You are on page 1of 7

3/2016 ΑΠ (ΟΛΟΜ) ( 666974

)

(Α΄ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΝΟΜΟΣ)
Αποκλεισμός επιζώντος συζύγου από το κληρονομικό δικαίωμα λόγω αγωγής διαζυγίου.
Αναλογική
εφαρμογή της διάταξης επί συναινετικού διαζυγίου. Υποβολή αίτησης για έκδοση
συναινετικού
διαζυγίου υπό το παλαιό καθεστώς της διάταξης του άρθρου 1441 ΑΚ. Ο αποκλεισμός
επέρχεται
μόνο αν ο θάνατος του ενός συζύγου επέλθει μετά τη δεύτερη δήλωση για έκδοση
διαζυγίου.
Αναδρομική εφαρμογή της νομοθετικής μεταβολής που απαιτεί μόνο μία δήλωση για την
έκδοση
συναινετικού διαζυγίου, δεν εννοείται. Περίπτωση θανάτου που επεσυνέβη πριν τη δεύτερη
δήλωση και ενώ ίσχυε το καθεστώς των δύο δηλώσεων. Παραπέμφθηκε στην Ολομέλεια με
την
υπ΄αριθ. 2081/2014 απόφαση του Αρείου Πάγου και απορρίπτει αναίρεση κατά της
υπ΄αριθ.
476/2013 απόφασης ΠολΠρωτΑθηνών.

Αριθμός 3/2016

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

ΣΕ TAKTIKH ΟΛΟΜΕΛΕΙΑ

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές της Α’ Σύνθεσης: Βασιλική Θάνου - Χριστοφίλου,
Πρόεδρο του
Αρείου Πάγου, Δήμητρα Παπαντωνοπούλου, Ασπασία Καρέλλου, Γεράσιμο Φουρλάνο,
Aντιπροέδρους του Αρείου Πάγου, Εμμανουήλ Κλαδογένη, Χρυσούλα Παρασκευά, Πάνο
Πετρόπουλο, Ευγενία Προγάκη, Αγγελική Αλειφεροπούλου, Γεώργιο Κοντό, Γεώργιο Λέκκα,
Μαρία
Χυτήρογλου, Αλτάνα Κοκκοβού, Παναγιώτη Κατσιρούμπα, Δημήτριο Γεώργα - Εισηγητή,
Γεώργιο
Αναστασάκο, Σοφία Καρυστηναίου, Δήμητρα Κοκοτίνη, Μαρία Νικολακέα, Αγγελική
Τζαβάρα,
Παρασκευή Καλαϊτζή και Νικόλαο Τσάκο, Αρεοπαγίτες.

Συνεδρίασε δημόσια στο ακροατήριό του, στις 19 Νοεμβρίου 2015, με την παρουσία της
Εισαγγελέως του Αρείου Πάγου Ευτέρπης Κουτζαμάνη και της Γραμματέως Αγγελικής
Ανυφαντή για
να δικάσει την εξής υπόθεση μεταξύ:

Των αναιρεσειόντων - καλούντων: 1) Κ. Γ. του Α., 2) Α. συζ. Κ. Γ., το γένος Α. Κ. και 3) Α.
Γ. του
Κ., κατοίκων ..., οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Αντώνιο
Βγόντζα, που κατέθεσε προτάσεις.

Της αναιρεσίβλητης - καθής η κλήση: Χ. Α. του Μ., κατοίκου ..., η οποία εκπροσωπήθηκε
από τον
πληρεξούσιο δικηγόρο της Παναγιώτη Ανδρονόπουλο, με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2
του
Κ.Πολ.Δ., που κατέθεσε προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 9/7/2010 αγωγή των ήδη αναιρεσειόντων, που
κατατέθηκε
στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Πατρών.

Εκδόθηκε η 476/2013 απόφαση του ίδιου Δικαστηρίου, την αναίρεση της οποίας ζήτησαν οι
αναιρεσείοντες με την από 11/11/2013 αίτησή τους, επί της οποίας εκδόθηκε η 2081/2014
απόφαση του Γ’ Πολιτικού Τμήματος του Αρείου Πάγου που παρέπεμψε τον πρώτο λόγο της
ένδικης αίτησης αναίρεσης στην Ολομέλεια του Αρείου Πάγου. Mε την από 10/2/2015
κλήση των

η προκείμενη υπόθεση φέρεται στην Τακτική Ολομέλεια του Δικαστηρίου τούτου. Η Εισαγγελέας ακολούθως.καλούντων. 1 περ. Παρά ταύτα. 1756/1988. αφού έλαβε τον λόγο από την Πρόεδρο ανέπτυξε προφορικά τους σχετικούς ισχυρισμούς του. του Κ. ημέρα που συγκροτήθηκε το δικαστήριο τούτο προκειμένου να διασκεφθεί την ανωτέρω υπόθεση ήταν απόντες οι Αρεοπαγίτες Σοφία Καρυστηναίου. Ο πληρεξούσιος των αναιρεσειόντων. κατ’ άρθρο 23 παρ. Ι.Δ. Γ. Κατά τη διάταξη του άρθρου 559 αρ. ενόψει και του νέου καθεστώτος της ΑΚ 1441 και της μεταβατικής διάταξης της παρ. κατ’ άρθρο 1822 ΑΚ. 1 του άρθρου 110 του ν. ενώ συνέτρεχαν οι προϋποθέσεις εφαρμογής του. φέρεται προς συζήτηση ενώπιον της Α’ Τακτικής Ολομέλειας του Δικαστηρίου τούτου ο παραπεμφθείς εις αυτήν με την υπ’ αριθ. πλην αυτών. καθώς και αν εφαρμοστεί εσφαλμένα (ΟλΑΠ 36/1988. Κατά τη συζήτηση της υποθέσεως αυτής. Kατά την 14η Ιανουαρίου 2016. ή αν εφαρμοστεί. παρισταμένων. και γ) Α. το γένος Α. το δικαστήριο είχε την εκ του νόμου απαρτία για να διασκεφθεί. Κ.. Κατόπιν αυτών η Πρόεδρος έδωσε εκ νέου το λόγο στον πιο πάνω πληρεξούσιο των αναιρεσειόντων. β) Α. ΟλΑΠ 4/2006). 4055/12-3-2012. αν δεν εφαρμοστεί. του Α. οι οποίοι δήλωσαν κώλυμα αρμοδίως. πρότεινε να γίνει δεκτός ως βάσιμος ο πρώτος λόγος της ένδικης αίτησης αναίρεσης. αναίρεση επιτρέπεται αν παραβιάστηκε κανόνας ουσιαστικού δικαίου. της από 11-11-2013 αίτησης για αναίρεση της υπ’ αριθ. ΙΙ. Το άρθρο 2 ΑΚ εκφράζει τη γενικότερη αρχή του δικαίου περί μη αναδρομικότητας των νόμων. συζ. . 2 του ν. από τον αριθμό 1 του άρθρου 559 ΚΠολΔ. 432/1994 απόφασή του -. Γ. ενώ δεν έπρεπε. του κληρονομικού δικαιώματος του (ή της) συζύγου. Ο δε κανόνας δικαίου παραβιάζεται. για τον αποκλεισμό.Πολ. που εκφωνήθηκε από το πινάκιο. 3659/2008. Μαρία Νικολακέα και Νικόλαος Τσάκος. αν. ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ Με την από 10-2-2015 κλήση των αναιρεσειόντων α) Κ.αναιρεσειόντων . β’ ΚΠολΔ). ή ότι αρκεί μόνο μία. ότι αυτό εφαρμόζεται και για τις συζητηθείσες σε πρώτη συζήτηση αιτήσεις συναινετικών διαζυγίων. Κ. όπως σημειώνεται πιο πάνω. πλέον των δεκαπέντε (15) μελών εκ των συμμετασχόντων στη συζήτηση την υπόθεσης. από το αριθμό 1 του άρθρου 559 Κ. Ειδικότερα παραπέμπεται στην παρούσα Α’ Τακτική Ολομέλεια το ζήτημα. όπως ισχύει με την τροποποίηση με το άρθρο 44 του ν. ο οποίος αναφέρθηκε σε όσα προηγουμένως είχε αναπτύξει. οι οποίοι αναφέρονται και στις προτάσεις του και ζήτησε την παραδοχή της αίτησης αναίρεσης και την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική τους δαπάνη. υπό το παλαιό καθεστώς της ΑΚ 1441 (διαδικασία έκδοσης συναινετικού διαζυγίου) χρειαζόταν μία ή και δεύτερη ενώπιον του δικαστηρίου δήλωση της συναίνεσης των συζύγων προς έκδοση διαζυγίου -όπως δέχθηκε ο Αρειος Πάγος με την υπ’ αριθ. Γ. 2 περ. 476/2013 απόφασης του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Πατρών (τακτική διαδικασία). α’ του ΚΠολΔ. γιατί κρίθηκε ότι το ζήτημα που τίθεται με το λόγο αυτό έχει γενικότερο ενδιαφέρον (άρθρο 563 παρ. οι διάδικοι παραστάθηκαν. αφού έλαβε τον λόγο από την Πρόεδρο. 2081/2014 ομόφωνη απόφαση του Γ’ Πολιτικού Τμήματος του Αρείου Πάγου πρώτος λόγος.

III. μέσω της αναδρομικής ισχύος νόμου είναι δυνατόν να επέρχεται απόσβεση ή κατάργηση δικαιωμάτων που έχουν απονεμηθεί με προγενέστερο νόμο. ει μη δια λόγους δημοσίας ωφελείας και υπό τους προβλεπομένους υπό του νόμου και των γενικών αρχών του διεθνούς δικαίου όρους. Ουδείς δύναται να στερηθεί της ιδιοκτησίας του. σύμφωνα με το άρθρο 28 παρ. ους ήθελε κρίνη αναγκαίους προς ρύθμισιν της χρήσεως αγαθών. 1199. είτε απλώς γεννημένες κατά το εθνικό δίκαιο. Εξαιρέσεις από το επιτρεπτό της αναδρομικής ισχύος του νόμου προβλέπονται στο Σύνταγμα από τις διατάξεις των άρθρων 7 παρ. 1198. 1 του Πρώτου Πρόσθετου Πρωτοκόλλου της Ευρωπαϊκής Σύμβασης για την προστασία των δικαιωμάτων του Ανθρώπου και των θεμελιωδών ελευθεριών. εφόσον υπάρχει νόμιμη προσδοκία με βάση το ισχύον πριν από την προσφυγή στο δικαστήριο νομοθετικό καθεστώς ότι μπορούν να ικανοποιηθούν δικαστικά (Ολ. σύμφωνα. Αι προαναφερόμεναι διατάξεις δεν θίγουν το δικαίωμα παντός κράτους. ότι στις άλλες περιπτώσεις η αναδρομική ισχύς είναι μεν επιτρεπτή. 28 παρ. μόνο εφόσον. δεν μπορεί όμως να υπερβεί τα όρια που θέτουν τα άρθρα 4 και 17 του Συντάγματος. 1195. είτε αναγνωρισμένες με δικαστική ή διαιτητική απόφαση. η συνδρομή των οποίων υπόκειται στον έλεγχο των δικαστηρίων. όπως θέση εν ισχύϊ νόμους. όταν δηλαδή από την έννοια και το σκοπό του συνάγεται νομοθετική βούληση περί αναδρομικής ισχύος του. Από την απόλυτη απαγόρευση στο Σύνταγμα της αναδρομικότητας των νόμων που ορίζουν οι συνταγματικές διατάξεις. 1 του Συντάγματος. άρα και τα περιουσιακά ενοχικά δικαιώματα και μάλιστα οι περιουσιακού χαρακτήρα απαιτήσεις. που κυρώθηκε (μαζί με τη Σύμβαση) με το ν. ώστε να ρυθμιστούν και περασμένα γεγονότα ή σχέσεις του παρελθόντος. κατ’ αρχήν. καθώς και οι υπερνομοθετικής ισχύος (άρθρ. 2 του Συντάγματος. 1 της ΕΣΔΑ και 1 του Πρώτου Προσθέτου Πρωτοκόλλου της ΕΣΔΑ. 1710 και ΑΚ σαφώς προκύπτει. να προσδώσει στο νόμο αναδρομική ισχύ. αυξημένη τυπική ισχύ έναντι των κοινών νόμων "παν φυσικόν ή νομικόν πρόσωπον δικαιούται σεβασμού της περιουσίας του. Ετσι. Στην κατά τα ανωτέρω προστατευόμενη περιουσία περιλαμβάνονται όχι μόνο τα από το άρθρο 17 του Συντάγματος προστατευόμενα εμπράγματα δικαιώματα αλλά και όλα τα περιουσιακής φύσεως δικαιώματα και τα νομίμως κεκτημένα οικονομικά συμφέροντα.ΑΠ 40/1998). Στο νόμο μπορεί να δοθεί αναδρομική δύναμη ρητώς ή σιωπηρώς (έμμεσα). αφού διαφορετικά η έναντι του κοινού νομοθέτη προστασία των περιουσιακών αυτών δικαιωμάτων θα έμενε χωρίς πρακτικό αποτέλεσμα (ΟλΑΠ 6/2007).που αποβλέπει στην κατά το δυνατό βεβαιότητα των δικαιωμάτων ασφάλειας των συναλλαγών και σταθερότητας δικαίου. ή προς εξασφάλισιν της καταβολής φόρων ή άλλων εισφορών ή προστίμων". με τη ρύθμιση της ως άνω διεθνούς συνθήκης. Από το συνδυασμό των άρθρων 1193. Κατά το άρθρο 1 παρ. ότι . με μόνο περιορισμό τη μη προσβολή συνταγματικώς προστατευομένων δικαιωμάτων. η οποία (αρχή) όμως δεν κατοχυρώνεται από το Σύνταγμα και έτσι η διάταξη αυτή δεν έχει αυξημένη τυπική ισχύ.1 και 78 παρ. η κατάργηση ή απόσβεση επιβάλλεται για λόγους γενικότερου κοινωνικού ή δημόσιου συμφέροντος ή ωφέλειας.1 του Συντάγματος) διατάξεις των άρθρων 6 παρ. 53/1974 και έχει. συνάγεται. συμφώνως προς το δημόσιον συμφέρον. Επομένως ο νομοθέτης δεν εμποδίζεται.δ.

. πρέπει ο γάμος να έχει διαρκέσει τουλάχιστον ένα χρόνο πριν από την κατάθεση της αίτησης και η συμφωνία των συζύγων να δηλωθεί στο ακροατήριο. κατά το άρθρο 110 παρ. σε δύο συνεδριάσεις που να απέχουν μεταξύ τους έξι τουλάχιστον μήνες . "Οι σύζυγοι μπορούν με έγγραφη συμφωνία να λύσουν το γάμο τους. όπως ίσχυε μέχρι την αντικατάστασή του από την παρ. αν ο κληρονομούμενος. 4055/12. αυτοπροσώπως ή με ειδικό πληρεξούσιο. μετά την αντικατάσταση του από τον ανωτέρω νόμο... 2 του άρθρου 3 του ν... είχε ασκήσει την αγωγή διαζυγίου κατά του συζύγου του".. Η συμφωνία αυτή υπογράφεται από τα συμβαλλόμενα μέρη και από τους πληρεξουσίους δικηγόρους τους ή μόνον από τους τελευταίους.2012.3.. έχοντας βάσιμο λόγο διαζυγίου. Ο Άρειος Πάγος. ύστερα από άσκηση αγωγής. καθώς και το δικαίωμα στο εξαίρετο του συζύγου που επιζεί αποκλείονται. όπως ίσχυε μέχρι την αντικατάστασή του από την παρ..".. έχει αναδρομική ισχύ.Εφόσον από την πρώτη συνεδρίαση πέρασαν δύο χρόνια. 2 του άρθρου 3 του ν." Όταν οι σύζυγοι συμφωνούν για το διαζύγιο.. Εξάλλου σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 1822 ΑΚ "Το κληρονομικό δικαίωμα. αφενός μεν γιατί δεν . 1 του παραπάνω νόμου. η εκ μέρους των συζύγων υποβολή κοινής αιτήσεως για λύση του γάμου τους κατά το άρθρο 1441 ΑΚ δεν πληροί το πραγματικό της προπαρατεθείσας διάταξης.3. 1 ΑΚ. το οποίο πρέπει να έχει δοθεί μέσα στον τελευταίο μήνα πριν από την υπογραφή του συμφωνητικού .. μπορούν να το ζητήσουν με κοινή αίτησή τους που δικάζεται κατά τη διαδικασία της εκούσιας δικαιοδοσίας (συναινετικό διαζύγιο). Περαιτέρω. 4055/12.κατά το θάνατο του προσώπου η περιουσία του ως σύνολο (κληρονομία) περιέχεται από το νόμο ή από διαθήκη σε ένα ή περισσότερα πρόσωπα (κληρονόμοι).. Συνεπώς.. ανεξάρτητα από τη βούληση του εναγομένου..... με την 432/1994 απόφαση του έχει κρίνει. η διά μεταγραφής του κληρονομητηρίου (ΟλΑΠ 108/1978). η δήλωση της συμφωνίας παύει να ισχύει". εφόσον είναι εφοδιασμένοι με ειδικό πληρεξούσιο. ότι "ως λόγος διαζυγίου στην άνω διάταξη του άρθρου 1822 ΑΚ νοείται το προβλεπόμενο από τα άρθρα 1439 και 1440 ΑΚ. 1329/1983. εφόσον έχει διαρκέσει τουλάχιστον έξι μήνες πριν από την κατάρτιση της. αναφορικά με τις διατάξεις των άρθρων 1822 και 1441 ΑΚ.2012. εκδικαζόμενης κατά την αμφισβητούμενη διαδικασία.. η διάταξη δε αυτή. Ο κληρονόμος αποκτά αυτοδικαίως την κληρονομία μόλις γίνει επαγωγή. κατά τη διάταξη του άρθρου 1441 παρ. όπως ισχύουν μετά το ν. διαπλαστικό δικαίωμα του ενός των συζύγων κατά του άλλου να επιφέρει τη λύση του γάμου τους με δικαστική απόφαση. ενώ κατά την διάταξη του ίδιου άρθρου.. η κυριότητα όμως ή άλλο εμπράγματο δικαίωμα επί των κληρονομιαίων αντικειμένων αποκτάται από τον κληρονόμο αναδρομικώς από την ημέρα του θανάτου του κληρονομουμένου μόνο διά της μεταγραφής της αποδοχής κληρονομίας ή κληροδοσίας. Για να εκδοθεί συναινετικό διαζύγιο. αφού τούτο ορίζει ότι: "Οι διατάξεις του άρθρου 3 παράγραφος 2 εφαρμόζονται και για τις συζητηθείσες σε πρώτη συζήτηση αιτήσεις συναινετικών διαζυγίων".

πέθανε στις 13-2-2010 χωρίς να αφήσει διαθήκη.. δηλαδή σε "λόγο διαζυγίου".. για τη λύση του γάμου με συναινετικό διαζύγιο δεν απαιτείται πλέον ως προϋπόθεση για την απαγγελία του διαζυγίου η εκ μέρους των συζύγων επανάληψη της συναίνεσής τους με δεύτερη κοινή δήλωσή τους. από τον οποίο δεν είχαν αποκτήσει τέκνα και για τη λύση του οποίου είχαν . 2 ΚΠολΔ επισκόπηση της ένδικης από 9-7-2010 αγωγής. κάτοικος εν ζωή . όπως προκύπτει από την παραδεκτή κατ’ άρθρο 561 παρ. ο οποίος απέβλεψε με την αντικατάσταση του άρθρου 1441 ΑΚ και περαιτέρω με τη διάταξη του άρθρου 110 παρ. Συνεπώς μόνον αν ο θάνατος του ενός εξ αυτών επέλθει μετά τη δεύτερη αυτή δήλωση μπορεί να τύχει αναλογικής εφαρμογής το άρθρο 1822 ΑΚ και να αποκλείσει. Υπάρχει. 4055/12. βάσει της υποβληθείσας κοινής αιτήσεως. θεωρώντας ότι η δικαστική προστασία. εκδικαζόμενης κατά την αμφισβητούμενη δικαιοδοσία. αλλά σε απλά πραγματικά περιστατικά.. όπως αντικαταστάθηκε από την παρ. 2 του άρθρου 3 του ν. Αιτιολογική έκθεση του ν. 4055/2012). τότε μόνο εκπληρώνει το σκοπό της. Γ.. κατά τα άνω. αφετέρου δε γιατί η αίτηση αυτή δεν θεμελιώνεται σε δικαίωμα δικαστικής διάπλασης. γιατί δεν προκύπτει τέτοια θέληση του νομοθέτη. υιός των δύο πρώτων και αδελφός του τρίτου από αυτούς. Ότι ο ως άνω αποβιώσας είχε συνάψει στις 30-12-2007 νόμιμο θρησκευτικό γάμο με την εναγομένη και ήδη αναιρεσίβλητη. δικονομική κατάσταση εξομοιούμενη με έγερση αγωγής διαζυγίου. συμπορεύεται με τον επιδιωκόμενο σκοπό του νομοθέτη. Η αναδρομική όμως λύση του γάμου δεν συνεπάγεται και την ανατροπή αποτελεσμάτων που επήλθαν μέχρι το χρόνο ενάρξεως της ισχύος του ανωτέρω νόμου και αφορούν δικαιώματα προστατευόμενα από το Σύνταγμα. κατά την προεκτεθείσα διάταξη του άρθρου 1441 ΑΚ. 1 του άρθρου 110 του νόμου αυτού εφαρμόζεται και για τις συζητηθείσες σε πρώτη συζήτηση αιτήσεις συναινετικών διαζυγίων. δηλαδή. η οποία άλλωστε θα ήταν αντίθετη προς το Σύνταγμα. το κληρονομικό δικαίωμα του επιζώντος" (βλ.2012 και κατά τη μεταβατική διάταξη της παρ. αλλά αρκεί ως προϋπόθεση η μία και μόνη συζήτηση ενώπιον του Μονομελούς Πρωτοδικείου κατά την εκούσια δικαιοδοσία. Η αναλογική εφαρμογή του άνω άρθρου και στην περίπτωση συναινετικού διαζυγίου προϋποθέτει ότι έχει δημιουργηθεί στην εκούσια δικαιοδοσία. ούτε τέτοια ρύθμιση. πλέον λόγος διαζυγίου. ανεξάρτητα από τη βούληση του εναγομένου. Περαιτέρω. το χαρακτηριστικό γνώρισμά της οποίας είναι ότι το επιδιωκόμενο αποτέλεσμα (δηλαδή το διαζύγιο) θα επέλθει. όπως διαγράφεται από το Σύνταγμα και την Ευρωπαϊκή Σύμβαση για την προστασία των δικαιωμάτων του ανθρώπου. εφαρμόζεται γι’ αυτό και στην περίπτωση αυτή κατ’ αναλογία. όπως απαιτεί η ΑΚ 1822. Στην προκειμένη περίπτωση. οι ενάγοντες και ήδη αναιρεσείοντες ισχυρίστηκαν ότι ο Α. 1 του ως άνω νόμου στην επιτάχυνση της απονομής της δικαιοσύνης.3. η οποία. αλλά περί αιτήσεως υπαγομένης στην εκούσια δικαιοδοσία. εφόσον υπάρχει βάσιμος λόγος. Τέτοια όμως δικονομική κατάσταση δημιουργείται επί κοινής αιτήσεως για έκδοση συναινετικού διαζυγίου μόνο μετά και τη δεύτερη ενώπιον του δικαστηρίου δήλωση της συναίνεσης των συζύγων προς έκδοση διαζυγίου. όταν απονέμεται σύντομα (βλ.πρόκειται περί αγωγής. και ΑΠ 597/2009 και ΑΠ 441/2004). βάσει αυτού.

έχοντας το παραπάνω ιστορικό και αίτημα. επομένως. δεν συντρέχει δε λόγος προστασίας γενικότερου κοινωνικού ή δημόσιου συμφέροντος ή ωφέλειας (παρ. και ότι με βάση τα πραγματικά αυτά περιστατικά έχει χωρήσει αποκλεισμός του κληρονομικού δικαιώματος της ήδη αναιρεσίβλητης εναγομένης επί της κληρονομίας του αποβιώσαντος υιού και αδελφού τους. τις οποίες. χωρίς ο τελευταίος να αφήσει διαθήκη. ορθώς ερμήνευσε και εφάρμοσε τις ουσιαστικού δικαίου διατάξεις των άρθρων 1822 ΑΚ και 1441 ΑΚ. Γ. αφού απορρίφθηκε ο μοναδικός παραπεμφθείς λόγος. είναι μη νόμιμη. όχι όμως και η δεύτερη συζήτηση της ανωτέρω αίτησης. κατά το ανωτέρω ποσοστό. σύμφωνα με την οποία δεν απαιτείται πλέον η δήλωση της συμφωνίας των συζύγων για τη λύση του γάμου τους σε δύο διαφορετικές συνεδριάσεις του δικαστηρίου. εφόσον η ήδη αναιρεσείουσα εναγομένη το αμφισβητεί. II).. 4055/2012. σύμφωνα με τα παραπάνω αναφερόμενα (παρ. αφού δεν αποφάνθηκε επ’ αυτών η 2081/2014 απόφαση του ΑΠ και δη επί του δευτέρου λόγου που . δεν παραβίασε. ως εγγύτεροι στην ζωή συγγενείς του και μοναδικοί εξ αδιαθέτου κληρονόμοι του. σύμφωνα με τα προεκτεθέντα.εναγομένη. όπως ίσχυε πριν την αντικατάστασή του από το ν. 1441 ΑΚ και 110 παρ. κατά ποσοστό 1/2 εξ αδιαιρέτου (άρθρ. που τέθηκε σε ισχύ στις 2-4-2012 ήτοι δύο και πλέον έτη αργότερα. όπως κρίνεται ομοφώνως από την ως άνω σύνθεση της Α’ Ολομέλειας του Αρείου Πάγου. διότι ενδεχόμενη αναδρομική εφαρμογή της θα είχε ως συνέπεια σε συνταγματικά ανεπίτρεπτη ανατροπή των ήδη κτηθέντων κληρονομικών δικαιωμάτων της αναιρεσίβλητης . 1 του Ν. καθόσον ο θάνατος του κληρονομούμενου Α. είναι αβάσιμος και πρέπει να απορριφθεί. 1 ΚΠολΔ παραπεμφθείς ενώπιον της Α’ Τακτικής Ολομέλειας πρώτος λόγος της υπό κρίση αίτησης αναίρεσης των εναγόντων και ήδη αναιρεσειόντων. Η επελθούσα δε νομοθετική μεταβολή του άρθρου 1441 ΑΚ με το ν.εναγομένης. και συγκεκριμένα στις 27-11-2009 είχε λάβει χώρα η πρώτη. 4055/2012. με αποτέλεσμα στην κληρονομική διαδοχή αυτού να καλούνται μόνο αυτοί κατά ποσοστό ένα τρίτο (1/3) εξ αδιαιρέτου ο καθένας τους. Γ. 4055/2012. για παραβίαση των ως άνω διατάξεων των άρθρων 1822. 1820 σε συνδυασμό με 1814 ΑΚ). η αγωγή αυτή. δεν μπορεί στην προκειμένη περίπτωση να εφαρμοστεί. Τέλος επειδή δια της ως άνω αποφάσεως δεν κρίθηκε οριστικά η αναίρεση. οι δε λοιποί λόγοι της αναίρεσης δεν έχουν ήδη κριθεί. ΙΙΙ). Και. Με βάση τα περιστατικά αυτά ζήτησαν να αναγνωριστεί το κληρονομικό αυτό δικαίωμά τους. είχε ως συνέπεια να καταστεί η αναιρεσίβλητη . ο από το άρθρο 559 αριθ. Συνεπώς το πρωτοβάθμιο δικαστήριο (Πολυμελές Πρωτοδικείο Πατρών) που έκρινε την εν λόγω αγωγή ως μη νόμιμη. εξ αδιαθέτου κληρονόμος αυτού. και ως εκ τούτου να καταστεί κυρία των πραγμάτων (κινητών και ακινήτων) που ανήκαν στην κυριότητα του κληρονομουμένου από το χρόνο της επαγωγής κληρονομίας ήτοι από το χρόνο θανάτου αυτού.υποβάλει την από 11-11-2009 κοινή αίτηση έκδοσης συναινετικού διαζυγίου και ότι πριν από το θάνατό του Α. που έλαβε χώρα στις 13-2-2010. Κατά τα προεκτεθέντα.

. 559 αριθμ. Δημοσιεύθηκε σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του. ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ Απορρίπτει τον παραπεμφθέντα λόγο της από 11-11-2013 αίτησης αναιρέσεως των αναιρεσειόντων περί αναιρέσεως της 476/2013 αποφάσεως του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Πατρών. β και 559 αρ. 8 περ. γ’ πρέπει κατ’ άρθρον 580 παρ. στις 14 Ιανουαρίου 2016. 5 ΚΠολΔ να αναπεμφθεί η υπόθεση στο Γ’ Πολιτικό Τμήμα του Αρείου Πάγου προς έρευνα και των λόγων αυτών (αρ. 568 ΚΠολΔ) και να μη περιληφθεί διάταξη περί δικαστικής δαπάνης η οποία θα επιδικασθεί με την οριστική απόφανση επί του συνόλου της αναίρεσης (Ολ. την 1η Μαρτίου 2016.ερείδεται στο άρθρ. Αναπέμπει την υπόθεση στο Γ’ Πολιτικό Τμήμα του Αρείου Πάγου προς έρευνα των λοιπών λόγων αναιρέσεως. 1- 10/2010). ΑΠ. Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα. 11 περ. Η ΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ Ρ.Κ.