You are on page 1of 490

TRINITY UNIVERSITY

*

LIBRARY,

S,

PRESENTED

LIBRARY

OF

TRINITY COLLEGE, TORONTO

REV. C. J. S. BETHUNE,

IN LOVING MEMORY OF HIS FATHER,

ALEXANDER NEIL BETHUNE,

BISHOP OF TORONTO.

1880.

UNIVERSITY

FROM-THE- LIBRARY-OF

TRINITYCOLLEGETORDNTO

THE

THEOLOGICAL WORKS

OF

WILLIAM BEVERIDGE, D.D.

SOMETIME LORD BISHOP OF ST. ASAPH.

VOL. XII.

CODEX CANONUM ECCLESI^ PRIMITIVE

VINDICATUS AC ILLUSTRATUS.

OXFORD:

JOHN HENRY PARKER.

MDCCCXLVIII.

H

o i> 8 i

CODEX

CANONUM ECCLESLE PRIMITIVE

YINDICATUS AC ILLUSTBATUS.

AUCTORE

GUILIELMO BEVEREGIO,

OLIM EPISCOPO ASAPHENSI.

EDITIO NOVA,

CUI ACCESSERUNT OPUSCULA QU^EDAM EODEM AUCTORE.

TOM. II.

OXONII:

APUD J. H. PARKER.

MDCCCXLV1II.

  • vi Elenchus Capitum.

decima luna celebrabant.

III. Idem quod hoc Canone conti-

netur, a primitivis Synodis ex Apostolica traditions constitutum

fuit.

IV. Canones VIII. et IX. de frequenti communione

agentes illustrantur. V. Primitivi Christiani quandocunque sacros habebant conventus, mystici Corporis Sanguinisque

Christi participes erant.

VI. Saworum conventuum et Eu-

charistice in Us celebranda modus antiquus, e Justino M. illus-

tratus. VII. Hoc Sacramentum in omnibus primorum Chris-

tianorum convcntibus celebratum fuisse, e

Plinio Secundo,

Tertulliano, et Clemente Alexandrine ostenditur.

VIII.

Plurimi e primitivis

Christianis

quotidie communicabant.

Egregius de ea re D. Ambrosii locus.

saltern singulis septimanis communicavit .

S. Basilius quater

D. Chrysostomi ex-

hortatio ad frequentem communionem. IX. Ipsi Apostoli

Eucharistiam frequenter celebrare consueti sunt.

KUT ohov in

Act. Apost. idem quod sv o/xw.

X. Qui a frequenti commu

nione se abstinent, merito excommunicantur, juxta quod hoc

Canone Apost. constituitur

16

CAP. IV.

  • I. Canon Apost. XVII.

de digamis et

concubinariis non ordi-

nandis vindicatur.

II. Canones XXI v XXII., XXIII. de

Eunuchis defenduntur.

Valesii hceretici his Canonibus occa-

sionem dedisse videntur, vel post eos Origenes.

III. Lcontium

a se castratum, nee ad laicam communionem admittendum esse

affirmat S. Athanasius. Quod de solo Canone Apost. XXIV.

intelligi potest, non de Nicscno I., utpote quo niliil ea de re

decernitur. IV. Ex eo quod Epiphanius Canones Apostolicos

contra Valesios non laudarit,

nequaquam sequitur eos tune

temporis non exstitisse.

V. Canones Apostolic! XXVII. et

XXX. , de Episcopis, presbyteris, et diaconis alios verberantibus,

et vel pecunia, vel secularium potestatum ope promotis agentes,

vindicantur

....

CAP. V.

29

  • I. Canon Apost. XXXIV. de primis Episcopis defenditur. ag%a7a, sQq apud Synodum Nicamam non novitatem sed anti- quitatem jurium Metropoliticorum indicant. Antigua con-

suetudopro lege habenda est.

II. Privilegia a Synodo Nicsena

nonnullis Ecclesiis asserta Metropolitica erant.

Qucenam ilia

fuerunt.

Ex Us antiquitas Canonis hujus Apostolic! evincitur.

III.

Horum supra illos Episcopos prtesidentia e Synodis de

Pascha habitis demonstratur.

Singula ista Synodi suos habe

bant presides. Quare Palma Amastridis Episcopus Synodo

;

Elenchus Capitum.

vii

Ponticse praeerat, cum Heraclea istiw provincia Metropolis IV. Csesarea Metropolis erat Palsestinse : hinc Epi-

esset.

scopus Csesariensis

Hierosolymitano prafertur : illique a

Synodo Nicsena jura sua Metropolitica confirmantur, huic con-

sequentia tantum honoris indulta.

V. Quare

in Palsestina

duo, in aliis Synodis unus prasedisse dicatur, ut Victor Ro

mans.

Metropoliticarum, non item aliarum sedium, Episcopi

nominatim ab historicis recensentur.

VI. Lugdunum Gallise

Metropolis erat.

Quid vox <raeor/Ja antiquitus significant ?

Irenseus Lugdunensis

totius Gallise primas

erat.

Quare

Synodi in Osroena habitce nullus prases nominatur.

VII.

Ephesus Asise Proconsularis Metropolis fuit.

Hinc Polycrates

Epliesinus omnibus Asia? Episcopis pr&erat.

Unde Metropo-

litanorum antiquitas asseritur : necnon ex Ignatii et Dionysii

Corinthiaci scriptis. VIII. Africa etiam suum Metropoli-

tanum habuit, Episcopum Carthaginiensem.

Quam lata fuerit

ejus provincia. Triplex vocis Africse signiftcatio . Ut Numidia et Mauritania Africse adjecta sunt. Carthago omnium Africse

provinciarum Metropolis. IX. Aim in Africa erant Metro-

poles et primce sedes, ab Episcoporum

ordinatione denominates.

Unde singulare Afris censure genus.

X. D. Cypriani tempore,

is ut Episcopus Carthaginiensis omnibus Africse, Numidise, et

Mauritania? Episcopis praerat, quod ex ipsius Epistolis pro-

batur.

XI. Hinc colligitur tribus primis seculis Metropoli-

tanos in universa Ecclesia constitutos esse,

quorum jura a

Synodo Nicama asseruntur. XII. Homanum Imperium initio

Evangelii in provincias distributum fuit, quce singulce singulos

habebant presides.

Ad hanc Imperil dispositionem Apostolos

in Ecclesia propaganda respexisse e variis Scripture locis pro-

batur.

XIII. Idem

ex Epistolis

D.

Pauli^

ad provincias

Metropol.es aut Metropolitanos omnibus missis, demonstratur.

XIV. Item e Synodo Hierosolymitana ab Apostolis habita :

necnon ex

Actis Apostolorum,

et D.

Joannis Apocalypsi.

XV. Quare Apostoli summam Metropoleon curam habuerunt ?

Hinc Metropolitanorum primatum ab Apostolis manasse asseri

tur : licet non particularia eorum privilegia.

XVI. Nonnullce

Ecclesia honorem pra aliis habuerunt, ut ab ipsis Apostolis

fundata.

Sed

ilia,

nisi Metropoles

essent, aliis subjects

sunt.

Quod e

Synodis Nica3na, Antiochena, et Taurinensi

probatur.

E pramissis Canon Apost. XXXIV.

vindicatur.

XVII. Metropolitanus jure primus est ubique gentium Epi

scopus, et speciatim in Anglia ; ut cujus Metropolis erat Can-

tuaria, cum primo ad fidem conversa est. XVIII. Metropoles

in Ecclesia notitia semper eadem.

Imperil mutationibus non

subjects. Quod e Canonibus et Actis Synodi Chalcedonensis

probatur. XIX. In Ecclesia Anglicana Cantuaria, juxta

Synodi Chalcedonensis decretum, primatum semper obtinuit

licet Lichefelda et Londinum eum sibi nonnunquam vindicarint.

  • viii Elenchus Capitum.

De Archiflaminibus nihil in antiquitate occurrit.

Hodie non

constat, quanam olim fuerit Britannorum Metropolis.

XX.

Controversies inter Archiepiscopos Cantuariensem et Ebora-

censem alius erat generis, et cito sedata. sertationis Epilogus

XXI. Hujus dis-

38

CAP. VI.

I. Canon Apost. L. de trina mersione in baptismo.

Quam an-

tiquus fuerit iste ritus.

A S. Patribus inter Apostolicas tra-

ditiones recensetur.

II.

Nihil est ineptice, nedum vitii, in hac

sanctione. per quam deponuntur illi soli, qui una mersione in

mortem Domini data baptizant.

III.

Objectio contra hujus

Canonis antiquitatem, ex eo petita, quod Eunomiani, quarto

seculo exorti, non trina sed una mersione in mortem Domini

primi baptizasse perhibeantur.

IV.

Huic objectioni respon-

detur.

Nee Socrates, nee Sozomenus Eunomium dixit in

mortem Domini primum baptizasse.

Alii,

longe ante Euno

mium, in Nomine Solius Christi baptizantes haretici amplam

satis huic condendo Canoni materiam prabuerunt.

V. Eunomii

historiam, ut a Theodoreto traditam, antiquitatem hujus Canonis confirmare potius quam elevare ostenditur. VI. Traditiones non scripts Patribus ece dicuntur, quce in Sacris Scripturis non

continentur.

Non ca, qua nee in scriptis ecclesiasticis habentur.

Cujus rei specimen e S. Basilio datur

.

.

.

.87

CAP. VII.

I.

Quid contra Canones Apost. LII. et LXII. de pcenitentibus

recipiendis objectum sit.

II. Pcenitentes secundo tertioque se

culo ab Ecclesia receptos esse probatur.

Quod si clerici essent,

ad laicam tantum communionem admissi sunt.

III. Quicquid

his Canonibus decernitur Apostolorum doctrince convenit.

IV.

Canon

LX.

de

libris

hareticis.

Multi hujusmodi libri istis

diebus editi sunt.

A Valentino, Marcione, et

aliis.

Evan-

gelium secundum ^Egyptios, secundum Hebrseos, Judse, Veri-

tatis.

V. Canon Apost. LXIII. Apostolorum doctrince et

dccreto consonat.

Lex Mosaica de sanguine et suffocatis non

edendis necessaria judicata est observatu aliquandiu post Apo- stolos. Ab Ecclesia Occidentali diu observata fuit, ab Orientali

ad hunc usque diem.

VI. Canon LXVI. defenditur.

Primi-

tiva Ecclesia die Dominico non jejunabat, neque Sabbato, nisi

Magno.

Hwesis Mareionis huic de Sabbato non jejunando

sanctioni materiam dedit.

VII. Post extinctam istam haresin,

nonnullis

in

locis Sabbato jejunatum est, aliis non.

D. Am-

Elenchus Capitum.

CAP. VIII.

ix

  • I. Canon Apost. LXIX. de Quadragesima et quarta sextaque

feriis jejunandis, in proximo libro seorsim vindicatur.

II.

Canon LXXII. defenditur.

Cera et oleum ab Ecclesia primi-

tiva quamobrem usitata. III. Canon LXXIII. vindicatur.

Apostolos cedes Dei cultui consecratas habuisse plusquam veri-

simile est.

Vasa et aurea et argentea proximis post eos se-

culis in usu fuisse certissimum.

IV. Canones LXXXI. et

LXXXIII. de Us, qui civiles una cum ecclesiasticis dignitatibus

obtinebant, defenduntur. Paulus Samosatenus et Episcopus

fuit et Ducenarius

.

.

.

.

.

.

.112

CAP. IX.

  • I. Ultimus Canon Apost.

Quot et quales contra eum objectiones

edidit Dallseus.

Qua tamen Turrianicam magis quam nostram

opinionem perstringunt.

II. Libros Maccabseorum antiquitus

in hoc

Canone non recensitos esse, Jo. Antiocheni collectio, et

Ecclesies Greeces usus fidem faciunt.

III. Libri illi inter ca-

nonicos S. Scriptures libros ante Synodum Nicsenam numerati

sunt : nee duo tantum sed tres.

IV. Constitutions Aposto-

lorum, ut hodie in hoc Canone lectcs.

Has easdem esse ac

dida^ag sive d/da^v ruv 'AToffroXwv ab Eusebio et Athanasio

memoratas nonnulli judicarunt.

V. Quare ista opinio

nobis

etiam verisimilis videatur.

Constitutionum opus Doctrina seepe

appellatur. VI. Constitutions Apost. Epiphanio visa sunt t

laudata, et perinde habitae ac si ab ipsis Apostolis edita fuis-

sent. VII. Hand mirum est, si Constitutions ista inter sacros

Scriptures libros numerates, essent ante Synodum Nicsenam.

VIII. Verum hoc ultimo Canone Apost. inter canonicos S.

Scripturce libros non recensentur, sed ab Us aperte distinguuntur.

IX. Earum mentio alia ac primi conditoris manu huic Canoni

inserta est.

Inter Canones et Constitutiones antiquas discon-

venit.

X. Clementis Epistola, ut

hie memoratce.

Duce ab

antiquis Patribus celebrates, ab ipso etiam Dionysio Corinthi-

orum Episcopo : cujus verba explicantur.

Quce secunda dicitur,

prima scripta fuit, idque sub Clementis, ut altera Ecclesice Ro

mance nomine. XI. Qucecunque pro Sacris habitce sunt Scrip- turis, olim una cum canonicis promiscue numerates sunt. XII.

In MS. Alexandrino hes dues Clementis Epistoles libris cano

nicis subjunguntur. Syllabus librorum, qui in isto Codice ha-

bentur.

Non mirum est, quod hes Epistoles huic Canoni insertee

sint.

XIII. Ex Apocalypsi in hoc Canone prestermissa nihil

contra ejus antiquitatem concludi potest.

Liber iste diu in du-

bium vocatus fuit.

, Ex ultimo hoc

Canone antiquitas hujus

Sylloges adstruitur potius quam elevatur

. .

.119

Elenchus Capitum.

CAP. X.

Communia Dallsei argumenta contra Canones Apost. Quorum

primum

e vocabulis ibi

usitatis

nostram opinionem non attingit.

sumitur.

II. Hac

objectio

Vocabula xXjj^/xo?, hesug,

^a'/xbg, hgarr/.n diofav}ffi$, avayvuffrvis, vJ^aXrjjg, ab Ecclesice pri-

mordiis usitata esse ostenditur. III. Idemprobatur de vocabulis vgoffpoga, 6uff/a, sacrificium, dvaatirvigiov, altare. IV. Discrimen inter (Supbv et doeiaerr^iav a Patribus diliyenter observatum.

Eucharistia, quare dvala, sacrificium et oblatio, dicatur } et sacra

mensa altare.

Ita ab Irenreo et Justino M. dicuntur.

V. E

vocabulis HSVTVJKOGT^, Kvoiaxa, et ' T^sffBsoiraToc, et Kgurog sv SKI-

ffzovoic, nihil contra antiquitatem horum Canonum concludi

potcst

.

CAP. XL

.145

Altera communis objectio contra Canones Apost. ex eo petita,

quod Episcopi et presbyteri in Us distinguantur . Ista distinctio

ab Ecclesia recens nata obtinuit.

II. Clemens Alex. Epi-

scopum et presbyterum non minus quam presbyterum et diaconum

distinguit.

III. Eadem distinctio

ex Origene, et Dionysio

Alex, demonstratur, necnon ex Tertulliano, qui Episcopum

' Summum Sacerdotem ' vocat. IV. Clemens Alex., Origenes,

et Tevtullianus Episcopos in ipsis Apostolorum scriptis dis-

tinctos esse a presbyteris, adeoque ab ipsis Apostolis distincte

institutes judicarunt. V. Idem ex Tertulliano iterumprobatur,

necnon ex Irenseo.

Multi presbyteri Episcopo Romano subjecti

sunt, qui tamen nihil magni momenti sine eo facere potuerunt.

VI. Polycarpus Episcopus ab Apostolis ordinatus presbyteros

sibi subjcctos habuit.

Primi Ecclesiarum Episcopi soli cele-

brantur, non item presbyteri.

VII. Episcoporum a presbyteris

distinctio, eorumque super hos auctoritas, e Dionysio etiam

Corinthiaco demonstratur. VIII. Nonnullos proxime post

Apostolos, primo presbyteros, et deinde Episcopos ejusdem Ec clesia fuisse probatur. IX. Hac distinctio ex Us etiam qui cum Apostolis versati sunt } Ignatio, et Clemente Romano evin- citur. Episcopi, presbyteri, et diaconi in Ecclegia Christiana,

ceque ac Pontifex, Sacerdotes, et Levitts in Judaica distinctly iisdemque nominibus antiquitus appellati sunt. X. dementis I. locus explicatur. Aidxovog istis diebus generate erat omnium

Ecdesice ministrorum nomen. Clemens non de sua cetate lo

quitur, sed, quid Apostoli statim post Domini ascensum agebant, docet, cum Ecclesia regimen perpetuo duraturum nondum in-

stitui potuit.

XI. Quod Episcopi ab

Apostolis presbyteri

nominentur, nihil contra nos facit.

Nam initio Ecclesia Ju

daica ' Summus Sacerdos ' etiam simpliciter ' Sacerdos ' dictus

Elenchus Capitum.

xi

fuit.

XII. Ex Us, qua Apostoli statim post Christi ascenswn

fecerunt, nihil de perpetuo Ecclesia regimine condudi potest.

Ipsi Spiritum per Christum sibi insufflatum per yjioofeciav aliis

communicarunt .

Quo modo in Apostolorum successoresperpetuo

infunditur.

XIII. Qucestio de Episcoporum supra presbyteros

auctoritate, ut rite instituatur, ita ut determinari possit.

XIV.

Singuli Apostoli totam Apostolicam auctoritatem sibi commissam

habuerunt, ac proinde eandem in singulares personas trans-

mittere debuerunt.

XV. Hanc auctoritatem Apostoli singula-

ribus personis, Timotheo et

Tito,

commiserunt ;

ideoque et

aliis; siquidem uniformitati in Ecclesia studerent. XVI. Eandem apud singulares personas ab Apostolis depositamfuisse,

historic ecclesiastics fidem faciunt . Ipsi etiam adversarii ne-

gare nequeunt, quin singulares persons eandem statim post

Apostolos exercuerint.

XVII. Primi Apostolorum successores

ecclesiastics administrations formam ab Us institutam nee vo- luerunt, nee potuerunt immutare. Nullus unquam presbyter ante nostrum et prscedens seculum prater Aerium se Episcopo

parem existimavit.

XVIII. Nihil inter jus Divinum et Apo-

stolicum interest. Antiquissimi Patres episcopalem auctoritatem

jure Divino institutam consenserunt. XIX. Hujus dissertationis

conclusio .

.....

153

CAP. XII.

I. Canones Apost. XLVI V XLVII., LXVIIL, de hareticorum

baptismo non admittendo.

Quid contra eos objectum est.

II.

Hcereticorum baptismus ante D. Cyprianum condemnatus est, et

pro nullo habitus.

III.

Quce. de Romana Ecclesia affert vir

doctus, sententiam nostram confirmant. Quare Donatistje

h&reticorum baptismum respmbant. S. Augustinus baptismum

sine Evangelicis verbis collatum nullum esse pronunciavit . IV.

S. Basilius hareticorum quorumlibet baptismum repudiavit, et

Canonis Apost. XLVI. de hac re editi meminit.

Qui tamen

Canon de antiquis tantum hcereticis intelligendus est. V. Ca-

nonibus Nica3nis cum Apostolicis optime in hac re convenit.

nav\iaviffavrs$ a Synodo Nicsena quinam dicti. Eorum ordi-

natio aque ac baptismus exploditur.

secundi Epilogus

.

.

.

VI. Hujus capitis librique

.

.

.

.188

Xll

Elenchus Capitum.

LIBRI TERTII.

CAP. I.

  • I. Canon Apost. LXIX. de Quadragesimali, necnon'quarta, sex-

taqueferia jejunio, hoc libro vindicator.

II. Jejunium Qua

dragesimale ante annum Dom. CCCLXX. passim celebratum

fuisse, ipsefatetur Dallseus. Idem ante annum Dom. CCCLXV.

observatum fuisse, e Synodo Laodiccna probatur.

III. Syn-

odus Nicseua Quadragesimam, non minus quam autumni tempus,

ubique et omnibus notam supponit. IV. Id ipse Dallseus

negare nequit.

Quod nostrce de Canonum Apostolicorum

antiquitate opinioni vindicanda* satis est

201

CAP. II.

  • I. Quadragesimam a Synodo Nicsena memoratam unius, vel duo-

rum, vel ad summum sex dierum fuisse

opinatur Dallseus,

eamque opinioncm duabus conatur firmare rationibus : quibus

respondetor.

Quid per < purum munus* isto tempore oblatum

inteUigendum sit. II. Eodem quo habita est Synodus Nicsena

seculo, Quadragesimam quadraginta

dierum fuisse }

ex

D.

Ambrosio, Gregorio Nazienzeno, aliisque demonstrator. III.

Exinde Quadragesimam a Synodo Nicsena memoratam quadra

ginta dierum fuisse legitime concludatur.

voce rttfffagaxoffTv a Synodo usitata evincitur

IV. Idem ex ipsa

.

.

209

CAP. III.

  • I. Ex co quod alia

subinde jejunia ' Quadragesima' nomine

nuncupentur, opinio ilia, qua antcpaschale quadraginta dierum fuisse statuit, confirmatur potius quam destruitur. II. Argu-

mentum ex Hieronymo sumptum, ex eodem 'eliditur.

Vox

'^ Quadragesima' posterioribus seculis commune fuit omnium

jejuniorum nomen. III. Palmario e Socrate petit o argumento

respondetur

CAP. IV.

217

  • I. Argumentum e Cassiano petitum refellitur, eumque Quadra

gesimam eo dictam putasse ostenditur, quod quadraginta dierum

esset.

II.

Vocis 'Quadragesima' ratio

a

Dallseo exinde

Elenchus Capitum.

xiii

rationem nequaquam admitti posse probatur, ex eo quod istius-

modi jejunii nusquam in omni

antiquitate, nedum in Synodo

Nicsena, mentio fiat.

IV.

Rigaltii de hujus nomenclature

ratione conjectura a Dallseo laudata refellitur.

Ea Dallceanam

sententiam destruit.

V.

Vera vocis ' Quadragesima* ad jeju-

nium antepaschale denotandum usitatte ratio explicatur.

T£<y<ra-

gaKotirrt a quadragesimo die ante Pascha vocaiur, ut Tisvr^Koffr^

a quinquagesimo die post Pascha.

^ a Synodo Nicsena usurpatur

VI.

Quo sensu vox Tsovra-

....

224

CAP. V.

I. Testimonia pro jejunio quadragesimali e $. Athanasio petita

ab exceptionibus vindicates.

II. Eusebii testimonium de Qua

dragesima ex eo

sumptum, quod is Therapeutarum ritus, ut a

Philone descriptos,

a Christianis

SUCK estate

observatos esse

asseruerit.

III. Therapeutas plerique Essenos fuisse

opi-

nantur.

Cujus opinionis fundamentum evertitur.

Quantum

discriminis Essenos inter et Therapeutas fuit.

IV.

Inter

Therapeutas et Christianos tanta fuit convenientia, ut Euse- bius eos Christianos fuisse putaret. Sic etiam S. Hieronymus

et Epiphanius. Quorum verba vindicantur et explicantur.

V. Nulla datur ratio, eos non fuisse

Christianos evincens.

Argumentis ex eo petitis, quod antiquos auctores et attegoricas

Scripturas habuerint, respondetur.

VI.

Alice contra hanc

Patrum opinionem exceptiones diluuntur. VII. Haud mirum

est, quod Therapeutse hymnos et cantica Deo canerent, etsi

Christiani fuissent.

Ista consuetudo in Ecclesia semper obti-

nuit.

Illi iisdem } quibus

Christiani, in canendo

ritibus usi

sunt, ut antiphonis et axgorz\svTioi$.

VIII. In jejuniis etiam

peragendis, Therapeutis

cum

Christianis optime convenit.

Nulla secta tot regiones istis diebus peragraverat, quot Philo

Therapeutas incoluisse tradit, prater Christianos. IX. Quare

ea, qua Therapeutas Christianos fuisse statuit, opinio nobis

probabilis videtur.

Ex eo

saltern quod antiqui

Patres ita

senserint, jejunii quadragesimalis antiquitas evincitur

.

236

CAF. VI.

I. Constantini M. verba de jejunio antepaschali explicata.

II.

Dionysii Alexandrini responsio de solutionejejunii antepaschalis.

Quanta religione ultimi sex Quadragesima dies antiquitus obser-

vati sunt.

III.

Non modo

Parasceve et Sabbato Magno,

diebus illis quibus ablatus est Sponsus, sed et ante eos cele-

bratum fuisse jejunium ex ipso Tertulliano probatur.

IV.

xiv

Elenchus Capitum.

Dies illosjejunio antepaschali consecratos quadraginta fuisse ex

Origene, Tertulliauo aquali, demonstratur.

Cujus verba ab

exceptionibus vindicantur. V. Illustre pro jejuniis antepas-

chalibus e Synodis istis, qua secundo exeunte seculo de paschali

festivitate celebranda habita fuerunt, arnumcntum assertum et

explicatum

...

262

CAP. VII.

I. Irensei

verba

de diversis jejunii

antepaschalis formis.

Ea

nonnulli ita interprctantur, ac si quadraginta liorcn antiquitus a nonnullis jejunatce esscnt. II. Ista interpretatio refellitur,

ex eo quod talis jejunii nulla

in antiquitate

occurrat mcntio,

quodque verba Iren?ei istum sensum

non ferent.

III.

Vera

eorum verborum interpretatio explicatur et defenditur.

Quid

sit ' per horas diurnas nocturnasque jejunare?'

IV.

Ex illis

verbis evincitur accuratam esse jejunandi formam, qua qua

draginta dies jejunati sunt. Quod etiam e proximis ejusdem

verbis fuse explicates conf.rma.tur.

V. Ex istis Irensei verbis

probatur accuratam jejunandi ante Pascha formam ipso Irenseo

judice earn esse, qua quadraginta dies jejunio isti consecrantur.

VI.

E prcemissis Ircnsei verbis

ct

illis qua

ca

sequuntur^

jejunium quadragesimale ab ipsis Apostolorum dicbus religiose

obscrvatum fuisse demonstratur

....

274

CAP. VIII.

  • I. D. Hieronymi jejunium quadragesimale ad Apostolicam tradi-

ditionem referentis, verba ab exceptionibus defenduntur.

II.

Ilium Quadragesimam credidisse aquc antiquam fuisse et ab

Apostolis

institutam atque ipsam diem Dominicam, ex ejus

verbis demonstratur.

III. Idem aliique jejunium quadrage

simale necessario observandum esse statuerunt.

Unde Apo-

stolica ejusdem institutio

evincitur.

IV. Argumento e S.

Augustino contra Apostolicam hujus jejunii institutionem

petito respondetur, eumque nobis

Ea sententia, qua hoc jejunium ab

consensisse ostenditur.

V.

Apostolis traditum statuii

testi-

287

aim veterum, tarn Latinorum, quam Gracorum, Patrum

momis confrmatur .....

CAP. IX.

rfr

dicta

aW

E

tf

^^

qU " de J e J unio qwdragesimali

ejusdem

institutio

i hactenw

hactenw

infertur.

sunt.

quibus Apostolica

dem ex eo probatur, quod, etiamsi ubique observation, eccle-

Elenchus Capitum.

xv

siaslica tamen auctorltate nunquam institutum fuit.

Juxta

auream D. Augustini vegulam, qua defenditur et explicatur.

III.

Nostra de

Apostolica hujus jejunii institutione opinio

explicata.

Dies

c quibus ablatus est Sponsus,'

ipsi Apostoli

jejunio transegisse, aliisque jcjunandos tradidisse videntur.

IV. Quadraginta dierum jejunium ab aliis primo susceptum

videtur, sed ab Apostolis postea traditum ab Us, qui illud ferre

poterant, suscipiendum.

V. Ex hac

hypothesi,

quicquid in

antiquitate de hoc jejunio dictum fuit et clarum est, et sibi

constans.

VI.

Prudentis est Christiani, hoc jejunium reli

giose quotannis observare :

multum utilitatis emergat.

ut e quo nihil incommodi,

sed

VII.

Quo modo hoc jejunium

antiquitus observatumfuit, et adhuc observari debet

.

297

CAP. X.

I. Jejunium quarts sextaque fence in Canone Apost. LXIX.

memoratur et injungitur.

Unum sine

altero in antiquitate

nusquam occurrit.

II. Has duas ferias antiquitus

religiose

observatas fuisse, et jejunio dicatas e Basilio M., Hieronymo,

Epiphanio, et Constitutionibus Apost. probatur.

III. Idem e

S. Augustino et Petro Alexandrine demonstratur.

IV.

Easdem ferias etiam tertio ineunte seculo jejunio consecratas

fuisse ex Origene et Clemente Alexandrine evincitur.

V.

Tertullianus has duas ferias stationibus dicatas asserit.

VI.

Vera stationum notio inquiritur. jejunia nonnunquam distinguit.

Tertullianus stationes et Alibi jejunia stationum no

mine appellat. Quo sensu vox statio et ante et post Tertul-

lianum usitata est.

VII. Stationes breviora erant jejunia,

hora nona terminata. Et quarts sextceque feriis peculiaria.

VIII. Exceptiones contra argumentum pro his jejuniis e Ter-

tulliano petitum diluuntur. IX. Hac jejunia longe ante Ter-

tullianum observata fuisse ex Hermse Pastore ostenditur.

Unde ab ipsis Apostolis instituta videntur

.

.

.310

....

323

TABULA AUCTORUM ET EDITIONUM INDEX AUCTORUM

.......

325

INDEX CANONUM

331

INDEX CONCILIORUM

......

332

INDEX RERUM

.

.

.

333

XVI

APPENDIX.

Prolegomena in Swodwbv, sive Pandectas Canonum

Prafatio ad Annotationes in Canones Auostolicos

in

xlix

ERRATA <jna'd<int yrutriora .v/V; corrigenda.

TOM. 1.

P.

xxix, not. 6 , lin. 13, 47, not. 6 , lin. 1, 136, not. ', lin. 3,

145, in marg. ad lin.

pro Tarn placuit

Nonnius

Ap. cap. xiv.

12.

cap. 4,

TOM. II.

P.

33, lin. 28, 92, not. 5 , lin. 29,

pro ov

adscribendani

110, in marg. lin. ult 131, in marg. ad lin.

7,

150, not. 6 , lin. 20,

166,' not. G

,

274, lin. 4,

15,

297, lin. 1(),

18,

3 18, not. ',

cap. 21,

Haer. Ixxx.

aediculurn

Paris, 1(')27.

nonnulla

accnrafnm

hoc

Prudentia

tleputatuni

/c(/e Tune placuit

Nannius

Ap. lib. i. cap. It

cap. 14,

leye ov

adscribendum

cap. 22,

Haer. Ixxv.

sediculam

Paris, 1699.

nonnulli

accuratam

ha?

Pruclentis

deputatam

.

CODTCIS CANONUM ECCLESLE PRIMITIVE;

VINDICATI AC ILLUSTRATI,

LIBER SECUNDUS.

CAPUT PRIMUM.

Synopsis,

I. Discussis in priori libro externis, interna contra Canones

Apostolorum argumenta modo discutienda restant.

II. Si nihil in hoc Codice secundi, tertiique seculi disciplines

dissentaneum esse constiterit, controversia de antiquitate istius, ut a nobis asserta, dirimetur.

III. Hanc, de rebus in hoc Codice comprehensis, adversarii etiam nobis extorserunt dissertationem.

IV. Methodus ejusdem, necnon jinis fructusque

I. CANONES Apostolicos, sive Apostolorum vulgo dictos,

non modo ante quintum adultum, verumetiam ante quartum

inceptum serse Christianse seculum sancitos fuisse, collectos, ac divulgatos, ex iis, quae superior! libro disputavimus, abunde

satis, ut opinor, constat.

Ubi scilicet Canones istos ab Im-

peratoribus, a Patribus, necnon a Synodis, tarn CEcumenicis,

quam provincialibus, nunc sub ecclesiasticorum, nunc sub

antiquorum, nunc etiam sub diserto Apostolicorum nomine, quarto quintoque seculo laudatos fuisse demonstravimus.

Et quandoquidem J