τι. «Τέλος πάντων. ενώ η καρδιά µου πήγαινε να σπάσει. Δε λείπει δα και τόσο καιρό!» «Κέιλα. που έτρεµε ακατάσχετα. Ο Χιθ έστρεψε στη νύχτα τη δέσµη του φακού που κρατούσε. καβαλικευτά πάνω στον τοίχο. Θα πέσεις και θα σπάσεις κάνα κόκαλο». που ήταν πολύ χαριτωµένο όταν πήγαινε Έκτη δηµοτικού. «Μισό λεπτό.» φώναξα. «Δε φαντάζοµαι να είσαι ακόµη θυµωµένη µε τον Ντάστιν και τον Ντριού. Ουάου! Είναι σαν… σαν… σαν αυτά που βλέπουµε στην τηλεόραση ή κάτι τέτοιο». δεν υπάρχει λόγος να µε δουλεύεις συνέχεια επειδή ήµουν τσιµπηµένη κάποτε µε τον Λεονάρντο». «Ναι! Γιούχου! Σε βρήκαµε. . Σβήστε τους φακούς. µωρό µου!» φώναξε ο Χιθ και. Μ’ έχουν στραβώσει». Καταλαβαίνετε γιατί είχα διακόψει µαζί του. Ο Χιθ γούρλωσε τα δικά του µόλις είδε το σηµάδι µου. «Χιθ.Προφανώς την τρόµαξα και…» «Ζόι! Ζόι! Εσύ είσαι. Έδειξα προς την αντίθετη κατεύθυνση του σχολείου (και τη δική µου). τον είδα να ορµάει στον τοίχο και ν’ αρχίζει να σκαρφαλώνει σαν τεράστια ξανθιά αθλητική µαϊµού. «Για δες! Τώρα είναι χρωµατισµένο. «Βασικά είναι το ίδιο όπως ήµουν τσιµπηµένη κάποτε µ’ εσένα.» είπα. Απέραντα ανακουφισµένη που ήταν αυτός κι όχι κανένας µπαµπούλας. ούτε γύρισες µια σειρά φτηνές αλλά κουλ ταινίες». σκιάζοντας τα µάτια µου µε την παλάµη µου. Σηµαδέψτε εκεί πέρα». Ξέχασέ τους! Είναι καθυστερηµένα» είπε ο Χιθ µε το γνωστό ύφος κουταβιού. Ζόι – κοίτα µε· είµαι ο βασιλιάς του κόσµου!» φώναξε ανοίγοντας τα χέρια του. ήρθαµε να σε βοηθήσουµε ν’ αποδράσεις». Για τη Νάλα ήταν η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι.» Παραλίγο να πέσω από τον τοίχο έτσι όπως τινάχτηκα.

» Αναρίγησε και βλεφάρισε σαν θεόχαζη κότα. γιατί. πίνεις και καπνίζεις.» Ανασήκωσε τους ώµους της και µε την κίνησή της είδα ότι µέσα από το πολύ νόστιµο δερµάτινο µπουφάν της φορούσε τη µικροσκοπική κρεµ δαντελένια µπλούζα που αποκαλούσαµε «βυζοπουκάµισο». .» ρώτησα ξαφνικά. είχε το χρώµα του δέρµατος κι έτσι ήταν σαν να έδειχνε περισσότερα απ’ όσα στην πραγµατικότητα. Και κατάλαβα κάτι µε τόση σιγουριά. Μπίρες εννοώ. όση ξέρω ότι δε θα γίνω ποτέ µαθηµατικός. καλύτερα να βγάλω και τα παπούτσια µου. το είδα – τον χαρακτηριστικό τρόπο που κοκκίνισε και χαµογελούσε και χασκογελούσε στον Χιθ. λοιπόν. Όλα τα καλοκαιρινά παπούτσια πάµφθηνα. Όντως. ξέρετε!» φώναξε η Κέιλα. αλλά προσεκτικά. Μιλάµε. Κάτι που είχε εντυπωθεί τόσο πρόσφατα στις αισθήσεις µου. που είχε ένα ύφος εντελώς ανύποπτο – αλλά αυτό το ύφος έχει πάντα. κάνοντας τα χαχανητά της Κέιλα να κοπούν µαχαίρι. «Εµένα µε ξεχάσατε. Εξακολουθούσε να µη µε κοιτάζει. Πήρα πέντε ζευγάρια για…» «Ανέβασέ την» είπα στον Χιθ. τράβηξα δυο µικρούλες τζούρες». ακούστηκε σαν ε-νι-χυ-κό. «Κέιλα. αλλά έριξε µια λοξή µατιά στον Χιθ. κι επειδή φοβόµουν πάρα πολύ να έρθω εδώ. Ευχήθηκα να έκανε κρύο και να ξύλιαζε το πληθωρικό στήθος της Κέιλα. φαντάζοµαι» είπε αποφεύγοντας να µε κοιτάξει στα µάτια. Ο Χιθ έσκυψε µέχρι που ακούµπησε η κοιλιά του στον τοίχο κι ύστερα κρεµάστηκε τεντώνοντας τα χέρια του στην Κέιλα. Ναι. Ειλικρινά τσαντίστηκα και προς στιγµή ευχήθηκα να µην ήταν τόσο ωραία ζεστή νύχτα. «Είναι ο µόνος τρόπος να το βουλώσει». «Κι από πότε άρχισες να καπνίζεις µαριχουάνα. είχε βάλει στο µάτι το αγόρι µου. και τότε ξαναχτύπησε τα ρουθούνια µου µια έντονη µυρωδιά µπίρας. Α. Εκείνη τα έπιασε χαχανίζοντας και τον άφησε να την τραβήξει πάνω. φέρνοντας µια τροµακτική σχεδόν παγωνιά. κάποια πράγµατα δεν αλλάζουν ποτέ. Η Κέιλα έκλεισε µε τρόπο το µπουφάν της και χασκογέλασε ξανά. «Χρειαζόταν κάτι ενισχυτικό» είπε ο Χιθ. ώστε ξαφνιάστηκα που δεν το µύρισα αµέσως. Είµαι κι εγώ εδώ. «Φαντάζεσαι. ν’ αφήσω την καινούρια µου τσάντα. Ζόι. «Μόνο δύο. Η Κέιλα ήθελε τον Χιθ. δε θα το πιστέψεις τι εκπτώσεις έχασες χτες στο Bakers. Ξάφνου το ένοχο σχόλιο του Χιθ ότι ξενοκοίταζε στο πάρτι όπου δεν είχα πάει εγώ έγινε απόλυτα κατανοητό. εκτός του τολµηρού ντεκολτέ της. τσάµπα. Ξαφνικά φύσηξε ένας τσουχτερός βοριάς. αλλά όχι το εξυπνότερο παιδί του κόσµου. Ο Χιθ ήταν ο αιώνιος Χιθ – πολύ νόστιµος. Έκπτωση εβδοµήντα τοις εκατό. Μισό λεπτό. «Καλά είναι.» ρώτησα τον Χιθ. Και… ε… χµ… είχε ο Χιθ ένα µικρούλι τσιγαριλίκι. «Τι κάνει ο Τζάρεντ. «Ας µε βοηθήσει κάποιος ν’ ανέβω στον τοίχο. µαζί µε κάτι άλλο. «Δεν ξέρω. όχι απλώς τον ήθελε – τον ήθελε. Εντάξει.Είναι ωραίο να βλέπεις ότι κάποια πράγµατα δεν αλλάζουν ποτέ. αλλά επειδή δεν τα κατάφερνε µε τις πολυσύλλαβες λέξεις. αυτή τη φορά νευρικά αντί για κοκέτικα. Η καλύτερή µου φίλη. Κι ενώ εκείνη χαχάνιζε κι αυτός την τράβαγε. Έχουµε να µιλήσουµε κάνα δυο µέρες».

«Τι.» «Τι. Κέιλα. Πού έκανε πίρσινγκ. Τώρα τα µάτια της δε θύµιζαν κουτορνίθι. τον Κρις Φορντ και τον Μπραντ Χίγκονς.» Έσφιγγε ακόµη πάνω της το µπουφάν της για να προστατευτεί από το κρύο. Είναι γνωστό πόσο αρέσει στους παίκτες της Ένωσης να φτιάχνονται. «Στο σώµα της. Αναγνώρισα αµέσως την αλλαγή. Κι έχει κάνει πίρσινγκ στη γλώσσα της και την…» Η Κέιλα πρόφερε βουβά τη λέξη «κλειτορίδα». Η Κέιλα σκέφτηκε λιγάκι. εννοείς τη Μόργκι την Κουκλάρα. τους σκίσαµε τους κουρέλες!» είπε ο Χιθ. προφανώς χάνει λάδια. θυµίζοντας για µια στιγµή τις καλύτερες φίλες που ήµαστε κάποτε. Έστρεψα το βλέµµα µου από την Κέιλα στον Χιθ και µετά ξανά στην Κέιλα. «Προφανώς έχεις δίκιο. Τον κοίταξα απηυδισµένη. Και τώρα έκανε σ’ εµένα αυτές τις αηδίες. «Φαντάζεσαι πόσο πρέπει να πόνεσε. Πάλι. Τους είδα τις προάλλες στο πάρτι της Κέιτι. «Ναι. «Είπα “µπα”. Δεν τα ξέρω όλα». «Έλα. αλλά ακόµα κι αν ήταν. Πες µου κάποιον φυσιολογικό που καπνίζει». «Σιγά τους παίδαρους» είπε ο Χιθ. Είναι πιο ακίνδυνο από το τσιγάρο». «Ορµάτε. Για να µην αναφέρω πως δε σε παίρνει να σκοτώσεις κι άλλα εγκεφαλικά σου κύτταρα». Το τσιγάρο είναι αηδιαστικό και σε σκοτώνει. και ξαφνικά δεν µπορούσα να µην τη συγκρίνω µε τη Στίβι Ρέι που. κάνω ένα τσιγαριλίκι µια στο τόσο. «Χιθ» είπα όσο πιο υποµονετικά µπορούσα «δεν είναι πιο ακίνδυνο από το τσιγάρο. αλλιώς δε θα έκανε πίρσινγκ στην…» Κοίταξα τον Χιθ και το σκέφτηκα καλύτερα. Η µοχθηρία της έγινε έκπληξη κι ύστερα πάλι µοχθηρία. «Μπα» έκανε η Κέιλα. Το έκανε συνεχώς µε τα άτοµα που δε θεωρούσε µέλη της παρέας της. αλλά παµπόνηρη επιθετική γάτα. «Κοίτα. «Μερικές φορές καπνίζει και η Μόργκαν». Ήταν βέβαιο ότι ο Χιθ θα έβγαζε λάθος συµπεράσµατα αν αναφερόµουν στα αντρικά του όργανα. Ειλικρινά µου την έδινε όταν µ’ έλεγε Ζο. Κάπνιζαν». τι να λέει. γιατί δεν καπνίζουν µόνο τα χαµένα κορµιά – τουλάχιστον µια στο τόσο. αλλά δεν ήθελα να µπω σ’ αυτή τη συζήτηση.» Ναι. ήµουν απόλυτα . Η Κέιλα τον αγνόησε και συνέχισε. απλώς δεν το θεωρώ έξυπνο». «Μη νοµίζεις πως τα ξέρεις όλα». Κι είναι γνωστό ότι τα πιο χαµένα κορµιά στο σχολείο καπνίζουν µαριχουάνα. «Όταν λες Μόργκαν. Γινόµουν έξω φρενών και της φώναζα να µην είναι τόσο στριµµένη.» ρώτησε ο Χιθ. «Εγώ!» Αναστέναξα. λιοντάρια! Ναι. ήµουν τσαντισµένη µε την Κέιλα. αν και τη γνώριζα µόλις δύο µέρες. «Πουθενά» είπαµε µε µια φωνή η Κέιλα κι εγώ. αλλά ένα ζουµερό κουτσοµπολιό είναι πάντα ένα ζουµερό κουτσοµπολιό. Παραλίγο να προσθέσω «και σπέρµα».Μου ’σκασε ένα χαµόγελο. µωρέ Ζο. ξεφεύγεις από το θέµα µας. Μην ξεχνάς ότι χρησιµοποιούν στεροειδή και γι’ αυτό κάναµε δεκάξι χρόνια να τους νικήσουµε». «Κέιλα. «Όσο για τη Μόργκαν. Είδα ξανά στα µάτια της εκείνο το µοχθηρό σπίθισµα. ούτε θα κάπνιζε. Ξέρεις εκείνους τους δύο παίδαρους που παίζουν στην Ένωση.

Ένιωσα τον σφυγµό του κάτω από τα δάχτυλά µου. «Ε…» έκανε κάπως αµήχανα ο Χιθ. «Όχι». πράγµα παράξενο.τι πεις» απάντησε. Και τότε τον ένιωσα. ό. Χτύπαγε δυνατά και γρήγορα. «Ναι. Ζο. Άκου. Τα είδα να σταµατούν στο στήθος µου και µετά στα πόδια µου. Έκανε µεταβολή και κίνησε για τον δρόµο. Ανασήκωσε τον έναν ώµο της και. «Σταµάτα. «Ε. «Χιθ» είπα σιγανά. Παρά τα ελαττώµατά του. Τραβήχτηκα κι έπιασα τον καρπό του. Χιθ». Και µάλιστα χρωµατιστό. Χιθ. Μου χαµογέλασε και χάιδεψε ανάλαφρα το µάγουλό µου. «Ό. έστω κι αν ήταν πρώην µου. Έχω ξεπαγιάσει». Ετοιµάστηκα να του ξαναπώ ότι δε θέλω. Και καθώς έσκυβε . Τα µάτια του Χιθ ξεκίνησαν από το σηµάδι µου και ταξίδεψαν σ’ όλο µου το κορµί. Έσκυψε προς το µέρος µου µε µια αιφνιδιαστική κίνηση. «Ναι. γιατί πριν δεν ήταν χρωµατιστό». ο Χιθ µπορούσε να γίνει απίστευτα γλυκός και µ’ έκανε πάντα να αισθάνοµαι όµορφη. Πάντα ήσουν ωραία.» έκανε ο Χιθ. είδα τη λεπτή τιράντα της µπλούζας της να έχει γλιστρήσει. Χιθ! Προσπαθώ να σου µιλήσω». Χιθ.» ψιθύρισε. κάνοντάς µε να συνειδητοποιήσω πως ήταν γυµνά ως πάνω. γιατί το φόρεµά µου είχε µαζευτεί όταν σκαρφάλωσα πάνω στον τοίχο. «Και δε νοµίζω πως είναι καλή ιδέα να ξανάρθεις εδώ». «Βοήθησέ τη να κατέβει. αλλά τώρα είσαι θεά». «Καλύτερα να πηγαίνεις» είπα στην Κέιλα. αποκαλύπτοντας πως δε φορούσε σουτιέν. άκου προσεκτικά. καιρός να πάψει» είπα αφηρηµένα. και δεν έδωσα σηµασία όταν σταµάτησε απότοµα να φυσάει. αλλά έχουν αλλάξει τα πράγµατα». Η Κέιλα έπιασε τον φακό και µας κοίταξε. δες το µέτωπό µου». έτσι την κατέβασε κρατώντας την από τα χέρια. Είναι φοβερά σέξι.σίγουρη ότι δε θα ριχνόταν ποτέ στο αγόρι µου. Είµαι σηµαδεµένη. «Ωραία» είπε εκείνη. δεν έχω κανένα πρόβληµα. «Χµ… ε… κοίτα. καθώς άνοιξε µε την κίνηση το µπουφάν της. έχεις αυτό το µισοφέγγαρο. «Ξαφνικά έπιασε κρύο». «Λυπάµαι. «Κάνε γρήγορα. στ’ αλήθεια ήρθα να σε σώσω». Ήµουν σίγουρη επίσης πως δε θα µου γύριζε την πλάτη και δε θα µου φερόταν σαν να ήµουν τέρας τη στιγµή που θα τη χρειαζόµουν περισσότερο. «Ζο. Αυτό σηµαίνει ότι στο σώµα µου συµβαίνει µια µεταβολή που θα µε κάνει βρικόλακα». Ο Χιθ ήταν πολύ καλός στην εκτέλεση απλών διαταγών.τι κι αν συµβαίνει στο σώµα σου. «Χιθ. θυµίζοντάς µου γιατί µου άρεσε τόσο πολύ όλα αυτά τα χρόνια. «Σε πειράζει εσύ να µιλάς κι εγώ να φιλάω. «Για µένα όχι». ακούµπησε το χέρι του στο γόνατό µου και µε φίλησε. «Τώρα είναι. Θα ορκιζόµουν ότι τον άκουγα κιόλας.

«Δε σε φοβάµαι. Κι ύστερα ανάβλεψε και. Ο Χιθ. «Πρέπει να φύγεις κι εσύ». Το άγγιγµα της γλώσσας µου πρέπει να έκανε κάτι στη γρατσουνιά. «Σκατά! Μ’ έκανες να µατώσω. Στρίγκλισε και το έβαλε στα πόδια.να µε ξαναφιλήσει. «Κι άλλο» κοντανάσανα. Παλλόταν δυνατά και ρυθµικά από το αίµα που κυκλοφορούσε στο κορµί του. Στα χείλη του είχε αίµα. «Φύγε και µην ξαναγυρίσεις». Θα κάνω ό. Το αίµα ίσα που έτρεχε και. αν δεν το βουλώσεις. «Άφησέ τον!» ούρλιαξε η Κέιλα. αλλά καλύτερο. «Ναι…» απάντησε ο Χιθ σαν υπνωτισµένος. Το αίµα του Χιθ θα ήταν ζεστό και πλούσιο… γλυκό… πολύ πιο γλυκό από του Έλιοτ του Ψυγείου… «Oχ! Πρόσεχε. «Μα δε µ’ ενοχλεί αυτό που έκανες. Η έκφρασή του κι η φωνή του είχαν µια παράξενη σοβαρότητα. αρκούσε να µου το πεις». αλλά τα λόγια µου είχαν µια ένταση που του έκοψε την ανάσα. και προερχόταν από ένα αδύναµο άχρηστο παιδί. Το µύριζα – ήταν σαν κρασί. παίρνοντας τη σταγόνα του αίµατος στο στόµα µου. από ένα χαµένο κορµί. «Κόφ’ το!» Δεν ήθελα να του φωνάξω. σε παρακαλώ». Αυτή τη φορά έσκυψα εγώ πάνω του κι άγγιξα µε τη γλώσσα µου τα χείλη του. Θεέ µου! Τι του κάνεις!» Η φωνή της Κέιλα ήταν ένα ουρλιαχτό που διαπέρασε την κόκκινη οµίχλη του µυαλού µου. «Εγώ όµως φοβάµαι αρκετά και για τους δυο µας». κοκάλωσε. Ζο.τι θέλεις». «Ναι… ό. Τώρα περισσότερο από ποτέ». που είχε ακόµη καρφωµένα πάνω µου τα µάτια του. Με γρατσούνισες!» Τράβηξε απότοµα τον καρπό του από το χέρι µου. αισθησιακή κι ηδονική όσο τίποτε άλλο που είχα δοκιµάσει. σαν να είχε χάσει την ικανότητα να µιλάει και να µπορούσε µόνο να γνέφει. «Όχι» είπε. «Φύγε» του είπα. Άφησα τον καρπό του Χιθ σαν να µε είχε τσουρουφλίσει. «Άφησέ τον!» στρίγκλιζε η Κέιλα. «Θέλω…» άκουσα τον εαυτό µου να ψιθυρίζει µε φωνή αγνώριστη. Εκείνο το αίµα ήταν κρύο κι ανακατεµένο µε κρασί. Το ήθελα τόσο πολύ όσο δεν είχα θελήσει τίποτε άλλο στη ζωή µου. Αν δεν ήθελες να σε φιλήσω. όλο και πιο γρήγορα… Τα χέρια µου έτρεµαν όταν σήκωσα τον καρπό στο στόµα µου και κόλλησα τα χείλη µου στο ζεστό του δέρµα. Ζόι. σήκωσε τον καρπό του και µου τον πρόσφερε. Ξεροκατάπια και είπα πιο ήρεµα: «Πήγαινε. ο Χιθ βόγκηξε. Με τύλιξε το άρωµά του κι έκανε να σηκωθούν οι τρίχες στα µπράτσα µου. µόλις διασταυρώθηκαν τα µάτια µας. Ζόι. θα πετάξω κάτω και θα πιω και την τελευταία σταγόνα αίµατος του ηλίθιου προδοτικού αγελαδινού κορµιού σου!» Πρόφερα τα λόγια σαν να τα έφτυνα. Κι ύστερα. θυµήθηκα τη γεύση του αίµατος στο κύπελλο. όπου εξερράγη – καυτή. «Μην τον πειράζεις!» Ο Χιθ δε σάλεψε. . µόλις έγλειψα την κόκκινη γραµµή.τι θέλεις. Σ’ αγαπώ. «Κέιλα. Το αίµα… Μόλις άγγιξαν τα χείλη του τα δικά µου. είδα τη φλέβα στον λαιµό του. απείρως καλύτερο. Ζο». Έφερε τον µατωµένο καρπό στο στόµα του και πιπίλησε µια σταγόνα αίµα που γυάλιζε εκεί. Εγώ γύρισα ξανά στον Χιθ. γιατί άρχισε αµέσως να σταλάζει αίµα. Ήθελα να το γευτώ. Αναρίγησα και βόγκηξα από ευχαρίστηση και… «Ω.

θα φύγω. Μόλις γεύτηκα το αίµα που υπήρχε ακόµη στα χείλη του. «Ορίστε. σύρθηκε από την ποδιά στο στήθος µου κι ακούµπησε το ζεστό της πρόσωπο στο υγρό µου µάγουλο. Νοµίζω ότι τα χρειάζεσαι». και τέλος ούτε αυτήν. Όχι ακόµη. «Δεν κάνει τίποτα» είπε ο Έρικ Νάιτ. κι όταν ξέσπασα σε λυγµούς. Με µεθοδικές κινήσεις. γρήγορο φιλί. αλλά κάποια στιγµή οι λυγµοί µου έγιναν λόξιγκας και µετάνιωσα πολύ που είχα φύγει από το κέντρο ψυχαγωγίας χωρίς την τσάντα µου. Η Νάλα διαµαρτυρήθηκε όταν αναπήδησα τροµαγµένη στο άκουσµα της φωνής. µε την πλάτη κολληµένη στην ασφάλεια του αιωνόβιου κορµού του. Τα γόνατά µου έτρεµαν τόσο πολύ. πιάστηκα από το κλαδί και κατέβηκα στο έδαφος σαν ροµπότ. Δεν ήθελα να σκεφτώ. πρόσθεσα: «Σίγουρα αυτή τη στιγµή η Κέιλα θα ειδοποιεί την αστυνοµία. Ύστερα κατέβηκε από τον τοίχο και χάθηκε στο σκοτάδι. Δεν µπορούσα να υπολογίσω πόση ώρα πέρασε. και µέσ’ από τα δάκρυά µου είδα κάποιον να µου προσφέρει ένα χαρτοµάντιλο. ώστε µετά βίας µπόρεσα να κάνω τα λίγα βήµατα που µε χώριζαν από τον κορµό του δέντρου και να καθίσω στο χώµα. Ως διά µαγείας. «Ε… ευχαριστώ» είπα καθώς το έπαιρνα και σκούπιζα τη µύτη µου. . ώσπου έβλεπα µόνο τη φωτεινή κουκκίδα του φακού του. Είχα άµεση ανάγκη από χαρτοµάντιλα. Αλλά προσωρινά».ψάχνοντας να βρω τρόπο να τον κάνω να φύγει. Θες να µπλέξουµε. ένιωσα ένα καυτό κύµα ευχαρίστησης. εµφανίστηκε η Νάλα.». πήδησε στην ποδιά µου σαν να ήταν η γάτα µου εδώ και χρόνια αντί για λίγα λεπτά. «Εντάξει. Μου έδωσε ένα ορµητικό.

«Σου είπε ψέµατα».» «Ότι τρέχει κάτι ανάµεσα στην Αφροδίτη και σ’ εµένα». «Δεν είναι δική µου δουλειά». «Εντάξει. «Όχι ότι ξαφνιάζοµαι». Τον κοίταξα και σκέφτηκα: Αφού πάνε όλα κατά διαβόλου. αλλά µετά σκέφτηκα αυτό που µόλις είχε γίνει ανάµεσα στον Χιθ κι εµένα και συνειδητοποίησα ξαφνιασµένη ότι ίσως δεν έπρεπε να βιαστώ να κρίνω τον Έρικ. που τυχαίνει να είναι εκατό τοις εκατό άνθρωπος. Ήξερα ότι η µύτη µου ήταν κατακόκκινη. ήµουν εγώ». ακούστηκε σχεδόν θυµωµένος. «Όχι». και κανείς δεν είχε µπει στον κόπο να µε προειδοποιήσει ότι ακόµα κι η ελάχιστη σταγόνα από το αίµα του θα µε µεταµόρφωνε σε… σε… σε τέρας». αυτή που είδε χτες τη σκηνή ανάµεσα σ’ εσένα και την Αφροδίτη.» Μέσα µου άρχισε να φουντώνει θυµός. Αποφάσισα επίσης να µην του πω ότι νόµιζα πως είδα το φάντασµα της Ελίζαµπεθ – παραήταν κουφό για να παραδεχτώ ότι µου είχε συµβεί και αυτό την ίδια νύχτα. Είπε ότι θα σ’ το εξηγούσε όταν αλλάζατε ρούχα. Όταν εµφανίστηκε ρούφαγα τις µύξες µου κι είχα τη φριχτή υποψία ότι είχε παρακολουθήσει τουλάχιστον το τελευταίο µέρος της εφιαλτικής συνάντησής µου µε τον Χιθ.ΚΕΦΑΛΑΙΟ 18 «Eίσαι καλά. «Η Αφροδίτη δε σου είπε για το αίµα στο κρασί». «Δε σ’ το εξήγησε κανείς γιατί είναι κάτι που δε θα ’πρεπε ν’ αρχίσει να σου συµβαίνει πριν από την Έκτη τάξη» είπε ήρεµα. ελεύθερα» είπα ξέπνοα. «Στην περίπτωση που δεν το έχεις καταλάβει. «Εµένα δε µου φαίνεσαι µια χαρά» είπε ο Έρικ. Μια χαρά» είπα ψέµατα. Δάγκωσα τα χείλη µου κι αρπάχτηκα απ’ τον θυµό µου για να µην ξαναβάλω τα κλάµατα. Ύστερα συναντήθηκα µε τον πρώην µου. «Όχι. ε. όπου µ’ εξαπάτησαν για να πιω αίµα. πώς. κι όταν ξαναµίλησε. στον διάδροµο. «Το ξέρω» είπε χωρίς να διστάσει «και λυπάµαι γι’ αυτό. ας πιάσω πάτο. Κούνησε το κεφάλι του κι είδα το σαγόνι του να σφίγγεται. «Ήταν λάθος η όλη ιστορία. Κάθισε για λίγο σιωπηλός δίπλα µου. αλλά εγώ απάντησα. «Μου είπε ότι θα σ’ το έλεγε. να µην πιεις από το κύπελλο». Ανασήκωσε τους ώµους του. Πολύ καλά. «Και ποια θα ήταν η λάθος εντύπωση. Δε θέλω να σχηµατίσεις λάθος εντύπωση για µένα». Εσείς οι δυο έχετε διακόψει» είπα.» «Πώς. Με πίεσαν να έρθω στην τελετή των Σκοτεινών Κορών. ώστε.» «Ναι. Παραλίγο να του πω ότι προφανώς η Αφροδίτη δεν το είχε υπόψη της. Αυτή η νύχτα πήγαινε απ’ το κακό στο χειρότερο. . «Μπορώ να καθίσω. αν δεν ήθελες. «Απλώς θέλω να ξέρεις ότι έχουµε διακόψει». Δεν ήταν ερώτηση.

εγώ θεωρούσα τον εαυτό µου πολύ σπουδαίο. «Έλα. «Η δίψα για αίµα δεν εµφανίζεται συνήθως πριν από την Έκτη τάξη. µην το βάζεις κάτω. «Το ξέρω. «Κοίταξε τι συµβαίνει: Η πρώτη µου συµµετοχή στην τελετή της πανσελήνου των Σκοτεινών Κορών ήταν όταν τελείωνα την Τρίτη τάξη. Δεν ήθελα να γίνει αιτία αυτό το πράγµα να µην µπορώ να προσαρµοστώ. Το θεωρούσαν πολύ σπουδαίο». οπότε θα πρέπει να πιστεύει πολύ σ’ εσένα». «Μα εγώ είµαι ακόµη στην Τρίτη τάξη – θέλω να πω. και µετά. πανέµορφος. Καθόταν δίπλα µου. µε σηµάδεψαν πριν από λίγες µόλις µέρες».«Ε. αλλά είναι κάτι που δε συµβαίνει συχνά». όταν κοντεύει να ολοκληρωθεί η αλλαγή. Δεν µπορούσα να του το πω αυτό. Έριξα µια λοξή µατιά στον Έρικ. «Πολύ αργά. «Το µόνο που θέλω είναι να βρω έναν τρόπο να προσαρµοστώ σαν όλους τους άλλους». «Το σηµάδι σου είναι διαφορετικό. Με λοξοκοίταξε. «Ε…» κόµπιασα. Ζι» είπε. Με κάλεσαν λοιπόν οι Σκοτεινές Κόρες στην τελετή τους και πήγα. το ξέρω. Η Νεφερέτ είναι φανταστική. περισσότερο κι από ντροπή. Χαµογέλασε άκεφα. Που βασικά δεν ήταν ψέµα. δείχνοντας κάπως αµήχανος. Εσύ η ίδια είσαι διαφορετική» είπε ο Έρικ. Ήξερα για το αίµα. αλλά αυτό που αισθανόµουν κυρίως. τα µαθήµατα επικεντρώνονται κυρίως σ’ αυτό το θέµα – και στον επαγγελµατικό προσανατολισµό». Έτσι ξεφούρνισα το πρώτο πράγµα που µου ήρθε στο µυαλό: «Αισθάνοµαι ηλίθια». Καµιά φορά ακούς για κάποιο παιδί της Πέµπτης που αναγκάζεται να το αντιµετωπίσει νωρίτερα. περιποιητικός. Κούνησε το κεφάλι του προσθέτοντας µε ειρωνεία: «Μεταξύ µας. Στην πραγµατικότητα είσαι πολύ πιο µπροστά από εµάς τους υπόλοιπους». Η Νεφερέτ δεν είναι. Σαν να είχα ξαναγίνει δώδεκα χρονών και να έπρεπε να πω στον γυµναστή µας ότι µου ήρθαν τα ρούχα µου και χρειαζόταν να πάω στ’ αποδυτήρια ν’ αλλάξω σορτς. ήταν φόβος. Μου . «Δεν πρέπει να αισθάνεσαι ηλίθια. Τώρα πια αναλαµβάνει σπάνια αρχάριους. «Ο µόνος λόγος που µε είχαν καλέσει ήταν επειδή είχα περάσει στον τελικό του διαγωνισµού µονολόγων από τον Σαίξπηρ και την εποµένη πέταγα στο Λονδίνο για να διαγωνιστώ».» Το µυαλό µου βούιζε σαν κυψέλη µε µέλισσες. «Και τι πρέπει να κάνω. Εκτός από το “ψυγείο”.». «Κανείς άλλος από αυτό τον Οίκο της Νύχτας δεν είχε ξαναπάει στο Λονδίνο. «Mια στιγµή – τι εννοείς. Ντροπή.» Με είχε πιάσει πάλι εκείνη η εντυπωσιακή ευγλωττία µου. ήµουν ο µόνος µαθητής της Τρίτης εκείνη τη νύχτα – όπως κι εσύ απόψε». «Τα µαθήµατα σχετικά µε τη δίψα για αίµα κι άλλα πράγµατα που πρέπει ν’ αντιµετωπίσουν οι ενήλικοι βρικόλακες αρχίζουν στην Πέµπτη τάξη. την τελευταία χρονιά. Διάβολε.» «Ναι» είπα µε δυστυχισµένο ύφος. τέλειος.» «Καλό θα ήταν να το συζητήσεις µε τη µέντορά σου. Απλώς αισθάνοµαι…» Tι αισθανόµουν για την προοπτική να µιλήσω στη Νεφερέτ γι’ αυτό που µου συνέβη απόψε. «Δε θέλω να είµαι διαφορετική!» Συνειδητοποίησα πως φώναζα και χαµήλωσα τη φωνή µου. αλλά µετά πήρα µια βαθιά ανάσα και το είπα: «Εσένα σου άρεσε απόψε η γεύση του αίµατος στο κύπελλο.

Όλοι οι βρικόλακες έχουν ν’ αντιµετωπίσουν τη δίψα τους για αίµα». κι οι ξεχωριστοί είναι εκπληκτικοί». αλλά δεν ήξερα αν ήθελες να µάθει για…» Σταµάτησε κι έκανε µια αόριστη χειρονοµία προς την κατεύθυνση του κέντρου ψυχαγωγίας. Μου άρεσε η αίσθηση του δαχτύλου του στο δέρµα µου – η ζεστή και λίγο τραχιά αφή του.» ρώτησε µε κατανόηση. Θέλω να πω. «Γιατί.» «Μου άρεσε δε θα πει τίποτα» είπα µε το πρόσωπο πάντα στις χούφτες µου. Έγνεψα καταφατικά γιατί φοβόµουν να µιλήσω. «Δεν πρέπει να νιώθεις ούτε ντροπή ούτε αµηχανία. Τι άλλο µε περίµενε.» «Κατάλαβα τι παιχνίδι σού έπαιξε η Αφροδίτη και σκέφτηκα ότι θα χρειαζόσουν έναν φίλο. σχηµάτισε απαλά µια πεντάλφα πάνω στο χρωµατισµένο σηµάδι µου. Μου άρεσε επίσης που όταν ήµουν µαζί του δεν πυροδοτούνταν όλες εκείνες οι αλλόκοτες αντιδράσεις που µου προκαλούσε ο Χιθ. σωστά. κι από τα δύο είδη (ούτε καν ο Ντάµιεν). Τράβηξε τα χέρια µου ώστε να ξεσκεπάσω το πρόσωπό µου. «Αναγούλιασα και ξέρασα τ’ άντερά µου. Ήταν ό.τι πιο θεσπέσιο. Τράβηξε αργά το δάχτυλό του από το πιγούνι µου και. «Δεν είµαι βρικόλακας!» «Ίσως όχι – ακόµη. «Ναι. «Τι κάνεις εδώ. . Είσαι ξεχωριστή.τι πιο αηδιαστικό είχα δοκιµάσει ποτέ µου». αλλά σου άρεσε. «Μέχρι που δοκίµασες φρέσκο αίµα. όπως είχε κάνει νωρίτερα εκείνη τη νύχτα. Δεν αρνήθηκα». Κι ύστερα θυµήθηκα ότι ο λόγος που βρισκόµουν εδώ ήταν γιατί προσπάθησα ν’ αποφύγω όλο τον κόσµο.» Έγνεψα καταφατικά. δεν άκουγα τον σφυγµό του αίµατος του Έρικ ούτε έβλεπα να πάλλεται η φλέβα στον λαιµό του. Ίσως θα ’πρεπε ν’ αρχίσω ν’ αποφεύγω όλα τ’ αγόρια µέχρι να καταλάβω τι µε είχε πιάσει και να µάθω να ελέγχω τον εαυτό µου. «Δε µε βοηθάς». Όχι ότι θα µε πείραζε αν µε φίλαγε… Διάβολε! Θα γινόµουν µια ξετσίπωτη βρικόλακας. Σίγουρα όµως δεν είσαι ούτε ο µέσος αρχάριος – και δεν υπάρχει τίποτα κακό σ’ αυτό. Έρικ. που κόµπιασα. Έσκυψα µ’ ένα βογκητό το κεφάλι µου κι έκρυψα το πρόσωπο στις χούφτες µου. Δε θα ήταν κανένας άντρας.» «Σ’ ακολούθησα» είπε απλά.τι πιο αηδιαστικό δοκίµασες ποτέ σου. Ζόι.έδωσαν τη δυνατότητα ν’ αρνηθώ. Για µένα ήταν ό. Είναι κάτι φυσιολογικό». Δηλαδή το πιο θεσπέσιο µέχρι που…» Συνειδητοποίησα τι ετοιµαζόµουν να πω και σταµάτησα. «Λες πως ήταν ό. «Δεν είναι καθόλου φυσιολογικό να τρελαίνεσαι για τη γεύση του αίµατος.» Αυτή τη φορά το γέλιο του ήταν πηγαίο. «Όχι! Δε… δε θέλω να το µάθει». «Είναι. «Σκέφτηκα να τη βρω και να σ’ τη στείλω. ασφαλής µαζί µου. Ύστερα έβαλε το δάχτυλο κάτω απ’ το πιγούνι µου και µ’ ανάγκασε να τον κοιτάξω στα µάτια. Τουλάχιστον για µένα». «Επειδή εσένα σου άρεσε. Είπα τόσο γρήγορα τα λόγια. Συγκάτοικός σου είναι η Στίβι Ρέι.

» είπα σαν ηλίθια.…» «Όχι απ’ την αρχή. Οι βρικόλακες δεν µπορούν να πετάξουν». Μ’ αρέσει αυτό». Πάντως ήµουν σίγουρη ότι δεν ήξερε να γράψει σωστά τη λέξη (ένταση. Είναι κάπως προσωπικό».τι θέλεις… θα κάνω ό. «Με είδες να πίνω αίµα από ένα κύπελλο και να µ’ αρέσει. θα µπορούσε να φερθεί έτσι επειδή είσαι πάρα πολύ ωραία κι αυτό από µόνο του αρκεί για να εκστασιαστεί ένα αγόρι». Είχε δει λοιπόν τον Χιθ να µε φιλά και. «Ναι. Ούτε κι εγώ ήθελα ν’ ακούσω τι λέγατε µε την Αφροδίτη». µετά. Συγγνώµη». µια διανοητικά καθυστερηµένη αιµατορουφήχτρα. να κάνω εµετό. να φιλιέµαι µε κάποιον.) «Το ξέρω. δεν ήξερα καν ότι ο Χιθ ο Κοκορόµυαλος µπορούσε να δείξει τόση ένταση (τουλάχιστον έξω από το γήπεδο του φούτµπολ). κι εσύ . Καπνίζει και πίνει. Μου ανταπέδωσε το χαµόγελο. Έκανε µια στιγµιαία παύση κι ύστερα είπε: «Μπορώ να σε ρωτήσω κάτι. Διάβολε. «Τώρα είµαστε πάτσι. «Αλλά ούτε αυτό συνέβη. «Αλήθεια. Πρώτον. Εγώ. Τα λόγια του προκάλεσαν ξανά ένα φτερούγισµα χαµηλά στο στοµάχι µου – κάτι που δε µε είχε κάνει να αισθανθώ κανένα άλλο αγόρι. τι ντροπή… Και τότε σκέφτηκα κάτι και τον κοίταξα χαµογελώντας ειρωνικά. Γέλασε. Γιατί. «Δε θα ορµούσα πετώντας στην Κέιλα για να πιω το αίµα της» κατάφερα να πω. Το χαµόγελό του προκάλεσε ένα τρελό φτερούγισµα στο στοµάχι µου. «Αλλά την κατατρόµαξα» είπα. Ούτε ο Χιθ ο Κοκορόµυαλος ούτε ο Τζόρντον ο Αργόστροφος ούτε ο Τζόναθαν ο Χαζοχαρούµενος Μουσικός (η λίστα των φλερτ µου είναι µικρή αλλά συναρπαστική). Άκουσα ξανά τη φωνή του Χιθ ν’ αναδύεται από τη µνήµη µου σαν πυκνή οµίχλη: Ναι… ό. αν ήταν φτιαγµένος. Νοµίζω ότι θα καταφέρω ν’ απαντήσω σε µια κάπως προσωπική ερώτηση».» «Έτσι αποκλείονται δύο πράγµατα που θα µπορούσαν να τον κάνουν να φερθεί αλλόκοτα. «Είµαστε πάτσι. Αναδεύτηκα νευρικά κι η Νάλα διαµαρτυρήθηκε. Θεέ µου. Δεν ξέρω. Συγκεντρώθηκα στο χάιδεµα της Νάλα. έτσι έδειχνε» κατάφερα να πω στο τέλος. «Αλήθεια». «Ο φίλος σου βρισκόταν στ’ αλήθεια σε κατάσταση έκστασης. Και είδα την ένταση του βλέµµατός του όταν µε κοίταξε.τι θέλεις. Κι έτσι φορτώθηκες εµένα». «Ήταν απ’ την αρχή έτσι ή µόνο αφού… ε… αφού άρχισες. να γλείφω το αίµα του σαν σκυλάκι κι ύστερα να βαλαντώνω στο κλάµα. «Δεν είχα πρόθεση ν’ ακούσω τι λέγατε µε τον Χιθ. Μπορεί να ήταν απλώς φτιαγµένος». Κι εγώ σε είδα ν’ αρνιέσαι µια πρόταση για στοµατικό σεξ. «Απ’ ό. Και δεύτερον. της άξιζε». το περιστατικό µε το αίµα. αλλά ήταν πράγµατι αλλαγµένος.«Αυτό σκέφτηκα κι εγώ. Χαµογέλασε χωρίς ίχνος ηλιθιότητας. (Είχε πολύ ωραίο γέλιο. «Δεν ξέρω αν βρισκόταν σε έκσταση ή όχι –και σίγουρα δεν είχα καµιά πρόθεση να τον θέσω υπό τον έλεγχό µου ή τίποτα τέτοιο ανατριχιαστικό–. Τη χάιδεψα κι ησύχασε. όχι φούτµπολ). θα ήταν έτσι απ’ την αρχή.τι είδα. Χαµογέλασε και µετά το ύφος του έγινε αµήχανο. γιατί θα είχε προσέξει πόσο σέξι είσαι πριν τον φιλήσεις. Γιατί αυτό έδειχνε η εµφάνιση και η οµιλία του». Πώς ήταν δυνατόν να του αρέσω.

Η Στίβι Ρέι. συνέβη όταν άρχισα ν’ ακούω το αίµα του». Κοίταξε το ρολόι του και είδα κλεφτά ότι κόντευε έξι και µισή – το πρωί. Ο Έρικ κούνησε εύθυµα το κεφάλι του. µάλιστα. αλλά µε τον καιρό γίνεται όλο και καλύτερο. Με βοήθησε να σηκωθώ κι ύστερα έµεινε ακίνητος. «Μόνο ένας ενήλικος βρικόλακας µπορεί να το ακούσει αυτό». Μου είχε ξεφύγει χωρίς να το θέλω. Μόλις το είπα. Δε µιλούσαµε καθώς περπατούσαµε. Μαντεύοντας πως ήταν το σύνθηµα να πάρει ο καθένας µας τον δρόµο του. Ήµουν τόσο απορροφηµένη από το βλακώδες χαµόγελό µου που χρησιµοποιούσε τόσο σύνθετες λέξεις. κάτι που ακόµη µου φαινόταν πολύ κουφό.λες πως δεν έδειχνε εκστασιασµένος προτού µπει στο παιχνίδι το αίµα». Μ’ αρέσει». αλλά το έχω συνηθίσει. Δεν µπορώ να πω ότι τρελαίνοµαι. «Α. Είναι σταρ του φούτµπολ». «Δεν το διάλεξα. µια και το ’φερε η κουβέντα. ξέρεις πως είναι αδύνατον να µεθύσει ένας βρικόλακας. που η ουρά της Νάλα άγγιζε το µαύρο πουλόβερ του. Ο Έρικ µ’ έπιασε από τον αγκώνα για να µε στηρίξει. «Κοντά έπεσες. αµήχανη σιωπή. είπε εκστασιασµένος). «Σε λίγο θα ξηµερώσει» είπε. «Α» είπε µετά από λίγο «προηγουµένως δεν ολοκλήρωσα την απάντηση στην ερώτησή σου. «Σίγουρα όχι. «Α. «Σε πειράζει να σε συνοδεύσω στον κοιτώνα σου. Γεννήθηκα µε το όνοµα Έρικ Νάιτ». Νάιτ. αλλά το µόνο µέρος όπου σερβίρεται φαγητό αυτή τη στιγµή είναι το κέντρο ψυχαγωγίας. πολύ κουλ επίθετο» είπα προσπαθώντας να συνεισφέρω στη συζήτηση µε κάτι έστω και αόριστα ενδιαφέρον. «Έχει σχέση µ’ αυτό που κάνει στον µεταβολισµό µας η αλλαγή. νύχτα. ετοιµάστηκα να σηκωθώ κι αγκάλιασα σφιχτά τη Νάλα για να µη µου πέσει. Κάθε τόσο αγγίζονταν τα µπράτσα µας και σκεφτόµουν τι ψηλός και τι όµορφος που ήταν και πόσο θα µ’ άρεσε να κρατά το χέρι µου. «Βασικά. «Θα σε ρωτούσα αν θέλεις να φας κάτι.» ρώτησε. Γιατί δε µε πυροβολούσε κάποιος. και δε νοµίζω ότι θέλεις να γυρίσεις εκεί». «Ευχαριστώ». «Ο Χιθ άρχισε ν’ αλλάζει όταν άκουσα το αίµα του να σφυροκοπά στις φλέβες του». ο Ντάµιεν κι οι δίδυµες θα πάθαιναν την πλάκα τους αν µ’ έβλεπαν µε τον Έρικ. Άλλωστε δεν πεινάω». Ακόµα κι οι αρχάριοι είναι . «Καθόλου» απάντησα προσπαθώντας να το παίξω αδιάφορη. «Για ξαναπές το. µόνο που δεν είσαι.» Έγνεψα όχι.» Σκατά. «Ζαλίζεσαι και σου λύνονται τα γόνατα. συνειδητοποίησα πως ήταν ένα τεράστιο ψέµα. Η αναφορά στο φαγητό µού θύµισε ότι πείναγα σαν λύκος. µ’ αρέσει το όνοµα που διάλεξες. Ξερόβηξα. αλλά δεν ήταν µια δυσάρεστη. Αλήθεια. Σταµάτησε κι ύστερα πρόσθεσε µ’ ένα χαµόγελο: «Και το όνοµα Χιθ µου θυµίζει γκέι σταρ σαπουνόπερας».» «Ναι. Και σίγουρα µου αρέσει το πώς µε κάνει να αισθάνοµαι». ώστε δε σκέφτηκα πριν µιλήσω. Την πρώτη φορά που δοκίµασα αίµα στην τελετή των Σκοτεινών Κορών το σιχάθηκα. Βασικά ήταν ωραία. τόσο κοντά µου. Το χαµόγελό του έγινε πιο πλατύ. Σαν να είσαι µεθυσµένος. Του έριξα ένα διαπεραστικό βλέµµα. (Εκστασιασµένος –χι χι–.

Δες το απ’ την ανθρώπινη σκοπιά· πρέπει να είναι απαίσιο να είσαι τρελά ερωτευµένος µε κάποιον που µένει νέος ενώ εσύ γερνάς. Το θολωµένο µου µυαλό άρχισε να πιάνει κι άλλα από τα λόγια του. «Όχι. «Στάσου – είπες ότι απαγορεύεται να πίνουν ανθρώπινο αίµα» είπα µουδιασµένη. πολλές φορές εκατοντάδες. Έρικ. απαίσιο» είπα ξεψυχισµένα. (Διάβολε! Αυτό ακριβώς είχα κάνει εγώ. Οι αρχάριοι γιατρεύονται γρήγορα. Και δεν υπάρχουν δυσάρεστες παρενέργειες. «Ναι. «Και τι αηδιαστική επιλογή». Πάντως απαγορεύεται στους αρχάριους να πίνουν ανθρώπινο αίµα». «Ζωντανό άνθρωπο. «Φτάσαµε».» έκρωξα. Δεν το µαθαίνεις πριν από την Πέµπτη τάξη». . δηµιουργείται ένας πολύ ισχυρός δεσµός µεταξύ τους. «Μα δεν είναι άνθρωπος» είπε ο Έρικ. Μέσα στο κρασί είχε αίµα κι ήταν από κείνο το παιδί. Είναι φυσικό ν’ αναπτύσσεται η δίψα µας για αίµα καθώς αλλάζει ο οργανισµός µας. Θυµήθηκα τον σαστισµένο αλλά γεµάτο ένταση τρόπο που µε κοίταζε ο Χιθ και κατάλαβα πως. «Πες µου ότι δεν εννοείς πως οι βρικόλακες πίνουν αίµα πτωµάτων».» Ανασήκωσε τους ώµους του. «Δεν έχω ξανακούσει τέτοιο πράγµα». γεµίζεις ρυτίδες και στο τέλος πεθαίνεις». Τα λόγια του σφυροκοπούσαν το µυαλό µου σαν εκνευριστική εκκωφαντική µουσική κι αρπάχτηκα από το πρώτο πράγµα που µπορούσα να σκεφτώ καθαρά. «Καθόλου. «Μου φαίνεται παράλογο». αν ένας ενήλικος βρικόλακας πιει αίµα από ζωντανό άνθρωπο. Η απώλεια αίµατος από µόνη της δεν είναι καλό πράγµα. Γέλασε. Ξαφνιάστηκα βλέποντας πως είχαµε σταµατήσει µπροστά στον κοιτώνα των κοριτσιών. «Σ’ ευχαριστώ που µε ακολούθησες – νοµίζω» είπα µ’ ένα άκεφο χαµόγελο. «Έλα τώρα. ήµουν εκεί. οι άνθρωποι όµως επηρεάζονται πολύ εύκολα.δύσκολο να µεθύσουν». «Μάλλον. όσο δύσκολο κι αν ήταν. Όχι πάντα από την πλευρά του βρικόλακα. χρειαζόµαστε λοιπόν µια διέξοδο. εννοώ ότι πίνουν αίµα που προσφέρουν δωρητές». για σκέψου.) «Αλλά δεν απαγορεύεται να πίνουν το αίµα ενός άλλου αρχάριου. Πρόσθεσε το γεγονός ότι ζούµε δεκάδες χρόνια περισσότερο από τους ανθρώπους. Φαίνεται ότι.» «Μόλις αρχίσαµε να τις µαθαίνουµε στο µάθηµα Κοινωνιολογίας των Βρικολάκων της Πέµπτης τάξης. Είναι επικίνδυνο για τον άνθρωπο.» «Δεν πίνει ανθρώπινο αίµα». «Δηλαδή οι βρικόλακες µεθάνε µε αίµα. «Οι περισσότεροι άνθρωποι δεν το ξέρουν. «Τότε γιατί δε λέει κάποιος στους καθηγητές τι κάνει η Αφροδίτη. «Τι εννοείς δυσάρεστες παρενέργειες.» «Μόνο µε τη συναίνεσή του». Θέλω να πω. όπως αν έπινε ένας βρικόλακας το αίµα ζωντανού ανθρώπου». έπρεπε να το πω στη Νεφερέτ. έτσι δεν υπάρχει κίνδυνος να πάθει κάποιος κακό. Τον κοίταξα. τον Έλιοτ». Ανατρίχιασα. Με είχε πιάσει ξανά ναυτία.

. «Έι. Μετά µου χαµογέλασε κι έφυγε στο φως της χαραυγής. Καλώντας σε απόψε στον κύκλο. Έγλειψε τον καρπό µου. Δε φαντάζοµαι να θέλεις να γίνεις µέλος. Ειδικά όταν σου πάει πολύ περισσότερο απ’ ό. Με τα χείλη του ακόµη στον καρπό µου. Ο Έρικ έσκυψε. Στήριξα τη Νάλα στον γοφό µου κι ετοιµάστηκα ν’ ανοίξω την πόρτα. κάνοντάς µε πάλι ν’ αναριγήσω. κι είναι παράδοση η εκπαιδευόµενη µεγάλη ιέρεια να προσφέρει ένα δώρο στο καινούριο µέλος την πρώτη νύχτα του. Ζι» φώναξε. αλλά έχεις το δικαίωµα να κρατήσεις το φόρεµα. στέλνοντας τους σφυγµούς µου στα ύψη. Έχε το υπόψη».τι σ’ εκείνη». και δάγκωσε ανάλαφρα το σηµείο όπου παλλόταν το αίµα µου.«Όποτε χρειαστείς κάποιον που ξεφυτρώνει εκεί όπου δεν τον σπέρνουν. είµαι στη διάθεσή σου». Αυτή τη φορά το φτερούγισµα στο στοµάχι µου ήταν πολύ πιο έντονο. σου πρόσφερε επίσηµα µια θέση στις Σκοτεινές Κόρες. Γύρισα. «Μην επιστρέψεις το φόρεµα στην Αφροδίτη. κοιτώντας µε πάντα στα µάτια. Έκανε το εσωτερικό των µηρών µου να µυρµηγκιάσει και την ανάσα µου να βαρύνει. µε κοίταξε στα µάτια κι ένιωσα να διαπερνά το κορµί µου ένα ρίγος πόθου. «Θα το έχω υπόψη µου» είπα. Ήξερα ότι µ’ ένιωθε να τρέµω. «Ευχαριστώ». «Πρέπει να ξέρεις επίσης πως είµαι στη διάθεσή σου αν θελήσεις να δοκιµάσεις άλλη µια γουλιά αίµα. πριν το φιλήσει. Mε πλησίασε κι έπιασε το χέρι µου (αυτό που δεν κρατούσε τη γάτα) γυρίζοντάς το µε τον καρπό προς τα πάνω. Μετά έσυρε το δάχτυλό του στη φλέβα που ήταν κοντά στην επιφάνεια.

έτσι ανακουφίστηκα που υπήρχαν ελάχιστα κορίτσια στο µεγάλο δωµάτιο της εισόδου και µου έριξαν µια αδιάφορη µατιά πριν συνεχίσουν να παρακολουθούν στην τηλεόραση το America’s Next Top Model. καθώς τριγύριζα. κι ανέβηκα στο πάνω πάτωµα. αρκεί να είναι καφέ και όχι διαίτης – µπλιάξ) και τη γάτα µου. ελπίζοντας να µην το σκάσει µέχρι να φτιάξω ένα σάντουιτς. Η κακούργα. κουλουριασµένη στο κρεβάτι µ’ ένα βιβλίο. τ’ ορκίζοµαι. αλλά κυρίως ήθελα να κερδίσω χρόνο. «Αποκτήσαµε γάτα». και µου παραπονιόταν µε το παράξενο νιαούρισµά της. «Δεν το πιστεύω!» Άρχισε να χοροπηδάει στο κρεβάτι σαν ελατήριο. «Κοίτα» είπα πρόσχαρα. Δεν ήξερα τι έπρεπε να πω στη Στίβι Ρέι και τι όχι. Πράγµα που µου θύµισε ότι έπρεπε να το επιστρέψω στην Αφροδίτη. Το περιστατικό µε το αίµα ήταν τόσο ανατριχιαστικό – κι αηδιαστικό. Eντάξει. Δε θα κρατούσα το «δώρο» κι ας έλεγε ό. πήρα ένα σακουλάκι πρέτζελ (η Στίβι Ρέι είχε δίκιο. Δεν το έσκασε· µάλιστα µ’ έπαιρνε από πίσω σαν πορτοκαλί σκυλάκι. Έµοιαζε δώδεκα χρονών. Εγώ της έλεγα «ξέρω» και «καταλαβαίνω». Αφού έφτιαξα το σάντουιτς. είχε δίκιο. επιστρέφοντάς το θα είχα µια καλή ευκαιρία να την «ευχαριστήσω» που «ξέχασε» να µου πει για το αίµα. θα µε τρελάνει στην γκρίνια». «Ζόι! Ανησυχούσα για σένα! Πες τα µου όλα». πώς να το κάνουµε.ΚΕΦΑΛΑΙΟ 19 Ο καρπός µου συνέχισε να µυρµηγκιάζει από το τελείως απροσδόκητο φιλί (και δάγκωµα και γλείψιµο) του Έρικ και δεν ήµουν σίγουρη αν µπορούσα να µιλήσω ακόµη. . ένα καφέ αναψυκτικό (δε µ’ ενδιαφέρει η µάρκα. Η Στίβι Ρέι. Θα µε κατέκρινε η Στίβι Ρέι. Θ’ άρχιζε να µε φοβάται. «Βοήθησέ µε πριν ρίξω τίποτα. και µετά έκοψα µια µεγάλη δαγκωνιά από το σάντουιτς.τι ήθελε ο Έρικ. «Τι γλυκούλα που είναι!» Η Στίβι Ρέι πετάχτηκε όρθια κι έτρεξε να πάρει τη Νάλα. άλλαξα πριν από την τελετή». Ασφαλώς και πεινούσα. αλλά η γάτα αρπάχτηκε αποπάνω µου λες και της απειλούσαν τη ζωή. έτσι η Στίβι Ρέι πήρε τα τρόφιµα και τ’ ακούµπησε στο κοµοδίνο µου. ήταν φανερό πως µε περίµενε. Φορούσε τις πιτζάµες της που είχαν καουµπόικα καπέλα στο παντελόνι και τα κοντά µαλλιά της πέταγαν στο ένα πλάι σαν να είχε κοιµηθεί από κείνη την πλευρά. Άλλωστε. «Τι ωραίο φόρεµα». µε το οποίο άρχισε να παίζει (τουλάχιστον έπαψε να γκρινιάζει). «Ναι. Αν µου πέσει η γάτα. «Λοιπόν… πώς πέρασες. Μπήκα βιαστικά στην κουζίνα κι άφησα κάτω τη Νάλα.» Κάθισα στο κρεβάτι µου κι έδωσα στη Νάλα ένα πρέτζελ. Γύρισα για να δει η Στίβι Ρέι τη Νάλα στριµωγµένη στον γοφό µου. στα ντουλάπια δεν υπήρχε τίποτα ανθυγιεινό της προκοπής). «Πες τα µου όλα». «Μ’ έφερε ως εδώ ο Έρικ Νάιτ». γιατί υπέθετα ότι µε µάλωνε για το βλακώδες φέρσιµό µου απόψε και. Κατάπια κι αποφάσισα να στρέψω τη συζήτηση σε πιο ασφαλή θέµατα.

Η Στίβι Ρέι ξεροκατάπιε.» Η φωνή µου ήταν ένας ψίθυρος. µου άρεσε». Φαινόταν έτοιµη να κλάψει και το όλο θέµα µε είχε ανατριχιάσει. «Τελείως. αλλά όχι πιο γελοίο από το να δεις φάντασµα. Χαµογέλασα ειρωνικά. Θα πρέπει να µε άκουσαν που προσπαθούσα να καθησυχάσω τη Νάλα. Σήκωσε το κεφάλι της και µε κοίταξε µε κόκκινα λαµπερά µάτια. Εκείνη κουλουριάστηκε δίπλα µου. Τέλος πάντων. Πώς µπήκαν µέσα. Α. «Μπορεί και να κάνω λάθος. η πρώην καλύτερή µου φίλη. «Βασικά. Την είδε όλη η τάξη». Την είδα να πεθαίνει. Ποιος. Δεν ήθελα να περιγράψω το όλο σκηνικό καρπός/παλµός/αίµα/δάγκωµα. Ένα ένα. όχι µέσα. Μόλις µε είδε έβγαλε µια ανατριχιαστική στριγκλιά και το ’βαλε στα πόδια». όταν τράβηξε κάτι την προσοχή µου. ναι.» «Σίγουρα. «Τότε δεν έκανες λάθος». «Τι. «Για την ακρίβεια. εκείνη µε βρήκε. ο πρώην µου από το παλιό σχολείο µου». «Το φαντάζεσαι. αφού τα είχε παίξει µε το φάντασµα της Ελίζαµπεθ. έφυγα πρώτη και µετά ήρθε και µε βρήκε. «Τι εννοείς. Της χαµογέλασα µπουκωµένη. Σ’ άρεσε. Καθόµουν πάνω στον τοίχο και χάιδευα τη Νάλα. Κούνησα το κεφάλι µου µασουλώντας. «Βάζω στοίχηµα ότι η Αφροδίτη λύσσαξε όταν έφυγες µαζί του από το κέντρο ψυχαγωγίας». Κοίταξα κάτω και είδα ένα κορίτσι που στεκόταν αρκετά κοντά µου. «Είσαι σίγουρη πως πέθανε. Ήµαστε έξω από την πόρτα του κοιτώνα. και µετά η Κέιλα. «Εγώ θα τα είχα παίξει από τον φόβο µου». «Πλάκα µού κάνεις! Πού. «Δηλαδή την είδε κι η Νάλα.«Με φίλησε» είπα κοιτώντας τη συνοφρυωµένη. όπου βρήκα τη Νάλα» είπα και χάιδεψα το κεφάλι της γάτας.» «Όχι. Ήταν σκοτεινά κι ύστερα βρέθηκαν ξαφνικά εκεί ο Χιθ κι η Κέιλα». «Αποκλείεται να έγινε κάποιο λάθος και να τριγυρίζει ακόµη στο σχολείο. Πώς.» «Φίλησε το χέρι µου». µόνο που δεν πρόλαβα να το σκεφτώ.» «Ο Χιθ είπε ότι ήρθαν να µε βοηθήσουν ν’ αποδράσω». Και της εξήγησα καθώς έτρωγα το σάντουιτς.» Έγνεψα καταφατικά. «Είναι νεκρή.» «Είναι βλαµµένα. γιατί ήρθαν τρέχοντας». Αποφάσισα στα γρήγορα να κρύψω κάτι.» Ακουγόταν γελοίο. Έκανα µια βόλτα δίπλα στον τοίχο του σχολείου. και θα ορκιζόµουν πως ήταν η Ελίζαµπεθ». γιατί εµφανίστηκαν ο Χιθ και η Κέιλα». Και. «Τι λες τώρα! Θα πρέπει να φρίκαρες». έδειξε πως έχει βάλει στο . ήταν έξω από το σχολείο. «Εγώ να δεις. «Τι ήθελαν. Ξεκίνα µε το φάντασµα της Ελίζαµπεθ». «Ήταν πολύ τροµακτικό και πολύ παράξενο. «Έγινε όταν µε καληνύχτισε. Μπορεί να ήταν κάποιο κορίτσι µε παράξενα µάτια που της έµοιαζε. έκλεισε τα µάτια της κι άρχισε να γουργουρίζει. Η Στίβι Ρέι ανατρίχιασε. είχα σκαρφαλώσει πάνω στον τοίχο γιατί νόµιζα ότι χρειαζόταν να τη σώσω και –δε θα το πιστέψεις– είδα κάτι που έµοιαζε µε φάντασµα της Ελίζαµπεθ κι ύστερα εµφανίστηκε ο Χιθ. έτσι άλλαξα συζήτηση.

Και µε φώναζε Ζι». Μια στιγµή. «Ήταν απαίσιες οι Σκοτεινές Κόρες. «Μεταξύ µας.» µε βοήθησε η Στίβι Ρέι. µε βρήκε ο Έρικ». «Εµένα µου λες.» «Ακριβώς. αλλά είχε κάτι το πρόστυχο». Η Στίβι Ρέι συµφώνησε µ’ ένα γνέψιµο. είδα την Αφροδίτη να προσπαθεί να κάνει στοµατικό έρωτα στον Έρικ». είναι αηδιαστική. Είπε ότι δεν την ήθελε πια». γνώρισα τη φοβερή τριάδα». «Ουάου. «Εννοείς την Πολεµόχαρη.µάτι τον Χιθ!» Η Στίβι Ρέι κοντανάσανε. σαν να έχει το δικαίωµα να είναι όσο στρίγκλα και κακιασµένη θέλει.» Η Στίβι Ρέι έγνεψε καταφατικά. «Βάζω στοίχηµα ότι αυτό την έκανε να χάσει και το λίγο µυαλό που της έχει µείνει». Κατάλαβα αµέσως πως δεν έπρεπε να πω τόσο πολλά. αλλά το µόνο µέρος που ήταν ακόµη ανοιχτό ήταν το κέντρο ψυχαγωγίας και δεν ήθελα να γυρίσω εκεί».» «Ναι.» «Ήταν. Τέλος πάντων. το τσουλάκι!» «Δε λες τίποτα. Όχι ακόµη. Η Στίβι Ρέι έβαλε τα γέλια. κι εµείς να είµαστε υποχρεωµένοι να σκύβουµε το κεφάλι και να την ανεχόµαστε». Έχει αυτό το στιλάκι. «Έτσι είναι κι οι φίλες της». «Αχ! Κι ήταν γλυκός και ροµαντικός. «Δε νοµίζω ότι θα το επιτρέψει η Νύχτα». «Και µετά σε συνόδεψε στον κοιτώνα. θα τη λυπόµουνα αν δεν ήταν τόσο… τόσο…» Προσπάθησα να το εκφράσω µε λόγια. Μου ξέφυγε αυθόρµητα αυτό που σκέφτηκα. Τι εννοείς. Η αδελφότητά τους θεωρείται πολύ “ιν” και η Αφροδίτη είναι αρχηγός από τότε που εκδηλώθηκε το χάρισµά της στην Πέµπτη τάξη». τους είπα να φύγουν και να µην ξαναγυρίσουν. «Ναι. «Θυµάσαι πόσο ωραία και σέξι και αριστοκρατική ήταν η Νεφερέτ. «Τι εννοείς. «Τι µου λες! Χριστέ µου. κι έτσι όπως ήµουν αναστατωµένη.τι κι η Νεφερέτ. Τι σκέφτονταν όταν διάλεξαν αυτά τα φριχτά ονόµατα. λίγο πριν µε φέρει η Νεφερέτ εδώ στον κοιτώνα. «Η Αφροδίτη έκανε βασικά ό.» Κοίταξα τη Στίβι Ρέι και το ξεφούρνισα: «Χτες. «Κάτι τέτοιο. τη Συµφορά και τη Σφήκα. Θυµήθηκα πώς του ριχνόταν ακόµα κι όταν αυτός της έλεγε ξεκάθαρα όχι. «Σκέφτονταν αυτό που σκέφτεται όλη η κλίκα τους – ότι είναι καλύτερες από τους άλλους κι απρόσβλητες. . γιατί η κακιά Αφροδίτη θα γίνει η επόµενη µεγάλη ιέρεια». «Πάντα έλεγα ότι είναι απαίσια» είπε η Στίβι Ρέι κουνώντας αηδιασµένη το κεφάλι της.» Κοίταξα τη Στίβι Ρέι µε τα µεγάλα ελαφίσια µάτια της και ήξερα ότι δεν µπορούσα να της πω ότι ήπια αίµα. και είπε ότι θα µε πήγαινε κάπου να φάω.» είπα καθώς µπουκωνόµουν µ’ ένα πρέτζελ. «Α.» «Αυτός της έλεγε όχι και την έσπρωχνε. Σκατά. «Αυτό σκέφτηκα κι εγώ». είπες ότι προσπαθούσε να το κάνει. «Μέγαιρα από την κόλαση. το χαϊδευτικό είναι πολύ καλό σηµάδι».

Αυτό που πιστεύω. να της υποδείξει άλλο αεροδρόµιο ή να µπερδέψει τους αριθµούς του αεροπλάνου. «Πλάκα µου κάνεις! Και δε µυρίστηκε τι κουµάσι είναι. ειδικά όταν τους κάνουν µια ευθεία ερώτηση. Αν καταλάβει η Νεφερέτ τι τέρας είναι. το ίδιο κι οι φίλες της».» «Οι βρικόλακες είναι σχεδόν αδύνατον να πουν ψέµατα. Και. Το όραµα ήταν τόσο καθαρό. Και θα έβρισκαν τον θάνατο όλοι οι επιβάτες ενός αεροπλάνου». παρά τα ψέµατά της ότι δήθεν οι φίλες της την αποµάκρυναν από την τραπεζαρία γιατί ήξεραν ότι ήθελε να την πάνε αµέσως στη Νεφερέτ. δε θα το µάθαινε κανείς. είναι ότι φανερώνει τα οράµατά της µόνο αν εκείνη την ώρα που τα βλέπει είναι µπροστά άτοµα έξω από τον στενό της κύκλο». θέλεις να πεις ότι ξέρει πως θα γίνει κάτι κακό που µπορεί να το αποτρέψει. «Μπροστά στη Νεφερέτ φέρεται διαφορετικά». που ήταν η συντριβή ενός αεροπλάνου αµέσως µετά την απογείωση. «Ναι. µην ξεχνάς. που ερχόταν καθυστερηµένος για φαγητό. όπως επικείµενες τραγωδίες» απάντησε σκοτεινιάζοντας η Στίβι Ρέι.«Τι χάρισµα έχει. που µπόρεσε να περιγράψει το αεροδρόµιο και να διαβάσει τους αριθµούς στην ουρά του αεροπλάνου.» «Βλέπει οράµατα. Αν δεν τύχαινε να πέσει πάνω τους ο Ντάµιεν. αλλά δεν το λέει. «Τότε γιατί η Αφροδίτη δεν είπε ψέµατα στη Νεφερέτ. Η Στίβι Ρέι ανασήκωσε τους ώµους της. «Πιστεύεις ότι προσποιείται. αλλά η Νεφερέτ έχει άλλη γνώµη και ήταν η µέντοράς της». Ξέρεις.» «Ναι. η Αφροδίτη θέλει να γίνει µεγάλη ιέρεια όσο τίποτε άλλο στον κόσµο. όχι! Είναι απίστευτα ακριβής. Είναι αιµοβόρα κι εγωίστρια. αν δεν το επιδιόρθωναν. θα καταστραφούν τα σχέδιά της για το µέλλον». αλλά µετά θυµήθηκα τα µοχθηρά λόγια που είχαν πει εκείνη τη νύχτα –Οι αρσενικοί άνθρωποι είναι καθάρµατα… Πρέπει να πεθάνουν όλοι– και συνειδητοποίησα πως δεν ήταν λόγια του αέρα· τα εννοούσαν. Καθώς έβηχα. Παραµύθια».» Δυσκολευόµουν να το πιστέψω· η Νεφερέτ ήταν φοβερά έξυπνη. το αεροπλάνο θα είχε συντριβεί αµέσως µετά την απογείωση. αλλά οι φίλες της την περικύκλωσαν και προσπάθησαν να την οδηγήσουν έξω από την τραπεζαρία. Αυτοί έλεγξαν ξανά το αεροπλάνο και βρήκαν ένα πρόβληµα που δεν το είχαν εντοπίσει πριν και είπαν ότι. «Ο Ντάµιεν κατάλαβε ότι η Αφροδίτη είχε όραµα και πήγε στη Νεφερέτ. Εγώ όµως ξέρω πολύ καλά ότι η Αφροδίτη δε θα έλεγε λέξη αν δεν την είχαν τσακώσει. «Στάσου. Βλεφάρισα ξαφνιασµένη. Η Αφροδίτη αναγκάστηκε να της πει το όραµά της. ώστε να τις σκορπίσει και να δει ότι εκείνη τη στιγµή η Αφροδίτη είχε όραµα. Ετοιµάστηκα να πω πως δεν µπορούσα να πιστέψω ότι ακόµα κι η Αφροδίτη µε τις µέγαιρές της θ’ άφηνε σκόπιµα να πεθάνουν εκατοντάδες άνθρωποι. και συµφωνούν µαζί µου ο Ντάµιεν κι οι δίδυµες.». Η Νεφερέτ επικοινώνησε µε το αεροδρόµιο του Ντένβερ και τους µετέφερε τις πληροφορίες. µούγκρισα: «Όλοι οι επιβάτες ενός αεροπλάνου! Τι στο διάβολο.» «Α. Πνίγηκα µε το πρέτζελ µου. «Έστω κι έτσι…» . Την περασµένη βδοµάδα είχε ένα όραµα την ώρα του φαγητού. «Η Αφροδίτη δεν πρέπει να γίνει µεγάλη ιέρεια.

αλλά η µόνη απόδειξη που έχουµε είναι ότι είναι µια µοχθηρή σκύλα. Ότι νοµίζουµε ότι η Αφροδίτη ίσως κρύβει τα οράµατά της. Δηλαδή. µα καθόλου.» ρώτησα ξαφνικά. «Προσπάθησε ποτέ κανείς να πει στη Νεφερέτ για την Αφροδίτη. «Νοµίζω ότι θ’ ακουγόταν σαν κουτσοµπολιό. Δεν µπορεί να τη διώξει απ’ το σχολείο και να την αφήσει να πεθάνει στον δρόµο. που το έκρυψα παίρνοντας µια χούφτα ποπκόρν. πράγµα που σηµαίνει ότι η Νύχτα έχει ειδικά σχέδια για εκείνη». πώς νιώθεις όταν φτιάχνεται ένας κύκλος. Το µόνο που ήθελα ήταν να προσαρµοστώ στην καινούρια ζωή µου και να βρω µια θέση στον ήλιο – να ενταχτώ και να είµαι σαν όλα τα παιδιά. όχι». Κι ύστερα θυµήθηκα τις ηλεκτρικές εκκενώσεις που ένιωσα όταν φτιάχνονταν οι δύο κύκλοι και πώς διέτρεξαν το σώµα µου τα τέσσερα στοιχεία. είναι επιστηµονική φαντασία». Ίσως το µόνο που χρειαζόταν ήταν να βρει κάποιος το θάρρος να της πει κάποια πράγµατα. Φυσικά µ’ αρέσει όταν φτιάχνουµε τον κύκλο και µερικές φορές. «Τι εννοείς.» Kούνησε το κεφάλι της.» «Όχι.τι ξέρω.«Και είναι πολύ δυνατό το χάρισµά της. τι θα έκανε. αν µια πιο ισχυρή αρχάρια πάρει τη θέση της Αφροδίτης στην ηγεσία των Σκοτεινών Κορών. «Στίβι Ρέι. δε νοµίζω να το δεχόταν αυτό η Νεφερέτ. Δάγκωσα το σάντουιτς καθώς το σκεφτόµουν. «Απ’ ό. «Ή είναι δαίµονας από την κόλαση κι αντλεί τις δυνάµεις της από το σκότος. Καθόλου. «Όχι. Ζόι. παρ’ όλα αυτά δε µου άρεσε. Επιπλέον. Ένιωσα ένα τσίµπηµα ενοχής. Η Στίβι Ρέι είχε δίκιο. µε τις µέγαιρές της και µε όλα τ’ αγόρια που είναι πρόθυµα να κάνουν τα πάντα για εκείνη αν κουνήσει το µικρό της δαχτυλάκι. Μόνο µια µεγάλη ιέρεια µε πανίσχυρο χάρισµα θα µπορούσε…» Σταµάτησε . Μπορεί όµως ν’ αλλάξουν τα πράγµατα. τι να πούµε στη Νεφερέτ. όταν καλούν τη φωτιά στον κύκλο.» «Όχι βέβαια. Πρέπει να ήξερε ήδη πως κάτι δεν πήγαινε καλά µε τις µέγαιρες. Δεν ήθελα να γίνω µεγάλη ιέρεια ή να µπλέξω σε µια εξοντωτική µάχη µε την Αφροδίτη και το µισό σχολείο (το ωραιότερο µισό. όταν προσεύχεται η Νεφερέτ. Η Αφροδίτη θα παρέµενε εδώ. Νιώθεις ζέστη. Η Νεφερέτ παραήταν έξυπνη για να εξαπατηθεί από τα τεχνάσµατα της Αφροδίτης.» ρώτησα. για την ακρίβεια). αλλά αυτό είναι όλο». «Δηλαδή δεν ένιωσες ποτέ µια αύρα όταν καλείται ο άνεµος και δε µύρισες βροχή µε το νερό και δεν ένιωσες τη χλόη κάτω απ’ τα πόδια σου µε τη γη. Άλλωστε. Πιστεύω ότι δεν αξίζει τον κόπο». «Γιατί. Δεν ήµουν εξουσιοµανής. έλεος! Δεν έχεις δει τον Πόλεµο των Άστρων. αν γινόταν κάποιο θαύµα και µας πίστευε.» Η Στίβι Ρέι αναδεύτηκε αµήχανα. «Πήγαινε να το πεις στη Νεφερέτ». κι ότι χρειάστηκε να ζορίσω τον εαυτό µου για να µείνω στη θέση µου αντί να τρέξω να βοηθήσω την Αφροδίτη στον σχηµατισµό των κύκλων. αισθάνοµαι µια ενέργεια να διατρέχει τον κύκλο. Ποιος θα µπορούσε να προβλέψει τη µεταστροφή του Άνακιν Σκαϊουόκερ – κι όµως έγινε».» «Ας πούµε. Τι σκέψεις ήταν αυτές. «Νοµίζω όµως ότι µας δίνει ένα καλό δίδαγµα». «Μα αυτό. Ίσως θα έπρεπε να το κάνω.

Στον λόγο µου». Φαντάζεσαι πόσο εξευτελιστικό θα είναι αν πω: “Κοιτάξτε. Εδώ κι εκατοντάδες χρόνια. που µπορείς να µπεις στην παρέα τους». µπορούµε να µείνει µεταξύ µας προς το παρόν. µε ακολούθησαν και µου είπαν να µη στεναχωριέµαι. κάνα µήνα ή κάτι τέτοιο. αλλά ήξερα πως δε θα το έκαναν σ’ εσένα. «Βλακεία µου. Για όλα τα στοιχεία. Η Στίβι Ρέι χλώµιασε. «Ναι. «Το ίδιο κι εσύ!» Το στοµάχι µου ανακατευόταν στη σκέψη της Στίβι Ρέι σωριασµένης . «Αµάν. Εννοώ να µην το πούµε ούτε καν στον Ντάµιεν και στις δίδυµες – θέλω να προσπαθήσω να το ψάξω µόνη µου για λίγο.» Αναδεύτηκα αµήχανα. «Ίσως!» τσίριξε. «Δεν ξέρω. κι όταν µε είδαν να βγαίνω τρέχοντας από το κέντρο ψυχαγωγίας. Ζόι…» «Άσε που µπορεί να κάνω λάθος» τη διέκοψα βιαστικά. «Μα. «Ζόι! Είναι φανταστικό! Δε νοµίζω να υπήρξε ποτέ στα ιστορικά µεγάλη ιέρεια µε συνάφεια και µε τα πέντε στοιχεία». Δηλώνει πως είσαι διαφορετική. κι όταν είπα όχι. πήγα. «Πέντε» είπα δειλά.» Η Στίβι Ρέι δάγκωσε το εσωτερικό του µάγουλού της. Είσαι πολύ δυνατή κι η Αφροδίτη τρώγεται από περιέργεια για το σηµάδι σου. τι σου έχει κάνει η Αφροδίτη. Επιπλέον είσαι τόσο όµορφη.» Έγνεψα όχι. έτσι νοµίζω». «Αυτό είναι. Έχεις απόλυτο δίκιο. Από τότε είναι φίλοι µου». «Έι. «Στίβι Ρέι. αλλά δεν ήξερα ακόµη πολύ κόσµο και σκέφτηκα ότι θα µπορούσαµε να γίνουµε φίλες. «Και τα πέντε! Ένιωσες κάτι και µε το πνεύµα!» «Ναι. Κούνησε το κεφάλι της χωρίς να µε κοιτάξει. Έτσι. γέλασαν µαζί µου και µε πέταξαν έξω. λες κι ήµουν καλή µόνο για να διατηρώ το αίµα που χρειάζονταν. νοµίζω πως πρέπει να το πεις σε κάποιον». Έπρεπε να σε είχα προειδοποιήσει. «Ζόι! Έχεις ιδέα τι σηµαίνει αυτό. «Με κάλεσε σε µια τελετή.» Η Στίβι Ρέι χαµήλωσε τα µάτια της. Επιτέλους µε κοίταξε. Μ’ έλεγαν µάλιστα “ψυγείο”. κάναµε στο µάθηµα Κοινωνιολογίας για τις πιο διάσηµες µεγάλες ιέρειες της ιστορίας.απότοµα και γούρλωσε τα µάτια της. Έτυχε να είναι απέξω. και µετά η Αφροδίτη κι η κλίκα της θα τρίβουν τα χέρια τους αν αποδειχτεί πως ήταν η ιδέα µου». Με ήθελαν για… για δωρητή αίµατος στην τελετή τους. Έτσι γνώρισα τον Ντάµιεν και µετά την Έριν και τη Σονί. κι ενθουσιάστηκα που µε ήθελε µια τόσο “ιν” παρέα». «Την περασµένη βδοµάδα µόλις. έπλεξε τα δάχτυλά της και κύρτωσε τους ώµους της σαν να κρύωνε ξαφνικά. και είσαι στ’ αλήθεια». Αλλά δε µε ήθελαν για µέλος. «Ίσως». Η αντίδρασή της µου θύµισε κάτι. «Συγγνώµη. «Μπορεί να ένιωθα απλώς νευρικότητα ή υπερδιέγερση επειδή ήταν η πρώτη φορά που συµµετείχα σε τελετή. είµαι η µοναδική αρχάρια µε συνάφεια µε όλα τα στοιχεία” κι αποδειχτεί στο τέλος πως ήταν από νευρικότητα. «Θέλεις να πεις ότι εσύ νιώθεις έτσι. Δε θα πω λέξη µέχρι να είσαι έτοιµη. Δεν ήµουν πολύ καιρό εδώ. Έδειξε το σηµάδι µου. Μ’ έκαναν να κλάψω. Γίνονται όλα τόσο γρήγορα». Θα ήταν φοβερό. δεν υπήρξε καµία ιέρεια µε συνάφεια και µε τα τέσσερα στοιχεία».

Γιατί όµως.» Ευθύς φωτίστηκε το πρόσωπο της Στίβι Ρέι και πετάχτηκε από το κρεβάτι µε τη συνηθισµένη της σβελτάδα. «Το ξέρω. Ήθελαν να µου κάνουν κάτι που θα µε αηδίαζε τόσο πολύ. ώστε να φύγω για πάντα από την αδελφότητα και τις τελετές τους. Μου έδωσε τον φάκελο. λοιπόν. Έχωσε το χέρι της στο βάθος της τσάντας κι έβγαλε έναν φάκελο κι ένα πανέµορφο ροζ δερµάτινο κολάρο µε µικρά ασηµένια καρφάκια γύρω γύρω. κι ύστερα φώναξε τη Νάλα να της φορέσει το κολάρο της.» «Δεν το ήξερα. Εννοούσα ότι ήξερα πως θα σε θέλουν στην παρέα τους. Δεν ήθελαν να γίνω µέλος των Σκοτεινών Κορών. «Αυτό είναι για σένα». Προσπάθησαν. Οι τραµπούκοι µε τσάντιζαν πάντα. Έπρεπε να γίνω µέλος των Σκοτεινών Κορών. «Είµαι πτώµα στην κούραση. που είδα ότι είχε γραµµένο πάνω το όνοµά µου. Σ. ε. Τα βρήκα έξω από την πόρτα µας όταν γύρισα από το φαγητό». Δεν εννοούσα αυτό. δυστυχώς για µένα. Για στάσου! Τώρα καταλάβαινα τι ήθελαν να κάνουν. Για υπογραφή είχε µόνο ένα γράµµα: Ν. Για τους δικούς της νοσηρούς λόγους. «Για δες αυτό». πράγµα που σήµαινε ότι. Ανοιγόκλεισα τα µάτια µου προσπαθώντας να ξεκαθαρίσω τις σκέψεις µου. Έβγαλε από µέσα ένα κουτί για άµµο. είµαι απλώς νοστιµούλα. Μέσα. γραµµένη καλλιγραφικά σε ακριβό εκρού επιστολόχαρτο. «Πού το ήξερες. Θα µε βοηθήσεις να βρω ένα κουτί για άµµο για τη Νάλα πριν πέσω για ύπνο. έτσι δε θα προσπαθούσαν να σε χρησιµοποιήσουν µ’ αυτό τον τρόπο».» ρώτησε ξεψυχισµένα η Στίβι Ρέι. Βρέθηκε στην άλλη άκρη του δωµατίου και σήκωσε ψηλά µια µεγάλη πράσινη τσάντα που έγραφε µε άσπρα γράµµατα ΚΑΤΑΣΤΗΜΑ ΑΓΡΟΤΙΚΩΝ ΕΙΔΩΝ ΦΕΛΙΣΙΑ. ΤΟΥΛΣΑ. Όχι.τι µπορούσαν για να φρικάρω και να φύγω. ΧΑΡΒΑΡΝΤ 2616. πιατάκια για φαγητό και νερό. Σκατά. Εγώ ήµουν µόλις δύο µέρες στο σχολείο. Δεν είµαι σαν αυτές». που γκρίνιαξε πάλι. «Δε θύµωσες µαζί µου. αλλά ούτε και να καταλάβει η Νεφερέτ πως δε µε ήθελαν. να µε κάνουν ν’ αρνηθώ εγώ να γίνω µέλος τους. Ο Έρικ είπε ότι την πρώτη φορά που ήπιε αίµα αναγούλιασε και βγήκε έξω να ξεράσει. «Ούτε κι εγώ!» αναφώνησα ξυπνώντας τη Νάλα. υπήρχε µια αράδα. «Όχι. κατάφεραν να µ’ εξαπατήσουν κι έκαναν ό. η επιθετική Αφροδίτη ήθελε να µε κρατήσει µακριά από τις Σκοτεινές Κόρες. . ένα κουτί µε γατοτροφή (µε έξτρα προστασία για το τρίχωµα) και µια σακούλα µε άµµο υγιεινής για γάτες. Έβαλα στο στόµα µου την τελευταία µπουκιά του σάντουιτς και τη µάσησα βιαστικά. «Όχι βέβαια! Έχεις δίκιο· η Αφροδίτη δεν επιχείρησε να µε αναγκάσει να δώσω αίµα». Ζόι. Ο Σκάιλαρ µου είπε ότι έρχεται η γάτα σου.στην καρέκλα σαν τον Έλιοτ… στη σκέψη να πιω το αίµα της. ήξερα τι έπρεπε να κάνω.

» ρώτησε η Στίβι Ρέι δείχνοντας τη Νάλα. Απ’ ό. Α. Θα κράταγα το στόµα µου κλειστό µέχρι να µάθω περισσότερα γι’ αυτό. ακόµη δεν µπορώ να το καταλάβω». Κοίταξε τη Στίβι Ρέι και χαµογέλασε ειρωνικά. είχε κάνει κατάληψη στο µαξιλάρι σου». «Μπορεί.ΚΕΦΑΛΑΙΟ 20 να µιλήσω στη Νεφερέτ. «Σ’ ευχαριστώ που µου πρότεινες να γίνω µέλος. Το υποχθόνιο χαµόγελο της Αφροδίτης έσβησε. από τη Συµφορά και την Πολεµόχαρη. Ήταν περιστοιχισµένη. όχι.» «Εννοείς αν επιτρέπεται. βλέπεις. «Τότε µπορεί να µε παίρνει από πίσω όλη µέρα». Η Νεφερέτ ήταν κουλ. «Αλήθεια.» Έγνεψα καταφατικά. Η Σφήκα δε φαινόταν πουθενά (µπορεί να έκανε ντους το πρωί και να έλιωσε µόλις την άγγιξε το νερό – χι χι). Χάιδεψα πάλι το κεφάλι της. Δεν ήθελα να της πω επίσης ότι νόµιζα πως είδα το φάντασµα της Ελίζαµπεθ. καθώς Έ πρεπε παίρναµε το πρωινό µας µε τη Στίβι Ρέι. γιατί ανακατευόταν το στοµάχι µου όταν το σκεφτόµουν. «Χµ» είπα σκύβοντας να χαϊδέψω το κεφάλι της. Λυπάµαι που δεν πέρασες καλά. Είναι πολύ κρίµα αλλά. αλλά ήταν και ενήλικη.) «Λες να έρθει µαζί σου στην τάξη. Θα µε περνούσε για ψυχοπαθή. Δεν ήθελα να της πω τίποτα για την υποτιθέµενη παράξενη αντίδρασή µου στα στοιχεία – εννοώ. (Ναι – αν µου άρεσε τόσο πολύ. Αυτό σκεφτόµουν την επόµενη µέρα το πρωί. Γέλασα. Έφυγες τόσο βιαστικά χτες τη νύχτα. «Γεια σου. οι Σκοτεινές Κόρες δεν είναι για όλους». και την άκουγα σχεδόν να µου λέει «ήταν της φαντασίας σου επειδή έγιναν τόσο πολλές αλλαγές στη ζωή σου». «Σ’ αυτό έχεις δίκιο. «Βασικά. οι γάτες µπορούν να πηγαίνουν όπου θέλουν». µπορεί όλα αυτά να ήταν η ιδέα µου. δεν είχα πει ψέµατα στη Στίβι Ρέι. Τι θα γινόταν αν το έλεγα στη Νεφερέτ κι εκείνη µε υπέβαλλε σε κάποιο µυστηριώδες τεστ ανίχνευσης χαρισµάτων (σ’ αυτό το σχολείο όλα να τα περιµένεις) για να αποδειχτεί πως είχα απλώς καλπάζουσα φαντασία. Σηκώθηκα µε το µπολ στο χέρι µου και παραλίγο να πέσω πάνω στην Αφροδίτη. «Χαίροµαι που είναι δική σου κι όχι δική µου. Κοίταξα τη γάτα που ήταν κουλουριασµένη στα πόδια µου και γουργούριζε ευχαριστηµένη. Με όλη µου την καρδιά».τι είδα όταν χτύπησε το ξυπνητήρι. αν οµολογούσα πως είδα ένα φάντασµα. που δεν πρόλαβα να σε χαιρετήσω. Δέχοµαι.» . πέρασα υπέροχα και ξετρελάθηκα µε το φόρεµα που µου έδωσες!» είπα διαχυτικά. «Ναι. όπως πάντα. Ήθελα όµως να της µιλήσω για τη δίψα µου για αίµα. καλύτερα να µου ’λειπε. Ζόι. γιατί θ’ αργήσουµε». Πώς µε εκτόπισε από το µαξιλάρι µου ένα τόσο δα γατάκι. «Πάµε τώρα. Το µοχθηρό χαµόγελο της Αφροδίτης µου θύµισε τα πιράνχας που είχα δει στο ενυδρείο Τζενκς πέρσι που το επισκεφτήκαµε στο πλαίσιο του µαθήµατος Βιολογίας.

ακριβώς». Αυτός µου είπε ότι ερχόταν». «Όχι. Θα είµαι εκεί». που µε κοίταζε σοκαρισµένη. σίγουρα θα χαρεί η Νεφερέτ που έγινες µέλος µας. αλλά αρχηγός των Σκοτεινών Κορών είµαι εγώ και ξέρω απέξω το πρόγραµµά µας. καθώς µιλούσα. Και δεν έχω ιδέα αν θα ήξερα πού είναι όταν δεν είµαστε µαζί. «Πες µου κάτι. Ή πρέπει να ρωτήσω τη Νεφερέτ.τι άλλο κάνετε. «Θα µπεις στις Σκοτεινές Κόρες. Η Νάλα µας ακολούθησε. Προς στιγµή. Σήκωσε ξανά τα µάτια της και κοίταξε τα δικά µου. ή ξέρεις πού ακριβώς βρίσκεται όταν δεν είσαστε στο ίδιο δωµάτιο. ένιωσα να µυρµηγκιάζει το ζαφειρένιο µισοφέγγαρο στο µέτωπό µου. Η Νεφερέτ κούνησε το δάχτυλο στη Νάλα και είπε: «Έλα εδώ. Δε µ’ αρέσει αυτό» είπε κουνώντας τόσο ζωηρά το κεφάλι της. Θα τη δω τώρα το πρωί. τι ευχάριστη έκπληξη» είπε µελιστάλαχτα. ακολουθούµενη από τη Συµφορά και την Πολεµόχαρη (που έδειχναν κάπως µουδιασµένες).µ. «Αλήθεια! Πότε είναι η επόµενη συνάντηση ή τελετή ή ό. Έλα. Κι έφυγε από την κουζίνα. όχι εµένα. η Αφροδίτη δίστασε.» ψιθύρισε. «Δεν έχεις ακούσει που λένε “να είσαι κοντά στους φίλους σου κι ακόµα πιο κοντά στους εχθρούς σου”. «Κι έλα στο κέντρο ψυχαγωγίας αµέσως µετά το δείπνο. αλλά πρέπει να ευχαριστήσεις τον Σκάιλαρ. Είναι κακιά. «Τέλεια. θα σ’ τα πω καθώς πηγαίνουµε στην τάξη». όπως µου είπες χτες βράδυ» εξήγησα. συρίζοντας «χχχ» σε όποια γάτα τολµούσε να µε πλησιάσει στο πεζοδρόµιο. «Σου ’χει µεγάλη αδυναµία». Αύριο γιορτάζουµε το Σάουιν. Αρκετά έµεινε ατιµώρητη η Αφροδίτη.» «Ναι. είναι συνεχώς µαζί µου». . Είναι εγωίστρια. «Δεν είναι αυτό που νοµίζεις. Έβαλα τα πιάτα του πρωινού µας σ’ ένα πλυντήριο και οδήγησα τη σιωπηλή Στίβι Ρέι έξω από τον κοιτώνα. Κι ύστερα χαµογέλασε ξανά και µιµήθηκε τέλεια το αθώο ύφος µου. «Ναι. Η Νεφερέτ σήκωσε το βλέµµα της από το γραπτό που βαθµολογούσε και χαµογέλασε. Δεν µπορεί να θέλει η Νύχτα ένα τέτοιο άτοµο για µεγάλη ιέρεια».» «Θα προσπαθήσω». Στράφηκα στη Στίβι Ρέι. αλλά…» «Αυτό κάνω. ακούς καθόλου τη φωνή της µέσα στο µυαλό σου. στις 4. Κοίταξε την πορτοκαλί γούνινη µπάλα που τριβόταν ανυπόµονα στα πόδια µου. «Σ’ ευχαριστώ για τα πράγµατα που έστειλες στη Νάλα» είπα. οπότε δε χρειάζεται να την απασχολήσεις µε ανόητες ερωτήσεις. «Είναι αξιολάτρευτη». Ξέρω πως θα χαρεί όταν ακούσει πόσο ευπρόσδεκτη µε κάνατε να νιώσω χτες βράδυ και ότι τώρα είµαι κι εγώ µια Σκοτεινή Κόρη». την κελτική γιορτή για τον ερχοµό του χειµώνα. Και. Φόρεσε το φόρεµά σου» τόνισε τη λέξη και το χαµόγελό µου έγινε ακόµα πιο πλατύ.. Βλέπεις.» Βλεφάρισα. «Ωραία. δε… δεν την ακούω στο µυαλό µου. «Μέγαιρες από την κόλαση» µουρµούρισα µέσ’ απ’ τα δόντια µου. που αναπήδησαν τα κοντά µαλλιά της.30 π. «Θα τη σταµατήσεις. Η Νεφερέτ αναρωτιόταν µήπως είχα συνάφεια µε τις γάτες! «Όχι. Ήθελα να την εκνευρίσω και τα είχα καταφέρει. Αλλά µου γκρινιάζει συνέχεια. Ζόι. «Κάνω αναγνώριση του εδάφους. «Νάλα – ωραίο όνοµα.Χαµογέλασα σαν χαζό παιδί χαρά γεµάτο. Η Στίβι Ρέι γούρλωσε τα µάτια της.

Είχε ξαναγίνει θερµή και στοργική. «Σ’ ευχαριστώ. Μας εγκατέλειψε όταν ήµουν πολύ µικρή. «Χτες τη νύχτα ήπια αίµα». δε λέω απλώς κοινοτοπίες». «Όπως βλέπεις. «Η µητέρα µου πέθανε όταν ήµουν δέκα χρονών. Στην πραγµατικότητα δεν έχω µπαµπά.παιδί µου». θα γίνονται όλο και λιγότερο σηµαντικοί για σένα. Χάιδεψε το κεφάλι της κι η γάτα έκλεισε τα µάτια της γουργουρίζοντας. κάποια στιγµή. Δεν ήξερα τι άλλο να πω. Είναι κάτι που αρέσει στους νέους. όταν µε έσωσε η Νύχτα σηµαδεύοντάς µε». όταν λέω ότι καταλαβαίνω τι σηµαίνει να γίνεται το σπίτι σου αφόρητο µέρος. «Σου λείπει το παλιό σου σπίτι. Αντί γι’ αυτό. σκορπίζοντας παντού χαρτιά. «Αχ. που το συνειδητοποίησα µόλις τώρα» οµολόγησα ένοχα. Ο πατέρας µου δεν ξαναπαντρεύτηκε. Θα το αισθάνεσαι όλο και περισσότερο καθώς θα προχωρά η αλλαγή σου». Ας αργήσεις λίγο στο µάθηµα Δραµατικής Τέχνης· θα σε δικαιολογήσω εγώ στην καθηγήτριά σου». «Οι γάτες είναι πάντα ευπρόσδεκτες και τα χαρτιά µαζεύονται εύκολα. Ζόιµπερντ. Η µαµά µου άλλαξε τελείως. Τώρα δεν είναι παρά άλλη µια ανάµνηση. Τώρα. το θέλω πολύ. γιατί δεν της τηλεφωνείς. «Oι Σκοτεινές Κόρες αναµειγνύουν συχνά αίµα αρχαρίου στο τελετουργικό κρασί. κι άκουσα τον εαυτό µου να λέει: «Δε θέλω να πάψω ν’ αγαπώ τη γιαγιά µου». «Ήταν τότε. όχι ιδιαίτερα. Με κακοποιούσε από τα δέκα µέχρι τα δεκαπέντε µου. δε θα νιώθεις τίποτα σχεδόν για εκείνους. Είναι σαν να µην µπορεί να είναι γυναίκα του και ταυτόχρονα µητέρα µου. Εκτός από τη γιαγιά. «Είναι µόλις εννιά το βράδυ. Η µαµά µου ξαναπαντρεύτηκε πριν από τρία χρόνια και…» «Μπορείς να µου µιλήσεις ελεύθερα. αλλά ένιωσα την ανάγκη ν’ απαντήσω. άρχισε να χρησιµοποιεί εµένα σαν σύζυγό του. αλλά και από το παρόν και το µέλλον σου. Η Νάλα πλησίασε αµέσως και πήδησε πάνω στο γραφείο της Νεφερέτ. Αλλά δεν ήρθα να σου µιλήσω γι’ αυτό». «Ασφαλώς και δε θα πάψεις». Σου δίνω τον λόγο µου ότι θα καταλάβω» είπε η Νεφερέτ. «Δε σου λείπουν η µητέρα και ο πατέρας σου». που βούρκωσαν τα µάτια µου. αλλά ήµουν τόσο απασχοληµένη. Το σπίτι έπαψε να είναι σπίτι µου εδώ και πάρα πολύ καιρό». Νεφερέτ». Ζόι.» ρώτησε σιγανά η Νεφερέτ.» . Η φωνή της είχε µια ψυχρότητα που µ’ έκανε να νιώσω παράξενα. Έκανα να πιάσω τη Νάλα. αλλά η Νεφερέτ µου έγνεψε να την αφήσω. «Είναι φριχτό». ώσπου. «Όχι. Σε αναστάτωσε πολύ. Η Νεφερέτ κούνησε το κεφάλι της. «Από τότε που µπήκε στην οικογένειά µας» πρόφερα σαρκαστικά τη λέξη «χάλασαν όλα. Πήρα µια βαθιά ανάσα. Δεν ήταν ερώτηση. συγγνώµη. Ζόι. γιατί ήθελες να µου µιλήσεις. οι άνθρωποι από το παρελθόν σου.» Το χαϊδευτικό που χρησιµοποιούσε η γιαγιά µου έκανε την καρδιά µου να πονέσει και ξαφνικά µου ’λειψε µε τέτοια ένταση. Η Νεφερέτ σταµάτησε και µε άφησε ν’ απορροφήσω το σοκ αυτού που άκουσα πριν συνεχίσει. «Τον µισώ!» είπα µε περισσότερο θυµό απ’ όσον περίµενα ότι ένιωθα. «Όχι.

αλλά θέλω να σου δώσω το βιβλίο που χρησιµοποιούµε στην τελευταία τάξη και να µου υποσχεθείς ότι θα διαβάζεις ένα κεφάλαιο την εβδοµάδα και θα συζητάς µαζί µου όλες τις απορίες σου». αν είναι δυνατόν. «Εντάξει. «Δηλαδή µπορείς να διαβάζεις το µυαλό µου. «Είναι φυσικό να µη σ’ ενθουσιάσει το αίµα τις πρώτες φορές. Έχουν περάσει πάνω από εκατό χρόνια από τότε που ήµουν έφηβη. είµαι και διαισθητική». καθώς θ’ αλλάζεις. κι έφυγα από το κέντρο ψυχαγωγίας. αλλά οι βρικόλακες έχουν πολύ γερή και ακριβή µνήµη. Ο Έρικ είπε πως ήταν ασυνήθιστη αντίδραση». «Δεν ήταν σωστό εκ µέρους της Αφροδίτης να µη σ’ το πει εκ των προτέρων. χαϊδεύοντας το κεφάλι της Νάλα καθώς σκεφτόταν. Έπρεπε ν’ αποφασίσεις η ίδια αν θα το δοκιµάσεις. «Είσαι µοναδική. «Σύµφωνοι» είπα.«Το έµαθα αφού το ήπια. Ζόι. Για παράδειγµα. Εκτός από τη συνάφειά µου µε τα αγαπηµένα µας αιλουροειδή και τις ιαµατικές µου ικανότητες. Με κοίταξε µε µια έκφραση ανησυχίας στο πρόσωπό της. Αν µε βάλεις στην ίδια τάξη µε παιδιά που είναι εδώ τρία χρόνια. Ενθαρρύνουµε τους αρχάριους να λύνουν µόνοι τους. ναι.» ρώτησα νευρικά. δεν υπάρχει λόγος. «Πράγµατι. «Θα προτιµούσα να µην το κάνεις αυτό» είπα βιαστικά. τα προβλήµατα που ανακύπτουν µεταξύ τους». Ζόι. Αποφάσισα να γίνω µέλος της αδελφότητας και δε θέλω να ξεκινήσω δίνοντας την εντύπωση ότι προσπαθώ να βάλω σε µπελάδες την Αφροδίτη». «Όχι!» µου ξέφυγε αυθόρµητα κι ύστερα πίεσα τον εαυτό µου να µιλήσει πιο ήρεµα. Αλλά µπορώ να πιάνω κάποια πράγµατα. Ένιωσες επίσης έξαψη ή ζάλη. Ήταν πάνω σ’ ένα δέντρο δίπλα ακριβώς από . Ζόι. Νοµίζω πως πρέπει να σε πάρουµε από αυτή την τάξη Κοινωνιολογίας και να σε µεταφέρουµε στο µάθηµα της Έκτης». Η Νεφερέτ ανασήκωσε τα τέλεια καλοσχηµατισµένα φρύδια της.» «Η Νύχτα µε προίκισε γενναιόδωρα. «Χριστέ µου! Τίποτα δε σου ξεφεύγει. Αναστέναξε. Ίσως να σου φαίνεται αποκρουστικό τώρα. θα γίνεις κυριολεκτικά ένα εντελώς διαφορετικό ον. «Δεν είναι αυτό. Και τότε. «Όχι. «Ξέρεις. Θα της µιλήσω». Η Νεφερέτ συνοφρυώθηκε. «Καταλαβαίνω τι εννοείς. Ζόι. Η Νεφερέτ κοίταξε το σηµάδι µου. αν κι έχουµε ανθρώπινη µορφή. αλλά η επιθυµία σου για αίµα είναι τόσο φυσιολογική στην καινούρια σου ζωή όσο» σταµάτησε και χαµογέλασε «η επιθυµία σου για τα αναψυκτικά τύπου Κόκα Κόλα στην προηγούµενη ζωή σου». Έτσι βρήκα τη Νάλα. τι λες για έναν συµβιβασµό. Η Αφροδίτη είναι ευέξαπτη και είµαι σίγουρη ότι µπορείς να το τακτοποιήσεις µόνη σου. Ίσα ίσα… µου άρεσε. έτσι θυµάµαι πόσο δύσκολη είναι η διαδικασία της αλλαγής». αναστατώθηκα». Θα το ήξερες αν ήσουν περισσότερο καιρό µαζί µας». Η Νεφερέτ δίστασε. «Μάλλον έχεις δίκιο. ξέρω ότι απόψε θέλεις να µου µιλήσεις και για κάτι άλλο». «Νιώθω ήδη άσχηµα που κοιτάνε όλοι το σηµάδι µου και περιµένουν να δουν αν θα κάνω κάτι παράξενο. «Όχι ακριβώς. Θα το τακτοποιήσω µόνη µου. «Αναστατώθηκα πολύ όταν έµαθα για το αίµα. Οι βρικόλακες δεν είναι άνθρωποι. Πήρα µια βαθιά ανάσα. θα σιγουρευτούν πως είµαι µυστήρια».» «Και τα δύο» µουρµούρισα. Θα σ’ αφήσω να µείνεις στην Τρίτη τάξη Κοινωνιολογίας.

όπως η ανόητη φλυαρία της και η κακόβουλη πλευρά της. Τα παιδιά είχαν καπνίσει. έφυγε κι έµεινα µόνη µου µε τον Χιθ». Έγνεψε σαν να καταλάβαινε. Γι’ αυτό απαγορεύεται να πίνουν αίµα οι αρχάριοι απευθείας από ανθρώπους. «Συγγνώµη. ξαφνικά µ’ ενοχλούσαν αφόρητα. συνειδητοποίησα πως ήταν αλήθεια. δεν ήθελα να µου ξεφύγει αυτό. «Και βέβαια δεν είχες συνειδητοποιήσει τι γινόταν. «Κατά πάσα πιθανότητα δεν τον σφράγισες». Με βλέπει διαφορετικά τώρα και κάπου τη βλέπω διαφορετικά κι εγώ. «Τι έγινε. Δεν ήθελε». και ενώ της µιλούσα. Μόλις το είπα. Δεν καταλάβαινα καν τι έκανα µέχρι που έµπηξε τις στριγκλιές η Κέιλα». έχουµε πάψει να είµαστε µαζί. Δεν ήταν πως είχε αλλάξει η Κέιλα – στην πραγµατικότητα ήταν ακριβώς η ίδια. Είδα τα µάτια της να σκοτεινιάζουν καθώς µιλούσε.» Το χέρι της Νεφερέτ έµεινε ακίνητο· δε χάιδευε πια τη Νάλα.» «Ξεκίνησα να το κάνω. Πού να ξέρει για τη δίψα του αίµατος µια αρχάρια που µόλις σηµαδεύτηκε. Σε καµιά µας δεν αρέσει αυτό το διαφορετικό που βλέπουµε». «Δεν ήθελε. µην ξέροντας πώς να πω τα υπόλοιπα. «Προσπάθησαν να σε χτυπήσουν.» Έγνεψα αρνητικά. αλλά µόλις άκουσα το χτύπηµα του σφυγµού του… τον γρατσούνισα ασυναίσθητα». είχε επικεντρώσει όλη την προσοχή της σ’ εµένα. «Ήπιες το αίµα του. µε βρήκαν δύο παιδιά από το παλιό µου σχολείο». «Απλώς έγλειψα µια σταγόνα. Βασικά αποθαρρύνουµε και τους ενήλικους βρικόλακες να θρέφονται από ανθρώπους. «Να. «Κάτι δυσάρεστο. «Δηλαδή δεν ήπιες κανονικά από το τραύµα. «Η Κέιλα κι εγώ αρπαχτήκαµε. Δεν το ήθελα. «Για συνέχισε». οπότε σκαρφάλωσα στον τοίχο για να την κατεβάσω. τίποτα τέτοιο. «Ένιωσες γι’ αυτόν τη δίψα του αίµατος». ειδικά αν υπάρχει ανάµεσά τους ένας δεσµός που έχει δηµιουργηθεί πριν από την πόση του αίµατος. αλλά δεν έχει πάψει να υπάρχει κάτι µεταξύ µας». «Όχι.τον τοίχο του σχολείου και νόµισα πως είχε παγιδευτεί εκεί.» «Συµβαίνει συχνά όταν πιει ένας βρικόλακας κατευθείαν από άνθρωπο. Απλώς κάποια µικροπράγµατα που παρέβλεπα. Η Νεφερέτ ανασήκωσε ξανά το φρύδι της. Νεφερέτ! Δεν το ήθελα. Η Νεφερέτ στένεψε τα µάτια της. Φρίκαρε τελείως κι έτσι κατάφερα να πείσω τον Χιθ να φύγει». δηλαδή στο περίπου». Εντάξει. «Σφράγισα. Ήταν η πρώην καλύτερή µου φίλη και το πρώην αγόρι µου. Ζόι. Εκεί σταµάτησα. «Τέλος πάντων.» Χάιδεψε καθησυχαστικά το µπράτσο µου µε µια µητρική χειρονοµία. Μου ερχόταν να βάλω τα κλάµατα. Η έκφρασή τους µου προκάλεσε . αλλά γύρισε η Κέιλα και µας διέκοψε. «Ναι» ψιθύρισα. Υπάρχει µάλιστα µια σέχτα βρικολάκων που το θεωρούν ανήθικο και θέλουν ν’ απαγορευτεί διά νόµου» είπε. Τον γρατσούνισα.» Η φωνή της ήταν κοφτή. είχαν πιει κι ήταν φτιαγµένα».» «Όχι.

αν τους ξέρεις». «Όχι βέβαια. Σταµάτησε. Δε µε αφορούν οι παρεκτροπές των έφηβων ανθρώπων. «Η αντίδρασή του σ’ εσένα ίσως οφειλόταν περισσότερο στην επίδραση της µαριχουάνας παρά σ’ ένα πιθανό σφράγισµα». Έγραψα τα ονόµατα και τις διευθύνσεις της Κέιλα και του Χιθ. Τι θα γίνει µε τον Χιθ. υπάρχουν πάντα τρόποι να το εξουδετερώσεις». Ήταν βαρύ κι ένιωσα το εξώφυλλό του δροσερό στα νευρικά. «Τι τα θέλεις τα ονόµατά τους.» «Είναι µικρός και το σφράγισµα θα είναι αδύναµο. Είµαι σίγουρη πως δεν υπάρχει πρόβληµα. Δεν είχα ιδέα πού έµεναν οι παίκτες της Ένωσης. Ενηµέρωσέ µε αν προσπαθήσει να σε ξαναδεί.» Η ψυχή µου ανέβηκε στο στόµα µου. «Ο Χιθ δεν κάπνιζε παλιότερα. θα θεωρήσουµε πως είναι αυτό η µελέτη σου αντί για τις εργασίες που βάζω στα υπόλοιπα παιδιά της Τρίτης τάξης». µην το σηκώσεις. «Μου θυµίζει Δράκουλα αυτή η φάση» µουρµούρισα. Δεν ξέρω τι έχουν πάθει. Και µην ανησυχείς για τον φίλο σου τον Χιθ.τι χρειαζόταν για να το εξουδετερώσει. Η Νεφερέτ σηκώθηκε και πήγε στο βάθος της αίθουσας. για να πάρει ένα χοντρό βιβλίο που έγραφε µε ασηµένια γράµµατα Κοινωνιολογία Στ΄ Τάξης. «Αλλά αυτή είναι µια συζήτηση που καλύτερα να την αφήσουµε για το µάθηµα Κοινωνιολογίας της Έκτης τάξης». Αν έχει αρχίσει να σφραγίζεται. «Ο Στόκερ κατασυκοφάντησε τους βρικόλακες.» Η Νεφερέτ γέλασε. «Α. «Δεν έχει καµιά σχέση µ’ αυτό το άθλιο βιβλίο!» είπε θυµωµένη. «Και τι θα γίνει αν πιάσεις. Κι αν έχει σφραγιστεί βαθιά. καλά». Α. Μετά η Νεφερέτ βλεφάρισε και τα µάτια της ξανάγιναν όπως πρώτα. Σε ρωτάω για να συγκεντρώσω τις σκέψεις µου στην παρέα τους και να πιάσω τυχόν ενδείξεις σφραγίσµατος ανάµεσά τους». «Άρχισε από το πρώτο κεφάλαιο και συνέχισε ως το τέλος. δεν ήθελα…» Το προσπέρασε µ’ ένα κούνηµα του χεριού της. όταν πρόσθεσε: «Κανένας από αυτούς δεν είναι ευχάριστος». Μέχρι να το τελειώσεις. Νοµίζω ότι κάνουν παρέα µε τους παίκτες της Ένωσης. ούτε η Κέιλα. βάλε και τα ονόµατα των παικτών της Ένωσης. αλλά θυµόµουν τα ονόµατά τους. έβγαλε ένα µπλοκ από το συρτάρι της και µου έδωσε ένα µολύβι. Nα υποθέσω ότι εννοείς µαριχουάνα.» Έγνεψα καταφατικά. «Εγώ όµως δεν καπνίζω» πρόσθεσα. «Συγγνώµη. Ετοιµάστηκα να πω ότι τότε ίσως έπρεπε να κάνει ό. και δεν τους κόβει να πούνε όχι». «Δεν έπρεπε να ξεσπάσω πάνω σου τον εκνευρισµό µου για το βιβλίο του γερο-ηλίθιου.» «Τίποτα. θα τον επηρεάσει ακόµα κι ο ήχος της φωνής σου και θα λειτουργήσει ως δόλωµα που τον τραβάει κοντά σου». πράγµα που προκάλεσε στο είδος µας ατέλειωτα προβλήµατα µε τους ανθρώπους».ξάφνου νευρικότητα και ανατρίχιασα. Αν σου τηλεφωνήσει. «Δε φαντάζοµαι να ειδοποιήσεις τους γονείς τους. ιδρωµένα . «Και τι θα κάνω µε τον Χιθ. όµως. «Για καλό και για κακό. έτσι µε τον καιρό και την απόσταση θα ξεθωριάσει. Είπες ότι κάπνιζε κι έπινε. που είναι χρήστες. Πήρα το βιβλίο. Ή ήταν της φαντασίας µου το παράξενο σκοτείνιασµά τους. γράψε µου τα ονοµατεπώνυµα των φίλων σου και πού µένουν.

Και µη φοβηθείς ότι θα µε ανησυχήσεις. Είσαι η αρχάριά µου – δουλειά σου είναι να µε ανησυχείς» είπε µ’ ένα ζεστό χαµόγελο. για κάποιον λόγο. µπορείς να έρθεις στο διαµέρισµά µου στον ναό της Νύχτας. Και. «Και τώρα. έτσι έχω δικό µου όλο τον δεύτερο όροφο. «Αν έχεις οποιαδήποτε απορία. . Σ’ επέλεξε η Νύχτα και η θεά φροντίζει τους δικούς της». Μπες από την µπροστινή πόρτα κι ακολούθησε τις σκάλες στα δεξιά σου. Αν δεν είµαι εδώ.χέρια µου. πάω να πω στην κυρία Νόλαν ότι σε καθυστέρησα. Αυτή τη στιγµή είµαι η µοναδική ιέρεια στο σχολείο. Μ’ αγκάλιασε. Εσύ µπορείς να τηλεφωνήσεις στη γιαγιά σου από τη συσκευή στο γραφείο µου». µε πήραν τα κλάµατα. Μ’ αγκάλιασε ξανά κι ύστερα έφυγε. Νεφερέτ». «Σ’ ευχαριστώ. «Προσπάθησε να µη στεναχωριέσαι. Κάθισα στο γραφείο της και σκέφτηκα πόσο υπέροχη ήταν και πόσο καιρό είχε να µ’ αγκαλιάσει έτσι η µητέρα µου. κλείνοντας αθόρυβα την πόρτα της αίθουσας. έλα να µε δεις αµέσως.

Συγγνώµη που δεν το σήκωσα. πόσο χαίροµαι. είναι πολύ καλό κορίτσι.» «Ναι. «Μα αυτό είναι θαυµάσιο! Θυµάµαι πώς σου άρεσε να ιππεύεις τον Μπάνι». η µαµά έπαψε να µ’ αγαπάει. που από µια άποψη ήταν χειρότερο από το να . Μπορεί να έχει πάρει η µαµά». Η γιαγιά αναστέναξε.ΚΕΦΑΛΑΙΟ 21 «Γεια σου. σωστά. γιαγιά. Θέλω να πω. κάνω ξιφασκία και ιππασία». Μικρό Πουλί». γιαγιά». Και µου αρέσουν κι οι φίλοι της». «Αφού λοιπόν πάνε όλα καλά. «Ίσως προσπάθησε και δεν το σήκωσες. είπα: «Θα κοιτάξω τον τηλεφωνητή µου µόλις επιστρέψω στο δωµάτιό µου. γλυκιά µου. γλυκιά µου. «Σ’ ευχαριστώ. Θέλω να πω.» Χαµογέλασα στο τηλέφωνο σφουγγίζοντας τα µάτια µου. γιαγιά. Δεν είχα ελέγξει τον τηλεφωνητή µου για µηνύµατα. Σταµάτησε κι ύστερα ρώτησε: «Σου τηλεφώνησε η µαµά σου. «Να… είναι κάποια πράγµατα στην αλλαγή που µε δυσκολεύουν». Και φοβόµουνα – φοβόµουνα ότι θα έπαυε να µ’ αγαπάει.» Έπρεπε να το ξέρω πως δεν µπορούσα να κρύψω τίποτα από τη γιαγιά µου. αν µη τι άλλο. η συγκάτοικός µου. γλυκιά µου. ίσως να µη θέλει να σ’ ενοχλήσει τώρα που προσπαθείς να προσαρµοστείς στην καινούρια σου ζωή. «Πάντως είσαι καλά. «Όχι». Κι ύστερα. Και τώρα πες µου. Ή. Ήθελα να της το πω· το ήθελα τόσο πολύ που νόµιζα ότι θα εκραγώ. η µέρα σου θα γίνει νύχτα και το αντίστροφο». η Στίβι Ρέι. «Α! Ζόιµπερντ! Είσαι καλά. όπως µου εξήγησε η Νεφερέτ. Πάντα αγαπούσες τις γάτες. Τα µαθήµατα είναι κουλ.» Η φωνή της ήταν γεµάτη ανησυχία.».» «Ωραία. «Κι απέκτησα γάτα!» «Αχ. προς τι τα δάκρυα. για να την κάνω να αισθανθεί καλύτερα (και να την κάνω να πάψει να συζητά γι’ αυτό το θέµα). Ένιωσα ένα τσίµπηµα ενοχής. έτσι. «Ξέχασα να φορτίσω το κινητό µου. αλλά δε νοµίζω πως είναι αυτός ο λόγος που δε µου τηλεφώνησε». Εγώ είµαι». Έχεις πιάσει φιλίες µε τα άλλα παιδιά. Της είπα ότι. µα δεν ήξερα πώς. υπάρχουν ένα σωρό πράγµατα που µ’ αρέσουν. γιαγιά. δεν έχω τίποτα. «Μπορεί. γιαγιά. «Καλά είµαι. Σε πήρα κι εγώ χτες και µου απάντησε ο τηλεφωνητής σου». Το έχω στο δωµάτιό µου. Ζόιµπερντ. Απλώς…» Σταµάτησα. «Κοίτα. «Κι εµένα µου λείπεις.» «Ναι. η µαµά µε αντάλλαξε µ’ έναν καινούριο σύζυγο. πώς είναι εκεί. Αλλά µου λείπεις». Να φανταστείς. «Το κεφάλι σου είναι εντάξει.

Μικρό Πουλί. Δεν έχει σηµασία που περνάς την αλλαγή. Νοµίζω. Χαµογέλασα. Ζόι. Δεν είναι δύσκολο να καταλάβω τα συναισθήµατά σου – υποθέτω πως κάπως έτσι θα ένιωθα κι εγώ στη θέση σου». σου έχει δοθεί µεγάλη δύναµη. «Ακολούθησε αυτό που σου λέει το πνεύµα σου. «Πες µου. Η θεά δε θα σου έδινε ξεχωριστές δυνάµεις χωρίς να έχει τους λόγους της. «Σ’ ευχαριστώ. αυτό δεν κάνουν οι βρικόλακες. αύριο και του χρόνου. αλλά είναι απαίσια. ξέρεις ότι µπορείς να µου πεις τα πάντα» είπε τρυφερά. αλλά εγώ δεν είµαι βρικόλακας. «Ήπια αίµα και µου άρεσε!» Χωρίς να διστάσει στιγµή. Αισθάνοµαι τέρας». γιαγιά… νοµίζω…» Πήρα µια βαθιά ανάσα και είπα αυτό που κλωθογύριζε όλο το πρωί στο µυαλό µου. «Είναι δύσκολο. Αλλά… αλλά αυτό θα σήµαινε πως θα ’πρεπε να πάρω εγώ τη θέση της. αλλά αρκεί µια µατιά µέσα σου για να βρεις αυτό που ξέρεις δεκάξι χρόνια». Η οικογένειά µας έχει πλούσιο ιστορικό πρεσβυτέρων της φυλής.» «Είσαι το κοριτσάκι µου. «Γνωστή άγνωστη…» ψιθύρισα. Είµαι η γιαγιά σου σήµερα. σαν τίτλος δοσµένος από τη θεά. Γιατί ν’ αλλάξεις τώρα. «Είναι το µόνο που ζητώ. και δεν ξέρω αν είµαι έτοιµη.». να σκέφτεσαι πριν δράσεις. «Νοµίζω ότι νιώθω τα πέντε στοιχεία όταν φτιάχνεται ο κύκλος». Τότε το ξεφούρνισα. Πάντα ήσουν. Εξωτερικά µπορεί να δείχνεις σαν µια γνωστή άγνωστη. Και ξέρεις ότι µε τη µεγάλη δύναµη συµβαδίζει κι η µεγάλη ευθύνη. Ό. Είµαι αρχάρια λίγων µόλις ηµερών». «Παρακαλώ. Ίσως να µην είµαι έτοιµη ποτέ». «Άσε µε τότε να το κάνω πιο εύκολο. «Ζόιµπερντ. «Τότε να θυµάσαι κάτι. απολαµβάνοντας τον ήχο της λέξης «κόρη» στη γλώσσα των Τσερόκι – ήταν τόσο µαγικός και ξεχωριστός. τουλάχιστον προς το παρόν. «Είσαι ξεχωριστή. γιαγιά». Θα είµαι η γιαγιά σου ακόµα κι όταν θα πάω να βρω τους προγόνους µας στον κόσµο των πνευµάτων. Τι θα έκανα αν µου γύριζε κι η γιαγιά την πλάτη. η γιαγιά είπε: «Μα. Δεν έχει σηµασία που σε σηµάδεψαν. Μικρό Πουλί». γιαγιά». Μικρό Πουλί». ου-γουι-τσι-α-τζι-για». Ζόιµπερντ». γιαγιά». «Ναι. γλυκιά µου. Είσαι πνευµατική µου κόρη. «Πού το ξέρεις. «Νοµίζω πως είµαι πιο δυνατή απ’ αυτήν και µ’ έκανε έτσι η Νύχτα για να τη βγάλω από τη θέση που κατέχει. Δάγκωσα τα χείλη µου για να µην κλάψω. «Αν ισχύει αυτό. Χρησιµοποίησέ τες προσεκτικά και κάνε τη Νύχτα και τους προγόνους σου να σε βλέπουν από ψηλά και να σε καµαρώνουν». δε θα πάψω ποτέ να σ’ αγαπώ. «Υπάρχει κι άλλο ένα κορίτσι µε ξεχωριστές δυνάµεις. Ζόι. µάγων-γιατρών και σοφών γυναικών.πάψει να µ’ αγαπάει.τι κι αν µου πεις. Θεοδώρητος… «Είναι και κάτι άλλο. Είσαι ακόµη εσύ. Το πνεύµα µέσα σου παραµένει το δικό σου πνεύµα.» «Δεν αισθάνοµαι ξεχωριστή. γιαγιά». γλυκιά µου. «Θα βάλω τα δυνατά µου. Ζόιµπερντ». Καταδυναστεύει τα παιδιά και λέει ψέµατα. Πρέπει να προσέχεις. και θα σ’ αγαπώ κι αποκεί. Δίστασε λιγάκι κι ύστερα .

Είναι ώρα µαθήµατος. «Τη θυµάµαι». βρες µερικά βότανα για να φτιάξεις ένα µατσάκι που θα το κάψεις σαν κερί. Και ξάφνου ένιωσα καλύτερα. Αλλά είχα ένα σχέδιο.» «Ναι. προσθέτοντας τη φωνή της γιαγιάς στην παράκληση στη θεά να σε καθοδηγήσει». το θυµάσαι. Το σκεφτόµουν ενώ σερβιριζόµουν στον µπουφέ. Όταν διακόψαµε για µεσηµεριανό. ξεκινώντας από τα πόδια µου κι ανεβαίνοντας προς τα επάνω. Σ’ αγαπώ. Ξέρεις τι πρέπει να κάνεις. «Κι εγώ σ’ αγαπώ. Αφού έλεγε ότι θα πάνε όλα καλά. Και τώρα θα σ’ αφήσει η γριά γιαγιά σου. Τα δέντρα. «Ωραία. γιαγιά». Ζόι. πίσω από τις δίδυµες. ου-γουι-τσι-α-τζι-για». είχα αποφασίσει πού θα έκανα την τελετουργία µου – κάτω από το δέντρο όπου βρήκα τη Νάλα. έτσι πρέπει να κινηθώ. θα πήγαιναν. «Αν δεν υπάρχει. Τουλάχιστον αυτό έλεγα στον εαυτό µου σ’ όλη τη διάρκεια των πρωινών µαθηµάτων. µπορεί να µην ήταν ακριβώς «σχέδιο». «Όχι όσο ακούω τη νεανική φωνή σου. που γινόταν στην αλλαγή των εποχών. «Θα κάνω την εξαγνιστική προσευχή πριν από την ανατολή. Το καλύτερο είναι φασκόµηλο και λεβάντα. Θα τελούσα την εξαγνιστική προσευχή και µετά… και µετά θα σκεφτόµουν τα επόµενα βήµατά µου. Επιπλέον το . Και. Μικρό Πουλί. γιαγιά. Ζόιµπερντ. καθώς επίσης κι όταν η γιαγιά έπρεπε να πάρει δύσκολες αποφάσεις. Αφήστε που δεν είχα ιδέα πώς να το κάνω. «Και µετά να στραφώ στην ανατολή και να πω την εξαγνιστική προσευχή». ως ευχαριστία για τη συγκοµιδή της λεβάντας ή ως προετοιµασία για τον ερχοµό του χειµώνα. Εντάξει.είπε: «Θυµάσαι. Πιστεύω ότι θα σ’ ακούσει. αν δεν έχεις άλλη επιλογή. Ζήτησε τη βοήθεια της θεάς. Ήταν µια προσευχή άρρηκτα δεµένη µε τα παιδικά µου χρόνια. σωστά. αλλά τουλάχιστον είχα κάτι να κάνω. Ναι. «Ναι» είπα. Η γιαγιά ήταν ειδική σ’ αυτά τα θέµατα. αλλά µπορείς να χρησιµοποιήσεις ακόµα και φρέσκο πεύκο.» «Έτσι νοµίζω». Μικρό Πουλί. Μερικές φορές έµπαινα κι εγώ στο ποταµάκι και την έλεγα µαζί της. την εξαγνιστική προσευχή του λαού µας. έχω µάθηµα Δραµατικής Τέχνης. Μερικές φορές δεν ήξερα γιατί εξάγνιζε τον εαυτό της κι έλεγε την προσευχή. γιαγιά». Το σκέφτηκα. γλυκιά µου.».» «Να λιβανίσω το σώµα µου. Απλώς την έλεγε συχνά. Είχα πάει αµέτρητες φορές µαζί µε τη γιαγιά στο ποταµάκι πίσω από το σπίτι της και την είχα παρακολουθήσει να παίρνει το λουτρό της στο τρεχούµενο νερό και να λέει την εξαγνιστική προσευχή. είναι ιερά για τους Τσερόκι. Φοβόµουν ακόµη κι αγωνιούσα για το µέλλον και δε µ’ ενθουσίαζε η σκέψη να προκαλέσω την πτώση της Αφροδίτης. Μπορείς να το κάνεις πριν ανατείλει ο ήλιος αύριο το πρωί. Η συζήτηση µε τη γιαγιά είχε σηκώσει ένα αβάσταχτο βάρος από την καρδιά µου. Σ’ το υπόσχοµαι». έτσι µου φαινόταν καλή επιλογή. µπρος και πίσω» είπα σαν να ήµουν πάλι µικρό παιδί και µε εκπαίδευε η γιαγιά µου στα έθιµα του λαού µας. «Ωραία.» «Δεν ξέρω. και ειδικά οι βελανιδιές. «Θα κάνω κι εγώ την προσευχή. «Υπάρχει τρεχούµενο νερό µέσα στον χώρο του σχολείου. δε θα γεράσεις ποτέ».

Όχι. κι αυτός είναι ένας λόγος που βασικά δε θεωρώ τον εαυτό µου µέλος της αδελφότητας. «Δεν είναι αληθινό. σε καθηµερινή βάση. Tον κοίταξα και διάβασα κάτι άλλο στα µάτια του. Έλα να πάµε σινεµά απόψε. «Αυτό εννοώ». Όχι. Εµείς είµαστε απλώς διακοσµητικοί. µε είχαν βρει εκεί ο Χιθ και η Κέιλα. Γέλασα νευρικά. γεια σου» είπα. Έσκυψε και µου ψιθύρισε στο αυτί: «Στην πραγµατικότητα είµαι κόπανος». Θέλω να πω. «Ναι». Αυτή η αδελφότητα χρειάζεται νέο αίµα». «Αλήθεια σου λέω.» «Όπως σου είπα χτες βράδυ. δεν ανησυχούσα µήπως εµφανιστεί. «Ναι. Μ’ αυτή την ατάκα ρίχνεις τα κορίτσια. «Με τρόµαξες». «Και άκουσα ότι έγινες µέλος των Σκοτεινών Κορών». «Δεν είναι λίγο τροµακτικά τα καλαµπόκια νάνοι. Κι όταν είχαµε σχολείο. κοντεύει να µου γίνει συνήθεια να ξεπετάγοµαι ξαφνικά µπροστά σου». «Ζι. Βέβαια. «Κουλ. «Σίγουρα».» .» Παράστησε τον θιγµένο. κανένα πρόβληµα. όταν είδα µπροστά µου τα γελαστά γαλάζια µάτια του Έρικ. Όλα τ’ αγόρια ξέρουµε ότι βρισκόµαστε εκεί για να είµαστε ευπαρουσίαστοι και να κάνουµε τα κέφια της Αφροδίτης».µέρος ήταν αποµονωµένο και πήγαινες εύκολα. Η Σονί κι η Έριν κοντανάσαναν ταυτόχρονα. Είµαι σίγουρος πως θα µε είχαν διώξει αν δεν ήµουν καλούτσικος στην υποκριτική τέχνη». Θα δούµε τ’ αγαπηµένα µου DVD». δεν είµαι ο αληθινός µου εαυτός». οι γονείς της κοιµόντουσαν όρθιοι) και θα περνούσαν µαζί όλη τη νύχτα. «Κάνε µου τη χάρη τώρα. Ζι. «Είπες “αυτή η αδελφότητα” σαν να µην είσαι µέλος της. «Αυτό κάνεις ακόµη. εννοείς ότι έχει ενδιαφερθεί ήδη για σένα το Μπρόντγουεϊ και το Χόλιγουντ». Κι αυτή τη φορά δε λέω ψέµατα». θα εµφανιζόταν δυο µέρες στη σειρά τ’ άγρια χαράµατα. Αναπήδησα και παραλίγο να µου πέσει η κουτάλα στο δοχείο µε το ντρέσινγκ. Το παιδί δε θα ξανασηκωνόταν από τα χαράµατα. ξέρεις. χρειαζόταν δύο ξυπνητήρια και τις φωνές της µάνας του για να ξυπνήσει. Ο ηθοποιός υποκρίνεται. «Α. «Ατάκα. όχι πια. Έχουν κάτι το αφύσικο τόσο µικρά που είναι». Δεν είσαι Σκοτεινός Γιος. Μου χαµογέλασε. µάλλον θα είχε ξεπορτίσει από το σπίτι για να συναντήσει την Κέιλα (η Κέιλα δεν είχε κανένα πρόβληµα να ξεπορτίσει. «Και τι θ’ αποδείξει αυτό. Το αντίθετο απ’ ό.» «Ναι.τι ισχύει στον κόσµο των ανθρώπων. Είµαι καλά. Πράγµα που σήµαινε ότι δε θα πήγαινε σχολείο και θα το έπαιζε άρρωστος και θα κοιµόταν τις επόµενες δύο µέρες. «Όταν λες “καλούτσικος”. ενώ ένιωθα τις δίδυµες να παρατηρούν και την παραµικρή µας κίνηση. «Βλέπω ότι συνήλθες από χτες». σφραγισµένος ξεσφραγισµένος. Όταν παίζω. Σίγουρα θα χρειαζόταν µήνες να συνέλθει από το χθεσινό. τα καλοκαίρια ο άνθρωπος κοιµόταν ως τις δύο το µεσηµέρι. τα κέφια της Αφροδίτης. Δεν είναι ατάκα και µπορώ να σ’ το αποδείξω». Τέλος πάντων. αλλά δε σκόπευα να σκαρφαλώσω ξανά στον τοίχο και δυσκολευόµουν να φανταστώ ότι ο Χιθ. αλλά είναι διαφορετικά να είσαι Σκοτεινή Κόρη. Απέφυγα να τις κοιτάξω.

Και. «Τι. Κάθισα. τα αυθεντικά. Γέλασα. η Στίβι Ρέι και οι δίδυµες.» αναρωτήθηκε ο Ντάµιεν. που κοίταζε ακόµη προς την κατεύθυνση όπου έφυγε ο Έρικ. µε βλέµµα ονειροπόλο. «Σσς!» είπε η Στίβι Ρέι. Χαιρέτησε µ’ ένα γνέψιµο τους άλλους κι έφυγε. «Θα το ήθελα.» είπα. Έσκυψε ακόµα πιο κοντά και ψιθύρισε ξανά: «Ακόµα και του Τσιουµπάκα». «Δεν έχεις κουκούτσι µυαλό» είπε η Σονί. «Έχεις δίκιο.» «Ν’ απαλλαγούµε από την Αφροδίτη» απάντησα απλά. Ξέρω απέξω τα λόγια όλων των ρόλων». . δίδυµη» είπε η Έριν.«Τ’ αγαπηµένα µου DVD είναι ο Πόλεµος των Άστρων. Τα λέµε». Είσαι κόπανος». «Λέτε να µε αφήσει να τον παρηγορήσω. αλλά δεν µπορώ απόψε. «Δεν παίζει στην οµάδα σου» συµπλήρωσε η Σονί. «Σ’ το είπα». Είχαµε φτάσει στο τέλος του µπουφέ και µε συνόδεψε στο τραπέζι όπου κάθονταν ήδη ο Ντάµιεν. Οι άλλοι είχαν καρφώσει πάνω µου τα µάτια τους. «Από το στόµα µου το πήρες. «Θα έρθεις λοιπόν… µαζί µου… απόψε. Κυριολεκτικά. Τι είναι πιο σηµαντικό από ένα ραντεβού µαζί του. καλά. «Είναι φανερό πως πλήγωσες τα αισθήµατά του». «Γιατί του είπες όχι.» Άκουσα τους τέσσερίς τους να κρατούν την ανάσα τους. «Ελπίζω να έχεις πραγµατικά πολύ σοβαρό λόγο που τον ξαπόστειλες» είπε η Στίβι Ρέι. Έχω… ε… κανονίσει ήδη κάτι». «Α. όχι. «Κόφ’ το» είπε η Έριν. Τότε… µια άλλη φορά. Γύρισε και µε κοίταξε στα µάτια. δεν έκαναν καµιά προσπάθεια να κρύψουν το γεγονός ότι µας έτρωγαν µε τα µάτια.

«Σκέφτηκα ότι µπορεί να µε ακούσει η Νύχτα και –ίσως– να µου δώσει µια ένδειξη για το τι πρέπει να κάνω µε την απαίσια Αφροδίτη». Πες µας και θα σκεφτούµε όλοι µαζί» είπε η Στίβι Ρέι. «Αφήστε την ήσυχη» είπε η Στίβι Ρέι. Ευχαρίστησα µ’ ένα χαµόγελο τη Στίβι Ρέι. αλλά µετά αποφάσισα να τους πω τι είχα στο µυαλό µου από τη στιγµή που µίλησα µε τη γιαγιά. «Έγινε µέλος των Σκοτεινών Κορών» είπε η Σονί. δαγκώνοντας µε µίσος το φαγητό της για µεγαλύτερο εφέ. Έχει κι εµάς». είµαι κι εγώ εδώ!» είπα. «Έχω µια γενική ιδέα». Με κοίταξαν όλοι περιµένοντας. «Έι! Δε χρειάζεται να το σκεφτεί µόνη της. να…» άρχισα διστακτικά. «Και τι σκοπεύεις να κάνεις. «Ε.ΚΕΦΑΛΑΙΟ 22 «Σ’ αυτό έχει δίκιο» είπε ο Ντάµιεν. «Δε θα το πουν σε κανέναν. Αλήθεια. «Έχεις την εµφάνιση Τσερόκι» είπε η Έριν. Αναστέναξα. «Καλό αυτό» είπε η Σονί. «Έλεος. «Αναγνώριση και πράσινα άλογα! Αν έγινε µέλος.» ρώτησε η Σονί. τότε ρίχτηκε ήδη στη µάχη µε τον εχθρό» είπε ο Ντάµιεν. «Παιδιά.» µε ρώτησε ο Ντάµιεν. «Την ακούσαµε να το λέει» πρόσθεσε η Έριν. Η σιωπή στο τραπέζι ήταν ατέλειωτη. «Σκέψου ένα σχέδιο και σκέψου το γρήγορα. «Είσαι Τσερόκι. γιατί φοβόµουν µην ακουστεί χαζό. «Δεν ξέρω ακριβώς» είπα. «Ωραία. «Σκέφτηκα να τελέσω µια αρχαία προσευχή εξαγνισµού βασισµένη στις τελετουργίες των Τσερόκι και να παρακαλέσω τη Νύχτα να µε βοηθήσει να βρω ένα σχέδιο».» είπε η Έριν. γιατί αλλιώς οι µέγαιρες από την κόλαση θα σε φάνε για πρωινό» είπε η Έριν. Και θα βοηθήσει να ξέρουν». Το επίθετό της είναι Ρέντµπερντ. «Άσε µε να τους το πω!» είπε ξαφνικά η Στίβι Ρέι. «Τι τρέχει. «Κάνει αναγνώριση του εδάφους». Κόκκινο Πουλί. «Κάτι µέσα µου µου λέει πως είναι λάθος να την αφήσουµε να µείνει ατιµώρητη για όλα αυτά που µένει ατιµώρητη». «Τι. . µε φωνή που ανέβηκε γύρω στις είκοσι οκτάβες. Τέλος ο Ντάµιεν είπε: «Δεν είναι κακή ιδέα να ζητήσεις τη βοήθεια της Νύχτας». «Σίγουρα» είπε η Σονί. Είναι Τσερόκι» δήλωσε αποφασιστικά η Στίβι Ρέι.» έκρωξε ο Ντάµιεν. σπεύδοντας να µε υπερασπιστεί. αλλά χωρίς πεποίθηση. Κοίταξα έναν έναν τους φίλους µου. Η Στίβι Ρέι σταύρωσε τα χέρια της στο στήθος κι αγριοκοίταξε τις δίδυµες. έτσι συνέχισα βιαστικά. «Έγινε» είπε η Σονί.

«Πού και πότε θα κάνουµε. Κραταιά. Ζόι». «Νοµίζω ότι νιώθω και τα πέντε στοιχεία όταν σχηµατίζεται ο κύκλος». «Εννοούσαµε ότι κάποια µέρα θα είναι φανταστικό κουτσοµπολιό». «Το ήξερα ότι το σηµάδι σου δεν είναι έτσι επειδή απλώς έπεσες και χτύπησες το κεφάλι σου!» αναφώνησε η Σονί. βάζω στοίχηµα ότι θα το νιώσουµε αν σχηµατίσεις τον δικό σου κύκλο. Απλώς θα έκανα την εξαγνιστική προσευχή». Άνοιξα το στόµα µου να διαµαρτυρηθώ – θέλω να πω. Δεν ήθελα να παρασύρω τους φίλους µου σε κάτι που ίσως –ή µάλλον σίγουρα– θα κατέληγε σε φιάσκο. «Υποσχεθείτε πως δε θα το πείτε σε κανέναν». «Δε θα σ’ αφήσουµε σε χλωρό κλαδί µέχρι να µας πεις τι συµβαίνει». δυνατή» είπε ανυπόµονα.» Δε µου έδωσε την ευκαιρία ν’ απαντήσω. «Δεν είχα σκεφτεί να φτιάξω κύκλο.» είπα. «Επιµένετε ότι δεν µπορεί να νικήσει την Αφροδίτη. Σιωπή. «Ε. Απρόθυµα. «Αυτό θα πει ζουµερό κουτσοµπολιό». Κοίταξα συνοφρυωµένη τη Στίβι Ρέι. «Ακόµα και η πιο κραταιά µεγάλη ιέρεια χρειάζεται τον κύκλο της». «Δεν πρέπει να το µάθει κανείς!» έσπευσα να πω. «Το υποσχόµαστε» είπαν. Κοιτάξαµε όλες τον µορφωµένο γκέι της παρέας µας. «Κάνουµε. . «Μας χρειάζεσαι» δήλωσε απλά.» ρώτησε η Στίβι Ρέι. Σωστά.» έκανα. χαµήλωσα τη φωνή µου κι έσκυψα προς το µέρος τους. «Λογικό ακούγεται» είπε. Ο Ντάµιεν τις αγνόησε. που ανασήκωσε τους ώµους της και είπε µουδιασµένη: «Συγγνώµη». «Ισχυρή.«Εντάξει. «Νοµίζω πως δεν υπάρχει αναφορά για καµιά µεγάλη ιέρεια που να είχε συνάφεια και µε τα πέντε στοιχεία». «Ουάου» είπε η Έριν. Ο Ντάµιεν όµως δε µου έδωσε τον χρόνο να τους πω όχι. Η φωνή του Ντάµιεν γινόταν όλο και πιο ενθουσιώδης καθώς µιλούσε. «Δεν µπορείς να φτιάξεις τον κύκλο και µετά να πεις την προσευχή για να ζητήσεις τη βοήθεια της Νύχτας. «Ηρέµησε» είπε η Σονί. λοιπόν. ενώ η Σονί συµφώνησε κουνώντας ενθουσιασµένη το κεφάλι της. «Τελικά ίσως να µπορείς πράγµατι να εξουδετερώσεις την Αφροδίτη!» «Τα καλύτερα νέα που άκουσα ποτέ µου» είπε η Έριν.» είπε η Στίβι Ρέι. «Δε θα το κάνεις µόνη σου. «Ξέρεις τι σηµαίνει αυτό. «Ακούγεται λογικό» είπε η Σονί. «Επιπλέον. αν έχεις όντως συνάφεια µε τα πέντε στοιχεία. τώρα δεν έχεις άλλη επιλογή» είπε η Σονί δείχνοντας τη Στίβι Ρέι µε το πιρούνι της. αυτό τον εξαγνισµό. «Σηµαίνει πως θα µπορούσες να γίνεις η πιο κραταιά µεγάλη ιέρεια που γνώρισαν ποτέ οι βρικόλακες». δεν ήξερα καλά καλά πώς θα το έκανα. η Στίβι Ρέι αυτάρεσκα. Ντάµιεν. Οι τρεις σοκαρισµένοι.» ρώτησε η Στίβι Ρέι. «Ξέρουµε να περιµένουµε για ένα φανταστικό κουτσοµπολιό» πρόσθεσε η Έριν.» ρώτησε η Στίβι Ρέι. Με κοίταζαν έντονα.

«Ακριβώς». Τι άλλο χρειάζεσαι. Η γνωστή φωνή ακούστηκε µέσα στο µυαλό µου και συνειδητοποίησα ότι δεν µπορούσα ν’ αµφισβητήσω αυτό το καινούριο ένστικτο που γεννήθηκε µέσα µου όταν µε φίλησε στο µέτωπο η Νύχτα. «Θέλω να πω. δεν κλειδώνουν ποτέ τον ναό κι υπάρχουν εκατοµµύρια τελετουργικά κεριά εκεί». επειδή δεν υπάρχει εδώ τρεχούµενο νερό. που µ’ έστειλε να τα πάρω. Ας πούµε στις πέντε η ώρα. «Νοµίζω ότι πρέπει ν’ ακολουθήσεις το ένστικτό σου» είπε η Στίβι Ρέι. Με κοίταξαν απορηµένοι και τους εξήγησα. ανατολή. γη και εαυτό. «Υπάρχουν τέτοια πράγµατα στην αποθήκη εφοδίων του σχολείου για το µάθηµα Μαγικών Επικλήσεων και Τελετουργιών της Πέµπτης κι Έκτης τάξης. «Ένα από τα πρώτα πράγµατα που µαθαίνει να κάνει η µεγάλη ιέρεια είναι να έχει εµπιστοσύνη στον εαυτό της» είπε ο Ντάµιεν. «Έξυπνο αυτό» είπε η Σονί. Υπέθετα.» ρώτησε ο Ντάµιεν. Νοµίζω όµως ότι πρέπει να επικεντρώσω την προσευχή στη Νύχτα». «Επιτρέπεται να πάρουµε. «Ναι. παρόλο που ένιωθα µέσα µου απέραντη ανακούφιση και χαρά κι ευγνωµοσύνη που θα ήταν µαζί µου οι φίλοι µου.» ρώτησε η Στίβι Ρέι. «Κανένα πρόβληµα. Χαµογέλασα λοξά.» «Στην εξαγνιστική τελετή η γιαγιά ευχαριστούσε πάντα τις επτά ιερές κατευθύνσεις που τιµά ο λαός των Τσερόκι: βορρά. «Είναι για το εξαγνιστικό µέρος της τελετής. «Τι άλλο. αρκεί να τα επιστρέψουµε» είπε ο Ντάµιεν. ήλιο. «Πανεύκολο» είπε η Σονί. που δε θα µ’ άφηναν ν’ αντιµετωπίσω µόνη µου όλη αυτή την αβεβαιότητα. «Θα σου βρω εγώ λεβάντα και φασκόµηλο» είπε ο Ντάµιεν.» «Εννοείς ρυάκι ή ποτάµι ή κάτι τέτοιο. δεν ήµουν σίγουρη. «Μετά το δείπνο. Δάγκωσα σκεφτικά τα χείλη µου. «Δε µας κάνει· έχει πολλή κίνηση σ’ αυτό το µέρος. Και δεν πρέπει να πάµε όλοι µαζί. αλλά στην ανάγκη µπορώ να χρησιµοποιήσω πεύκο». αλλάζοντας το σηµάδι µου και τη ζωή µου. η Νύχτα δεν έχει καµία σχέση µε τον ήλιο. Το τελευταίο πράγµα που θέλουµε είναι να καταλάβει η Αφροδίτη ή κάποιο από τα τσιράκια της ότι κάτι ετοιµάζουµε και να κινηθεί η περιέργειά τους.Ήµουν ακόµη έτοιµη να διαµαρτυρηθώ. νότο. «Πού και πότε. Το ιδανικό είναι αποξηραµένη λεβάντα και φασκόµηλο. «Εντάξει. δύση. «Ναι» συµπλήρωσε η Έριν. Είναι νύχτα». τότε θα χρειαστώ κι ένα κερί για καθένα από τα πέντε στοιχεία» αποφάσισα. Πρέπει να χρησιµοποιήσουµε τα βότανα. Ή υπάρχει. «Υπάρχει ένα µικρό ρυάκι που διασχίζει την αυλή έξω από την τραπεζαρία κι εξαφανίζεται κάπου κάτω από το σχολείο» είπε ο Ντάµιεν. Ας δώσουµε λοιπόν ραντεβού στη µεγάλη βελανιδιά δίπλα στον ανατολικό τοίχο». Διάβολε. θα χρειαστώ µερικά βότανα να φτιάξω ένα µατσάκι». «Θα τη βρείτε εύκολα αν φανταστείτε ότι το σκάσατε από µια τελετουργία των Σκοτεινών Κορών στο . Θα πω ότι βοηθώ έναν τελειόφοιτο. Αυτοσχεδίαζα χωρίς να ξέρω τι ακριβώς έπρεπε να κάνω.» Σίγουρα δεν ήταν καλή ιδέα η κλοπή από τον ναό της Νύχτας. Να τους τιµάς· είναι µαργαριτάρια ανεκτίµητης αξίας.» «Τίποτα». «Εντάξει.

«Τι έπαθες. «Ξέρω τι παίζεται».) Me gusta ir de compras. βάζοντας τα γέλια µε την Έριν. τ’ ορκίζοµαι. «Με τρόµαξες. Παραλίγο να πνιγώ.) Αυτές ήταν οι προτιµήσεις της καθηγήτριας και περάσαµε την υπόλοιπη ώρα αναφέροντας τις δικές µας. καταλάβαινα τι λέγαµε. «Δε χρειάζεται µεγάλη φαντασία» είπε η Σονί. Είπε ότι θ’ άλλαζε η ζωή µας.κέντρο ψυχαγωγίας και θέλετε ν’ αποµακρυνθείτε όσο το δυνατόν περισσότερο απ’ αυτές τις µέγαιρες». Το καθάρισµα των στάβλων είναι ιδανικό για να σκέφτεσαι –επανέλαβα ξανά και ξανά την προσευχή εξαγνισµού–. «Η σωστή λέξη είναι κραταιότητα. Κοίτα. (Δε µου αρέσει να πλένω τη γάτα. αλλά µ’ έκανε να νιώσω καλύτερα.» . Προσπάθησα να µη γράψω πράγµατα όπως me gusta Erik… και no me gusta el megaira Aphrodite. εµείς θα φέρουµε τα απαραίτητα» είπε ο Ντάµιεν. χαρούµενη που η Λενόµπια µε είχε αφήσει να φροντίσω ξανά την Περσεφόνη και γιατί µου είχε πει ότι από την ερχόµενη εβδοµάδα µάλλον θ’ άρχιζα να την ιππεύω. Ζι». αν και η ευκολία µε την οποία υιοθέτησαν το χαϊδευτικό του Έρικ προκάλεσε ένα σφίξιµο στην καρδιά µου. Έφυγα από τους στάβλους ενώ ευχόµουν µέσα µου να µην ήταν τόσο περασµένη η ώρα στον «κανονικό» κόσµο. Η κυρία Γκράµι µε είχε αγχώσει. όταν πήδησε η Νάλα στον πάγκο δίπλα µου. οι τέσσερις φίλοι µου µου χαµογέλασαν. αλλά η ώρα δεν κυλούσε. Αυτή τη φορά δε χρειάστηκε να έρθει να µε φωνάξει η Στίβι Ρέι. δεν πέρασε τόσο γρήγορα.) No me gusta lavantar el gato. αράχνη. Αφροδίτη! Δεν µπορούσες να κάνεις ένα θόρυβο ή κάτι. Μου έκοψες τη χολή». Με έκαναν κι αυτοί να νιώσω καλύτερα. «Ένοχη συνείδηση. Εντάξει. (Δε µου αρέσει να µαγειρεύω. εµείς θα φέρουµε τα απαραίτητα κι εσύ τον κραταιωτισµό» είπε η Σονί ρίχνοντας ένα ειρωνικό βλέµµα στον Ντάµιεν.) No me gusta cocinar. Δεν κατάλαβα πώς πέρασε η ώρα των Ισπανικών. Κι όταν χτύπησε το κουδούνι και φύγαµε για τις τάξεις µας. Ήµουν πολύ νευρική για να χάσω την αίσθηση του χρόνου. (Μου αρέσουν οι γάτες. Τέλος πάντων. Εγώ πάντως χάρηκα που έπαψαν να συζητούν για µένα και µπορούσα να φάω τη σαλάτα µου και να σκεφτώ σχετικά ανενόχλητη ενώ εκείνοι συνέχιζαν τους διαξιφισµούς τους. Η Έριν ρουθούνισε. Θα ’θελα τόσο πολύ να τηλεφωνήσω στη γιαγιά µου και να της πω πόσο καλά τα πήγαινα µε τα άλογα. (Μου αρέσουν τα ψώνια. Με κοίταξε µε τα µεγάλα µάτια της κι ύστερα άρχισε να γουργουρίζει σαν κοµπρεσέρ. «Ναι. Μασούλαγα προσπαθώντας να θυµηθώ όλα τα λόγια της εξαγνιστικής προσευχής. «Εντάξει. αλλά δεν έγινε και τίποτα. πάλι. Τι είσαι. Me gusta gatos. µου έκλεισαν το µάτι και µου είπαν: «Αργότερα. το µάθηµα ήταν ευχάριστο και.» γουργούρισε. Όλο το µάθηµα αφιερώθηκε στο να µάθουµε να λέµε τι µας αρέσει και τι δε µας αρέσει. πρέπει να διαβάζεις περισσότερο αν θες να βελτιώσεις το λεξιλόγιό σου» σχολίασε ο Ντάµιεν. Δεν ξέρω γιατί. «Να πεις στη µάνα σου να διαβάζει περισσότερο» είπε η Σονί. Το µάθηµα Ιππασίας. είµαι σίγουρη ότι η «µέγαιρα» δε λέγεται στα ισπανικά el megaira. Το κουδούνι χτύπησε καθώς µάζευα τις βούρτσες. όλως παραδόξως.

Θεώρησε τον εαυτό σου ανεπιθύµητο. «Και θα εξηγήσεις εσύ στη µέντορά µου. «Α. Έµοιαζε µε άρρωστο παιδάκι που επιτέθηκε πάνω στον θυµό του. Έπιασα τον καρπό της. Έκανα ότι ρουφάω τη µύτη µου και κλαίω. αλλά ήταν υπερβολικά αδύναµο για να προκαλέσει κακό.» «Σου φάνηκα για µαµά του όταν µε είδες να του κάνω στοµατικό έρωτα στον διάδροµο. τη βρικόλακα που βασικά ήταν δική της ιδέα να γίνω µέλος των Σκοτεινών Κορών.» Ώστε το ήξερε. «Όλοι νοµίζουν πως είσαι γλυκιά κι αθώα. «Δηλαδή δεν είσαι ένοχη.» γρύλισε µε σφιγµένα δόντια. Με αγριοκοίταξε τρίβοντας τον καρπό της. Αναρωτήθηκα (φευγαλέα) αν συνειδητοποιούσαν οι δίδυµες πόσο πετυχηµένο ήταν το παρατσούκλι τους για εκείνη. αλλά είναι ακόµη δικός µου. Ελευθέρωσα µε µια βίαιη κίνηση τον καρπό της και την είδα έκπληκτη να οπισθοχωρεί αρκετά βήµατα τρικλίζοντας. «Σοβαρά.«Όταν πλησιάζεις αθόρυβα τους άλλους. Σκατά! Πώς το έµαθε. Δεν είµαι από κείνα τα παιδάκια που µπορείς να τροµοκρατήσεις. Ήταν σαν να σταµάτησε ο κόσµος.» Ήµουν απίστευτα ήρεµη. γιατί ριχνόσουν σ’ ένα αγόρι που σου έλεγε ξεκάθαρα πως δε σε θέλει πια». Ναι. σταµατώντας την εύκολα – υπερβολικά εύκολα. που έµοιαζε πραγµατικά µε µέγαιρα. Ήξερα ότι είχα έναν άσο στο µανίκι µου και τον τράβηξα. δεν έδειχνες για µαµά του Έρικ. «Δεν ξέρω τι βλακείες έχεις ακούσει. Δεν είσαι πια µέλος των Σκοτεινών Κορών». Δε σε φοβάµαι». Τα µάτια µου στρογγύλεψαν κι ένιωσα τόσο έντονα ανακούφιση. Πάντα θα είναι δικός µου». και έχουν εντυπωσιαστεί µε το ηλίθιο σηµάδι σου. «Μην µπεις στον κόπο να έρθεις αύριο. «Όχι. τους τροµάζεις. και να είσαι σίγουρη πως θα είµαι απαρηγόρητη όταν µε ρωτήσει γι’ αυτό η Νεφερέτ». Ένιωσα ένα σφίξιµο στο στοµάχι και πίεσα τον εαυτό µου να µη δείξει πως µε είχε χτυπήσει στο ευαίσθητο σηµείο µου. «Ξέρεις πως είναι ν’ ανήκεις σε µια οµάδα όπου δε σε θέλει κανείς. «Σκύλα! Κανείς δε µου µιλάει έτσι!» Σήκωσε το χέρι της σαν όρνιο και προσπάθησε να γρατσουνίσει το πρόσωπό µου. όχι για την προσευχή εξαγνισµού! «Ούτε µαµά του να ήσουνα! Ο Έρικ το ξέρει ότι του κάνεις έλεγχο. Όλοι εκτός από µένα». Η ένοχη συνείδηση δεν έχει καµία σχέση». που έβαλα τα γέλια. Τα γαλάζια µάτια της στένεψαν και το πρόσωπό της ξίνισε τόσο πολύ. τη µεγάλη ιέρεια Νεφερέτ. Την κράτησα ακίνητη για µια στιγµή. Βάλ’ το καλά στο µυαλό σου. «Μην επιχειρήσεις να µε χτυπήσεις άλλη φορά. πως µ’ έδιωξες επειδή ζηλεύεις που αρέσω στον πρώην σου.» «Δεν καταλαβαίνω τι εννοείς». ήξερα πολύ καλά πώς είναι ν’ ανήκεις σε µια . κοιτώντας τη στα µάτια. «Ξέρω τι σχεδιάζεις γι’ απόψε». Έδειχνες αυτό που είσαι –απελπισµένη κι αξιολύπητη–. Τελικά ήταν αναπόφευκτο να κάνουµε αυτή τη συζήτηση. που πέταγαν φωτιές µίσους. αφήνοντας τις δυο µας σε µια µικρή φυσαλίδα όπου όλα συνέβαιναν σε αργή κίνηση. Δε βαριέσαι. «Και πάλι δεν καταλαβαίνω τι εννοείς». Μπλιάξ.» Χλώµιασε το πρόσωπό της. Μιλούσε για τον Έρικ. Γύρισε προς το µέρος µου και σταµατήσαµε στη µέση του πεζοδροµίου.

Καθώς η Στίβι Ρέι κι εγώ βαδίζαµε στη φωτισµένη από λάµπες υγραερίου αγκαλιά της νύχτας. και ρώτησε: «Έφυγε. η Στίβι Ρέι ξεπρόβαλε το κεφάλι της πίσω από τον κορµό µιας γέρικης βελανιδιάς που βρισκόταν λίγο πιο πέρα από το πεζοδρόµιο. Προσποιήσου πως είσαι µέλος. Ήξερα όµως ότι δεν είχα άλλη επιλογή και πριν προσπαθήσει να µου βγάλει τα µάτια η Αφροδίτη. Δικός µου». Συνεχίζοντας να γελά. Τώρα δεν έχω άλλη επιλογή. «Bγες αποκεί. Ο Έρικ είναι µέλος των Σκοτεινών Γιων και σήµερα µόλις µου έλεγε πόσο χαρούµενος είναι που έγινα κι εγώ µέλος των Σκοτεινών Κορών». Να θυµάσαι όµως ότι το σκοτάδι δεν ταυτίζεται πάντα µε το κακό. Στίβι Ρέι. Εσύ είσαι παρείσακτη· ανεπιθύµητη. «Την έβαλες µια χαρά στη θέση της!» «Πράγµατι». Δεν έµεινες να δεις τη συνέχεια του παιχνιδιού µας στον διάδροµο. η Στίβι Ρέι έτρεξε κοντά µου και µου ’δωσε µια φιλική σπρωξιά στον ώµο. Έτσι χαµογέλασα και είπα µε την πιο γλυκιά φωνή µου: «Τι ακριβώς εννοείς. πολύ ξανθά µαλλιά της κι έφυγε θυµωµένη. δε χρειάζεται πια να κρύβεσαι πίσω από τη βελανιδιά». Αλλά να θυµάσαι κάτι. «Τι κάνεις εκεί. Ζόιµπερντ. Πρέπει να τη νικήσω». Οι Σκοτεινές Κόρες είναι δικές µου. «Ναι». . «Ξέρεις τι σηµαίνει αυτό. Τίναξε τα πολύ µακριά. Δυο αναπνοές αργότερα. Ακούς εκεί να προσπαθήσει να σε χτυπήσει!» «Η Αφροδίτη έχει σοβαρό πρόβληµα µε τον έλεγχο του θυµού της». Να θυµάσαι επίσης και κάτι άλλο. «Σε µισεί µ’ όλη της την ψυχή!» «Με µισεί µ’ όλη της την ψυχή».» είπε η Στίβι Ρέι. Πίστεψε στον εαυτό σου και θα βρεις τρόπο. Κρύβοµαι. Όταν τη βλέπω.» «Με δουλεύεις. Κούνησα το κεφάλι µου στη Στίβι Ρέι. «Έλα στην τελετή. «Ευτυχώς». Ο Έρικ Νάιτ κι εγώ έχουµε έναν δεσµό που δε θα µπορέσεις ποτέ να καταλάβεις. Η συγκάτοικός µου έβαλε τα γέλια.». Δεν είναι πρώην µου. Ερχόµουν να σε βρω και σας είδα να τσακώνεστε.οµάδα –µια οικογένεια. στο µυαλό µου επαναλαµβάνονταν ξανά και ξανά τα λόγια της θεάς: Είσαι πολύ ώριµη για την ηλικία σου. τρέµω από τον φόβο µου. Δεν είχα άλλη επιλογή από τη στιγµή που µε σηµάδεψε η Νύχτα. Αφροδίτη. ας πούµε– και να νιώθεις ότι δε σε θέλει κανείς. όπως και το φως δε φέρνει πάντα το καλό. Ήταν και εξακολουθεί να είναι αυτό ακριβώς που θέλω. «Ναι. αλλά δε θα το µάθαινε αυτό η Αφροδίτη.

πριν αρχίσει να γκρινιάζει. Ναι. Ελπίζω να είναι εντάξει έτσι όπως τα έδεσα». Σκέτο. πικάντικο ρύζι και τρυφερός αρακάς (ένα πράγµα που µπορώ να πω γι’ αυτό το σχολείο είναι ότι ξέρουν να µαγειρεύουν)–.τι Αφορά τ’ Αγόρια» είπε η Έριν.» ρώτησα. όχι κάποιο αγόρι». Είδα τον τρόπο που σε κοίταζε σήµερα στην τραπεζαρία. νοµίζω ότι βλέπω τόσο καλά όσο η Νάλα». Ώσπου πέρασε ο Έρικ από το τραπέζι µας να πει ένα γεια. Μην ανησυχείς. Ζι». «Θα µας βρούνε». Απόψε έχει συννεφιά και το φεγγάρι δεν µπορεί να φωτίσει.» «Έπρεπε ν’ ανακατέψω µόνος µου το ξερό φασκόµηλο και τη λεβάντα. Ανάβλεψα και χαµογέλασα. Το δείπνο ήταν πολύ καλό –πεντανόστιµο ψητό κοτόπουλο. Και ξαφνικά το κοτόπουλο δεν ήταν πια τόσο νόστιµο. «Μην ανησυχείς. η αλλαγή κάνει φανταστικά πράγµατα στη νυχτερινή µας όραση. Ήρθαν στο τραπέζι µας. είπε: «Γεια σου. Ζι» και προχώρησε. Θα σου ξαναζητήσει να βγείτε». ούτε που τα πρόσεξα. κάτω από το δέντρο. Εγώ. Ζι. ναι. όλα ήταν περίφηµα. Η Στίβι Ρέι χάιδεψε τρυφερά το κεφάλι της γάτας κι εκείνη έκλεισε τα µάτια της γουργουρίζοντας. Εντάξει. «Είναι ο ειδικός µας Σε Ό. Ήταν χοντρό. «Επειδή αυτόν θα σκεφτόµουν κι εγώ στη θέση σου». Είχε πάρει το φαγητό του και βάδιζε µαζί µε άλλα δύο αγόρια που οι δίδυµες τα χαρακτήρισαν σέξι. ξέρει αυτός τι λέει» είπε η Σονί. Η Στίβι Ρέι είχε πάψει να χαϊδεύει τη Νάλα. «Δεν είναι “κάποιο” αγόρι. «Φέρατε τα πράγµατα που σας ζήτησα. καθώς έρχονταν κι οι δίδυµες κάτω από το δέντρο. «Δε µου φαινόταν τόσο σκοτεινά χτες τη νύχτα». «Δεν ήταν. όµως. οµολογώ. Είναι ένα υπέεεροχο αγόρι» είπε αργόσυρτα η Στίβι Ρέι.ΚΕΦΑΛΑΙΟ 23 «Eλπίζω να τη βρουν οι υπόλοιποι» είπα κοιτάζοντας γύρω µου. Είχε τυλίξει σφιχτά τη . Άλλαξα θέµα πριν µου ζαλίσουν το µυαλό. καθώς η Στίβι Ρέι κι εγώ περιµέναµε κάτω από τη γέρικη βελανιδιά. «Γεγονός» είπε ο Ντάµιεν. και τον εξαγνισµό που πρέπει να τελέσω. Με κοίταξε στα µάτια για ένα κλάσµα του δευτερολέπτου. Ήταν ένα «γεια σου. δεν έχεις πάψει να µ’ αρέσεις». Αυτό ήταν. κάνοντάς µε να γελάσω. «Κανονικά έπρεπε να σκέφτοµαι τον κύκλο που πρέπει να φτιάξω αλλά δεν έχω ξαναφτιάξει στη ζωή µου. µε µήκος γύρω στους τριάντα πόντους. δεν ήταν ένα «γεια σου. Έγειρα στον κορµό και βυθίστηκα στις ανήσυχες σκέψεις µου. «Προφανώς µιλάτε για τον Έρικ» είπε ο Ντάµιεν ξεπροβάλλοντας από τις σκιές του τοίχου. έτσι έσκυψα κι έξυσα το κεφάλι της. Διάβολε. «Ναι. και µύρισα αµέσως το οικείο γλυκό άρωµα της λεβάντας. Ο Ντάµιεν έβγαλε ένα µατσάκι αποξηραµένα βότανα από το µανίκι του µπουφάν του και µου το έδεσε. «Πλήγωσες τον εγωισµό του. Να είσαι καλή µαζί του και θα σου ξαναζητήσει να βγείτε» είπε η Στίβι Ρέι προσγειώνοντάς µε στο παρόν. Ήµουν πολύ απασχοληµένη να προσέχω τον Έρικ. «Πού το ήξερες ότι σκεφτόµουν τον Έρικ.

«Παιχνιδάκι». Άφησα το µοβ κερί στα πόδια µου για να µπορέσω ν’ ασχοληθώ µε τ’ αποξηραµένα βότανα. «Θα δώσω στον καθένα σας από ένα κερί. «Και το πράσινο είναι το αγαπηµένο µου χρώµα!» Πήγε και στάθηκε χαρούµενη απέναντι από τη Σονί. «Έι. Η Έριν µου έδωσε το µοβ κερί.» ρώτησε η Στίβι Ρέι. Η Έριν κατέλαβε το σηµείο της δύσης. και χάρηκα βλέποντας το πρόσωπο του Ντάµιεν να φωτίζεται. σου έχω πει ότι δεν πρέπει να ντρέπεσαι που σου αρέσει το κέντηµα. «Μακάρι να µπορούσα ν’ ανοίξω και το µυαλό των ανθρώπων» είπε πηγαίνοντας στο σηµείο της ανατολής. Χωρίς να κάτσω να σκεφτώ πώς και γιατί ή ν’ αµφισβητήσω την ενστικτώδη γνώση που µου ήρθε ξαφνικά. κάπως ντροπαλά: «Χρησιµοποίησα την κλωστή που κεντάω σταυροβελονιά». αλλά αρκετά κοντά για να βρισκόµαστε κάτω από τα κλαδιά». Δεν άντεξα τη θλίψη στη φωνή του. «Θα σταθώ στο κέντρο του κύκλου. «Ευχαρίστως. «Είσαι η γη». Το στοιχείο σου ανοίγει τον κύκλο». πήρα το κόκκινο κερί από την Έριν και το έδωσα στη Σονί. Η Έρικ έβγαλε από την τσάντα της ένα κόκκινο κι ένα µοβ κερί σε ανάλογα χρωµατιστά κηροπήγια. «Μακάρι να είχε την ίδια γνώµη κι ο µπαµπάς µου» είπε ο Ντάµιεν. Του χαµογέλασα. λίγο µακριά από τον κορµό. Ζι» είπε.» ρώτησα τις δίδυµες. Στράφηκα στη Στίβι Ρέι. Επιπλέον. Με ακολούθησαν καθώς έκανα µερικά βήµατα. «Και τώρα ας εξαγνιστούµε µε τον καπνό των βοτάνων». Σκέφτηκε κανείς να φέρει σπίρτα ή αναπτήρα. «Καλό µού ακούγεται. «Εσύ θα είσαι η φωτιά». είσαι το νερό». Μακάρι». όλοι ξέρουν πόσο καυτή είµαι». «Εντάξει. Κι ύστερα θυµήθηκα. Ίσως να… Εκεί που αναρωτιόµουν. απλώς την εφάρµοσα. «Ναι. «Φέρατε τα κεριά. «Ωραία. Κοίταξα τα κεριά. Οι υπόλοιποι πάρτε θέσεις γύρω µου». «Θα ’θελα να µε µάθεις κι εµένα κάποια στιγµή. Ας πάµε εκεί. Του χαµογέλασα θερµά. κεντάς πολύ όµορφα» είπε η Στίβι Ρέι. «Έριν. . «Εποµένως εγώ πρέπει να είµαι ο αέρας» είπε ο Ντάµιεν παίρνοντας το κίτρινο κερί. Πάντα ήθελα να µάθω σταυροβελονιά» είπα ψέµατα. Σειρά είχε το πράσινο κερί. Τι έπρεπε να κάνω. «Ωραία. «Διάβολε. ξαφνικά ήξερα.µία άκρη µ’ ένα ασυνήθιστα χοντρό νήµα. «Ναι. για να δούµε. ένα κίτρινο κι ένα γαλάζιο κερί µέσα σε χοντρά γυάλινα κηροπήγια στο αντίστοιχο χρώµα. Και θα εκπροσωπήσετε αυτό το στοιχείο όπως οι βρικόλακες στην τελετή της Νεφερέτ. Εντάξει.» «Φυσικά» είπε ο Ντάµιεν βγάζοντας έναν αναπτήρα από την τσέπη του. Χαµογέλασε και πήγε στη νότια άκρη του κύκλου. Μου άρεσε η ηλιοθεραπεία και το κολύµπι όταν παραζεσταινόµουν». «Σου είπαµε. Χωρίς να διστάσω. Είναι πολύ ωραίο χόµπι. Εγώ θα είµαι το πνεύµα». «Είναι τέλειο». πανεύκολο…» Η Σονί άνοιξε την τσάντα της κι έβγαλε ένα πράσινο. Θέλω να πω. Έδειξε ανακουφισµένος και είπε. Τι κάνουµε τώρα.

Ύστερα έσβησα µ’ ένα φύσηµα τη φλόγα και το µόνο που έµεινε ήταν τα καρβουνιασµένα κλαράκια που κάπνιζαν όµορφα. ενώ συνέχιζα να εξηγώ το αρχαίο τελετουργικό. Γύρισε και συνέχισα.«Ευχαριστώ. Δεν το σχολίασα. αέρα» είπα. Αποµακρύνει την αρνητική ενέργεια. Της χαµογέλασα πάνω απ’ τον ώµο µου. πνεύµατα ή επιρροές. «Τι κάνουν η λεβάντα και το φασκόµηλο. αλλά τις αγνοήσαµε. αλλά προτιµώ το άσπρο φασκόµηλο γιατί έχει πιο γλυκό άρωµα». «Αγαθοποιά πνεύµατα. ξεκινώντας από τα πόδια του Ντάµιεν και προχωρώντας προς τα πάνω. Είµαι σίγουρη ότι ένας λόγος είναι πως είναι ιδιοκτήτρια ενός αγροκτήµατος καλλιέργειας λεβάντας».τι λιβανίζει». Το πνεύµα του φυτού εξαγνίζει ό. «Ναι. «Είσαι έτοιµος». «Και τώρα δείτε πώς χρησιµοποιούµε το µατσάκι µε τα βότανα» είπα ανακουφισµένη που η φωνή µου ακουγόταν πιο ήρεµη απ’ ό. Της απάντησα καθώς συνέχιζα το λιβάνισµα του Ντάµιεν. Λιβάνισα και το κεφάλι του και του χαµογέλασα. Το φασκόµηλο της ερήµου κάνει το ίδιο πράγµα. κι άρχισα να τη λιβανίζω. Ντάµιεν». χωρίς να πάψω να λιβανίζω τον Ντάµιεν. µεγάλη ιέρεια» µου απάντησε. αποφασίζοντας να ξεκινήσω αποκεί που άρχιζε ο σχηµατισµός του κύκλου. γι’ αυτό πρέπει να τους δείξουµε τον αρµόζοντα σεβασµό αναγνωρίζοντας τις δυνάµεις τους». Χαµογέλασα στον Ντάµιεν. σταµάτησα µπροστά στη Σονί.» «Έτοιµος από καιρό» είπε ο Ντάµιεν µε τον χαρακτηριστικό του τρόπο. αλλά όταν µε αποκάλεσε έτσι διέτρεξε το κορµί µου ένα ρίγος έξαψης. Τότε. Συνειδητοποιώντας ότι αντηχούσαν απόκοσµα τα λόγια της γιαγιάς µου και τα µαθήµατα των παιδικών µου χρόνων.τι ένιωθα.» ρώτησε η Στίβι Ρέι από την απέναντι πλευρά του κύκλου. γύρνα τώρα να σε λιβανίσω κι από πίσω» του είπα. «Η γιαγιά µου χρησιµοποιεί πάντα λεβάντα στα µατσάκια της µε βότανα. «Νόµιζα ότι καλούµε στον κύκλο µόνο τα τέσσερα στοιχεία». «Κουλ!» είπε η Στίβι Ρέι. µε φωνή που ήχησε παιδική και φοβισµένη. «Ένας άλλος λόγος που χρησιµοποιεί λεβάντα είναι επειδή αποκαθιστά την ισορροπία και δηµιουργεί γαλήνια ατµόσφαιρα. «Το άσπρο φασκόµηλο χρησιµοποιείται πολύ στις παραδοσιακές τελετές. Προχώρησα στον κύκλο. «Μερικές φορές νοµίζω ότι διαθέτω µια κάποια τηλεπάθεια» είπε ο Ντάµιεν. είναι φανταστικό µέρος». πέρασα µε τον καπνό το σώµα του. «Εντάξει. «Έτοιµος. που εκπροσωπούσε το στοιχείο της φωτιάς. Άναψα το µατσάκι κι άφησα να καούν για λίγο στη φωτιά τα ξερά βότανα. «Είναι πολύ σηµαντικό να θυµάστε ότι ζητάµε να µας βοηθήσουν τα πνεύµατα των ιερών φυτών που χρησιµοποιούµε. Στάθηκα µπροστά στον Ντάµιεν. . κι ύστερα περνάµε το αντικείµενο µέσα απ’ τον καπνό ή λιβανίζουµε µε τον καπνό το άτοµο ή τον χώρο.» ρώτησε η Στίβι Ρέι. Η Έριν και η Σονί κάγχασαν. χώρου ή αντικειµένου από τις αρνητικές ενέργειες. Για την τελετή εξαγνισµού καίµε κάποια ειδικά ιερά φυτά και φυτικές ρητίνες. «Καλή επιλογή. άρχισα να εξηγώ στους φίλους µου τη διαδικασία. Χτύπησα τον ώµο του Ντάµιεν για να γυρίσει προς το µέρος µου. «Το λιβάνισµα είναι ένας τελετουργικός τρόπος καθαρµού ενός ατόµου. «Παρακαλώ. πνεύµατα κι επιρροές. Προσελκύει επίσης την ενέργεια της αγάπης και τ’ αγαθοποιά πνεύµατα».

πήρα το µατσάκι των βοτάνων και το έσβησα τρίβοντάς το απαλά στο χώµα. των οποίων η µη ινδιάνικη καταγωγή υπερτερεί κατά ένα προς τέσσερα της ινδιάνικης καταγωγής της µεγάλης µας ιέρειας» είπε ο Ντάµιεν. «Σωστά. όµως. Εποµένως δικαιούµαι να φοβάµαι τα φαντάσµατα». Είµαι µια απλή αρχάρια. Δεν ήταν ώρα να ονειρεύοµαι τον Έρικ. «Δε νοµίζω πως έχει τόσο µεγάλη σηµασία τι είµαστε εξωτερικά» είπα κι ένιωσα αµέσως την ορθότητα των λόγων µου. «Αυτό που θέλω να πω είναι ότι πιστεύω πως τα πνεύµατα των προγόνων µου θα µας εισακούσουν. «Δε θα τους ζητήσουµε να µας βοηθήσουν να της δώσουµε ένα µάθηµα. «Ακριβώς». «Mια στιγµή. Χτυπάει άσχηµα» είπε η Έριν. Μετά επέστρεψα στο κέντρο του κύκλου. αλλά αυτό δε θα έλυνε τα προβλήµατα των Σκοτεινών Κορών». όπως ισχυριζόταν η Αφροδίτη.«Κάνε µας τη χάρη. η Αφροδίτη κι η κλίκα της είναι µερικά από τα πιο ωραία και ταλαντούχα παιδιά του σχολείου και κανονικά οι Σκοτεινές Κόρες θα έπρεπε να είναι µια σπουδαία αδελφότητα. Φοβάµαι ότι δε θα δώσουν καµιά σηµασία σε µια τελετή που κάνουν µερικοί αρχάριοι βρικόλακες. Σκεφτόµασταν κι οι δύο τη συνάντησή µου µε το πιθανό φάντασµα της Ελίζαµπεθ. όπως µου είπε. Σταµάτησα το λιβάνισµα και πρόσθεσα: «Αν και σίγουρα της χρειάζεται ένα καλό µάθηµα.» Η Σονί ακούστηκε πολύ απογοητευµένη. «Είναι γεγονός ότι δε χωνεύουµε την . Ήταν πράγµατι χαλαρή η σχέση του µε την αδελφότητα. Βάλθηκε να µιµείται τις κινήσεις µου και χαλάρωσα καθώς µε τύλιγε ο γνωστός γλυκός καπνός. Στίβι Ρέι» είπε η Σονί κοιτώντας την αυστηρά µέσα απ’ τον καπνό. «Δεν είµαι βρικόλακας. τώρα θα λιβανίσεις εσύ εµένα». τις αποκαλούµε µέγαιρες και βασικά είναι ένα τσούρµο κακοµαθηµένα παλιόπαιδα που επιδίδονται σε τραµπουκισµούς». Αναρωτήθηκα πώς κόλλαγε σε όλα αυτά ο Έρικ. «Ή παιδιά που εξαναγκάστηκαν να γίνουν µέλη και συµµετέχουν παθητικά» είπε η Έριν. Για παράδειγµα. Νοµίζω ότι η Ζόι εννοεί πνεύµατα των Τσερόκι. Όταν τελείωσε η Στίβι Ρέι το λιβάνισµα. θα µου άρεσε. «Δε γίνεται να είσαι βρικόλακας και να φοβάσαι τα φαντάσµατα». Στίβι Ρέι. Αντί γι’ αυτό. όπως πιστεύω ότι θα λειτουργήσουν για µας τα πνεύµατα του φασκόµηλου και της λεβάντας. Και δε νοµίζω ότι θα εµφανιστούν απόψε τροµακτικά φαντάσµατα» δήλωσα αποφασιστικά κι ύστερα έδωσα στη Στίβι Ρέι το µατσάκι µε τα βότανα λέγοντας: «Εντάξει. Ταρακούνησα νοερά τον εαυτό µου. Δε θέλουµε να τα καλέσουµε εδώ για να µας βοηθήσουν να δώσουµε ένα µάθηµα στην Αφροδίτη». Κοίταξα τους φίλους µου γύρω µου. Ακόµη. Τελείωσα µε τη Σονί και προχώρησα στην Έριν. «Εντάξει. αλλά καµιά µας δεν ήθελε να το αναφέρει. όπου η Νάλα είχε κουλουριαστεί ευχαριστηµένη σαν µια µικρή πορτοκαλί µπάλα δίπλα στο κερί του πνεύµατος. «Όχι. ή ήταν πολύ πιο βαθιά χωµένος. Αλλά δεν πιστεύω ότι υπάρχει λόγος να φοβάσαι. «Νοµίζω ότι αυτό που µετράει είναι οι προθέσεις. Κοίταξα τη Στίβι Ρέι στην απέναντι πλευρά του κύκλου και για µια στιγµή διασταυρώθηκε το βλέµµα µας. Τελείωσα το λιβάνισµα της Έριν και πήγα να σταθώ µπροστά στη Στίβι Ρέι. Εξαγνιζόµαστε για να ζητήσουµε την καθοδήγηση της Νύχτας. Δε θέλω να καταστρέψω την Αφροδίτη». Θυµήθηκα πόσο το ευχαριστήθηκα όταν απέκρουσα την επίθεσή της και την έβαλα στη θέση της.

είναι λογικό λοιπόν να είναι το πρώτο στοιχείο που κλητεύουµε στον κύκλο. «Ο αέρας βρίσκεται παντού. «Καλή ιδέα. και σε καλώ σ’ αυτό τον κύκλο». Η Ζόι – η γνωστή άγνωστη που. θα έβαζα τα δυνατά µου να κάνω ό. Είδα τα µάτια του Ντάµιεν να στρογγυλεύουν και να κοιτάζουν σαστισµένα καθώς σηκωνόταν ξάφνου ένας µίνι ανεµοστρόβιλος γύρω από τα σώµατά µας. «Το ίδιο σκέφτοµαι κι εγώ».Αφροδίτη. «Είναι εν εξελίξει µια εξαγνιστική τελετή». αλλά το θεωρώ σηµαντικό να µην επικεντρωθούµε σε αρνητικά συναισθήµατα όπως η επιθυµία να της δώσουµε ένα καλό µάθηµα ή να τη διώξουµε από τις Σκοτεινές Κόρες. «Αυτή είναι κι η δική µου χαρούµενη σκέψη» είπε η Έριν. Δεν ήµουν έµπειρη κι επιβλητική σαν τη Νεφερέτ. Και θα είναι φανταστικά αν αναλάβει η Ζόι την αρχηγεία των Σκοτεινών Κορών κι αρχίσει να προετοιµάζεται για να γίνει µεγάλη ιέρεια στ’ αλήθεια». Στίβι Ρέι» είπε ο Ντάµιεν. από µια φυσιολογική σχεδόν µαθήτρια. . «Τουλάχιστον ενός από αυτά» απάντησα ζαλισµένη. Άναψα το µοβ κερί µ’ έναν αναστεναγµό. η Στίβι Ρέι τιτίβισε: «Έι! Σκέφτοµαι µόνο θετικά πράγµατα. είχε µεταβληθεί σε µια ασυνήθιστη αρχάρια βρικόλακα. όχι εκδίκηση. «Παρακαλώ. Σήκωσε ανυπόµονα το κερί της και µ’ έκανε να χαµογελάσω όταν είπε: «Είµαι έτοιµη για τη φωτιά – φέρ’ την!». όπως τι καλά θα ήταν να γίνει η Ζόι αρχηγός των Σκοτεινών Κορών!». Ήµουν εγώ. µετέφερα το κερί στον Ντάµιεν. «Έτοιµοι. πέταξε µαζί µου σαν τον Πίτερ Παν» φώναξε στη Σονί. Είµαστε διαφορετικοί από εκείνη. πάρτε τα κεριά σας». αέρα. «Ωραία. Πάλι. θα γίνει κι η αδελφότητα διαφορετική».τι καλύτερο περνούσε από το χέρι µου. «Ας δούµε τι θα γίνει µε το δεύτερο». Άναψα το κίτρινο κερί του Ντάµιεν µε το µοβ δικό µου κι ευθύς η φλόγα άρχισε να τρεµοπαίζει σαν τρελή. Πριν προλάβει καλά καλά η Σονί ν’ αγριοκοιτάξει τον Ντάµιεν. που έπαψε ν’ αγριοκοιτάζει τον Ντάµιεν και είπε: «Ξέρεις πως δε λέω ποτέ όχι στις χαρούµενες σκέψεις. Πήρα µια βαθιά ανάσα. «Έλα. καθώς και τη θαλπωρή και την ασφάλεια του τζακιού που ζεσταίνει το σπιτάκι της γιαγιάς µου. «Έτοιµοι!» είπαν µε µια φωνή. ούτε αισθησιακή και γεµάτη αυτοπεποίθηση σαν την Αφροδίτη. Εµείς θέλουµε να γίνει το σωστό. Επειδή είµαστε ρηχές και το µόνο που θέλουµε είναι να της πάρουµε το κεφάλι» είπε η Σονί µε την Έριν να γνέφει επιδοκιµαστικά. κι αν καταφέρουµε να πάρουµε τη θέση της στις Σκοτεινές Κόρες. Χωρίς δισταγµό (πράγµα που σήµαινε επίσης ότι δεν έδωσα χρόνο στον εαυτό µου να δειλιάσει). Όπως θα έλεγε κι η γιαγιά µου.» ρώτησα τους άλλους τέσσερις. «Η φωτιά µού θυµίζει παγερές χειµωνιάτικες νύχτες. «Είναι αλήθεια» ψιθύρισε κοιτώντας µε. Σου ζητώ να µ’ ακούσεις. «Να γιατί εσύ θα γίνεις µεγάλη ιέρεια ενώ η Έριν κι εγώ θα είµαστε απλώς οι πολύ όµορφες βοηθοί σου. Μεγάλη ιέρεια στ’ αλήθεια… Αναρωτήθηκα φευγαλέα αν ήταν καλό ή κακό που τα λόγια αυτά µ’ έκαναν να θέλω να ξεράσω. παίρνοντας τα µαλλιά µας και χαϊδεύοντας απαλά το δέρµα µας. Θέλουµε δικαιοσύνη. Αυτό θα έκανε εκείνη στη θέση µας. Σου ζητώ να µε ακούσεις. µόνο θετικές σκέψεις» είπε κοφτά ο Ντάµιεν. δίδυµη. Πλησίασα τη Σονί. «Προκαλείς την εκδήλωση των στοιχείων».

φωτιά, και σε καλώ σ’ αυτό τον κύκλο». Άναψα το κόκκινο κερί κι η φλόγα που πετάχτηκε
ήταν πολύ πιο ψηλή και λαµπερή απ’ ό,τι δικαιολογούσε ένα απλό κερί. Ο αέρας γύρω από
τη Σονί κι εµένα πληµµύρισε ξάφνου από το πλούσιο άρωµα του ξύλου και τη γλυκιά
ζεστασιά του αναµµένου τζακιού.
«Ουάου!» αναφώνησε η Σονί, που στα µαύρα µάτια της χόρευε η αντανάκλαση της
φλόγας του κεριού. «Πολύ κουλ!»
«Αυτό είναι το δεύτερο» µέτρησε ο Ντάµιεν.
Η Έριν χαµογελούσε όταν πήρα θέση µπροστά της. «Είµαι έτοιµη για το νερό» έσπευσε
να πει.
«Το νερό είναι η ανακούφιση στις καυτές καλοκαιρινές ηµέρες της Οκλαχόµα. Είναι ο
ωκεανός που θα ’θελα να δω µια µέρα και η βροχή που κάνει τη λεβάντα να µεγαλώνει. Σου
ζητώ να µ’ ακούσεις, νερό, και σε καλώ σ’ αυτό τον κύκλο».
Άναψα το γαλάζιο κερί κι ένιωσα αµέσως µια δροσιά στο δέρµα µου, µαζί µε µια καθάρια
αλµύρα που δεν µπορούσε να είναι παρά µονάχα ο ωκεανός που δεν είχα δει ποτέ µου.
«Φοβερό. Είναι στ’ αλήθεια φοβερό» είπε η Έριν ανασαίνοντας βαθιά τον θαλασσινό
αέρα.
«Αυτό είναι το τρίτο» είπε ο Ντάµιεν.
«Δε φοβάµαι πια» είπε η Στίβι Ρέι όταν στάθηκα µπροστά της.
«Ωραία» είπα. Συγκέντρωσα το µυαλό µου στο τέταρτο στοιχείο, τη γη. «Η γη µάς
στηρίζει και µας περιβάλλει. Δεν µπορούµε να υπάρξουµε χωρίς αυτήν. Σου ζητώ να µε
ακούσεις, γη, και σε καλώ σ’ αυτό τον κύκλο». Το πράσινο κερί άναψε εύκολα και ξάφνου
τύλιξε τη Στίβι Ρέι κι εµένα η γλυκιά µυρωδιά του φρεσκοκοµµένου χορταριού. Άκουσα το
θρόισµα των φύλλων της βελανιδιάς και, µόλις κοιτάξαµε ψηλά, είδαµε την τεράστια
βελανιδιά να γέρνει κυριολεκτικά πάνω µας τα κλαδιά της, σαν να ήθελε να µας
προστατέψει από κάθε κακό.
«Εκπληκτικό» αναφώνησε κοντανασαίνοντας η Στίβι Ρέι.
«Τέσσερα» είπε ο Ντάµιεν µε φωνή γεµάτη ενθουσιασµό.
Επέστρεψα βιαστικά στο κέντρο του κύκλου και σήκωσα το µοβ κερί µου.
«Το τελευταίο στοιχείο είναι αυτό που γεµίζει τους πάντες και τα πάντα. Μας κάνει
µοναδικούς και δίνει πνοή ζωής σ’ όλα τα πράγµατα. Σου ζητώ να µ’ ακούσεις, πνεύµα, και
σε καλώ σ’ αυτό τον κύκλο».
Ήταν απίστευτο, αλλά ξαφνικά ένιωσα να µε περιβάλλουν και τα τέσσερα στοιχεία.
Βρέθηκα στη µέση µιας δίνης φτιαγµένης από αέρα και φωτιά, νερό και γη. Δεν ήταν όµως
τροµακτικό, καθόλου. Με γέµισε γαλήνη και ταυτόχρονα ένιωσα ένα καυτό κύµα ενέργειας,
και χρειάστηκε να σφίξω τα χείλη µου για να µη γελάσω από χαρά.
«Κοιτάξτε! Κοιτάξτε τον κύκλο!» φώναξε ο Ντάµιεν.
Βλεφάρισα για να καθαρίσει η όρασή µου κι ένιωσα αµέσως τα στοιχεία να ησυχάζουν,
σαν παιχνιδιάρικα γατάκια που κάθισαν γύρω µου και περίµεναν χαρούµενα να τα φωνάξω
να παίξουν µ’ ένα κορδόνι ή κάτι τέτοιο. Χαµογελούσα µε την παροµοίωση, όταν είδα το
γλυκό φως να τυλίγει την περιφέρεια του κύκλου, λούζοντας τον Ντάµιεν, τη Σονί, την
Έριν και τη Στίβι Ρέι. Ήταν λαµπερό, καθαρό κι ασηµένιο σαν την πανσέληνο.
«Και µ’ αυτό πέντε» είπε ο Ντάµιεν.
«Θεέ µεγαλοδύναµε!» αναφώνησα µ’ έναν τρόπο που δεν ταίριαζε διόλου σε µεγάλη

ιέρεια, κι οι άλλοι τέσσερις έβαλαν τα γέλια γεµίζοντας τη νύχτα µε τον ήχο της ευτυχίας.
Και τότε κατάλαβα για πρώτη φορά γιατί η Νεφερέτ και η Αφροδίτη χόρευαν στη διάρκεια
των τελετών. Ήθελα να χορέψω και να γελάσω και να φωνάξω από ευτυχία. Άλλη φορά,
είπα στον εαυτό µου. Απόψε είχα να κάνω πιο σοβαρή δουλειά.
«Εντάξει, τώρα θ’ απαγγείλω την εξαγνιστική προσευχή» είπα στους τέσσερις φίλους
µου. «Και καθώς θα λέω την προσευχή, θα στρέφοµαι σ’ ένα ένα τα στοιχεία».
«Εµείς τι θες να κάνουµε;» ρώτησε η Στίβι Ρέι.
«Συγκεντρωθείτε στην προσευχή. Πιστέψτε ότι τα στοιχεία θα τη µεταφέρουν στη Νύχτα
κι η θεά θα µε εισακούσει και θα µε βοηθήσει να βρω τι πρέπει να κάνω» είπα µε πολύ
µεγαλύτερη βεβαιότητα απ’ όση ένιωθα.
Γύρισα και πάλι στ’ ανατολικά. Ο Ντάµιεν µου χαµογέλασε ενθαρρυντικά. Κι άρχισα ν’
απαγγέλλω την αρχαία εξαγνιστική προσευχή που είχα πει τόσο πολλές φορές µε τη γιαγιά
µου – αλλά µε µερικές µικρές αλλαγές που είχα αποφασίσει νωρίτερα.
Μεγάλη θεά της Νύχτας, που ακούω τη φωνή σου στον άνεµο,
που δίνεις πνοή ζωής στα παιδιά σου, χρειάζοµαι τη δύναµη και τη σοφία σου.
Σταµάτησα για λίγες στιγµές και γύρισα προς τον νοτιά.
Άφησέ µε να βαδίσω στην οµορφιά σου και κάνε τα µάτια µου να κρατήσουν για πάντα
το θέαµα του κόκκινου και µενεξελιού ηλιοβασιλέµατος που προηγείται της οµορφιάς της
νύχτας σου. Κάνε τα χέρια µου να σέβονται τα πράγµατα που έφτιαξες και τ’ αυτιά µου ν’
ακούν τη φωνή σου. Κάνε µε σοφή ώστε να καταλαβαίνω αυτά που διδάσκεις στους
ανθρώπους.
Στράφηκα πάλι δεξιά κι η φωνή µου δυνάµωσε καθώς συντονιζόµουν µε τον ρυθµό της
προσευχής.
Βοήθησέ µε να είµαι ήρεµη και δυνατή µπροστά σε ό,τι µου συµβαίνει. Επίτρεψέ µου να
µάθω τα µαθήµατα που κρύβεις σε κάθε φύλλο και βράχο. Βοήθησέ µε να αναζητώ αγνές
σκέψεις και να ενεργώ µε σκοπό να βοηθήσω τους άλλους. Βοήθησέ µε να είµαι
ευσπλαχνική χωρίς να µε παρασύρει η εµπάθεια.
Γύρισα στη Στίβι Ρέι, που είχε τα µάτια της κλειστά σαν να προσπαθούσε να
συγκεντρωθεί µε όλη της τη δύναµη.
Ζητώ δύναµη, όχι για να γίνω ανώτερη από τους άλλους, αλλά για να πολεµήσω τον
µεγαλύτερο εχθρό µου, τις αµφιβολίες µέσα µου.
Επέστρεψα στο κέντρο του κύκλου και ολοκλήρωσα την προσευχή, ενώ πρώτη φορά στη
ζωή µου ένιωθα έναν χείµαρρο αισθηµάτων, καθώς η δύναµη των αρχαίων λέξεων
ξεπηδούσε από µέσα µου για να φτάσει στη θεά µου, που ήλπιζα µε όλη την καρδιά και την
ψυχή µου ότι µε άκουγε.
Κάνε µε να είµαι πάντα έτοιµη να έρθω σ’ εσένα µε καθαρά χέρια και ξάστερα µάτια.
Ώστε, όταν ξεθωριάσει η ζωή όπως σβήνει το ηλιοβασίλεµα, το πνεύµα µου να έρθει
χωρίς ντροπή κοντά σου.
Κανονικά αυτό ήταν το τέλος της προσευχής των Τσερόκι που µου είχε µάθει η γιαγιά
µου, αλλά ένιωσα την ανάγκη να προσθέσω: «Και, Νύχτα, δεν καταλαβαίνω γιατί µε
σηµάδεψες και γιατί µου χάρισες το δώρο της συνάφειας µε τα στοιχεία. Δε χρειάζεται καν
να ξέρω. Αυτό που θέλω να σου ζητήσω είναι να µε βοηθήσεις να δω ποιο είναι το σωστό
και µετά να µου δώσεις τη δύναµη να το κάνω». Κι έκλεισα την προσευχή µε τον τρόπο

που θυµόµουν ότι είχε κλείσει η Νεφερέτ την τελετή. «Ευλογηµένη να είσαι!».

«Για µια φορά δε θα διαφωνήσω µαζί σου» είπε η Σονί. ήταν κάτι περισσότερο από αυτό. «Ζόι. παιδιά. Όχι. οι Σκοτεινές Κόρες ήταν κάτι περισσότερο από ένα σχολικό συµβούλιο. χαµένη τελείως στις σκέψεις µου καθώς της έξυνα το κεφάλι. Πέρασε η ώρα» είπε η Στίβι Ρέι. Εντάξει. Όταν κάλεσε η Ζόι τη φωτιά. (Που εξακολουθούσα να µην έχω ιδέα πώς να το κάνω. αλλά η Στίβι Ρέι (να ’ναι καλά το . «Ήταν σαν να βρέθηκα ξαφνικά σ’ έναν αγρό µε στάχυα. «Πρέπει να επιστρέψουµε. «Α… Συγγνώµη. απλώς σκεφτόµουν κάτι». Εγώ λέω να κάτσω λίγο ακόµα…» «Θα µείνουµε κι εµείς µαζί σου και…» άρχισε ο Ντάµιεν. «Ξέρετε ότι ένιωσα τη γη όταν την κάλεσε η Ζόι. Μόνο για να εξουδετερώσω την Αφροδίτη. έχεις δίκιο» είπα και σηκώθηκα. Σίγουρα ήµουν χαρούµενη. κοντοστάθηκε και µε φώναξε. είσαι καλά. Τότε σταµάτησαν κι οι φίλες µου και µε κοίταξαν µε εκφράσεις που κυµαίνονταν από την ανησυχία ως την απορία.) Όχι. είχα συνάφεια και µε τα πέντε στοιχεία. «Σηµαίνει επίσης πολύ ισχυρός και µπορεί ν’ αναφέρεται σε κάτι θαυµάσιο κι εντυπωσιακό» είπε ο Ντάµιεν. µε τη γάτα στην ποδιά µου. «Νόµιζα ότι “κολοσσιαίος” θα πει µεγάλος» είπε η Σονί. ο κύκλος ήταν κολοσσιαίος» είπε η Έριν. ήταν ο πιο κολοσσιαίος κύκλος που συµµετείχα ποτέ!» δήλωσε ενθουσιασµένος ο Ντάµιεν όταν έκλεισε ο κύκλος και µαζεύαµε τα κεριά και το µατσάκι µε τα βότανα. «Πηγαίνετε εσείς. δεν το νόµιζα.» Ο Ντάµιεν. ο πρώτος που πρόσεξε τον δισταγµό µου.ΚΕΦΑΛΑΙΟ 24 «Eιλικρινά. ξαφνιάζοντας τους πάντες εκτός από τη δίδυµή της. «Ναι. κρατώντας πάντα τη Νάλα. «Ναι. ήταν σαν ν’ άναψε µέσα µου µια φλόγα» είπε η Σονί. Γιατί. Τελικά ήταν αλήθεια. «Καταλαβαίνω ακριβώς τι εννοείς.» είπε η Στίβι Ρέι.» Η ανησυχία στη φωνή του Ντάµιεν µ’ έκανε να πάψω να χαϊδεύω τη Νάλα και να συνειδητοποιήσω ότι καθόµουν στο κέντρο του κύκλου που είχαµε φτιάξει προηγουµένως. Θα µε προίκιζε µε τόσο ασυνήθιστες δυνάµεις η Νύχτα µόνο και µόνο για να εκτοπίσω από την αρχηγία µιας αδελφότητας ένα επιθετικό παλιοκόριτσο. Αλλά δεν µπορούσα να κάνω τα πόδια µου να τους ακολουθήσουν όταν κίνησαν για τους κοιτώνες. αλλά ταυτόχρονα φορτισµένη και µπερδεµένη. αλλά πάλι… «Ζόι. Ήταν σαν να είχα γίνει ένα µε το χωράφι». Δεν έχω τίποτα. Προσπάθησα να καταλάβω τι ένιωθα καθώς οι τέσσερίς τους κουβέντιαζαν εύθυµα µεταξύ τους.

«Βασικά. «Δε θα το ξεχάσω. «Θα σου φτιάξω ένα σάντουιτς και θα προσπαθήσω να σου βρω πατατάκια για το µη διαιτητικό αναψυκτικό σου. χαµογελώντας µου ωραίος σαν θεός.» «Γεια. σπρώχνοντας τους άλλους να την ακολουθήσουν.» «Μάλλον» παραδέχτηκε απρόθυµα ο Ντάµιεν. Και τώρα τον έβαζα στον πάγο και τον έκανα ξανά να νιώθει άσχηµα. Έρικ. ευχαριστώ» είπε καθώς ετοιµαζόταν να κάτσει δίπλα µου. φυσιολογικό και απίστευτα κατευναστικό. Όλα τ’ άλλα µπορεί ν’ αλλάξουν. φοβερά γλυκός κι αµήχανος. «Όπως ακριβώς είπε η γιαγιά. Μια µεγάλη ιέρεια πρέπει να τρώει αφού εκτελέσει την τελετή» είπε µ’ ένα χαµόγελο και ένα νεύµα η Στίβι Ρέι. ναι. Ίσως αν το επαναλάµβανα ξανά και ξανά. αλλά η ίδια η Ζόι –αυτή που είµαι δεκάξι χρόνια– θα µείνει Ζόι». όταν µου ζήτησε να δούµε µαζί χαζές ταινίες. «Δεν παύω να είµαι εγώ» ψιθύρισα στη γάτα µου. για ν’ άγγιζα το µάγουλό της!» Η Νάλα διαµαρτυρήθηκε µ’ ένα νιαούρισµα κι εγώ αναπήδησα από το ξάφνιασµα. Έβαλε τα χέρια του στις τσέπες. Σηκώθηκα. Ειλικρινά. πριν το καταλάβω. Το ίδιο δε θα ήθελες κι εσύ αν ανακάλυπτες πως είσαι ο µοναδικός αρχάριος στα ιστορικά που έχει συνάφεια και µε τα πέντε στοιχεία. θα ήθελα να καθίσω. «Κοίτα. Στον λόγο µου». Φώναξα ευχαριστώ στη Στίβι Ρέι. «Τι κάνεις εδώ. µαζί σου. Πάντα µου προκαλούσε ένα φτερούγισµα στο στοµάχι. Για την ακρίβεια. Στήριξα το πρόσωπο στη χούφτα µου ενώ µε το άλλο µου χέρι χάιδευα τη Νάλα. Έκλεισα τα µάτια µου και χάιδεψα τη Νάλα. οικείο. «Μην ξεχνάς όµως ότι σε λίγο θα ξηµερώσει» είπε η Έριν. «Να που σε ξαναβρίσκω κάτω απ’ αυτό το δέντρο» είπε ο Έρικ. Αυτή τη φορά η Νάλα διαµαρτυρήθηκε όταν προσπάθησα να τη µεταφέρω στα χέρια µου. Απλώς δεν µπορούσα να συγκεντρωθώ στο διάβασµα και βγήκα για έναν περίπατο. µε βοηθούσε να καλµάρω. .κορίτσι µου) τον διέκοψε. δε σε παρακολουθώ. δεν ήθελα να σ’ ενοχλήσω. «Καλή ιδέα». Και πόσα είχε δει αυτή τη φορά. Και. χαίροµαι κι εγώ που σε βλέπω. Χαµογέλασα καθησυχαστικά. Κι απόψε» ρώτησα. να ’µουν γάντι στο χεράκι αυτό. Ύστερα πήγα κάτω από το δέντρο και κάθισα ακουµπώντας την πλάτη µου στον κορµό του. Το γουργουρητό της. φοβερά αµήχανος. καθώς έλεγα στον εαυτό µου ότι ήµουν ακόµη εγώ… ήµουν ακόµη εγώ… ήµουν ακόµη εγώ… «Κοίτα πώς ακουµπάει το µάγουλο στο χέρι της! Ω. Γιατί µ’ έβρισκε και µε ξανάβρισκε. Προφανώς έπαιρνα υπερβολικά στα σοβαρά τον εαυτό µου. Ήταν ν’ απορείς που µου µιλούσε ακόµη αυτό το παιδί. Τα πόδια µου µ’ οδήγησαν χωρίς να µε ρωτήσουν και. ετοιµαζόµουν να γυρίσω στον κοιτώνα». απόψε όµως µ’ έκανε να νιώσω και κάτι άλλο. «Τι θα ’λεγες να µε συνοδεύσεις στον κοιτώνα µου. θυµίζοντάς µου πόσο πολύ ήθελα να του πω ναι νωρίτερα. «Η Ζόι έχει ανάγκη να µείνει λίγο µόνη της και να σκεφτεί. Θα επιστρέψω σύντοµα στον κοιτώνα». βρέθηκα εδώ. καθώς η παρέα µου χανόταν στο σκοτάδι. στο τέλος να το πίστευα. κάνοντας τη Νάλα να γκρινιάξει πάλι.

λοιπόν. «Το ελπίζω». δεν το έκανες για να µε αποφύγεις. . Αλλά αµφέβαλλα.τι αφορά εµένα. Γέλασε κι άγγιξε µε το δάχτυλό του το σηµάδι µου. Και. Στένεψε τα µάτια του. που τυπικά δεν ήταν ψέµα. Ανησυχείς για εκείνο το παιδί. «Απλώς είσαι µπροστά από εµάς τους άλλους. «Θέλω να πω. θα γίνει ευκολότερο – ακόµα και για σένα». τι έκανες αυτή τη φορά εδώ. Είχες στ’ αλήθεια να σκεφτείς κάτι. «Με τον καιρό γίνεται πιο εύκολο» µου είπε σφίγγοντας το χέρι µου. λοιπόν. «Εσύ κι η Αφροδίτη. «Μου συµβαίνουν πολλά αυτό το διάστηµα. «Παλιά όµως ήσαστε» είπα. Σταµατήσαµε µπροστά στον κοιτώνα και γύρισε προς το µέρος µου. «Σκεφτόµουν» είπα.» Βλεφάρισε ξαφνιασµένος. έπιασε το χέρι µου. Απλώς…» Κόµπιασα. «Καλά… ε… εντάξει».» ρώτησε. κατά τη διάρκεια και µετά τον σχηµατισµό του κύκλου. µην ξέροντας πώς στο διάβολο να του εξηγήσω κάτι που ήµουν σίγουρη ότι δεν έπρεπε να του εξηγήσω. «Η Αφροδίτη έχει ένα σοβαρό πρόβληµα – δεν µπορεί να πει αλήθεια». «Τελικά. «Δεν το έκανα για να σε αποφύγω. Το όλο θέµα της αλλαγής είναι φοβερά µπλεγµένο κάποιες στιγµές».» ρώτησε αργόσυρτα. Αναστέναξα. Στην αρχή είναι δύσκολο αλλά. µην πιστεύεις τα ψέµατα της Αφροδίτης. Πάνε µήνες που δεν είµαστε µαζί». µετά. Τα είχαµε χαλάσει από πριν. Ήµουν σίγουρη ότι τον κατέπλησσα άλλη µια φορά µε τη µοναδική ευφράδειά µου. αλλά…» «Σε αφορά» είπε βιαστικά. «Α» έκανα. «Τουλάχιστον θα ήθελα να σε αφορά». «Τι εννοείς. δείχνοντας πολύ τσαντισµένος. Απλώς το σηµάδι µου το έκανε πιο οριστικό». µη θέλοντας ν’ αναφέρω συγκεκριµένα τι σκεφτόµουν. Δεν είπαµε τίποτα για λίγο. ενώ η φωνή του χαµήλωσε και σοβάρεψε ξαφνικά. «Α. Κοίταξα τον Έρικ και πήρα µια βαθιά ανάσα. αλλά δεν µπορούσα να βρω έναν εύσχηµο τρόπο ν’ αναφέρω κάτι για το οποίο δεν είχα καµιά δουλειά να του κάνω ερωτήσεις. «Ειδικά σε ό. «Ζι. «Δε διέκοψα µαζί του γι’ αυτό τον λόγο. Πολύ.» Βασικά δεν είχα σκεφτεί καθόλου τον Χιθ και την Κέιλα αφότου µίλησα µε τη Νεφερέτ. Πριν. τον οποίο δεν είχα κανέναν σκοπό να αναφέρω.Προτίµησε να µας ακολουθήσει. τον Χιθ. Πράγµατι σκεφτόµουν. φαντάζοµαι πως είναι δύσκολο να διακόψεις µε κάποιον επειδή σε σηµάδεψε ο ανιχνευτής» είπε. «Για πες µου. «Όχι ότι µε αφορά. καθώς ο Έρικ κι εγώ συνταιριάζαµε το βήµα µας µε την ίδια άνεση όπως την προηγούµενη φορά. πίστεψέ µε. Ήθελα να τον ρωτήσω για την Αφροδίτη ή να του πω τουλάχιστον τι µου είχε πει για εκείνον.» «Εννοώ ότι µου είπε σήµερα ότι δε θα γίνεις ποτέ πρώην της γιατί θα είσαι πάντα δικός της». αιφνιδιάζοντάς µε τελείως. αµφιβάλλω» µουρµούρισα. αλλά ανασήκωσα τους ώµους µου.

«Δε µου αρέσει η ιδέα πως ήσουν µε κάποια τόσο µοχθηρή. «Το ξέρω». αλλά συνέχισα να µιλάω. Σύµφωνοι. Ζι. Έρικ». Ειλικρινά. και σφίχτηκα πάνω του. πριν προλάβω να πείσω τον εαυτό µου να µη βγει µε το πιο ωραίο αγόρι του σχολείου. «Έγινε» είπε. «Εντάξει. αλλά ο Έρικ δεν αποτραβήχτηκε. Κι εγώ ήθελα να τον ξαναδώ. Θέλω να πω. και όχι µόνο τυχαία». Με κάνει να νιώθω άσχηµα που θέλω να είµαι µαζί σου». Μετά µε φίλησε ξανά. Τον ένιωσα περισσότερο παρά τον άκουσα να βογκά και. Δίστασα. «Εντάξει». Αυτή τη φορά. η επαφή του απαλού µε το σκληρό. συνειδητοποίησα πως ήµουν κολληµένη πάνω του και φιλιόµουν µπροστά στον κοιτώνα σαν ξετσίπωτη. το κορίτσι µού θύµιζε αράχνη. Τελείωσε πολύ γρήγορα. µε . Άνοιξε το στόµα του να πει κάτι. ήταν σαν ν’ άνοιξε ένας διακόπτης κάπου βαθιά µέσα µου και µε κατάκλυσε ένας καυτός. ξεχνώντας την Αφροδίτη και τον κύκλο που είχα φτιάξει πριν από λίγο. Δε θα µου άρεσες αν ήσουν σαν αυτήν». θα το πω». ο Έρικ έσκυψε αργά το κεφάλι του για να µε φιλήσει. Προφανώς είχε πέσει στα φαρµακερά (και σέξι) βρόχια της προτού καταλάβει τι συµβαίνει. Μου άρεσε ο τρόπος που εφάρµοζε το κορµί µου στο δικό του. «Χαίροµαι που µου ξαναζήτησες να βγούµε» είπα. όταν τελείωσε το φιλί. «Έρικ. «Δεν εννοώ µόνο τον χαρακτήρα µου. κι όλο τον κόσµο. Θα ’πρεπε να λέω ευχαριστώ που δεν τον δάγκωσε στο κεφάλι αλλά τον άφησε να ζήσει. ηλεκτρισµένος πόθος. «Θέλω να σε ξαναδώ. «Τι έπαθες. Χάρηκα που µε ξαναβρήκες». βαριανασαίναµε κι οι δύο και κοιταζόµασταν στα µάτια. Τα χείλη του ήταν ζεστά και µύριζε υπέροχα. γλυκός. αυτή ήταν πολύ ωραία κι αυτός ήταν αγόρι.» είπε σφίγγοντας γύρω µου τα µπράτσα του. «Το ξέρω ότι δεν είσαι. Το φιλί του ήταν γλυκό κι ανάλαφρο. θέλεις να δούµε αυτά τα χαζά DVD το Σάββατο. Γιατί άλλαξες ξαφνικά. Το φιλί βάθυνε και τα χέρια µου τυλίχτηκαν στους ώµους του. Στεκόµασταν κοντά και συνειδητοποίησα πως είχα τα χέρια µου στο στήθος του. µ’ έκανε να θέλω να µε φιλήσει κι άλλο. Προσπάθησα να τραβηχτώ από την αγκαλιά του. µε πρόσωπο τραβηγµένο. «Χαίροµαι που είπες επιτέλους ναι». «Κι εγώ χάρηκα που σε βρήκα» είπε. Κι αναρωτήθηκα γιατί δίσταζα. Τα δικά του ακούµπαγαν ανάλαφρα στους ώµους µου. Εννοώ ότι δε συνηθίζω να φιλιέµαι δηµοσίως».Έγνεψε καταφατικά. «Δεν είναι καλό κορίτσι. Άπλωσε το χέρι του προς το µέρος µου σαν να ήθελε να µε τραβήξει ξανά στην αγκαλιά του. Ήταν τρελό κι απίστευτο – κανενός άλλου τα φιλιά δε µε είχαν κάνει να νιώσω έτσι. «Ζόι. Και τότε συνειδητοποίησα τι ήταν αυτό που µ’ ενοχλούσε και σκέφτηκα: «Tι διάβολο. Προφανώς για να µου δώσει την ευκαιρία να τραβηχτώ αν δεν το ήθελα. Έπρεπε να ξεχάσω την Αφροδίτη. Του χαµογέλασα. αλλά µετά άλλαξε γνώµη και το χέρι έπεσε στο πλευρό του. «Σ’ ευχαριστώ που µε συνόδεψες. Καθώς άρχισα να συνέρχοµαι.» είπα. καθώς µε φιλούσε φλογερά κι επίµονα. δεν είµαι σαν την Αφροδίτη». αλλά όχι διστακτικά αυτή τη φορά. Τραβήχτηκα µε περισσότερη δύναµη και µ’ άφησε. µη θέλοντας ν’ ακούσω δικαιολογίες που δεν ήµουν σίγουρη αν έπρεπε να τις πιστέψω.

Αυτό που νιώθω µαζί σου αγγίζει την καρδιά µου. Τα χείλη µου µυρµήγκιαζαν σ’ όλο τον δρόµο ως το δωµάτιό µου. Ζόι. Σε είδα στον διάδροµο µε την Αφροδίτη. «Δεν έπρεπε να το πω αυτό. αλλά το εννοούσα. «Υποσχέσου µου ότι δε θ’ αφήσεις την Αφροδίτη να µπει ανάµεσά µας». και πολλά περισσότερα». Με τρόµαζε. Χαµογέλασε και µου έδωσε ένα πεταχτό φιλί. «Σ’ το υπόσχοµαι». και νόµιζα πως την ήξερες κι εσύ». . «Θα σε δω το Σάββατο. «Εντάξει». «Αυτό που µ’ έκανε να νιώθω η Αφροδίτη ήταν καθαρά σαρκικό. «Συγγνώµη» ψιθύρισα. Τον κοίταξα – κοίταξα εκείνα τα φανταστικά γαλάζια µάτια που µ’ άγγιξαν από την πρώτη στιγµή που τ’ αντίκρισα.τι έχω αισθανθεί µε οποιοδήποτε άλλο κορίτσι». Κούνησε το κεφάλι του µε βλέµµα πληγωµένο. Ξέρω τη διαφορά.κάνεις να αισθάνοµαι διαφορετικά απ’ ό. «Μη µε παραµυθιάζεις. «Ωραία». Ένιωσα το πρόσωπό µου να φλογίζεται και δεν ήξερα αν ήταν από θυµό ή αµηχανία. Η Νάλα ξεπρόβαλε απ’ το σκοτάδι κι άρχισε να τρίβεται στα πόδια µου γκρινιάζοντας. Ξέρω κι εγώ τη διαφορά». «Καλύτερα να την πάρω µέσα και να τη βάλω στο κρεβάτι». Ζι». Έρικ. Είναι ξεκάθαρο ότι έχεις ξανανιώσει αυτά τα πράγµατα.

που ήταν πασαλειµµένα µε φρέσκο αίµα. Το παιδί που καθόταν πιο κοντά στην πόρτα έφυγε τρέχοντας.ΚΕΦΑΛΑΙΟ 25 H επόµενη µέρα ξεκίνησε µε ύποπτα –όπως συνειδητοποίησα εκ των υστέρων– φυσιολογικό τρόπο. της Πολεµόχαρης και της Σφήκας. Χριστέ µου.…» βόγκηξε. «Φωνάξτε τη Νεφερέτ!» πρόσταξε η Πενθεσίλεια. θεσπέσια και φευγαλέα. Πήρα αυτόµατα µια βαθιά εισπνοή. Είναι πολύ ωραίο βιβλίο και παρακολουθούσαµε όλοι αφοσιωµένοι. όπως πάντα. Ήταν µια µυρωδιά πλούσια και γλυκιά. Δεν µπορούσε να πιει ένα σιρόπι για τον βήχα ή ένα ζεστό ρόφηµα ή κάτι τέλος πάντων. ως συνήθως. Καθόταν στητός και κοίταζε τα χέρια του. όταν εκείνος ο βλάκας ο Έλιοτ άρχισε να βήχει. έβγαλε µια διπλωµένη πετσέτα και διέσχισε βιαστικά τον διάδροµο του Έλιοτ. Μετά. Αναγκάστηκα να της πω ότι δεν είχα διαβάσει πολύ ακόµη (µετάφραση: δεν είχα διαβάσει καθόλου) και ήµουν πολύ στεναχωρηµένη από την ολοφάνερη απογοήτευσή της όταν έφτασα στο µάθηµα Λογοτεχνίας. γύρισα και τον αγριοκοίταξα. έγινε ξαφνικά χαµός και οτιδήποτε έστω και αµυδρά φυσιολογικό έπαψε να υφίσταται εκείνη την ηµέρα. Καθώς τον κοίταζα. ώστε έπαψα να σκέφτοµαι την τελετή που είχαν προγραµµατίσει οι Σκοτεινές Κόρες για εκείνο το βράδυ και. έβηξε ξανά και ο πνιχτός υγρός ήχος µού θύµισε την ηµέρα που µε σηµάδεψε ο ανιχνευτής. Ο Έλιοτ δε λαγοκοιµόταν γερµένος στο θρανίο. «Τι. Θέλω να πω. µαζί µε την υπόλοιπη τάξη. Η Στίβι Ρέι κι εγώ πήραµε πρωινό ψιθυρίζοντας ακόµη πόσο σέξι ήταν ο Έρικ και προσπαθώντας ν’ αποφασίσουµε τι θα φορούσα στο ραντεβού µας το Σαββάτο. Και τότε είδα το αίµα. καθώς έφευγα από την τάξη. Πριν προλάβω καλά καλά να καθίσω ανάµεσα στον Ντάµιεν και τη Στίβι Ρέι. Το µάθηµα Δραµατικής Τέχνης ήταν κι αυτό ενδιαφέρον. Ο βήχας του Έλιοτ χειροτέρεψε και. έπαψα ακόµα και ν’ αγχώνοµαι για το τι θα έκανα µε την Αφροδίτη. τι εκνευριστικό αυτό το παιδί. µε σταµάτησε στον διάδροµο η Νεφερέτ και µε ρώτησε πόσο είχα διαβάσει από το βιβλίο Κοινωνιολογίας της Έκτης τάξης. Κάπου στη µέση του κεφαλαίου και του απαίσιου βήχα άρχισε να µου µυρίζει κάτι. κι αµέσως άνοιξε ένα συρτάρι του γραφείου της. προσπαθώντας ταυτόχρονα να παραµείνω συγκεντρωµένη στο βιβλίο. . Αποφάσισα να µάθω έναν µονόλογο της Κατερίνας από το Ηµέρωµα της Στρίγκλας (λάτρευα αυτό το έργο από τότε που είδα την παλιά ταινία µε την Ελίζαµπεθ Τέιλορ και τον Ρίτσαρντ Μπάρντον). για λίγο. Μόνο που όταν έβηχε ο Έλιοτ έβγαινε άλικο αίµα από το στόµα του. Δεν είδαµε καν την Αφροδίτη και το τρίδυµο της Συµφοράς. το τέταρτο κεφάλαιο από το Μια Αξέχαστη Νύχτα. Η Πενθεσίλεια διάβαζε το «Πήγαινε Εσύ κι Εγώ θα Μείνω για Λίγο». Το µάθηµα Κοινωνιολογίας ήταν τόσο συναρπαστικό –µετά τις Αµαζόνες προχωρήσαµε σε ένα αρχαίο τελετουργικό αφιερωµένο στους βρικόλακες–. έλεος.

σπρώχνοντας τα πορτοκαλιά µαλλιά από το ιδρωµένο µέτωπό του. Άλλοι είναι πιο δυνατοί κι αντέχουν ως την Έκτη τάξη. Πριν προλάβουν να κάνουν δυο βήµατα. βήχοντας. Οι άντρες κρατούσαν ένα φορείο και µια κουβέρτα· η Νεφερέτ είχε µόνο ένα µπουκαλάκι µ’ ένα ασπριδερό υγρό. Όταν ανάβλεψε επιτέλους. Αλλά θα ήταν κι αυτό ψέµα. «Φυσικά» είπε ο Δράκος. κι ύστερα αρρωσταίνουν ξαφνικά και πεθαίνουν. Κι όταν εκείνος κούνησε αρνητικά το κεφάλι του. η Νεφερέτ γύρισε και κοίταξε τους σοκαρισµένους µαθητές της Τρίτης. «Δε θα σ’ αφήσω στιγµή µονάχο». αλλά θα ήταν ψέµα». καθώς θυµόµουν ότι η Πενθεσίλεια είχε κατσαδιάσει τον Έλιοτ επειδή απογοήτευε τον Δράκο. Δε σας τα λέω αυτά για να ζείτε µες στον φόβο. Η Νεφερέτ έδωσε στον Δράκο το µπουκαλάκι που κρατούσε. αλλά τον διέκοψε ένας νέος παροξυσµός βήχα. Όταν γύρισε το κεφάλι του και κοίταξε την Πενθεσίλεια. που µόλις ακούστηκε. Με τον Δράκο στο πλευρό του. Ύστερα στάθηκε πίσω από τον Έλιοτ κι ακούµπησε τα χέρια της στους ώµους του. µε χέρια που έτρεµαν. Ο Έλιοτ έκλεισε για µια στιγµή τα µάτια του κι ύστερα. Έλιοτ» του είπε ο Δράκος. Σε λίγα λεπτά θα πεθάνει χωρίς να έχει εξελιχθεί σε ώριµο βρικόλακα. «Θα µπορούσα να σας πω ότι ο Έλιοτ θα το ξεπεράσει και θα γίνει καλά. ένας στους δέκα από εσάς δε θα επιζήσει της αλλαγής. «Μα… µα… όχι…» Ετοιµάστηκε να διαµαρτυρηθεί ξανά. Πριν τους ακολουθήσει. Θα µπορούσα να σας πω να µην ανησυχείτε. «Είναι ο µέντοράς του» ψιθύρισε τόσο σιγανά η Στίβι Ρέι. Εκείνος έχωσε το πρόσωπό του στην πετσέτα. Έγνεψα. µε κλαψιάρικη τώρα φωνή που έµοιαζε περισσότερο µε τη δική του. Κατά µέσο όρο. Αυτοµάτως έπαψε ο βήχας και το πνίξιµο. είδα ότι κυλούσε ένα κόκκινο ρυάκι κι από το αυτί του. είδαµε την Πενθεσίλεια να φτάνει στον Έλιοτ τη στιγµή ακριβώς που έφτυνε ξανά αίµα. Μερικοί αρχάριοι πεθαίνουν νωρίς. «Η αλήθεια είναι ότι ο οργανισµός του απέρριψε την αλλαγή. την πρώτη χρονιά τους εδώ. «Πιες το γρήγορα. ξερνώντας αίµα στην ήδη µουλιασµένη πετσέτα. Η Νεφερέτ έκανε νόηµα στους δύο άντρες κι εκείνοι τον σήκωσαν και τον ξάπλωσαν στο φορείο σαν να ήταν κούκλα κι όχι ένα ετοιµοθάνατο παιδί. όπως ο Έλιοτ. δε θα συµβεί σ’ εσάς. «Όχι!» είπε ο Έλιοτ µ’ ένα πρωτοφανές γι’ αυτόν πάθος. φτύνοντας κι αναγουλιάζοντας. Πνίγηκε ξανά. «Ναι». ακολουθούµενη από δύο ψηλούς γεροδεµένους βρικόλακες. Η φωνή της ήταν γαλήνια. «Θα τηλεφωνήσεις στη µαµά µου. «Θα… θα µείνεις µαζί µου. όρµησε στην τάξη και ο Δράκος Λάνκφορντ. «Σε λίγο θα περάσει ο πόνος». θέλω να ξέρετε ότι ως µεγάλη σας ιέρεια δε θα σας πω . Σας τα λέω για δύο λόγους. ο Δράκος πρόσθεσε καλοσυνάτα: «Θα σου περάσει ο πόνος». το οποίο η καθηγήτρια µάζεψε στην πετσέτα. µατωµένα δάκρυα αυλάκωναν το άσπρο στρογγυλό πρόσωπό του και από τη µύτη του έτρεχε αίµα σαν να είχε αφήσει κάποιος ανοιχτή µια βρύση. τον πήραν από την τάξη. Πάνω στην ώρα µπήκε στην τάξη η Νεφερέτ. έφερε στα χείλη του το µπουκαλάκι και ήπιε.Μέσα σε απόλυτη σιωπή. «Όχι! Δε θέλω να πεθάνω!» «Σσς» προσπάθησε να τον ηρεµήσει η Πενθεσίλεια.» ψιθύρισε ο Έλιοτ. Πρώτον.» πρόφερε πνιχτά ο Έλιοτ. αλλά φορτισµένη µε προστακτική δύναµη.

Μετά πήρε το βιβλίο και συνέχισε το διάβασµα αποκεί που είχε σταµατήσει. θα έχετε θέσει τις βάσεις για µια ζωή γεµάτη κι αξιοπρεπή». Καθάρισε τα αίµατα από το θρανίο του Έλιοτ σαν να µη συνέβαινε τίποτα. δεν έτρωγαν. Κι η Νεφερέτ βοηθά πάντα την ώρα του θανάτου». το πνεύµα σας ν’ αναπαυτεί ειρηνικά ξέροντας ότι αφήσατε πίσω σας καλές αναµνήσεις. «Παραδόξως µε την Ελίζαµπεθ ήταν πιο εύκολο. Μείναµε αµίλητες για λίγο. Τουλάχιστον λυπηθήκαµε ειλικρινά που έφυγε». Περπατήσαµε στο πεζοδρόµιο. Και δεύτερον. ε. κάτι που ίσως να ήταν µια ευχάριστη αλλαγή αν δεν ήξερα την τραγική αιτία που κρυβόταν πίσω από αυτό. ακόµα και της ζωής των βρικολάκων. και την υπόλοιπη µέρα ήταν όλοι ασυνήθιστα ήσυχοι. Την ώρα του φαγητού επικρατούσε σιωπή και κατήφεια και πρόσεξα ότι τα περισσότερα παιδιά τσιµπολογούσαν. «Ναι». επέστρεψε µπροστά από την έδρα της και µας ζήτησε να κάνουµε ενός λεπτού σιγή για τον Έλιοτ. Προσπάθησα να παρακολουθήσω. τη µύτη και το στόµα του. µε µια ελάχιστα πειστική δικαιολογία. Αν δεν πεθάνετε. γιατί µπορεί να πεθάνετε. χρωµατίζοντας . τ’ αυτιά. Σταµατά τον πόνο. σηκώθηκε νωρίς από το τραπέζι για να επιστρέψει στο δωµάτιό µας πριν αρχίσει η πέµπτη ώρα. άρπαξα την ευκαιρία να φύγω µαζί της. «Ξέρω τι εννοείς.» είπα. «Τουλάχιστον τελειώνει γρήγορα» είπε. και να θυµάστε ότι ο θάνατος είναι µια φυσιολογική πλευρά της ζωής. αν πεθάνετε.ποτέ ψέµατα. Γιατί κάποια στιγµή θα επιστρέψουµε όλοι στις αγκάλες της θεάς µας». «Κανείς δε συµπαθούσε τον Έλιοτ κι αυτό το κάνει χειρότερο» είπε η Στίβι Ρέι. χωρίς καµιά αµφιβολία. Προσπάθησα επίσης να µη σκέφτοµαι το γεγονός ότι το θεσπέσιο άρωµα που είχα µυρίσει ήταν. «Είναι τροµακτικό. Όταν εξαφανίστηκαν όλα τα ίχνη του ετοιµοθάνατου παιδιού. Απόψε τα φώτα υγραερίου δε φάνταζαν χαρούµενα και ζεστά. αλλά ψυχρά και χλωµά. Έκλεισε πίσω της την πόρτα µ’ έναν ήχο που είχε κάτι το αµετάκλητο. το αίµα που έφευγε από το σώµα του Έλιοτ µαζί µε τη ζωή του. Έτσι ώστε. Μετά ξεπρόβαλε το φεγγάρι από τα σύννεφα. στο πυκνό σκοτάδι άλλης µιας συννεφιασµένης νύχτας. Αναρίγησα. Ακόµα κι οι διαξιφισµοί των διδύµων µε τον Ντάµιεν είχαν σταµατήσει. Ήξερα ότι η ζωή έπρεπε να συνεχιστεί σαν να µη συνέβη τίποτα όταν πέθαινε ένας αρχάριος. «Αναρωτιέµαι αν πονάει». Είµαι αναστατωµένη. αλλά προφανώς ήταν ασυνήθιστο να πεθάνουν δύο παιδιά µέσα σε τόσο σύντοµο χρονικό διάστηµα. «Σου δίνουν κάτι – αυτό το άσπρο υγρό που ήπιε ο Έλιοτ. αλλά ξέρω ότι αναστατώθηκα επειδή είδα τι µπορεί να συµβεί και σ’ εµάς και δεν µπορώ να το βγάλω απ’ το µυαλό µου – δεν αναστατώθηκα για το παιδί που πέθανε». θέλω να ζήσετε όπως θα θέλατε να σας θυµούνται αν πεθαίνατε αύριο. αλλά θ’ ανακουφίσω το πέρασµά σας στον άλλο κόσµο αν έρθει αυτή η ώρα. Προσπάθησα να διώξω απ’ το µυαλό µου το θέαµα του Έλιοτ που αιµορραγούσε από τα µάτια. αλλά διατηρείς τις αισθήσεις σου ως το τέλος. Όταν η Στίβι Ρέι. Η Πενθεσίλεια κινήθηκε γρήγορα κι αποφασιστικά. Με κοίταξε στα µάτια καθώς τελείωνε λέγοντας: «Ζητώ από τη Νύχτα να σας παρηγορήσει σήµερα µε την ευλογία της.

αλλά όχι απόψε. «Δεν έχει σηµασία. «Θα τα καταφέρω. «Υπάρχει περίπτωση ν’ αναβάλει η Αφροδίτη την τελετή του Σάουιν απόψε.» «Καµία. Ετοιµάστηκα ν’ αντιδράσω. Θέλω να πω… πρώτα η Ελίζαµπεθ και τώρα ο Έλιοτ». έτσι δεν είναι. «Όχι. και µε δέχονταν γιατί αυτή η µοναδικότητα σήµαινε «µεγάλη ιέρεια» για εκείνους.» «Ναι. και δεν τα κατάφερα. Άλλωστε οι Σκοτεινές Κόρες δεν ενδιαφέρονται για ένα παιδί που είχαν χρησιµοποιήσει για ψυγείο. Όλοι είναι αναστατωµένοι. πολύ κακιά». «Δε γίνεται να µην πάω. Θα το δέχονταν τόσο εύκολα. Δεν έχεις σκεφτεί ακόµη κάποιο σχέδιο. «Τότε νοµίζω ότι πρέπει να µε πάρεις µαζί σου». «Ήταν το ψυγείο τους». Κόµπιασε. «Ο Έλιοτ. έχω ένα κακό προαίσθηµα. ήταν απαίσιο. «Είναι το κινητό µου. Θα βρουν κάποιον άλλον». Έπεσε µια δυσάρεστη σιωπή και µετά πρόσθεσα: «Δεν ήθελα να σ’ το πω πριν. ειδικά µετά από αυτά που µου είπε χτες η Αφροδίτη. «Ζόι. «Τώρα είσαι Σκοτεινή Κόρη. Η Στίβι Ρέι πήρε µια βαθιά ανάσα. Θα φροντίσει να µη σε δεχτεί κανείς. Στίβι Ρέι».τα φύλλα των δέντρων µε µια απόκοσµη ασηµένια τέµπερα και θυµίζοντάς µου ξαφνικά την Αφροδίτη και την τελετή της. «Το ξέρω. σαν µαστουρωµένος. δονείσαι. του Έρικ. Με κοίταξε ξαφνιασµένη. «Ναι. Σήµερα ήταν µια φοβερή µέρα. Θα νοµίζει ότι τη φοβήθηκα κι ότι µπορεί να µε κάνει ό. Η Στίβι Ρέι θα µάθαινε κάποια µέρα πώς επιδρούσε πάνω µου το αίµα. Τι. να µη σκέφτοµαι τη µυρωδιά του αίµατος – του Χιθ. Η δίψα µου για αίµα όµως δεν ήταν κάτι καλό. δεν µπορείς να πας µόνη σου στο στόµα του λύκου». Ζόι. Έριξα µια λοξή µατιά στη Στίβι Ρέι. Πώς ξέρουµε ότι θα σε υπερασπιστεί αν τα βάλει µαζί σου η Αφροδίτη. «Δε θα είµαι µόνη µου. Θυµήθηκα που ήπια αίµα και µου άρεσε τόσο πολύ ώστε ήταν ολοφάνερο. Δεν ήθελα να διακινδυνεύσω να χάσω τη φιλία της. Στίβι Ρέι».» «Γλυκιά µου. Έχεις το δικαίωµα να καλείς κόσµο στις τελετές. «Μα. σκέφτοµαι µήπως δεν πρέπει να πας απόψε. κι αυτός φαινόταν χάλια. ειδικά όταν µου είπες ότι… ε… ξέρεις. ή των διδύµων ή του Ντάµιεν – και φοβόµουν πως θα την έχανα. «Ζι. Νοµίζω ότι πρέπει να περιµένεις». αλλά…» Σταµάτησε και µε κοίταξε παράξενα. Οι Σκοτεινές Κόρες δεν αναβάλλουν ποτέ τις τελετές τους». Είναι πολύ. δηλαδή κάτι καλό. «Διάβολε» είπα. Βασικά. Είµαι ακόµη στο στάδιο αναγνώρισης του εδάφους» είπα προσπαθώντας ν’ αλαφρύνω τη συζήτηση». Άκουσα τι σου είπε χτες η Αφροδίτη.» «Ε.» «Όχι. Κάλεσε λοιπόν εµένα. αλλά κάποτε ήταν το αγόρι της Αφροδίτης. Θα είναι εκεί κι ο Έρικ». Πρέπει να είχε αρχίσει από τότε ν’ απορρίπτει την αλλαγή». Το έριξα στην .» Και τότε το άκουσα κι εγώ κι έβαλα τα γέλια. Είσαι σίγουρη ότι δε θα το αναβάλει απόψε η Αφροδίτη. ακόµα και στην Πολεµόχαρη και τη Συµφορά. Θα έρθω να προσέχω τα νώτα σου». ήξεραν πως ήµουν «ξεχωριστή». ακόµα και του Έλιοτ. Ναι. αλλά εκείνη συνέχισε. «Αναγνώρισέ το αργότερα. θα προσπαθούσα ν’ αναβάλω αυτή τη στιγµή όσο πιο πολύ µπορούσα.τι θέλει». µπορώ να υπερασπιστώ µόνη µου τον εαυτό µου». «Ούτε να το συζητάς. Κι ότι προσπάθησα.

Ήταν όλα τα ίδια πάνω κάτω. «Τον πρώην σου. Δε µε νοιάζει πότε. Ξέρω πως είναι περασµένη η ώρα. που άκουγε το παραλήρηµα του Χιθ. «Το παιδί είναι ψυχωτικό. «Να πάρει. Αν κοιµάµαι. Κοίταξα πρώτα τα γραπτά µηνύµατα και το στοµάχι µου άρχισε να σφίγγεται καθώς τα διάβαζα. Εντάξει. «Ναι» µουρµούρισα διαγράφοντας βιαστικά και το δεύτερο µήνυµα. «Χριστέ µου. . Το έβγαλα και κοίταξα την ώρα στη µικρή εξωτερική οθόνη. εµένα». Απέφυγα το γεµάτο περιέργεια βλέµµα της Στίβι Ρέι. µόνο εσένα. δε µου αρέσει η Κέιλα. Όχι. Πρέπει να µου τηλεφωνήσεις. κάποιος τηλεφωνεί και ξανατηλεφωνεί κι εγώ δεν έχω πάρει χαµπάρι». Και µη θυµώνεις. ήρθε ήδη µια φορά εδώ. Ζο πάρε µε τηλέφωνο Σ’ αγαπώ ακόµη Ζο πάρε µε σε παρακαλώ Πρέπει να σε δω Εσύ κι Εγώ Θα µε πάρεις. Κοίτα. Κάτι τέτοιο. θα ξυπνήσω». Δε θέλω να ξανάρθει και να µου δηµιουργήσει προβλήµατα». «Ναι». Δεν είναι αργά για σένα. Τηλεφώνησέ µου». Είναι από τον Χιθ». «Ζόι! Εντάξει. Θέλεις να τον εµποδίσεις να σου τηλεφωνεί. γιατί δε µε νοιάζει. «Ποπό» είπε η Στίβι Ρέι. Τηλεφώνησέ µου. Γεια. Απλώς πρέπει να της µιλήσω για… για το τι πρέπει να κάνω».» «Προφανώς.» «Ναι. «Γιατί. µόνο για µένα. αλλά ακόµα πιο απελπισµένο. Σ’ αγαπώ ακόµη. Αλλά δεν πειράζει. «Πρέπει να δω τη Νεφερέτ» είπα περισσότερο στον εαυτό µου παρά στη Στίβι Ρέι. «Είναι περασµένα µεσάνυχτα. Χαµήλωσα τον ήχο κι άκουσα τα υπόλοιπα χτυπώντας εκνευρισµένη το πόδι µου στο έδαφος. Θέλω να µου τηλεφωνήσεις. Αυτά. Αναστέναξα και πάτησα «διαγραφή». Το τρίτο ήταν παρόµοιο µε τα δύο προηγούµενα. Είναι ανάγκη. «Θέλω να πω. Πληκτρολόγησα απρόθυµα τον κωδικό για τα φωνητικά µου µηνύµατα και ταράχτηκα όταν άκουσα πόσο δυνατή και ζωντανή ακουγόταν η ωραία αργόσυρτη φωνή του Χιθ. αλλά… στάσου. χωρίς να προσέχω τι έλεγε παρά µόνο όσο χρειαζόταν για να δω πότε θα το διαγράψω και να περάσω στο επόµενο. «Ζο! Τηλεφώνησέ µου. Ζο. ποιος διάβολο…» Το άνοιξα και τα έχασα όταν είδα πως είχα δεκαπέντε καινούρια γραπτά µηνύµατα και πέντε αναπάντητες κλήσεις. Τώρα καταλαβαίνω γιατί τον παράτησες».τσάντα µου όταν το φόρτισα χτες βράδυ».» Αναστέναξα. Το επόµενο µήνυµα ήταν ακόµα πιο παραληρηµατικό. Είναι µπάζο. «Τι θέλει. Θέλω να σου µιλήσω Ζο! Πάρε µε Δε χρειαζόταν να διαβάσω περισσότερα.

Η µέρα µου πήγαινε απ’ το κακό στο χειρότερο. έφυγα τρέχοντας για το γραφείο της Νεφερέτ. Δε θα είναι καλό να πέσει πάνω στον Έρικ». Πρέπει να πάω απόψε στην τελετή του Σάουιν. ναι. όπου όλα τα παιδιά δε µε χωνεύουν κι είναι αποφασισµένα να µου το δείξουν. Δεν περίµενα την απάντησή της. Κοίτα. . «Θα είναι απαίσιο. Ήταν µια απαίσια µέρα. Πεθαίνει ο Έλιοτ και µου αρέσει το αίµα του. έχω σφραγίσει το πρώην αγόρι µου. προφανώς. σωστά.«Α. και. Ναι. Θα σε δω µετά το σχολείο». φεύγω τώρα για να προλάβω τη Νεφερέτ πριν αρχίσει η πέµπτη ώρα.

«Ας προχωρήσουµε στον διάδροµο να δούµε τι τραγωδία θέλεις να κρύψεις». αλλά επιτακτική. το γραφείο της Νεφερέτ δεν ήταν µακριά. Θα είναι πιο άνετα εκεί». περιµένοντας να δω από στιγµή σε στιγµή να κυλούν αίµατα στο πρόσωπό της. Σκάιλαρ.τι δείχνει. «Ψι ψι ψι». Ευτυχώς. ενώ αναρωτιόµουν τι θα µπορούσε να σηκώσει τις τρίχες ενός άγριου γάτου σαν τον Σκάιλαρ. προς την κατεύθυνση του γραφείου της Νεφερέτ. Η Αφροδίτη έβλεπε όραµα. Η µέγαιρα. «Τι είναι. Μετά η Νεφερέτ κάθισε στις φτέρνες της κι έπιασε το χέρι της Αφροδίτης. πετάχτηκε από την έδρα της κι έτρεξε κοντά µας. Η Αφροδίτη βλεφάρισε και πήρε µια βαθιά τρεµουλιαστή ανάσα. (Σας πληροφορώ πως είναι πολύ πιο βαριά απ’ ό. Ο µεγάλος πορτοκαλί γάτος µε κοίταξε σκεφτικά (προφανώς σκεφτόταν αν έπρεπε να κόψει µια δαγκωνιά στο χέρι µου). σε παρακαλώ µε τη φωνή της θεάς να πεις στην ιέρειά της τι βλέπεις».ΚΕΦΑΛΑΙΟ 26 δεν τράβαγαν την προσοχή µου τα συρίγµατα και τα γρυλίσµατα του Σκάιλαρ. Ύστερα βόγκηξε και µουρµούρισε κάτι ακατάληπτο. Έσκυψα. κι άπλωσα επιφυλακτικά το χέρι µου. ώστε φαινόταν µόνο το ασπράδι τους.» Κοίταξα δισταχτικά µέσα στην κόγχη.) «Περπάτα» βόγκηξα συγκρατώντας την. Τότε κατάλαβα τι συνέβαινε. «Μα τι έπαθε αυτός ο γάτος. η ανησυχία έδωσε τη θέση της στην ήρεµη κατανόηση. Η φωνή της Νεφερέτ ήταν απαλή.» Θυµήθηκα ότι η Νεφερέτ είχε πει πως ο γάτος της δάγκωνε. Μαρµάρωσα. «Αφροδίτη. Μου έκοψε τη χολή. Η σιχαµένη. πήρε την απόφασή του. ώστε να κρατήσει για τον αχώνευτο εαυτό της την πρόβλεψη του θανάτου και της καταστροφής. δε θα A νείχα δει την Αφροδίτη κουλουριασµένη στη µικρή κόγχη του διαδρόµου κοντά στο γραφείο της Νεφερέτ. Χάρηκα επίσης που η Νάλα δε µε είχε πάρει από πίσω. ηρέµησε και µε πλησίασε. Τρίφτηκε στα πόδια µου. την έπιασα από τις µασχάλες και την έστησα στα πόδια της. Αλλά είχα βαρεθεί τα βρόµικα κόλπα της. Το κεφάλι της ήταν γερµένο πίσω και τα µάτια της γυρισµένα ανάποδα. Μπήκαµε παραπατώντας και. Προφανώς το είχε νιώσει να έρχεται και είχε κρυφτεί στην κόγχη για να µην τη δει κανείς. µόλις µας είδε η Νεφερέτ. Τέλος. «Βοήθησέ µε να την καθίσουµε στη θέση µου. . Κι ύστερα άνοιξε απότοµα τα µάτια της. «Ζόι! Αφροδίτη! Τι.…» Μα µόλις κοίταξε πιο προσεκτικά την Αφροδίτη. Οδηγήσαµε την Αφροδίτη στην έδρα της Νεφερέτ και την αφήσαµε να βουλιάξει στη µεγάλη δερµάτινη καρέκλα. Καθόταν κατάχαµα κι ήταν δύσκολο να τη δεις στη σκιά του χτιστού ραφιού πάνω στο οποίο ήταν τοποθετηµένο ένα ωραίο άγαλµα της Νύχτας. ενώ τρίκλιζε στα τυφλά. έκανε άλλο ένα δυνατό «χχχ!» στην κόγχη κι εξαφανίστηκε στον διάδροµο. κι ένιωσα τη δύναµη της προσταγής της. κι ένιωσα σαν να µε χτύπησε ηλεκτρικό ρεύµα. Ήταν πελώρια και γυάλινα. ενώ οι βολβοί κουνιόντουσαν κάτω από τα κλειστά της βλέφαρα σαν να παρακολουθούσε µια σκηνή. ως συνήθως – σίγουρα ο Σκάιλαρ θα είχε κάνει µια µπουκιά το καηµένο το γατάκι µου.

τίποτα δεν ήταν ξεκάθαρο. που είχαν καρφωθεί στη Νεφερέτ. Δες αυτό που πρέπει να δεις. Το όραµα είναι πολύ συγκεχυµένο ακόµη» µου είπε βιαστικά η Νεφερέτ και µετά χαµήλωσε πάλι τη φωνή της παίρνοντας τον επιβλητικό. αυτό που πρέπει ν’ αλλάξεις». Είχε αρχίσει να συνέρχεται και σε λίγο θα ξεκαθάριζαν όλα. Έπαιζα ξανά και ξανά στο µυαλό µου τη σκηνή µε τη Νεφερέτ και την Αφροδίτη. Έχοντας ξεχάσει τελείως την ψύχωση του Χιθ. δεν έχει τελειώσει. Έτσι ανυποµονούσα σχεδόν να δω πώς θα φερόταν απόψε. επιτακτικό τόνο της. Κοίταξε γύρω της σαν να µην αναγνώριζε τίποτα. Εστιάσου και δες καθαρά» πρόσταξε η Νεφερέτ. τελείως ξαφνικά. «Ξύπνα!» Μου έριξε ένα βιαστικό βλέµµα πάνω απ’ τον ώµο της λέγοντας: «Φύγε τώρα. Η Αφροδίτη πήρε άλλη µια κοφτή ανάσα. Η Στίβι Ρέι είχε πει ότι τα οράµατα της Αφροδίτης ήταν τόσο καθαρά. έφυγα τρέχοντας για το µάθηµα Ισπανικών. Όχι. πήρα στην αγκαλιά µου τη Νάλα. Δεν µπορούσα να συγκεντρωθώ στο σχολείο. Το βλέµµα της έπεσε πάνω µου. Σήµερα όµως. Την έχει αναστατώσει ο θάνατος του Έλιοτ. Ήταν σε άθλια κατάσταση και τη λυπήθηκα. αλλά το µόνο που είπα δυνατά ήταν: «Σε βρήκα στον διάδροµο και…». Μετά τα µάτια της βρήκαν τη Νεφερέτ και είδα µια σπίθα αναγνώρισης µεταξύ τους. Δε γίνεται! Δε στέκει. χτες προσπάθησε να µου βγάλει τα µάτια. Προφανώς είχε δει ένα όραµα µε ανθρώπους που πέθαιναν. Μάζεψα τις βούρτσες της Περσεφόνης. Δεν τελειώνει τόσο γρήγορα. και πήρα αργά τον δρόµο για τον κοιτώνα. κρίνοντας από την αντίδραση της Νεφερέτ. Δεν µπόρεσα να µη νιώσω κάποια αυταρέσκεια. Συγκεντρώσου. και µουρµούρισε κάτι που ακούστηκε σαν: «Οι σήραγγες… σκοτώνουν… κάποιον εκεί… δεν… δεν µπορώ…». αλλά. Στο κάτω κάτω. Ζόι. Αφροδίτη. εννοώντας ότι ήξερα πως προσπαθούσε να κρύψει το όραµά της. Μια έκφραση απόλυτου τρόµου αποτυπώθηκε στο πρόσωπό της και ούρλιαξε. Το όραµά της είναι συγκεχυµένο. Εκτός βέβαια ότι µε είδε κι είπε παράξενα λόγια και µετά άρχισε να ουρλιάζει στη Νεφερέτ. αλλά όταν έστριψα στη γωνία δίπλα στη γέρικη βελανιδιά. Τώρα σε τσάκωσα. που οδήγησε τις Αρχές στο σωστό αεροδρόµιο. Αυτή τη φορά δε µε παρενόχλησε η Αφροδίτη. όλο και πιο ακατανόητη. Όχι. «Ναι» απάντησα. δεν ήταν φυσιολογικό όραµα (αν υπάρχει τέτοιο πράγµα). «Όχι. Δεν µπορούσα να βγάλω νόηµα. Σχεδόν. Δε χρειάστηκε να το επαναλάβει. Χα. Πρέπει να βεβαιωθώ πως ξαναβρήκε τον εαυτό της». οπότε άρχισα να χαλαρώνω. που καθόταν πάνω στην ταΐστρα του αλόγου και µε παρακολουθούσε νιαουρίζοντας µε το παράξενο νιαούρισµά της. γύρνα πίσω. Δεν είναι φυσιολογικό! Δεν καταλαβαίνω… Δεν…» Βλεφάρισε ξανά και τα µάτια της ξεθόλωσαν.«Πόσο αίµα! Πόσο πολύ αίµα χύνεται απ’ το σώµα του!» «Τίνος. τα µάτια της Αφροδίτης. «Είναι νεκροί! Όχι. τον Ντάµιεν και τις δίδυµες να συζητάνε ζωηρά – και να . Η Νεφερέτ έπιασε σφιχτά τους τρεµάµενους ώµους της. γούρλωσαν. είδα µαζεµένους τη Στίβι Ρέι. Ενώ έκανα όµως αυτή τη σκέψη. «Ο νεκρός…» Η φωνή της Αφροδίτης γινόταν όλο και πιο πνιχτή. «Εσύ ξέρεις». Προφανώς αυτό που έβλεπε την είχε σοκάρει. ακόµα και στο συγκεκριµένο αεροσκάφος που είχε δει να συντρίβεται. «Εσύ…» είπε ξεψυχισµένα. «Αφροδίτη. Η Νεφερέτ µε σταµάτησε σηκώνοντας το χέρι της.

Υποτίθεται ότι θ’ αρχίζαµε να διψάµε όλοι για αίµα – αν δεν πεθαίναµε.» Η Νάλα γουργούρισε και το εξέλαβα ως ναι. σήµερα ήταν µια πολύ άσχηµη µέρα. σε µισή ώρα είχα µετανιώσει που φέρθηκα τόσο άσχηµα. «Ανησυχούσε για σένα» είπε η Σονί. εκνευρίζοντας τη Νάλα. µατώνοντας την καρδιά µου. έκανα ό. «Ζόι. Ναι.» Έγνεψαν ζωηρά και µου χαµογέλασαν.) «Πιστεύουµε ότι πρέπει να έρθω µαζί σου απόψε» είπε η Στίβι Ρέι. πιστεύουµε ότι πρέπει να έρθουµε µαζί σου απόψε» τη διόρθωσε ο Ντάµιεν. χωρίς τη συνηθισµένη ζωηράδα της. «Τι συµβαίνει. Έπρεπε να επιστρέψω στον κοιτώνα. Είναι λογικό να µείνουµε µαζί απόψε» είπε µε ατράνταχτη λογική ο Ντάµιεν.» ρώτησα.σταµατούν απότοµα µόλις εµφανίστηκα. «Είναι ενοχλητικός. «Τι. Ήταν άλλη . Ναι. Έκανα µεταβολή κι έφυγα. (Ποτέ δεν ήµουν καλή ψεύτρα. ν’ αλλάξω ρούχα και να πάω στις Σκοτεινές Κόρες.» ρώτησε ο Ντάµιεν. Προσπάθησα να µιλήσω αδιάφορα. Δε σας θέλω εκεί απόψε. «Εσείς δε λέτε ότι έχω δυνάµεις που θα µε κάνουν µια µέρα µεγάλη ιέρειά σας. Βηµάτιζα πέρα δώθε. «Όταν η εναλλακτική είναι ο θάνατος. αλλά δεν ήξεραν όλη την ιστορία. «Τι έγινε µε τον πρώην σου. Και δε θέλω να το συζητήσω άλλο».» είπα. Έχουν φρικάρει όλοι. χωρίς να κοιτάξω στα µάτια κανέναν από τους τέσσερις. αυτό είναι όλο. Η ψυχή µου ξαλάφρωσε λιγάκι και χάιδεψα το κεφάλι της Νάλα. «Ανησυχούσαµε για σένα» είπε η Έριν. τη στιγµή µάλιστα που ήµουν τόσο καινούρια και τροµαγµένη. κάτω από την τεράστια βελανιδιά που είχε γίνει το καταφύγιό µου.τι είχα µάθει να κάνω στο σπίτι µου όταν ήµουν φοβισµένη κι αναστατωµένη και δεν ήξερα τι άλλο να κάνω – τα πήρα στο κρανίο και πέρασα στην αντεπίθεση. Ίσως… ίσως να καταλάβαιναν τη δίψα µου για αίµα. «Σε περιµέναµε» απάντησε η Στίβι Ρέι. Οι φίλοι µου δεν ήξεραν γιατί δεν τους ήθελα εκεί. Φυσικά. «Όχι». Δε θα διακινδύνευα να το χάσω αυτό. Αν δεν ήταν. σίγουρα ήταν της Έκτης τάξης. Το µόνο που επιθυµούσαν ήταν να µε προστατέψουν. Δεν είχα καµιά διάθεση να µε δουν να πίνω το αίµα κάποιου άχρηστου παιδιού που θα το ανακάτευαν απόψε µε το κρασί. Ο Έρικ είχε δείξει κατανόηση. Είναι κάτι που πρέπει να το κάνω µόνη µου. Επιπλέον. Έτσι. Με κοίταξαν ένοχα. δεν είναι τόσο φοβερό να πιεις αίµα. Έσφιξα τα δόντια µου κι είπα µε τον πιο παγερό µου τόνο: «Τότε πρέπει να µ’ ακούτε όταν λέω όχι. σου σκάβει τον λάκκο η Αφροδίτη. δε θα ήταν πρώην µου». ενώ ευχόµουν µέσα µου να εµφανιστεί η Στίβι Ρέι για να της ζητήσω συγγνώµη. Τους κοίταξα κατσουφιασµένη. Κοίταξα το ρολόι µου. Δεν ήθελα να µάθουν όλη την ιστορία. ήταν λογικό. Σωστά. Μ’ έκαναν να αισθάνοµαι αποδεκτή και ασφαλής – µ’ έκαναν να νιώθω ενταγµένη. Εντάξει. Η αλήθεια ήταν πως είχε πολύ µεγάλη σηµασία η γνώµη τους για µένα. «Για την ακρίβεια. Δεν ήταν δύσκολο να καταλάβω τι κουβέντιαζαν. Σκατά. αλλά πάλι… Υποτίθεται ότι θα φτάναµε όλοι σ’ αυτό το στάδιο.

ανταποδίδοντας το γρύλισµα. που είχα αρχίσει να τη συνηθίζω. αλλά τα στενεµένα µάτια της δεν αστειεύονταν. Δε σκέφτηκα. Είναι βιασµός της φύσης! Εκείνη η φωνή µέσα µου.µια συννεφιασµένη νύχτα. δε θα ήµουν τόσο πετρωµένη. Όπως ακριβώς λαµπύριζαν τα µάτια της Ελίζαµπεθ. ούρλιαζε. Αν είχα µουδιάσει. Ήταν η ίδια µυρωδιά που είχα αντιληφθεί λίγες στιγµές πριν δω την Ελίζαµπεθ. Η Νάλα γρύλισε κι ο Έλιοτ λύγισε τα γόνατα και κύρτωσε αλλόκοτα το κορµί του. Ήταν φυσικό. θα νόµιζα πως ήταν απλώς υπερβολικά χλωµός και… και… παράξενος. Είναι βδέλυγµα! «Τώρα…» Η φωνή του ήταν ανατριχιαστική. Αν δεν είχα δει µε τα ίδια µου τα µάτια τον οργανισµό του ν’ απορρίπτει την αλλαγή. Γύρισε το κεφάλι του προς το µέρος µου και µ’ άγγιξε για πρώτη φορά η λάµψη των µατιών του. Η Νάλα. µοιάζοντας µε µικρή χνουδωτή µπάλα. τόσο αληθινός – όχι άυλος σαν τα φαντάσµατα. Ήταν φάντασµα. δεν υπήρχε άλλη εξήγηση. σαν ξεραµένο αίµα. Πρέπει να βάδιζε προς την ίδια κατεύθυνση που πηγαίναµε εγώ κι η Νάλα. Ύστερα γύµνωσε τα δόντια του και είδα ότι είχε µυτερούς κυνόδοντες! Έκανε ένα βήµα προς τη Νάλα σαν να ετοιµαζόταν να της επιτεθεί. αλλά ήταν τόσο υπαρκτός. αντέδρασα ενστικτωδώς. Το σώµα του έδειχνε αλλιώτικο – πιο αδύνατο. Βασικά. Ο φόβος µε τύλιξε σαν τσουχτερός άνεµος. µου νιαούρισε θυµωµένα καθώς περπατούσε δίπλα µου. µα δε µ’ ενοχλούσε το σκοτάδι. Πώς ήταν δυνατόν. ούτε το αγριεµένο «χχχ!» που βγήκε από το στόµα της. µόνο που ήταν αδύνατον. Εκείνη του έκανε πάλι «χχχ!» κι αυτός στράφηκε προς το µέρος µας µε τροµαχτική ταχύτητα. «Άσ’ την ήσυχη και ξεκουµπίσου αποδώ!» Ξαφνιάστηκα που η φωνή µου ήχησε σαν να έδιωχνα απλώς ένα ενοχλητικό σκυλί. σαν να είχε πάθει κάποια ζηµιά ο λαιµός του. τι…» Ένα απαίσιο παγωµένο ρίγος διέτρεξε τη ραχοκοκαλιά µου προτού καν γυρίσω προς την κατεύθυνση που κοίταζε η γάτα. Ο Έλιοτ στεκόταν σε απόσταση µόλις τριών µέτρων. ξέρω. Και τότε χτύπησε τα ρουθούνια µου η δυσοσµία. Θυµάµαι ότι άνοιξα το στόµα µου για να εισπνεύσω αέρα. Και τότε άκουσε τη Νάλα και µισογύρισε. Ήταν άσπρος σαν το πανί. «Ναι. είχε αρχίσει να µου αρέσει η νύχτα. «Θα σε κανονίσω!» Και κινήθηκε προς το µέρος µου. τελείως εκτός τόπου. γιατί στην πραγµατικότητα έτρεµα από τον φόβο µου. . σαν ντουλάπα που έχει µείνει χρόνια κλειστή ή µουχλιασµένο υπόγειο. αλλά δεν έβγαλα άχνα. Αργότερα. απορούσα πώς δεν ούρλιαξα. Είχε σταµατήσει. Τραχιά και λαρυγγώδης. Η πλάτη της ήταν καµπουριασµένη κι οι τρίχες της όρθιες. Ήταν σαν να είχα µουδιάσει. Ορκίζοµαι πως έπαψα να αναπνέω. αλλά δεν ήταν µόνο αυτό. λες και διάβασε τις ζοφερές σκέψεις µου. Θα ήταν το στοιχείο µου για πάρα πολύ καιρό. Αν ζούσα. Θα προσπαθήσω να διορθωθώ µετά το…» Το σιγανό γρύλισµα της Νάλα µε ξάφνιασε. στο σκοτάδι της σκιάς του τοίχου. Τα µάτια του είχαν αλλάξει. Καθρέφτιζαν το ελάχιστο φως που υπήρχε και λαµπύριζαν µ’ ένα φριχτό χρώµα στο κόκκινο της σκουριάς. «Νάλα. Μια στεγνή µυρωδιά κλεισούρας. Δεν πρέπει να είµαι τόσο αρνητική. Υπήρχε και µια άλλη διαφορά πάνω του.

Στις πατούσες της είχε αίµα. Εκείνος ούρλιαξε. Ανέβηκα βιαστικά στο πάνω πάτωµα. Ήταν όµως αίµα. Δεν έβλεπαν τηλεόραση. «Νάλα!» πρόφερα µε έναν λυγµό. «Πού είσαι. Λάθος. Έπρεπε να προσπαθήσω να βρω τους φίλους µου. Μαρµαρωµένη από το σοκ. Η Νάλα δεν έπαψε στιγµή να κοιτάζει πίσω µας και να γρυλίζει. Ή να περιµένω εδώ. ούτε στην κουζίνα. Πώς είναι δυνατόν να αιµορραγεί ένα φάντασµα. έτσι την πήρα στην αγκαλιά µου κι αποµακρύνθηκα από τον τοίχο τρέχοντας όσο πιο γρήγορα µπορούσα. Συνέχισα να της µιλάω. Αυτή τη φορά δεν ήταν µια κραυγή µέσα µου. πέρασε. Δε βρήκα τίποτα σπασµένο. Και µετά. Δεν µπορούσα να το πω στη Νεφερέτ. που νόµιζα πως θα ξεράσω. Αυτό που είδα έκανε το στοµάχι µου να σφιχτεί τόσο άγρια. τουλάχιστον αυτή τη στιγµή. Τι είχε γίνει. Είχα γύρω στα δέκα λεπτά για ν’ αλλάξω και να πάω στο κέντρο ψυχαγωγίας. βρέθηκε µ’ ένα άλµα πάνω στον τοίχο κι εξαφανίστηκε στη νύχτα που τύλιγε το σχολείο. δεν ήταν στο δωµάτιο µε τους υπολογιστές ή στη βιβλιοθήκη. Έφυγε. Δε µύριζε σαν αίµα. πάντα γρυλίζοντας. περίµενα να δω τη γάτα µου να εκσφενδονίζεται απέναντι προσπαθώντας ν’ αρπαχτεί απ’ τον αέρα µε τα νύχια της. Έπρεπε… έπρεπε… Όχι. των παλιών υπογείων. Προσπάθησε να µου επιτεθεί ένα φάντασµα. αλλά τα στενεµένα µάτια της ήταν προσηλωµένα ακόµη στον τοίχο. σταµάτησα κι άλλαξα θέση στη Νάλα για να την κοιτάξω καλύτερα και να βεβαιωθώ πως ήταν εντάξει. Έπρεπε να σηκωθώ αυτή τη στιγµή. Κάποια στιγµή η Στίβι Ρέι θα ερχόταν στο δωµάτιό µας. Κατάφερα να µην αναγουλιάσω καθώς σκούπιζα τις πατούσες της στο χειµωνιάτικο χορτάρι. ελπίζοντας να βρω τουλάχιστον τη Στίβι Ρέι στο δωµάτιό µας. προσγειώθηκε στον µηρό του κι άρχισε να τον ξεσκίζει γρυλίζοντας λες κι ήταν ένα ζώο µε το τριπλάσιο µέγεθός της. την άρπαξε από τον σβέρκο και την πέταξε µακριά του. Κοίταξα το ρολόι της µε τον Έλβις. που παραπάτησα. Τι γενναίο κορίτσι που ήσουν». Δεν είχα ιδέα τι συνέβαινε.Η Νάλα ρίχτηκε στο φάντασµα του Έλιοτ δονώντας τη νύχτα µε την πολεµική ιαχή της. η Στίβι Ρέι. χαϊδεύοντας την αναστατωµένη ακόµη Νάλα. Ήταν η δύναµη της βεβαιότητας. να πάω µε την αγριεµένη γάτα µου στη Νεφερέτ και να της µιλήσω για την Ελίζαµπεθ χτες βράδυ και τον Έλιοτ απόψε. Όταν έφτασα στον πρώτο φανοστάτη. κοντά στο κέντρο ψυχαγωγίας. Πώς θα πήγαινα όµως στην τελετή µετά από αυτό που είχε γίνει. ενώ εκείνη είχε ανασηκωµένο το κεφάλι πάνω από τον ώµο µου για να µπορεί να βλέπει πίσω µας.» Ήρθε κοντά µου µε σηκωµένες τρίχες και γρυλίζοντας. Έτρεµα τόσο πολύ. . Αντί γι’ αυτό. µε απίστευτη ταχύτητα και δύναµη. Έσκυψα και την ψηλάφισα µε τρεµάµενα χέρια για να βεβαιωθώ πως ήταν σώα. Μόνο που δεν ήταν δικό της. «Πάει. οι δίδυµες και ο Ντάµιεν έλειπαν από τον κοιτώνα. Και δε µύριζε θεσπέσια όπως το άλλο αίµα που είχα µυρίσει. Όλως παραδόξως. Όχι. Έπειτα την πήρα ξανά στην αγκαλιά µου και προχώρησα βιαστικά στο πεζοδρόµιο που οδηγούσε στον κοιτώνα. Έπρεπε να πάω γραµµή στη Νεφερέτ και να της πω τι έγινε. Πού τέτοια τύχη. Κάθισα στο κρεβάτι µου. κοριτσάκι µου. Αυτό είχε τη µυρωδιά της κλεισούρας.

Βασικά δεν ήξερα τίποτα πέρα από δύο σκέψεις που ήταν ξεκάθαρες στο µυαλό µου: Δεν έπρεπε να το πω στη Νεφερέτ κι έπρεπε να πάω στην τελετή.«Πρέπει να πάω στην τελετή». η µεγάλη δύναµη φέρνει και µεγάλη ευθύνη. . Τα πράγµατα εδώ δεν υπάκουαν στους ίδιους κανόνες όπως στον παλιό µου κόσµο –στην παλιά µου ζωή– κι ήταν καιρός να το αποδεχτώ και ν’ αρχίσω να το συνηθίζω. Καθώς κατευθυνόµουν βιαστικά στο κέντρο. Καθώς έβαζα το µαύρο φόρεµα κι έψαχνα στην ντουλάπα για τις µπαλαρίνες µου. Όπως µου υπενθύµισε και η γιαγιά. δε συνέβη ούτε το ένα ούτε το άλλο. δεν έµοιαζαν και δε µύριζαν σαν φαντάσµατα– για κάποιον λόγο. πράγµα που σήµαινε πως η αρχαία θεά µε είχε προικίσει µε απίστευτες δυνάµεις. Για κακή µου τύχη. µε πληµµύρισε απόλυτη ηρεµία. προσπάθησα να σκεφτώ θετικά. Ίσως η Αφροδίτη να µην εµφανιζόταν απόψε ή να ήταν εκεί αλλά να ξέχναγε να µε παρενοχλήσει. Ίσως είχα την ικανότητα να βλέπω πράγµατα –όπως φαντάσµατα που δε φέρονταν. Δεν ήξερα ακόµη τι σήµαινε αυτό. «Πρέπει να πάω στην τελετή». Είπα δυνατά τα λόγια που ηχούσαν στο µυαλό µου. Είχα συνάφεια µε τα πέντε στοιχεία.

αλλά µου είχε φερθεί καλά. Δεν έπρεπε να το πω αυτό». Η φωνή της ήταν δυνατή και καθαρή και ήχησε σχεδόν συµπονετική. Μετά την πλησίασα ένα βήµα και χαµήλωσα τη φωνή µου για να µπορεί να µε ακούσει µόνο εκείνη. Κι εντάξει. όλως παραδόξως. «Χτες πέθανε µια αρχάρια και σήµερα άλλος ένας». Αφροδίτη! Μόλις διάβαζα στο βιβλίο Κοινωνιολογίας της Έκτης. ναι. Θέλω να πω. στάσου! Παλιά ήταν δικό µου!» Η Αφροδίτη γέλασε µ’ εκείνο το βραχνό γέλιο που σήµαινε «εγώ είµαι µεγάλη κι εσύ παιδί». είναι µεγαλύτερη. Έµεινα άναυδη από τις φωνές γενικής επιδοκιµασίας. Ζόι. Αυτό όµως. Κι ύστερα γέλασε σαν να είχε πει κάποιο έξυπνο αστείο (εις βάρος µου). Προς στιγµή µού θύµισε στ’ αλήθεια τη Νεφερέτ κι αναρωτήθηκα αν θα έλεγε κάτι βαθυστόχαστο απ’ αυτά που λένε οι ηγέτες. Oυσιαστικά δεν ήξερα την Ελίζαµπεθ. µου τη δίνουν τα κορίτσια που το κάνουν αυτό. µου γύρισε την πλάτη και. Τι σιχαµένη! Σήκωσε ψηλά το λεπτό της µπράτσο και τα παιδιά που µε χάζευαν έστρεψαν τώρα (ευτυχώς) την προσοχή τους σ’ εκείνη. Μ’ έκανε να νιώσω κακιά. µόλις µου είχε επιτεθεί ένα φάντασµα κι όλα τα µάτια ήταν καρφωµένα πάνω µας. Αναστέναξα. προχώρησε στη µέση της αίθουσας. δεν είµαστε άνθρωποι. δε µ’ έκανε να νιώσω θρίαµβο και αυταρέσκεια.ΚΕΦΑΛΑΙΟ 27 «Ωραίο φόρεµα. Έχω κι εγώ ένα σαν αυτό. Ανασήκωσε τους καλυµµένους µε το άλικο ύφασµα ώµους της. «Συγγνώµη. Ξάφνου χαµογέλασε· ήταν ένα υποχθόνιο µοχθηρό χαµόγελο που εξαφάνισε αυτοστιγµεί κάθε οµοιότητα µε τη Νεφερέτ. «Άντε χάσου. αλλά έχω κι εγώ στήθος. ήσυχο κορίτσι κι ο Έλιοτ το ψυγείο µας στις τελευταίες τελετές». «Τους γνωρίζαµε όλοι και τους δύο. Απόψε φορούσε ένα κόκκινο µεταξωτό φόρεµα σε παλαιικό στιλ. Πρέπει να είσαι περήφανη που κάνεις τόσο καλά τη δουλειά σου». Η έκφρασή της σκλήρυνε. Ειλικρινά. «Κι οφείλω να πω ότι είσαι πολύ καλύτερα από την τελευταία φορά που σε είδα». θα λέγαµε ότι επιζούν οι ισχυρότεροι. Όχι. µ’ ένα τίναγµα των µαλλιών της. οµολογώ ότι δε χώνευα τον Έλιοτ – . Αυτοµάτως έπαψα να νιώθω άσχηµα. τόσο εφαρµοστό που ήταν σαν ζωγραφισµένο πάνω της. το κεφάλαιο που λέει πόσο σηµαντικό είναι η αρχηγός των Σκοτεινών Κορών να κάνει τα καινούρια µέλη να αισθάνονται ευπρόσδεκτα. Η Ελίζαµπεθ ήταν ένα καλό. τέρας» ψιθύρισε. Χαµογέλασα. ρηχή και κουρασµένη. που το σερβίρισα αρκετά πειστικά αν σκεφτείτε ότι δεν είµαι καλή ψεύτρα. Από µαγαζιά για γκόθικ τσουλάκια. «Αν ήµαστε άνθρωποι. «Αλλά ήταν αδύναµοι κι οι βρικόλακες δε θέλουν αδύναµους στις τάξεις τους». πράγµα που µε ξάφνιασε. «Γεια σου. Δόξα τη θεά. έβαλα επίτηδες µια έξτρα δόση χαζοµάρας στη φωνή µου και είπα ένα ασύστολο ψέµα. που µου έχει δώσει η Νεφερέτ. Την είδα να χλωµιάζει κι ήµουν σίγουρη πως πέρασε µια σκιά φόβου από τα µάτια της. ας το ονοµάσουµε λοιπόν µοίρα κι ας χαρούµε απόψε που δεν την πατήσαµε εµείς». Ήθελα να ’ξερα πού ψώνιζε τα ρούχα της.

να θυµάστε. Οπότε θα τους το έλεγα.». Σκέφτηκα λίγο τα λόγια της. «Θα βγούµε έξω!» απάντησαν µε µια φωνή οι Σκοτεινές Κόρες και Γιοι. συνειδητοποίησα όµως ότι το είπα και σαν προσευχή. Δεν τις είδα πουθενά. αλλά δε χάρηκα που πέθανε. Το παιδί ήταν εκνευριστικό και απωθητικό (και το φάντασµά του διατηρούσε αυτά τα χαρακτηριστικά). κι αν τύχει να είναι ξύπνιος κανένας άνθρωπος. Ήταν µια υπόσχεση στον εαυτό µου. «Ας πάµε λοιπόν εκεί. κατά ζευγάρια και µικρές παρέες. είχα ζήσει αρκετές δυνατές συγκινήσεις για µια νύχτα. Όλοι ακολούθησαν αθόρυβα την Αφροδίτη στην πίσω πόρτα του κέντρου ψυχαγωγίας. Θέλω να πω. Τότε κάρφωσε πάνω µου τα µάτια της. Ειλικρινά. Ήλπιζα να µε ακούσει η Νύχτα και να επιδοκιµάσει τις προθέσεις µου. µε αγνόησαν. «Κι ας λυπηθεί η Νύχτα όποιον µας προδώσει. «Ακριβώς. «Είναι η νύχτα όπου εξασθενεί το παραπέτασµα που χωρίζει τη ζωή από τον θάνατο κι είναι πιο εύκολο να κατέβουν τα πνεύµατα στη γη». το καλύτερο. «Φτάνει όµως η θλίψη και η κατήφεια» συνέχισε η Αφροδίτη. και κοίταξα απηυδισµένη το ταβάνι καθώς συνέχιζε. τη Συµφορά και τη Σφήκα. Εµένα. Αν γίνω ποτέ αρχηγός των Σκοτεινών Κορών. «Ακολουθήστε µε. Και. Το γέλιο της Αφροδίτης ήταν υπερβολικά αισθησιακό για να είναι κόσµιο κι ορκίζοµαι ότι χαϊδεύτηκε µε τρόπο ανάρµοστο. Λέγοντας «κορίτσια» εννοούσε την Πολεµόχαρη. µπροστά σε όλους. Χαµογέλασε γλυκά στους υπόλοιπους. Παραλίγο να µην ακολουθήσω. αλλά έµεινε βουβό). όπου µας περιµένει µάλιστα το ψυγείο µας µε τα κορίτσια». Εντάξει. φροντίζοντας να µε αγνοήσει (όπως κι όλοι οι άλλοι). θ’ αντιµετώπιζα µε τέλεια άρνηση το γεγονός ότι µου έτρεξαν τα σάλια µόλις ανέφερε η Αφροδίτη ότι µας περίµενε ένα ψυγείο. Τέλεια. δε θα διακωµωδώ τον θάνατο ενός αρχάριου. Σκοτεινές Κόρες και Γιοι». δεν ήθελα να πάω µαζί τους. Έριξα µια γρήγορη µατιά γύρω µου. Μετά θα πηγαίναµε να βρούµε τις δίδυµες και τον Ντάµιεν και θα τους έλεγα για τον Έλιοτ (περίµενα µερικές στιγµές να δω αν το ένστικτό µου µε προειδοποιούσε να µην το πω στους φίλους µου. Και δεν ήθελα ούτε να το σκέφτοµαι το καηµένο το παιδί που έπεισαν να γίνει ψυγείο τους. Εκεί. Σταµάτησε και κοίταξε το ακροατήριό της. Δεν πρόλαβα να το σκεφτώ περισσότερο. φυσικά. γιατί η Αφροδίτη ύψωσε τον τόνο της και φώναξε: «Τι θα κάνουµε λοιπόν. Και. όσο ασήµαντος κι αν είναι. γιατί εµείς σίγουρα δε θα τον λυπηθούµε». Έβρισκα πολύ καλύτερη αυτή την ιδέα από το ν’ ακολουθήσω τη στρίγκλα . Τι παλιοθήλυκο. που θυµόµαστε τους προγόνους µας – όλους τους σπουδαίους βρικόλακες που έζησαν και πέθαναν πριν από µας». Πουφ. Μήπως αυτό που συνέβη µε τον Έλιοτ σχετιζόταν µε την εξασθένιση του παραπετάσµατος µεταξύ ζωής και θανάτου και το γεγονός ότι πέθανε ανήµερα του Σάουιν. δε θα µας δει». Ο τόνος της φωνής της ήταν ανατριχιαστικός. Προτιµούσα να γυρίσω στον κοιτώνα και να ζητήσω συγγνώµη από τη Στίβι Ρέι. «Απόψε είναι το Σάουιν! Η νύχτα που γιορτάζουµε το τέλος της συγκοµιδής και. πράγµα που σήµαινε ότι θα ξανάπινα αίµα. Χριστέ µου. Δεν ήταν δύσκολο να φανταστώ πώς εννοούσαν αυτές οι τρεις το «καταπληκτικό». ναι. σαν να είχε πάρει πολύ στα σοβαρά την παράσταση που έδινε. Διάλεξα ένα καταπληκτικό µέρος γι’ απόψε. ήσυχα.αλλά κανείς δεν τον χώνευε. Αυτοσυγκεντρωθείτε ώστε να γίνετε αόρατοι.

αφήνοντας ένα άνοιγµα απ’ όπου µόλις χωρούσε να περάσει ένα άτοµο (ή αρχάριος ή βρικόλακας ή ακόµα κι ένα αλλόκοτο φάντασµα που δεν ήταν άυλο). Κοίταξα γύρω µου. «Δεν τους ενδιαφέρει. Και µετά. είδα τον τοίχο να κλείνει εφαρµόζοντας τόσο τέλεια. Άκουσα έναν σιγανό θόρυβο. Ο Έρικ κι εγώ ακολουθήσαµε τους άλλους έξω. που έµεινε βουβή όταν σκέφτηκα να το πω στους φίλους µου. «Α». θεατρινισµοί και µεγάλες πιθανότητες αµηχανίας κι αιµατοχυσίας. κάνουν ότι δεν ξέρουν τι συµβαίνει». Ο Έρικ πρόσεξε το βλέµµα µου. Εφόσον δεν κάνουµε καµιά βλακεία. Η διαίσθησή µου όµως. είµαι κολληµένη) αυτή η πόρτα ήταν ενσωµατωµένη στον χοντρό τοίχο του σχολείου. Είναι παράδοση του σχολείου να βγαίνουµε κρυφά για κάποιες τελετές.Αφροδίτη και µια οµάδα παιδιά που δε µε χώνευαν. Ήταν γύρω στις τέσσερις και µισή τη νύχτα. το παραδέχοµαι. «Είναι πετυχηµένη συνταγή». ξάφνου αφυπνίστηκε. Ο Έρικ κι εγώ ήµαστε οι τελευταίοι που βγήκαµε. Ποιοι ξέρουν γι’ αυτό. Σαν αυτές που βλέπουµε στις παλιές ταινίες µυστηρίου. Σιγά την έκπληξη. Κατευθύνονταν αθόρυβα στον τοίχο πίσω από το κέντρο ψυχαγωγίας. «Α. Διάβολε. ο οποίος έδειχνε απόλυτα συµπαγής. κι όταν κοίταξα πάνω από τον ώµο µου. τώρα έλαµπε ασηµένιο σ’ έναν απρόσµενα καθαρό ουρανό. Ήταν παράξενο να περπατάς σ’ αυτή την τόσο αριστοκρατική περιοχή της Τούλσα –µια γειτονιά γεµάτη αρχοντικά που είχαν χτίσει παλιοί πετρελαιοπαραγωγοί– και να µη σε προσέχει κανείς. «Σσς!» έκανε κάποιος µπροστά µας. «Λειτουργεί µε τηλεχειρισµό. Ανασήκωσε τους ώµους του. «Εφόσον δεν κάνουµε καµιά βλακεία» είπα. Λες κι ήµαστε σκιές… ή φαντάσµατα… Η σκέψη µού προκάλεσε ένα παγερό ρίγος. «Έλα. φτυστός ο Σούπερµαν µε τα γελαστά γαλάζια µάτια του. Τα λατρεύω όλα αυτά. Θα δεις». Θα ορκιζόµουν ότι ακόµα και πριν αποκτήσω το σηµάδι . Στην πραγµατικότητα ήταν µια καµουφλαρισµένη πόρτα.» Ο Έρικ στεκόταν στην πίσω πόρτα. Έπρεπε να πάω στην τελετή. τα παιδιά εξαφανίζονταν µέσα στον τοίχο. κλίκες. που προηγουµένως ήταν κρυµµένο από σύννεφα. Ένα κοµµάτι του τοίχου άνοιγε σαν πόρτα. «Όχι βέβαια. Δε θέλεις να χάσεις το σόου. κανείς δεν ήταν ξύπνιος. Αχώνευτα κορίτσια. σαν τις πόρτες των αυτοκινήτων» ψιθύρισε ο Έρικ. Έκλεισα το στόµα µου κι αποφάσισα να συγκεντρωθώ στη διαδροµή. Κόβαµε δρόµο µέσα από υπέροχες πρασιές και δε µας γάβγισε ούτε ένα σκυλί. έτσι δεν είναι. Δεν είδα κανέναν να µας βλέπει ή να µας ακολουθεί. µόνο που αντί για τον τοίχο της βιβλιοθήκης ή το εσωτερικό του τζακιού (όπως σε µια ταινία του Ιντιάνα Τζόουνς – ναι.» «Όσοι διατέλεσαν Σκοτεινές Κόρες και Γιοι». Ζι. Χµ. µυστηριωδώς. Το φεγγάρι. που ήταν υπερβολικά κοντά στο σηµείο όπου είχα δει την Ελίζαµπεθ και τον Έλιοτ για να νιώθω άνετα. «Τι στο…» ψιθύρισα. που δε διακρινόταν το περίγραµµα της πόρτας. «Είναι τρικ. Και είδα. Υποψιαζόµουν πως ήταν προφανώς οι περισσότεροι ενήλικοι βρικόλακες. Δε θα τα έχανα µε τίποτα». Αναστέναξα.

θυµίζοντας στον εαυτό µου ότι η νύχτα ήταν η καινούρια µέρα µου. µε τεράστιες κλιµακωτές πεζούλες µε γκαζόν. αλλά κανείς τους δεν ήταν ιστορικό πρόσωπο. Έκανε κρύο. αλλά δε µ’ ενοχλούσε όπως θα µ’ ενοχλούσε πριν από µία µόλις εβδοµάδα. Η σιλουέτα του διαγραφόταν µε φόντο ένα εκπληκτικό µέγαρο στον λόφο πίσω του. Μαγεµένη από την οµορφιά του. Πραγµατικά ήταν απίστευτα όµορφο αυτό το µέρος. αν και καταλάβαινα πως ήταν αναγκαίο. Μπαίναµε παράνοµα στον χώρο. Εµένα δε µου φαινόταν σωστό. Σιγά το πράµα». Και τότε συνειδητοποίησα ποιο ήταν το εκπληκτικό µέγαρο που καταπατούσαµε. ένα περίπτερο. Προσπάθησα να µη σκέφτοµαι τι σήµαινε αυτό για την αλλαγή που γινόταν στον οργανισµό µου. αν και δεν έχω ιδέα από σχέδιο. αλλά δε µου άρεσε που έπαιρνε τόσο αψήφιστα τη νάρκωση των φυλάκων. Σήκωσα τα µάτια µου και τον κοίταξα. «Θα τους έχει ναρκώσει η Αφροδίτη». Ήλπιζα να µη βαρεθώ ποτέ τη σκοτεινή µεγαλοπρέπειά της. «Έλα. Δε θα πάθουν τίποτα. «Δε θα µας πιάσουν». στη βάση µιας απαλής ανωφέρειας. Απλώς δε µου άρεσε κι ήταν άλλο ένα πράγµα που έπρεπε οπωσδήποτε ν’ αλλάξει σχετικά µε τις Σκοτεινές Κόρες και την αλαζονική συµπεριφορά τους. Άκουσα τρεχούµενο νερό πριν δω τη µικρή ξύλινη γέφυρα. µε το µάθηµα Καλλιτεχνικών. Το φεγγάρι φώτιζε το ποταµάκι σαν να είχε χύσει κάποιος πάνω του υδράργυρο. Εποµένως έπρεπε να ναρκωθούν οι φύλακες. Ο Έρικ είχε σταµατήσει. Πάντως ήταν σαν ροµαντικός ιππότης. «Τι!» «Σσς. Μου θύµιζαν όλο και περισσότερο τον Λαό της Πίστης. θυµίζοντάς µου ροµαντικό ήρωα βγαλµένο από την ιστορία. η οποία κατέληγε στο µουσείο. «Κοίτα. Δεν απάντησα. σαν… σαν… Οι µόνοι ήρωες που µπορούσα να σκεφτώ ήταν ο Σούπερµαν και ο Ζορό. και µάλιστα τη µία. γεγονός που δεν τις κολάκευε καθόλου. Θα είναι λίγο ζαλισµένοι κι ύστερα θα γυρίσουν σπίτι τους και δε θα θυµούνται τίποτα. µια στέρνα. Το ’πιασα. Δε θέλαµε να µας πιάσουν. Μπήκαµε στον χαλαρό κύκλο που είχε σχηµατιστεί γύρω από το θολωτό περίπτερο. Τώρα η νύχτα το είχε µεταµορφώσει από ένα µέρος µε ωραίους περιποιηµένους κήπους και µαρµάρινα . ανυποµονώντας πολύ περισσότερο από µένα να προφτάσει την αθόρυβη σαν φάντασµα συντροφιά. Διασχίσαµε έναν δρόµο και µετά γλιστρήσαµε αθόρυβα ανάµεσα σε δυο πρασιές. «Έρικ» ψιθύρισα νευρικά «είναι το µουσείο Φίλµπρουκ! Θα βρούµε τον µπελά µας αν µας πιάσουν εδώ». Ζι» ψιθύρισε ο Έρικ από την άλλη πλευρά της γέφυρας. Είναι µουσείο. σιντριβάνια και καταρράκτες (ήταν φανερό ότι αυτοί οι άνθρωποι κολυµπούσαν στο χρήµα). άσχετα πώς αποκαλούσε τον εαυτό της. Βάδιζε γρήγορα. Τάχυνα το βήµα µου για να τον φτάσω.θα µπορούσα να διαβάσω στο φως του. και διέσχισα βιαστικά τη γέφυρα για να πάω κοντά του. εµπνεύστηκα να σκιτσάρω τους κήπους. κοντοστάθηκα ασυναίσθητα. Ήταν κοντά στη διακοσµητική στέρνα που τελείωνε εκεί ακριβώς όπου άρχιζαν οι πεζούλες προς το µουσείο. Η Αφροδίτη δεν ήταν θεός (θεά για την ακρίβεια). δεν είναι κάποιου πλούσιου. Είχα έρθει δυο τρεις φορές µε το σχολείο. Έχει φύλακες όλο το εικοσιτετράωρο».

Έκλεισα τα µάτια µου. Ήταν ανατριχιαστική η ιδέα πως θα έρχονταν φαντάσµατα στον κύκλο της Αφροδίτης. θυµίζοντας αρχαίο ελληνικό µνηµείο που το αναστήλωσαν για ν’ ανακτήσει όλη την παλιά του λαµπρότητα και του έβαλαν νυχτερινό φωτισµό. Η Αφροδίτη ανέβηκε τα σκαλοπάτια και πήρε τη θέση της στο κέντρο του περιπτέρου. Ίσως να ήµουν τόσο σίγουρη ότι απόψε έπρεπε να βρίσκοµαι εδώ επειδή θα µου δίνονταν κάποιες ενδείξεις για το τι συνέβαινε µε την Ελίζαµπεθ και τον Έλιοτ. οι τραµπούκοι είναι θρασύδειλοι. Ήταν ν’ απορείς πώς κάτι µου προξενούσε τόση αποστροφή και ταυτόχρονα το ήθελα σαν τρελή. Επιπλέον. σκεπασµένο µε µαύρο ύφασµα. Ένα δύστυχο παιδί καθόταν µε το κεφάλι του γερµένο πάνω στο τραπέζι. καταστρέφοντας αµέσως κάτι από την οµορφιά και τη µαγεία του. η Συµφορά και η Σφήκα. ήταν φανερό ότι οι Σκοτεινές Κόρες δεν έκαναν πρώτη φορά αυτή την τελετή. «Θα φτιάξω τον κύκλο και θα καλέσω τα πνεύµατα των προγόνων µας να χορέψουν µαζί µας» είπε η Αφροδίτη. Σίγουρα δε θα ήταν τόσο τροµακτική κι επικίνδυνη. του ασηµί και του µπλε της νύχτας. αλλά οφείλω να οµολογήσω ότι µου προκαλούσε σχεδόν εξίσου έξαψη όσο και φόβο. εποµένως. Η Αφροδίτη το έπαιζε ώριµη και ψύχραιµη. Το ίδιο το περίπτερο ήταν φανταστικό. Δε µιλούσε δυνατά. απολαµβάνοντας την αίσθηση που ηλέκτριζε το δέρµα µου. Βασικά. αλλά η φωνή της ταξίδευε γύρω µας σαν δηλητηριώδη οµίχλη. Ή κάτι στ’ αλήθεια τροµακτικό. αιµοβόρο τέρας. όπως ένα κύπελλο κι ένα µαχαίρι. Μπλοκάρισα από το µυαλό µου το γεγονός πως µου έτρεχαν τα σάλια στη σκέψη ότι το αίµα του παιδιού ήταν ανακατεµένο µε το κρασί µέσα στο κύπελλο. όπως το φάντασµα του Έλιοτ. Μαζί τους ήταν κι άλλο ένα κορίτσι. Ήταν θρονιασµένο σε µια κυκλική βάση µε επιβλητικά σκαλοπάτια περιµετρικά. παρά την Αφροδίτη και τις αλαζονικές Σκοτεινές Κόρες. εφόσον η Αφροδίτη θα καλούσε πνεύµατα στον κύκλο. Σίγουρα ήταν σκληρή δοκιµασία για ένα παιδί να του πάρουν αίµα για τις τελετές της Αφροδίτης κι αναρωτήθηκα κατά πόσο είχε παίξει αυτό κάποιον ρόλο στον θάνατο του Έλιοτ. Θα µπορούσε να το έχω δει χιλιάδες φορές και να µην το θυµόµουν – ήταν άλλη µια ξανθιά Μπάρµπι (αν και το όνοµά της θα σήµαινε σίγουρα κάτι σαν Κακιασµένη ή Αχώνευτη). το λογικό συµπέρασµα ήταν ότι τα πνεύµατα αυτά θα ήταν ακίνδυνα. Είχε σκαλιστές λευκές κολόνες κι ο θόλος του φωτιζόταν αποκάτω.σιντριβάνια σ’ έναν µαγικό νεραϊδόκοσµο λουσµένο στο φως του φεγγαριού και χρωµατισµένο µε όλες τις αποχρώσεις του γκρίζου. Κατά βάθος ήταν σαν όλους τους τραµπούκους – ανασφαλής κι ανώριµη. καθώς οι τέσσερις Σκοτεινές Κόρες έπαιρναν τα κεριά που αντιστοιχούσαν στο στοιχείο που εκπροσωπούσαν και πήγαιναν στο σωστό σηµείο του µικρού κύκλου. Φυσικά. κακό. από τα οποία ανέβαινες σ’ αυτό. χαιρόµουν ήδη το ξεκίνηµα . Άρχισα να χαλαρώνω καλωσορίζοντας αυτό που είχε γίνει ήδη ένας οικείος παλµός ενέργειας. αλλά κάτι µου έλεγε πως ήταν θέατρο. την ακολουθούσαν η Πολεµόχαρη. Του είχαν φορέσει έναν µανδύα που έκρυβε το σώµα του και θύµιζε πολύ τον Έλιοτ τη νύχτα που έπαιξε τον ρόλο του ψυγείου. Η Αφροδίτη κάλεσε τον άνεµο και χάιδεψε τα µαλλιά µου ένα αεράκι που το ένιωσα µόνο εγώ. Είχαν στήσει ένα τραπεζάκι στο κέντρο του περιπτέρου. Είδα ότι πάνω του υπήρχαν κάµποσα κεριά και µερικά ακόµα αντικείµενα. ίσως ίσως και αγαθοποιά. Επιπλέον. ειδικά µετά την πρόσφατη εµπειρία µου µε φαντάσµατα. που δεν το γνώριζα. Σίγουρα η Αφροδίτη δεν είχε καµιά πρόθεση ν’ αντιµετωπίσει ένα µεγάλο.

οπότε δε µε πείραζε που δε µου µίλαγαν οι άλλοι. όπως όλοι. που πήρε αµέσως φωτιά. Στην αρχή νόµιζα πως ήταν της φαντασίας µου και βλεφάρισα για να ξεθολώσει η όρασή µου. Δεν έµοιαζαν καθόλου µε την Ελίζαµπεθ και τον Έλιοτ. κοίταζα µαζί µε τους άλλους τον καπνό που στροβιλιζόταν. γιατί προσελκύει την πνευµατική ενέργεια. Μες στον καπνό σχηµατίζονταν πράγµατι µορφές. περισσότερο σαν περιγράµµατα σωµάτων παρά κανονικά σώµατα. εκείνους που ήταν κάποτε κάτι περισσότερο από άνθρωποι και. αλλά καθώς συνέχιζε η Αφροδίτη να κουνά το ανθόξανθο έπαιρναν όλο και µεγαλύτερη υπόσταση.) Κατόπιν η Αφροδίτη άρχισε να καλεί τα προγονικά πνεύµατα. Η Αφροδίτη είχε αρχίσει ήδη να καλεί τα πνεύµατα και η φωνή της είχε πάρει έναν απόκοσµο τραγουδιστό τόνο που τον ενίσχυε µε κάποιον τρόπο ο πυκνός καπνός που κλωθογύριζε ολόγυρά της. µετά θάνατον. Παρά την . που στεκόταν τόσο κοντά µου. Και δίπλα µου στεκόταν ο Έρικ. Θα συµφιλιωνόµουν µε τους φίλους µου. άρχιζε να παίρνει σχήµατα. ακούστε το αρχαίο µου κάλεσµα όλα εσείς τα πνεύµατα των προγόνων µας. Τον οσµίστηκα κι αναγνώρισα το γλυκό άρωµα του ανθόξανθου. Ήταν θολές. αλλά ήταν προσηλωµένος. µέχρι που γέµισε ξαφνικά ο κύκλος µε οπτασίες που είχαν γυάλινα µαύρα µάτια και ανοιχτά στόµατα. Βασικά. Το ανθόξανθο έπρεπε να χρησιµοποιείται µόνο αφού είχες κάψει φασκόµηλο για να καθαριστεί κι εξαγνιστεί ο χώρος· αν δεν το έκανες αυτό. καλώ τους µαγικούς προγόνους. Την άφησε να καεί λιγάκι και µετά την έσβησε. ούτε ίχνος της δυσοσµίας παλιού υπόγειου. άλλαζε. ακόµα κι αν µπορούσα να διακόψω την τελετή. Χαλάρωσα ακόµα περισσότερο. όπου τα φωτεινά πνεύµατα παίζουν στην οµίχλη του ανθόξανθου της µνήµης. Στάθηκε µπροστά στο τραπέζι. βέβαιη ξαφνικά ότι το µέλλον δε θα ήταν και τόσο άσχηµο. οπότε ακόµα κι εγώ δεν µπορούσα παρά να την προσέξω. ας µεταφέρει αυτός ο καπνός τη φωνή µου στον Άλλο Κόσµο. εξακολουθούν να είναι κάτι περισσότερο από άνθρωποι. που κάπνιζε ακόµη. τους µυστικιστές προγόνους. δεν καλώ τα πνεύµατα των ανθρώπινων προγόνων µας. κούναγε αργά γύρω της την πλεξίδα. Όχι. Η γιαγιά µου το χρησιµοποιούσε συχνά στις προσευχές της. Κι ύστερα ένιωσα ένα τσίµπηµα ανησυχίας και συνοφρυώθηκα. µπορεί να προσέλκυες κάθε λογής ενέργεια – και το «κάθε» δε σήµαινε πάντοτε καλή. σύντοµα όµως κατάλαβα πως δε µε γελούσαν τα µάτια µου. στην Αφροδίτη. Τούτη τη νύχτα του Σάουιν. Του έριξα µια κλεφτή µατιά. κι έπιασε το κύπελλο. περιµένοντας να τον δω να µε κοιτάζει έκπληκτος καθώς διέτρεχαν το δέρµα µου τα στοιχεία. ήταν όπως ακριβώς περίµενα να είναι τα φαντάσµατα – αχνά. Άνοιξα τα µάτια µου και παρακολούθησα την πορεία της Αφροδίτης στον κύκλο. Τούτη τη νύχτα του Σάουιν. Κάθε στοιχείο ηλέκτριζε το σώµα µου κι απορούσα πώς δεν το καταλάβαινε ο Έρικ. (Πράγµα εκνευριστικό – δε θα ’πρεπε να µου ρίχνει κι αυτός κλεφτές µατιές. Όχι. Η Αφροδίτη άφησε το ανθόξανθο. Απόλυτα εκστασιασµένη. γεµίζοντας τον χώρο µε καπνό. ενός από τα πιο ιερά τελετουργικά βότανα. Οσµίστηκα τον αέρα. κρατώντας πάνω στη φλόγα του µοβ κεριού µια µακριά πλεξίδα από ξερό χορτάρι. ας συνεχίσουν τον ύπνο τους· δεν τους χρειάζοµαι ούτε στη ζωή ούτε στον θάνατο. διάφανα κι ανατριχιαστικά. Αλλά ήταν πολύ αργά για να µιλήσω. Όταν άρχισε να µιλάει.της τελετής. Τούτη τη νύχτα του Σάουιν. Τούτη τη νύχτα του Σάουιν. θ’ ανακαλύπταµε µαζί τι στο καλό συνέβαινε µε αυτά τα µυστήρια φαντάσµατα και ίσως ν’ αποκτούσα ένα πολύ σέξι αγόρι. Όλα θα πήγαιναν καλά.

για να θυµηθείτε τη γεύση της ζωής». σαν να είχε πάρει κάποια από τα χαρακτηριστικά των φαντασµάτων. και σας ζητώ να δεχτείτε την προσφορά του κρασιού και του αίµατος. «Σας χαιρετίζω.απόσταση που µας χώριζε. «Σας χαιρετίζω. προγονικά πνεύµατα. Το κόκκινο φουστάνι της έλαµπε εκτυφλωτικά µέσα στον κύκλο του καπνού. έβλεπα πως ήταν ασυνήθιστα χλωµή. προγονικά πνεύµατα. και υπό την προστασία του κύκλου µου. σας…» «Ζο! Το ήξερα πως θα σ’ έβρισκα αν δε σταµατούσα να ψάχνω!» Η φωνή του Χιθ έσκισε τη νύχτα. του γκρίζου και της οµίχλης. . διακόπτοντας τα λόγια της Αφροδίτης. Σήκωσε το κύπελλο και οι οπτασίες ανασάλεψαν και συνωστίστηκαν µε ασυγκράτητη έξαψη.

«Ποιος είσαι εσύ.» Σκατά. µε αγκάλιασε. Αδιαφορώντας για όλους τους άλλους. όπως να δαγκώσω τον καρπό του. αλλά δεν κοίταζε εµένα. «Α.» είπε ο Έρικ. (Κι άλλος ένας λόγος που ήταν πρώην µου. Το βλέµµα του Χιθ στράφηκε προς το µέρος της και φαντάζοµαι πώς θα φάνταξε στα µάτια του. «Χιθ. Έβαζα στοίχηµα ότι δεν είχε προσέξει καν τα φαντάσµατα. Οι άκρες των χειλιών της ανασηκώνονταν από ένα µοχθηρό χαµόγελο που είµαι σίγουρη ότι ο Χιθ το παρερµήνευσε. πρέπει να φύγεις αποδώ» είπα. Η φωνή του Έρικ ήταν κοφτή από ανησυχία. Διάβολε. απαστράπτουσα µέσα στους καπνούς του ανθόξανθου. Έσφιξα τα δόντια µου. .ΚΕΦΑΛΑΙΟ 28 «Xιθ! Τι δουλειά έχεις εδώ. πρέπει να φύγεις…» «Όχι. Τον χρησιµοποιούσε ο Χιθ όταν ετοιµαζόταν να πάθει κρίση ζηλοτυπίας. «Ήρθα να δω το κορίτσι µου και θα δω το κορίτσι µου». δεν το εννοείς αυτό». γυρίζοντάς τον έτσι ώστε να κοιτάζει εµένα κι όχι τον Έρικ. που δηµιουργούσαν την ψευδαίσθηση ότι βρισκόταν µέσα σε νερό. (Άλλος ένας λόγος που ήταν πρώην µου. Το κόκκινο µεταξωτό φουστάνι κόλλαγε σαν γάντι στο κορµί της. Τι µπούφος. Στεκόταν στη φωτεινή νησίδα των προβολέων του περιπτέρου. Ζο!» τραύλισε και µε τύλιξε η ανάσα του που βροµοκοπούσε µπίρα. Τα ξανθά µαλλιά της χύνονταν πυκνά και κυµατιστά στην πλάτη της. Δε θα πρόσεξε επίσης ότι η φωνή της Αφροδίτης είχε µια αλλόκοτη υπόκωφη χροιά και τα µάτια της ήταν γυάλινα και στρογγυλεµένα. ήξερα τον Χιθ κι ήµουν σίγουρη ότι το µόνο που είχε προσέξει ήταν το πλούσιο στήθος της. «Δεν είµαι το κορίτσι σου». «Κουλ. αποδεικνύοντας πως είχα απόλυτο δίκιο.» «Δε µε πήρες τηλέφωνο». µια σέξι βρικόλακας» είπε ο Χιθ. Άσ’ τον να µείνει» µε διέκοψε η Αφροδίτη. «Μου ’λειψες. Τον ήξερα αυτό τον τόνο. έσπρωξα το µπράτσο του από τους ώµους του κι ύστερα το τράβηξα.) «Είσαι ηλίθιος.) «Χιθ. Συνέχιζε ν’ αγριοκοιτάζει τον Έρικ. Ήρθε πιο κοντά µου και τύλιξε κτητικά το µπράτσο του γύρω από τους ώµους µου. Χριστέ µου. Αντί να κάνω κάτι εξωφρενικό και φρικιαστικό. Αγνόησα το γεγονός ότι ένιωθα τον σφυγµό του Χιθ εκεί όπου ακουµπούσε το µπράτσο του στους ώµους µου. που είχαν πάψει να συνωστίζονται γύρω από το κύπελλο και είχαν καρφώσει πάνω του τα άδεια µάτια τους. θεωρώντας το γλυκό. Ζο. «Όχι». «Πάρ’ τον αποδώ». Δε χρειαζόµουν το λαµπερό φως του φεγγαριού για να δω ότι τα µάτια του ήταν κοκκινισµένα. Ο Χιθ ξεκόλλησε τα µάτια του από το στήθος της Αφροδίτης για ν’ αγριοκοιτάξει τον Έρικ.

«Έλα εδώ. Τίναξε πίσω τα µαλλιά της κι έσυρε το χέρι της στο κορµί της σαν προκλητική στριπτιζέζ. δε θέλουµε καµιά σχέση µ’ αυτό το µακελειό» είπε η Συµφορά πετώντας το κερί της. Είναι αδύνατον να σε απατήσω. Παλλόταν. Δεν είµαστε µαζί! Και τώρα πήγαινε…» «Αν αρνηθεί το κάλεσµά µας. Κι ύστερα γύρισε σ’ εµένα. Τα πνεύµατα. Αποτραβήχτηκε από τις άυλες µορφές που προσπαθούσαν ακόµη να σπάσουν το αόρατο περίγραµµα του κύκλου. Καλύτερα αυτός παρά εγώ – ή κάποιος από µας» είπε η Αφροδίτη. Αφροδίτη. ρε χλιµίντζουρα…» άρχισε ο Χιθ.…» άρχισα. Ελευθέρωσε µ’ ένα απότοµο τίναγµα το χέρι που κρατούσε ο Έρικ. τι. που έµοιαζε µε φάντασµα κι η ίδια. Κάτι παράξενο συνέβαινε στο σώµα της. αλλιώς θα τον σκοτώσουν». «Πρέπει να τα συγκρατήσεις µέσα στον κύκλο. άνθρωπε». Τον άρπαξα από το ένα µπράτσο κι είδα ανακουφισµένη τον Έρικ να τον αρπάζει από το άλλο. ας τον πάρουν. Αλλιώς θα τον σκοτώσουν!» φώναξε ο Ντάµιεν ξεπροβάλλοντας πίσω από τον διακοσµητικό θαµνοφράχτη γύρω από τη στέρνα. Tαυτόχρονα. σήκωσε το άλλο της χέρι και λύγισε το δάχτυλό της. γρυλίζοντάς του. «Σταµάτα. «Σταµάτησέ τους. αφήνοντας τα κεριά τους σβηστά και παραπεταµένα. «Ντάµιεν. Ο Χιθ. ανάµεσα στα πόδια της. Αν τον θέλουν. «Δεν έχουµε χρόνο να σου εξηγήσω» µου είπε βιαστικά πριν στρέψει ξανά την προσοχή του στην Αφροδίτη. ο Χιθ. αλλά η παράξενη υπόκωφη φωνή της Αφροδίτης σκέπασε τη δική του. αλλά µε σταµάτησε µ’ ένα κούνηµα του κεφαλιού του. ο Έρικ κι εγώ (εννοείται κι όλοι οι υπόλοιποι) γυρίσαµε και την κοιτάξαµε. Δεν έχεις καµιά δουλειά εδώ». Λες και µαγνητίστηκαν τα µάτια µας από τη φρικιαστική έλξη της. πιάνοντας το στήθος της και µετά προχωρώντας πιο χαµηλά. όρµησαν στην περιφέρεια του κύκλου κι άρχισαν να πιέζουν προσπαθώντας να τον σπάσουν και ν’ αρπάξουν τον Χιθ. Ο Χιθ δε θα την έβγαζε καθαρή αν ανέβαινε στο περίπτερο κι έµπαινε µέσα στον κύκλο. βγήκε από τον κύκλο και κατέβηκε τρέχοντας τα σκαλοπάτια. «Έλα κοντά µου. Ο Χιθ τράβηξε µε δυσκολία τα µάτια του από την Αφροδίτη. Τώρα αµέσως. Η Αφροδίτη ήταν τόσο χλωµή. Άσε µε να σε γευτώ». που τρεµούλιασε κι έσβησε. Τα άλλα τρία κορίτσια που υποτίθεται ότι εκπροσωπούσαν τα στοιχεία ακολούθησαν το παράδειγµά της κι εξαφανίστηκαν στο σκοτάδι. ώσπου βρέθηκε κολληµένη µε την πλάτη στο τραπέζι. «Ξέρεις τι φαντάσµατα είναι» της φώναξε. µαζί κι αυτά που προφανώς την είχαν κυριεύσει. θα έρθουµε εµείς σ’ αυτόν». ξεκίνησε χωρίς κανέναν δισταγµό (ή στοιχειώδη λογική).«Άκου να σου πω. . κάνοντας νόηµα στον Χιθ να πλησιάσει. άνθρωπε. «Με απατάς!» «Δεν ακούς τι σου λέω. Πώς ήταν δυνατόν. απόλυτα σαγηνευµένος από την Αφροδίτη. Χωρίς να προσθέσει λέξη. Της ξέφυγε ένας άναρθρος ήχος που ήταν κάτι µεταξύ λυγµού και ουρλιαχτού. Γύρισα απότοµα και είδα το κορµί της Αφροδίτης να τινάζεται καθώς έβγαιναν από µέσα της γκρίζοι καπνοί. Κακό αυτό· πολύ κακό. «Δε θα τους σταµατήσω. Χιθ! Θέλω να φύγεις. «Ναι.

«Ο πρώην σου έχει πάθει την πλάκα του µε τα φαντάσµατα» είπε η Έριν. Ο καπνός που ήταν το άυλο σώµα του άρχισε να γλιστρά στα σκαλοπάτια. που µε κοίταζε σοκαρισµένος. «Κάνε ό. Εκείνος. Ο Έρικ δεν το είχε βάλει στα πόδια. απ’ όπου άρχισε αµέσως ν’ αναβλύζει αίµα. αφήνοντας µακριά λεπτά σκισίµατα πάνω στο τζιν του. µε πρόσωπα παραµορφωµένα από φόβο. βάλθηκε να την κλοτσάει και να ουρλιάζει.τι σου λέει η Ζόι. πανικόβλητος. Η οµίχλη σκαρφάλωνε στα πόδια του. που κοίταζε σαν χαζή τον Χιθ και τον Έρικ. έτρεξα στα σκαλοπάτια του γεµάτου φαντάσµατα περιπτέρου. Οι φίλοι µου έτρεξαν στα εγκαταλειµµένα κεριά. νιώθοντας ανατριχιαστική παγωνιά καθώς οι νεκροί που περνούσαν δίπλα µου άγγιζαν το δέρµα µου. ανακτώντας την αυτοκυριαρχία της για να σφίξει τα χείλη της και να µου κόψει τον δρόµο προς το τραπέζι και το κερί του πνεύµατος. Όταν έφτασα στη γραµµή του κύκλου. «Γρήγορα! Πάρτε θέσεις!» φώναξα. αλλά χτυπούσε κι αυτός την οµίχλη. παλιοθήλυκο» πρόσθεσε η Έριν παίρνοντας θέση στο άλλο πλευρό µου. Η Αφροδίτη µε κοίταξε στενεύοντας τα µάτια της. έσκισε τη νύχτα το ουρλιαχτό του Χιθ. γιατί µε τρων τα χέρια µου δυο χρόνια τώρα για να σε σπάσω στο ξύλο» είπε η Σονί καθώς ερχόταν να σταθεί δίπλα µου. Ένιωσα τις Σκοτεινές Κόρες και Γιους ν’ ανασαλεύουν και κοίταξα γύρω µου. πριν διασπάσει την προσοχή µου η ακαταµάχητη µυρωδιά του αίµατός τους. Ζόι». Κοίταξα πάνω απ’ τον ώµο µου και είδα τις δίδυµες να στέκονται δίπλα σ’ έναν Χιθ κατάχλωµο και µ’ ανοιχτό το στόµα. προς στιγµή δίστασα. «Σου είπα ότι έπρεπε να µείνουµε µαζί». Γύρισα απότοµα. «Κράτησέ τον εδώ» πρόσθεσα απευθυνόµενη στον Έρικ. Ο κύκλος είναι δικός µου» είπε η Αφροδίτη. «Στίβι Ρέι!» Στεκόταν τρέµοντας στο κέντρο του κύκλου. Δε µε είχαν εγκαταλείψει! Δεν ήµουν µόνη µου! «Ας το κάνουµε λοιπόν» είπα. Μου χαµογέλασε αδύναµα. Παρέκαµψα την Αφροδίτη. Χωρίς να χρειαστεί να κοιτάξω πίσω µου για να βεβαιωθώ ότι µε ακολουθούσαν οι φίλοι µου. Τα µάζεψαν βιαστικά και περίµεναν στις κατάλληλες θέσεις. «Κι εµένα επίσης. Με πληµµύρισε ένα κύµα ευτυχίας. Πήρα µια βαθιά ανάσα και διάβηκα τη νοητή γραµµή. «Δεν έχεις κανένα δικαίωµα να βρίσκεσαι εδώ. Σκατά. «Μόνο κάνε γρήγορα» είπε η Σονί. θυµίζοντάς µου φίδι. σκεπάζοντας µε τα . που ήταν το µόνο που έκαιγε ακόµη. χαζοβιόλα.Είδα έντροµη µία από τις γκρίζες µορφές να διαπερνά τον κύκλο. «Ξέρεις τι πρέπει να κάνεις. «Ήταν ο κύκλος σου. καθώς ερχόταν έρποντας προς το µέρος µας. Είχε πετάξει την κάπα που τη σκέπαζε και είδα ότι οι καρποί της ήταν τυλιγµένοι µε λινούς άσπρους επίδεσµους. Δεν είχα χρόνο για τις µαγκιές της Αφροδίτης. Πριν προλάβουν να της επιτεθούν οι δίδυµες. Οπισθοχωρούσαν νευρικά. Τώρα βούλωσέ το και δίνε του» της είπα. Τα πνεύµατα περνούσαν αργά από µέσα της µε όλη την προσοχή τους προσηλωµένη στον Χιθ. αν και όπου την ακουµπούσε κόλλαγε πάνω του κι έσκιζε τα ρούχα του χαράζοντας το δέρµα του.

«Ωστόσο εµείς διαλέγουµε τον θάνατο – µας είναι πιο αγαπητός». του Έρικ και της ορδής των φαντασµάτων. αλµυρή και γλυκιά ταυτόχρονα. ο αέρας που φυσούσε ζεστάθηκε. «Δε σας καλέσαµε εδώ για να σκοτώσετε. Τα φαντάσµατα διέκοψαν την επίθεσή τους. κάνοντας τα ρούχα και τα µαλλιά τους ν’ ανεµίσουν σαν τρελά. Ορκίζοµαι πως µύρισα τη σάπια ανάσα του. Παραλίγο να φωνάξω από ανακούφιση όταν σηκώθηκε ξαφνικά ο γνωστός στρόβιλος και τύλιξε το κορµί µου κάνοντας τα µαλλιά µου ν’ ανεµίσουν σαν τρελά. Ο Χιθ ούρλιαξε ξανά κι εγώ έτρεξα πίσω στο κέντρο του κύκλου και σήκωσα ψηλά το µοβ κερί. Ξάφνου ήµουν περικυκλωµένη από . Έχυσα κι άλλο κρασί. αλλά δεν έχετε το δικαίωµα να πάρετε αυτές τις ζωές. «Άνεµε! Σε καλώ σ’ αυτό τον κύκλο!» φώναξα ανάβοντας το κίτρινο κερί µε το µοβ. Προστατεύοντας µε τη χούφτα µου το µοβ κερί. αλλά συνέχισα να κινούµαι στην περιφέρεια του κύκλου µε τη φορά των δεικτών του ρολογιού. Άνεµε. τις απέσπασε από τα θύµατά τους και µ’ έναν εκκωφαντικό βρυχηθµό τις ρούφηξε στο εσωτερικό του κύκλου µου. «Προτιµούµε το ζεστό νεανικό αίµα. προσπαθώντας ν’ αγνοήσω το ακαταµάχητο άρωµα του αίµατος που ήταν ανακατεµένο µαζί του. Σ’ ευχαριστώ. Σας καλέσαµε επειδή είναι Σάουιν και θέλαµε να σας τιµήσουµε». Κοίταξα τον κύκλο µου και. φωτιά. Τώρα!» Ένα θερµό κύµα εκλύθηκε από το σώµα µου και ξεπήδησε από τα τεντωµένα χέρια µου. Ο µαγικός άνεµος άρπαξε τις άυλες µορφές. Προσηλώθηκα σ’ αυτά. µη θέλοντας να διασπάσει την προσοχή µου ο τρόµος στα µάτια του Χιθ κι ο πόνος στου Έρικ. Πέταξα το κύπελλο και σήκωσα τα χέρια µου. «Φωτιά! Σε καλώ σ’ αυτό τον κύκλο!» Καθώς άναβα το κόκκινο κερί. γη και πνεύµα! Σας διατάζω στο όνοµα της Νύχτας να κλείσετε αυτό τον κύκλο. σύροντας ξανά µέσα του τους νεκρούς που κατάφεραν να διαφύγουν. προσπαθώντας να µη µορφάσω στη θέα των επιδέσµων που ήταν τυλιγµένοι στους καρπούς της. Έκλεισα για µια στιγµή τα µάτια µου. Με µια δυνατή καυτή πνοή αέρα που µύριζε θαλασσινή αλµύρα ξεχύθηκε από µέσα µου µια λαµπερή πράσινη οµίχλη. Πήρα το µοβ κερί κι έτρεξα στον Ντάµιεν. έτσι ώστε να σχηµατιστεί στο δάπεδο του περιπτέρου ένας κύκλος στο χρώµα του αίµατος. νερό. «Πνεύµα! Σε καλώ σ’ αυτό τον κύκλο!» Το κορµί µου ηλεκτρίστηκε από ενέργεια. Ένα απόκοσµο γέλιο πλανήθηκε στην ατµόσφαιρα µαζί µε τον µιαρό καπνό του ανθόξανθου. «Νερό! Σε καλώ σ’ αυτό τον κύκλο!» Να κι η θάλασσα. «Το καταλαβαίνω. που γλίστρησε στα σκαλοπάτια και τύλιξε ορµητικά τον Χιθ και τον Έρικ. είδα έναν δακτύλιο ενέργειας να σηµαδεύει την περιφέρειά του. σ’ ευχαριστώ! Ύστερα ακούµπησα το κερί µου στο τραπέζι και πήρα το κύπελλο µε το κρασί και το αίµα. και τα φαντάσµατα άρχισαν πάλι να κυκλώνουν τον Χιθ. όπως το περίµενα. ιέρεια». όχι θανάτου». «Γη! Σε καλώ σ’ αυτό τον κύκλο!» Ακούµπησα τη φλόγα στο κερί της Στίβι Ρέι. Η απόκοσµη φωνή που έφτασε στ’ αυτιά µου έκανε να σηκωθούν οι τρίχες µου. Δε σταµάτησα.χέρια της το στόµα της σαν να προσπαθούσε να πνίξει τα ουρλιαχτά της. Νύχτα. έτρεξα στη Σονί. Κατάπια µε δυσκολία. αλλά χαµογέλασε µόλις πληµµύρισε τον αέρα το άρωµα του φρεσκοκοµµένου άχυρου. «Να η σπονδή σας!» φώναξα χύνοντας το περιεχόµενο του κυπέλλου σ’ ένα ακανόνιστο τόξο γύρω µου. Στράφηκα προς το µέρος του Χιθ. Απόψε είναι νύχτα γιορτής. «Τότε δε ζητώ πια· προστάζω. Ήταν αφύσικα χλωµή.

Η ορδή των φαντασµάτων έπαψε ν’ αναδεύεται. µα δε χρειάστηκε. Κι ύστερα ζήτησε έναν από τους πολλούς καθρέφτες της Έριν να δεις τι έγινε». «Πάρτε τη σπονδή σας και φύγετε αποδώ. Είµαι µια χαρά εδώ» είπε η Έριν. Το σοκαρισµένο βλέµµα του άλλαξε. Αλλά µόνο αν δεν τον σπάσουµε». Δεν µπορούν να πειράξουν τη Ζόι – δεν µπορούν να πειράξουν κανέναν µας. ρουφώντας το ανακατεµένο µε αίµα υγρό. Ο Ντάµιεν µου χαµογέλασε. «Έι. «Τέλειωσε το κλείσιµο του κύκλου. πώς ήξερες ότι δεν έχω µόνο έναν καθρέφτη στην τσάντα µου. Κι ύστερα τα µάτια του στρογγύλεψαν κι έγιναν τεράστια. «Δεν πρόκειται να πάµε πουθενά» φώναξε η Σονί.» Σήκωσα το χέρι στο µέτωπό µου. Έκανε να σβήσει το κερί του. που εξαφανίστηκε µαζί τους. «Με τη δύναµη των στοιχείων σάς διατάζω: Φύγετε!» Ξάφνου. παιχνιδιάρικη σχεδόν. Εποµένως πρέπει να φύγετε εσείς». στράφηκα στον Ντάµιεν. «Ζόι!» Η Στίβι Ρέι φώναξε το όνοµά µου µε φωνή στριγκή από φόβο. Ξέρεις πολύ καλά ότι δεν…» έλεγε η . άνεµε. Η πίστη. «Ουάου… φανταστικό» είπε η Σονί καρφώνοντας πάνω µου τα µάτια της. «Όχι!» φώναξε επιτακτικά ο Ντάµιεν. όσο τον σφυγµό του αίµατος του Χιθ λίγο πρωτύτερα. «Έριν. πνοή αέρα.οπτασίες κι ένιωθα τον παλµό της απειλής και της πείνας τους τόσο καθαρά. «Σ’ ευχαριστώ. εµείς δε φεύγουµε. γιατί πάντα έχω πόνους στους ώµους και στον αυχένα όταν νιώθω υπερβολικό στρες). η αφοσίωση κι η εµπιστοσύνη τους ήταν για µένα σαν ένα έκτο στοιχείο. Η Αφροδίτη είχε λουφάξει στην καρέκλα. µ’ ένα ανεπαίσθητο τρέµουλο στη φωνή της. Είχε µυρµηγκιάσει. δεν πρέπει να βλαστηµάς στον ιερό κύκλο. τροµοκρατηµένη από τα φαντάσµατα. έγινε χαρούµενο. είναι πολύ γερός ο κύκλος. αλλά και όλο µου το σώµα δονούνταν ακόµη από την ενέργεια των στοιχείων. Έδειξα το χυµένο κρασί και αίµα. «Όπως βλέπετε. «Τι στο διάβολο!» είπε. «Μη σπας τον κύκλο.» Η Έριν γκρίνιαζε από την απέναντι πλευρά του κύκλου στον Ντάµιεν. λες και τους χτύπησε ένας αόρατος γίγαντας. Είναι το µόνο αίµα που θα γευτείτε απόψε». Στύλωσα το κορµί µου και κοίταξα τα θυµωµένα φαντάσµατα που περιφέρονταν γύρω µου. όπως και οι ώµοι κι ο αυχένας µου (κάτι αναµενόµενο. µε αποτέλεσµα να τα ερεθίσει ακόµα περισσότερο και ν’ αρχίσουν να συνωστίζονται βίαια γύρω µου. Στράφηκα στη Σονί κι αποχαιρέτησα τη φωτιά. Κατάλαβα πως είχα κερδίσει το παιχνίδι. «Ζόι! Το σηµάδι σου!» «Τι. Πήρα µια βαθιά ανάσα και τους αποτελείωσα. Την είδα να κάνει ένα βήµα προς το µέρος µου. «Όχι βέβαια. Μπορείς να φύγεις». απορροφήθηκαν από το ποτισµένο µε κρασί δάπεδο του περιπτέρου. όταν γύρισα προς το µέρος της ν’ αποχαιρετήσω το νερό. έτσι δεν το είχα προσέξει. Μόλις µε είδε. Ένα από αυτά την ακούµπησε κι εκείνη στρίγκλισε. Αυτοµάτως. το έσβησε µια µικρή. Με γέµισε αυτοπεποίθηση. γούρλωσε κι αυτή τα µάτια της. Πήρα µια βαθιά τρεµουλιαστή ανάσα ανακούφισης.

«Καλά. ωστόσο ήταν ανήκουστο για αρχάριο. «Ναι. «Την κακία σου!» πρόσθεσαν µε µια φωνή η Έριν κι η Σονί. Ίσως επειδή η Νύχτα σιχάθηκε τον εγωισµό σου. τόσο απρόσµενο. Έκανα ένα βήµα προς το µέρος της και συνέχισα τον εξάψαλµο. που έπεσε η καρέκλα της. «Σ’ ευχαριστώ. Ήταν πανέµορφο. Αυτό που έκανες απόψε ήταν εντελώς απαράδεκτο. Πρέπει να φύγουµε πριν ξυπνήσουν οι φύλακες». Γύρισα στο τραπέζι και σήκωσα το κερί του πνεύµατος. Η Έριν µου έδωσε µια πουδριέρα µε καθρεφτάκι από τη δερµάτινη τσάντα που κρεµόταν πάντα στον ώµο της. τον κάνεις να νιώθει απόβλητος.Στίβι Ρέι µε τη γλυκιά προφορά της Οκλαχόµα όταν γύρισα ν’ αποχαιρετήσω τη γη. πνεύµα. «Ζι. Μπορείς να φύγεις» είπα.» «Τι λες τώρα. Όποιος δε θέλει να γίνει…» –κοίταξα τον Ντάµιεν και χαµογέλασα– «αυλοκόλακάς σου. Και συνειδητοποίησα πως είχε δίκιο. Θεούλη µου!». Παραλίγο να προκαλέσεις τον θάνατο του Χιθ. «Γιατί. «Γιατί εσύ. Υπήρχαν κι εκεί τατουάζ. «Και δεν είναι µόνο αυτό. Γιατί όχι εγώ. υποβαστάζοντας τον αναίσθητο Χιθ. µόνο που τα γαλάζια σχήµατα στο κορµί µου φάνταζαν ακόµα πιο αρχαία. καλά. Την άνοιξα και κοίταξα. Και κοίταζα προσηλωµένη τον εαυτό µου που δεν ήταν ακριβώς εγώ – αυτή την άγνωστη µε την οποία εξοικειωνόµουν όλο και περισσότερο. Στην αρχή δεν καταλάβαινα τι έβλεπα – ήταν τόσο παράξενο. µε µια αστεία. τόσο νευριασµένη. Αφροδίτη. Ξεκινώντας από τον λαιµό και κατεβαίνοντας στον ώµο και στην ωµοπλάτη µου. την αδιαφορία σου. κι όταν σήκωσα το βλέµµα από τον ώµο µου.» «Εννοεί αυτό». Κοίταξα τον ώµο που άφηνε γυµνό το βαθύ ντεκολτέ του ωραίου φορέµατός µου κι ένιωσα ένα τίναγµα έκπληξης. Η φωνή του Έρικ διαπέρασε το σαστισµένο µου µυαλό. Με κοίταζε όπως κι οι άλλοι. λεπτοδουλεµένο σαν δαντέλα. τον είδα να ανεβαίνει τρικλίζοντας στο περίπτερο. κι όλα αυτά εξαιτίας του εγωισµού σου». χρειάζεται βοήθεια». Ζόι. Τι έγινε πάλι. καθώς ανάµεσά τους παρεµβάλλονταν σύµβολα που έµοιαζαν µε γράµµατα. Ένα φίνο ζαφειρένιο τατουάζ. ενώ σκεφτόµουν πως ήταν κάτι που θα περίµενε να δει κανείς να κοσµεί το πρόσωπο µιας εξωτικής πριγκίπισσας… ή ίσως της µεγάλης ιέρειας µιας θεάς. Ψηλάφισα µε τα δάχτυλά µου την καµπύλη του σχεδίου.» Η Αφροδίτη σηκώθηκε τόσο απότοµα. µα δε βγήκε κανένας ήχος. που δεν µπορούσα να σκεφτώ άλλα επίθετα. Άσ’ τον εκεί πέρα» είπε η Αφροδίτη. . Τέλειωσαν όµως αυτά. Κι ύστερα η Στίβι Ρέι ψιθύρισε δίπλα µου: «Τι όµορφο που είναι…». Δεν ήταν µεγάλο και περίτεχνο όπως των ενήλικων βρικολάκων. Κοίτα τον ώµο σου» είπε ο Ντάµιεν. ακόµα πιο µυστηριώδη. και τους τραµπουκισµούς σου». τη µοχθηρία σου…» Σταµάτησα. βρε Αφροδίτη. «Θα τον βρουν το πρωί. Άνοιξα το στόµα µου. αλλά σταµάτησε απότοµα και κοντανάσανε: «Ω. Στο σηµάδι µου είχε γίνει µια προσθήκη. περιέβαλλε το πρόσωπό µου. «Κι αναρωτιέσαι γιατί εγώ και όχι εσύ. τον ωθείς στο περιθώριο σαν να είναι σκουπίδι. Αναστέναξα. την αναλγησία σου. Γύρισα απότοµα προς το µέρος της. ξετυλίγονταν κυµατιστά ζαφειρένια τατουάζ που έµοιαζαν πολύ µ’ εκείνα στο πρόσωπό µου. «Η αλλαγή είναι αρκετά δύσκολη και χωρίς άτοµα σαν εσένα. Ίσως ίσως και του Έρικ και ποιος ξέρει πόσων ακόµα. δύσπιστη έκφραση.

πράγµα που µε εξόργισε ακόµα περισσότερο. Ο Ντάµιεν µου χαµογέλασε ενθαρρυντικά. ηλίθια σκύλα. Μόνο η µεγάλη ιέρεια µπορεί ν’ αντικαταστήσει την αρχηγό τους». Αυτό όµως δε µας κάνει τέρατα κι είναι καιρός πια να πάψουν οι Σκοτεινές Κόρες να φέρονται σαν τέτοια. δεν µπορείς να πάρεις έτσι απλά τις Σκοτεινές Κόρες. αλλά αυτό είναι το µόνο πράγµα για το οποίο δεν έφταιξες απόψε. «Είµαι. Οι δίδυµες µου έκλεισαν το µάτι. Δε θα µε κατέκριναν. φταις που βρέθηκαν µέσα στον κύκλο κακά πνεύµατα». «Κάποια στιγµή θ’ αρχίσουµε όλοι να διψάµε για αίµα» είπα απλά. «Φασκόµηλο. Η Στίβι Ρέι µου έγνεψε. έστω κι αν δεν είχα µάθει ακόµη να εµπιστεύοµαι τον εαυτό µου. Ξόφλησες. Ανταπέδωσαν το βλέµµα µου χωρίς καν να πεταρίσουν τα βλέφαρά τους. Και δεν είναι παράξενο που τράβηξες τόσο φρικτά πνεύµατα».» είπε η Νεφερέτ. Και. «Ή θα πεθάνουµε.«Δεν έφταιγα εγώ που ο φίλος σου σ’ ακολούθησε εδώ» φώναξε. βέβαια. Φταις που οι δήθεν φίλες σου δεν έµειναν στο πλευρό σου και δεν κράτησαν δυνατό τον κύκλο. «Εσύ. «Τότε είναι πολύ βολικό που βρίσκοµαι εδώ. γιατί είσαι κι εσύ φρικτή» είπε η Στίβι Ρέι. σωστά. Χαµογέλασα στους φίλους µου κι εκείνοι µου ανταπέδωσαν το χαµόγελο. «Όχι. Ήταν φίλοι µου· έπρεπε να τους εµπιστευόµουν περισσότερο. «Ναι. «Άκου να σου πω. Αφροδίτη. «Αυτή η µαγκιά µε τα ψυγεία είναι το πρώτο πράγµα που τελείωσε απόψε». τώρα θα µας παραστήσεις ότι δε λαχταράς το αίµα περισσότερο από εµάς. .» Κοίταξα τους φίλους µου. Η Αφροδίτη τα είχε χάσει. «Είναι φανερό πως η θεά διαθέτει χιούµορ». ψυγείο. ηλίθιο πλάσµα! Έπρεπε να κάψεις φασκόµηλο για να διώξεις την αρνητική ενέργεια πριν χρησιµοποιήσεις ανθόξανθο. Φαίνεται ότι η Nύχτα απάντησε µ’ αυτό τον τρόπο στις προσευχές µου». βγάλε τον σκασµό» γρύλισε η Αφροδίτη. Δεν ήρθα στον Οίκο της Νύχτας ζητώντας ξεχωριστές δυνάµεις. «Όχι!» Τέντωσα απειλητικά το δάχτυλό µου.» Έγνεψα καταφατικά. «Μπα. δεν έφταιγες εσύ για την εµφάνιση του Χιθ. «Να υποθέσω ότι θεωρείς τώρα αρχηγό τον εαυτό σου. Το µόνο που ήθελα ήταν να ενταχτώ κι εγώ κάπου. Και συνειδητοποίησα πως ήµουν χαζή. Δεν είσαι πια αρχηγός των Σκοτεινών Κορών».

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 29

Η Νεφερέτ βγήκε από τις σκιές κι ανέβηκε στο περίπτερο, πηγαίνοντας βιαστικά στον Χιθ
και τον Έρικ. Πρώτα άγγιξε το πρόσωπο του Έρικ κι έλεγξε τα µατωµένα κοψίµατα που
απέκτησαν τα χέρια του όταν προσπαθούσε µάταια να τραβήξει τα φαντάσµατα από τον
Χιθ. Καθώς έσερνε τα χέρια της στα τραύµατά του, είδα το αίµα να στεγνώνει. Ο Έρικ
ανάσανε ανακουφισµένος, σαν να είχε περάσει ο πόνος.
«Θα γιατρευτούν. Έλα στο αναρρωτήριο όταν γυρίσουµε στο σχολείο και θα σου δώσω
µια αλοιφή που θ’ ανακουφίσει το τσούξιµο των πληγών». Χάιδεψε το µάγουλό του κι
αυτός κοκκίνισε σαν παντζάρι. «Έδειξες τη γενναιότητα του βρικόλακα πολεµιστή όταν
έµεινες να προστατέψεις αυτό το παιδί. Είµαι περήφανη για σένα, Έρικ Νάιτ, το ίδιο κι η
θεά».
Ο έπαινός της µου προκάλεσε ένα κύµα ευχαρίστησης· ήµουν κι εγώ περήφανη για
εκείνον. Τότε άκουσα ένα µουρµουρητό επιδοκιµασίας γύρω µου και συνειδητοποίησα ότι
οι Σκοτεινές Κόρες και Γιοι είχαν επιστρέψει κι ήταν µαζεµένοι στα σκαλοπάτια. Πόσα είχαν
δει; Αλλά η Νεφερέτ έστρεψε την προσοχή της στον Χιθ και ξέχασα όλους τους άλλους.
Ανασήκωσε τα κουρελιασµένα µπατζάκια του τζιν του κι εξέτασε τα µατωµένα σηµάδια εκεί
και στα µπράτσα του. Ύστερα πήρε στις χούφτες της το χλωµό τραβηγµένο πρόσωπό του
κι έκλεισε τα µάτια της. Είδα το σώµα του να κοκαλώνει ακόµα περισσότερο και µετά
αναστέναξε και χαλάρωσε όπως ο Έρικ. Λίγες στιγµές αργότερα, ήταν σαν να κοιµόταν
ήρεµα αντί να παλεύει βουβά µε τον θάνατο. Η Νεφερέτ, γονατισµένη ακόµη δίπλα του,
είπε: «Θα γίνει καλά και το µόνο που θα θυµάται είναι ότι µέθυσε και χάθηκε
προσπαθώντας να βρει το πρώην κορίτσι του». Με κοίταξε καθώς έλεγε τις τελευταίες
λέξεις, µε βλέµµα καλοσυνάτο και γεµάτο κατανόηση.
«Σ’ ευχαριστώ» ψιθύρισα.
Η Νεφερέτ µου έγνεψε αµίλητη πριν σηκωθεί κι απευθυνθεί στην Αφροδίτη. «Είµαι εξίσου
υπεύθυνη µ’ εσένα για ό,τι έγινε εδώ απόψε. Ήξερα καιρό τώρα πόσο εγωίστρια είσαι,
αλλά προτίµησα να το παραβλέψω ελπίζοντας ότι µε τον χρόνο και τη βοήθεια της θεάς θα
ωρίµαζες. Έκανα λάθος». Η φωνή της Νεφερέτ πήρε την καθάρια, επιτακτική χροιά της
προσταγής. «Αφροδίτη, σε απαλλάσσω επισήµως από τα καθήκοντά σου ως αρχηγό των
Σκοτεινών Κορών και Γιων. Δεν είσαι πια εκπαιδευόµενη για µεγάλη ιέρεια. Τώρα δε
διαφέρεις από τους υπόλοιπους αρχάριους». Με µια σβέλτη κίνηση, η Νεφερέτ άπλωσε το
χέρι της, έπιασε το ασηµένιο µενταγιόν µε τον γρανάτη που κρεµόταν στο στήθος της
Αφροδίτης, σύµβολο του αξιώµατός της, και το τράβηξε από τον λαιµό της.
Η Αφροδίτη δεν έβγαλε τσιµουδιά, αλλά το πρόσωπό της ήταν άσπρο σαν κιµωλία και τα
µάτια της καρφωµένα στη Νεφερέτ, χωρίς να βλεφαρίζουν.
Η µεγάλη ιέρεια γύρισε την πλάτη της στην Αφροδίτη και ήρθε σ’ εµένα. «Ζόι Ρέντµπερντ,
κατάλαβα πως είσαι ξεχωριστή από την ηµέρα που µε άφησε η Νύχτα να προβλέψω ότι θα
σηµαδευτείς». Μου χαµογέλασε κι έβαλε το δάχτυλό της κάτω από το πιγούνι µου,

ανασηκώνοντας το πρόσωπό µου για να δει καλύτερα τις νέες προσθήκες στο σηµάδι µου.
Ύστερα έσπρωξε στο πλάι τα µαλλιά µου και περιεργάστηκε τα τατουάζ που είχαν
εµφανιστεί στον λαιµό, τον ώµο και την ωµοπλάτη µου. Άκουσα τις Σκοτεινές Κόρες και
Γιους να κοντανασαίνουν µόλις είδαν τα παράξενα σηµάδια µου. «Εκπληκτικό, πραγµατικά
εκπληκτικό» ψιθύρισε καθώς τραβούσε το χέρι της, και συνέχισε: «Απόψε απέδειξες τη
σοφία της θεάς, που αποφάσισε να σε προικίσει µε ξεχωριστές δυνάµεις. Κέρδισες τη θέση
της αρχηγού των Σκοτεινών Κορών και Γιων και της εκπαιδευόµενης µεγάλης ιέρειας µε τα
δώρα που σου χάρισε η θεά, καθώς και µε τη συµπόνια και τη σοφία σου». Μου έδωσε το
µενταγιόν της Αφροδίτης. Ήταν βαρύ και ζεστό στα χέρια µου. «Να το φορέσεις µε
µεγαλύτερη σύνεση από την προκάτοχό σου». Κι ύστερα έκανε µια πραγµατικά
εντυπωσιακή χειρονοµία. Η Νεφερέτ, µεγάλη ιέρεια της Νύχτας, µε χαιρέτησε επίσηµα,
ακουµπώντας τη γροθιά της πάνω στην καρδιά της και σκύβοντας το κεφάλι της, µε την
ένδειξη σεβασµού των βρικολάκων. Όλοι γύρω µας περίµεναν να τη µιµηθεί η Αφροδίτη.
Δάκρυα θόλωσαν τα µάτια µου καθώς οι τέσσερις φίλοι µου µου χαµογελούσαν κι έσκυβαν
τα κεφάλια τους µαζί µε τις Σκοτεινές Κόρες και Γιους.
Αλλά µέσα σ’ όλη την ευτυχία, εγώ ένιωθα µπερδεµένη. Πώς αµφέβαλλα ότι µπορούσα να
τα πω όλα στη Νεφερέτ;
«Γύρισε στο σχολείο. Θα τακτοποιήσω εγώ ό,τι χρειάζεται να γίνει εδώ» µου είπε η
Νεφερέτ. Μ’ αγκάλιασε βιαστικά και µου ψιθύρισε στο αυτί: «Είµαι τόσο περήφανη για
σένα, Ζόιµπερντ». Κι ύστερα µ’ έσπρωξε απαλά προς την κατεύθυνση των φίλων µου.
«Καλωσορίστε την καινούρια αρχηγό των Σκοτεινών Κορών και Γιων!» είπε.
Oι τέσσερις φίλοι µου άρχισαν πρώτοι τις επευφηµίες. Και µετά µε περικύκλωσαν όλοι και
ήταν σαν να µε παρέσυρε από το κιόσκι ένα δυνατό κύµα γέλιου και συγχαρητηρίων.
Χαµογελούσα κι έγνεφα στους νέους «φίλους» µου, αλλά δεν ήµουν κουτή. Θύµιζα νοερά
στον εαυτό µου ότι πριν από λίγες µόλις στιγµές έκαναν ό,τι τους έλεγε η Αφροδίτη.
Ασφαλώς θα χρειαζόταν λίγος χρόνος για ν’ αλλάξουν τα πράγµατα.
Φτάνοντας στο γεφυράκι, θύµισα στα παιδιά που είχα πια υπό την εποπτεία µου ότι
έπρεπε να κάνουν ησυχία, καθώς θα διασχίζαµε τη συνοικία για να επιστρέψουµε στο
σχολείο, και τους έκανα νόηµα να προχωρήσουν µπροστά µου. Όταν ετοιµάστηκαν να
περάσουν το γεφυράκι η Στίβι Ρέι, ο Ντάµιεν κι οι δίδυµες, ψιθύρισα: «Όχι εσείς. Eσείς
µείνετε µαζί µου».
Οι τέσσερίς τους στάθηκαν γύρω µου χαµογελώντας χαζοχαρούµενα. Κοίταξα τα λαµπερά
µάτια της Στίβι Ρέι. «Δεν έπρεπε να προσφερθείς για ψυγείο. Ξέρω πόσο φοβόσουν». Tο
χαµόγελο της Στίβι Ρέι έσβησε.
«Μα αν δεν το είχα κάνει, δε θα ξέραµε πού θα γινόταν η τελετή, Ζόι. Το έκανα για να
µπορέσω να στείλω µήνυµα στο κινητό του Ντάµιεν και να µε συναντήσει εδώ µαζί µε τις
δίδυµες. Ξέραµε ότι θα µας χρειαζόσουν».
Σήκωσα τα χέρια µου και σταµάτησε να µιλάει, αλλά ήταν έτοιµη να κλάψει. Της
χαµογέλασα. «Δε µ’ άφησες να τελειώσω. Ήθελα να πω ότι δεν έπρεπε να το κάνεις, αλλά
χαίροµαι που το έκανες!» Την αγκάλιασα και χαµογέλασα δακρυσµένη στους άλλους τρεις.
«Σας ευχαριστώ – χαίροµαι που ήρθατε».
«Γι’ αυτό είναι οι φίλοι, Ζι» είπε ο Ντάµιεν.
«Βέβαια» είπε η Σονί.

«Ακριβώς» είπε η Έριν.
Και µ’ έκλεισαν σε µια γιγάντια, οµαδική, ασφυκτική αγκαλιά – δίνοντάς µου απέραντη
χαρά.
«Μπορώ να το κάνω κι εγώ αυτό;»
Στράφηκα και είδα τον Έρικ να στέκεται λίγο πιο πέρα.
«Α, ναι, οπωσδήποτε» είπε πρόσχαρα ο Ντάµιεν.
Η Στίβι Ρέι άρχισε να χαχανίζει, ενώ η Σονί αναστέναξε και είπε: «Κόφ’ το, Ντάµιεν. Ο
άνθρωπος παίζει σε άλλη οµάδα, το ξέχασες;». Μετά η Έριν µ’ έσπρωξε από το κέντρο της
παρέας προς τον Έρικ. «Αγκάλιασε το παιδί. Απόψε προσπάθησε να σώσει το αγόρι σου»
είπε.
«Το πρώην αγόρι µου» βιάστηκα να διευκρινίσω καθώς τον άφηνα να µ’ αγκαλιάσει,
αναστατωµένη από τη µυρωδιά του φρέσκου αίµατος που είχε ακόµη πάνω του κι από το
γεγονός ότι µ’ έσφιγγε στην αγκαλιά του. Κι ύστερα, σαν να µην έφταναν αυτά τα δύο, ο
Έρικ µε φίλησε τόσο φλογερά που, τ’ ορκίζοµαι, νόµιζα πως θα λιποθυµήσω.
«Για σας παρακαλώ» άκουσα να λέει η Σονί.
«Βρείτε ένα δωµάτιο!» είπε η Έριν.
Ο Ντάµιεν χαχάνισε, καθώς τραβιόµουν αµήχανη από την αγκαλιά του Έρικ.
«Πεινάω σαν λύκος» είπε η Στίβι Ρέι. «Αυτή η φάση µε το ψυγείο ανοίγει την όρεξη».
«Πάµε να σου βρούµε κάτι να φας» είπα.
Οι φίλοι µου προχώρησαν στη γέφυρα, ενώ η Σονί διαφωνούσε µε τον Ντάµιεν για το αν
θα φάµε πίτσα ή σάντουιτς.
«Μπορώ να σε συνοδέψω;» ρώτησε ο Έρικ.
«Ναι, έχω αρχίσει να το συνηθίζω» απάντησα χαµογελαστά.
Γέλασε και προχώρησε στη γέφυρα. Και τότε, από το σκοτάδι πίσω µου, άκουσα ένα
πολύ καθαρό, πολύ εκνευρισµένο νιαούρισµα.
«Προχωρήστε, θα σας φτάσω σ’ ένα λεπτό» είπα στον Έρικ κι επέστρεψα στις σκιές στην
άκρη του κήπου του Φίλµπρουκ. «Νάλα; Ψι ψι ψι…» φώναξα. Και, πράγµατι, µέσ’ απ’ τους
θάµνους βγήκε ένα δυσαρεστηµένο µαλλιαρό πλασµατάκι, γκρινιάζοντας συνέχεια.
Έσκυψα, την πήρα στην αγκαλιά µου κι άρχισε αµέσως να γουργουρίζει. «Γιατί µε
ακολούθησες, βρε κουτό, ως εδώ, αφού δε σου αρέσει να περπατάς τόσο µακριά; Λες και
δεν τράβηξες αρκετά απόψε» µουρµούρισα, αλλά πριν προλάβω να επιστρέψω στη
γέφυρα, βγήκε απ’ τις σκιές η Αφροδίτη, κλείνοντάς µου τον δρόµο.
«Μπορεί να κέρδισες απόψε, αλλά δεν τελείωσε το παιχνίδι» µου είπε.
Ήταν στ’ αλήθεια πολύ κουραστική. «Δεν προσπάθησα να “κερδίσω” τίποτα. Απλώς
προσπάθησα να κάνω το σωστό».
«Αυτό νοµίζεις ότι έκανες;» Τα µάτια της πηγαινοέρχονταν από εµένα στο µονοπάτι που
οδηγούσε στο περίπτερο, σαν να φοβόταν ότι την παρακολουθούσε κάποιος. «Δεν έχεις
ιδέα τι έγινε απόψε. Σε χρησιµοποίησαν – όλους µάς χρησιµοποίησαν. Είµαστε µαριονέτες,
τίποτα περισσότερο». Σφούγγισε θυµωµένη τα µάτια της και συνειδητοποίησα πως έκλαιγε.
«Αφροδίτη, δε χρειάζεται να είµαστε τσακωµένες» είπα µαλακά.
«Χρειάζεται!» φώναξε. «Είναι οι ρόλοι που µας έχουν αναθέσει. Θα δεις… θα δεις…» Η
Αφροδίτη έκανε να φύγει.
Ξάφνου ήρθε στη µνήµη µου µια εικόνα. Η Αφροδίτη ενώ έβλεπε το όραµά της. Την

. «Το όραµα που είδες σήµερα στο γραφείο της Νεφερέτ τι ακριβώς έδειχνε. Κοίταξα τη συγκάτοικό µου και καινούρια καλύτερή µου φίλη. στάσου!» Μου έριξε µια µατιά πάνω απ’ τον ώµο της. «Ό.» Κούνησε αργά το κεφάλι της. «Αφήστε τη να φύγει». «Αφροδίτη. Την είδα να διασχίζει τη γέφυρα µε σφιγµένο το στοµάχι µου. Δε γίνεται! Δε στέκει. «Πάµε να φύγουµε» είπα. Με περιστοίχισαν οι φίλοι µου και επιστρέψαµε στους κοιτώνες.άκουσα να λέει. σαν να συνέβαινε τώρα: Είναι νεκροί! Όχι. Της έκλειναν τον δρόµο πέντε παιδιά – οι φίλοι µου. «Έι» είπε η Στίβι Ρέι. θα ’µαστε µαζί». Δεν είναι φυσιολογικό! Δεν καταλαβαίνω… δεν… Εσύ… εσύ ξέρεις. Όχι. Σκέφτηκα την Ελίζαµπεθ… τον Έλιοτ… την εµφάνισή τους σ’ εµένα. «Δεν είναι παρά η αρχή. Η Αφροδίτη ήξερε κάτι για την Ελίζαµπεθ και τον Έλιοτ. Κι αυτά που είχε πει η Αφροδίτη άρχισαν ν’ αποκτούν λογική. Ο κόµπος στο στοµάχι µου χαλάρωσε. Θα γίνουν πολύ χειρότερα τα πράγµατα». και κάποια στιγµή έπρεπε ν’ ανακαλύψω τι ήταν. Όχι.τι κι αν γίνει. τίναξε τα µαλλιά της και πέρασε ανάµεσά τους λες κι ήταν δικός της όλος ο κόσµος. Η Αφροδίτη σήκωσε το κεφάλι της. «Εντάξει» τους είπα. Η κραυγή του τρόµου της ήχησε αλλόκοτα στο µυαλό µου. ολοζώντανα. Η Σονί και η Έριν παραµέρισαν. Γύρισε να φύγει αλλά σταµάτησε.

) Φ. Ένα µεγάλο ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ. Η συνεισφορά του ήταν ανεκτίµητη. για τη βοήθεια στον τοµέα της έρευνας και για την ανάγνωση και τον σχολιασµό των δοκιµίων αυτού του βιβλίου. (Αυτή µ’ έκανε να το γράψω. (Εντάξει. Θέλω να ευχαριστήσω την αγαπηµένη µου µαµά. και η Κριστίν θέλουν να ευχαριστήσουν τον πατέρα/παππού Ντικ Καστ. Οι ιδέες σας ήταν µεγάλη βοήθεια (και πολύ διασκεδαστικές). Θα ήθελα επίσης να ευχαριστήσω την καταπληκτική κόρη µου Κριστίν. Δε θα τα κατάφερνα χωρίς εσένα. που είναι τόσο απίστευτα ταλαντούχα συγγραφέας και τόσο καλή συνεργάτιδα. ΠΑΙΔΙΑ αξίζει στους µαθητές µου των τµηµάτων Δηµιουργικής Γραφής του σχολικού έτους 2005-2006. µπαµπά/παππού! . Σ’ αγαπάµε.ΕΥΧΑΡΙΣΤΙΕΣ Θα ήθελα να ευχαριστήσω τον υπέροχο µαθητή µου Τζον Μάσλιν.K. αυτή µ’ έκανε να το γράψω. χάρη στην οποία αποδίδεται τόσο ζωντανά η γλώσσα που χρησιµοποιούν οι έφηβοι.K.) Κριστίν Η Φ. για τη φανταστική βιολογική θεωρία που τις βοήθησε να δηµιουργήσουν ως βάση για τους βρικόλακες του Οίκου της Νύχτας.