You are on page 1of 4

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ (Α’ΚΟΡ.

ς’ 12-20)

Σώμα άγιο και ιερό - Δούλοι στις ηδονές;
Στο σημερινό αποστολικό ανάγνωσμα ο απόστολος Παύλος απαντά σ’ ένα
σαθρό επιχείρημα που κάποιοι ανώριμοι πιστοί έλεγαν: «Πάντα μοι έξεστι».
Τώρα που ελευθερωθήκαμε από τη δουλεία του νόμου της Παλαιάς Διαθήκης,
μπορούμε να κάνουμε ό,τι θέλουμε, έλεγαν. Και τους απαντά ο θείος
Απόστολος: «αλλ’ ου πάντα συμφέρει». Όλα έχω εξουσία να τα κάνω, δεν με
συμφέρουν όμως όλα. Δεν πρέπει να γίνω δούλος σε τίποτε. Κι αναφέρει δύο
παραδείγματα δουλείας, την υποδούλωση στα φαγητά και την υποδούλωση
στις σαρκικές ηδονές. Λέει λοιπόν ότι τα φαγητά έχουν γίνει για τη
συντήρησή μας κι όχι για μια άσωτη τριφηλή ζωή. Άλλωστε ο Θεός στην
άλλη ζωή θα καταργήσει τα φαγητά. Μπορεί λοιπόν ο πιστός να τρώει ό,τι
φαγητά επιθυμεί, αρκεί μόνο να μη γίνεται κοιλιόδουλος και ακρατής.
Στη συνέχεια ο Απόστολος αναφέρεται στην υποδούλωση στις σαρκικές
ηδονές. Και λέει ότι το ανθρώπινο σώμα δεν δημιουργήθηκε για να αμαρτάνει
με την πορνεία, αλλά για ν’ ανήκει στον Κύριο. Το θεόπλαστο σώμα μας είναι
ιερό και αιώνιο. Βέβαια θα διαλυθεί κάποτε με το θάνατο, αλλά ο Θεός θα το
αναστήσει κάποτε με τη δύναμή του. Και το σώμα μας αυτό ανήκει στον
Χριστό· τα μέλη μας είναι μέλη του Χριστού· και πώς μπορούν να γίνονται
όργανα της σαρκικής ακολασίας; Διότι όποιος υποδουλώνεται στις σαρκικές
ηδονές, γίνεται ένα σώμα με όσους αμαρτάνει. Εκείνος όμως που
προσκολλάται στον Κύριο, πλημμυρίζει ολόκληρος από το Πνεύμα του
Κυρίου. Γι’ αυτό καταλήγει ο απόστολος Παύλος: Φύγετε μακριά από την
πορνεία. Κάθε αμάρτημα που κάνει ο άνθρωπος δεν βλάπτει τόσο άμεσα το
σώμα. Εκείνος όμως που πορνεύει, αμαρτάνει στο ίδιο του το σώμα.
Με τα δύο αυτά παραδείγματα που αναφέρει ο Απόστολος θέλει να
τονίσει την αξία και την ιερότητα του ανθρωπίνου σώματος. Και υπογραμμίζει
ότι το σώμα μας δεν πρέπει να γίνεται υποχείριο των ηδονών και να
εξευτελίζει με την κοιλιοδουλία και τη σαρκική ακολασία. Δεν έχουμε
δικαίωμα λοιπόν να καταστρέφουμε και να ατιμάζουμε το σώμα μας με τις

1
καταχρήσεις, τα άμετρα φαγοπότια και τις οινοποσίες, τις καταχρήσεις και
κάθε παράνομη σαρκική σχέση.
Δεν έχουμε δικαίωμα. Δεν μας ανήκει το σώμα μας. Δεν είναι δικό μας.
Είναι του Θεού. Είναι ιερό και ανήκει στον Κύριο. Διότι Αυτός το
δημιούργησε, αυτός το συντηρεί. Αυτός το κατέστησε κατοικητήριο της
ψυχής μας. Το σώμα μας λοιπόν δεν μας ανήκει. Είναι έργο του Δημιουργού
μας. Και ως δημιούργημά του πρέπει να διηγείται τη δόξα του Θεού και όχι να
ατιμάζεται με τις σαρκικές απολαύσεις.
Ναός του Αγίου Πνεύματος
Στη συνέχεια ο απόστολος Παύλος τονίζει ότι το σώμα μας όχι μόνο δεν
μας ανήκει, όχι μόνο είναι του Θεού, αλλά και ότι είναι ασυγκρίτως ιερότερο
απ’ όσο το φανταζόμαστε. Είναι ιερό όχι μόνο διότι είναι δημιούργημα του
Θεού, αλλά και διότι είναι κατοικητήριο και ναός του Αγίου Πνεύματος. Το
Άγιον Πνεύμα κατοικεί μέσα μας για να κατευθύνει και να αγιάζει τη ζωή μας,
να μας πλουτίζει με τα άπειρα δώρα και χαρίσματά του. Κι έπειτα, γι’ αυτό το
σώμα μας, για να μην οδηγηθεί στην αιώνια κόλαση μαζί με την ψυχή μας, ο
Χριστός έχυσε το αίμα του. Και μας εξαγόρασε με το πιο βαρύ τίμημα, με το
ατίμητο αίμα του. Αντί λοιπόν να μολύνουμε το σώμα μας με κάθε αισχρή
πράξη και να αμαυρώνουμε την ψυχή μας με κάθε πονηρή σκέψη και
επιθυμία, έχουμε χρέος να δοξάζουμε τον Θεό και με το σώμα μας και με την
ψυχή μας, τα οποία ανήκουν στον Θεό.
Το σώμα μας λοιπόν έχει ανυπολόγιστη αξία, αφού γίνεται ναός του Αγίου
Πνεύματος, κατοικητήριο του Θεού. Αυτή η είσοδος της Χάριτος του Θεού
μέσα στο σώμα μας συντελέσθηκε αρχικά με το ιερό Βάπτισμα, όπου
ενδυθήκαμε τον ίδιο τον Χριστό. Κατόπιν με το Άγιο Χρίσμα δεχθήκαμε μέσα
μας το Άγιον Πνεύμα και όλες τις δωρεές του. Και με τη θεία Ευχαριστία
παίρνουμε μέσα μας το άχραντο σώμα και το τίμιο αίμα του Χριστού,
γινόμαστε σύσσωμοι Χριστού και θεοφόροι. Μέσα στη χάρη των ιερών
Μυστηρίων το σώμα μας γίνεται Αγία Τράπεζα, που φιλοξενεί τον ίδιο το Θεό.
Όπου κι αν πάμε, γύρω μας, χωρίς να το συνειδητοποιούμε, λιτανεύουμε
μέσα στο σώμα μας σε μία αδιόρατη και μυστική ιερουργία τον ίδιο τον Θεό!
Και αγιάζεται έτσι όλος ο κόσμος γύρω μας!
Με φόβο και τρόμο λοιπόν να στεκόμαστε μπροστά στην ιερότητα του
σώματός μας. Κι αν πολλοί γύρω μας το ατιμάζουν και το εξευτελίζουν και το
βλέπουν αποκλειστικά και μόνο ως αντικείμενο απολαύσεων και ηδονών,
εμείς ξέρουμε το μέγα μυστήριο που κρύβει το σώμα μας. Ξέρουμε ότι είναι
ναός του Αγίου Πνεύματος. Έχουμε χρέος λοιπόν να διατηρούμε το σώμα μας
αγνό και άμωμο, εφόσον μέσα σ’ αυτό κατοικεί ο ίδιος ο Θεός. Αυτό το
θεόπλαστο και θεοφόρο σώμα μας πρέπει να το αντιπροσφέρουμε στον Θεό
για να το καθιστά Εκείνος δοχείο της Χάριτός του. Για να το αγιάζει και να το
αναστήσει στην άλλη ζωή ένδοξο και άφθαρτο, που θα αντανακλά τη δόξα
του.
2
Τρεις Ιεράρχες - Οι ασυμβίβαστοι

Οι Τρεις Ιεράρχες
πρώτευσαν σε όλους
τους τομείς της
πνευματικής ζωής.
Κατέκτησαν με τον
προσωπικό τους αγώνα
και την βοήθεια της
θείας Χάριτος τις κορυφές της αγιότητος και καλούσαν τους πιστούς να
ανεβαίνουν στις ωραίες πνευματικές αναβάσεις.
Άσκησαν στον ύψιστο βαθμό την φιλανθρωπία και ανακούφισαν τον πόνο
χιλιάδων αναξιοπαθούντων.
Δίδασκαν καθημερινά τους πιστούς αναλύοντάς τους τις θεόπνευστες
αλήθειες της Πίστεώς μας και διαφωτίζοντάς τους για τα μεγάλα θέματα, που
απασχολούν την ψυχή κάθε ανθρώπου.
Καθόρισαν συστηματικά την λειτουργική ζωή της Εκκλησίας, για να μπορούν
να λατρεύουν οι πιστοί θεάρεστα τον Κύριο.
Συνέγραψαν θαυμάσια συγγράμματα, τα οποία ξεπέρασαν τη φθορά του
χρόνου και ισχύουν και για τις μέρες μας. Ο εθνικός μας ιστορικός
Κωνσταντίνος Παπαρρηγόπουλος γράφει ότι με τα συγγράματά τους οι Τρεις
Ιεράρχαι «απετελέσαν εποχήν λόγου νέαν, μεγάλην και ένδοξον διά το
ανθρώπινον γένος» .
Πολύ εύστοχα ελέχθη γι’ αυτούς ότι ήταν «εύγλωττοι κατά τον λόγον,
ευγλωττότεροι κατά τον βίον, ευγλωττότατοι κατά τον θάνατον».
Βασικό στοιχείο της αγιότητος και των τριών είναι ότι ήταν ασυμβίβαστοι με
το κακό, την αμαρτία και την αίρεση. Δεν γνώριζαν τη γλώσσα των
συμβιβασμών και της διπλωματίας. Προτιμούσαν να χάσουν τη θέση τους και
αυτή τη ζωή τους, παρά να συμβιβαστούν σε θέματα αρχών και πίστεως. Δε
σκέφτηκαν ποτέ εάν αντίπαλοί τους ήσαν αυτοκράτορες ή σοφοί διάφοροι ή
ισχυροί κατά κόσμον. Έμειναν ακλόνητοι στην ορθή πίστη και ζωή
αψηφώντας τις συνέπειες.
Εμείς, έπαρχε Μόδεστε, είπε στον απεσταλμένο του αρειανού αυτοκράτορα
Ουάλη ο Μ. Βασίλειος, είμαστε ήρεμοι και πράοι άνθρωποι και υποχωρούμε
όταν πρόκειται για προσωπικά μας θέματα. Όταν όμως πρόκειται για την
πίστη μας στον Θεό, «ὅταν Θεός ᾖ τό κινδυνευόμενον» δεν υπολογίζουμε
τίποτε, αγωνιζόμαστε μέχρι θανάτου, χωρίς να φοβόμαστε οποιοδήποτε
βασανιστήριο. «Ἀκουέτω ταῦτα καί βασιλεύς». Να τα πεις και να τ’ ακούσει
αυτά κι ο βασιλιάς (PG 36, 561).
3
Και ο άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος, αφού νίκησε τους αρειανούς και πήρε
πίσω τους Ναούς της Κωνσταντινούπολης, που τους είχαν καταπατήσει αυτοί,
και ενώ είχε φίλο του τον αυτοκράτορα Θεοδόσιο τον Μέγα και μαζί του το
μεγαλύτερο μέρος του πιστού λαού, όταν μερικοί ζηλόφθονες επισκόπου
αμφισβήτησαν την εκλογή του, παρητήθη αμέσως. Δε θέλησε να έλθει σε
συμβιβασμούς με μοχθηρούς ανθρώπους. Παρητήθη και από την προεδρία
της Β’ Οικουμενικής Συνόδου και από τον Πατριαρχικό θρόνο της
Κωνσταντινουπόλεως. Αντί της θέσεως προτίμησε την ακεραιότητα και το
ασυμβίβαστο του χαρακτήρος του. Δεν γνώριζε τους διπλωματικούς
ελιγμούς, αλλά γνώρισμά του ήταν όπως έγραφε, το «μή παρασυρῆναι», να
μη παρασύρεται και να έχει «παρρησίαν» (PG 37, 32-33).
Και ο ιερός Χρυσόστομος, όταν έγινε Αρχιεπίσκοπος Κωνσταντινουπόλεως
και θέλησε να καθαρίσει την Εκκλησία από αναξίους κληρικούς, οι οποίοι
είχαν την προστασία της αυτοκράτειρας Ευδοξίας, δεν εδίστασε να ελέγξει και
την αυτοκράτειρα για τη ζωή της. Δεν συμβιβάστηκε μαζί της. Γι’ αυτό και
εξορίστηκε και πέθανε εξόριστος μέσα σε αφάνταστες κακουχίες, με πνεύμα
όμως απτόητο και αδούλωτο. Χαρακτηριστικό του γενναίου και
ασυμβίβαστου φρονήματός του βλέπουμε στην ομιλία, που εκφώνησε
φεύγοντας για την εξορία: «Πολλά τά κύματα καί χαλεπόν τό κλυδώνιον· ἀλλ’
οὐ δεδοίκαμεν (δεν φοβόμαστε) μή καταποντισθῶμεν· ἐπί γἀρ τῆς πέτρας
ἑστήκαμεν. Μαινέσθω ἡ θάλασσα, πέτραν διαλῦσαι οὐ δύναται· ἐγειρέσθω τά
κύματα, τοῦ Ἰησοῦ τό πλοῖον καταποντίσαι οὐκ ἰσχύει» (PG 52, 427).
Τέτοιους άγιους, γενναίους και ασυμβίβαστους με το κακό και την αίρεση
εκκλησιαστικούς ηγέτες χρειαζόμαστε και σήμερα. Και ας παρακαλούμε την
Ιδρυτή της Εκκλησίας μας να μας τους χαρίζει.

ΣΧΟΛΙΟΝ ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΕΥΛΑΒΕΣΤΑΤΟΥΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΑΣ ΤΩΝ
«ΣΑΛΠΙΣΜΑΤΩΝ ΑΛΗΘΕΙΑΣ»

Αγαπητοί εν Κυρίω αδελφοί ημών,
Πλέον, όπως θα παρατηρήσατε διαβάζοντας το παρόν, στο πρώτο θέμα του
περιοδικού μας, αντί της εξηγήσεως του Ευαγγελίου θα παρατίθεται στο εξής
η εξήγησις του Αποστόλου της εκάστοτε Κυριακής.
Ευχόμεθα καλή και ευλογημένη εβδομάδα, με υγεία και δύναμη εις άπάντας
τους τομείς. Οι Τρεις Ιεράρχες είθε να φωτίζουν και να καθοδηγούν τα παιδιά
μας σε πρόοδο και δρόμο Κυρίου! Καλό Τριώδιο. Μεθ’ ημών ο Θεός!

4