சங்கிலி

சங்கிலி
ேவைலககாக இணடரவயவகக டலலிககப ேபாயப ேபாயப பழகிவிடடத.
அ ப்ோபோ ெத ல்லோ ம ் த மிழ ந
் ோட ு எக ்ஸ ்பிர ஸ ் எல்லோ ம ் க ிைடயோத ு
! ஜி .ட., ஜனதோ என்று
இரணேட இரணட ரயிலகள தான. ஜி.ட.யில இடம கிைடககாத. ஜனதோ சத்திரம்!
யார ேவணடமானாலம ஏறி இறஙகலாம. படததகொகாளள ‘பரத’ ேவணடொமனில,
ெச ன ்ைனயில் ெச ன ்ட ்ர ல் ஸ ்ோடஷன ில் பட்டோ பட்ட ி டிர ோயர ் ோபோட்ட ுக ்ெகோ ண ட
் ு,
தணட பீட பிடததகொகாணட சிலர உலாவவாரகள. அவர்களிடம் ெசன்று,
ைசடோகப் ோபசினோல், வணட பிளாடபாரததககள வரமேபாேத அட வழியாக
நைழநத தணடேபாடட ைவததிரபபாரகள. ஒர ரபாயகக ொரணட ரபாயகக
‘பரத’ கிைடககம. தஙகிகொகாணட ேபாகலாம. ஆ னோல் ஒ ோர ஒர ுஅ ெசௌ கரியம் .
பிரயாணம
ொசயயம
அமபததிரணட
மணி
ேநரமம
உசசாணியிேலேய
உட ்க ோ ர ்ந ்த ிர க
ு ்க ோவண ட
் ும. ் இறஙகவிட மாடடாரகள. ொபாறாைமயின ேபரில உடகார
இடம ொகாடகக மாடடாரகள.
இநதமைற ‘பரத’ பிடககவிலைல. சன்னோலோரத்தில் அைரச் சீட்டு கிைடத்தது.
தஸதாவஸகியின ‘பிரதரைஸ’ப படதத மடதத விடலாம எனற கஙகணம.
எதிரததாறேபால ஒர ொதலஙகககார அமமாள ொபரிசாக ொநறறியில வடடப ொபாடட
இடடகொகாணட, ஸகாகளததில இரககம யாைரேயா பறறி இழதத இழததப
பககததில ஒரததியடன ேபசிகொகாணேட வநதாள. அவள் புடைவத் தைலப்ைப
அடிக்கடி ஒரு நோன்கு வயதுப் ெபண் குழந்ைத இழுத்துக் ெகோண்டிருந்தது.
அந்தம்மோ, “ஒதத... ஒதத” எனற பிடரகணடாவைர ொசாலலிப பாரததவிடட
கழநைதையத தணணீர ொதளிததவிடட விடடாள!
கழநைத அழகாக இரநதத. ொரயில ொபடடயில இரநத அததைன அழகைகயம
திரடடகொகாணடாலம ேமாகனமாயச சிரிததத. கிரஷண ேவஷததகக ஏறற
ொபண கழநைத. ேபரககபேபர அைத மடயில ைவததக ொகாணடாடனாரகள.
ேபரககபேபர ‘பசசக, பசசக’ எனற மததம ேவற ொகாடததகொகாணடரகக,
சைளக்கோமல் சகட்டுோமனிக்கு எல்லோைரயும் போர்த்து சிரித்துக் ெகோண்டிருந்தது.
அம்மோ அைத ெஜஞ்சுலட்சுமி என்று கூூப்பிட்டோள். ொகாஞசம ொபரிசானால
ொபயைர மாறறிகொகாணட இைளஞரகைள அலலாடவிடம எனற ேதானறியத.
அரும்பு ோபோன்ற விரல்கைள விரித்து ஆச்சரியப் போர்ைவ போர்த்து, கணகளால
ேகடகம விநைதக கழநைத!
ேபரககப ேபர ொகாடதத எலலா மததஙகளிலம களஙகமிலைல எனற எனனால
ெசோல்ல முடியவில்ைல. ஆரஞ்சுப்பழம், பிஸகடட, நஙக எனற வைகவைகயாகச
சோப்பிடக் ெகோடுத்தோர்கள். யாவறைறயம அமமாைவ ஒரமைற பாரததவிடட
ெஜஞ்சுலட்சமி ‘ஒத்து’... வாஙகி, ஒர கடகடததவிடடப ேபாகிற ேபாககில தககிப
ேபாடட விடடப ேபாயவிடம. எனனாலதான அதறக ஏதம ொகாடகக மடயவிலைல.
என சரடடபிேகடடகைளக ேகடடரநதாலகடக ொகாடததிரபேபன. அந்தக்
கழநைதயின கரவணடக கணகளின பாரைவைய நான இனனம மறககவிலைல.
காரணம, அந்தக் குழந்ைத ெரயில் ெபட்டியிலிருந்து ெவளிோய விழுந்துவிட்டது!
அதன் அம்மோ ோபசிக்ெகோண்டிருந்தோபோது நோன் ெகோஞ்சம் கண்ணயர்ந்திருக்க
ேவணடம... இனனம ொபஜவாடா வரவிலைல. ஜனதோவுக்கு எங்ோக ோபோனோலும்
மரியாைதயிலைல. கடஸ வணடக ொகலலாம ைசட ொகாடததகொகாணட ொமலல,
சப்கோ... சப்கோ... எனற ேபாயகொகாணடரநதத. வயலகள காயநத அலததபேபாயப
பாளமபாளமாய மைழகேகா, ொவளளததகேகா, சர்க்கோர் பம்புக்ோகோ கோத்திருந்தன.
சின்னச் சின்ன ஸ்ோடஷன்களில் எல்லோம் இரண்டு ரோவுகளும் ோபோஸ்டர்களில்
சுபகோரியங்கள் ெசய்துெகோண்டிருந்தோர்கள். ரயில சமார நாறபத கி. மீ. ரிலதான
1

சங்கிலி

ேபாயகொகாணடரநதத. திடர எனற ொஜஞசலடசமி... ெஜஞ்சுலட்சுமி என்று
கரல ேகடட, ொகாஞச ேநரததில ‘வீல’ எனற அநதத தாயின அழகரல ேகடடத.
அதுவும் உச்சஸ்தோயியில் கீச்சுக்குரல்; என ரததம எலலாம உைறயைவகக,
“ஏமம ்ம ோ... ஏமம்மோ?”
“ஏமு என்று அவள் ெசோல்ல ோவண்டிய ோதைவயில்லோமல் விஷயம் புரிந்துவிட்டது!
அவள் ஓர் அசுரசக்தியுடன் சோமோன்கைளப் படுக்ைககைள நகர்த்தி நகர்த்தி
ெஜஞ்சுலட்சுமிையத் ோதடினோள். இைத இழததாள. அைத விலக்கினோள். ெஜஞ்சு
ெஜஞ்சு... எனற அவள ொகஞசிக ொகஞசித ேதடனாள. கககஸ கதைவத திறநத
பாரததாள. மாரவாட ேசடடன ேடாகரிக கைடககள எடடப பாரததாள.
“எனன ஆசசிஙக?”
“அந்தக் குழந்ைத விைளயோண்டுட்டு இருந்துச்சில்ைல? அைதக் கோணைல...”
“இஙகதாேன தரதரனன ஓடயாடககிடட இரநதத. சரியோப் போருங்க...”
எனகக கபொபனற பயம கவவியத.
இபேபாத எலலாரேம ேதடனாரகள. ோசட்டுக்கு எைதத் ோதடுகிறோர்கள் என்று
பரியாமல தன பாகொகடைடககட உதறிக காடடனான. எனகக வயிறைறக
கலககியத. ஒரேவைள, சன்னல் வழியோக யோரோவது அயர்ந்து மறந்திருந்த
கணததில... எபபட? சன்னல் குறுக்ோக கம்பி ோபோட்டிருக்கிறோத... வாயிறகதவகள?
மனற கதவகள சாததியிரகக ஒர கதவ மடடம ஒரககளிதத திறநதிரநதத.
அைத ஓடிப்ோபோய்ப் போர்த்ததில், வாசலில பாதி பிஸகட தணடம கிைடததத!
மறபட ஒர பலதத வீல! தைலவிரிேகாலமாக அநதத தாய எடட எடடப பாரககிறாள.
வணடைய விடடக கதிபபதேபாலப பணணகிறாள. உடன் வந்தவர்கள் அவைளப்
பிடததச சமாளிதத ைவததிரபபத ொபரமபாடாகிவிடடத. கழநைத ொபடடயில
இலைல. ொவளிேய விழநதவிடடரகக ேவணடம. இபேபாத எனன ொசயவத?
இனிேமல நிகழநதத ஒர மாதிரி கழபபமாகததான ேபாயவிடடத.
ெசயின்... ெசயின்... எனற மாரவாட ேசடட கததினான... எலலாரம ேசரநத எனைன
அபோயச் சங்கிலிைய இழுக்கச் ெசோன்னோர்கள். சுயமோக யோரும் இழுக்கமோட்ோடன்
எனறாரகள. எனகக இழததப பாரககலாேம எனற இசைசதான. ஆனோல்
“அகோரணமோய்” இழுத்ததோக நிரூூபிக்கப்பட்டோல் - அபரோதம் ெகோடுக்க அத்தைன கோசு
எனனிடமிலைல. ோசட்டு கோசு உள்ளவன் ோபோலத்தோன் இருந்தோன். ஆனோல்
இழககமாடேடன எனகிறாேன! அந்தப் ெபண்ோணோ ோதோெளல்லோம் நைனய அழுது
அழிச்சோட்டியம் பண்ணி, ெஜஞ்சு என்று ரயில் விட்டுச் ெசன்ற திைச ோநோக்கி
கதறகிறாள.
ஏோதோ ஒரு குருட்டு ைதரியத்தில் பிடித்து இழுத்ோதன்.
இழததவடன ொரயில நிறகம எனற எதிரபாரதேதன. தபப!

அபோயச்

சங்கிலிைய

மதலில சஙகிலி அததைன ைடடடாக இரககம எனற எதிரபாரககவிலைல. ஏோதோ
பிடதத இழபேபாம. கககஸ சஙகிலி மாதிரி படகொகனற கீேழ இறஙகம எனற
நிைனதேதன. அப்படி இல்ைல. விண எனற இரநதத. நான மதலில ைக
ைவதததம ஒர மைலயாளிககத ைதரியம வநத இரணடேபரம இழதேதாம.
ஏறக்குைறய ெதோங்க ோவண்டியதோயிருந்தது. அதன் பிறகு நோன் கோைலச் சன்னலில்
அழுத்திக்ெகோண்டு, திரடனேபால ைசடவாககில ஏறிகொகாணட பிறகதான
2

சங்கிலி

இழகக மடநதத. அது இழுத்து இன்னம் ெகோஞ்சம் ோதய்த்துக்ெகோண்ோட
ேபாயததான நினறத இஞசின. கயேயா மைறேயா எனற கதத... கழநைத
விழநத இடததிலிரநத ஓர அஞச ைமலாவத தளளி வநதிரபேபாம. நினேறாம.
அதுோவ ெபரிசு!
காரட வநத யார இழததத எனற அதடட, எலேலாரம எனைனக காடட, நான
“ைசல்ட் ஃெபல் டவுன்” என்ோறன். தநதி இஙகிலீஷதான வநதத.
“யார, உன் ெகோளந்ைதயோ, ேமன?”
“இலைல ஸார! இநத ொதலஙகககாரமமாத!” இதறகள அமமா சரமாரியாக
ொதலஙகில ொசானனைத, பரஙகிபபழமேபால இரநத ஆஙகிேலா இநதிய காரட
சிரித்துக்ெகோண்ோட ோகட்டு, “ஓக ்ோக ! ொலடஸ ேகா ேபக” எனறார. “ைப திஸ ைடம
தி ைசலட மஸட பி ொடட. ொடல ஹர” எனறார எனைனப பாரதத. பினனர டைரவைர
ேநாககிச ொசனறார.
ரயில ொகாஞச ேநரததில பின பககமாகப ேபானத எனககப ொபரைமயாக
இரநதத. நான சஙகிலி இழதேதன! நான நிறததிேனன! எவவி எனற
ேபாடடரநத லாஸட ேவனில பின பககததில ேபாய நானம, ெஜஞ்சுலட்சுமியின்
அம்மோவும் கோர்டும் ஏறிக் ெகோள்ள, ொமதவாக ொமதவாக ரயில தனைனவிடட
விழநத கழநைதையத ேதடகொகாணட பினபககம ொசனறத.
“வாடஸ யர ேநம?” எனறார காரட.
“ரஙகராஜன.”
“ேநா சானஸ ரஙகா!”
“ஃபர ் வோ ட்
?”
“அந்தக் குழந்ைத பிைழக்கத்தோன்! அவளிடம் அவள் போைஷயில் ெசோல்லிவிடு...
யாராவத கழநைத விழவைதப பாரததாரகளா? பாதரம எலலாம பாரததீரகளா?
நாம நாறபத கிேலா மீடடர ேவகததில ொசனறொகாணடரநேதாம. எனன வயச
கழநைதகக?”
“நால வயசிரககலாம.”
“ேநா சானஸ! உடல்தோன் கிைடக்கும். நாறபத கி.மீ. ேவகததிலிரநத
ரயிலிலிரநத அதவம சரைளக கறகளில விழநதால தளாகி விழநதிரககம. ேநா
பளட சானஸ! இடஸ கான.”
எலலாரம சரைளப பாைதயில உனனிபபாகப பாரததக ொகாணேட வநேதாம.
“இபபடொயலலாம விபதத நிகழநதால உடேன தநதிக கமபததில எழதியிரககம
எணைணக கறிததகொகாளள ேவணடம!”
“யாரம பாரககவிலைலேய! பாரததிரநதால உடேன நிறததியிரபேபாேம!”
“ேநா சானஸ! கழநைத காலி!”
அந்தத் தோய் கண் பிதுங்க மூூக்கிலும் வோயிலும் ஜலம் பிரவகிக்க, தன உைடையப
பறறிேயா அலஙகாரதைதப பறறிேயா கவைலேய இலலாமல பிசைசககாரிேபால
3

சங்கிலி

விழிததப பாரததகொகாணடரநதத, பரிதாபமாக இரநதத. ‘ெஜஞ்சு, ெஜஞ்சு’
எனற ஸமரிததகொகாணேட இரநதாள.
வணட ஒர வைளைவ ொமலல அணக, “அோதோ” என்றோர் கோர்டு!
இடத பககததில அத கிடநதத. எலலாரம நகரநதொகாணடரநத வணடயிலிரநத
கதிதத அைத ேநாககி ஓடேனாம.
“கழநைத உயிரடன இரநததா?” எனற ஆவலடன எனைன இணடரவயவில
ேகடடாரகள.
எபபடேயா
சாமரததியமாகக
ேகளவிகைள
இநதச
சமபததககத
திைச
திரபபிவிடட, சுருக்கமோக நடந்தைதச் ெசோல்லிவிட்டு, இநத இடததில ொகாணட
நிறததிவிடேடன.
இணடரவய ொசயதவரகள மனற ேபர. ஒர ேசரமன, ஒர பொராபஸர, ஒர
அம்மோள்.
பொராபஸர ைபப பிடபபைத நிறததிவிடடார. ோசர்மன் தைலக் குல்லோையக் கழற்றி
வழகைகத தைலையத தைடததகொகாணடார. அந்த அம்மோளின் ோமலுதட்டில்
இரநத மர ேலசாக நடஙகவத ொதரிநதத.
“எனன ஆயிறற கழநைதகக?”
“நததிங. ஒனறேம இலைல!”
“ய மின கழநைத உயிேராட இரநததா?”
“உயிோரோடு மட்டும் இல்லோமல்
அைளந்துெகோண்டிருந்தது.”

சிரித்தபடி

உட்கோர்ந்துெகோண்டு

மண்ைண

“நமப மடயவிலைல...”
“அது விழுந்த இடம் ஒரு வைளவு. கழநைத ொசனடரி பீடடல ேவகததில ொவளிேய
வீசிொயறியபபடட, சரைளகளில் விழோமல் மணற்கும்பலில் விழுந்திருக்கிறது. ஒர
அடி, சின்ன அடிகூூட இல்ைல!”
“ஓ
ைம
கோட்!”
எனறாள
அநத
அமமாள.
ோசர்மன்
தைடததகொகாணடார. பொராபஸர ைபபைப இபேபாத உறிஞசினார.

வியர்ைவையத்

எனகக ேவைல கிைடததத. ஒரேவைள அநதக கழநைத ‘பிைழதததால’தாேனா
எனற நான பலமைற ேயாசிதததணட.
1981

4