ΕΝΩΠΙΟΝ

ΤΟΥ κ. ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΑ ΔΙΑΦΘΟΡΑΣ
ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ
ΤΗΣ κ. ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΑΣ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ
ΜΗΝΥΣΗ

(α΄) …
Κατά των :
1) μελών των Διοικητικών Συμβουλίων των τεσσάρων “Συστημικών Τραπεζών”, ήτοι:
α.) Της ανώνυμης τραπεζικής εταιρείας με την επωνυμία

«ΑΛΦΑ ΤΡΑΠΕΖΑ ΑΝΩΝΥΜΟΣ

ΕΤΑΙΡΕΙΑ» και το διακριτικό τίτλο ALPHA BANK, που εδρεύει στην Αθήνα (οδός Σταδίου 40),
β.) Της ανώνυμης τραπεζικής εταιρείας με την επωνυμία «ΤΡΑΠΕΖΑ EUROBANK ERGASIAS
Α.Ε.», που εδρεύει στην Αθήνα (οδός Όθωνος 8),
γ.) Της ανώνυμης τραπεζικής εταιρείας με την επωνυμία «ΕΘΝΙΚΗ ΤΡΑΠΕΖΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ
Α.Ε.», που εδρεύει στην Αθήνα (οδός Αιόλου 86),
δ.) Της ανώνυμης τραπεζικής εταιρείας με την επωνυμία «ΤΡΑΠΕΖΑ ΠΕΙΡΑΙΩΣ Α.Ε.», που
εδρεύει στην Αθήνα (οδός Αμερικής 4),
2) των χρηματισάντων ως Διοικητών της Ανώνυμης Εταιρείας με την επωνυμία «ΤΡΑΠΕΖΑ ΤΗΣ
ΕΛΛΑΔΟΣ» (Οδός Ελευθερίου Βενιζέλου 21, Αθήνα 102 50) από το 2008 έως σήμερα, ήτοι του
ΠΡΟΒΟΠΟΥΛΟΥ Γεώργιου και ΣΤΟΥΡΝΑΡΑ Ιωάννη, ως υπευθύνων και επιφορτισμένων βάσει του
νόμου για τον έλεγχο των πράξεων και της τήρησης των νόμων όσον αφορά την λειτουργία του
Ελληνικού Τραπεζικού συστήματος και κατά παντός άλλου υπευθύνου.

Κ. Εισαγγελεύ,
Μηνύουμε

και αιτούμαστε την τιμωρία των ανωτέρω προσώπων, αλλά και οιουδήποτε άλλου,

συνεργού, ηθικού αυτουργού ή συμμετόχου, ανακαλυφθεί κατά τη διάρκεια της προδικασίας,
αναφέροντας τα κάτωθι :
Οι Τράπεζες, ως χρηματοδοτικοί οργανισμοί που ασκούν αποφασιστική επίδραση στην ανάπτυξη
και στη λειτουργία των χρηματοδοτούμενων απ’ αυτές φυσικών προσώπων και επιχειρήσεων, έχουν
αυξημένη ευθύνη κατά την άσκηση του χρηματοδοτικού τους έργου και οφείλουν να μεριμνούν για
τα συμφέροντα αυτών που χρηματοδοτούν, αφού από τη φύση της η πιστωτική σχέση, ως διαρκής
έννομη σχέση ιδιαίτερης εμπιστοσύνης μεταξύ των συμβαλλομένων, επιβάλλει την υποχρέωση
πίστης και προστασίας από την πλευρά των τραπεζών των συμφερόντων των πελατών τους, ώστε να
αποφεύγονται υπέρμετρα επαχθείς γι’ αυτούς συνέπειες. Συνεπώς και για το λόγο αυτό η άσκηση
των δικαιωμάτων τους θα πρέπει να κυριαρχείται από τις αρχές της καλόπιστης και σύμφωνης με τα
Μήνυση κατά τραπεζών, 2016 ǁ Συντακτική Ομάδα: «Δ.ΕΝ.» & “Ελευθερία” ǁ Σελίδα 1 από 42

χρηστά συναλλακτικά ήθη εκπλήρωσης των οφειλόμενων παροχών (ΑΚ 178, 200, 288) και να
αποφεύγεται αντίστοιχα κάθε κατάχρηση στη συμπεριφορά τους (ΑΠ 1352/2011 δημοσίευση
ΕΕΜΠΔ 2012, 417).
Είναι γνωστό ότι τόσο στην Ευρώπη, όσο και στην Αμερική, η πραγματική εστία της οικονομικής
και κοινωνικής κρίσης βρίσκεται στον τραπεζικό τομέα και στο δημόσιο χρήμα που
δαπανάται για ν’ αποφευχθεί η χρεοκοπία του, οδηγώντας χώρες, όπως η Ελλάδα, στη
χρεοκοπία. Το δημόσιο χρέος δεν είναι χρέος των κοινωνιών, αλλά του παγκόσμιου
τραπεζικού συστήματος που κατέρρευσε εξ αιτίας της ανεξέλεγκτης κερδοσκοπικής λειτουργίας
του χρηματιστικού κεφαλαίου και υποστηρίχθηκε με δημόσιο χρήμα για να διατηρηθεί στη ζωή και
να συνεχίσει να λειτουργεί σήμερα με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που λειτουργούσε πριν την
κατάρρευση.
Η οικονομική κρίση του 2007, άρχισε στις ΗΠΑ με την κατάρρευση των στεγαστικών κυρίως,
δανείων ελαττωμένης φερεγγυότητας, κορυφώθηκε δε με την πτώχευση του τραπεζικού κολοσσού
Lehman Brothers, ώστε να διασπαρεί η πεποίθηση περί κινδύνου σοβαρής υφέσεως στον πλανήτη,
με ιδιαίτερη έμφαση στον κίνδυνο καταρρεύσεως των τραπεζών.
Η Ελληνική Κυβέρνηση προκειμένου να προστατεύσει τη χώρα έναντι των κινδύνων αυτών, ψήφισε
τον ν. 3723/9.12.2008, που απέβλεπε στην παροχή ρευστότητας προς τις τράπεζες με την εγγύηση
του Ελληνικού Δημοσίου που είχε ως αποκλειστικό σκοπό τη συνέχιση των πιστοδοτήσεών τους
προς την πραγματική οικονομία.
Με βάση τις δηλώσεις των αρμοδίων, όπως παρατίθενται παρακάτω, οι ελληνικές τράπεζες δεν
απειλούντο βεβαίως άμεσα από την κακή διεθνή πιστωτική πραγματικότητα, αλλά, έμμεσα, από την
ύφεση δηλαδή της πραγματικής οικονομίας, επειδή, σε περιβάλλον αρνητικών προσδοκιών, τόσο οι
επιχειρήσεις, όσο και τα νοικοκυριά, θα μείωναν τις δαπάνες τους, συρρικνώνοντας το ΑΕΠ. Η
ύφεση θα επιταχυνόταν δραστικότατα αν επιπλέον όλων των άλλων και οι τράπεζες μείωναν τις
πιστοδοτήσεις τους, μείωση στην οποία θα προέβαιναν εάν η κεφαλαιακή τους επάρκεια δεν ήταν
καλή (εξ αιτίας της αυξήσεως των «κόκκινων» δανείων), ή απειλείτο με χειροτέρευση, εξ αιτίας της
επαπειλούμενης διογκώσεως των «κόκκινων» δανείων.
Έτσι, η παροχή ρευστότητας προς τις τράπεζες με την εγγύηση του Ελληνικού Δημοσίου, σύμφωνα
με τις δηλώσεις και διαβεβαιώσεις των αρμοδίων, συνιστούσε πράγματι πρώτη προτεραιότητα,
αρκεί, βοηθούμενες οι τράπεζες με τον τρόπο αυτό από το κράτος, να προέβαιναν και σε
πιστωτική επέκταση προς επιχειρήσεις και νοικοκυριά, προστατεύοντας έτσι την
οικονομία από την ύφεση. Διότι, προστατεύοντας την οικονομία από την ύφεση οι τράπεζες,
προστατεύουν τους εαυτούς τους από τα κόκκινα δάνεια και εμμέσως, θωρακίζουν τη μελλοντική,
κεφαλαιακή επάρκειά τους.
Στο σημείο αυτό αξίζει να γίνουν οι κάτωθι επισημάνσεις :
Α. Οι ψευδείς διαβεβαιώσεις της ΕΕΤ περί υγιούς τραπεζικού συστήματος
1.

Ο Πρόεδρος της ΕΕΤ, Τάκης Αράπογλου, την 08.07.2008 στη Διαρκή Επιτροπή

Οικονομικών Υποθέσεων της Βουλής ενημέρωσε τους Βουλευτές ότι «Οι τράπεζες λειτουργούν
άψογα, το τραπεζικό σύστημα δεν έχει προβλήματα, τα ελληνικά νοικοκυριά δεν είναι
υπερχρεωμένα, σε αντίθεση με την υπόλοιπη Ευρώπη»
Μήνυση κατά τραπεζών, 2016 ǁ Συντακτική Ομάδα: «Δ.ΕΝ.» & “Ελευθερία” ǁ Σελίδα 2 από 42

(το

link

ολόκληρης

της

ομιλίας

του

από

το

επίσημο

site (http://www.hba.gr) της

ΕΕΤ http://www.hba.gr/Events/UplFiles/omilies/board/arap_8-6.pdf

και

http://www.hba.gr/main/ereunes-meletes/ellinikotrapezikosistima2008s.pdf <Σχετικό 1>)
2.

Τα στοιχεία του Προέδρου της ΕΕΤ επιβεβαίωσε και ο Γραμματέας της ΕΕΤ, Χρ. Γκόρτσος σε

συνέντευξη του στο in.gr την 05.10.2008 στην οποία μεταξύ άλλων, ανέφερε ότι : «Οι ελληνικές
τράπεζες δεν κινδυνεύουν από την κρίση… Η φερεγγυότητα των ελληνικών τραπεζών δεν κινδυνεύει
απ’ αυτή την κρίση, διότι δεν υπάρχουν οι δίαυλοι για τη μετάδοση στην Ελλάδα των προβλημάτων
που ανέκυψαν στις χώρες που επλήγησαν. Γι αυτό συνηθίζω να τονίζω ότι στην Ελλάδα (όπως και σε
άλλες χώρες) δεν υπάρχει κρίση, αλλά αναταραχή ή αναστάτωση». Επισημαίνει ότι οι ελληνικές
τράπεζες δεν έχουν στο χαρτοφυλάκιο τους «τοξικά ομόλογα», και μάλιστα προλαβαίνοντας και τους
πλέον δύσπιστους τονίζει ότι «δεν είχαν λόγο να επενδύσουν σε τέτοιου είδους ομόλογα», καθώς η
ανάπτυξή τους τα τελευταία χρόνια βασίστηκε κυρίως στην στεγαστική και καταναλωτική πίστη.
Επίσης, αναφέρεται στην υψηλή κεφαλαιακή επάρκεια και στη κερδοφορία τους, που σε
συνδυασμό με την πολιτική διαχείρισης κινδύνων που ακολουθούν και τους κανόνες της εποπτικής
αρχής (ΤτΕ) συμβάλλουν στη θωράκισή τους, με αποτέλεσμα να είναι ασφαλείς και οι καταθέτες
τους. Ο μοναδικός δίαυλος που αφορά την Ελλάδα είναι η αύξηση των επιτοκίων στη διατραπεζική
αγορά, εξηγεί ο Χρ. Γκόρτσος, αν και τονίζει ότι η εξάρτηση των ελληνικών τραπεζών απ’ αυτή για
άντληση ρευστότητας υπάρχει, αλλά είναι περιορισμένη».
(το

link

ολόκληρης

της

ομιλίας

του

από

το

επίσημο

site http://www.hba.gr της

ΕΕΤ

http://www.hba.gr/7Omilies-parousiaseis/UplFiles/omilies/secgen/Gortsos%206-10-2008.pdf
<Σχετικό 2>)
Επιπλέον των όσων προαναφέρθηκαν θα πρέπει να τονισθεί ότι κατά την περίοδο Οκτωβρίου
2009 – Απριλίου 2010, η Ελλάδα, μέσω μακροπρόθεσμου και βραχυπρόθεσμου δανεισμού,
άντλησε από τις αγορές 29.180.000.000,00€ και απέρριψε πλεονάζουσα προσφορά δανεισμού
59.254.000.000,00€.
Β. Οι πραγματικοί λόγοι για την καταπάτηση του Συντάγματος
Ο τραπεζικός τομέας, ήταν ο αποκλειστικά υπαίτιος για την υπαγωγή της Χώρας στα μνημόνια. Παρ’
όλες τις διαβεβαιώσεις περί φερεγγυότητας των τραπεζών που έδιναν ο πρόεδρος και ο γραμματέας
της ΕΕΤ, στη Βουλή των Ελλήνων είναι πλέον απολύτως βέβαιο ότι οι τράπεζες ήταν η Αχίλλειος
πτέρνα της Ελλάδας.
Οι τράπεζες σύμφωνα με την τοποθέτηση Σαχινίδη την 27.06.2013 (ολόκληρη η ομιλία στο link
http://www.matrix24.gr/wp-content/uploads/2013/06/%CE%9F%CE%BC%CE%B9%CE%BB%CE%AF%CE%B1%CE%A6.%CE%A3%CE%B1%CF%87%CE%B9%CE%BD%CE%AF%CE%B4%CE%B7.doc

και

σε

video

https://www.youtube.com/watch?t=1783&v=Rsf9OkGc6Cs <Σχετικό 3>) λειτουργούσαν χωρίς Κρατική

εποπτεία από την πρώτη στιγμή που η Χώρα έγινε μέλος της ΕΟΚ, γεγονός που συνεχίστηκε και
όταν η Χώρα έγινε μέλος της ΟΝΕ. Η ανεξέλεγκτη αυτή λειτουργία σε συνδυασμό με την παράνομη
χρήση της ρευστότητας που απέκτησαν μέσω των εγγυήσεων του Ελληνικού Δημοσίου ήταν οι
αποκλειστικές αιτίες που οδήγησαν στην ανακεφαλαιοποίηση με χρήματα που δανείστηκε το
Ελληνικό Δημόσιο και τα οποία επιβάρυναν τους Έλληνες Πολίτες.

Μήνυση κατά τραπεζών, 2016 ǁ Συντακτική Ομάδα: «Δ.ΕΝ.» & “Ελευθερία” ǁ Σελίδα 3 από 42

Τούτο προκύπτει από το γεγονός ότι οι τράπεζες πριν την παράνομη ανακεφαλαιοποίηση των
50.000.000.000,00 € μέσω του Τ.Χ.Σ. είχαν λάβει στο διάστημα Δεκεμβρίου 2008 - Μαρτίου
2012,

επιπλέον

183.000.000.000,00€

με

την

εγγύηση

του

ανυποψίαστου

και

παραπληροφορημένου, από τα ΜΜΕ, Ελληνικού Λαού. Κατά συνέπεια καταρρίπτεται και το
πρόσχημα της ανακεφαλαιοποίησης εξαιτίας του κουρέματος των ομολόγων και των
κόκκινων δάνειων.
Είναι προφανές ότι μέσω του παράνομου δανεισμού κομμάτων και ΜΜΕ ο τραπεζικός κλάδος
μπορούσε όχι μόνο να συγκαλύπτει το γεγονός ότι ο βαλλόμενος από τα μνημονιακά μέτρα
Ελληνικός Λαός είχε καταστεί εν αγνοία του εγγυητής για ποσά που έλαβαν οι τράπεζες με
πρόσχημα τη ρευστότητα, αλλά επιπλέον, να αποσιωπήσει το γεγονός ότι η ρευστότητα ουδέποτε
δόθηκε στους δικαιούχους που η νομοθεσία όριζε.
1.

Το πρώτο πακέτο των ενενήντα τριών δισεκατομμυρίων ευρώ (93.000.000.000,00€)

που δόθηκε με πρόσχημα τη ρευστότητα.
Με τον ν.3723/2008 (άρθρα 2, 3, 4 και 5) ΦΕΚ 250Α, 09.12.2008, δόθηκαν κατ’ αρχήν στις
τράπεζες εγγυήσεις του Ελληνικού Δημοσίου ύψους είκοσι τριών δισεκατομμυρίων ευρώ
(23.000.0000.000,00€), αποκλειστικά για χορήγηση στεγαστικών δανείων,

κεφαλαίων

κινήσεως προς μικρομεσαίες επιχειρήσεις και επιχειρήσεις ζωτικής σημασίας.
Δηλαδή, μόλις δύο μήνες μετά τις δηλώσεις του προέδρου και του γραμματέας της ΕΕΤ περί
φερεγγυότητας του τραπεζικού συστήματος, οι τράπεζες λάμβαναν τις πρώτες εγγυήσεις με
αποκλειστικό σκοπό τη χρηματοδότηση νοικοκυριών και επιχειρήσεων προκειμένου να
συνεχίσει να λειτουργεί η Ελληνική οικονομία.
Στην συνέχεια, δόθηκαν στις τράπεζες για τους ίδιους λόγους, επιπλέον εβδομήντα δισεκατομμύρια
ευρώ (70.000.000.000,00€). Συγκεκριμένα με τον ν.3845/2010 (άρθρο 4 παρ. 8) δέκα πέντε
δισεκατομμύρια ευρώ (15.000.000.000,00€), με τον ν.3872/2010 (άρθρο 7) είκοσι πέντε
δισεκατομμύρια ευρώ (25.000.000.000,00€) και με τον ν.3965/2011 (άρθρο 19 παρ. 1) τριάντα
δισεκατομμύρια ευρώ (30.000.000.000,00€) ανεβάζοντας το σύνολο των εγγυήσεων του Ελληνικού
Δημοσίου προς τις τράπεζες στα ενενήντα τρία δισεκατομμύρια ευρώ (93.000.000.000,00€).
Το Ελληνικό Δημόσιο δεν έβαλε απλά την υπογραφή του ως εγγυητής, αλλά έδωσε στις τράπεζες για
τα ανωτέρω ποσά, ομόλογα μέγιστης διάρκειας τριών ετών. Όπως προκύπτει από την απάντηση του
πρώην αναπληρωτή Υπουργού Οικονομικών Χρήστου Σταικούρα με το με αριθμό πρωτ.
2/64855/0023/24.09.2012 έγγραφο του Υπουργείου Οικονομικών (βλ. κατωτέρω Β.2), σε ερώτηση
Βουλευτού της Αντιπολίτευσης, εν προκειμένω, οι τράπεζες έλαβαν ομόλογα του Ελληνικού
Δημοσίου τα οποία ρευστοποίησαν μέσω της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας με επιτόκια από
0,75% έως 2,5%.
Οι τράπεζες ρευστοποίησαν τις εγγυήσεις που έλαβαν από το Ελληνικό Δημόσιο, χωρίς όμως να
τηρήσουν όπως όφειλαν τους σκοπούς των ανωτέρω νόμων. Δηλαδή ΔΕΝ χρησιμοποίησαν το
προϊόν της ρευστοποίησης των εγγυήσεων του Ελληνικού Δημοσίου για χορήγηση
στεγαστικών δανείων και κεφαλαίων κινήσεως σε επιχειρήσεις, όπως με μαθηματική
βεβαιότητα προκύπτει από τους πίνακες στους οποίους παρατίθενται στοιχεία από τους
Μήνυση κατά τραπεζών, 2016 ǁ Συντακτική Ομάδα: «Δ.ΕΝ.» & “Ελευθερία” ǁ Σελίδα 4 από 42

ισολογισμούς των τεσσάρων «συστημικών», όπως αποκαλούνται, τραπεζών οι οποίοι έχουν
δημοσιευτεί στα ΦΕΚ ΑΕ :

Μήνυση κατά τραπεζών, 2016 ǁ Συντακτική Ομάδα: «Δ.ΕΝ.» & “Ελευθερία” ǁ Σελίδα 5 από 42

i.

Για την Τράπεζα Πειραιώς τα στοιχεία των απαιτήσεων κατά πελατών έχουν αντληθεί από
τους επίσημους ισολογισμούς που έχουν δημοσιευτεί στα ΦΕΚ Α.Ε., με αριθμούς
2692/01.04.2004,

1610/11.03.2005,

1974/21.03.2007,

2721/10.04.2009,

2679/10.05.2011, 2918/22.05.2013.

Μήνυση κατά τραπεζών, 2016 ǁ Συντακτική Ομάδα: «Δ.ΕΝ.» & “Ελευθερία” ǁ Σελίδα 6 από 42

ii. Για την Εθνική Τράπεζα τα στοιχεία των απαιτήσεων κατά πελατών έχουν αντληθεί από τους
επίσημους ισολογισμούς που έχουν δημοσιευτεί στα ΦΕΚ Α.Ε., με αριθμούς 2022/07.03.2003,
1530/09.03.2005, 2148/29.03.2007, 2721/10.04.2009, 1689/01.04.2011, 3046/03.05.2012,
3942/01.07.2013.

Μήνυση κατά τραπεζών, 2016 ǁ Συντακτική Ομάδα: «Δ.ΕΝ.» & “Ελευθερία” ǁ Σελίδα 7 από 42

iii. Για την Τράπεζα EuroBank τα στοιχεία των απαιτήσεων κατά πελατών έχουν αντληθεί από τους
επίσημους ισολογισμούς που έχουν δημοσιευτεί στα ΦΕΚ Α.Ε., με αριθμούς 2692/01.04.2004,
1610/11.03.2005, 1974/21.03.2007, 2721/10.04.2009, 2679/10.05.2011, 2918/22.05.2013.

Μήνυση κατά τραπεζών, 2016 ǁ Συντακτική Ομάδα: «Δ.ΕΝ.» & “Ελευθερία” ǁ Σελίδα 8 από 42

iv. Για την Τράπεζα AlphaBank τα στοιχεία των απαιτήσεων κατά πελατών έχουν αντληθεί από τους
επίσημους ισολογισμούς που έχουν δημοσιευτεί στα ΦΕΚ Α.Ε., με αριθμούς 3757/16.05.2003,
2058/31.03.2005, 1672/08.03.2007, 2430/01.04.2009, 1866/07.04.2011, 3644/19.06.2013.

Μήνυση κατά τραπεζών, 2016 ǁ Συντακτική Ομάδα: «Δ.ΕΝ.» & “Ελευθερία” ǁ Σελίδα 9 από 42

Από τους ανωτέρω πίνακες προκύπτει ότι, οι τράπεζες όχι μόνον ΔΕΝ διοχέτευσαν την ρευστότητα,
που έλαβαν μέσω των ομολόγων του Ελληνικού Δημοσίου στην Οικονομία, αλλά και ότι
συστηματικά εξαφάνισαν την προϋπάρχουσα ρευστότητα αφού διαρκώς μείωναν τις απαιτήσεις κατά
πελατών με τα πασίδηλα ολέθρια αποτελέσματα για την Εθνική Οικονομία (ΚΠολΔ 336 § 1).
Οι τράπεζες συνεπώς, είναι απολύτως βέβαιο ότι παραβίασαν και τη νομοθεσία και τα χρηστά ήθη
χρησιμοποιώντας τα χρήματα που έλαβαν από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα προς ίδιον όφελος
και εις βάρος των Ελλήνων Πολιτών, οι οποίοι καλούνται σήμερα με τους «αντισυνταγματικούς»
φόρους και τα χαράτσια να αποπληρώνουν όχι μόνο τις εγγυήσεις του Ελληνικού Δημοσίου αλλά
και τους τόκους και προσαυξήσεις.
Σημειωτέον δε, ότι, όπως αναφέρεται στην ετήσια έκθεση οικονομικού έτους 2011 του Ελεγκτικού
Συνέδριου (σελ. 46 και 47 <Σχετικό 4>), «Οι χορηγούμενες εγγυήσεις ανέρχονταν κατά την
31.12.2011 στο ποσό των 85.043.503.178,00€ ή 40,78% του Α.Ε.Π., ενώ στο αναφερόμενο ποσό
των χορηγούμενων εγγυήσεων από το Ελληνικό Δημόσιο, περιλαμβάνονται για πρώτη φορά και οι
εγγυήσεις

του

προς

τα

πιστωτικά

ιδρύματα

της

ημεδαπής,

οι

οποίες

ανέρχονταν

σε

65.092.700.000,00€. Το ανωτέρω ποσό χορηγήθηκε σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 2 του Ν.
3723/2008, ενώ, σύμφωνα με το άρθρο 5 του ιδίου νόμου, τα πιστωτικά ιδρύματα τα οποία
λαμβάνουν τέτοιου είδους εγγυήσεις, οφείλουν να χρησιμοποιούν το προϊόν της ρευστοποίησης των
τίτλων για χορήγηση δανείων στεγαστικών και προς μικρομεσαίες επιχειρήσεις με ανταγωνιστικούς
όρους. Το ποσό της αύξησης των χορηγηθέντων εγγυήσεων από το Ελληνικό Δημόσιο κατά το
οικονομικό έτος 2011, είναι αυξημένο κατά 18.530.561.157€ ή 27,8%, σε σχέση με το
προηγούμενο έτος. Αυτό έρχεται σε αντίθεση με τις διατάξεις της παρ. 1 του άρθρου 3 του
ν. 2322/1995, όπως ισχύει, που ορίζουν ότι το ποσό των χορηγούμενων εγγυήσεων που
παρέχονται μέσα στο έτος δεν μπορεί να υπερβεί το 3% των δαπανών του τακτικού
προϋπολογισμού (βλ. και σχετική Υ.Α. 2/15541/0025/14-2-2011, ΦΕΚ Β΄ 389, η οποία
προσδιόριζε το ύψος των χορηγούμενων εγγυήσεων για το οικονομικό έτος 2011, στο ποσό των
1.000.000.000€).»
2.

Η αντισυνταγματική πρόβλεψη της κατάπτωσης των εγγυήσεων που έλαβαν οι

τράπεζες εις βάρος του Ελληνικού Λαού.
Τούτο συνέβη διότι από την πρώτη στιγμή που οι τράπεζες λάμβαναν τις εγγυήσεις του Ελληνικού
Δημοσίου, με τη μορφή ομολόγων ώστε να συνάψουν ομολογιακό δάνειο με την Ευρωπαϊκή
Κεντρική Τράπεζα, υπήρχε στις Υπουργικές αποφάσεις η πρόβλεψη ότι “το κόστος που θα
βαρύνει το Δημόσιο, σε περίπτωση κατάπτωσης της εγγύησης του Δημοσίου, ενδέχεται να
ανέλθει στο ποσό-αξία του αντίστοιχου ομολόγου που η κάθε τράπεζα λάμβανε από το
Ελληνικό Δημόσιο, πλέον των προβλεπομένων από τους όρους του οικείου ομολογιακού
δανείου, τόκων και πάσης φύσεως επιβαρύνσεων, το ακριβές ύψος της οποίας δεν μπορεί
να υπολογιστεί.”
Μέρος των εγγυήσεων του Ελληνικού Δημοσίου που έλαβαν οι τράπεζες έχει ήδη καταπέσει εις
βάρος του Ελληνικού Δημοσίου, δηλαδή των Ελλήνων Πολιτών, όπως φαίνεται από την αύξηση του
Δημοσίου Χρέους κατά είκοσι τρία δισεκατομμύρια διακόσια τριάντα τέσσερα εκατομμύρια
εξακόσιες ογδόντα χιλιάδες ευρώ (23.234.680.000,00€) στο δεύτερο τρίμηνο του 2012, όταν αυτό
Μήνυση κατά τραπεζών, 2016 ǁ Συντακτική Ομάδα: «Δ.ΕΝ.» & “Ελευθερία” ǁ Σελίδα 10 από 42

εκτοξεύτηκε από τα διακόσια ογδόντα δισεκατομμύρια διακόσια ενενήντα δύο εκατομμύρια
τετρακόσιες σαράντα χιλιάδες ευρώ (280.292.440.000,00€), {στα οποία είχε κατέβει από τα
τριακόσια

εξήντα

επτά

δισεκατομμύρια

εννιακόσια

εβδομήντα

οκτώ

εκατομμύρια

ευρώ

(367.978.000.000,00€) με το «κούρεμα-PSI» το πρώτο τρίμηνο του 2012}, στα τριακόσια τρία
δισεκατομμύρια

πεντακόσια

είκοσι

επτά

εκατομμύρια

εκατόν

είκοσι

χιλιάδες

ευρώ

(303.527.120.000,00€), όπως εμμέσως αποδέχεται και ο τότε αναπληρωτής Υπουργός Οικονομικών
Χρήστος Σταικούρας στην απάντηση του (24.09.2012) μετά από την ερώτηση με κατάθεση
εγγράφων (αριθμός πρωτ. 1151/66/30-8-2012) του Βουλευτή Κου Καπερνάρου <Σχετικό 5>.
Όπως αποδεικνύεται από την απάντηση, το σύνολο των εγγυήσεων που ήταν σε ισχύ, ανεχόταν στα
57,5 δισ. € από τα 85 δισ. €, για τις οποίες η απάντηση δεν διευκρίνιζε ως όφειλε, αν ο Διοικητής
της Τράπεζας της Ελλάδος, που ήταν η επιβλέπουσα αρχή, είχε λάβει από τις τράπεζες, τις
προβλεπόμενες στο νόμο, εξασφαλίσεις.
Με βάσει την οικονομική δυσχέρεια των τραπεζών την δεδομένη χρονική περίοδο (Απρ – Ιουν 2012)
εξ αφορμής του PSI και όπως φαίνεται και από την ανάγκη της ανακεφαλαιοποίησης τους,
αυτονόητα

προκύπτει

ότι

το

δημόσιο

χρέος

επιβαρύνθηκε

από

την

κατάπτωση

των

23.000.000.000,00€ του πρώτου νόμου (3723/2008). Το συμπέρασμα αυτό ενισχύεται και από την
απάντηση, ένα χρόνο αργότερα (07.10.2013), στην εκπομπή enikos, του Υπουργού Οικονομικών
Γιάννη Στουρνάρα όταν σε ερώτηση «αν έχουν καταπέσει οι εγγυήσεις», απέφυγε ν’ απαντήσει με
σαφήνεια, ενώ ήταν ο καθ’ ύλην αρμόδιος και ενώ ΔΕΝ εννοείτο ο Υπουργός Οικονομικών να μην
γνωρίζει, αλλά και ν’ αρνείται ν’ απαντήσει, έδωσε την απάντηση «Από ότι γνωρίζω όχι»
[https://www.youtube.com/watch?v=cWnuZxVbdY4 <Σχετικό 6>]. Αλλά και μέσα στη Βουλή,
κατά τη συνεδρίαση της 11.09. 2012, ερωτηθείς ο κος Στουρνάρας ευθέως από τον Βουλευτή Κ.
Μαρκόπουλο, αρνήθηκε την απάντηση εντός του Ελληνικού Κοινοβουλίου, τόσο κατά την
πρωτολογία [https://www.youtube.com/watch?v=vGS4o7toyjo], όσο και κατά την δευτερολογία
του Βουλευτού [https://www.youtube.com/watch?v=JEzl8FNJ_Ls] <Σχετικό 7>.

Μήνυση κατά τραπεζών, 2016 ǁ Συντακτική Ομάδα: «Δ.ΕΝ.» & “Ελευθερία” ǁ Σελίδα 11 από 42

Μήνυση κατά τραπεζών, 2016 ǁ Συντακτική Ομάδα: «Δ.ΕΝ.» & “Ελευθερία” ǁ Σελίδα 12 από 42

Από την απάντηση του αναπληρωτή Υπουργού Οικονομικών Χρήστου Σταϊκούρα (<Σχετικό
5>), προέκυπτε επιπλέον ότι κατά τη διάρκεια του πρώτου εξαμήνου του 2013, έληγαν ομόλογα του
Ελληνικού

Δημοσίου

δισεκατομμυρίων

που

οι

εννιακοσίων

τράπεζες

όφειλαν

εβδομήντα

εννιά

να

αποπληρώσουν,

εκατομμυρίων

ύψους

εκατό

είκοσι

πέντε

χιλιάδων

ευρώ

(25.979.100.000,00€), τα οποία οι τράπεζες αδυνατούσαν να αποπληρώσουν, αφού όπως είναι
ευρέως γνωστό δυσκολεύονταν να καλύψουν ακόμα και το μικρό ποσοστό συμμετοχής τους για την
ανακεφαλαιοποίηση, που ολοκληρώθηκε την ίδια χρονική περίοδο, Μάιος 2013, μέσω του ΤΧΣ (βλ.
παρακάτω).

Μήνυση κατά τραπεζών, 2016 ǁ Συντακτική Ομάδα: «Δ.ΕΝ.» & “Ελευθερία” ǁ Σελίδα 13 από 42

Τα ομόλογα αυτά, προκειμένου να αποφευχθεί η περαιτέρω αύξηση του Δημοσίου Χρέους κατά
είκοσι πέντε δισεκατομμύρια εννιακόσια εβδομήντα εννιά εκατομμύρια εκατό χιλιάδες ευρώ
(25.979.100.000,00€) αντικαταστάθηκαν με άλλα, ισόποσης αξίας και μεταγενέστερης λήξης
(2014-2016).

Μήνυση κατά τραπεζών, 2016 ǁ Συντακτική Ομάδα: «Δ.ΕΝ.» & “Ελευθερία” ǁ Σελίδα 14 από 42

Επιπροσθέτως σημειώνεται ότι ο τότε Υπουργός Οικονομικών, Φίλιππος Σαχινίδης, που είχε
υπογράψει τις Υπουργικές Αποφάσεις, δυνάμει των οποίων δόθηκαν τα ομόλογα του Ελληνικού
Δημοσίου στις τράπεζες (ενδεικτικά: ΦΕΚ 2151Β/2010, ΦΕΚ 1029Β/2009, ΦΕΚ 768Β/2009, κτλ),
και ρευστοποιήθηκαν στην Ε.Κ.Τ. με επιτόκια από 0,8% έως 1,2%, ενώ στις αρχικές Υπουργικές
αποφάσεις οριζόταν ότι το επιτόκιο και το ακριβές ποσό των επιβαρύνσεων ΔΕΝ μπορούσαν να
υπολογιστούν, με μεταγενέστερη απόφασή του, που δημοσιεύτηκε στο ΦΕΚ 1185 Β/09.06.2011,
πρόσθεσε στα αρχικά χαμηλά επιτόκια των ομολόγων ληστρικά περιθώρια επιτοκίων ύψους 12%
πλέον του Euribor!
Δηλαδή, η αδυναμία των τραπεζών να αποπληρώσουν τις υποχρεώσεις τους προς την Ευρωπαϊκή
Κεντρική Τράπεζα επιβάρυνε το Ελληνικό Δημόσιο με πολλαπλάσιους τόκους αφού είναι βέβαιο για
οποιονδήποτε νοήμονα Πολίτη ότι είναι αδύνατον τα πιστωτικά ιδρύματα στο σύνολο τους να
αποπληρώσουν τα δυσθεώρητα ποσά εγγυήσεων που έχουν λάβει όταν μάλιστα αυτά επιβαρύνονται
από την «αλληλέγγυα» Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα με την αύξηση του ετήσιου περιθωρίου του
επιτοκίου της κατά 12% μέσο όρο.
Με δεδομένη τη διαρκή οικονομική αδυναμία των τραπεζών προκύπτει το ασφαλές συμπέρασμα ότι
αντικαταστάθηκαν και τα ομόλογα του Ελληνικού Δημοσίου που έληγαν στο δεύτερο εξάμηνο του
2013 συνολικού ύψους δέκα οκτώ δισεκατομμυρίων τετρακοσίων δέκα πέντε εκατομμυρίων
εξακοσίων χιλιάδων ευρώ (18.415.600.000,00€).

Μήνυση κατά τραπεζών, 2016 ǁ Συντακτική Ομάδα: «Δ.ΕΝ.» & “Ελευθερία” ǁ Σελίδα 15 από 42

3.

Το δεύτερο πακέτο των ενενήντα δισεκατομμυρίων ευρώ (90.000.000.000,00€) που

δόθηκε με πρόσχημα τη ρευστότητα.
Κατά τη διακυβέρνηση του Γιώργου Παπανδρέου, παρότι γνώριζαν ότι οι τράπεζες αδυνατούσαν να
αποπληρώσουν τα ποσά που είχαν λάβει από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, βάσει των
εγγυήσεων των ενενήντα τριών δισεκατομμυρίων ευρώ (93.000.000.000,00€), αντί να προβούν σε
έλεγχο του Τραπεζικού Συστήματος συνέχιζαν να μοιράζουν εγγυήσεις του Ελληνικού Δημοσίου με
ακόμα πιο ζημιογόνο τρόπο για τον Ελληνικό Λαό, τον οποίο υποτίθεται ότι υπηρετούσαν. Οι
επιπλέον εγγυήσεις του Ελληνικού Δημοσίου δόθηκαν μέσω της Ανώνυμης Εταιρείας με την
επωνυμία «Τράπεζα της Ελλάδος», που λίγο πριν τη λήψη των εγγυήσεων του Ελληνικού Δημοσίου,
δηλαδή τον Απρίλιο του 2011, είχε προβεί σε αλλαγή του Καταστατικού της, {που έχει ισχύ νόμου},
δίνοντας δικαίωμα για πρώτη φορά από τη λειτουργία της, να ασκήσουν δικαιώματα μετόχου στη
Γενική Συνέλευση και μέτοχοι που κατείχαν την υπηκοότητα κράτους μέλους της Ευρωπαϊκής
Ένωσης ή του Ευρωπαϊκού Οικονομικού Χώρου. Τέσσερις μήνες μετά την ψήφιση του
ν.3965/2011 και πέντε μήνες μετά την αλλαγή του καταστατικού τής «Τράπεζας της Ελλάδος», η
Κυβέρνηση του Γ. Παπανδρέου και ο Πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας έχοντας υπόψη, όπως
διατυπώνεται,

στην πράξη

νομοθετικού

περιεχομένου

της

14.9.2011

(ΦΕΚ

203/Α/14.09.2011) “την εξαιρετικά επείγουσα και απρόβλεπτη ανάγκη να προσαρμοστούν
στις

τρέχουσες

διεθνείς

χρηματοοικονομικές

συνθήκες

οι

ρυθμίσεις

της

2/43219/0025/6-5-2011 απόφασης του Υφυπουργού Οικονομικών «Παροχή της εγγύησης
του Ελληνικού Δημοσίου στην Τράπεζα της Ελλάδος για κάλυψη πιστώσεων σε Τράπεζες
που εδρεύουν στην Ελλάδα»” αποφάσισαν να παρέξουν εγγυήσεις επιπλέον τριάντα
δισεκατομμυρίων ευρώ (30.000.000.000,00€).
Στη συζήτηση της Διαρκούς Επιτροπής Οικονομικών Υποθέσεων της Βουλής την 21.11.2011, για
την κύρωση της προαναφερόμενης πράξης νομοθετικού περιεχόμενου με τον ν.4031/2011, ο
Ευάγγελος Βενιζέλος, έλεγε ότι “με μία επιστολή του Διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδος έπρεπε οι
Τράπεζες να λάβουν ταχύτατα επιπλέον τριάντα δισεκατομμύρια ευρώ (30.000.000.000,00€)”, που
μόλις δύο μήνες πριν είχαν λάβει με την Π.Ν.Π. της 14.9.2011 (ΦΕΚ 203/Α/14.09.2011), και
συνέχιζε: “για να διευκολυνθώ σε όσα θα σας πω στη συνέχεια πρέπει να σας πω ότι δέχτηκα μετά
από μακρές συζητήσεις που είχα με το διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδος έγγραφό του με το οποίο
με παρακαλεί για να λειτουργήσει το σύστημα παροχής εγγυήσεων χωρίς προβλήματα και χωρίς
καθυστερήσεις επειδή αυτές είναι διαδικασίες οι οποίες γίνονται με πολύ μεγάλη ταχύτητα στο
πλαίσιο του Ευρωσυστήματος, όπως είπα προηγουμένως απευθυνόμενος στον κ. Μαρκάκη να
προστεθεί στην ΠΝΠ στον κυρωτικό νόμο άρθρο 2 αναριθμουμένου του άρθρου 2 του νομοσχεδίου
σε άρθρο 3 το οποίο άρθρο 2 να λέει τα εξής: Το προβλεπόμενο στην παράγραφο 1 της ΠΝΠ
που κυρώνεται με το άρθρο 1 του νόμου αυτού ποσό αυξάνεται σε εξήντα δισεκατομμύρια
ευρώ και αριθμητικώς (60.000.000.000,00€)’’.
Το πακέτο των ενενήντα δισεκατομμυρίων ευρώ (90.000.000.000,00€) ολοκληρώθηκε από την
Κυβέρνηση συνεργασίας με τον ν.4056/2012, άρθρο 21, που αναφέρει, ότι : “οι εγγυήσεις του
ν.4031/2011 με τον οποίο οι τράπεζες είχαν λάβει εξήντα δισεκατομμύρια ευρώ
(60.000.000.000,00€) αυξάνονται κατά 50%’’, δηλαδή οι τράπεζες λάμβαναν επιπλέον τριάντα
Μήνυση κατά τραπεζών, 2016 ǁ Συντακτική Ομάδα: «Δ.ΕΝ.» & “Ελευθερία” ǁ Σελίδα 16 από 42

δισεκατομμύρια ευρώ (30.000.000.000,00€) μόλις τρείς μήνες αργότερα από τον ν.4031/2011.
Μόνο

από

τη

διαχείριση

του

μικρού

μέρους

των

ενενήντα

δισεκατομμυρίων

ευρώ

(90.000.000.000,00€), που είχε λάβει από το Ελληνικό Δημόσιο στο διάστημα Σεπτεμβρίου –
Δεκεμβρίου 2011, η ανώνυμη εταιρεία «Τράπεζα της Ελλάδος» αποκόμισε σημαντικά έσοδα
από τόκους (πεντακόσια εβδομήντα τέσσερα εκατομμύρια ευρώ 574.000.000,00€), όπως
καταγράφεται στην στήλη μεταβολή τόκων του πίνακα 1.1 παρ. γ σελ. 44 του παραρτήματος της
έκθεσης του Διοικητή της, Γεωργίου Προβόπουλου, για το έτος 2011.

Σημειώνεται ότι στην έκθεση των 244 σελίδων του Διοικητή της «Τράπεζας της Ελλάδος» στην
οποία πλέον ασκούν δικαιώματα μετόχου στη Γενική Συνέλευση και μέτοχοι που κατέχουν την
υπηκοότητα κράτους μέλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης ή του Ευρωπαϊκού Οικονομικού Χώρου, δεν
γίνεται καμία αναφορά για το πόσα χρήματα από το πακέτο των ενενήντα δισεκατομμυρίων ευρώ
του Ελληνικού Δημοσίου έχει λάβει η κάθε μία από τις ιδιωτικές τράπεζες που συμμετέχουν στο
έγκλημα που γίνεται εις βάρος του Ελληνικού Λαού, πέραν μιας μοναδικής υποσημείωσης
στους «λοιπούς λογαριασμούς τάξεως» στη σελ. 41 του παραρτήματος της έκθεσης του
Διοικητή της Γεωργίου Προβόπουλου για το έτος 2011, που αναφέρει ότι: “περιουσιακά
στοιχεία ύψους 84,8 δισεκ. ευρώ που έχουν χορηγηθεί στην Τράπεζα ως εξασφαλίσεις
από τα εγχώρια πιστωτικά ιδρύματα, έναντι χορήγησης από την Τράπεζα έκτακτης
ρευστότητας μέσω πράξεων ELA (Emergency Liquidity Assistance)”.

Μήνυση κατά τραπεζών, 2016 ǁ Συντακτική Ομάδα: «Δ.ΕΝ.» & “Ελευθερία” ǁ Σελίδα 17 από 42

Στην ανωτέρω έκθεση δεν εξηγείται αν και πως εκταμιεύτηκαν από την ανώνυμη εταιρεία «Τράπεζα
της Ελλάδος» μέσα στη χρήση του 2011, τα ενενήντα δισεκατομμύρια ευρώ (90.000.000.000,00€),
όταν τα τριάντα δισεκατομμύρια ευρώ (30.000.000.000,00€) τα εγγυήθηκε το Ελληνικό Δημόσιο
προς την ανώνυμη εταιρεία, μήνες αργότερα με τον ν.4056/2012 που δημοσιεύτηκε στο ΦΕΚ
52/Α/12.03.2012.
4.

Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας (ΤΧΣ) – Πακέτο πενήντα δισεκατομμυρίων

ευρώ (50.000.000.000,00€).
Το Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας (ΤΧΣ) ιδρύθηκε, με τον ν.3864/2010, λίγους μήνες
μετά την υπαγωγή της Χώρας στον μηχανισμό στήριξης με την πρόφαση της αδυναμίας δανεισμού,
Μήνυση κατά τραπεζών, 2016 ǁ Συντακτική Ομάδα: «Δ.ΕΝ.» & “Ελευθερία” ǁ Σελίδα 18 από 42

ως νομικό πρόσωπο ιδιωτικού δικαίου (Ν.Π.Ι.Δ.). Όπως καταγράφεται στο ΦΕΚ 119/Α/21.07.2010,
δεν ανήκει στον δημόσιο τομέα, διαθέτει διοικητική και οικονομική αυτοτέλεια και ο ιδιωτικός του
χαρακτήρας δεν αναιρείται ούτε από την κάλυψη του κεφαλαίου του από το Ελληνικό Δημόσιο
(άρθρο 1). Επιπλέον σύμφωνα με το ΦΕΚ ιδρύσεως του, το ΤΧΣ οφείλει να διαχειρίζεται το
κεφάλαιο και την εν γένει περιουσία του (;), που θα αντληθούν από τον μηχανισμό
στήριξης, δηλαδή μέσω της αύξησης του Δημοσίου Χρέους που θα επιβαρύνει τους
Έλληνες Πολίτες για τις επόμενες δεκαετίες (άρθρο 3), κατά τρόπο που να προστατεύει την
αξία της περιούσιας αυτής και να ελαχιστοποιεί τους κινδύνους για τον Έλληνα Πολίτη (άρθρο 2).
Με βάση τις τότε εκτιμήσεις, τόσο της Ελληνικής Κυβέρνησης όσο και της Τράπεζας της Ελλάδος,
το κεφάλαιο που θα έπρεπε να καταβληθεί στο ΤΧΣ, με σκοπό τη σταθεροποίηση του τραπεζικού
συστήματος, ανερχόταν στα δέκα δισεκατομμύρια ευρώ (10.000.000.000,00€). Κάτι που πλέον
φαντάζει σαν την καλύτερη «σάτιρα» της Παγκόσμιας Οικονομικής Ιστορίας, διότι, στις 19.04.2012,
και αφού οι τράπεζες είχαν ρευστοποιήσει, τόσο μέσω της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας τα
ενενήντα τρία δισεκατομμύρια ευρώ (93.000.000.000,00€), όσο και μέσω του μηχανισμού έκτακτης
ρευστότητας (ELA) τα ενενήντα δισεκατομμύρια ευρώ (90.000.000.000,00€) εγγυήσεων του
Ελληνικού Δημοσίου, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας Κάρολος Παπούλιας υπέγραψε άλλη μια
πράξη

νομοθετικού

περιεχομένου

της

19.04.2012

(ΦΕΚ

94/Α/19.04.2012)

της

Κυβέρνησης Συνεργασίας βάσει της οποίας το κεφάλαιο του ΤΧΣ αυξανόταν στα πενήντα
δισεκατομμύρια ευρώ (50.000.000.000,00€) “εξαιτίας της εξαιρετικά επείγουσας και
ΑΠΡΟΒΛΕΠΤΗΣ ανάγκης για την αντιμετώπιση κατεπειγόντων θεμάτων κεφαλαιακής
ενίσχυσης των πιστωτικών ιδρυμάτων”
Δύο μέρες πριν η πράξη νομοθετικού περιεχομένου δημοσιευτεί στο ανωτέρω ΦΕΚ και πέντε μήνες
πριν κυρωθεί με τον ν.4079/2012 (ΦΕΚ 180/Α/20.09.2012) η Κυβέρνηση Συνεργασίας και η
Τράπεζα της Ελλάδος υπέγραψαν για την κατάθεση στο λογαριασμό του ΤΧΣ ομολόγων ύψους
είκοσι πέντε δισεκατομμυρίων ευρώ (25.000.000.000,00€) ανεβάζοντας το κεφάλαιο του Ταμείου
στα είκοσι έξι δισεκατομμύρια πεντακόσια εκατομμύρια ευρώ (26.500.000.000,00€) όπως
καταγράφεται στη σημείωση 14 της ετήσιας οικονομικής έκθεσης του ΤΧΣ για τη χρήση από
01.01.2012 έως 31.12.2012

Για την κατάθεση των είκοσι πέντε δισεκατομμυρίων ευρώ (25.000.000.000,00€), το Ελληνικό
Δημόσιο άντλησε νέο δανεισμό από τον Μηχανισμό Στήριξης Χρέους, όπως προκύπτει από την
απόφαση (α.α. 2) του Υπουργού Οικονομικών κ. Φίλιππου Σαχινίδη, που δημοσιεύτηκε στο ΦΕΚ
1646/Β/11.05.2012

Μήνυση κατά τραπεζών, 2016 ǁ Συντακτική Ομάδα: «Δ.ΕΝ.» & “Ελευθερία” ǁ Σελίδα 19 από 42

Γεγονός που επιβεβαιώνεται και από τον πίνακα Β (κατηγορίες χρέους Κεντρικής Διοίκησης) του
δελτίου δημοσίου χρέους ν.66 (Ιούνιος 2012), αφού εμφανίζεται αύξηση στα δάνεια του
μηχανισμού στήριξης από τα εκατόν έντεκα δισεκατομμύρια εννιακόσια τριάντα εννιά εκατομμύρια
τριακόσιες

εβδομήντα

δισεκατομμύρια

χιλιάδες

οκτακόσια

ευρώ

(111.939.370.000,00€),

είκοσι

επτά

εκατομμύρια

στα

εκατόν

ενενήντα

σαράντα
χιλιάδες

οκτώ
ευρώ

(148.827.090.000,00€).

Δηλαδή, οι Έλληνες Πολίτες χρεώθηκαν τριάντα έξι δισεκατομμύρια οκτακόσια ογδόντα επτά
εκατομμύρια επτακόσιες είκοσι χιλιάδες ευρώ (36.887.720.000,00€) που κατά το μεγαλύτερο
μέρος τους (είκοσι πέντε δισεκατομμύρια ευρώ, 25.000.000.000,00€) χρησιμοποιήθηκαν
ώστε να σχηματιστεί το κεφάλαιο – περιουσία του ΤΧΣ που είναι Νομικό Πρόσωπο
Ιδιωτικού Δικαίου.
Η οικονομική επιβάρυνση των Ελλήνων Πολιτών συνεχίστηκε την 13.12.2012. Η τότε Κυβέρνηση
Συνεργασίας και η Τράπεζα της Ελλάδος υπέγραψαν για την εκ νέου κατάθεση στον λογαριασμό
του

ΤΧΣ

ομολόγων

ύψους

δέκα

έξι

δισεκατομμυρίων

ευρώ

(16.000.000.000,00€) ανεβάζοντας το κεφάλαιο – περιουσία του Ταμείου στα σαράντα δύο
δισεκατομμύρια πεντακόσια εκατομμύρια ευρώ (42.500.000.000,00€) όπως επίσης καταγράφεται
στη σημείωση 14 της ετήσιας οικονομικής έκθεσης του Ταμείου για τη χρήση από 01.01.2012 έως
31.12.2012.

Μήνυση κατά τραπεζών, 2016 ǁ Συντακτική Ομάδα: «Δ.ΕΝ.» & “Ελευθερία” ǁ Σελίδα 20 από 42

Την

12.12.2012,

μία

ημέρα

πριν

την

κατάθεση

των

δέκα

έξι

δισεκατομμυρίων

ευρώ

(16.000.000.000,00€) στο ΤΧΣ, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, υπέγραψε πράξη νομοθετικού
περιεχομένου, με την οποία η Κυβέρνηση Συνεργασίας, λόγω εξαιρετικά επειγουσών (;) και
ΑΠΡΟΒΛΕΠΤΩΝ αναγκών, λόγω του ασφυκτικά περιορισμένου χρόνου για την πραγματοποίηση
επαναγοράς χρέους πολύ μεγάλου ύψους ακόμη και για τα διεθνή δεδομένα, έως και τριάντα πέντε
δισεκατομμύρια ευρώ (35.000.000.000,00€)

και προκειμένου η Σύνοδος του Συμβουλίου Υπουργών Οικονομικών της 13.12.2012 να
αποφασίσει

για

την

εκταμίευση

από

τον

μηχανισμό

στήριξης

συνολικά

σαράντα

τριών

δισεκατομμυρίων επτακοσίων εκατομμυρίων ευρώ (43.700.000.000,00€) έως το τέλος Δεκεμβρίου
του 2012, ενέκρινε όπως προκύπτει από το ευρέως γνωστό ΦΕΚ 240/Α/12.12.2012, τα
σχέδια

των

Συμβάσεων

Τροποποίησης

της

κύριας

Σύμβασης

χρηματοδοτικής

διευκόλυνσης, με τις γνωστές δυσμενέστατες συνέπειες για την Πατρίδα μας, τόσο της
αμετάκλητης και ανεπιφύλακτης παραίτησης από κάθε ασυλία έναντι δικαστικών
ενεργειών, όσο και της υπαγωγής στο Αγγλικό Δίκαιο.

Η οικονομική υποδούλωση των Ελλήνων Πολιτών αποδεικνύεται ξεκάθαρα από τον παρακάτω
πίνακα Β (κατηγορίες χρέους Κεντρικής Διοίκησης) του δελτίου δημοσίου χρέους ν.68 (Δεκέμβριος
2012), όπου καταγράφεται η αύξηση των δανείων από τον μηχανισμό στήριξης, από τα εκατόν
Μήνυση κατά τραπεζών, 2016 ǁ Συντακτική Ομάδα: «Δ.ΕΝ.» & “Ελευθερία” ǁ Σελίδα 21 από 42

σαράντα οκτώ δισεκατομμύρια οκτακόσια είκοσι οκτώ εκατομμύρια διακόσιες εβδομήντα χιλιάδες
ευρώ (148.828.270.000,00€), στα εκατόν ογδόντα τρία δισεκατομμύρια ενενήντα οκτώ εκατομμύρια
πεντακόσιες ογδόντα χιλιάδες ευρώ (183.098.580.000,00€).
Δηλαδή, στο τρίμηνο πριν την εκχώρηση της ΕΘΝΙΚΗΣ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑΣ (Οκτώβριος – Δεκέμβριος
2012), εκταμιεύτηκαν συνολικά τριάντα τέσσερα δισεκατομμύρια διακόσια εβδομήντα
εκατομμύρια τριακόσιες δέκα χιλιάδες ευρώ (34.270.310.000,00€) από τον μηχανισμό
στήριξης,

αντί

των

σαράντα

τριών

δισεκατομμυρίων

επτακοσίων

εκατομμυρίων

ευρώ

(43.700.000.000,00€) που θα έπρεπε να εκταμιευτούν το τελευταίο εικοσαήμερο του Δεκεμβρίου
και από αυτά τα τριάντα τέσσερα δισεκατομμύρια διακόσια εβδομήντα εκατομμύρια τριακόσιες
δέκα χιλιάδες ευρώ (34.270.310.000,00€), που χρεώθηκε το Ελληνικό Δημόσιο, τα δέκα έξι
δισεκατομμύρια ευρώ (16.000.000.000,00€) κατέληξαν στο ΤΧΣ αυξάνοντας το κεφάλαιο –
περιουσία του νομικού προσώπου ΙΔΩΤΙΚΟΥ ΔΙΚΑΙΟΥ.

Το γεγονός αυτό, σε συνδυασμό με την Έκθεση για την Ανακεφαλαιοποίηση και Αναδιάταξη του
Ελληνικού Τραπεζικού Τομέα μέσω του ΤΧΣ, που δημοσιοποίησε η Τράπεζα της Ελλάδος λίγες
μέρες αργότερα την Πέμπτη 27.12.2012,

Μήνυση κατά τραπεζών, 2016 ǁ Συντακτική Ομάδα: «Δ.ΕΝ.» & “Ελευθερία” ǁ Σελίδα 22 από 42

οδηγεί στο αυτονόητο συμπέρασμα ότι, το ΜΟΝΑΔΙΚΟ πρόβλημα της Πατρίδας μας είναι το
Τραπεζικό της Σύστημα, εξαιτίας του οποίου υπογράφηκε και η επαίσχυντη Π.Ν.Π. της
12.12.2012, που δημοσιεύτηκε στο επαίσχυντο ΦΕΚ 240/Α/12.12.2012 , με την οποία
παραχωρήθηκε η Εθνική κυριαρχία. Διότι όσο βέβαιο είναι ότι με το κεφάλαιο – περιουσία του
Ταμείου

των

σαράντα

δύο

δισεκατομμυρίων

πεντακοσίων

εκατομμυρίων

ευρώ

(42.500.000.000,00€) μπορούσαν πλήρως να καλυφθούν οι κεφαλαιακές ανάγκες ύψους σαράντα
δισεκατομμυρίων πεντακοσίων σαράντα δύο εκατομμυρίων ευρώ (40.542.000.000,00€) του
συνόλου των εμπορικών τραπεζών, άλλο τόσο αμφίβολο είναι για το αν και κατά πόσο, με τα
εναπομείναντα (από το δανεισμό του τριμήνου Οκτωβρίου – Δεκεμβρίου 2012) δέκα οκτώ
δισεκατομμύρια

διακόσια

εβδομήντα

εκατομμύρια

τριακόσιες

δέκα

χιλιάδες

ευρώ

(18.270.310.000,00€), το Ελληνικό Δημόσιο μπόρεσε να πραγματοποιήσει την προαναφερθείσα,
ασφυκτικά περιορισμένου χρόνου, επαναγορά χρέους πολύ μεγάλου ύψους ακόμη και για τα
διεθνή δεδομένα, των τριάντα πέντε δισεκατομμυρίων ευρώ (35.000.000.000,00€).
Το παγκόσμιο ρεκόρ κρατικών εγγυήσεων προς τις Τράπεζες, των διακοσίων τριάντα
τριών δισεκατομμυρίων ευρώ (233.000.000.000,00€), μεγαλύτερο ακόμη και από το
Ακαθάριστο Εθνικό Προϊόν της Χώρας, ολοκληρώθηκε την 31.05.2013 με την υπογραφή της
Επιστολής Αποδοχής μεταξύ του Ταμείου και της Κυβέρνησης Συνεργασίας, που ήδη είχε
εκχωρήσει την Εθνική κυριαρχία, για εκ νέου κατάθεση στο λογαριασμό του ΤΧΣ ομολόγων επτά
δισεκατομμυρίων διακοσίων εκατομμυρίων ευρώ (7.200.000.000,00€)

Μήνυση κατά τραπεζών, 2016 ǁ Συντακτική Ομάδα: «Δ.ΕΝ.» & “Ελευθερία” ǁ Σελίδα 23 από 42

και μάλιστα τη στιγμή που αυτά δεν ήταν απαραίτητα, αφού η Κυβέρνηση διαφήμιζε ότι
είχε ολοκληρωθεί επιτυχώς η ανακεφαλαιοποίηση και συνεπώς το ΤΧΣ θα έπρεπε να έχει
πλεόνασμα

ένα

δισεκατομμύριο

εννιακόσια

πενήντα

οκτώ

εκατομμύρια

ευρώ

(1.958.000.000,00€). Αυτό που δεν διαφήμιζε ήταν η τεράστια ζημία του ΤΧΣ, που ερχόταν σε
ευθεία αντιδιαστολή με το νόμο ιδρύσεως του, ότι δηλαδή οφείλει να διαχειρίζεται το κεφάλαιο –
περιουσία του κατά τρόπο που να προστατεύει την αξία της περιουσίας αυτής και να ελαχιστοποιεί
τους κινδύνους για τον Έλληνα Πολίτη (άρθρο 2). Ζημία που διαμορφώθηκε στα πέντε
δισεκατομμύρια τετρακόσια εξήντα ένα εκατομμύρια τετρακόσιες εννιά χιλιάδες πεντακόσια δέκα
εννέα ευρώ (5.461.409.519,00€) στην πρώτη ουσιαστικά πλήρη διαχειριστική χρήση του Νομικού
Προσώπου Ιδιωτικού Δικαίου (ΤΧΣ).

Ζημία, για την οποία εκ νέου επιβαρύνθηκαν οι Έλληνες Πολίτες για ακόμη μία φορά μέσω
της εκ νέου αύξησης του δανεισμού της Χώρας με δέκα εννιά δισεκατομμύρια εκατόν
εβδομήντα πέντε εκατομμύρια εννιακόσιες εβδομήντα χιλιάδες ευρώ (19.175.970.000,00€) όπως
καταγράφεται στον πίνακα Β (κατηγορίες χρέους Κεντρικής Διοίκησης) του δελτίου δημοσίου
χρέους ν.70 (Ιούνιος 2013), από τα οποία προήλθε η νέα αύξηση των επτά δισεκατομμυρίων
διακοσίων εκατομμυρίων ευρώ (7.200.000.000,00€) του κεφαλαίου του ΤΧΣ.

Μήνυση κατά τραπεζών, 2016 ǁ Συντακτική Ομάδα: «Δ.ΕΝ.» & “Ελευθερία” ǁ Σελίδα 24 από 42

Δ. Σύγκριση του δανεισμού τραπεζών – Χώρας
Η Χώρα σύρθηκε στα παράνομα μνημόνια με το πρόσχημα της αδυναμίας δανεισμού από τις
αγορές. Με βάση αυτό το πρόσχημα, υπέγραψε το πρώτο πρόγραμμα οικονομικής προσαρμογής
ύψους 110.000.000.000,00€ από το οποίο άντλησε μόνο 73.000.000.000,00€ (και αυτά σε
διάστημα

22

μηνών

:

Μάιος

2010

-

Φεβρουάριος

2012) θεωρητικά για κάλυψη

των

ελλειμμάτων, προκειμένου να συνεχίσει η ομαλή λειτουργία του Κράτους, όταν (βλ. τελ.
παράγρ. του στοιχ. Α), είχε απορρίψει προσφορά δανεισμού μέσω των αγορών, συνολικού ύψους
59.254.000.000,00€.

Μήνυση κατά τραπεζών, 2016 ǁ Συντακτική Ομάδα: «Δ.ΕΝ.» & “Ελευθερία” ǁ Σελίδα 25 από 42

Συνεπώς είναι απολύτως βέβαιο ότι η άμεση ανάγκη αφορούσε το τραπεζικό σύστημα που στο
αντίστοιχο διάστημα είχε ρευστοποιήσει εγγυήσεις, της «δήθεν αφερέγγυας Χώρας» σύμφωνα με
τους τότε κυβερνώντες την Χώρα αλλά και τους Ευρωπαίους αξιωματούχους, συνολικού ύψους
170.000.000.000,00€ πέραν των 23.000.000.000,00€ του ν.3723/2008.

Σημειώνεται ότι οι εγγυήσεις των 93.000.000.000,00€ (ενενήντα τριών δισεκατομμυρίων ευρώ) του
Ελληνικού Δημοσίου δόθηκαν με Υπουργικές αποφάσεις, που δημοσιεύτηκαν στα κατωτέρω ΦΕΚ
(σειρά Β) και χρησιμοποιήθηκαν από τις τράπεζες για την κάλυψη ομολογιακών δανείων.
Οι εγγυήσεις αυτές, όπως ρητά προβλέπεται στην παράγραφο iii και iv έκαστης
Υπουργικής απόφασης, σε περίπτωση αδυναμίας αποπληρωμής από την τράπεζα θα
καταπέσουν εις βάρος του Δημοσίου με το πρόσθετο βάρος των τόκων και πάσης φύσεως
επιβαρύνσεων.

Μήνυση κατά τραπεζών, 2016 ǁ Συντακτική Ομάδα: «Δ.ΕΝ.» & “Ελευθερία” ǁ Σελίδα 26 από 42

Το δε δεύτερο πακέτο των 90.000.000.000,00€ εγγυήσεων του Ελληνικού Δημοσίου στην Τράπεζα
της Ελλάδος για κάλυψη πιστώσεων σε Τράπεζες που εδρεύουν στην Ελλάδα, τελεί υπό το απόρρητο
της Τράπεζας της Ελλάδας και δεν υπάρχει ουδεμία πληροφόρηση, πέραν της σελ. 233 (σελ. 4
παραρτήματος) της έκθεσης του Διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδας Α.Ε. όπου στο πεδίο
4 «Περιουσιακά στοιχεία αποδεκτά από την Τράπεζα της Ελλάδος ως ασφάλεια για πράξεις έκτακτης
παροχής

ρευστότητας

ισολογισμού, εμφανίζεται

προς

τα

αύξηση

πιστωτικά
από

τα

ιδρύματα»

των

84.822.677.096,00€

λογαριασμών
του

191.524.930.187,00€ το 2012.

Μήνυση κατά τραπεζών, 2016 ǁ Συντακτική Ομάδα: «Δ.ΕΝ.» & “Ελευθερία” ǁ Σελίδα 27 από 42

2011

εκτός
στα

Τη μυστική αυτή διαχείριση που επιβεβαιώνουν και οι Financial Times

Μήνυση κατά τραπεζών, 2016 ǁ Συντακτική Ομάδα: «Δ.ΕΝ.» & “Ελευθερία” ǁ Σελίδα 28 από 42

Η εκχώρηση της Εθνικής κυριαρχίας με την Π.Ν.Π. 12.12.2012 (ΦΕΚ 240Α/12.12.2012),
συμπίπτει με την έκθεση του Διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδας για το έτος 2012 όπου μια Α.Ε.
έχει την εγγύηση του Ελληνικού Δημοσίου για ποσά που οι ιδιωτικές τράπεζες έλαβαν, συνολικού
ύψους 191.524.930.187,00€ και που οι ανυποψίαστοι Έλληνες Πολίτες εγγυήθηκαν.

Μήνυση κατά τραπεζών, 2016 ǁ Συντακτική Ομάδα: «Δ.ΕΝ.» & “Ελευθερία” ǁ Σελίδα 29 από 42

Ε. Η οικονομική εικόνα της Χώρας, πριν την εκχώρηση της Εθνικής Κυριαρχίας
Η Χώρα στο δίμηνο 02.02 – 07.04.2010 προ μνημονίου είχε πλεονάζουσα προσφορά, από
αυτή

που

αποδέχτηκε

με

το

μακροπρόθεσμο

της, από

δανεισμό

τις

αγορές

29.395.000.000,00€ και με επιτόκιο 6,25%.
Αφού

απέρριψε

την

πλεονάζουσα

προσφορά, υπέγραψε

το

μνημόνιο, βάσει

του

οποίου δανείστηκε τους επόμενους είκοσι δύο μήνες (Μάιος 2010 – Φεβρουάριος 2012) μόλις
73.000.000.000,00€.
Στο ίδιο διάστημα (Μάιος 2010 – Φεβρουάριος 2012) η Χώρα εγγυήθηκε για τις Ιδιωτικές
τράπεζες 170.000.000.000,00€ εις βάρος των Ελλήνων Πολιτών.
Τα παραπάνω εκτεθέντα αποδεικτικά στοιχεία, τα οποία, εκ καθήκοντος, συλλέχθηκαν με δική μας
πρωτοβουλία επιβεβαιώνονται απολύτως και από τον Πρόεδρο των ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ
Παναγιώτη

Καμμένο,

ο

οποίος

(https://www.youtube.com/watch?v=ApjM6VgIURY

σε

<Σχετικό

σχετική

ομιλία

του

8>), ομιλεί περί χορήγησης

εγγυήσεων (με ομόλογα) από το Δημόσιο στις τράπεζες, ποσού 203 δισεκατομμυρίων ευρώ, εκ των
οποίων τα 93 δισεκατομμύρια υπεξαιρέθηκαν παρανόμως (αναφέρει συγκεκριμένα ότι τα 93
δισεκατατομμύρια ευρώ, όχι μόνο δε διατέθηκαν στην αγορά και την πραγματική οικονομία (δάνεια
κλπ), αλλ’ αντιθέτως, χρησιμοποιήθηκαν παράνομα και φυγαδεύτηκαν στο εξωτερικό). Τα
ανωτέρω αληθή στοιχεία βρίσκονται με βεβαιότητα και στη λεγόμενη «ανάλυση ταμειακών
ροών» (Cash flows) των μηνυομένων τραπεζών, που ακολουθεί τους ετήσιους ισολογισμούς
τέλους χρήσεως, όπως και στο «προσάρτημα» των ισολογισμών αυτών (Notes to the
Accounts).
Συμπερασματικά, τα αρμόδια όργανα των ανωτέρω τραπεζών, δηλαδή, οι μηνυόμενοι, αφενός μεν,
διαχειρίζονταν παρανόμως το δημόσιο χρήμα επιλεκτικά και προς όφελος «ημετέρων», δίνοντας, ή
εγκρίνοντάς τους επιδοτήσεις και άλλες προνομιακές χρηματοδοτήσεις, χωρίς αυτοί (οι «ημέτεροι»)
να τις δικαιούνται, χωρίς να πληρούν τις νόμιμες προϋποθέσεις και χωρίς να δημιουργούν
οποιαδήποτε θέση εργασίας, μάλιστα σε πολλές περιπτώσεις και χωρίς ασφαλιστική ή φορολογική
ενημερότητα, αφετέρου δε, τους υπόλοιπους υγιείς και συνεπείς επιχειρηματίες, με δόλιο τρόπο και
από πρόθεση, τους ανάγκαζαν να μπαίνουν σε υψηλά τοκοφόρα για τις τράπεζες δάνεια (πολλάκις
δε τα επιτόκια αυτά ήταν και πολύ πιο πάνω από τα μέγιστα επιτρεπτά επιτόκια, δηλαδή τα
δικαιοπρακτικά επιτόκια που καθορίζονται από την τράπεζα της Ελλάδος).
Σε όλη αυτή την κατάσταση, τόσο ο κρατικός έλεγχος, όσο και ο έλεγχος από την επιτροπή
κεφαλαιαγοράς και την Τράπεζα της Ελλάδος, ήταν ουσιαστικά ανύπαρκτος, ενθαρρύνοντας έτσι τις
τράπεζες στο να επιδίδονται άφοβα στις ανομίες τους.
Ενδεικτικά, αναφέρεται ότι μόνον 6 υπάλληλοι, είχαν οριστεί να εξετάζουν τραπεζικές κινήσεις
κολοσσιαίων ποσών της τάξεως των 400 Δις ευρώ, που αντιστοιχούν σε ποσά πάνω από 2 ΑΕΠ !

Μήνυση κατά τραπεζών, 2016 ǁ Συντακτική Ομάδα: «Δ.ΕΝ.» & “Ελευθερία” ǁ Σελίδα 30 από 42

ΝΟΜΙΚΟ ΜΕΡΟΣ
1.- Κατά τη διάταξη του άρθρου 390 του ΠΚ, όπως ισχύει μετά την αντικατάστασή του από το
άρθρο 15 ν. 3242/2004, όποιος με γνώση ζημιώνει την περιουσία άλλου, της οποίας βάσει του
νόμου ή δικαιοπραξίας έχει την επιμέλεια ή διαχείριση (ολική ή μερική ή μόνο για ορισμένη
πράξη), τιμωρείται με φυλάκιση τουλάχιστον τριών (3) μηνών. Εάν η περιουσιακή ζημία υπερβαίνει
το ποσόν των 15.000 ευρώ και ήδη των 30.000 ευρώ (άρθρο 24 ν.4055/2012, ΦΕΚ Α
51/12.3.2012), ο δράστης τιμωρείται με κάθειρξη μέχρι δέκα (10) ετών.
Κατά δε τη διάταξη του άρθρου 256 του ίδιου Κώδικα, υπάλληλος, που κατά τον
προσδιορισμό, την είσπραξη ή τη διαχείριση φόρων, δασμών, τελών ή άλλων φορολογημάτων ή
οποιωνδήποτε εσόδων ελαττώνει εν γνώσει του και για να ωφεληθεί ο ίδιος ή άλλος τη δημόσια,
δημοτική ή την κοινοτική περιουσία, της οποίας η διαχείρισή του είναι εμπιστευμένη, τιμωρείται α)
με φυλάκιση τουλάχιστον έξι μηνών, β) αν η ελάττωση είναι ιδιαίτερα μεγάλης αξίας με φυλάκιση
τουλάχιστον δύο ετών, γ) με κάθειρξη μέχρι δέκα ετών, αν: α) ο υπαίτιος μεταχειρίστηκε ιδιαίτερα
τεχνάσματα και η ελάττωση της περιουσίας είναι ιδιαίτερα μεγάλης αξίας ανώτερης συνολικά των
15.000 ευρώ (5.000.000 δρχ.) ή β) το αντικείμενο της πράξης έχει συνολική αξία μεγαλύτερη των
5.000.000 δρχ., που αυξήθηκε με το άρθρο 5 του ν. 2943/2001 σε 25.000.000 δρχ. (73.000 ευρώ.)
και αναπροσαρμόστηκε στο ποσό των εκατό είκοσι χιλιάδων (120.000) ευρώ, με το άρθρο 25 του ν.
4055/2012.
Η διάταξη του πρώτου των ανωτέρω άρθρων (390 ΠΚ) είναι ενταγμένη στην κατηγορία των
εγκλημάτων κατά των περιουσιακών δικαίων, προβλέπει το έγκλημα της κοινής απιστίας,
υποκείμενο της οποίας μπορεί να είναι οποιοδήποτε πρόσωπο και νομικό αντικείμενό της αποτελεί
η αλλότρια περιουσία, της οποίας το πρόσωπο ασκεί την επιμέλεια ή τη διαχείριση, ενώ η διάταξη
του δευτέρου των άνω άρθρων (256 ΠΚ) έχει ενταχθεί στην κατηγορία των εγκλημάτων των σχετικών
με την υπηρεσία, είναι διάταξη ειδική έναντι εκείνης του άρθρου 390 ΠΚ, προβλέπει το έγκλημα της
απιστίας της σχετικής με την υπηρεσία, το οποίο, λόγω της ιδιότητας του υποκειμένου του, ως
υπαλλήλου μόνο κατά την έννοια του άρθρου 13α και 263 Α ΠΚ, ανάγεται σε ιδιαίτερο έγκλημα και
σκοπό έχει την προστασία της χρηστής διαχείρισης του δημοσίου χρήματος και γενικά της δημόσιας
κλπ. περιουσίας (έγκλημα κατά της υπηρεσιακής χρηστότητας) (ΟλΑΠ 2/2009) Είναι δε επιτρεπτή
η μεταβολή της κατηγορίας από απιστία στην υπηρεσία (άρ. 256) σε κοινή απιστία (άρ. 390), αν από
τα συλλεγέντα στοιχεία, δεν συντρέχουν τα στοιχεία της πρώτης αλλά της δεύτερης πράξης (βλ. ΑΠ
1260/86 ΠΧ ΛΖ` 76, ΕφΑθ 478/2000, ΠΧ 2001, 172).
Από τη γραμματική διατύπωση του άρθρου 256 ΠΚ προκύπτει, ότι για τη στοιχειοθέτηση του
εγκλήματος της απιστίας περί την υπηρεσία απαιτείται να συντρέχουν αθροιστικώς, ελάττωση της
δημόσιας κ.λ.π. περιουσίας, η διαχείριση της οποίας είναι εμπιστευμένη στον υπάλληλο, η
ελάττωση να λαμβάνει χώρα κατά τον προσδιορισμό, την είσπραξη ή κατά τη διαχείριση των φόρων,
των δασμών, των τελών ή άλλων φορολογημάτων ή των οιωνδήποτε εσόδων και άμεσος δόλος του
υπαλλήλου (εν γνώσει, άρθρο 27 ΠΚ), που συνίσταται στη θέλησή του να ελαττώσει τη δημόσια κ.λπ.
περιουσία και τη γνώση του, ότι με την πράξη ή την παράλειψή του επέρχεται η ελάττωση, ως και
σκοπός του να ωφεληθεί ο ίδιος ή άλλος, ανεξαρτήτως της πραγματοποιήσεώς του.
Μήνυση κατά τραπεζών, 2016 ǁ Συντακτική Ομάδα: «Δ.ΕΝ.» & “Ελευθερία” ǁ Σελίδα 31 από 42

Ελάττωση σημαίνει πρόκληση ζημίας που θα πρέπει να είναι βέβαιη και οριστική στο πλαίσιο
άσκησης μιας δραστηριότητας και λειτουργίας, χωρίς να έχει σημασία αν αυτή μπορεί να
αποκατασταθεί με αγωγή αποζημίωσης ενώπιον των δικαστηρίων.
Ενόψει του ότι ο σκοπός του Κράτους παραμένει στο διηνεκές ο ίδιος (είσπραξη των εσόδων διάθεσή τους προς ικανοποίηση των αναγκών του), επιτυγχάνεται δε δια μέσου διαφορετικής
κατηγορίας υπαλλήλων, άλλων κατά τον προσδιορισμό και άλλων κατά την είσπραξη, πρέπει να γίνει
αναγκαίως δεκτό, ότι με τον όρο "διαχείριση των εσόδων" ο νόμος καταλαμβάνει και τις
διαχειριστικές πράξεις των υπαλλήλων εκείνων, που διενεργούνται προς ολοκλήρωση του τελικού
σκοπού του Κράτους, ο οποίος είναι η ικανοποίηση των αναγκών του, που επιτυγχάνεται με διάθεση
ή δαπάνη των εσόδων του.
Συνεπώς, ο νόμος στο άρθρο 256 ΠΚ ποινικοποιεί τη συμπεριφορά των υπαλλήλων που
προσδιορίζουν τα έσοδα, των υπαλλήλων που εισπράττουν αυτά και των υπαλλήλων που
διαχειρίζονται τα ήδη εισπραχθέντα από το Κράτος έσοδα, προς ικανοποίηση των αναγκών
του, με νόμιμες διαθέσεις και δαπάνες, όπως εκείνο επιλέγει. Άλλως, στην περίπτωση που η εισροή
έχει επιτευχθεί, η διάταξη "διαχείριση των εσόδων" θα ήταν περιττή, πλην όμως, όπως
προαναφέρθηκε, εφόσον ο κρατικός σκοπός δεν έχει ακόμη τελειωθεί με την ικανοποίηση των
κρατικών αναγκών, η άνω διάταξη του άρθρου 256 ΠΚ λειτουργεί μέχρις την ολοκλήρωση του
κρατικού τούτου σκοπού και απαιτεί την ίδια χρηστή διαχείριση και από τους τελευταίους
υπαλλήλους που διαχειρίζονται τα ήδη αποκτηθέντα από το Κράτος έσοδα. Εξάλλου, η απαιτούμενη
από το νόμο χρηστή συμπεριφορά από όλους ανεξαιρέτως τους υπαλλήλους, τους επιφορτισμένους
με τον προσδιορισμό, την είσπραξη ή τη διαχείριση, ασφαλώς είναι η ίδια, αφού και ο σκοπός του
Κράτους παραμένει ο ίδιος και, έτσι, την απαίτησή του αυτή τη θωρακίζει με απειλή της ίδιας
ποινής για όλους, αφού η παρανομία οποιουδήποτε από τους προαναφερόμενους υπαλλήλους θα
καθιστούσε ανέφικτη την επιτέλεση του σκοπού του, προσέτι δε η διαφορετική ποινική μεταχείριση
αυτών θα ήταν αντίθετη με την ισονομία των πολιτών, πράγμα το οποίο ο νομοθέτης ασφαλώς και
δεν ηθέλησε.
Επομένως, ο όρος διαχείριση εμπεριέχει την επιμέλεια, τόσο των εισπράξεων, όσο και των
πληρωμών. Η ανωτέρω άποψη ενισχύεται και από το ότι θα αποτελούσε νομικό παράδοξο το άρθρο
αυτό (256 ΠΚ) να έχει θεσπιστεί μόνο για τους υπαλλήλους που προσδιορίζουν και εισπράττουν τα
έσοδα, όχι όμως και για εκείνους που διαχειρίζονται τα ήδη αποκτηθέντα από το Δημόσιο έσοδα ή
να εννοεί, ότι οι τελευταίοι απειλούνται από άλλη διάταξη, αφού, άλλωστε, δε γίνεται τέτοια
παραπομπή.
Εξάλλου, δεν πρέπει να παραβλεφθεί και το γεγονός, ότι στο άρθρο 1 του ν. 1608/1950 "περί
αυξήσεως των ποινών των προβλεπομένων δια τους καταχραστάς του Δημοσίου" στην αρχική του
μορφή είχε περιληφθεί η διάταξη μόνο του άρθρου 256, όχι δε και του άρθρου 390 του ΠΚ. (βλ.
ΟλΑΠ 2/2009).
2.- Κατά το άρθρο 263α του Ποινικού Κώδικα, για την εφαρμογή των άρθρων 235, 236, 239,
241, 242, 243, 245, 252, 253, 255, 256, 257, 258, 259, 261, 262 και 263 υπάλληλοι θεωρούνται,
εκτός από αυτούς που αναφέρονται στο άρθρο 13, οι δήμαρχοι, οι πρόεδροι κοινοτήτων και όσοι
Μήνυση κατά τραπεζών, 2016 ǁ Συντακτική Ομάδα: «Δ.ΕΝ.» & “Ελευθερία” ǁ Σελίδα 32 από 42

υπηρετούν μόνιμα ή πρόσκαιρα και με οποιαδήποτε ιδιότητα : α) σε επιχειρήσεις ή οργανισμούς
που ανήκουν στο Κράτος, σε οργανισμούς τοπικής αυτοδιοίκησης, σε νομικά πρόσωπα δημόσιου ή
ιδιωτικού δικαίου και που εξυπηρετούν με αποκλειστική ή προνομιακή εκμετάλλευση την
προμήθεια ή την παροχή στο κοινό νερού, φωτισμού, θερμότητας, κινητήριας δύναμης, ή μέσων
συγκοινωνίας ή επικοινωνίας ή μαζικής ενημέρωσης, β) σε τράπεζες που εδρεύουν στην
ημεδαπή κατά τον νόμο ή τα καταστατικά τους, γ) σε νομικά πρόσωπα ιδιωτικού δικαίου που
ιδρύθηκαν από το Δημόσιο, νομικά πρόσωπα δημοσίου δικαίου και από νομικά πρόσωπα
αναφερόμενα στα προηγούμενα εδάφια, εφόσον τα ιδρυτικά νομικά πρόσωπα συμμετέχουν στη
διοίκησή τους ή, αν πρόκειται για ανώνυμη εταιρεία, στο κεφάλαιό της ή τα ιδρυμένα νομικά αυτά
πρόσωπα είναι επιφορτισμένα με εκτέλεση κρατικών προγραμμάτων οικονομικής ανασυγκρότησης ή
ανάπτυξης, δ) σε νομικά πρόσωπα ιδιωτικού δικαίου στα οποία κατά τις κείμενες διατάξεις μπορούν
να διατεθούν από το Δημόσιο, από νομικά πρόσωπα δημοσίου δικαίου ή από τις πιο πάνω τράπεζες
επιχορηγήσεις ή χρηματοδοτήσεις.
Από το άρθρο αυτό προκύπτει ότι ο νομοθέτης διεύρυνε μόνο την έννοια του υπαλλήλου, ο οποίος
μπορεί να είναι υποκείμενο του εγκλήματος της απιστίας στην υπηρεσία, όχι όμως και την έννοια
της "δημόσιας περιουσίας" που στο άρθρο 256 ΠΚ νοείται η περιουσία του νομικού
προσώπου του Δημοσίου ή των ΟΤΑ (ΟλΑΠ9/1998, ΠΧ ΜΗ΄ 883). Πρόκειται δηλαδή για νομικό
κριτήριο, σύμφωνα με το οποίο μόνον η ελάττωση περιουσίας που ανήκει στο νομικό πρόσωπο του
Ελληνικού Δημοσίου ή σε Δήμο ή Κοινότητα (και κατά την ευρύτερη άποψη και σε άλλο νομικό
πρόσωπο δημοσίου δικαίου), μπορεί να στοιχειοθετεί απιστία στην υπηρεσία και συνακόλουθα η
ελάττωση της περιουσίας άλλων φορέων, όπως π.χ. ανωνύμων εταιρειών και παντός είδους νομικών
προσώπων ιδιωτικού δικαίου, δεν υπάγεται στο άρθρο 256 ΠΚ, χωρίς να ενδιαφέρει εάν το δημόσιο
μετέχει αποκλειστικώς ή μη, οικονομικώς ή διοικητικώς σ’ αυτούς, όπως ανώνυμες εταιρείες ή άλλοι
οργανισμοί με μοναδικό ή "βασικό" μέτοχο το Δημόσιο (π.χ. ΔΕΗ ΟΤΕ, ΕΡΤ, ΟΣΕ, Τράπεζες (ΕΤΕ,
ΑΤΕ) κ.α.), η κατά των οποίων απιστία εμπίπτει στο άρθρο 390 και όχι στο άρθρο 256 ΠΚ
(Αναγνωστόπουλου, Απιστία στην υπηρεσία, ΠΧ ΞΗ’ (2012), σελ.4 (ΟλΑΠ 9/1998, ο.π, ΕφΑθ
478/2000, ΠΧ 2001, 172).
3.-Σύμφωνα δε με το άρθρο 1 αρ. 1 εδ. α` του ν. 1608/1950, όπως ισχύει μετά το νόμο
1737/1987, στον ένοχο των αδικημάτων που προβλέπονται στα αναγραφόμενα εκεί άρθρα του ΠΚ,
μεταξύ των οποίων περιλαμβάνεται και το άρθρο 256 του ΠΚ, επιβάλλεται η ποινή της καθείρξεως,
μόνον εφόσον αυτά στρέφονται κατά του Δημοσίου ή νομικών προσώπων δημοσίου δικαίου κ.λπ.
και το όφελος που πέτυχε ή επιδίωξε ο δράστης ή η ζημία που προξενήθηκε ή οπωσδήποτε
απειλήθηκε στο Δημόσιο ή στα πιο πάνω νομικά πρόσωπα υπερβαίνει το ποσό των 5.000.000
δραχμών και (μετά το άρθρο 4 παρ. 3 α του ν. 2408/1996) το ποσό των 50.000.000 δρχ. (ήδη
150.000 ευρώ κατ’ άρθρο 5 ν. 2943/2001) και, τέλος αν συντρέχουν ιδιαζόντως επιβαρυντικές
περιστάσεις, ιδίως αν το αντικείμενο του εγκλήματος είναι ιδιαίτερα μεγάλης αξίας επιβάλλεται η
ποινή της ισόβιας καθείρξεως.
Είναι σαφές ότι η εν λόγω διάταξη δογματικά απλώς εισάγει επιβαρυντικές περιστάσεις, αφού δεν
τυποποιεί εξυπαρχής νέα αδικήματα, αλλά επαυξάνει το υφιστάμενο κατά τον Ποινικό Κώδικα
Μήνυση κατά τραπεζών, 2016 ǁ Συντακτική Ομάδα: «Δ.ΕΝ.» & “Ελευθερία” ǁ Σελίδα 33 από 42

αξιόποινο συγκεκριμένων εγκλημάτων με τη συνδρομή ορισμένου ύψους ζημίας (υπερβαινούσης
τώρα, κατά το άρθρο 5 παρ.7 ν. 2943/ 2001 τα 150. 000 ευρώ) σε βάρος του Δημοσίου κ.λπ..
Θεσπίζεται δηλαδή μία ακόμη σειρά αυτοτελών και ιδιαίτερα διακεκριμένων μορφών των ήδη
τυποποιημένων στον Π.Κ. βασικών εγκλημάτων, προϋποθέτοντας την πλήρωση όλων των
νομοτυπικών στοιχείων της αντικειμενικής και υποκειμενικής υποστάσεως αυτών (ΑΠ 1881/2002
ΠοινΔικ 2002,350, ΑΠ 1795/2001 ΠοινΧρ ΝΒ`, 639, Λ. Μαργαρίτης, "Ο ν.1608/1950 ...",
2000,16, Σ. Σπανού, ΠοινΧρ ΝΖ`, 756, ιδίως 758, Μυλωνόπουλος, "Τα εγκλήματα κατά της
ιδιοκτησίας και της περιουσίας", 2006, 558).
Εφόσον δε το βασικό έγκλημα της υπηρεσιακής απιστίας υπάγεται, λόγω του ύψους του οφέλους ή
της ζημίας, στην παραπάνω διάταξη του άρθρου 1 παρ.1 του ν. 1608/1950, ελάχιστη σημασία έχει
η θεμελίωση των επικαλυπτόμενων από το τελευταίο επιβαρυντικών περιστάσεων του άρθρου 256
εδαφ. γ` ΠΚ.
4.- Κατά το άρθρο 1 του ν. 4022/2011, οι διατάξεις του νόμου αυτού εφαρμόζονται για :
α) κακουργήματα τα οποία δεν υπάγονται στις ρυθμίσεις της παραγράφου 1 του άρθρου 86 του
Συντάγματος και διαπράττουν υπουργοί ή υφυπουργοί, καθώς και κακουργήματα που διαπράττουν
βουλευτές, κατά τη διάρκεια της θητείας τους, ακόμη και αν οι υπαίτιοι έχουν παύσει να φέρουν την
ιδιότητα αυτή, εφόσον αυτά υπάγονται στην καθ’ ύλην αρμοδιότητα του τριμελούς εφετείου.
β. κακουργήματα τα οποία διαπράττουν, κατά την άσκηση των καθηκόντων τους ή επωφελούμενοι
από την ιδιότητα τους, γενικοί και ειδικοί γραμματείς Υπουργείων, διοικητές, υποδιοικητές ή
πρόεδροι διοικητικών συμβουλίων ή διευθύνοντες ή εντεταλμένοι σύμβουλοι νομικών προσώπων
δημοσίου δικαίου, δημοσίων επιχειρήσεων, δημοσίων οργανισμών και νομικών προσώπων ιδιωτικού
δικαίου τη διοίκηση των οποίων ορίζει άμεσα ή έμμεσα το κράτος, αιρετά μονοπρόσωπα όργανα των
οργανισμών τοπικής αυτοδιοίκησης, καθώς και υπάλληλοι κατά την έννοια των άρθρων 13α
και 263Α του Ποινικού Κώδικα, εφόσον αυτά υπάγονται στην καθ’ ύλην αρμοδιότητα του
τριμελούς εφετείου και
γ) κακουργήματα ιδιαίτερα μεγάλου κοινωνικού ενδιαφέροντος ή μείζονος δημοσίου συμφέροντος,
εφόσον υπάγονται στην καθ’ ύλην αρμοδιότητα του τριμελούς εφετείου, ο δε χαρακτηρισμός της
υπόθεσης ως ιδιαίτερα μεγάλου κοινωνικού ενδιαφέροντος ή μείζονος δημοσίου συμφέροντος γίνεται
με πράξη από τον εισαγγελέα του Αρείου Πάγου.
5.- Εξάλλου, κατά το άρθρο 49 παρ. 1, 2 του ΠΚ, όπου ο νόμος για να είναι μία πράξη
αξιόποινη, απαιτεί ιδιαίτερες ιδιότητες ή σχέσεις, αν αυτές υπάρχουν μόνο στον δράστη, τότε αυτοί
που είναι συμμέτοχοι κατά το άρθρο 46 παρ.1 μπορούν να τιμωρηθούν με ποινή ελαττωμένη (άρθρο
83). Αν όμως υπάρχουν μόνο σ’ αυτούς που είναι συμμέτοχοι κατά τα άρθρα 46 παρ.1 και 47, τότε
τιμωρούνται ως αυτουργοί και ο δράστης ως συνεργός (παρ.1). Οι ιδιαίτερες ιδιότητες ή σχέσεις ή
άλλες περιστάσεις που επιτείνουν ή αποκλείουν την ποινή λαμβάνονται υπόψη μόνο για εκείνον το
συμμέτοχο στον οποίο υπάρχουν (παρ.2).
Όμως, στην περίπτωση συμμετοχής σε έγκλημα, με επιβαρυντικές περιστάσεις, η ποινή επιτείνεται
και ως προς τον συμμέτοχο άμεσο συνεργό, μόνο εάν και σ` αυτόν συντρέχουν οι προβλεπόμενες στο
Μήνυση κατά τραπεζών, 2016 ǁ Συντακτική Ομάδα: «Δ.ΕΝ.» & “Ελευθερία” ǁ Σελίδα 34 από 42

έγκλημα επιβαρυντικές περιστάσεις που το καθιστούν κακούργημα, διαφορετικά η πράξη του
αμέσου συνεργού τιμωρείται σε βαθμό πλημμελήματος (ΑΠ 539/2011). Η ηθική αυτουργία ή
άμεση συνέργεια ιδιώτη στο, πριν από το 2004, έγκλημα της υπηρεσιακής απιστίας του άρθρου 256
ΠΚ, δηλαδή σε γνήσιο ιδιαίτερο έγκλημα, ήτοι ειδικότερη μορφή του άρθρου 390 ΠΚ, που τελείται
μόνο από δράστη που φέρει την υπαλληλική ιδιότητα, τιμωρείται σύμφωνα με την ανωτέρω διάταξη
της παρ.1 του άρθρου 49 ΠΚ, δηλαδή με την ποινή του άρθρου 256 ΠΚ, δυνητικά και όχι
υποχρεωτικά μειωμένη κατά τις διατάξεις του άρθρου 83 ΠΚ και όχι με την ποινή του άρθρου 390
του ΠΚ, σε βαθμό πλημμελήματος, αφού η υπαλληλική ιδιότητα δε θεμελιώνει το πρώτον το
αξιόποινο, αλλά απλώς το επιβαρύνει (ΑΠ 68/1999). Σε περίπτωση συνδρομής και των όρων του ν.
1608/1950, δεν πρόκειται για προσωπικές ιδιότητες ή σχέσεις, αλλά για στοιχεία της αντικειμενικής
υπόστασης του εγκλήματος και επομένως και ο ηθικός αυτουργός ή ο άμεσος συνεργός, τιμωρούνται
με την αυξημένη ποινή του αυτουργού.
6.- Από τη διάταξη του άρθρου 386 παρ. 1 ΠΚ προκύπτει, ότι για τη στοιχειοθέτηση του
υπαλλακτικώς μικτού εγκλήματος της απάτης απαιτούνται: α) σκοπός του δράστη να περιποιήσει
στον εαυτό του ή σε άλλον παράνομο περιουσιακό όφελος, όχι δε πραγμάτωση του οφέλους αυτού,
β) η εν γνώσει παράσταση ψευδών γεγονότων ως αληθινών ή η αθέμιτη απόκρυψη ή παρασιώπηση
αληθινών, από την οποία, ως παραγωγό αιτία, παραπλανάται κάποιος και πείθεται να προβεί σε
πράξη, παράλειψη ή ανοχή και γ) βλάβη ξένης, κατά το αστικό δίκαιο, περιουσίας, η οποία να τελεί
σε αιτιώδη σύνδεσμο με τις παραπλανητικές ενέργειες και παραλείψεις του δράστη, χωρίς να
απαιτείται ταυτότητα παραπλανηθέντος και ζημιωθέντος (ΑΠ 471/2008 ΠοινΧρ ΝΘ`, 153, ΑΠ
407/2008 ΠοινΧρ ΝΘ`, 139, ΑΠ 211/2008 ΠοινΧρ ΝΘ`, 38, ΑΠ 1636/2006 ΠοινΧρ ΝΖ`, 734, ΑΠ
1394/2006 ΠοινΧρ ΝΖ`, 621, ΑΠ 1167/2006 ΠοινΧρ ΝΖ`, 428). Υποκειμενικώς απαιτείται ο
δράστης να γνωρίζει τα ουσιαστικά περιστατικά της πράξης αυτής, δηλαδή τα ανωτέρω στοιχεία της
αντικειμενικής υπόστασης του εγκλήματος και να θέλει να τα παραγάγει. Η απάτη προσλαμβάνει
κακουργηματικό χαρακτήρα και ο υπαίτιος τιμωρείται με κάθειρξη μέχρι δέκα ετών αν, μεταξύ
άλλων περιπτώσεων, το περιουσιακό όφελος ή η προξενηθείσα ζημία υπερβαίνει το ποσό των 73.000
ευρώ και ήδη των 120.000 ευρώ (παρ. 3 άρθρου 386 του ΠΚ).
7.- Σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 375 παρ. 1 εδ. α του ΠΚ, όποιος ιδιοποιείται
παρανόμως ξένο (ολικά ή εν μέρει) κινητό πράγμα που περιήλθε στην κατοχή του με οποιονδήποτε
τρόπο, τιμωρείται με φυλάκιση μέχρι δύο ετών και αν το αντικείμενο της υπεξαιρέσεως είναι
ιδιαίτερα μεγάλης αξίας, με φυλάκιση τουλάχιστον ενός έτους. Από τη διάταξη αυτή προκύπτει ότι
για την στοιχειοθέτηση του εγκλήματος της υπεξαιρέσεως απαιτούνται: α) Ξένο εν όλω ή εν μέρει
κινητό πράγμα, ως τέτοιο δε θεωρείται το πράγμα που βρίσκεται σε ξένη αναφορικά με τον δράστη
κυριότητα, όπως αυτή νοείται στο αστικό δίκαιο. Η αξία του αντικειμένου της υπεξαιρέσεως δεν
αποτελεί στοιχείο της αντικειμενικής υποστάσεως του εγκλήματος αυτού, είναι όμως αναγκαίος ο
προσδιορισμός της, όταν η υπεξαίρεση χαρακτηρίζεται ότι έχει αντικείμενο ιδιαίτερα μεγάλης αξίας,
περί του οποίου, ως ζητήματος περί τα πράγματα, κρίνει ανελέγκτως το δικαστήριο της ουσίας. β) Το
ξένο πράγμα να περιήλθε στον δράστη με οποιονδήποτε τρόπο και να ήταν κατά το χρόνο της
Μήνυση κατά τραπεζών, 2016 ǁ Συντακτική Ομάδα: «Δ.ΕΝ.» & “Ελευθερία” ǁ Σελίδα 35 από 42

πράξεως στην κατοχή του, γ) ο δράστης να το ιδιοποιήθηκε παράνομα, δηλαδή να το ενσωμάτωσε
στην περιουσία του χωρίς την συναίνεση του ιδιοκτήτη ή χωρίς άλλο δικαίωμα που του παρέχει ο
νόμος, δ) δόλια προαίρεση του δράστη, περιλαμβάνουσα τη συνείδηση ότι το πράγμα είναι ξένο και
τη θέληση να το ιδιοποιηθεί παράνομα, η οποία εκδηλώνεται με την κατακράτηση ή την άρνηση
αποδόσεώς του στον ιδιοκτήτη. Ιδιοποίηση (στο έγκλημα της υπεξαιρέσεως, το οποίο είναι στιγμιαίο)
σημαίνει εξωτερίκευση ενεργείας ή παραλείψεως, η οποία εμφαίνει τη θέληση του υπαιτίου να
ενσωματώσει το ξένο κινητό πράγμα στην περιουσία του, όπως με την άρνηση αποδόσεως του
πράγματος στον ιδιοκτήμονα, χρόνος δε τελέσεως του εγκλήματος, που κρίνεται αναιρετικώς
ανελέγκτως, είναι, κατά τις διατάξεις του άρθρου 375 σε συνδυασμό με εκείνη του άρθρου 17 του
ΠΚ, ο χρόνος της τοιαύτης ενεργείας, δηλαδή ο χρόνος κατά τον οποίο ο δράστης εκδήλωσε την
πρόθεσή του για παράνομη ιδιοποίηση του πράγματος.
Κατά την παράγραφο 2 του ιδίου άρθρου, όπως αντικαταστάθηκε από το άρθρο 1 παρ. 9 του νόμου
2408/1996, "αν πρόκειται για αντικείμενο ιδιαίτερα μεγάλης αξίας, που το έχουν εμπιστευθεί στον
υπαίτιο λόγω ανάγκης ή λόγω της ιδιότητας του ως εντολοδόχου, επιτρόπου ή κηδεμόνα του
παθόντος, η ως μεσεγγυούχου ή διαχειριστή ξένης περιουσίας, ο υπαίτιος τιμωρείται με κάθειρξη
μέχρι δέκα ετών". Ως διαχειριστής νοείται αυτός που ενεργεί όχι απλώς υλικές, αλλά και νομικές
πράξεις επί περιουσιακών στοιχείων του εντολέα, με εξουσία αντιπροσωπεύσεως τούτου, την οποία
μπορεί να έχει από το νόμο ή από σύμβαση, χωρίς να αποκλείεται και η άσκηση διαχειρίσεως "εν
τοις πράγμασι". Υπό την έννοια αυτή, αν η πράξη τελέσθηκε από εντολοδόχο και διαχειριστή ξένης
περιουσίας στο ίδιο πεδίο δράσεως, η εντολή εμπεριέχεται στη διαχείριση και ο εντολοδόχος μπορεί
να είναι και διαχειριστής, εάν έχει διακριτική ευχέρεια κατά την εκτέλεση της εντολής. Η προσθήκη
του εντολοδόχου στις περιπτώσεις της παραγράφου 2 του άρθρου 375 του ΠΚ, θεωρήθηκε
αναγκαία, διότι θα αποκλειόταν εκ του νόμου η στοιχειοθέτηση κακουργηματικής υπεξαιρέσεως σε
κάθε περίπτωση εντολής, όμως η συμπερίληψή της στις περιπτώσεις της παραγράφου 2 συνεπάγεται
την τιμώρηση της πράξεως σε βαθμό κακουργήματος, μόνον εάν συντρέχει και το στοιχείο της
εμπιστεύσεως. Κατοχή, κατά την έννοια του άρθρου 375 παρ. 1 του ΠΚ, η οποία διαφέρει στην
προκειμένη περίπτωση από την αντίστοιχη έννοια του άρθρου 974 του ΑΚ, δεν είναι μόνο η σχέση
φυσικής εξουσιάσεως του πράγματος από τον κατέχοντα αυτό κατά τη βούλησή του, αλλά και η
πραγματική σχέση που καθιστά δυνατή, κατά τις αντιλήψεις των συναλλαγών, την εξουσίαση του
πράγματος από το δράστη κατά τη βούλησή του. Επί υπεξαιρέσεως, ο προσδιορισμός της αξίας ενός
αντικειμένου είναι αναγκαίος, όταν αυτό χαρακτηρίζεται ιδιαιτέρως μεγάλης αξίας, ο προσδιορισμός
δε αυτός, ως μεγάλης ή μικρής, αποτελεί ζήτημα πραγματικό, το οποίο έχει βάση τις συνθήκες της
αγοράς κατά το χρόνο τελέσεως του εγκλήματος, από τις οποίες διαμορφώνεται κάθε φορά η
αντικειμενική αξία των πραγμάτων, από τη συναλλακτική σύγκριση των οποίων συνάγεται περαιτέρω
η ουσιαστική κρίση, αν αυτή είναι ή όχι ιδιαιτέρως μεγάλη ή ευτελής. Περαιτέρω, με το άρθρο 14
παρ. 3 του νόμου 2721/1999, στην μεν παράγραφο 1 του άνω άρθρου 375 προστέθηκε εδάφιο,
κατά το οποίο "αν η συνολική αξία της πράξης υπερβαίνει το ποσό των είκοσι πέντε εκατομμυρίων
δρχ. (ήδη 73.000 ευρώ), ο υπαίτιος τιμωρείται με κάθειρξη μέχρι δέκα ετών", στη δε παράγραφο 2
του ιδίου άρθρου εδάφιο κατά το οποίο "αν το συνολικό αντικείμενο της πράξης του προηγουμένου
εδαφίου υπερβαίνει σε ποσό τα είκοσι πέντε εκατομμύρια δραχμές, (ήδη 73.000 ευρώ), τούτο
Μήνυση κατά τραπεζών, 2016 ǁ Συντακτική Ομάδα: «Δ.ΕΝ.» & “Ελευθερία” ǁ Σελίδα 36 από 42

συνιστά επιβαρυντική περίπτωση". Τα αρχικά ποσά των 73.000 ευρώ της παρ. 1 και του δευτέρου
εδαφίου της παρ. 2 αναπροσαρμόσθηκαν σε 120.000 ευρώ με την παρ.1 περ. ιγ` του άρθρου 24 του
ν. 4055/2012.
Κατά το άρθρο 258 του ΠΚ- Υπεξαίρεση στην υπηρεσία, υπάλληλος ο οποίος παράνομα
ιδιοποιείται χρήματα ή άλλα κινητά πράγματα που τα έλαβε ή τα κατέχει λόγω αυτής της ιδιότητάς
του, και αν ακόμα δεν ήταν αρμόδιος γι’ αυτό, τιμωρείται: α) με φυλάκιση τουλάχιστον έξι
μηνών β) αν το αντικείμενο της πράξης είναι ιδιαίτερα μεγάλης αξίας, με φυλάκιση τουλάχιστον
δύο ετών, γ) με κάθειρξη μέχρι δέκα ετών, αν: α) ο υπαίτιος μεταχειρίστηκε ιδιαίτερα τεχνάσματα
και το αντικείμενο της πράξης είναι ιδιαίτερα μεγάλης αξίας συνολικά ανώτερης των 15.000 ευρώ
και ήδη 30.000 ευρώ, ή β) το αντικείμενο της πράξης έχει αξία μεγαλύτερη των 73.000 ευρώ και
ήδη των 120.000 ευρώ.
Από την πιο πάνω διάταξη προκύπτει ότι, για τη στοιχειοθέτηση του προβλεπόμενου από αυτήν
εγκλήματος της υπεξαιρέσεως στην υπηρεσία, το οποίο περιλαμβάνει την αντικειμενική υπόσταση
της κατά το άρθρο 375 παρ. 1 ΠΚ υπεξαιρέσεως με επαύξηση της ποινής, απαιτείται:
α) Παράνομη ιδιοποίηση ξένων (ολικά ή εν μέρει) κινητών πραγμάτων ή χρημάτων, τέτοια δε
θεωρούνται εκείνα τα οποία βρίσκονται σε ξένη, σε σχέση με το δράστη, κυριότητα, με την έννοια
κατά την οποία αυτή εκλαμβάνεται στο αστικό δίκαιο. Κατοχή δε, κατά την έννοια των
προαναφερομένων διατάξεων, δεν είναι μόνο η σχέση φυσικής εξουσιάσεως του πράγματος από τον
κατέχοντα αυτό κατά τη βούληση του, αλλά και η πραγματική σχέση που καθιστά δυνατή κατά τις
αντιλήψεις των συναλλαγών την εξουσίαση του πράγματος από το δράστη κατά τη βούληση του. Αν
πρόκειται για χρήματα, η απόκτηση της κατοχής τους, υπό την παραπάνω έννοια, δεν
πραγματοποιείται μόνο με την παράδοση τους στο δράστη, αλλά και με τη λογιστική τους μεταφορά
στον προσωπικό λογαριασμό του δράστη ή καθ’ υπόδειξη του τελευταίου σε λογαριασμό τρίτου σε
τράπεζα, οπότε γίνεται δικαιούχος αυτός (δράστης ή τρίτος) και αποκτά δικαίωμα αναλήψεως τους
κατά τις διατάξεις που διέπουν το τραπεζικό σύστημα,
β) Ιδιότητα του δράστη ως υπαλλήλου, κατά την έννοια του άρθρου 13 στοιχ. α` του ΠΚ, όπως αυτή
διευρύνεται με το άρθρο 263α του ίδιου Κώδικα.
γ) ο υπάλληλος να έλαβε ή να κατέχει τα κινητά πράγματα ή τα χρήματα υπό την υπαλληλική του
ιδιότητα, αδιάφορα αν ήταν αρμόδιος ή όχι γι` αυτό. Ιδιοποίηση αποτελεί κάθε ενέργεια ή
παράλειψη του δράστη, η οποία καταδηλώνει τη θέληση του να εξουσιάζει και διαθέτει το πράγμα
σαν να είναι κύριος. Υποκειμενικώς απαιτείται η ύπαρξη δόλου του δράστη, ο οποίος ενέχει τη
γνώση αυτού ότι το πράγμα ή τα χρήματα είναι ξένα (ολικά ή εν μέρει) ως προς αυτόν και ότι τα
έλαβε ή τα κατέχει υπό την υπαλληλική του ιδιότητα, καθώς και τη βούληση να τα ιδιοποιηθεί
παράνομα, δηλαδή χωρίς τη συγκατάθεση του ιδιοκτήτη. Τέλος, με την υπαλληλική ιδιότητα
λαμβάνει κανείς χρήματα ή άλλα κινητά πράγματα, όταν μεταξύ της λήψεως και της υπαλληλικής
ιδιότητας του λήπτη υπάρχει μια άμεση σχέση αιτιότητας.

Μήνυση κατά τραπεζών, 2016 ǁ Συντακτική Ομάδα: «Δ.ΕΝ.» & “Ελευθερία” ǁ Σελίδα 37 από 42

Κ. Εισαγγελέα,
Είναι γνωστό τοις πάσι ότι ήδη, από το 2009 και μετά, η αγορά κυριολεκτικά βούλιαξε, εξαιτίας της
παράνομης και δόλιας συμπεριφοράς των τραπεζών, που σκοπό είχε να καλύψει όλα τα εγκλήματα
που είχαν διαπράξει τουλάχιστον από το 2002 έως και το 2008, αλλά και μεταγενέστερα, όταν
παρανόμως επιδοτούσαν ή προνομιακά δάνειζαν τους «ημέτερους» (υπέρμετρος δανεισμός,
“θαλλασοδάνεια’’

κάθε

μεγαλοεπιχειρηματιών,

είδους

δανεικά

που

και

κατέληγαν

αγύριστα

δάνεια

στα

θυλάκια

υπέρ

των

επιτήδειων

κομμάτων

κλπ.),

διαπράττοντας κακουργηματική απάτη και απιστία που οδήγησαν την Ελληνική Κοινωνία και
οικονομία σε ύφεση και τους Πολίτες, ειδικά μετά το 2009, σε φτωχοποίηση προκαλώντας τεράστια
ζημία, τουλάχιστον 233 δις ευρώ, στο Ελληνικό Δημόσιο και στους Πολίτες της Χώρας, οι οποίοι
χρεώθηκαν εκ του μηδενός με 40.000 ευρώ, τουλάχιστον, έκαστος, μη μπορώντας να
ανταπεξέλθουν ούτε στις βασικές υποχρεώσεις τους.
Αξίζει να σημειωθεί ότι με την απόφαση του Αρείου Πάγου 1488/2006 (ΠΛογ 2006, 1374),
έγινε δεκτό ότι ΟΡΘΩΣ ΚΑΤΑΔΙΚΑΣΤΗΚΑΝ ΟΙ ΤΡΑΠΕΖΙΚΟΙ ΥΠΑΛΛΗΛΟΙ για απιστία κατ’
εξακολούθηση και για άμεση συνέργεια σ’ αυτήν, ΣΥΝΙΣΤΑΜΕΝΗ ΣΤΗ ΧΡΗΜΑΤΟΔΟΤΗΣΗ
ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΩΝ ΚΑΙ ΙΔΙΩΤΩΝ, ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΠΛΗΡΟΥΝ ΟΙ ΧΡΗΜΑΤΟΔΟΤΟΥΜΕΝΟΙ ΤΙΣ
ΑΝΑΓΚΑΙΕΣ ΠΡΟΫΠΟΘΕΣΕΙΣ (αναφέρεται συγκεκριμένα στην απόφαση ότι “οι κατηγορούμενοι
κατά το κρίσιμο χρονικό διάστημα, (…) προέβησαν σε σειρά ενεργειών που τελικά έβλαψαν με
γνώση τους την περιουσία της ανωτέρω Τράπεζας, της οποίας οι πρώτος και τρίτος είχαν, βάσει
δικαιοπραξίας,

την

επιμέλεια

και

διαχείριση.

Συγκεκριμένα,

οι

πρώτος

και

τρίτος

των

κατηγορουμένων, έχοντας την ευθύνη της εύρυθμης λειτουργίας του άνω Υποκαταστήματος, της
υγιούς αναπτύξεως των εργασιών του, και της καθοδηγήσεως και του ελέγχου των υφισταμένων τους
και παρά το γεγονός ότι για τις χρηματοδοτήσεις των πελατών της Τράπεζας όφειλαν να τηρούν τις
οδηγίες και τις εγκυκλίους αυτής και τον εργασιακό οργανισμό της και να ενημερώνουν την αμέσως
προϊσταμένη αρχή, δηλαδή την Περιφερειακή Διεύθυνση της Τράπεζας, ενώ στα πλαίσια των
οδηγιών αυτών όφειλαν να ελέγχουν την πιστοληπτική ικανότητα των χρηματοδοτούμενων πελατών,
να τις εξασφαλίσουν με αξιόχρεες εγγυήσεις και να μην υπερβαίνουν το ανώτατο επιτρεπτό όριο που
καθοριζόταν από τις εγκυκλίους της Τράπεζας, με πρόθεση, από κοινού ενεργούντες (και με την πιο
κάτω

άμεση

συνέργεια

του

δεύτερου

κατηγορουμένου),

προέβησαν

α)

είτε

σε

άμεσες

χρηματοδοτήσεις αγνώστου αριθμού επιχειρήσεων και ιδιωτών ακόμη και σε πρόσωπα που
ασκούσαν τη δραστηριότητά τους και εκτός της έδρας του άνω Υποκαταστήματος, χωρίς οι
χρηματοδοτούμενοι να πληρούν τις ουσιαστικές προϋποθέσεις προς τούτο, δεχόμενα επισφαλείς
καλύψεις, πλαστά ή νοθευμένα αξιόγραφα ή πάσχοντα ως προς τα τυπικά στοιχεία της εγκυρότητάς
τους ή κλεμμένες επιταγές, καθώς και επιταγές που αφορούσαν λογαριασμούς που είχαν παύσει να
υφίστανται προ ετών ή και Τραπεζών που έπαυσαν να λειτουργούν με τη συγκεκριμένη επωνυμία
που έφερε η επιταγή, και β) είτε σε έμμεσες χρηματοδοτήσεις με τη δημιουργία λογαριασμών νέων
πελατών, από τους οποίους εξυπηρετούντο τρίτοι, ή με τη χρήση υφισταμένων λογαριασμών
πελατών της Τράπεζας, από τους οποίους εξυπηρετούντο τρίτοι ή πιστούχοι άλλων λογαριασμών, οι
οποίοι δεν μπορούσαν να τύχουν άλλης χρηματοδοτήσεως. Επιπλέον δε οι εν λόγω (πρώτος και
Μήνυση κατά τραπεζών, 2016 ǁ Συντακτική Ομάδα: «Δ.ΕΝ.» & “Ελευθερία” ǁ Σελίδα 38 από 42

τρίτος) κατηγορούμενοι δεν ενημέρωσαν κατά την άνω περίοδο, όπως όφειλαν, την Προϊσταμένη
τους αρχή, δηλαδή την Περιφερειακή Διεύθυνση της Τράπεζας, για την εξέλιξη των υπαρχόντων στο
άνω Υποκατάστημα 17 δανείων, που αφορούσαν τις εταιρίες (…) κλπ, προκειμένου να ανανεώσουν
την έγκριση διαχειρίσεως για 12 απ' αυτά. (…) Με τις παραπάνω δε ενέργειες τους οι
κατηγορούμενοι προκάλεσαν με γνώση τους εξακολουθητικά ζημία στην περιουσία της άνω
Τράπεζας, το συνολικό ύψος της οποίας υπολογίζεται σε 400.000.000 δρχ, αφού λόγω των
επισφαλών και ανεπαρκών καλύψεων και της ελλιπούς ενημερώσεως της περιφερειακής Διεύθυνσης
δεν κατέστη δυνατή η είσπραξη του οφειλόμενου ποσού από τις εν λόγω χρηματοδοτήσεις….’’).
Αξίζει να τονισθεί ότι το πρώτο σκέλος των εγκλημάτων και η διαδρομή του χρήματος, αλλά και η
τεράστια ζημία που δημιουργήθηκε, περιγράφεται διεξοδικά στο Πόρισμα για το Ταχυδρομικό
Ταμιευτήριο

της

Αντεισαγγελέως

Διαφθοράς,

κ.

Πόπης

Παπανδρέου,

(βλ.

http://www.scribd.com/doc/264435153/%CE%A0%CE%BF%CF%81%CE%B9%CF%83%CE%B
C%CE%B1-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%A4%CE%A4 <Σχετικό 8>), η οποία και ζητεί την
άσκηση ποινικής δίωξης κατά οργάνων του Ταχυδρομικού Ταμιευτηρίου και άλλων, επειδή
εισηγήθηκαν και ενέκριναν δανειοδοτήσεις – χρηματοδοτήσεις, χωρίς να τηρηθούν βασικές αρχές
τραπεζικής πρακτικής τόσο ως προς την αξιολόγηση του πιστωτικού κινδύνου όσο και ως προς τις
εγκριτικές και διαχειριστικές διαδικασίες, με αποτέλεσμα να ζημιωθεί η τράπεζα, περίπτωση,
δηλαδή, απολύτως όμοια με αυτές που καταγγέλλομε στο πρώτο σκέλος, ως προς τη
χορήγηση δανείων χωρίς να πληρούνται οι προϋποθέσεις, ότι διέπραξαν οι αρμόδιοι –
υπεύθυνοι των ανωτέρω τεσσάρων “συστημικών’’ Τραπεζών.
Δευτερευόντως, με τις ανακεφαλαιοποιήσεις, τα αρμόδια όργανα των τραπεζών ολοκλήρωσαν τα
εγκλήματά τους, προσπορίζοντας στις τράπεζές τους και στους εαυτούς τους, παράνομο περιουσιακό
όφελος με αντίστοιχη ζημία των πολιτών, υπεξαιρώντας ιδιαίτερα μεγάλης αξίας χρηματικά ποσά
και διαπράττοντας κακουργηματική απιστία σε βάρος των πολιτών και του Ελληνικού Δημοσίου, τα
χρήματα του οποίου διαχειρίζονταν.
Και όλ’ αυτά, μολονότι οι τράπεζες είναι ιδιωτικές εταιρείες και πρέπει να προβαίνουν
στην ανακεφαλαιοποίησή τους με αύξηση του μετοχικού κεφαλαίου από τους μετόχους
τους.
Οι τραπεζίτες, αφού πρωτίστως ζημίωσαν τις τράπεζες με την ανεξέλεγκτη χρηματοδότηση και
δανειοδότηση φυσικών και νομικών προσώπων που δεν πληρούσαν τις προϋποθέσεις, στη συνέχεια
έλαβαν, με παρέμβαση του Ελληνικού Δημοσίου και για να μην καταρρεύσει η οικονομία,
συνολικά, 233 Δις ευρώ (με μετρητά και εγγυήσεις που ρευστοποίησαν), εκ των οποίων σχεδόν το
σύνολο των χρημάτων έπρεπε να δοθεί στην Ελληνική Οικονομία, ως είχαν την υποχρέωση να
πράξουν.
Όμως, την εποχή που λάμβαναν ανεξέλεγκτα τις χρηματοδοτήσεις αυτές, ποτέ ΔΕΝ έδωσαν στο
Ελληνικό Δημόσιο τις απαιτούμενες εγγυήσεις ως όφειλαν, για τον δανεισμό τους, που έλαβε χώρα
με την εγγύηση του Δημοσίου, με αποτέλεσμα να καλούνται σήμερα οι Έλληνες Πολίτες να
αποπληρώσουν τα δάνεια των τραπεζιτών, εφόσον δεν το πράττουν οι ίδιοι.
Μήνυση κατά τραπεζών, 2016 ǁ Συντακτική Ομάδα: «Δ.ΕΝ.» & “Ελευθερία” ǁ Σελίδα 39 από 42

Δηλαδή, στον ιδιωτικό τομέα, ενώ οι τράπεζες ενισχύονταν με σκοπό τη στήριξη της οικονομίας,
εκείνες

όχι

μόνον

ΔΕΝ

διοχέτευαν

στην

αγορά

τα

χρήματα

των

ενισχύσεων

(π.χ.

ανακεφαλαιοποιήσεων), ως όφειλαν, βάσει των νόμων που τα έλαβαν, αρχικά σαν εγγυήσεις και
αμέσως μετά τις ρευστοποίησαν, αλλά, αντιθέτως, μάζευαν από αυτήν (την αγορά) τα δάνεια
(δολώματα καταστροφής) που είχαν χορηγήσει (στις περισσότερες των περιπτώσεων τα δάνεια
χορηγηθήκαν μην ακολουθώντας κανέναν νόμο για την ορθή δανειοδότηση), στερώντας το ρευστό
χρήμα από την οικονομία και αναγκάζοντας πολίτες και επιχειρήσεις σε πτώχευση, προκαλώντας σε
κάθε περίπτωση τεράστια ζημιά στο Ελληνικό Δημόσιο και στους Πολίτες της Χώρας μας και
συνακολούθως και σε έκαστο από εμάς ατομικά, καθώς και στις οικογένειές μας.
Ας σημειωθεί, εν τέλει, ότι με πρόσφατη απόφαση της 6.10.2016 του Υπουργού Οικονομικών, για
ακόμη μια φορά, παρέχονται εγγυήσεις έναντι των τραπεζών για τη χρηματοδότησή τους, γεγονός
που αποδεικνύει ότι ενεργώντας ανεξέλεγκτα, συνεχίζουν τη διάπραξη των εγκλημάτων τους.
κ. Εισαγγελέα,
Καταφεύγουμε σε Εσάς, που είστε ο υπέρτατος θεματοφύλακας του νόμου, για να διερευνήσετε τη
βαρύνουσας και ΕΘΝΙΚΗΣ σημασίας ως άνω υπόθεση, από την οποία ζημιώθηκε το Δημόσιο και
όλοι οι Έλληνες Πολίτες, μεταξύ αυτών και εμείς.
Επειδή οι δυνατότητες που Σας παρέχει ο νόμος για τη διακρίβωση των πιο πάνω εγκλημάτων, είναι
απεριόριστες, σε περίπτωση δε που η παρούσα υπόθεση ήθελε κριθεί ως ιδιαιτέρως περίπλοκη και
δυσχερής λόγω των εξειδικευμένων γνώσεων που απαιτούνται για τη διερεύνησή της, γνωρίζετε
κάλλιον ημών ότι έχετε τη δυνατότητα : α) της διενέργειας πραγματογνωμοσύνης από ειδικούς και
κατέχοντες διδακτορικό επί του χρηματοοικονομικού και τραπεζικού αντικειμένου, επιστήμονες,
συγγραφείς, όπως και καθηγητές Πανεπιστημίων, καθώς και β) της λήψεως κατάθεσης από
μάρτυρες με εξειδικευμένες γνώσεις (κατ’ άρθρον 203 ΚΠοινΔ), ανακριτικές πράξεις τις οποίες, με
όλο το σεβασμό προς το πρόσωπό Σας, ζητούμε, ώστε να λάμψει η αλήθεια.
Επειδή, κατά τη διερεύνηση των εγκλημάτων, πιθανώς, ένεκα και της εμπλοκής πολιτικών
προσώπων (βουλευτών, υπουργών κλπ.) να δημιουργηθεί η αμφιβολία της υλικής αρμοδιότητάς
Σας, επιτρέψτε μας, εισφέροντας στην διαδικασία τις ταπεινές μας γνώσεις, να θέσουμε υπόψη Σας,
μολονότι κάλλιον ημών βεβαίως γνωρίζετε, την υπ’ αριθμό 4/2012 Γνωμοδότηση του Εισαγγελέα
του Αρείου Πάγου (Εγκυκλίου), στην οποία αναφέρονται και τα κάτωθι :
«Το άρθρο 62 του Συντάγματος ορίζει ότι όσο διαρκεί η βουλευτική περίοδος ο βουλευτής δεν
διώκεται, ούτε συλλαμβάνεται, ούτε φυλακίζεται, ούτε με άλλο τρόπο περιορίζεται χωρίς άδεια του
Σώματος. Δεν απαιτείται όμως άδεια για τα αυτόφωρα κακουργήματα. Εξάλλου, κατά το άρθρο 54
ΚΠΔ, ακόμα και στις περιπτώσεις που χρειάζεται άδεια για τη δίωξη, μπορεί να ενεργηθεί ανάκριση
για τη βεβαίωση του εγκλήματος και πριν χορηγηθεί η άδεια. Δεν επιτρέπεται μόνο να ενεργηθούν
ανακριτικές πράξεις που θίγουν το πρόσωπο για τη δίωξη του οποίου χρειάζεται η άδεια. Από τις
διατάξεις αυτές προκύπτει ότι για τις πλημμεληματικές, έστω και αυτόφωρες, πράξεις του βουλευτή
δεν επιτρέπεται η σύλληψη του, καθώς και η ποινική δίωξη του χωρίς προηγούμενη άδεια της
Βουλής. Επιτρέπεται όμως η χωρίς άδεια διενέργεια κάθε ανακριτικής πράξεως που είναι
Μήνυση κατά τραπεζών, 2016 ǁ Συντακτική Ομάδα: «Δ.ΕΝ.» & “Ελευθερία” ǁ Σελίδα 40 από 42

αναγκαία για τη βεβαίωση του εγκλήματος εκτός αυτών που θίγουν το πρόσωπο του
βουλευτή (π.χ. δεν επιτρέπεται κλήση του για παροχή εξηγήσεων ή απολογία). Επιτρέπεται επίσης
η φυσική παρεμπόδιση του επιτιθέμενου βουλευτή με τα συνήθη αποτρεπτικά μέσα, που
εφαρμόζονται στους παρανομούντες κοινούς πολίτες, εκ μέρους των οργάνων της πολιτείας τα οποία
έχουν την ευθύνη για την αποτροπή της διαταράξεως της δημόσιας τάξης και την πρόληψη των
εγκλημάτων (Αστυνομία κ.λπ.). Η εφαρμογή των ως άνω καθαρά αποτρεπτικών μέτρων σημειωτέον
δεν

συνεπάγεται

περιορισμό

της

ελευθερίας

του

βουλευτή,

κωλύοντα

την

άσκηση

των

κοινοβουλευτικών του καθηκόντων, ούτε αποτελεί μομφή υπό την έννοια της ιδιαίτερης
κοινωνικοηθικής αποδοκιμασίας και επομένως δεν εμπίπτει στην έννοια της σύλληψης, φυλάκισης,
περιορισμού ή διώξεως κατά την έννοια του άρθρου 62 του Συντάγματος (…)Είναι τέλος αυτονόητο
ότι η κατά τα ανωτέρω οριοθέτηση της μεταχειρίσεως των βουλευτών, αφορά τους βουλευτές
οποιουδήποτε πολιτικού κόμματος και για οποιαδήποτε αξιόποινη συμπεριφορά.»
Για όλους αυτούς τους λόγους, αλλά και για όσους κληθούμε να διευκρινίσουμε ή να
προσθέσουμε,
Επειδή: οι μηνυόμενοι τέλεσαν, αποδεδειγμένα, συγκεκριμένες αντικειμενικώς άδικες και
αξιόποινες πράξεις και σε βάρος μας, σε κακουργηματικό επίπεδο, όπως προκύπτει από τα
καταγγελλόμενα

εν

προκειμένω

συγκεκριμμένα

γεγονότα

και

τεκμηριωμένα

πραγματικά

περιστατικά, σύμφωνα με τ’ ανωτέρω παρατιθέμενα αληθή ως προς τον χρόνο, τον τόπο, τον τρόπο
και τις ιδιαίτερες συνθήκες και περιστάσεις, υπό τις οποίες εκδηλώθηκε η εγκληματική τούτων
συμπεριφορά, η οποία καίρια έβλαψε τη Χώρα, την Εθνική Οικονομία ως και το άρθρο 106 §§1 και
2 Σ, στο οποίο σαφώς ορίζεται, ότι: «H ιδιωτική οικονομική πρωτοβουλία δεν επιτρέπεται να
αναπτύσσεται σε βάρος της ελευθερίας και της ανθρώπινης αξιοπρέπειας ή προς βλάβη της εθνικής
οικονομίας», το κύρος του Ελληνικού Κράτους, τη λειτουργία των Πολιτειακών Οργάνων και τα
Όργανα του Κράτους, καθώς και καθ’ έκαστο πολίτη και κάτοικο εντός αλλά και εκτός της
Ελληνικής Επικράτειας, οι δε προξενηθείσες ζημιές σε βάρος εν γένει της Εθνικής Οικονομίας και
του Εθνικού Συμφέροντος αλλά και σε έκαστο από εμάς δεν είναι δυνατό ν’ αποτιμηθούν
επακριβώς, εξ αιτίας του γεγονότος, ότι από τις πράξεις και παραλείψεις των μηνυόμενων οι εν
θέματι ζημιές εξακολουθούν, μεγεθύνονται, επιδρούν και θα επιδρούν σε βάρος της Ελλάδας στο
προβλεπτό μέλλον, αλλά και πέραν τούτου.
Επειδή: αποδεικνύεται, ότι έχουμε υποστεί ανυπολόγιστη ηθική βλάβη από τις πράξεις και
παραλείψεις των εγκαλούμενων καθώς, επίσης, ανυπολόγιστη, συνεχώς διογκούμενη, θετική και
αποθετική οικονομική ζημία από την παράνομη συμπεριφορά των μηνυομένων,

Μηνύουμε τους ανωτέρω και όποιους άλλους ανακαλυφθούν κατά την προδικασία και αιτούμαστε
την άσκηση της προσηκούσης ποινικής δίωξης για τη νόμιμη και παραδειγματική τιμωρία τους,
επιφυλασσόμενοι παντός νομίμου δικαιώματός μας, στο πλαίσιο της αρχής της νομιμότητας,

Μήνυση κατά τραπεζών, 2016 ǁ Συντακτική Ομάδα: «Δ.ΕΝ.» & “Ελευθερία” ǁ Σελίδα 41 από 42

Δηλώνουν δε οι …….. των μηνυτών, νομοτύπως παράσταση πολιτικής αγωγής από τούδε, για το
χρηματικό ποσό των 40 €, με κάθε επιφύλαξη για την εν καιρώ διεκδίκηση πλήρους Αστικής
αποζημίωσης, ως χρηματική ικανοποίηση προς ανόρθωση της ηθικής βλάβης που υπέστην από τις
άδικες και παράνομες πράξεις των μηνυομένων πρόκειται δε να παραστώ και ενώπιον του αρμόδιου
ποινικού Δικαστηρίου κατά την εκδίκαση της υπόθεσης, με τη ρητή επιφύλαξη κάθε άλλου
δικαιώματός μου.
Επισυνάπτεται, οπτικός δίσκος καταγραφής ηλεκτρονικών δεδομένων (DVD), που περιέχει την
παρούσα και όλα τα σχετικά, για την ευκολότερη μελέτη της υπόθεσης.
Πληρεξούσιο και αντίκλητο διορίζουμε τον δικηγόρο και κάτοικο Αθηνών Θωμά Γ. Παλαιογιάννη,
οδός Σοφοκλέους, αριθ. 5, ΑΜ 10622 ΔΣΑ, αιτούμενοι τη σε εμάς χορήγηση ενός -1- κεκυρωμένου
αντιγράφου της προκείμενης μηνυτήριας αναφοράς.-

Αθήνα, --.--.2016
Ο νομίμως εξουσιοδοτημένος

Α/Α και ατομικά Μασσέλος Ν. Ιωάννης

Μήνυση κατά τραπεζών, 2016 ǁ Συντακτική Ομάδα: «Δ.ΕΝ.» & “Ελευθερία” ǁ Σελίδα 42 από 42