You are on page 1of 3

HET PRESIDENTSCHAP VAN TRUMP EN PALESTINA

Toine van Teeffelen
Bethlehem
10 november 2016
Wat kunnen we hier in Palestina verwachten van een presidentschap van Trump?
Een paar speculaties.
In het begin van zijn campagne werd Trump bekritiseerd door de pro-Israelische
lobby in the Verenigde Staten nadat hij had gezegd dat hij een soort ‘ neutral
guy’ was wat het Palestijns-Israelisch conflict betreft. Hierna volgde hij de lijn
van de andere presidentiele kandidaten en voegde daar zijn eigen Trumpiaanse
hyperbolen eraan toe. Zelfs toonde hij zich bereid om de 38 miljard dollar over
tien jaar aan militaire en ekonomische hulp die Obama voor Israel had geregeld
te overtreffen.
Hij kondigde aan dat hij de Amerikaanse ambassade naar Jeruzalem wilde laten
verhuizen en dat hij zou verklaren dat Jeruzalem de ongedeelde hoofdstad van
Israel is. We weten echter dat in het verleden alle Amerikaanse presidentiele
kandidaten terugkwamen van zulke beloften op het moment dat ze president
werden. (Ofschoon nu zijn dochter Ivanka, deel van zijn inner political circle,
zegt dat hij ‘100%’ serieus is).
Trump’s ideologie, als dat het goede woord is, bevat een paar hints wat we
kunnen verwachten. Hij is het type conservatief of reactionair die denkt in
termen van Amerikaanse of westerse ‘bolwerken’ die beschermd moeten worden
tegen terrorisme, met name door grenzen te sluiten; zie de muur met Mexico,
het racistische verbod voor moslims om de VS binnen te komen. Zijn denken is
binair: de good guys in en de bad guys out. Dit is de benadering die hij instinctief
zal kiezen jegens Israel, gezien als een westers bastion van good guys in een
onvoorspelbare omgeving.
De Israelische Muur zal voor hem model staan voor de Muur met Mexico. De
samenwerking met Israel op het gebied van veiligheid zal bloeien. Hij zal het
argument van Israel overnemen dat een Palestijnse staat een basis is voor
terrorisme en dictatuur. De adviseurs van Trump zijn pro- settler en het
platform van de Republikeinse Partij spreekt niet meer over een Palestijnse
staat als deel van een politieke oplossing.

Hij zal steun krijgen van zijn politieke vrienden, waaronder Adelson, de
Amerikaanse casino miljardair die dichtbij Netanyahu en de Likoed staat en die
grootschalige projecten financiert welke gericht zijn op het tegengaan van een
Palestijnse staat en de uitbreiding van nederzettingen. Mensenrechten, laat
staan een rechtvaardige vrede, zullen geen prioriteit vormen. De Palestijnen in
de Arabische landen zullen worden vergeten.
Tegelijkertijd zal zijn overheersende doel in het Midden-Oosten ‘stabiliteit’ zijn,
begrepen als het zakelijk managen (containment) van problemen en conflicten.
Het is te verwachten dat hij deze stabiliteit zal willen bereiken door deals met
een internationale van ‘sterke’ leiders: Putin (‘ I like that guy’), Netanyahu
(‘terrific guy’), Sisi, de president van Egypte (‘fantastic guy’), en, wie weet, ook
Asad.
De orientaties van deze sterke mannen op het gebied van demokratie en
mensenrechten zullen niet zo relevant voor hem zijn. Hij zal ze meer bekijken
naar hoe effectief ze zijn in het tegengaan van terrorisme, gedefinieerd als
islamitisch terrorisme, en met buitensluiting van staatsterrorisme.
Vanuit deze orientatie naar top-down stabiliteit, is het best mogelijk dat hij op
een toekomstig moment met Israel in conflict zal komen wanneer de behoefte
aan stabiliteit botst met een Israelische vraag een bijzonder project te steunen.
Het is goed mogelijk dat vanuit zijn wens maximale manoevreerruimte te
behouden (een Amerikaanse president heeft sowieso een grote mate van
handelingsvrijheid in de buitenlandse politiek), een tijdelijke behoefte om zich
op te stellen als ‘neutral guy’ hem wellicht beter dient dan de Israelische lobby
steeds te gehoorzamen.
Ook zal hij door Netanyahu of diens opvolger niet willen worden behandeld zoals
Obama werd behandeld – denk aan de speech van Netanyahu in het Amerikaanse
Congres die lijnrecht inging tegen de Amerikaanse politiek jegens Iran.
Wat betekent dat voor de nabije toekomst? Ik denk dat Trump niet de
Amerikaanse ambassade naar Jeruzalem zal laten verhuizen. Dat zou
eenvoudigweg het aantal ‘problemen’ doen vergroten waarmee hij in het MiddenOosten te maken krijgt. Het zou botsen met een streven naar stabiliteit en met

de behoefte om bondgenoten te behouden, zoals Europa en een aantal Arabische
regimes.
Ik vermoed dat hij zal toelaten dat Israel gradueel en onder de radar werkt aan
een aantal projecten waar het al jarenlang mee bezig is: de uitbreiding van
nederzettingen, de praktische (noet formele) annexatie van gebied C, het
voorkomen van een Palestijnse staat in de West Bank en Gaza, en het isoleren
van Oost-Jeruzalem van de Palestijnse West Bank.
Met andere woorden, zijn politiek zal niet erg verschillend zijn van die van de
huidige Amerikaanse president behalve dat de twee statenoplossing publiekelijk
minder nadruk krijgt en op de grond geheel om zeep wordt geholpen. Mogelijk zal
hij zich niet druk maken om de uitbreiding van nederzettingen aan de noord-oost
kant van Jeruzalem, die een levensvatbare Palestijnse staat in de West Bank
onmogelijk maken. Misschien ziet hij af van publieke kritiek op de
nederzettingen in een poging deze zaak te begraven.
In dit licht (of liever duisternis), zal het meer dan ooit de taak van de
internationale civil society zijn om Israel’s apartheid-politiek onder de aandacht
van de wereld te brengen, bijvoorbeeld met het oog op de herdenking van 50
jaar bezetting volgend jaar. Een parallele taak zal zijn het bevorderen van
strategieen om Israel onder druk te zetten, om Palestijnen zowel als Israel zelf
te redden van een mensenrechtelijke ramp en een politiek doodlopende weg.
http://www.palestine-family.net/index.php?nav=515&cid=6&did=9335&pageflip=1