Η παραβολή του άφρονος πλουσίου – Κέρδη επίγεια & ουράνια

Δεν δίνουν ευτυχία

Θέλοντας ο Κύριος να δείξει πόσο ολέθριο
είναι το πάθος της πλεονεξίας είπε την παρακάτω
Παραβολή: Κάποιου πλουσίου ανθρώπου τα
εκτεταμένα
χωράφια
απέδωσαν
πλούσια
παραγωγή. Κι αντί ο πλούσιος αυτός να χαρεί και
να ευχαριστήσει το Θεό για την πλούσια σοδειά,
κυριεύθηκε από έγνοιες και συλλογισμούς: Τι να κάνω; Πού να μαζέψω τους
καρπούς που μου περισσεύουν; Έχασε την ειρήνη του, έχασε και τον ύπνο του.
Επιτέλους κάποτε βρήκε τη λύση: Αυτό θα κάνω! Θα γκρεμίσω τις αποθήκες μου
και θα οικοδομήσω μεγαλύτερες. Και θα μαζέψω εκεί όλα τα αγαθά μου. Κι
ύστερα θα πω στην ψυχή μου: Ψυχή, έχεις πολλά αγαθά και σου φθάνουν για
πολλά χρόνια. Μη σκοτίζεσαι πλέον για τίποτε. Τώρα πλέον ήρθε η ώρα να χαρείς
με φαγοπότια και διασκεδάσεις.
Ο δύστυχος! Νόμιζε ότι θα ευτυχήσει με τα πλούτη! Δεν μπορούσε να
καταλάβει ότι αυτά δεν κάνουν τον άνθρωπο ευτυχισμένο. Άλλωστε ο ίδιος ζούσε
τη δυστυχία και μόνο με τη σκέψη των πολλών αγαθών, πριν ακόμη τα
συγκεντρώσει και τα αποθηκεύσει. Δεν μπορούσε να χαρεί τίποτε, διότι η
πλεονεξία του τον ταλαιπωρούσε και τον βασάνιζε. Ήθελε να κρατήσει όλους
τους καρπούς για τον εαυτό του. Κι επειδή δεν μπορούσε να το κατορθώσει
αυτό, βυθιζόταν σε εναγώνιες σκέψεις. Θα μπορούσε βέβαια να γίνει
ευτυχισμένος, εάν έπαιρνε μία γενναία απόφαση. Να δωρίσει τα αγαθά που του
περίσσευαν στους φτωχούς, να χορτάσει τα πεινασμένα τους στόματα, και να
ευχαριστήσει το Θεό που του δώρισε μια τέτοια ευφορία και δυνατότητα
φιλανθρωπίας. Αλλά επειδή σκοτίσθηκε από την πλεονεξία κατάντησε
δυστυχισμένος κι άρρωστος.
Τι κερδίζουμε λοιπόν από την προσκόλληση στα περιττά αγαθά μας;
Ανάπαυση δεν κερδίζουμε. Ανήσυχες και βασανιστικές φροντίδες μας
αιχμαλωτίζουν. Όσο περισσότερα αποκτούμε, τόσο περισσότερο βυθιζόμαστε σε
συλλογισμούς και ανησυχίες: πώς θα διατηρήσουμε αυτά που αποκτήσαμε, πώς
θα προσθέσουμε κι άλλα. Και συμβαίνει να χάνουμε συχνά και τον ύπνο μας με

1

τις εναγώνιες σκέψεις μας. Τα θέλουμε όλα δικά μας για να τα απολαμβάνουμε
μόνο εμείς, νομίζοντας ότι όσα έχουμε είναι όλα δικά μας.
Και πολύ περισσότερο δεν θέλουμε να καταλάβουμε ότι η ψυχή μας δεν
χορταίνει με τα υλικά αγαθά. Η ψυχή ως πνευματική οντότητα ζει και ευτυχεί
μόνο με ουράνια, πνευματικά αγαθά. Η αφθονία των υλικών αγαθών, των
φαγητών, των διασκεδάσεων δεν μας κάνουν ευτυχισμένους. Κι έπειτα στη ζωή
υπάρχουν προβλήματα που δεν λύνονται με το χρήμα, αρρώστιες και θλίψεις,
πειρασμοί και εντάσεις, οικογενειακά και άλλα προβλήματα που αφαιρούν συχνά
κάθε χαρά και ειρήνη. Μη γελιόμαστε λοιπόν. Ας συνειδητοποιήσουμε ότι τα
αγαθά που δίνουν ανάπαυση και ευτυχία προέρχονται από τον ουρανό κι εκεί
καταλήγουν. Αυτά να αναζητούμε κι αυτά να επιδιώκουμε.

Η τελευταία μας ώρα

Τα πράγματα δεν εξελίχθηκαν όπως περίμενε ο πλούσιος. Πριν ακόμη
προφθάσει να πει στην ψυχή του τα όσα σχεδίαζε, του μίλησε πρώτα ο Θεός:
Άμυαλε άνθρωπε! Τη νύχτα αυτή, που την ονειρευόσουν ως νύχτα ευτυχίας,
απαίσιοι δαίμονες ζητούν να πάρουν την ψυχή σου, σε λίγο θα πεθάνεις. Κι όλα
αυτά που αποθήκευσες, σε ποιον θα ανήκουν; Κι ο Κύριος έκλεισε την Παραβολή
λέγοντας: Τέτοιο τέλος θα έχει κι όποιος μαζεύει μόνο για τον εαυτό του τα υλικά
αγαθά και δεν αποταμιεύει θησαυρούς στον ουρανό με τα έργα της αγάπης. Θα
καταλήξει την τελευταία μέρα ή νύχτα της ζωής του στην αιώνια νύχτα της
κολάσεως.
Αλήθεια· έχουμε σκεφθεί εμείς ποτέ πώς θα είναι το δικό μας τέλος, η δική
μας τελευταία μέρα ή νύχτα; Η νύχτα αυτή του πλουσίου της Παραβολής ήταν η
πιο εφιαλτική και αποτρόπαιη νύχτα της ζωής του. Ήταν η νύχτα την οποία
ονειρευόταν ως νύχτα ευτυχίας, και την περίμενε με τη βεβαιότητα ότι θα άρχιζε
να απολαμβάνει για πολλά χρόνια ακόμη τα πλούτη του. Εκείνη η νύχτα όμως
έγινε γι’ αυτόν νύχτα αγωνίας και τρόμου. Μια νύχτα ατελείωτη και φρικτή.
Διότι όσοι είναι προσκολλημένοι στα υλικά αγαθά, την ώρα του θανάτους
τους εισέρχονται σε μία νύχτα φοβερή και ατελείωτη. Εγκαταλείπουν πίσω τους
όλα εκείνα για τα οποία μόχθησαν και με πολλές αγωνιώδεις φροντίδες
συγκέντρωσαν και απέρχονται πάμφτωχοι, άδειοι από καλά έργα κι απ’ τη χάρη
του Θεού. Σκοτάδι απογνώσεως απλώνεται γύρω τους καθώς παραλαμβάνουν
την ψυχή τους οι σκοτεινοί δαίμονες.
Για τους δικαίους όμως, για τους ελεήμονες και φιλάνθρωπους, η τελευταία
μέρα ή νύχτα είναι η ωραιότερη ανατολή μιας ημέρας ατελεύτητης και άδυτης.
Είναι η είσοδος στη Βασιλεία του Θεού. Εμείς άραγε πώς θα βρεθούμε την
τελευταία μας ώρα; Είναι φοβερό να έχουμε την κατάληξη του πλουσίου της
Παραβολής. Γι’ αυτό ας καταπολεμούμε κάθε πλεονεξία, κι ας αποταμιεύουμε τα
αγαθά μας στις αποθήκες του ουρανού, μοιράζοντάς τα στους πεινασμένους και
ενδεείς. Για να μην παραλάβουν την ψυχή μας οι απαίσιοι δαίμονες αλλά οι
αγαθοί άγγελοι και να την οδηγήσουν στην αγκαλιά του Θεού.

2

Η Προσευχή του οδηγού
Κύριε, πριν πάρω σήμερα το τιμόνι στα χέρια μου, σου ζητώ αυτή τη
χάρη.
Βοήθησε με να χρησιμοποιήσω το αυτοκίνητο με νηφαλιότητα και
φρόνηση, όχι ανυπόμονα, όχι εγωϊστικά, αλλά για ήρεμη και ευγνώμονα
εξυπηρέτηση και όχι γιά επίδειξη ή νευρική εκτόνωση ή αχόρταγη απληστία
πολυπραγμοσύνης.
Βοήθησέ με περάσω σώος και αβλαβής από όλους τους ποικίλους
κινδύνους της ασφάλτου, έχοντας στο πλάϊ μου “‘Αγγελον ειρήνης, πιστόν
οδηγόν” και συμπαραστάτη.
Προστάτευσε και όσους θα μεταφέρω, ώστε να φθάσουμε με ασφάλεια
στον προορισμό μας. Τόνωσε το χέρι και την όρασή μου, για να μην
προκαλέσω πειρασμό, ζημιά ή και το θάνατο ενδεχομένως σε αθώους… Αλλά
και από ακρισίες άλλων οδηγών προστάτευσέ με.
Χριστέ μου, Πλαστουργέ μου, Κυβερνήτα της ζωής των ανθρώπων!
Δώσε μου χέρια σταθερά, μάτια δυνατά κι επαγρύπνηση ακέρια, ώστε
καμιά ενέργειά μου να μην καταστρέψει τη ζωή ή την υγεία του άλλου, αυτά
τα μεγάλα δώρα, που προέρχεται από Σένα.
Φύλαξε με από κάθε πειρασμό, που θα διασαλεύσει την ειρήνη στην ψυχή
μου ή στις ψυχές άλλων. Φώτισε να οδηγώ πάντα ψύχραιμα, συνετά,
πειθαρχημένα, ειρηνικά, ευγενικά και με πλήρη συναίσθηση της ευθύνης, που
μου εμπιστεύθηκες, για το καλό όλων.
Πρεσβείαις της Παναχράντου Σου Μητρός, των φωτοειδών Αγγέλων, του
Μάρτυρος Χριστοφόρου και πάντων Σου των Αγίων. Αμήν.

Τίποτα γλυκύτερο της προσευχής!
Αυτή είναι η πιο καλή μέθοδος, και ο
πιο εύκολος δρόμος προς την αρετή, να μη
βλέπεις μόνο τους κόπους, αλλά μαζί με
τους κόπους να βλέπεις και τα έπαθλα, κι
αυτά όχι μόνα τους και ανεξάρτητα. Όταν
λοιπόν πρόκειται να δώσεις ελεημοσύνη,
μην υπολογίζεις τα χρήματα που θα
δαπανήσεις, αλλά την αγιοσύνη που θα
συλλέξεις· «Σκόρπισε, έδωσε στους φτωχούς· η αγιοσύνη του μένει για πάντα»
(Ψαλμ. 111, 9)· μη βλέπεις τον πλούτο που αδειάζει, αλλά κοίτα το θησαυρό που
αυξάνεται. Αν νηστεύεις, μην υπολογίζεις την κακοπάθεια που φέρνει η νηστεία,

3

αλλά την άνεση που φέρνει η κακοπάθεια. Αν αγρυπνήσεις στην προσευχή, να
σκέφτεσαι όχι την ταλαιπωρία που προκαλεί η αγρυπνία, αλλά το θάρρος στο
Θεό που χαρίζει η προσευχή. Έτσι κάνουν και οι μισθοφόροι στρατιώτες·
κοιτάζουν όχι τα τραύματα αλλά τις αμοιβές, όχι τις σφαγές αλλά τις νίκες, όχι
τους νεκρούς που πέφτουν αλλά τους νικητές που στεφανώνονται. Έτσι και οι
καπετάνιοι εμπρός στα κύματα κοιτάζουν τα λιμάνια, εμπρός στα ναυάγια τα
κέρδη, εμπρός στις περιπέτειες της θάλασσας τα μετά το ταξίδι καλά.
Αναλογίσου πόσο μεγάλο είναι μέσα στη βαθιά νύχτα, ενώ κοιμούνται όλοι οι
άνθρωποι και τα θηρία και τα ζώα, ενώ επικρατεί βαθύτατη ησυχία, μονάχα εσύ
να σηκωθείς και με θάρρος να συνομιλείς με τον Κύριο που δεσπόζει σε όλα.
Αλλά είναι γλυκός ο ύπνος; Τίποτα δεν είναι πιο γλυκό από την προσευχή. Αν
συνομιλήσεις ιδιαιτέρως μαζί του, πολλά θα καταφέρεις, γιατί κανείς δε θα σε
ενοχλεί μήτε θα σε αποσπά από τη δέηση· έχεις (τότε) και την ώρα σύμμαχο στο
να πετύχεις αυτά που θέλεις. Αλλά στριφογυρίζεις ξαπλωμένος πάνω σε μαλακό
στρώμα, και βαριέσαι να σηκωθείς; Σκέψου τους σημερινούς μάρτυρες, που είναι
ξαπλωμένοι πάνω σε σιδερένια σχάρα και δεν έχουν από κάτω στρώμα αλλά
κάρβουνα στρωμένα. Εδώ θέλω να τελειώσω την ομιλία, ώστε να φύγετε
έχοντας πρόσφατη και νωπή την ανάμνηση της σχάρας και αυτή να θυμάστε και
τη νύχτα και την ημέρα. Και αν μας κρατούν μύρια δεσμά, θα μπορέσουμε όλα
εύκολα να τα σπάσουμε και να σηκωθούμε για προσευχή, έχοντας στο νου μας
πάντα αυτή τη σχάρα. Και όχι μόνο εκείνη τη σχάρα, αλλά και τις άλλες τιμωρίες
των μαρτύρων να ζωγραφίζουμε στον πίνακα της καρδιάς μας.

Λόγοι Πατέρων
Να επικαλείσαι τους αγίους σαν να είναι ζωντανοί δίπλα σου, σαν να ζουν μαζί σου
κάτω από την ίδια στέγη. Συζήτησε μαζί τους όπως με τους οικείους σου. Έτσι κάνει ο
άνθρωπος της Εκκλησίας. (Ιω. Κρονστάνδης)

4