ΕΤΟΣ 17Ο

ΚΥΡΙΑΚΗ 09 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2016

ΑΡΙΘΜ.

ΦΥΛΛΟΥ 825

Διακονία
ΚΥΡΙΑΚΗ Γ’ΛΟΥΚΑ
Η ανάσταση του γιού της χήρας της Ναϊν
(Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Αντινόης
κ.κ. Παντελεήμονος)
ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΗ

ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ

ΙΕΡΟΥ

ΝΑΟΥ

[…] «νεανίσκε, σοί λέγω, εγέρθητι»
(Λουκ. 7:14). Και αμέσως «ανεκάθισεν ο
νεκρός» (Λουκ. 7:15)[…]
Τα
λόγια
του
Χριστού
δεν
απευθύνονται μονάχα στο νεκρό της
σημερινής ευαγγελικής
περικοπής,
αλλά σ’ όλους τους νέους και νέες της
εποχής μας. Απευθύνονται σ’ όλα τα
παιδιά
που
είναι
πεθαμένα
πνευματικά. Ο Χριστός απευθύνεται
στους νέους και νέες κάθε εποχής, που
η αμαρτία τους αιχμαλώτισε μέσα στα
θανατηφόρα δίχτυα της και τα οδηγεί στην καταστροφή
και τον θάνατο.
Πολλές φορές ακούμε, ότι ζούμε σε δύσκολες εποχές
για να εφαρμόσουμε τις εντολές του Χριστού, να ζήσουμε
μία ζωή ενάρετη και χριστιανική. Αυτή η γνώμη είναι
λανθασμένη και αποτελεί μία πλάνη του διαβόλου. Όλες
οι εποχές έχουν τις δυσκολίες τους και τα προβλήματα
τους. Σ’ όλες τις εποχές είναι παρών και ζωντανός ο
Χριστός. Αυτός προσφέρει την πραγματική ζωή σ’ όσους
θέλουν να Τον ακολουθήσουν. Ο Χριστός δεν βιάζει
κανένα. Δεν θέλει κανένας νέος να τον ακολουθήσει με
το ζόρι.
Ακούμε πολλές φορές γονείς να συμβουλεύουν τα
παιδιά τους, να διασκεδάζουν, να τα ενθαρρύνουν στη
διάπραξη σοβαρών και θανάσιμων αμαρτημάτων· και
δεν τα ελέγχουν για τις ανηθικότητές τους. Δεν τα
παροτρύνουν να ακολουθήσουν τον δρόμο του Χριστού,
της Εκκλησίας, της αρετής και των καλών έργων. Την
αποτυχία
τους,
σαν
γονείς,
επιδιώκουν
να
δικαιολογήσουν με την παράλογη δικαιολογία της
αμαρτωλής ζωής των παιδιών τους! «Νέοι είναι, ας
διασκεδάσουν»!!!
Πόσο, πραγματικά, πρέπει να κλάψουμε για την τόση
διαστροφή της κοινωνίας μας! Αυτοί οι γονείς μοιάζουν
με την μάνα της σημερινής ευαγγελικής περικοπής.
Είναι γονείς που συνοδεύουν τα παιδιά τους στον
τάφο[…]
Όλοι οι γονείς φροντίζουν για τη μόρφωση, την
οικονομική και οικογενειακή αποκατάσταση των παιδιών

ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΔΙΑΚΟΝΙΑ

ΑΓΙΟΥ

ΠΑΝΤΕΛΕΗΜΟΝΟΣ

ΑΜΠΕΡΙΑΣ

ΧΑΝΙΩΝ

τους. Αγωνίζονται πολύ σκληρά γι’
αυτά. Αλλά, γιατί επιτρέπουν στον
εαυτό τους να αμελήσουν για τα
πνευματικά; Γιατί αφήνομε τα παιδιά
τους νεκρά πνευματικά και δεν τα
φέρνουν κοντά στο Χριστό και στην
Εκκλησία Του;[…]
Στην κηδεία ενός νέου συντρέχουν
πλήθος κόσμου. Εάν ο όχλος δείχνει
τόση συμπάθεια για ένα νεκρό, πόσο
μάλλον θα πρέπει να δείχνει, όταν
βλέπει τα νεαρά βλαστάρια της
κοινωνίας να είναι αιχμάλωτα στα χέρια του
πνευματικού θανάτου; Εάν ο κόσμος της Ναϊν έδειξε
τόση συμπόνια, πόση δείχνει ο Κύριος, που είναι ο Κύριος
της Ζωής και μας χαρίζει τη δύναμη να αντιμετωπίσουμε
τη λύπη και τον θάνατο;[…]
Ο δρόμος που ακολούθησε ο κόσμος της πόλεως της
Ναϊν οδηγούσε τον νέο στο νεκροταφείο. Ο δρόμος που
ακολουθεί κανείς μακράν του Χριστού οδηγεί στον
πνευματικό και τελικά στον αιώνιο θάνατο. Όταν κανείς
συναντήσει τον Χριστό και ακούσει τη φωνή Του, τότε η
ψυχή του πλημμυρίζει από ζωή. Όταν ανοίξει κανείς την
καρδιά του στο Χριστό, που στέκεται κοντά του, τότε,
όσες αμαρτίες και αν έχει, όσο χαμηλά και αν έπεσε,
τότε, διά της μετανοίας και ειλικρινούς εξομολογήσεως
συγχωρούνται τα αμαρτήματα που διαπράχθηκαν και η
ψυχή καθαρίζεται από κάθε μόλυσμα σαρκός και
πνεύματος.
Όσο βαδίζομε τον δρόμο της ζωής έχομε ελπίδες να
συναντηθούμε με τον Χριστό. Ποτέ δεν πρέπει να
απελπιζόμαστε, αλλά και πάλιν, ποτέ δεν πρέπει να
αναβάλλουμε την μετάνοια και επιστροφή μας.
Η σημερινή ευαγγελική περικοπή δείχνει την αγάπη
και την στοργή του Χριστού προς τους νέους. Ο Χριστός,
νέε μου, σ’ αγαπά και θέλει να σου προσφέρει την
πραγματική ζωή, που πρέπει να ακολουθήσεις. Θέλει να
σε αναστήσει από τον πνευματικό θάνατο. Ο Χριστός σε
θέλει για δικό Του. Ας συμβάλλουμε όλοι μας, να
πλησιάσουν οι νέοι τον Χριστό, να γίνουν χριστοφόροι
και όχι νεκροφόροι.

ΣΕΛΙΔΑ 1 από 4

Ι. Ν. ΑΓΙΟΥ ΠΑΝΤΕΛΕΗΜΟΝΟΣ

ΕΤΟΣ 17Ο

ΚΥΡΙΑΚΗ 09 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2016

«Πώς θα μάθω ν’αγαπώ τους άλλους»;
Υπάρχουν πολύ ωραίες γωνιές του παραδείσου σ’αυτή
τη γη. Υπάρχει αγάπη σ’αυτή τη γη. Υπάρχουν
άνθρωποι. Μην σταματάς να εμπιστεύεσαι.
Λες: «Πώς θα το κάνω; Πώς γίνονται όλ’αυτά»; Ε,
γίνονται. Προσπαθώντας. Δεν υπάρχει μια συνταγή.
«Πώς
θα
μάθω
ν’αγαπώ
τους
άλλους»;
Αγαπώντας τους. Έτσι θα το μάθεις. Μαθαίνεις
ν’αγαπάς όταν αγαπάς. Τρώγοντας έρχεται η όρεξη.
κάνεις προσευχή και μαθαίνεις την προσευχή. Ξεκινάς
ν’αγαπάς και μαθαίνεις ν’αγαπάς.
Όταν, λοιπόν, σε ρωτήσω «πώς θα μάθεις ν’αγαπάς»,
θα
μου
απαντήσεις
αυτό:
«αγαπώντας».
Και
«αγαπώντας» θα πει ότι θα κάνω και λάθη και θα
αποτύχω και θα πικράνω και θα πικραθώ.
Η αγάπη θέλει άσκηση. Επαναληπτικότητα. Θα
ξαναδοκιμάσω!
(Aπόσπασμα από ομιλία του π.Ανδρέα Κονάνου)

Πλησιάζουν ο ένας τον άλλον
Οι άνθρωποι όσο πλησιάζουν τον Θεό, πλησιάζουν ο
ένας τον άλλον. Και πάλιν όσο πλησιάζουν ο ένας τον
άλλον, τόσο πλησιάζουν τον Θεό.
(Αββάς Δωρόθεος)

Τι σημαίνει ευγένεια
... Δεν λέμε ευθέως την
αλήθεια. Δεν την αντέχει ο
άλλος.
Επιστρέφει, επί
παραδείγματι, ο σύζυγος
στο σπίτι και η σύζυγος έχει
κάνει κάποιο λάθος. Της
επιτίθεται
ο
σύζυγος:
"Λάθος έκανες, Αυτή είναι η αλήθεια. Η αλήθεια να
λέγεται!".
Δεν είναι αυτή η αλήθεια. Δεν είναι αυτό αγάπη. Αυτό
είναι εγωϊσμός. Αυτό σημαίνει ότι δεν αγαπάς την
γυναίκα σου που την αγκαλιάζεις κάθε ημέρα, αφού της
δίνεις μιά στο κεφάλι και στην καρδιά της. Πώς
συμβιβάζονται αυτά.
Το ίδιο ισχύει και για την γυναίκα με τον άνδρα, για
τον Γέροντα με τον υποτακτικό, τον υποτακτικό με τον
Γέροντα, τον αδελφό με τον αδελφό....
Να λοιπόν τι σημαίνει ευγένεια...
(Γέροντας Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτης)

Ψυχαναγκασμός: Η μανία με την
καθαριότητα στο σπίτι
Η γυναίκα που ασχολείται ψυχαναγκαστικά με την
καθαριότητα δεν συνειδητοποιεί το πλήθος των ψυχικών

ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΔΙΑΚΟΝΙΑ

ΑΡΙΘΜ.

ΦΥΛΛΟΥ 825

μικροβίων που καλλιεργεί στην καθημερινή ζωή της
οικογένειας.
Τη στιγμή που διαμαρτύρεται για το ρόλο της ως
υπηρέτριας που πιστοποιείται από τη συνεχή της
ενασχόληση με τον καθαρισμό του σπιτιού, δεν
συνειδητοποιεί ότι έχει γίνει ένας δικτάτορας που
ενοχοποιεί τη ζωή. Θεωρεί ότι ταλαιπωρείται εξαιτίας
των παιδιών της και δεν συνειδητοποιεί ότι αυτή τα
ταλαιπωρεί αφόρητα με το να τους στερεί το δικαίωμα να
είναι φυσιολογικά παιδιά και όχι προγραμματισμένα
ρομπότ. Αναπτύσσει μια αυτιστική στάση κατά την οποία
τα άψυχα αντικείμενα του σπιτιού έχουν την
προτεραιότητα έναντι των έμψυχων όντων.
Με αυτόν τον τρόπο παραιτείται από το δικαίωμά της
να είναι η οικοδέσποινα που δημιουργεί το θερμό κλίμα
του σπιτικού και περιορίζεται στο να είναι ο φύλακας του
άψυχου σπιτιού.
Η μητέρα που ασχολείται διαρκώς με την
καθαριότητα και βρίσκεται σε διαρκή διαμάχη με τα
παιδιά της δεν συνειδητοποιεί ότι το σπίτι κατοικείται
από ζωντανές υπάρξεις. Δε θέλει να σκέφτεται ότι
πολλές μητέρες παραπληγικών παιδιών θα ευχόντουσαν
να μπορούσαν τα παιδιά τους να αναστατώσουν το σπίτι.
Η γυναίκα που ασχολείται ψυχαναγκαστικά με την
καθαριότητα του σπιτιού οργισμένα καταστρέφει την
θηλυκότητά της και αποκαμωμένη δεν έχει ενέργεια για
το θαύμα του έρωτα.
Εκείνος που εκνευρίζεται με τους άλλους που δεν
τηρούν τους κανόνες της καθαριότητας τους οποίους ο
ίδιος έχει θέσει δεν συνειδητοποιεί ότι στην
πραγματικότητα και αυτός θα προτιμούσε να
δραπετεύσει από την πεντακάθαρη φυλακή του. Γι αυτό
οργίζεται με εκείνους που το τολμούν. Άλλωστε αυτό που
θέλει να τακτοποιήσει δεν είναι οι ακάθαρτες επιφάνειες
αλλά οι ακάθαρτες σκέψεις που ως λογισμοί της λένε ότι
με κάτι άλλο θα ήθελε να ασχοληθεί.
Οι μητέρες αυτές θυμίζουν εκείνα τα παιδιά που
ασταμάτητα διαβάζουν προκειμένου να είναι συνεπείς
μαθητές μαθητές στις σχολικές υποχρεώσεις. Φθονούν
τους συμμαθητές τους που παίζουν ξέγνοιαστοι και
εύχονται να προκύψει μια αιφνιδιαστική εξέταση για να
τιμωρηθούν.
Είναι όπως εκείνοι που στο φαγητό τους αφήνουν για
το τέλος αυτό που τους αρέσει περισσότερο αλλά με
ζήλεια και αγωνία παρατηρούν ότι οι άλλοι ήδη
ευχαριστιούνται το δικό τους.
Επομένως μια γυναίκα που ασχολείται διαρκώς με τις
οικιακές εργασίες κατά τρόπο εξουθενωτικό για την ίδια
και βασανιστικό για τους οικείους της καλό θα είναι να
αναρωτηθεί. Τι θα έκανε αν ήταν ελεύθερη να ασχοληθεί
όχι με ό, τι πρέπει αλλά με ό, τι θα ήθελε;
Τότε πιθανόν να αναστατωνόταν συνειδητοποιώντας
ότι έχει ξεχάσει να επιθυμεί. Πιθανώς όμως να ζούσε τον
αναστάσιμο ξεσηκωμό και τη γλυκιά αναστάτωση από το
ανοιξιάτικο ξύπνημα της ζωής της. Τότε θα μπορούσε
πιθανόν να συνειδητοποιήσει ότι η δική της ελευθερία
δεν θα οδηγούσε στη διάλυση της οικογένειάς της αλλά

ΣΕΛΙΔΑ 2 από 4

Ι. Ν. ΑΓΙΟΥ ΠΑΝΤΕΛΕΗΜΟΝΟΣ

ΕΤΟΣ 17Ο

ΚΥΡΙΑΚΗ 09 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2016
στην απελευθέρωση όλων των μελών της από τις
πνιγηρές υποχρεώσεις και στην ανάδειξη των
δημιουργικών τους ικανοτήτων.
(από την ιστοσελίδα Ορθόδοξη Γυναίκα)

Πώς μπορώ να κρατήσω ένα φίλο;
Ο
Γιωργάκης,
ένα
δωδεκάχρονο αγόρι, ενώ
περπατούσε στην αμμουδιά
με τη μαμά του ξαφνικά τη
ρώτησε:
«Μαμά, πώς μπορώ να
κρατήσω ένα φίλο, όταν
τελικά τον βρω;»
Η μητέρα του για μια
στιγμή σάστισε με το
αναπάντεχο της ερώτησης του γιού της. Με μια γρήγορη
κίνηση έσκυψε και πήρε στη φούχτα της όση άμμο
μπορούσε. Την έκλεισε στις παλάμες της δυνατά αλλά
εκείνη γλιστρούσε σιγά σιγά και διέφευγε ανάμεσα από
τα δάχτυλά της. Όσο την έσφιγγε δυνατότερα στις
παλάμες της για να την συγκρατήσει τόσο μεγαλύτερη
απώλεια είχε! Στον κίνδυνο να χάσει όλη την άμμο
άνοιξε τις παλάμες της. Η άμμος αυτοστιγμεί σταμάτησε
να διαρρέει!
Ο Γιωργάκης κοιτούσε απορημένος με ορθάνοιχτα τα
παιδικά του μάτια. Τέλος δίνοντας ένα φιλί στη μαμά
του, ξεφώνισε γεμάτος ενθουσιασμό:
«Τώρα κατάλαβα. Όταν νιώθει λεύτερος!».

(Ἱερομ. Ἀντωνίου Ρωμαίου)

Το Πρώτο Σκαλί
Εις τον Θεόκριτο παραπονιούνταν
μια μέρα ο νέος ποιητής Ευμένης·
«Τώρα δυο χρόνια πέρασαν που γράφω
κ’ ένα ειδύλλιο έκαμα μονάχα.
Το μόνον άρτιόν μου έργον είναι.
Aλλοίμονον, είν’ υψηλή το βλέπω,
πολύ υψηλή της Ποιήσεως η σκάλα·
κι απ’ το σκαλί το πρώτο εδώ που είμαι
ποτέ δεν θ’ ανεβώ ο δυστυχισμένος.»
Είπ’ ο Θεόκριτος· «Aυτά τα λόγια
ανάρμοστα και βλασφημίες είναι.
Κι αν είσαι στο σκαλί το πρώτο, πρέπει
νάσαι υπερήφανος κ’ ευτυχισμένος.
Εδώ που έφθασες, λίγο δεν είναι·
τόσο που έκαμες, μεγάλη δόξα.
Κι αυτό ακόμη το σκαλί το πρώτο
πολύ από τον κοινό τον κόσμο απέχει.
Εις το σκαλί για να πατήσεις τούτο
πρέπει με το δικαίωμά σου νάσαι
πολίτης εις των ιδεών την πόλι.
Και δύσκολο στην πόλι εκείνην είναι
και σπάνιο να σε πολιτογραφήσουν.
Στην αγορά της βρίσκεις Νομοθέτας
που δεν γελά κανένας τυχοδιώκτης.
Εδώ που έφθασες, λίγο δεν είναι·
τόσο που έκαμες, μεγάλη δόξα.»

Περί ἐξομολογήσεως

ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΔΙΑΚΟΝΙΑ

ΦΥΛΛΟΥ 825

Μετά τό ἅγιο Βάπτισμα καί τό ἅγιο Χρίσμα, μέ τά
ὁποῖα ἑνούμεθα ὑποστατικῶς, ἀσυγχύτως καί ἀδιαιρέτως
μετά τοῦ Σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, δέν εἶναι σωστό
νά βιώνουμε ὅτι ἀγωνιζόμαστε γιά τή σωτηρία μας.
Παραβιάζουμε «θύρες ἀνοιχτές».
Τό ἐπιδιωκόμενο πλέον εἶναι, καί πρέπει νά εἶναι, ἡ
χριστοειδής ζωή. Πάνω σ’ αὐτή τή βάση δημιουργοῦνται
βιώματα εὐχαριστίας καί εὐγνωμοσύνης καί φιλότιμου
καί καταλύεται ὁ ἐνοχικός ἐγωκεντρικός καί ὁ
φορτισμένος ἀξιόμισθα ἠθικισμός. Βιώνεται μία
φυσιολογική χαρμολύπη στηριγμένη στήν ἄπειρη ἀγάπη
τοῦ ἐραστοῦ μας Ἰησοῦ καί στή συνειδητοποίηση τῆς
δικῆς μας ἐλλειμματικότητας σέ χριστοείδεια, τῆς ὁποίας
τά μεγέθη δέν εἶναι παρά δῶρα τοῦ Ἐραστοῦ μας καί
κλιμακώνονται μέχρις ὅτου Ἐκεῖνος θά θελήσει νά μᾶς
ὁδηγήσει καί στούς θαλάμους τῆς αἰώνιας Βασιλείας Του.

(Επιμέλεια: Αθανάσιος Γκάτζιος)

Πολύ συχνά στό ἐξομολογητήριο συναντῶ εὐλαβεῖς
ἀνθρώπους
πού
μέ
ἁπλότητα
δηλώνουν
ὅτι
ἐνδιαφέρονται «γιά τή σωτηρία τους». Καθώς
ἀναγκάζομαι νά τούς «πληροφορήσω» ὅτι εἶναι λάθος ὁ
στόχος τους, παραξενεύονται καί καμιά φορά
δυσανασχετοῦν. Γιά νά κατανοηθοῦν καί οἱ δυό πλευρές
σκέφθηκα νά χρησιμοποιήσω λόγο ἀλληγορικό.
Ἕνας νεαρός πρίγκιπας, βγαίνοντας γιά κυνήγι μία
μέρα, πέρασε ἀπό μία φτωχογειτονιά καί, καθώς τά
φτωχαδάκια παίζανε ἀνέμελα, πρόσεξε μία ἔφηβη
ἰδιαίτερα καί, κάτω ἀπό τά κουρελιασμένα ροῦχα της,
κάτω ἀπό τό βρώμικο κορμί της καί τά ἀχτένιστα καί
ἄπλυτα μαλλιά της καί τά τσιμπλιασμένα μάτια της,
διέκρινε ὅτι τό κορίτσι ἐκεῖνο εἶχε ὅλα τά χαρακτηριστικά
πού θά ἔπρεπε νά ἔχει καί ἡ γυναίκα πού ζητοῦσε γιά
πριγκίπισσα. Ἀθέτησε κάθε «πρωτόκολλο τῆς Αὐλῆς», τή
ζήτησε ἀπό τούς γονεῖς της καί τήν ἔκανε «πριγκίπισσα».
Εἶναι αὐτονόητο ὅτι ἀπό κεῖ καί πέρα ὅ,τι κάνει αὐτή ἡ
κοπέλα γιά τόν καθαρισμό της καί τήν ἐν γένει βελτίωσή
της δέν τό κάνει γιά νά γίνει πριγκίπισσα, ἀλλά γιατί
ἔχει ἤδη γίνει πριγκίπισσα. Τό κάνει ἀπό φιλότιμο,
ὅπως ἔλεγε ὁ μακαριστός Γέροντας Παΐσιος. Γιά νά ζεῖ
«πριγκιπικά» θά λέγαμε.

ΑΡΙΘΜ.

(Κ.Π.Καβάφης, από τα Ποιήματα 1897-1933, Ίκαρος 1984)

«Κάθε μέρα κάτι κλέβω»...
Πενήντα ολόκληρα λεπτά τις προάλλες στο ταξί στη
Θεσσαλονίκη. Η βροχή και η απεργία των λεωφορείων
δημιούργησαν φοβερή κίνηση τους δρόμους. Κάθε φορά
που μπαίνω σε ταξί και μάλλον έτσι συμβαίνει με όλους
τους ιερείς, είναι σχεδόν αναπόφευκτη η συζήτηση με τον
οδηγό περί κοινωνίας, θρησκείας ή κάτι παραπλήσιο.

ΣΕΛΙΔΑ 3 από 4

Ι. Ν. ΑΓΙΟΥ ΠΑΝΤΕΛΕΗΜΟΝΟΣ

ΕΤΟΣ 17Ο

ΚΥΡΙΑΚΗ 09 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2016
Πολλές φορές το κήρυγμα είναι ανάποδο. Το
αναλαμβάνει ο ταξιτζής και εγώ μπαίνω στην θέση του
ποιμνίου.Έτσι και τώρα. Μου έλεγε περί κατάντιας της
κοινωνίας, περί απομάκρυνσης από τον Θεό, περί μη
τήρησης των εντολών του Κυρίου και άλλα παρόμοια.
Δεν μιλούσα, γιατί ο φίλος ταξιτζής ήταν σχεδόν
απόλυτος και για να μην μπω σε συζήτηση χωρίς τέλος
μόνο συμφωνούσα χαζεύοντας την βροχή.
Επέμενε όμως να προτείνω λύσεις και να καταδικάσω
ενόχους. Αναγκαστικά έπρεπε κάτι να πω. “Κάπου
διάβασα” του λέω “ότι ο κόσμος θα γίνει καλύτερος αν
σήμερα με το που θα φτάσουμε ο καθένας στο σπίτι του
προσφέρει όση περισσότερη αγάπη μπορεί στην
οικογένεια του” και μετά πρόσθεσα έτσι ασυναίσθητα
“και
όταν
σταματήσουμε
να
κλέβουμε”.
Αμέσως...
-“Πάτερ εγώ δεν έκλεψα ποτέ πελάτη ούτε το κράτος
ούτε κανένα άλλο. Κλέφτης δεν είμαι” μου λέει.
-“Πως δεν είσαι” του απαντώ “όλοι είμαστε”.
Επέμενε...
-“Εγώ πάντως κλέβω” του λέω. “Κάθε μέρα κάτι
κλέβω. Κάποιον θα στεναχωρήσω έστω και άθελα μου.
Κάποιον θα ξεχάσω να επαινέσω να του πω ένα όμορφο
κομπλιμέντο. Τι είναι αυτό, κλοπή δεν είναι; Kλέβω το
χαμόγελο από τα χείλη κάποιου. Κάθε μέρα κάπου
μπορεί να μην είμαι εντελώς ειλικρινής διότι μέσα μου
ακόμα λειτουργούν, όσο και να προσπαθώ να τους
κλείσω, αμυντικοί μηχανισμοί που προστατεύουν το εγώ
μου. Κάπου δεν θα δείξω την απαιτούμενη υπομονή και
θα απαντήσω στην γκρίνια με γκρίνια και στον θυμό με
θυμό. Kάποιον θα δυσκολέψω, κάποιον θα πικράνω,
κάποιου θα κλέψω ένα κομμάτι ευτυχίας. Κι’ αυτό κλοπή
δεν είναι;
Κλέβω και χρόνο ακόμα. Χρόνο που θα μπορούσα να
δώσω στους άλλους. Χρόνο που δεν θυσίασα για να
αναπαύσω την σύζυγο μου ή αυτόν που δεν αφιέρωσα
στα παιδιά μου ή σ’ ένα συνάνθρωπο μου. Κλέβω χρόνο
και τον αφιερώνω σε ανούσια χωρίς πραγματικό όφελος
πράγματα αντί στην προσευχή... Πήγε να απαντήσει
αλλά επιτέλους φτάσαμε, μετά από πενήντα ολόκληρα
λεπτά όπως είπα, καταπονημένοι στον προορισμό μας.
Θεέ μου, σκέφτομαι, ελπίζω εκεί πάνω να έλυσες το
κυκλοφοριακό... “μόνο στον παράδεισο. Στην κόλαση...
άσε”.
(π.Χρήστος Γρηγορίου)

Διδαχές Ρώσων ασκητών

Το να διδάσκεις τους άλλους είναι τόσο εύκολο
όσο το να ρίχνεις πέτρες από ένα καμπαναριό. Το
να εφαρμόζεις, όμως, όσα διδάσκεις, αυτό είναι
σα να ανεβάζεις τις πέτρες εκεί επάνω. (Όσιος
Σεραφείμ του Σάρωφ)

ΑΡΙΘΜ.

ΦΥΛΛΟΥ 825

η δεύτερη γεννάται από την πρώτη. (Στάρετς
Ευστράτιος)

Να αγαπάμε τους συνανθρώπους μας, χωρίς να
αναρωτιόμαστε, αν αυτοί μας αγαπούν. (Γέρων
Σωφρόνιος Σαχάρωφ)

Η σιωπή είναι πολύ μεγάλη αρετή. Η πολυλογία
διώχνει τη χάρη του Θεού και ψυχραίνει τη
θερμότητα της ψυχής. (Στάρετς Παρθένιος του
Κιέβου)

Ο Θεός στέλνει το έλεος του μόνο στους
ταπεινούς. Η ταπείνωση τοποθετεί τον άνθρωπο
μπροστά στην πύλη της ουρανίου βασιλείας.
(Στάρετς Αμβρόσιος)

Δίκτυο Προσευχής
Από την Κυριακή 5 Ιουλίου 2015 και κάθε βράδυ
11.00 – 12.00, όσοι θέλουμε, να κάνουμε στο σπίτι μας
την Παράκληση στην Παναγία μας και την Ευχή να
σκεπάσει την Πατρίδα μας και τον Λαό μας.
«Την πάσαν ελπίδα μου εις Σε ανατίθημι, Μήτερ του
Θεού φύλαξον ημάς υπό την Σκέπην Σου»
Ἐπισκεφθεῖτε τὴν ἱστοσελίδα τῆς Ἐνορίας μας:
http://saintpanteleimonchania.wordpress.com

Εφημερίδα ΔΙΑΚΟΝΙΑ
ΙΕΡΟΥ ΝΑΟΥ
ΑΓΙΟΥ ΠΑΝΤΕΛΕΗΜΟΝΟΣ
ΑΜΠΕΡΙΑΣ ΧΑΝΙΩΝ
ΥΠΕΥΘΥΝΟΙ ΥΛΗΣ:
Πρωτ π.ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΚΑΤΑΠΙΔΗΣ
Πρωτ.π.ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ
ΚΟΥΔΟΥΜΝΑΚΗΣ
ΤΗΛ. ΙΕΡΟΥ ΝΑΟΥ: 28210-43053

Όποιος αποφεύγει τη σωματική εργασία, δεν
μπορεί να προκόψει ούτε στην πνευματική, γιατί

ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΔΙΑΚΟΝΙΑ

ΣΕΛΙΔΑ 4 από 4

Ι. Ν. ΑΓΙΟΥ ΠΑΝΤΕΛΕΗΜΟΝΟΣ