ΤΟ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ ΖΕΙ ΣΤΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ ΤΟΥ

ΣΗΜΕΡΑ
Η εξέγερση του Πολυτεχνείου το Νοέμβρη του 1973 άνοιξε το δρόμο για μαζικούς κοινωνικούς αγώνες
και οδήγησε στην πτώση της χούντας των Συνταγματαρχών. Υπήρξε η κορύφωση μιας σειράς πράξεων
ανυπακοής και ζωντανέματος των μαζικών διαδικασιών, παρά το ότι η χούντα για έξι χρόνια με την
καταστολή, τις εξορίες και τα βασανιστήρια αριστερών αγωνιστών είχε προσπαθήσει να βάλει όλη
την κοινωνία «στο γύψο» (επειδή σύμφωνα με τον δικτάτορα Παπαδόπουλο «νοσούσε»). Φαινόταν
τόσο ισχυρή που άνοιγε-μέσω της κυβέρνησης Μαρκεζίνη- μια διαδικασία «φιλελευθεροποίησης», με
προγραμματιζόμενη κατάληξη τη διεξαγωγή «ελεύθερων» εκλογών. Στόχος ήταν η οικοδόμηση ενός
καθεστώτος που, χωρίς να είναι ανοιχτά φασιστικό, θα εξασφάλιζε την ασύδοτη δράση των πολ
υεθνικών και του μεγάλου κεφαλαίου, μια σκληρή πολιτική λιτότητας και περιορισμού των
κοινωνικο-πολιτικών δικαιωμάτων για τους εργαζόμενους και την απρόσκοπτη παρουσία και ισχύ του
υπερατλαντικού συμμάχου. Φυσικά ο στρατός θα ήταν «εγγυητής» αυτού του καθεστώτος δηλ. ο
βασικός πόλος εξουσίας. Αυτό το μοντέλο «ελεγχόμενης μετάβασης» εφαρμόστηκε αργότερα και στην
Τουρκία (πέρασμα από τη χούντα του Εβρέν στη δημοκρατία). Το «πείραμα Μαρκεζίνη» συναντούσε
την αποδοχή και συναίνεση, όχι μόνο αστικών αντιδικτατορικών επιτελείων, αλλά και τμήματος της
αριστεράς που προετοιμαζόταν να συμμετάσχει στις εκλογές.
Κανείς δεν φανταζόταν ότι μπορούσε να προβληθεί ισχυρή αντίσταση στη Χούντα, πόσo
μάλλον να ξεδιπλωθεί μια εξέγερση που θα βάλει τέρμα στο πείραμα Μαρκεζίνη και θα
κλυδωνίσει συθέμελα το διδακτορικό καθεστώς. Υπό το σύνθημα «Κάτω η Χούντα»
αποτυπώθηκε η μόνη δυνατή για τα λαϊκά στρώματα διέξοδος: μόνο με τις αναγκαίες ρήξεις
και τομές, μόνο με την πτώση της Χούντας θα μπορούσαν οι εργαζόμενοι, η νεολαία, τα
πλατιά λαϊκά στρώματα να ελπίζουν για καλύτερες συνθήκες ζωής.Το Πολυτεχνείο ταυτόχρονα
όμως δεν αφορούσε μόνο τους φοιτητές. Έδωσε το έναυσμα στην εργατική τάξη που ανταποκρίθηκε
άμεσα και στήριξε την κατάληψη με τα πιο μαχητικά κομμάτια που οργάνωσαν τις δικές τους
συνελεύσεις μέσα στο χώρο του Πολυτεχνείου.

Μέσα στις μαζικές διαδικασίες δόθηκαν πολιτικές μάχες, τόσο για το πλαίσιο, όσο και για τις μορφές
και την προοπτική του αγώνα. Η επαναστατική αριστερά, παρ’ότι νεαρή σε ηλικία και ανέτοιμη, χωρίς
κεντρική συγκρότηση, αλλά με την έμπνευση των ιδεών του Μάη του ‘68 πρωτοστάτησε ώστε η

αγωνιζόμενη νεολαία, ξεκινώντας από αμιγώς φοιτητικά ζητήματα, να συγκρουστεί συνολικά με τη
χούντα, εν τέλει να μην αρκεστεί στον «εκδημοκρατισμό» και στην «ομαλοποίηση» του συστήματος με
τις χουντοεκλογές απέχοντας από αυτές, αλλά να κλιμακώσει τον αγώνα ενάντια στη χούντα, την
αστική τάξη, τις ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ, προχωρώντας στην κατάληψη του Πολυτεχνείου και δίνοντας στην
εξέγερση παλλαϊκό χαρακτήρα.
Μπορεί τα τανκς να κατέστειλαν βάρβαρα την εξέγερση ισοπεδώνοντας την πύλη, σκοτώνοντας
δεκάδες διαδηλωτές και βασανίζοντας αγωνιστές στα μπουντρούμια της ΕΣΑ, όμως άλλαξε την
πορεία των πολιτικών εξελίξεων. Οκτώ μήνες μετά ήρθε η πτώση της χούντας και η μεταπολίτευση,
όμως τα πιο ριζοσπαστικά αιτήματα για ανατροπή και λαϊκή εξουσία έμειναν ανεκπλήρωτα.
Σήμερα το Πολυτεχνείο είναι επίκαιρο όσο σχεδόν ποτέ άλλοτε. Έπειτα από ένα ΟΧΙ που
έγινε ΝΑΙ, η χώρα βρίσκεται ξανά στη μέγγενη των μνημονίων, της λιτότητας, της
φασιστικής απειλής και των ιμπεριαλιστικών πολέμων. Με μια αστική τάξη αδίστακτη και
μια κυβέρνηση που ενορχηστρώνει τις επιθέσεις σε αγαστή σύμπνοια με την τρόικα, την
Ε.Ε. και το ΔΝΤ. Μια πολιτική που απολύει εργαζόμενους, ξεπουλάει τον δημόσιο πλούτο, διαλύει
παιδεία και υγεία και εξαπολύει την καταστολή απέναντι στην αντίσταση της εργατικής τάξης και της
νεολαίας τσαλαπατώντας τις ελευθερίες και τα δικαιώματα. Από αυτή τη σκοπιά, οι εξεγερμένοι
μαθητές που ξεσπαθώνουν «Έτσι ακριβώς είναι και σήμερα», αποστομώνοντας τα αστικά
παπαγαλάκια έχουν απόλυτο δίκιο. Όλοι μαζί όμως, έχουμε τη δύναμη να τους σταματήσουμε!
Σήμερα είναι η στιγμή να ξαναπιάσουμε το πνεύμα της εξέγερσης του Πολυτεχνείου, το «Ψωμί –
Παιδεία – Ελευθερία» και να το συνδέσουμε με τους μικρούς και μεγάλους αγώνες, από τις απεργίες,
τις μάχες ενάντια στις απολύσεις, τους πληστηριασμούς και τις ιδιωτικοποιήσεις, τις μαθητικές και
φοιτητικές κινητοποιήσεις, την πάλη ενάντια στο ρατσισμό και τους φασίστες και κάθε άλλη
κοινωνική αντίσταση, δίνοντας έμπνευση και προοπτική για το μέλλον. Να θυμήσουμε ότι η δύναμη
βρίσκεται στους αγώνες και την αυτενέργεια του κόσμου, αλλιώς οι υποσχέσεις για δημοκρατική
διαχείριση καταντάνε κούφιες υποσχέσεις.
Χάρη στο Πολυτεχνείο διαμορφώθηκε ένα πλαίσιο ελευθεριών και εγγυήσεων που επέτρεψαν το
ξεδίπλωμα ευρύτερων κοινωνικών και πολιτικών αγώνων, που κατόρθωσαν να μεταβάλλουν τους
ταξικούς συσχετισμούς αυξάνοντας το μερίδιο της πίτας για τα λαϊκά στρώματα. Αγώνων που
επέβαλλαν μια σειρά παραγωγικών αναδιαρθρώσεων και συμβιβασμών (αυξήσεις μισθών και
συντάξεων, κρατικοποιήσεις επιχειρήσεων τόσο επί Καραμανλικής “σοσιαλμανίας”, όσο και με το
ΠΑΣΟΚ, αύξηση των επιδοτήσεων στους αγρότες, δημόσιος δωρεάν χαρακτήρας της εκπαίδευσης
κ.α.). Και βέβαια, τοποθέτηση του στρατού στο περιθώριο της πολιτικής ζωής. Γι’αυτό και η
μεταπολίτευση βρίσκεται πάντα στο στόχαστρο όσων επιζητούν την επιστροφή σε ένα κατασταλτικό
μοντέλο οικονομικής και κοινωνικής διαχείρισης.
Ταυτόχρονα, σήμερα, 43 χρόνια μετά, βρισκόμαστε μπροστά στην αντιλαϊκή πολιτική της
συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ. Η μνημονιακή ατζέντα περιλαμβάνει απολύσεις, μειώσεις σε
συντάξεις και μισθούς, ιδιωτικοποιήσεις, πληστηριασμοί και επίθεση σε κάθε κοινωνικό
κεκτημένο και όξυνση του αυταρχισμού και της καταστολής προβάλλοντας σαν στόχο την
ανύπαρκτη “ανάκαμψη”. Ας φανταστούμε την Αριστερά 43 χρόνια πριν να λέει ότι η λύση είναι μέσα
από την αναδιαπραγμάτευση με τη Χούντα ή ακόμα χειρότερα ότι η πτώση της Χούντας δεν θα
αλλάξει το εκμεταλλευτικό καπιταλιστικό σύστημα.
Σήμερα είναι ορατός ο κίνδυνος μιας στρατηγικής ήττας του κινήματος από την αδυναμία του να
ανατρέψει την άθλια μνημονιακή πολιτική της κυβέρνησης. Ο μόνος τρόπος όμως για μια φιλολαϊκή
διέξοδο από την κρίση είναι ο λαός να βγει στο προσκήνιο, να δώσει συγκρούσεις και μάχες
αντίστοιχες με το Πολυτεχνείο του 1973 και να οικοδομήσει θεσμούς μετωπικού και λαϊκού κινήματος
που θα μπορούν να ανατρέψουν την επίθεση, σε σύγκρουστη με την κυβέρνηση και την τρόικα, την ΕΕ,

τις δυνάμεις του κεφαλαίου και τους φασίστες συμμάχους τους. Από τον οργανωμένο λαό που θα
ανατρέψει την επίθεση κεφάλαιου – ΕΕ – ΔΝΤ και των κυβερνήσεων τους, θα επιβάλλει κατακτήσεις
για το λαό στο σήμερα, θα διεκδικήσει να πάρει την εξουσία. Γι’ αυτό χρειαζόμαστε μια Αριστερά
μαχητική και ενωτική. Χρειαζόμαστε ένα πλατύ μέτωπο ρήξης που θα δίνει ελπίδα στο λαό
και θα συγκρούεται την ηττοπάθεια και την υποταγή.
Η εξέγερση του πολυτεχνείου ταυτόχρονα στοχοποίησε και τους ιμπεριαλιστικούς μηχανισμούς του
NATO και των Ηνωμένων Πολιτειών. Είχε σαφές αντιπολεμικό στίγμα και βασικό σύνθημα έξω οι ΗΠΑ
και το ΝΑΤΟ. Σήμερα βλέπουμε τους βομβαρδισμούς στη μέση ανατολή και τους χιλιάδες νεκρούς και
τραυματίες σε μια λίστα που μεγαλώνει καθημερινά, για την απόκτηση φυσικών πόρων με οικονομική
αξία ή την πάταξη διαφορετικών πολιτικών μοντέλων, στη βάση της γεωπολιτικής στρατηγικής των
κρίκων της ιμπεριαλιστικής αλυσίδας και του ανταγωνισμού με άλλες δυνάμεις (Ρωσία/Κίνα). Και αυτό
ειναι απλώς ο τελευταίος κρίκος μιας τεράστιας αλυσίδας με άπειρες χώρες διαλυμένες και
τσακισμένες (Αφγανιστάν, Συρία, Ιράκ, Κοσυφοπέδιο, Βιετνάμ και πολλές ακόμα). Ξεριζωμένοι λαοί,
που μεταναστεύουν ή μάχονται στη χώρα τους για μια καλύτερη ζωή. Και ο Νατοικός άξονας,
ταυτόχρονα, επενδύει σε εμφύλιους πολέμους στις χώρες για να βγαίνει αλώβητος και να θρέφει το
αυγό του μίσους των τζιχαντιστών και του φασιστικού ISIS.
Ακριβώς για αυτό το λόγο, είναι σαφές πως ο πρόεδρος των ΗΠΑ, Ομπάμα, δεν έχει καμιά
θέση στην Αθήνα, και ακόμα περισσότερο στο τριήμερο του Πολυτεχνείου. Το κράτος των
ΗΠΑ αποτελεί την ηγέτιδα δύναμη του δυτικού μπλοκ κυριαρχίας έχοντας πρωτοστατήσει στην
εκστρατεία εγκαθίδρυσης του σύγχρονου ολοκληρωτισμού. Οι πολεμικές επιχειρήσεις στην
καπιταλιστική περιφέρεια, η εμβάθυνση του ελέγχου και της καταστολής στο εσωτερικό των δυτικών
κοινωνιών, η όξυνση της λεηλασίας της μεγάλης κοινωνικής πλειοψηφίας και η καταστροφή του
φυσικού κόσμου είναι αποτέλεσμα των διαχρονικών επιδιώξεων -και των ανεπίλυτων αντιφάσεων που
συνεπάγονται- του κρατικού-καπιταλιστικού συστήματος. Επιδιώξεων και αντιφάσεων που παράγουν
τη βαθιά και συνολική κρίση του, ως απότοκο της πολιτικής- αξιακής του χρεωκοπίας. Η επίσκεψη
αυτή αποτελεί πρόκληση στην ιστορία και στους αγώνες της αριστερας, που με το αίμα του
στάθηκε απέναντι στη στρατιωτική χούντα και στους -και τότε- «φίλους» και συμμάχους
της, τους
Αμερικανούς, οι οποίοι -όπως και τότε- έτσι και τώρα, προκειμένου να
εξυπηρετήσουν τα συμφέροντά τους, χρησιμοποιούν όποια μέθοδο ταιριάζει στην εποχή
-τότε τα τανκ– τώρα τις τράπεζες και το χρέος. Ο πρόεδρος των ΗΠΑ είναι ΑΝΕΠΙΘΥΜΗΤΟΣ
και αυτό πρέπει να εκφραστεί εμπράκτως με μαζικές διαδηλώσεις και συλλαλητήρια στην
Αθήνα και σ’ όλες τις πόλεις της χώρας μας.
Ακριβώς γι'αυτό καλούμαστε να αψηφήσουμε έμπρακτα την αστυνομοκρατία (παρόμοια με
την επίσκεψη Κλίντον το 1999: μπάτσοι, MAT, ασφαλίτες, κλειστοί δρόμοι, πράκτορες της CIA) και να
σπάσουμε τις κόκκινες ζώνες που το “δημοκρατικό” υπουργείο Προστασίας του πολίτη
ορίζει ότι δεν πρέπει να υπερβούμε. To ίδιο το κίνημα πρέπει να είναι αυτός που θα
προσφέρει το “θερμό καλωσόρισμα” στον Ομπάμα.
Οι διαδηλώσεις της 15ης και 17ης Νοέμβρη δεν είναι ένα πολιτικό γεγόνος με απλώς συμβολική
σημασία. Η μαζικότητα και η μαχητικότητά τους θα είναι κρίσιμος δείκτης για τους όρους
διεξαγωγής της ταξικής πάλης. Για όλους τους λόγους ιστορικότητας και πολιτικού συμβολισμού
μπορεί να συγκεντρώσει εκατοντάδες χιλιάδες λαού στους δρόμους σε έναν αγώνα που, στην ουσία
του, από το 1973 (φυσικά και από πολύ νωρίτερα) μέχρι και σήμερα στην Ελλάδα , είναι ο ίδιος, έχει
τους ίδιους στόχους, την ίδια προοπτική. Η επέτειος της εξέγερσης φέτος είναι στοίχημα να
αποτελέσει εφαλτήριο για τις λαϊκές δυνάμεις και την Αριστερά, ιδιαίτερα την επαναστατική
αριστερά. Δεν αρκούν διακηρύξεις και ευχολόγια. Σίγουρα δεν χρειάζεται ηττοπάθεια και
εσωστρέφεια. Η προσπάθεια για την ανασυγκρότηση του λαϊκού κινήματος απαιτεί την θέση σε κίνηση
άμεσα όλων των δυνάμεων που διαθέτουμε, στην κατεύθυνση της διεξόδου προς το συμφέρον των
εργαζομένων μαζών, για της ανατροπή κάθε όψης αυτού του πολιτικού σκηνικού.

-ΟΛΟΙ-ΟΛΕΣ ΣΤΗΝ ΑΝΤΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΙΚΗ ΠΟΡΕΙΑ ΤΟΥ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟΥ ΣΤΙΣ
15 ΚΑΙ 17 ΝΟΕΜΒΡΗ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΗ ΠΡΕΣΒΕΙΑ.

ΑΡιστερός Ανεξάρτητος Χώρος
ΤΟπογράφων