You are on page 1of 4

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ (Γ’ ΝΗΣΤΕΙΩΝ

)

Ο Αρχιερεύς του ελέους
Σήμερα Κυριακή της Σταυροπροσκυνήσεως η αγία
μας Εκκλησία προβάλλει εμπρός μας τον Τίμιο
Σταυρό, πάνω στον οποίο ο Κύριός μας πρόσφερε
τη μοναδική και ατίμητη θυσία, που μας άνοιξε το
δρόμο προς τον ουρανό. Εκεί στο Γολγοθά ο
Χριστός προσφέροντας τη φοβερή εκείνη θυσία του,
αποκαλύφθηκε σε μας ως ο μόνος αληθινός
αρχιερεύς. Γι’ αυτό και το αποστολικό Ανάγνωσμα
αναφέρεται στο μεγάλο αυτό μυστήριο της
αρχιερωσύνης του σταυρωθέντος Κυρίου μας.
Έχουμε μεγάλο Αρχιερέα, μας λέει ο απόστολος
Παύλος. Αυτός μετά τη σταυρική του θυσία, τον
θάνατο, την Ανάσταση και την Ανάληψή του, έχει πλέον εισέλθει στους
ουρανούς κι έφθασε στο θρόνο του Θεού. Εκεί μας περιμένει, διότι δεν είναι
ένας απλός άνθρωπος, αλλά είναι ο Υιός του Θεού. Γι’ αυτό ας κρατάμε γερά
την πίστη μας σ’ Αυτόν κι ας την ομολογούμε πάντοτε. Και μην περάσει ποτέ
από το νου μας ότι, αφού Αυτός είναι τώρα στους ουρανούς, δεν θα δείξει
ενδιαφέρον για μας. Διότι δεν έχουμε αρχιερέα που δείχνει ασυμπάθεια στις
αδυναμίες μας. Αντίθετα, ενώ υψώθηκε τόσο πολύ ως άνθρωπος, δεν
αδιαφορεί για μας, αλλά γνωρίζει όλα όσα μας συμβαίνουν. Άλλωστε και ο
Ίδιος ως άνθρωπος εδώ στη γη αντιμετώπισε κάθε είδους πειρασμό. Έχει
δοκιμασθεί με κάθε τρόπο, χωρίς όμως να διαπράξει καμία αμαρτία. Γι’ αυτό
μας παροτρύνει ο απόστολος Παύλος να πλησιάζουμε με θάρρος και
εμπιστοσύνη στο βασιλικό θρόνο της Χάριτός του για να λάβουμε συγχώρηση
για τις αμαρτίες μας και να βρούμε έλεος και χάρη και άμεση βοήθεια σε κάθε
κρίσιμη ώρα του πειρασμού.
Από το θρόνο του ο εσταυρωμένος Κύριος θα μας δωρίσει πλούσιο το έλεός
του. Διότι και ο Ίδιος έχει δεχθεί κάθε δοκιμασία, είναι «πεπειρασμένος κατά

1
πάντα». Σ’ όλη του τη ζωή πόσες δοκιμασίες, περιφρονήσεις και
κατατρεγμούς δεν πέρασε! Ιδιαιτέρως όμως όταν πρόσφερε την αρχιερατική
του θυσία επάνω στο Σταυρό, δέχθηκε όλα εκείνα τα φρικτά μαρτύρια.
Εκείνη τη φοβερή ώρα του υποφέροντας μεγάλους πόνους όχι μόνο από το
μαρτύριο αλλά ασυγκρίτως περισσότερο από τις αμαρτίες των παιδιών του,
που βάσταζε σαν να ήταν κακούργος.
Γνωρίζει λοιπόν ο Κύριος από δοκιμασίες, γνωρίζει τι θα πει πόνος. Ο
αναμάρτητος δέχθηκε τόσους πειρασμούς. Γι’ αυτό δείχνει κατανόηση στις
αδυναμίες μας, τους πειρασμούς μας και τις δοκιμασίες μας. Μας
καταλαβαίνει, μας συμπονά, μας αγαπά. Και μας περιμένει στο θρόνο της
Χάριτός του, στον Τίμιο Σταυρό του, να συγχωρέσει τις αμαρτίες μας, που
μας τσακίζουν και μας απογοητεύουν. Μας περιμένει στο Μυστήριο της ιεράς
Εξομολογήσεως να μας ξεκουράσει και να μας ειρηνεύσει. Μας περιμένει στην
Αγία Τράπεζα να μας μεταγγίσει ζωή και σωτηρία.
Θα μας δοξάσει
Στη συνέχεια ο άγιος Απόστολος μας λέει ότι κάθε αρχιερέας στην ιερωσύνη
των Ιουδαίων επιτελεί το ιερό αυτό έργο του για την ωφέλεια των ανθρώπων
στην τέλεση της λατρείας· για να προσφέρει θυσίες για τη συγχώρηση των
αμαρτιών του λαού. Και μπορεί να δείχνει συμπάθεια σ’ όσους αμαρτάνουν,
επειδή κι αυτός ως άνθρωπος έχει ανθρώπινες αδυναμίες. Και γι’ αυτό ο
Νόμος του επιβάλλει να προσφέρει θυσία όχι μόνο για τις αμαρτίες του λαού
του, αλλά και μία ακόμη θυσία για τις δικές του αμαρτίες.
Και συνεχίζει ο Απόστολος λέγοντας ότι κανείς δεν παίρνει μόνος του την
υψηλή τιμή της αρχιερωσύνης, αλλά όταν τον καλέσει ο Θεός, όπως κάλεσε
στο αξίωμα αυτό και τον Ααρών. Έτσι και ο Χριστός «οὐχ ἑαυτόν ἐδόξασε
γενηθῆναι ἀρχιερέα, ἀλλ’ ὁ λαλήσας πρός αὐτόν», δεν δόξασε μόνος του τον
Εαυτό του με το να γίνει Αρχιερεύς, αλλά Τον δόξασε ο Θεός Πατήρ, ο
Οποίος Του είπε: Εσύ είσαι ο Υιός μου· εγώ Σε γέννησα σήμερα, όταν Σου
έδωσα την ανθρώπινη φύση και την δόξασα με την Ανάσταση και την
ενθρόνισή σου εκ δεξιών μου. Και σ’ άλλο μέρος της Αγίας Γραφής λέει: Εσύ
είσαι ιερέας αιώνιος, που Σε προτύπωνε ο Μελχισεδέκ.
Ο Κύριός μας λοιπόν δοξάστηκε και ως άνθρωπος με θεϊκή δόξα από τον Θεό
Πατέρα του. Αυτός που τόσο πολύ ταπεινώθηκε ως άνθρωπος, πολύ
περισσότερο υψώθηκε. Επειδή ακριβώς έδειξε υπακοή μέχρι θανάτου. Γι’
αυτό ακριβώς ο Θεός Πατήρ στεφάνωσε τον Κύριό μας ως άνθρωπο με θεϊκή
δόξα και τιμή. Και Του έδωσε εξουσία στα επουράνια, τα επίγεια και τα
καταχθόνια. Ώστε όλα τα λογικά όντα να αναγνωρίσουν ότι Αυτός είναι ο
Κύριος του ουρανού και της γης.
Αυτός ο δρόμος από τη θυσία στην ύψωση, από την ταπείνωση στη δόξα
είναι και ο δρόμος όλων των πιστών. Στον ανηφορικό δρόμο του Γολγοθά
βρίσκεται η αληθινή ύψωση. Στο δρόμο της θυσίας και της ταπεινώσεως.
Όταν υπομένουμε πειρασμούς, περιφρονήσεις, αδικίες. Όταν μένουμε στο
2
περιθώριο. Όταν υπομένουμε δίπλα μας ανθρώπους δύσκολους και μένουμε
ειρηνικοί απέναντί τους. Όταν όσους μας αδικούν ή μας αντιπαθούν, τους
συγχωρούμε, τους δείχνουμε αγάπη. Βέβαια κάτι τέτοιο δεν είναι εύκολο. Με
τη βοήθεια όμως του Θεού είναι κατορθωτό. Ας πάρουμε λοιπόν κι εμείς με
προθυμία τον ανηφορικό δρόμο του Γολγοθά. Για να οδηγηθούμε από την
ταπείνωση στο δόξα, την αληθινή και αιώνια.

Γ’ ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΝΗΣΤΕΙΩΝ ( ΣΤΑΥΡΟΠΡΟΣΚΥΝΗΣΕΩΣ)

Η τρίτη Κυριακή των Νηστειών
ονομάζεται <<Κυριακή της
Σταυροπροσκύνησης>>. Μετά από τη
μεγάλη Δοξολογία στον όρθρο, ο
Σταυρός μεταφέρεται σε μια σεμνή
πομπή στο κέντρο του ναού και
παραμένει εκεί όλη την υπόλοιπη
εβδομάδα, οπότε στο τέλος κάθε
ακολουθίας γίνεται προσκύνηση του
Σταυρού.
Αξίζει να σημειωθεί ότι το θέμα του
Σταυρού, που κυριαρχεί στην υμνολογία αυτής της Κυριακής, παρουσιάζεται
όχι μέσα στα πλαίσια του πόνου, αλλά της νίκης και της χαράς.
Βρισκόμαστε στη μέση της Μεγάλης Σαρακοστής. Από τη μια πλευρά η
φυσική και πνευματική προσπάθεια, αν είναι συστηματική και συνεχής,
αρχίζει να μας γίνεται αισθητή, το φόρτωμα να γίνεται πιο βαρύ, η κόπωση
πιο φανερή. Έχουμε ανάγκη από βοήθεια και ενθάρρυνση. Από την άλλη
πλευρά, αφού αντέξουμε αυτή τη κόπωση και έχουμε αναρριχηθεί στο βουνό
μεχρι αυτό το σημείο, αρχίζουμε να βλέπουμε το τέλος της πορείας μας και η
ακτινοβολία του Πάσχα γίνεται πιο έντονη.
Η Σαρακοστή είναι η σταύρωση του εαυτού μας, είναι η εμπειρία -
περιορισμένη βέβαια - που αποκομίζουμε από την εντολή του Χριστού που
ακούγεται στο ευαγγελικό ανάγνωσμα αυτής της Κυριακής: <<όποιος θέλει
να με ακολουθεί, ας απαρνηθεί τον εαυτό του ας σηκώσει το σταυρό του, και
έτσι ας με ακολουθεί>> (Μαρκ.8,34).
Αλλά δεν μπορούμε να σηκώσουμε το σταυρό μας και ν' ακολουθήσουμε
το Χριστό αν δεν ατενίζουμε το Σταυρό που Εκείνος σήκωσε για να μας
σώσει. Ο δικός Του Σταυρός είναι εκείνος που δίνει νόημα αλλά και δύναμη
στους άλλους. Αυτό μας εξηγεί το συναξάρι της Κυριακής:
Στη διάρκεια της νηστείας των σαράντα ημερών, κατά κάποιο τρόπο, και
μείς σταυρωνόμαστε, νεκρωνόμαστε από τα πάθη, έχουμε την πίκρα της
ακηδίας και της πτώσης, γι' αυτό υψώνεται ο τίμιος και ζωοποιός Σταυρός, για
3
αναψυχή και υποστήριξή μας. Μας θυμίζει τα πάθη του Κυρίου και μας
παρηγορεί.. Είμαστε σαν τους οδοιπόρους σε δύσκολο και μακρινό δρόμο
που, κατάκοποι, κάθονται για λίγο να αναπαυθούν. Με το ζωοποιό Σταυρό
γλυκαίνει την πίκρα που νοιώθουμε από τη νηστεία, μας ενισχύει στη πορεία
μας στην έρημο έως ότου φθάσουμε στην πνευματική Ιερουσαλήμ με την
ανάστασή Του.. Επειδή ο Σταυρός λέγεται Ξύλο Ζωής και είναι εκείνο το ξύλο
που φυτεύθηκε στον Παράδεισο, γι' αυτό και οι θείοι Πατέρες τοποθέτησαν
τούτο στο μέσο της Σαρακοστής, για να μας θυμίζει του Αδάμ την ευδαιμονία
και την πτώση του από αυτή, να μας θυμίζει ακόμα ότι με τη συμμετοχή μας
στο παρόν Ξύλο δεν πεθαίνουμε πια αλλά ζωογονούμαστε>>.

ΚΑΛΗ & ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΗ ΕΒΔΟΜΑΔΑ !

4