இனிேமல்

இனிேமல்
ைமலாபபர
களததரகில
மைனவி
ெபடராமாகஸ
ெவளிசசக
கைடயில
ேஹர ்பி ன ்ேனோ ஸ்டிக ்க ர ் ொபோ ட்ேடோ வோ ங ்க ிக ்ொகோ ண ்டிர ு
ந ்த சோ ய ங ்க ோ ல ம ய க ்க
ேவைள. நிழல மிதநத சிவ சிவ நியான பிமபதைத அசவாரசியமாகப பாரததக
ெகாணரநேதன. காறறில மிளகாய பஜஜி விரவியிரநதத. பாரககிங சிறவன
என ்ன ிடம ் த மிழ ் லக ்ஷ ்ம ி ஆ ேற வரிைச ஒர ுேகோ டி ேவண ட
் ும ோ ேகட்டோ ன ் . பணம
ெகாடககாமல சீறிப பறபபடட காைர சறற தரம தரதத மயறசிதத, ேவெறார
கார பறபபட, உங ்க ம ்ம ோ ைள நோன ் ஓ ... என்று அழுதுொகோண்ேட திட்டினோன். தஙக
நைகககைட ேசடடகள காத கைடநத ெகாணடரநதாரகள. சாஸதிரி ஸகடடைர
நடததி அைழததச ெசனற ெகாணடரநதார. “என்ன ஐயேர, திரியம காரபரடடர
ஊத த
் ிர ச
ு ்ச ோ ?”
“இ ல்ைலடோ, ெபடேரால தீநத ேபாயடதத. சிததபடசசகேகா, ேவஷட அவிழறத.”
அர க
ு ில் வந த
் ுநின ற
் சோண ்ட ்ேரோ கோைர நோன ்ம த
ு லில் க வனிக க
் வில்ைல . ெகாரியா
ேதசதத ெமனைமயடன ஓைசபபடாமல வநத ஏகேதசம ெதாடம அளவகக
சகெகனற கததி ெசரகினாற ேபால நினற “ராஜு சார” எனற கபபிடடத.
மதலில அவைன அைடயாளம கணடெகாளள மடயவிலைல. “என்ன போக்கறிங்க
ராஜு சார? நான நிததி.”
நிததியானநதனா! எப்படி மோறிவிட்டோன். தைலையப படய வாரி பீடடர இஙகலணட
விளமபரம ேபால எலமிசைச மஞசளில சடைட, ைட - பின, ெதாள ெதாள வாடச,
ேலசான பரஃபயம மணம. “நிததியா? என்ன ஆச்சு உனக்கு?”
“கணமாயிரசச. அவ்வளவுதோன்.”
“ஆற மாசமா பாககைல.”
“ஆற மாசம இரபத நாள. ேவல மரகன. அவர் ஒரு மிரோக்கிள் ஒர்க்கர். நீஙக
எப்படி
இருக்கீங்க?
ஆபீஸல
எலேலாரம
எபபட
இரககாஙக?
அவங்களுக்ொகல்லோம் சோக்ேலட் அனுப்பணும். இப்ேபோ பைழய தைலவலி, மட அவட
ஆறத, டபெரஷன, ெடனஷன எதவேம இலைல. பதசா பிறநதாபல இரகேகன.”
“இைத வோங்கிக்கட்டுமோ, இருபது ரூூபோ ொசோல்றோன்” என்று என் மைனவி
அட்ைடயில் ொசருகிய சமோசோரத்ைதக் கோட்டினோள். அவைனப் போர்த்தோள். அறிமுகம்
ெசயய ேவணடயிரநதத. “சகணா இத நிததியானநதன. நான ெசாலலவிலைல?”
“என்ன
ொசோன்னோர்?
பனனைகததான.

எனக்கு

புத்தி

சரியில்ைலன்னுதோேன?”

“அப்படிொயல்லோம் இல்ைல,” அவளும் புன்னைகத்துவிட்டு,
ஜோஸ்திங்கறாரபபா” எனற தன ேபரததககத திரமபிவிடடாள.

“இருபது

என்று
ரூூபோ

“என்ைனப் போர்க்க பயப்படறோங்க இல்ைல? நியாயநதான. நீஙககட ைக கலகக
தயஙகினீஙக.”

1

இனிேமல்

“ேசசேச அபபடயிலைல. கேரட கேரட. உண்ைமையச் ொசோல்லப் ேபோனோ நீ குணமோகி
வரேவனன எதிரபாரககேவ இலைல நிததி.”
“ஐ ேநோ , ஐ ேநோ. ெராமப ேமாசமா நடநதகிடேடன இலைலயா? எதுவுேம ஞோபகம்
இல்ைல. மனசிலிரநத அழிசசடேடன. வாஙக கறபகமல அைட சாபபிடலாம.”
“இருக்கட்டும்.” சறறப பினவாஙகி அவைன மழசாகப பாரதேதன. சிறித ேநரம
ெமௌனமாக எனைனக கணணககக கண பாரததான. என்ைனப் ேபோய்
ைபததியமன யாராவத ெசாலவாஙகளா எனற ேகடட ேதாறறம. ஒர மநதிரகேகால
அவன் ேமல் ஒட்டப்பட்டு வைளயம் வைளயமோக மஞ்சள் ஒளிவட்டங்கள்
சழநதெகாணட சததபபடததி பதபபிதத அனபபிததவனேபால இரநதான.
கைலநத தைல இலைல. நகககட இலைல. திைசயிலலாமல மைறததப பாரபபதம
தரததி மசசம இலைல. அந்த நித்தி மோயமோய் மைறந்து ேபோயிருந்தோன்.
“நிததி, ய ஆர
கணமாசச?”

கமபளீடலி

ஆலைரட

ெநௌ.

அதுதோன்

முக்கியம்.

எப்படி

“வியாதி இரநதாதாேன கணமாக? உனக்கு வியோதிேய இல்ைல, ஸடெரஸ தான.
பீடடா வரஷைன ெடலிவர பணற அவசரம. அதோன் கோரணம்னு ொசோன்னோர்
ேவலமரகன. ேதாராஸின, பெராஸாக, ைடலாணடன, காரடனால எலலாதைதயம
கடாசிடட ேயாகா, பாஸிடடவ திஙகிங, பராணிக ஹீலிங, ெரயககி, ேவலமரகன,
ஹீஈஸ்ரியலி கிேர ட். நீஙக ஒர மைற சநதிககணம.”
“எப்ப ஆபீஸ் வேர?”
“அந்த ஆபீசுக்கு இனி வரமோட்ேடன். அத்தைன நடந்ததுக்கப்புறம்
மஞசிய ெவசசககிடட அஙக வர மடயம? மீனாடசி எபபட இரககாஙக?”

எந்த

மீனாடசி அவனால டாயெலடடல தகில நீககபபடட உளளாைடகளில ஆபீஸ பரா
தரததபபடடவள. “என் ொபன்சிைல எடுக்கோேதன்னு ொசோன்னனில்ைல?” பரேமாஷன
ஆயிரசச உன ேபாஸடல.
“ேச, அப்படி நடந்துகிட்ேடனோ? ஆசசரயமா இரகக. நான அனனிகக
என்னொவல்லோம் ொசய்ேதன்னு ஒரு முைற உங்க கிட்ட விவரமோக ேகட்டுக்கணும்,
ெசாலறிஙகளா?”
“விடடத தளளபபா, அொதல்லோம் எதுக்கு, எல்லோரும் மறந்தோச்சு.” மறககவிலைல!
இன்னமும் அந்த மோர்ச் தினத்ைதப் பற்றி ஆபீசில் அடிக்கடி ேபச்சு வரும்.
“எனக்கு அது ொகட்ட கனோ, ெவடட ெவளி மாதிரி பளாஙகா இரகக. அைத ஒரு
மைற மறபட வாழநதாலதான. சிகிசைச மழைம அைடயமன விஎம சார
ெசாலலிரககார.”
“அப்டிேய இருக்கட்டும். இப்ப நல்லோருக்ேகல்ல? அதோன் முக்கியம். உன் முகத்தில
ஒர பரகாசம ெதரியறத. ய லக நாரமல ெஹலதி, ெகாஞசம ெவயடேபாடடரகேக.
உன் திறைமகளுக்கு ஒரு வடிகோல் கிைடக்கிற மோதிரி எதோவது ேவைல ஒப்புத்துக்க.”
ஜோவோ த்ொரடிங் பற்றி ஒழுங்கோகத் ொதரிந்தவன் ஆபீசில் அவன் ஒருத்தன்தோன்.
“அொதல்லோம் ஆச்சு. ஒர ஸடார அப டாமகாம கமபனில விபியா ேசரநதிரகேகன.
ஸடாக ஆபஷனேஸாட கார கட ெகாடததிரககாஙக” எனற தன விசிடடங
காரைட எடதத ஜபபானிய மைறயில இரணட ைகயிலம ெகாடததான.
2

இனிேமல்

ஆரகிட ெசாலயஷனஸ, எஸ்.எஸ். ஆனநத. ைவஸ பிரசிெடணட. “ெபயைரக கட
மாததிடேட. ெராமப சநேதாஷமபா.”
“சேச!” பின தைலையத தடடகெகாணடான. “யாரதான பயபபட மாடடாஙக?
டாகடர ெசாககலிஙகம எபபட இரககார? அவர்கிட்ட நோன் ேபோறதில்ைல. ேமச
டலகஸ. அைர மயக்கத்திலேய வச்சிருந்தோர்.”
“பினன எபபட கணமாசச?”
“ராஜு ஸார. ஒேர ஒர சினன வாரதைததான எனைன கணபபடததியத. லவ!
எல்.ஓ.வி.இ! ஐம் இன் லவ். எப்பவோவது வோங்க ஆபீஸ். ஸெபனஸர பளாஸாவில. ய
மஸட மீட பிரநதா. ேகாவிலககளள ேபாயிரககா. இப்ப வந்துருவோ.”
“இல்ைலப்போ, ஸம அதர ைடம.”
அவன் கபோலி ேகோவிலுக்குள் ொசன்றதும் சுகுணோவுடன் கோய்கறிக் கைடக்கு
நடநதேபாத “இவனதாேன ஆபீஸல ைபததியம படசச பாையப பிராணடனான?”
“ஆமாம சகணா. எனக¢க ெராம¢ப ஆச¢சரியாமா இரக¢க.”
“பாணட சடைடெயலலாம அவததப ேபாடடடடயாைரேயா தரததினானனிஙகேள?”
“இவேனதோன்.”
“நலலாததாேன இரககான?”
“அதோன் ஆச்சரியம். நாரமலாயிடடான. கார ெவசசகிடடரககான.”
“சில ேவைளயில
பணறதிலைலயா?”

சததபபடடவஙகேள

ைபததியம

அடசசரவாஙக.

நீஙக

நான அவைன ஒர மாதிரி பாரதேதன. “என்ன ொசோல்ற நீ?”
“ஒணணம இலைல.
பாரககலாேம.”

கலயாணம

ஆயடததாமா?

நமம

வனஜாவகக

ேவணா

“கரள பெரணட இரககா.”
வீடடககச ெசலலமேபாத கைடசியில பாரதத நிததியானநததைத யம இபேபாத
பாரததவைனயம ஒபபிடடப பாரதேதன. ெபாரநதேவ இலைல.
மறதினம ஆபீசில எமபிடயிடம இைதச ெசானேனன. சீனிவாசன “ேவணடாமபா”
என்று என்ைன இருகரம் கூூப்பினோர். “அவன் ேபச்ேச எடுக்கோேத. மாரசல
படடபாட ேபாறம. அதும் பீட்டர் வர்ஷன் ொடலிவரி ேவற. மீனாடசி கிடட அவைனப
பாரதததா கட ெசாலலாேத, ரிைசன பணணிடடப ேபாயடவா.”
“இல்ைல சீனிவோசன். நீஙக அவைனப பாரககணம. இப்ப அவன் ேவற ஆள் ஸோர்.”
“அவன் மகோவிஷ்ணுவோக மோறியிருந்தோலும் சரி. எனக்கு
வரேவணடாம. அரியர்ஸ் எல்லோம் ொகோடுத்தோச்ேசோல் லிேயோ?”
3

இந்த

ஆபீஸ்ல

இனிேமல்

“அொதல்லோம் அப்பேவ. சாகெலட அனபபேறனன கட ெசானனான.”
“பாதத சாபபிடஙக. விஷம கிஷம ெவசசிரககப ேபாறான. அைரப் ைபத்தியங்கேளோட
மனனாடறத ேபாறம. மழப ைபததியம ேவணாம.”
“இல்ைல சோர். இப்ப ஆர்கிட் ொசோல்யூூஷன்ஸ்னு ஒரு சோஃப்ட்ேவர் கம்ொபனிக்கு
ஒரக பணறான. பத காரல ேபாறான.”
“அவன் ஏேரோப்ேளன்ல ேவணோ ேபோகட்டும். ஆர ஏ பரம பககம வராம இரநதா சரி.”
சீனிவாசன கவைல நியாயமானேத. அப்படி ஒரு ரகைள பண்ணியிருந்தோன் நித்தி.
அது நடந்தது மோர்ச் 18 ஆம ேததி. எல்ேலோரும் ப்ரோடக்ட் பீட்டர் ொடலிவரி
ெடனஷனில இரநேதாம. நிததி ஒர மககியமான மாடயலகக பராெஜகட
ேமேனஜர. காைலயிலிரநேத அைறககள ேமலம கீழம நடநத ெகாணடரநதான.
அல்கோரிதம் பற்றி ேயோசிக்கிறோன் என்றுதோன் எண்ணிேனோம். ெகாஞச ேநரம கழிதத
ராவதான வநத ெசானனார: ராஜு ஸார, ஸமதிங ராங. நிததி ேகபினல கதைவ
சாததிகிடட உளள சததி சததி நடககிறார.”
“நடககடடம. ேயாசிககிறானா இரககம.”
“ஆற மணி ேநரமாவா?”
“என்னது?”
“என்ன ொசோன்னோலும் போக்கறதில்ைல. நீஙக ெகாஞசம கபபிடடப பாரஙகேளன.”
அவன் கோபின் ஆபீசின் சன்னேலோரத்தில் இருந்தது. ெவளிேய ேபாககவரதத
சபதஙகள மழஙகபபடட ெமௌனபபடம ேபால இயஙக, பசைசக கணணாட வழிேய
உறுத்தோமல் - ெவளிசசம. அவனுக்ொகன்று 17 இன்ச் மோனிட்டர்; ெபணடயம
பராஸஸர உலகளவ ெமெமாரி.
மானிடடரில ALL OF YOU STINK என்று ஸ்க்ரீன் ேசவரில் ஓடிக்ொகோண்டிருந்தது.
“நிததி, கதைவத திற.”
அவன் யோருேம கூூப்பிடவில்ைலேபோல ேயோசித்துக் ொகோண்டிருந்தோன். நகதைதக
கடததககடதத சணட விரலில ேலசாக ரததம ெதரிதத சடைடயில ெசாடடயிரநதத.
பறகைள
அவவபேபாத
நரநரெவனற
சபதம
பணணினான.
சைளககாமல அலககாமல ஒேர சீராக அைறயின ஒர மைலயிலிரநத எதிர
மைலகக நடநதெகாணடரநதான.
“நிததி ஆர ய ஆலைரட?”
ஒேர ஒர மைற எனைனப பாரததான.
ெசானனனிலைல இநதத ேதவடயா கிடட?”

“என்

ொபன்சிைல

எடுக்கோேதன்னு

“எந்த ொபன்சில் நித்தி?”
“இந்த மீனோட்சி ேதவடியோ கிட்ட ொசோன்ேனனில்ைல?” அவன் உதடுகள் துடித்தன.
“என்னப்போ உளர்ேற?”
4

இனிேமல்

சீனிவாசன இனடரகாமில எனைனக கபபிடட, “கால ஹிஸ ேபரனட. இந்தப்
ெபாறபப நாம எடகக ேவணடாம. அப்போைவேயோ அம்மோைவேயோ உடேன கூூப்பிடு.”
கரலில பயம கலநதிரநதத.
“இருங்க, அவங்கல்லோம் மதுைரல இருக்கோங்க ஸோர். நிததி, உனக்கு ொபன்சில்தோேன
ேவணம கதைவ மதலல திற. நிததி, பிடவாதம பிடககாேத. திற, திற.”
அவன் சட்ொடன்று திறந்துொகோண்டு வந்தோன். நாஙகள எலலாம ெமௌனமாகப
பாரததிரகக, ைகயில ேபபபர கததி. ெவறம பளாஸடக கததி. இருந்தும் அத்தைன
ேபரம பயபபடடாரகள. ேநராக டாயெலடைட ேநாககி ஓடனான.
“எங்க அவ, எங்க?” அவன் விழிகள் ேதடின.
டாயலட ேபாய நனறாகத தைல வாரிகெகாணட தன உைடகைள எலலாம
அவிழ்த்துவிட்டு திடுதிடுொவன்று அண்டர்ேவரில் எங்கள் ஊேட ஓடினோன்.
மீனாடசி பெராகராமிங அசிஸடனட. தனகக வரம அபாயம அவளகக சரியாகத
ெதரியவிலைல. அவைள ேநோக்கி ேநரோக வந்து “என் ொபன்சிைல எடுக்கோேதன்னு
ெசானனனிலைல,” ெசானனனிலைல அவள மதகில ைக ைவதத ஆைடைய
சரகெகனற கிழிததான. மஞசள நிற சடதார தாறமாறாகக கிழநத தைரயில
விழநதத. “எங்க, என் ொபன்சிைல எங்க ஒளிச்சு ொவச்ச?” இதற்குள் நோங்கள்
அவைன நோலு ேபர் கட்டிப் பிடித்து கர்ட்டன் க்ளோத்ைத உருவி அவைனப் ேபோர்த்தி
அைறயில் அைடத்ேதோம். டாகடர ெசாககலிஙகததகக தகவல ெசானேனாம.
தநைதகக டரஙக கால ேபாடேடாம. டாகடர, ஆமபலனஸ, ெசேடடடவ - ஆபீசில
மதயானம விடமைற...
பநதமலலி ைஹேராடலிரநத பைரேவட ஆஸபததிரியில ேபாயப பாரததேபாத அவன
மயககததில
நிமமதியாகத
தஙகிக
ெகாணடரநதான.
இரு
பக்கமும்
தைலகீழாகத ெதாஙகிய பாடடல களிலிரநத அவனள திரவஙகள ஏறறபபடடன.
அவன் அப்போ பஸ் பிடித்து ஓடி வந்தவர் அருகில் உட்கோர்ந்திருந்தோர். ஏேதோ
எண்ொணய் ைவத்து தைலயில் ேதய்த்துக்ொகோண்டிருந்தோர். அந்த எண்ொணய்
ெநறறிெயலலாம வழிநதிரநதத. டாகடர ெசாககலிஙகம, “ெசாலல மடயாத.
ஸடெரஸ ரிேலடடடா இரககலாம. இல்ைல, பாரனாயட ஷிேஸாஃபரீனியாவா
இருக்கலோம். ஃேபமிலில் இர க
ுக
் ு
ன ்ன ு ொத ரிய த
ு .ு இவன் அப்போ ொசோன்னோரு. அவர்
தமபிகக
ேவைல
ேபானபேபா
இநத
மாதிரி
வநதிரககாம.
ெஸேடட
பணணியிரகேகாம. ெரணட நாள நலலா தஙகடடம. அப்புறம் ஒரு ஸ்கோன்
பணணிரறத நலலத. இவங்க அப்போ, அம்மோ, தஙகசசி, தமபி எலலாேராடயம
ேபசணம எனகக.”
கழபபததிலதான ெவளி வநேதன.
இரண்டு நோள் கழித்து டோக்டர் ொசோக்கலிங்கத்துக்கு ேபோன் பண்ணியேபோது,
“அவங்க
கூூட்டிட்டு ேபோய்ட்டோங்கேள. என்ன ொசோல்லியும் ேகக்கைல.
கணமாகைல, ேவற யார கிடடேயா காணபிககணமனாஙக. ஒர அளவகக ேமல
அழுத்தமோக ொசோல்ல முடியைல. ைகெயழதத ேபாடடடட டஸசாரஜ வாஙகிடட
ேபாயிடடாஙக.”
அதன்பின் நோன் ப்ரோடக்ட் ப்ரொசன்ேடஷனுக்கோக கலிேபோர்னியோ ேபோக ேவண்டியிரநதத.
திரமப வநத உடன நிததிையப பறறிக ேகடேடன.
5

இனிேமல்

சீனிவாசன, “ெலடடர அனபபிசசாசச, ெடரமிேனட பணணிடேடாம. அரியர்ஸ்
எல்லோத்ைதயும் ொசக்கோ ொகோடுத்துட்ேடோம். ெகாஞசம ஸடாக ெவசசிரககான. பி
எ ஃப் இன்னும் கிளியர் ஆகைல.”
“எங்கருக்கோன் இப்ப?”
“யாரககேம ெதரியாதபபா.”
“என்ன சோர், நீஙக அவைனப
சாஃபடேவர இனஜியர அவன!”

ேபாய

பாரககேவ

இலைலயா?

எப்ேபற்பட்ட

“எங்கருக்கோன்னு
ொதரிஞ்சோத்தோேன
போர்க்க
முடியும்?
ஊருக்குப்
ேபாயடடானனாஙக, ெசததப ேபாயடடானனாஙக. அவன் என்ன சோஃப்ட்ேவர்
இன்ஜினியரோ இருந்தோலும் அப்பப்ப திடுதிடுன்னு ொபண்கைளத் துரத்திண்டு
ஓடறவன நமகக ேவணடாம.”
“என்ன சோர் இது, சரியாயடதத சார அவனகக.”
“என்ன பண்ண ொசோல்ேற. இவனுக்கு, இந்த மோதிரி ப்ரோப்ளம் இருக்குன்னு ேவைல
ஒபபககறதகக
மனனாடேய
ெசாலலிரககணமா
இலைலயா?
அவனோல
கமெபனிகக எவவளவ நஷடம ெதரியமா?”
இப்ேபோது இவர்கள் அலட்சியப் ேபோக்ைகப் பற்றி ொவட்கப்படும்படி யோக நித்திக்கு
சரியாகி பதவாழவ ெதாடஙகிவிடடதில ஒர கவிைத நியாயம இரபபதாகப படடத.
நிததியானநதம இலலாததால கமெபனிககப பினனைடவ ஏறபடடத உணைமதான.
மீனாடசியால தனியாக அவன விடட ைவததைத மடகக மடயவிலைல. அதனோல்
ெமனெபாரைள
நாஙகள
உரிய
ேநரததில
ெகாடகக
மடயவிலைல.
தாமதததககான அபராதததினால கமெபனிகக நஷடேம ஏறபடடத.
அதன் பின் டோக்டர் ொசோக்கலிங்கத்ைத ஒரு கல்யோண ரிஸப்ஷனில் போர்த்ேதன்.
ஆரெகஸடரா, இைரச்சலோக ொகோத்தவோல் சோவடி ேலைய ேகோயம்ேபட்டுக்கு
விளிததகெகாணடரகக இரவரம அைமதியான ஒர பிரேதசதைத நாட கார
நிறததமிடம வைர ெசலல ேவணடயிரநதத. அவ்வப்ேபோது “4445 டைரவர
மரேகசன வரவம” என ஒலிெபரககி அதடடகெகாணடரகக, ெமௌன இைடெவளிகளில அவரதான ேகடடார, “அந்த நித்தியோனந்தம் என்னப்போ ஆனோன்?”
“நமப மாடடஙக டாகடர. ஹி இஸ் பர்ஃொபக்ட்லி நோ ர்மல்.”
“எப்படி ொசோல்ேறப்போ?” என்றோர்.
“ேபசறத, நைட, உைட போவைன எல்லோம் நோர்மல். கார ஓடடறான. மறபட சாஃபட
ேவர எழதறான. ஒர ெபணைணக காதலிககிறான.”
“அப்படியோ” என்ற டோக்டர் குரலில் துளிகூூட நம்பிக்ைகயில்ைல.
“யார கயர பணணாஙகளாம?”
“எேதோ ொசோன்னோன் ேயோகோ, ெரயககி, பராணிக ஹீலிங, ேவல மரகனன.”
“ஓ அநதாளா?” என்றோர்.
6

இனிேமல்

“ஏன் டோக்டர்?”
“பாரபபா. நான படதத ைஸககியாரடரி மைறகளினபட பரிேசாதிததேபாத
அவனுக்கு
ஆடிட்ரி
ஹலுஸினிஷன்
இருந்தது.
ெராமப
டபரசனைலஸடா
இருந்தோன். கடடேடானியா ஆடடஸம எலலாம இரநதத. தனைன ஒர ெமஷின
மாதிரி நிைனசசக கிடடரநதான. சாஃபடேவர எழதற ெமஷின. அைடயோளக்
கழபபததில இரநதான. அவன் அப்போ, அம்மோ, தஙகசசி எலலாைரயம இனடரவய
பணேணன. பதெதனபத தடைவ. இப்படிப்பட்ட ஷிட்ேஸஃப்ரீனியோ, ஆழநிைல
தியானம, ேமல மசச கீழ மசசல கணமாயிடடானன ெசானனா நான என
டகிரிையத திரபபித தரணம” எனறார. “அவன் ஃப்ரீனியோக் கிறுக்கு. ஆற மாசம
நயேராெலபடக ெமடேகஷன எடததககிடடாதான சரியாகம.”
“நான பாரதேதன டாகடர. ேதாறறததில, நைட உைட பாவைனல எலலாததிலயம
அவன் நோர்மலோயிட்டோன்.”
“அவைன நோன் சந்திக்க விரும்பேறன்.”
“நான ேகடடப பாரககேறன டாகடர. எதோவது அரிதோக இந்த மோதிரி குணமோறைத உங்க
அனுபவத்தில் போத்திருக்கலோம் இல்ைலயோ?”
அவர் “ஹ¨ம” எனற தைலயாடட விைட ெபறறார.
நிதயஸயின சிட வாஙகவதறகாக ஸெபனஸர பிளாஸா ேபாயிரநத ேபாத நிததி
இங்ேகதோன் ஏேதோ ஒரு கம்ொபனியில் ேவைல போர்ப்பதோக ொசோல்லியிருந்தது ஞோபகம்
வநதத. டஜிடடல டயரியில என ெசகரடரி சமரததாக அவன ெபயைரயம
விலாசதைதயம அவன ெகாடதத விசிடங காரடலிரநத உளளிடடரநதாள.
ஆரகிட ெசாலயஷனஸ மனறாவத மாடயில இரநதத. எஸ்கேலட்டரில்
ஏறும்ேபோேத நவீனம் ொதரிந்தது. மாரபயர அகரிலிக தடபபகள, பதிய டயலிப
மலரகள, ஷகால கணடனஸகி ேபானறவரகளின நவீன சிததிரஙகளின பிரதிகள.
இைளஞர்கள் ஆளுக்ொகோரு ேமைசயில் ஆளுக்ொகோரு கணித்திைரயில் சோஃப்ட்ேவர்
எழுதிக்ெகாணடரநதார கள. ெசகயரிடட, ரிஜிஸதரில ேபர எழதச ெசானனான.
வரேவறபில ெபண “மிஸடர ஆனநத இஸ இன எ மீடடங. ஹி வில் பி வித்யு
ஷாரடலி” எனறாள. ேமைசயில கணிபெபாறி பததிரிைககள இரநதன. ெபரிய
நிறவனம எனபத ெதரிநதத.
“ராஜு ஸார! ஆபீஸல எலலாரம ெசௌகயமா? சீனிவாசன எபபட இரககார. . .? ”
“இந்தப் பக்கம் சிடி வோங்க வந்ேதன். உன் ஞோபகம் வந்தது.”
“ைநஸ ைநஸ.”
“டாகடர ெசாககலிஙகதைதப பாரதேதன. அவர் உன்ைன சந்திக்க விரும்பறோர்.”
“எதுக்கு? ஸாரி, நான அவைர பாரககறதா இலைல.”
“ஏன்?”
“ஹி ேகவ் அப் ஆன் மி .”
சறற ேநரம சஙகட ெமௌனம நிலவ, “உன் சிேனகிதி எப்படி இருக்கோ?”

7

இனிேமல்

“ஓ பிரநதா! நீஙக மீட பணணதிலைல இலைல?” தன ைக கடகாரதைதப
பாரததான. ஏறக்குைறய லஞ்ச் ைடம். “ஒணண பணேறன. பிரநதாைவயம
அைழச்சுட்டு ஏதோவது ொரஸ்டோரண்ட்டுக் குப் ேபோகலோம்.”
“இல்ைலப்போ, சம அதர ைடம.”
“பாததிஙகளா, எனக்கு சரியோய்டுச்சுன்னு இன்னும் நம்பைல நீங்க.”
“அப்படி இல்ைலப்போ, ஆலைரட வேரன.”
இருவரும் படியிறங்க, “பிரநதா இநதக கடடடததிலதான ேவைல பணறா. ஒர
ஹோ ண்டிகிரோஃப்ட்கைடல ேசல்ஸ்கர்ள்ளோ.”
இரண்டோம் தளத்தின் பின்பகுதியில் ஒரு கைடக்கு அைழத்துச் ொசன்று கண்ணோடி
வழியாக இஙகிரநத காடடனான.
“நீல சாரி கடடககிடட இரககாேள அவதான பரநதா.”
இங்கிருந்து ைகயைசத்தோன். அவள் கவனிக்கவில்ைல என்று ொதரிந்தது. “ெகாஞசம
ைஷ. அழகோ இருக்கோல்ல?”
அந்தப் ொபண்ைண ொநருங்கொநருங்க ேலசோன ொசம்பட்ைடக் கூூந்தலும் ேமக் அப்
அதிகம் இல்லோத முகமும் வோடிக்ைகயோளைரப் ொபோய் ஆர்வத்துடன் கவனிக்கும்
அகன்ற விழிகளும் அவ்வப்ேபோைதய புன்னைகயும் கவனித்ேதன்.
“நலலாததான ெசலகட பணணிரகேக நிததி, கஙகராடஸ!”
கைடயில நைழநேதாம. ேதகக மர யாைன எனற கனறககடட ைசஸ§கக
வாசலில நினறத. ேவைலபபாடளள மரததிைரகளம ேகாவில மணிகளம தபலா
வாததியஙகளம பணேபாடட மகடகளம ெவணகல நடராஜரம பாதிப பாயசசலில
நினற மஹாகனிக கதிைரயம சினனக கணணாட பதிதத ராஜஸதான
ரவிகைககளம ஒயிலான சநதன நஙைககளம தநதபேபைழகளம காஸடயம
ஜ்வல்லரியும் நிைறந்திருந்த கைட. ஊதுவத்தி வோசைன சித்தோர் இைச கலந்து
எங்கள் மூூக்ைகத் ொதோட. “ேகன ஐ ெஹலப ய” எனறவைன நிராகரிதத அவைள
அணுகினோன்.
“வாஙக ராஜு ஸார. பரநதாைவ அறிமகபபடததேறன.”
அந்தப் ொபண்ணுக்குப் பக்கத்தில் இருந்த சிப்பந்தி, “அந்தோளும்மோ” என்றோர்.
“பரநதா, என் பைழய ஆபீஸ் கலீக் ரோஜேசகைர மீட் பண்ணு” என்றோன்.
அந்தப் ொபண்ணின் முகக் கலவரத்ைத அப்ேபோதுதோன் கவனித்ேதன். பயம பரவி
ெநறறிப பரவம சரஙகி “நான பரநதா இலைல” எனறாள. என்ைனப் போர்த்து,
“நீஙக இவர ஃபெரணடா? இவர்கிட்ட ொசோல்லுங்க, பரநதா பரநதானன
கபபிடடககிடேட எஙக ேபானாலம பினனாடேய வரார. நான பரநதா இலைலனன
எத்தைன முைற ொசோல்லியோச்சு, ஹி இஸ் பகிங் மீ. ேபாலீசகக ெசாலலப ேபாேறன.
ேபாபபா! ஏன் என்ைன ொதோந்தரவு பண்ேற!”
“என்ன நித்தி, இப்படி ொசோல்றோங்க?”
8

இனிேமல்

நிததி நான ேகடடைத கவனிககவிலைல. அவைளேய போர்த்துக் ொகோண்டிருந்தோன்.
உதடுகள் துடித்தன. “நீ பரநதா இலைல? நீ பரநதா இலைல? ெபாய ெசாலற, ேவர
இஸ் தி டோய்லட்?”
அவள் கண்கள் எைதேயோ ேதடுவதுேபோல அைலந்தன.
அந்தக் கைடயில் சிறிசும் ொபரிசுமோக பலவித ைகேவைலப்போடுகள் உள்ள பிடிகளுடன்
நிைறய கததிகள இரநதன.
இனிேமலும் இந்தக் கைதைய எழுத எனக்கு விருப்பமில்ைல.
2000

9