You are on page 1of 4

Η ανάσταση της κόρης του Ιαείρου

Μια πίστη που σώζει

Μόλις επέστρεψε ο Κύριος στην Καπερναούμ,
Τον υποδέχθηκαν πλήθη λαού, διότι όλοι Τον
περίμεναν ανυπόμονα. Ανάμεσά τους ξεχώριζε ο
Ιάειρος, που ήταν άρχοντας της Συναγωγής. Ένα
πρόβλημα μεγάλο τον είχε αναστατώσει. Γι’ αυτό
και έπεσε γονατιστός στα πόδια του Χριστού και
Τον παρακαλούσε να έλθει στο σπίτι του· η
μονάκριβη δωδεκάχρονη κόρη του ήταν βαριά
άρρωστη, ετοιμοθάνατη. Ο Κύριος σπλαχνίστηκε τον πονεμένο πατέρα κι αμέσως
τον ακολούθησε.
Στο δρόμο όμως τα πλήθη του λαού Τον πίεζαν ασφυκτικά. Κάποια στιγμή
έγινε κάτι που κανείς από τα πλήθη δεν το πήρε είδηση. Μία γυναίκα που
υπέφερε δώδεκα χρόνια από αιμορραγία και είχε ξοδεύσει όλη την περιουσία της
σε γιατρούς χωρίς να βρει πουθενά γιατρειά, πλησίασε τον Κύριο κρυφά από
πίσω, επειδή ντρεπόταν να γίνει φανερό το νόσημά της, άγγιξε την άκρη του
ενδύματός κι αμέσως το θαύμα έγινε, σταμάτησε η αιμορραγία της. Όμως ο
Κύριος άρχισε να ρωτά: Ποιος με άγγιξε; Κι επειδή κανείς τριγύρω δεν
αποκρινόταν, είπε ο Πέτρος και οι άλλοι μαθητές: Διδάσκαλε, τόσα πλήθη λαού
Σε έχουν περικυκλώσει και Σε πιέζουν, κι Εσύ ρωτάς: ποιος με άγγιξε; Μα ο
Κύριος επιμένει: Κάποιος με άγγιξε. Αισθάνθηκα να βγαίνει από πάνω μου δύναμη
θαυματουργική. Τότε η γυναίκα, που κατάλαβε ότι δεν έμεινε κρυφή η πράξη
της, ήλθε τρέμοντας κι αφού έπεσε γονατιστή στα πόδια του, ομολόγησε
μπροστά σ’ όλους το θαύμα που έγινε. Και ο Κύριος της είπε: Κόρη μου, η πίστη
σου σε έχει θεραπεύσει. Πήγαινε στο καλό.
Γιατί όμως ο Κύριος ρωτούσε ποιος Τον άγγιξε; Δεν ήξερε; Ασφαλώς ήξερε.
Αλλά ήθελε να δείξει ότι δεν αγνοούσε το γεγονός κι ότι η γυναίκα αυτή δεν
υπέκλεψε τη θεραπεία της, αλλά την έλαβε από την πανάγαθη θέλησή του. Και
την έλαβε επειδή έδειξε μία πολύ μεγάλη πίστη. Αυτήν ακριβώς την πίστη της
ήθελε να δημοσιοποιήσει και να επιβραβεύσει· για να διδαχθούν τα πλήθη που
ήταν εκεί, και πολύ περισσότερο ο άρχοντας της Συναγωγής που περνούσε μία
πολύ μεγάλη δοκιμασία· αλλά και για να κάνει τη γυναίκα αυτή αιώνιο

1

παράδειγμα πίστεως. Και την ονομάζει «κόρη του», διότι με την πίστη της αυτή η
γυναίκα δεν βρήκε μόνο τη θεραπεία του σώματός της αλλά και τη σωτηρία της
ψυχής της. Έγινε κατά την Παράδοση πιστή χριστιανή. Πίστεψε ολοκληρωτικά
στον Κύριο και έγινε αγία της Εκκλησίας μας, η αγία Βερονίκη, και σ’ όλη την
υπόλοιπη ζωή της διακήρυττε το θαύμα που της έκανε ο Κύριος. Και μας εμπνέει
η αγία Βερονίκη να έχουμε κι εμείς την πίστη της, τη βεβαιότητά της ότι μόνο
στον Χριστό μπορούμε να βρούμε λύτρωση και σωτηρία. Ακόμη κι όταν
τρέχουμε στους γιατρούς, να έχουμε τη βεβαιότητα ότι ο Χριστός είναι ο μέγας
ιατρός των ψυχών και των σωμάτων μας.

Η ζωή και η ανάσταση

Η ανάσταση της κόρης του Ιαείρου. Καθώς ο Κύριος συνέχιζε την πορεία του,
ήλθε κάποιος από το σπίτι του αρχισυναγώγου και του είπε: Η κόρη σου πέθανε·
μην κουράζεις άλλο τον διδάσκαλο. Μπορούμε άραγε να φανταστούμε τι ένιωσε
τη φοβερή εκείνη ώρα ο δύστυχος πατέρας; Ο κύριος όμως, μόλις άκουσε την
είδηση αυτή, του είπε: Μη φοβάσαι, μόνο πίστευε, και θα σωθεί η κόρη σου.
Όταν έφθασε στο σπίτι του Ιαείρου, αντίκρισε ένα οδυνηρό θέαμα. Έκλαιγαν
όλοι και χτυπούσαν τα στήθη τους και τα κεφάλια τους για τη νεκρή. Κι Αυτός
τότε τους είπε: Μην κλαίτε· δεν πέθανε, αλλά κοιμάται. Μια εκείνοι Τον
περιγελούσαν, διότι ήταν βέβαιοι ότι το κοριτσάκι ήταν νεκρό. Αυτός όμως, αφού
τους έβγαλε όλους έξω, άφησε να μείνουν στο δωμάτιο της νεκρής μόνο ο
Πέτρος, ο Ιάκωβος και ο Ιωάννης και οι γονείς του παιδιού. Κι εκείνη τη μοναδική
ώρα έπιασε το χέρι του μικρού κοριτσιού και φώναξε: Κόρη, σήκω επάνω! Η
στιγμή ήταν συγκλονιστική. Το πρόσωπο της κορούλας ροδίζει, τα δυο μάτια της
ζωής και του θανάτου. Οι γονείς κοιτούν εκστατικοί, γεμάτοι ασυγκράτητη χαρά.
Κι Εκείνος τους προστάζει να δώσουν στη μικρή φαγητό και να μην πουν σε
κανένα το γεγονός.
Γιατί όμως τους έδωσε αυτή την οδηγία; Για να μην ερεθιστεί ο φθόνος των
εχθρών του, εξηγούν οι ιεροί ερμηνευτές. Διότι το θαύμα αυτό διαλαλούσε
περίτρανα ότι ο Κύριος δεν είναι ένας απλός άνθρωπος, αλλά έχει τη δύναμη να
ανασταίνει νεκρούς, να νικά το θάνατο. Αυτή η πραγματικότητα είναι ασύλληπτη.
Δεν είναι μία λεπτομέρεια στην Πίστη μας αλλά η μεγαλύτερη αλήθεια. Ο Χριστός
είναι ο κύριος της ζωής και του θανάτου. Ανέστησε νεκρούς, αναστήθηκε και ο
ίδιος για να μας δείξει ότι είναι ο Νικητής του θανάτου και ο καθαιρέτης του Άδη,
η ζωή των απάντων.
Η πίστη αυτή πρέπει να κυριαρχεί διαρκώς στη σκέψη μας, να αλλάξει τη ζωή
μας. Δεν έχουμε πλέον το δικαίωμα εμείς να τρέμουμε μπροστά στο θάνατο· να
τον φοβόμαστε όπως όλοι όσοι ζουν χωρίς ελπίδα. Δεν είμαστε πλασμένοι για τα
λίγα χρόνια της επίγειας ζωής μας. Ο θάνατος δεν είναι το τέλος μας αλλά η αρχή
μιας άλλης, ατελεύτητης ζωής. Η ζωή μας εδώ στη γη είναι ένα μικρό επεισόδιο
μπροστά στην αιωνιότητα. Κάποτε θα αναστήσει ο Κύριος κι όλους εμάς. Θα
ακούσουμε όλοι μας τη φωνή του να μας καλεί και πάλι στη ζωή, στην αιώνια
ζωή. Μη φοβόμαστε τον θάνατο. Η ζωή μας έχει νόημα μόνο επειδή υπάρχει ο

2

Χριστός, που είναι «η ζωή και η ανάστασις ημών». Ας ζούμε λοιπόν με προοπτική
αιωνιότητας, προσμένοντας και τη δική μας ανάσταση.

Τον κόσμον ου κατέλιπες, Θεοτόκε…
Πάντα ήταν κοντά στην ανθρώπινη ανάγκη. Πάντα
ήξερε ν’ αφουγκράζεται με τη σπλαχνική καρδιά της τους
πόθους των ανθρώπων, όπως τότε στην ευτυχία τους,
στο γάμο της Κανά. Κι ήταν αυτή η γεμάτη στοργή
καρδιά της που διέτρεξε τους ορισμένους χρόνους και με
τη μητρική της πρεσβεία έκαμψε τον Υιό και Θεό της,
ώστε ν’ αρχίσει πριν από την ώρα του τα φιλάνθρωπα
θαύματά του.
Πάντα ήταν κοντά στον ανθρώπινο πόνο, αυτή που
πιότερο απ’ όλους τους ανθρώπους πόνεσε σ’ αυτόν τον
κόσμο. Πόνεσε με έναν πόνο που παρόμοιός του ίσως να μην υπάρχει, γιατί ήταν
ο πόνος της μάνας που ατενίζει τον πιο μαρτυρικό και εξευτελιστικό θάνατο του
παιδιού της!
Πάντα ήταν κοντά στον άνθρωπο, γιατί ήταν αυτή που γέννησε τον τέλειο
Θεό και τον τέλειο άνθρωπο.
Πάντα. Όχι μόνο τότε που διακριτικά και ταπεινά ακολουθούσε τον Υιό της
στην επίγεια δράση και αγαθοεργία του. Όχι μόνο τότε που συντηρούσε μέσα
της όλα τα λόγια του προσπαθώντας να καταλάβει το βάθος τους και να
διεισδύσει στο μεγαλείο τους! Πάντα. Ακόμη και τότε που η μακαρία ψυχή της
εγκατέλειψε το φθαρτό της σώμα κατά την ένδοξη ημέρα της Κοιμήσεώς της. Και
τούτο δεν είναι λόγος υπερβολής ούτε ανεδαφική υμνωδία στο σεπτό πρόσωπό
της. Είναι η αίσθηση και το βίωμα ολόκληρης της Εκκλησίας από την ώρα της
Κοιμήσεώς της έως σήμερα. Γι’ αυτό και η Κοίμηση της Υπεραγίας Θεοτόκου δεν
είναι θρηνητική και πένθιμη ανάμνηση αλλά πανηγύρι ευφρόσυνο για κάθε πιστό.
Κι αυτό γιατί ο θάνατος της δεν βιώνεται ως μια τραγική απουσία ενός
προσώπου αγαπημένου, αλλά ως μια διαρκής αγαπητική παρουσία της.
Πράγματα που ξεπερνούν την ανθρώπινη λογική! Πράγματα που κινούνται
στο χώρο του θαύματος και της Χάριτος του Θεού και παρέχουν ακλόνητες
αποδείξεις και βιώματα σ’ όσους πιστούς συνδέονται και επικοινωνούν μαζί της.
Γι’ αυτό και στο Απολυτίκιο της Κοιμήσεώς της καταθέτουμε αυτή την πίστη
μας και την εμπειρία μας. «Εν τη Γεννήσει την παρθενίαν εφύλαξας, εν τη
Κοιμήσει τον κόσμον ού κατέλιπες, Θεοτόκε».
Μυστήριο όντως παράδοξο και μεγάλο! Παρά το γεγονός ότι κυοφόρησε και
γέννησε, εντούτοις παρέμεινε Παρθένος. Και παρά το γεγονός ότι έφυγε διά του
θανάτου της από τον φθαρτό αυτό κόσμο, εντούτοις δεν τον εγκατέλειψε! Και
τώρα και πάντα ήταν και θα είναι κοντά μας!

3

Έτσι τη νιώθουμε κι έτσι την χρειαζόμαστε. Δεομένη στον Υιό της υπέρ
ημών. Ανύστακτη ικέτιδα για τις ανθρώπινες ανάγκες μας στον θρόνο του Υιού
και Θεού της. Γι’ αυτό και βρίσκεται στα χείλη κάθε ανθρώπου, κάθε στιγμή που
νιώθει ν’ απειλείται ή να κινδυνεύει. Παναγία μου! θα φωνάξει. Κι είναι αυτή μας
η επίκληση η πιο αδιάψευστη απόδειξη της πίστεως ότι παραστέκει δίπλα μας.
Δεν εγκατέλειψε τον κόσμο κι έχουμε όλοι μας εμπειρία αυτής της αλήθειας.

Δέηση

Μ’ αυτή την πίστη, Παναγία μας, μ’ αυτή την εμπειρία, για άλλη μια φορά
στρέφουμε τ’ αποσταμένα βλέμματά μας προς το σεπτό πρόσωπό σου.
Γονατίζουμε και πάλι ευλαβικά μπροστά σ’ εσένα τη μεγάλη μας Μάννα, που δεν
εγκαταλείπει τα παιδιά της και σε παρακαλούμε με θέρμη ψυχής.
Βοήθησε και πάλι, Παναγία μας, το έθνος μας να μετανοήσει. Κάνε να
επιστρέψει στην οδό του Κυρίου. Στην οδό του Υιού σου. Μην επιτρέψεις ένεκα
της αποστασίας μας να ταπεινωθεί περισσότερο το έθνος μας. Γίνε εσύ,
Θεομήτορ, βακτηρία και παρηγοριά σε όσους η φτώχεια, η ανεργία και η ανέχεια
καθημερινά τούς συνθλίβει.
Φώτισε, Κυρία μας, τους ηγέτες μας. Δώσε καρτερία και ελπίδα στο λαό μας,
ένα λαό που παρά τα σφάλματά του και παρά την πτώση και αποστασία του σ’
αγάπησε και ευλαβικά προσέρχεται και προσεύχεται στη χάρη σου τούτη τη
μεγάλη ημέρα. Εσύ που δεν εγκατέλειψες τον κόσμο, μην εγκαταλείπεις και τη
μικρή μας Ορθόδοξη Ελλάδα.

ΠΕΡΙΠΤΩΣΕΙΣ ΨΑΛΜΩΝ (6-8)


ΨΑΛΜΟΣ 6ος (Κύριε, μὴ τῷ θυμῷ σου ἐλέγξῃς με) Για να ελευθερώσει ο
Θεός τον μαγεμένο άνθρωπο.
ΨΑΛΜΟΣ 7ος (Κύριε ὁ Θεός μου, ἐπὶ σοὶ ἤλπισα) Γι’ αυτούς που έπαθαν
από φοβία από τις φοβέρες και τις απειλές των κακών ανθρώπων.
ΨΑΛΜΟΣ 8ος (Κύριε ὁ Κύριος ἡμῶν, ὡς θαυμαστὸν τὸ ὄνομά σου) Γι’
αυτούς που έπαθαν κακό από δαίμονες ή από πονηρούς ανθρώπους.

4