You are on page 1of 1

ΜΑΡΙΟΝΕΤΑ

Είναι τα λόγια μου πικρά όπως και όλη η ζωή μου.
Βοήθεια ζητώ απλά για να κάνω την αρχή μου.
Μια μαριονέτα. Δεμένη από τα 4 της άκρα.
Δεν πόνεσα ποτέ. Γιατί ποτέ δεν είχα σάρκα.
Ατόφιο δρυ με επενδυμένη κερασιά.
Συνήθισε πλέον ο νους μου να γυρνάει στα παλιά
Γιατί …η ζωή μου είναι ένα κουκλοθέατρο του δρόμου .
και γω . σε δεύτερο ρόλο . να είμαι ανέγγιχτος του χρόνου .
Καταραμένος σε αιώνια ζωή . μέχρι να σαπίσει του Τσεμπέτο το σκαρί .
γιατί έφτιαξε μαζί τον Πινόκιο και μένα
μα η νεράιδα χάρισε μόνο σε κείνον το ψέμα.
και το ψέμα τράβηξε μαζί δημοσιότητα .
και αυτός έγινε καρτούν σε άλλη πραγματικότητα.
ενώ συνεχίζει ο δρόμος μου με πλήρη ατυχία .
και τα γεγονότα δεν ταυτίζονται με την ιστορία .
αντί για πρώτο ρόλο σε παιδικές ταινίες .
έπαιζα θρίλερ . γιατί έτσι θελαν οι εταιρίες
μέχρι που είδα μαθητές να σκοτώνουν στα σχολεία
και ναρκωτικά να μπαινοβγαίνουν στα νηπιαγωγεία
και τώρα ζητώ συγγνώμη εγώ . και όχι αυτοί που πρέπει .
κι απορώ πως θα κοιτάζουν τον καθρέφτη .
γιατί εγώ κινούμαι απ’ τα δικά σου χέρια .
εγώ δεν μπορώ, εσύ μπορείς να φτάσεις και τ’ αστέρια .
Λίγα λόγια από μια μαριονέτα στο σκοτάδι
κι η ζωή μου περνάει απ’ τα μάτια μου το βράδυ
φταίει η καρδιά που ανασαίνει μόνο όταν πονάει
φταίει το δάκρυ που πάνω στο ξύλο δεν κυλάει
γιατί ο κόσμος μου θυμίζει ότι είμαι μικρός
γι αυτό απόψε βλέπω στ’ αστέρια να με ζητάει ο ουρανός
μια μαριονέτα είμαι και μην ειρωνευτείτε
για ένα κομμάτι ξύλο και σεις προσευχηθείτε...
Θλιβερή ιστορία μα πονεμένη η αγάπη
δεν βρήκα ποτέ την άκρη και τη ταύτισα με δάκρυ
λάθη πολλά που ακόμη μένουν χαραγμένα στην καρδιά μου
λάθος . όχι στην καρδιά αλλά στην αριστερή ξύλινη μεριά μου
γιατί σε λάθος σταχτοπούτα ταίριαξα το γοβάκι .
κι η Ιουλιέτα μου ποτέ δεν ήπιε απ’ το φαρμάκι .
πικρό σαράκι που μου καίει τα εσώψυχα μου
έμεινα παρέα με τη μοναξιά μου
και περνάει ο χρόνος και μένω στη σοφίτα, σαπίζω
όσα δεν πέτυχα ποτέ σ’ ένα τραγούδι στα χαρίζω
και για το τέλος λέω στην άκρη της κάνης
πως 1 πιάνεις, 10 χάνεις, 10 ζεις, μια θα πεθάνεις