You are on page 1of 1

Postuum

Topeconoom, Witte Huis-adviseur en hartstochtelijk roddelaar

Topeconoom, Witte Huis-adviseur en hartstochtelijk roddelaar Kenneth Arrow Bloomberg via Getty Images Hij won als jongste

Kenneth Arrow

Bloomberg via Getty Images

Hij won als jongste in zijn vakgebied een Nobelprijs. Maar hij maakte ook talloze studenten warm voor zijn economische theorieën.

PETER DE WAARD

'Iedereen wilde college geschiedenis van het economisch denken bij hem volgen', vertelt Esther-Mirjam Sent, hoogleraar aan de Radboud Universiteit en PvdA- politica. 'Niet alleen omdat hij een belangrijke figuur in die geschiedenis was. Maar vooral omdat hij er zo heerlijk over kon roddelen. Als het over economen ging, dan vertelde hij ook met welke vrouw of man ze wat hadden gehad en bij welke vrouw of man ze waren weggelopen.'

Kenneth J. ('Ken') Arrow, die dins- dag op 95-jarige leeftijd overleed, wordt als een van de belangrijkste economen van de 20ste eeuw gezien. 'Hij was alvast de belangrijkste theoreticus van de economische wetenschap', verklaarde Paul Samuelson in 1972, toen Arrow op 51-jarige leeftijd de zogenoemde Nobelprijs voor de Economie ontving. Hiermee is hij nog altijd de jongste

Nobelprijswinnaar op dit vakgebied. Esther-Mirjam Sent had de grote eer in 1994 om bij hem te promoveren op een proefschrift over Thomas Sargent. 'Het was best dapper om hem te benaderen. Hij vond het een spannend onderwerp, zo over zijn collega. Maar dat durfde hij wel aan, gezien zijn status en leeftijd. Ik zag hem toentertijd spreken voor een zaal van duizend mensen die aan zijn lippen hingen. En een week later legde hij mij achter een overvol bureau uit hoe ik een citaat binnen een citaat moest formuleren. Een taalkundig dingetje.'

Arrow is vooral bekend van de 'impossibility theorem', de onmogelijkheidstheorie. Hij bewees dat het onmogelijk is om alle individuele voorkeuren in een collectieve voorkeur te gieten. Als Jan, Kees en Harry alle drie kandidaat zijn in een verkiezing kan dat tot verschillende meerderheidsbesluiten leiden. Als Jan eerst in het strijdperk treedt tegen Kees en de winnaar daarvan tegen Harry, kan de uitslag anders zijn dan als Kees eerst tegen Harry strijdt en de winnaar het opneemt tegen Jan. Elke meerderheidsbeslissing is arbitrair en onbevredigend.

Esther-Mirjam Sent noemt daarnaast zijn theorie van het bestaan van een algemeen evenwicht in een markteconomie (hiervoor won Arrow in 1972 met John Hicks de Nobelprijs) waarin hij de klassieke theorie van Adam Smith over de onzichtbare hand nader beschreef. Als producent Jan een product aan consument Kees verkocht, zou dat volgens de klassieke theorie niet van invloed zijn op Harry. Maar, zo concludeerde Arrow, dat is niet het geval, want bijvoorbeeld de vervuiling heeft ook weerslag op derden. Arrow deed verder veel onderzoek naar de asymmetrische infor-matievoorziening in de prijsvorming van beleggings- en

verzekeringsproducten. Hij stelde onder meer de perverse prikkel aan de orde die samenhing met verzekeringen, omdat die mensen verleiden meer risico's te nemen.

Arrow kwam uit een familie van bekende economen, zoals Samuelson (zelf Nobelprijswinnaar) en Lawrence Summers, minister van Financiën onder Clinton en adviseur van Obama. Hij doceerde bijna zijn hele werkzame leven aan de Stanford University in Californië en was tussen 1969 en 1978 hoogleraar op Harvard.

© de Volkskrant

donderdag 23 februari 2017

Pagina 4 (1)