You are on page 1of 4

ΚΤΡΙΑΚΗ 23 ΑΠΡΙΛΙΟΤ 2017 ΕΣΟ΢ 17Ο ΑΡΙΘΜ.

ΥΤΛΛΟΤ 853

ΚΤΡΙΑΚΗ ΣΟΤ ΘΩΜΑ
Η απιστία ως αίτημα πίστεως...
(π.λίβυος)

ΚΤΡΙΑΚΑΣΙΚΗ ΕΥΗΜΕΡΙΔΑ ΙΕΡΟΤ ΝΑΟΤ ΑΓΙΟΤ ΠΑΝΣΕΛΕΗΜΟΝΟ΢ ΑΜΠΕΡΙΑ΢ ΦΑΝΙΩΝ
“Ευλογημένη ας είναι η και ευωδίες. Και αυτό δεν είναι η
αμφιβολία! ΢ας συμβουλεύω να ζωή Σου Φριστού. Διότι ο Φριστός
χαιρετάτε με χαρά και σεβασμό είναι η Ζωή.
εκείνον που τα λόγια σας σαν ΢την πραγματικότητα ο
κάλπικη δεκάρα εξετάζει!” άνθρωπος που διατείνεται για την
(Μπέρτολντ Μπρεχτ) απιστία του, δεν πράττει τίποτε
Κάθε χρόνο την μέρα της άλλο παρά να περιφέρει με
Κυριακή του Θωμά, γεννάται μέσα υπαρξιακά εκκωφαντικό τρόπο τη
μου ένα βαθύ ερώτημα. Σι είναι βαθιά ανάγκη της καρδιάς του να
τελικά πίστη και τι απιστία; Ποιος πιστέψει. Σην πίστη ζητάει πίσω
είναι ο πιστός και ποιος ο απο την άρνηση. Αυτο έκανε και ο
άπιστος;[...] απόστολος Θωμάς, απιστεί με
Προς στιγμή αισθανόμαστε λίγο άβολα και περίεργα. βαθύτερο αίτημα την πίστη. Αλλά μια πίστη ως πρόταση
Ίσως και ενοχλητικά. Ξαφνιασμένοι διερωτόμαστε, ζωής και βιώματος και όχι ως μια εξωτερική συμμόρφωση
υπάρχει «καλή απιστία». Και όμως υπάρχει. Εκείνη η σε νόμους και κανόνες, σε ηθικά και ιδεαλιστικά
δίψα για κάτι ουσιώδες και αληθινό. Που δεν αναπαύεται διδάγματα. Όλοι οι άνθρωποι γεννήθηκαν για τη Ζωή,
στο σχετικό, τυπικό, νομικό και απλά ηθικό. και σε όλη τους τη ζωή ψάχνουν να βρουν το νόημα και
Ο Θωμάς δεν είναι άπιστος, αλλά δεν του φτάνει, δεν την αλήθεια της όντως Ζωής.
του αρκεί, η λεκτική διαβεβαίωση. Εάν απλά και μόνο Σώρα ίσως κάποιος διερωτηθεί, μα τότε γιατί ο
αναπαυόταν σε μια λεκτική διαβεβαίωση, θα εγκλώβιζε Φριστός ενώ δέχεται να απαντήσει στο αίτημα του Θωμά,
την ύπαρξη του σε μια απλή πεποίθηση ή ιδέα. Αυτός συγχρόνως λέει, «Μακάριοι οἱ μὴ ἰδόντες καὶ
όμως διψά και πεινά τη συνάντηση, τη γεύση, την πιστεύσαντες ;». Ακριβώς γιατί γνωρίζει ότι ο άνθρωπος
εμπειρία και το βίωμα του Αναστημένου Φριστού. όλα τα ιερά και αγνά μπορεί να τα μεταμορφώσει σε
Η πίστη κατά τους νηπτικούς πατέρες δεν είναι μια κίβδηλα, ψεύτικα και αυτοκαταστροφικά. Έτσι πολλές
πεποίθηση. Δεν είναι η αποδοχή κάποιων ιδεολογικών φορές αυτή η δίψα του ανθρώπου για πραγματική και
θρησκευτικών άρθρων ή θεολογικών όρων τους οποίους ουσιώδης συνάντηση με το Θεό, παραχαράσσεται σε
δέχεσαι ή απορρίπτεις. Είναι κάτι πολύ βαθύτερο και φτηνή ιδιοτέλεια, σε θρησκευτική εμμονή, σε
ουσιαστικότερο. Είναι χάρισμα και άνοιγμα της ύπαρξης μπακαλίστικη δοσοληπτική προσέγγιση. Ενώ ο Θωμάς
στην εμπειρία του μυστηρίου του Θεού. Δεν είναι δεν θέλει θαύματα για να πιστέψει, ούτε ζητά
κατάκτηση αλλά χάρις, δώρο, εμπειρία και συνάντηση. ανταλλάγματα. Απλά αναζητεί τη βιωματική εμπειρία
Η ησυχαστική εμπειρία μας λέει ότι άλλο είναι να της Αναστάσεως πέραν της απλής νοησιαρχικής
μιλάς για ένα όμορφο μήλο και άλλο να το έχεις γευθεί. αποδοχής. Ο Φριστός λοιπόν λέγοντας αυτή τη φράση,
Επίσης ότι εκείνος που μιλάει ή ασχολείται περί του Θεού δεν απορρίπτει τη δίψα του Θωμά, διότι διαφορετικά δεν
δίχως την εμπειρία Σου, μοιάζει με τον μάγειρο εκείνο θα απαντούσε αποκαλυπτικά στο αίτημα του. Απλά
που φτιάχνει καταπληκτικά φαγητά και ενώ είναι βάζει τα διακριτά όρια της όντως υπαρξιακής πείνας από
διαρκώς πάνω από τα τσικάλια και τις κατσαρόλες ποτέ τη θρησκευτική ιδιοτελή επαιτεία. Διαχωρίζει την
δεν δοκίμασε τη νοστιμιά της γεύσεως τους. αληθινή εσωτερική αναζήτηση από την θεαματική
Ο Θωμάς δεν είναι άπιστος. Απλά αναζητάει την εξωτερική απόδειξη. Σο ψευδές από το όντως αληθινό
επαφή και την εμπειρία της σχέσης με το Θεό. Εάν η αίτημα της ανθρώπινης καρδιάς. Άλλο η αγάπη και άλλο
χριστιανική ζωή δεν είναι εμπειρία και βίωμα, καταντάει η ανάγκη.
ιδεολογία, άνευρος ηθικισμός, σκληρός και μισάνθρωπος
νομικισμός, με λίγα λόγια μια ζωή δίχως χαρά, γεύσεις
ΕΥΗΜΕΡΙΔΑ ΔΙΑΚΟΝΙΑ ΢ΕΛΙΔΑ 1 από 4 Ι. Ν. ΑΓΙΟΤ ΠΑΝΣΕΛΕΗΜΟΝΟ΢
ΚΤΡΙΑΚΗ 23 ΑΠΡΙΛΙΟΤ 2017 ΕΣΟ΢ 17Ο ΑΡΙΘΜ. ΥΤΛΛΟΤ 853
Αγάπησα τις αισθήσεις μου! εξηγεί τον καυγά που είχε μ’ έναν σπασίκλα στο δρόμο,
και να απαντάς «τι λες, αγάπη μου!» Να πίνεις καφέ σε
μια καφετέρια με αγαπημένη παρέα, και θέα τον ήλιο
.....Αγάπησα τις αισθήσεις μου! Σι μεγάλο πράγμα
που σβήνει. Να κάνεις την προσευχή σου μυστικά,χωρίς
είναι το να δείς, το να πιάσεις... πόσο ωραίο πράγμα είναι
να ζαλίζεις κανέναν με άκυρα κηρύγματα, ξύλινη
τελικά και η φυσική μας υπόσταση, δεν είναι μόνον η
γλώσσα, πιέσεις κι ενοχές.
σκέψη,....τι σημαίνει να δούμε το πρόσωπο ενός
Βλέπεις το Φριστό πουθενά σ’ όλα αυτά;
ανθρώπου, να τον πιάσουμε, να τον αγκαλιάσουμε, να
Είδες τι καλά κρύβεται;<
τον χαϊδέψουμε, να ψηλαφίσουμε κάτι....η σκέψη είναι
(π.Ανδρέας Κονάνος)
ένα θαυμαστό εργαλείο για τη διεισδυτικότητά της αλλά
οι αισθήσεις έχουνε μια γοητεία λόγω της αμεσότητάς
«Μονάχα ό,τι φτιάχνουμε για το κέφι ή τον καημό της
τους...και αγάπησα την αμεσότητα των αισθήσεων.....
ψυχής μας έχει ελπίδα να είναι σημαντικό. Έτσι και
(Μητρ. Μεσογαίας και Λαυρεωτικής Νικόλαος, απο
συνέντευξη στην εκπομπή βάλε ΑΝΣ1) σκέφτεσαι πώς θα φανεί στους άλλους, το έχασες!»
(Μάρω Βαμβουνάκη)

«Σζούρες» αιώνιας χαράς
Προσδοκώ να γίνω παιδί
΢το τέλος αυτού του κόσμου κι αυτής της ιστορίας,
΢το νοσοκομείο
το μόνο που θα μείνει για πάντα, είναι το Υώς και η
χάνεσαι, αλλά το
Αγάπη. Και σήμερα τι κάνουμε; Παίρνουμε μερικές
παιδιατρικό δεν το
βαθιές εισπνοές - τζούρες θα το έλεγαν οι νεώτεροι-
χάνεις. Είναι εκείνο το
αυτής της αιώνιας, λυτρωμένης, και άχρονης
κτήριο που 'ναι
κατάστασης. Για να ανανεωθούμε. Να αντέξουμε. Να
φορτωμένο χρώματα
παλέψουμε. Να ονειρευτούμε. Να ζήσουμε. Όσο πάει
και σχέδια και μέσα σε
εδώ. Και για πάντα «εκεί».
καλωσορίζει με ένα
Φριστός Ανέστη! Φρόνια πολλά, τέτοια που να αξίζει
λουναπαρκ. Είναι εκεί που οι νοσηλευόμενοι παρόλο που
να τα ζεις! Βασικά, με αγάπη!
(π.Ανδρέας Κονάνος) ξέρουν τι σημαίνει πόνος δεν ξέρουν τι σημαίνει θανάτος.
Παράξενο αλλά δεν υπάρχει η έννοια του φόβου του
θανάτου στην παιδική ηλικία, υπάρχει στους γονείς,
Γιατί να πληγώνουμε αυτούς που κατά
στους συγγενείς, στους γιατρούς, στους νοσηλευτές...σε
βάθος αγαπάμε; όλους τους γύρω, αλλά τα παιδιά δεν το φοβούνται.
Σα παιδιά μπορεί να αγχώνονται για τους γονείς, να
Η αγάπη δεν μειώνει, αλλά εξυψώνει! Δεν θα ήταν πονούν, να φοβούνται τις εξετάσεις, να βαριούνται, να
ωραίο να προσπαθήσουμε να σταματήσουμε να στεναχωριούνται που δεν παίζουν,να θέλουν τους φίλους
πικραίνουμε φίλους, συγγενείς, συνεργάτες, μιλώντας τους... Αλλά δε σκέφτονται το θάνατο όπως εμείς...ή
τους ειρωνικά, πικρά, περιφρονητικά ;< φοβούνται αν νιώσουν το φόβο των γονιών τους.
Κι αντί γι’ αυτή τη στάση, ας προσπαθήσουμε, το Όσο το συνειδητοποιεί κανείς, τόσο παράλογο μοιάζει,
δύσκολο, μα αληθινό: να βρούμε μέσα τους κάτι καλό, ο φόβος του θανάτου είναι επίκτητο συναίσθημα.
κάτι θεϊκό, ώστε να τους δούμε με άλλο βλέμμα, πιο Ασύληπτο πως γενιόμαστε ατρόμητοι και γινόμαστε
ανθρώπινο, πιο ταπεινό, με αγάπη. τόσο ευάλωτοι, πως ενώ αποκτάμε γνώσεις χάνουμε κάτι
Κι αντί να απομακρυνόμαστε, να νιώσουμε και να ανείπωτα ουσιαστικό.
ζήσουμε λίγο την ενότητα, τα κοινά που μας ενώνουν Υοβάμαι το θάνατο και λίγο πιο πολύ απ’ το θάνατο
όλους: τον πόνο, την αγωνία, το φόβο, το άγχος για τον φοβάμαι να μην φύγω πριν τους γονείς μου,γιατί είναι
ερχόμενο σε όλους μας θάνατο< πόνος απάλευτος για κάθε γονιό. Και είναι στιγμές που
Κι εγώ, κι εσύ, κι αυτοί που δεν χωνεύεις, μια μέρα θα αναρωτιέμαι πώς συνεχίζει η ζωή όταν φύγουν οι
μας «χωνέψει» όλους η γη. γεννήτορες κάποιου. Όμως όταν αντικρύζω κατάματα
Οι μόνοι «αχώνευτοι» της γης, είναι όσοι έμαθαν να νοσηλευόμενα παιδάκια η καρδιά μου θυμάται τη μάνα
αγαπούν, και ξέρουν να ζουν το, Φριστός ανέστη, ήδη μου με τη χαρά της Ανάστασης και το μυαλό μου μου
πολύ πριν το Πάσχα. θυμίζει ψυχανάλυση που λέει οτι «δεν υπάρχει
(π. Ανδρέας Κονάνος)
παράσταση θανάτου στο ασυνείδητό.»
Σην αλήθεια την βρίσκεις όποιο μονοπάτι και αν
Η Ανάσταση στα απλά πάρεις.
Προσδοκώ να γίνω παιδί λοιπόν...και το εύχομαι
Πόσο πνευματικό το να ρωτάς το παιδί σου πόσα γκολ
ολόψυχα μόνο σ’ όποιον το θέλει!
έβαλε στο σχολείο, και να περνάς ώρα μαζί του. Να σου (http://aneksigitiglika.blogspot.gr/)
λέει η γυναίκα σου πώς πέρασε η μέρα της, και να την
κοιτάς με μάτια ζεστά. Να ακούς τον άντρα σου να σου

ΕΥΗΜΕΡΙΔΑ ΔΙΑΚΟΝΙΑ ΢ΕΛΙΔΑ 2 από 4 Ι. Ν. ΑΓΙΟΤ ΠΑΝΣΕΛΕΗΜΟΝΟ΢
ΚΤΡΙΑΚΗ 23 ΑΠΡΙΛΙΟΤ 2017 ΕΣΟ΢ 17Ο ΑΡΙΘΜ. ΥΤΛΛΟΤ 853
«Όχι, παιδί μου. Δεν σ΄ αφήνω να δεις άνθρωποι που τα καταφέρνουν από τους άλλους
Survivor» καλύτερα σε κάτι. Έπειτα, οι «μαχητές» δεν είναι εκείνοι
που ποζάρουν μπροστά σε τηλεοπτικούς φακούς αλλά
άνθρωποι καθημερινοί, σαν τη μαμά και το μπαμπά, που
Με ρωτάει αγχωμένη
δουλεύουν από το πρωί μέχρι το βράδυ για να
τι ώρα είναι. Αν μπορεί,
εξασφαλίσουν στα παιδιά τους ένα πιάτο φαγητό, ένα
σήμερα το βράδυ, να μην
ζευγάρι παπούτσια και μια ωραία εκδρομή. Είναι αυτοί
πάει για ύπνο στις εννιά,
που σ' ένα δρόμο γεμάτο εμπόδια και τρικλοποδιές δεν
να κάτσει λίγο
σταματούν ποτέ να προσπαθούν και να παλεύουν για
παραπάνω. Θέλει, λέει
μια καλύτερη μέρα. Είναι τα παιδάκια που παρότι η ζωή
να δει... Survivor, όπως οι
τους φέρθηκε άδικα, εκείνα συνεχίζουν να χαμογελούν.
φίλες της απ' το σχολείο και τα... μεγάλα αγόρια της
Δεν σ' αφήνω γιατί είσαι ακόμη πολύ αθώα για να
δευτέρας δημοτικού!
γνωρίσεις τι σημαίνει ξεκατίνιασμα, κουτσομπολιό,
Κοκαλώνω*...+ «Όχι, κορίτσι μου, δεν σ' αφήνω να δεις
κάρφωμα, ειρωνεία και πισώπλατα μαχαιρώματα. Δεν
Survivor!» Διαισθάνεται ότι το «όχι» είναι «όχι», θυμώνει,
σ'αφήνω γιατί υπάρχουν πολύ καλύτερες εκπομπές
μουτρώνει, πεισμώνει, χτυπώντας πίσω της δυνατά την
γεμάτες από adventure αγωνίσματα και τροπικά
πόρτα του υπνοδωματίου*...+
περιβάλλοντα που αξίζει και αξίζεις να δεις*...+»
Ανοίγει την πόρτα. Απ΄ το χέρι της δεν σέρνει την
΢ηκώνει τους ώμους της απολογητικά, γέρνει το
παραμικρή «συγνώμη» σε αντίθεση με τα χείλη της που
κεφαλάκι της στο στήθος μου κι ύστερα από λίγο
μου σούρνουν ένα σωρό παράπονα – «γιατί οι άλλες
λαγοκοιμάται στην αγκαλιά μου. Δύο γενιές σε κοινή
μαμάδες αφήνουν τα παιδιά τους;» «εσύ γιατί είσαι τόσο
κατεύθυνση, δύο πλανήτες σε παράλληλη τροχιά, δύο
αυστηρή;»- μετά της υπενθύμισης ότι «το Survivor, μαμά,
γυναίκες survivors στη ζούγκλα της βλακείας...
είναι κατάλληλο για όλους με επιθυμητή τη γονική
(Ρομίνα Ξύδα, απο την ιστοσελίδα Πρώτο Θέμα)
συναίνεση!» Σης λέω πως δεν της την δίνω! Ότι η
κουβέντα μας τελειώνει εδώ! Πως η απάντηση στο
Ο τόπος που μεγάλωσα
«γιατί;» που ετοιμάζεται να ξεστομίσει είναι ένα λιτό κι
απέριττο «Έτσι!». Αυτή τη φορά το χτύπημα της πόρτας
Γεννήθηκα σ'ένα χωριό κοντά στη θάλασσα,στους
είναι ακόμη πιο δυνατό και καθόλα απειλητικό καθώς
πρόποδες ενός βουνού της Κρήτης. Ο τόπος που
συνοδεύεται από την φράση: «Δεν με νοιάζει! Αύριο στο
μεγάλωσα,που γέλασα και δάκρυσα είναι το πιο όμορφο
σχολείο, θα μου πει η Μαρία τι έκανε ο Μπο, ο
μέρος επάνω στη γή.
Φανταμπάκης, η Λάουρα κι ο Φούτος!».
Η θάλασσα γαλαζοπράσινη,καθάρια,αγκαλιάζει το
Δεν το πιστεύω! Δεν θέλω να πιστέψω ότι ένα τσούρμο
χωριό μου και μου θυμίζει τότε που σαν παιδί κολύμβησα
εξάχρονων παιδιών, αντί στα διαλείμματα να τρέχουν,
σε αυτήν,περπάτησα,έκλαψα,ερωτεύτηκα, τότε που τα
να πέφτουν, να γελάνε, να τσακώνονται, να
αγόρια ήταν αγόρια και τα κορίτσια ήταν κορίτσια....Πώς
πλακώνονται και να τα ξαναβρίσκουν, στέκονται σε μία
να μην την αγαπώ;
άκρη του προαυλίου και συζητάνε για τον Φανταμπάκη,
Εκεί κοντά στην θάλασσα είναι το σχολειό μου, όπου
τον Φούτο, τους «διάσημους», τους «μαχητές», τους
έμαθα τα πρώτα μου γράμματα. Έχει μια μεγάλη αυλή
κοιλιακούς,..την πείνα, την εξαθλίωση και την
με ψηλά δέντρα των οποίων ο ίσκιος μας αγκάλιαζε
τηλεοπτική μας διαστροφή*...+
γλυκά το καλοκαίρι, όταν γυρνούσαμε κατάκοποι απο το
Σης χτυπάω την πόρτα. Δειλά. Δεν απαντάει. Βάζω το
παιχνίδι. ΢τα παράθυρά του μαζευόμασταν τις
χέρι μου στο πόμολο και την στιγμή που το κατεβάζω,
χειμωνιάτικες ημέρες και παρατηρούσαμε την φύση
ακούω την φωνή της: «Μην έρθεις!». Πηγαίνω. Κάθομαι
σύμφωνα με τις υποδείξεις του δασκάλου μας. Πώς να
δίπλα της χωρίς να μιλάω. Δύο γενιές σε αντίθετη
μην το αγαπώ;
κατεύθυνση, δύο πλανήτες σε αντίθετη τροχιά, δύο
Ο δάσκαλος μας αγαπούσε πολύ και ήταν δεύτερος
γυναίκες σε παράλληλη λατρεία. Σην αγκαλιάζω. ΢την
πατέρας για εμάς. Εκτός απο τα γράμματα που μας
αρχή απαλά, πιο μετά όσο πιο σφιχτά μπορώ κι αρχίζω
έμαθε,μπόλιασε τις παιδικές ψυχούλες μας με αξίες όπως
να της μιλάω: «Ξέρεις, όταν ήμουν μικρή η λέξη που
ο σεβασμός στους μεγαλυτέρους, αγάπη στην πατρίδα
μισούσα περισσότερο απ' όλες να ακούω από τους
και τη σημαία, τη λατρεία στο ΦΡΙ΢ΣΟ και την ΠΑΝΑΓΙΑ
μεγάλους ήταν το «έτσι». Είχα ορκιστεί ότι εγώ δεν θα
μας καθώς και την αγάπη για τον τίμιο μόχθο, τον
την έλεγα ποτέ στα δικά μου παιδιά. ΢ήμερα, στην είπα
«έντιμον βίον» όπως μας έλεγε. Μας έλεγε επίσης ότι της
για πρώτη φορά και θέλω να σου ζητήσω μία μεγάλη
αρετής προηγείται ο τίμιος ιδρώτας!!! Σο τελευταίο το
συγνώμη. Δεν υπάρχει έτσι. Τπάρχουν πολλά «επειδή»
κατάλαβα τώρα που μεγάλωσα...
στο ερώτημά του γιατί δεν σ' αφήνω να βλέπεις Survivor.
Λίγο πιο πέρα απο το σχολειό μας είναι η εκκλησιά
Θέλεις να τ' ακούσεις;». Κουνάει το κεφαλάκι της
μας, λιτή, μάνα στοργική, σαν ήμασταν παιδιά μας
καταφατικά.
αγκάλιαζε με τις φτερούγες της, άκουγε τις ανησυχίες
«Δεν σ΄ αφήνω γιατί είσαι ακόμη πολύ μικρή για να
μας και συγχωρούσε τις παιδικές μας αταξίες...Γλυκά
ξεχωρίζεις τους ανθρώπους σε διάσημους και άσημους.
χτυπά η καρδιά μου σαν φέρω στην θύμησή μου, τις
Για μένα, οι πρώτοι δεν υπάρχουν καν. Τπάρχουν μόνο
ΕΥΗΜΕΡΙΔΑ ΔΙΑΚΟΝΙΑ ΢ΕΛΙΔΑ 3 από 4 Ι. Ν. ΑΓΙΟΤ ΠΑΝΣΕΛΕΗΜΟΝΟ΢
ΚΤΡΙΑΚΗ 23 ΑΠΡΙΛΙΟΤ 2017 ΕΣΟ΢ 17Ο ΑΡΙΘΜ. ΥΤΛΛΟΤ 853
μυρωδάτες ανοιξιάτικες βραδιές της μεγαλοβδομάδας, θα αγαπήσεις εκείνον που ξέρει μονάχα να δίνει, δίχως
όπου βοηθούσαμε τον ιερέα μας, και ζούσαμε το ΠΑΘΟ΢ λογαριασμούς και βερεσέδια;*...+
του ΚΤΡΙΟΤ μας. Πώς να μην την αγαπώ; Εάν δεχθούμε ότι το ραντεβού μας με τον Νυμφίο έχει
Δίπλα στην εκκλησιά είναι το κοιμητήρι του χωριού μια προϋπόθεση, εκείνη δεν είναι η τελειότητά μας, μήτε
μας. Εκεί είναι ο τάφος του παππού μου. Θυμάμαι είχα οι αρετές και αναμαρτησία μας, μα η ταπείνωση, το
κλάψει πολύ όταν έφυγε ο παππούλης μου...Εδώ ο πόνος πάθος και ο πόθος μας γι’ Αυτόν.
γίνεται καημός, γλυκό τραγούδι κι αδερφός...Είχε Κανείς άνθρωπος δεν είναι τέλειος, μπορεί όμως να
πολεμήσει στην πρώτη γραμμή τους Ιταλούς και μου είναι αληθινός. Καμιά αγάπη στον κόσμο αυτόν δεν είναι
έλεγε ιστορίες απο τον πόλεμο. Θυμάμαι που έλεγε οτι τέλεια, μπορεί όμως να είναι αυθεντική και τίμια. Όταν
ΧΤΦΗ και ΦΡΙ΢ΣΟ΢ μας χρειάζονται για να βαδίσουμε αληθινά αγαπάς, είσαι διάφανος. Μπορεί ο άλλος να δει
στη ζωή... την πιο βαθιά σου σκέψη. Εκείνα τα ανείπωτα της
Έξω απο το χωριό είναι τα χωράφια με τις ελιές μας, καρδιάς. Δεν έχεις να κρύψεις κάτι, γιατί δεν επιδιώκεις
στημένες στην σειρά σαν τις όμορφες κοπελιές. Κάθε να αποδείξεις τίποτε. Αγαπάς. Αυτό φτάνει. Αυτό
χειμώνα, πηγαίναμε με χαρά με τους γονείς μας, να τις φαίνεται, δεν αποδεικνύεται, υπάρχει και βιώνεται. Η
μαζέψουμε και να φέρουμε το υγρό χρυσάφι τους στο αγάπη δεν έχει ανάγκη από απολογισμούς και
σπίτι μας. Ο πατέρας μου έκανε τον σταυρό του για την αποδείξεις, γιατί δεν κρύβεται. Μυρίζει ουρανό.
σοδειά της χρονιάς και μου έδινε ένα μπουκάλι Ο Νυμφίος της ψυχής μας Φριστός, ζητά αυτόν τον
ελαιόλαδο το οποίο πήγαινα στον Αϊ Γιώργη για το πόθο μας, που τις περισσότερες φορές ξεπερνά τις
καντήλι του. Κρατούσε και η μάνα μας λάδι για το πράξεις μας. Γιατί πάντα, μα πάντα, νιώθουμε πολλά
καντήλι του σπιτιού μας, όπου προσευχόταν και περισσότερα από αυτά που λέμε ή πράττουμε.
ευχαριστούσε γονατιστή το θεό τις νύχτες... Ο Φριστός κένωσε τον εαυτό του από τη θεϊκή δόξα,
Αυτό είναι το ψηφιδωτό των παιδικών μου έγινε κουρελής από αγάπη*...+ Αυτή είναι η αληθινή φύση
αναμνήσεων από τον τόπο που μεγάλωσα. Κάθε κομμάτι της αγάπης. Να πεθαίνεις εσύ για να ζήσει ο άλλος. Να
απο το ψηφιδωτό αυτό λέγεται ΠΑΣΡΙΔΑ. Αν τα αγαπάς παίρνεις την κόλαση του και να δίνεις τον παράδεισό σου.
όλα αυτά, αγαπάς την ΠΑΣΡΙΔΑ σου, γιατί είναι η ίδια Γιατί όταν πραγματικά αγαπάς δεν υπάρχει
σου η ύπαρξη, η αναπνοή σου, χωρίς αυτά απλά δεν «αξιοπρέπεια». Δεν ντρέπεσαι για τον έρωτά σου να
υπάρχεις... συρθείς στα πατώματα, να τρέξεις, να παρακαλέσεις, να
Αυτοί οι αλιβάνιστοι με τα αφεντικά τους που θέλουν δοθείς, να τραυματιστείς, να λαβωθείς έως θανάτου.
να κατασπαράξουν την ΠΑΣΡΙΔΑ μας, σκέφτονται οι ΢τον έρωτα πας γυμνός, ξαρμάτωτος. Όποιος προσέχει
ταλαίπωροι με γνώμονα το μαμωνά και το συμφέρον μην πονέσει απλά δεν αγάπησε ακόμη<.
τους.... (π. Λίβυος)
Δεν έχουν αγαπήσει ποτέ έτσι αυτοί...Δεν έχουν
νιώσει πως είναι, όταν ολόκληρη η υπαρξή σου είναι
χαραγμένη στις αγιασμένες πέτρες ενός τόπου...Δεν Δίκτυο Προσευχής
έχουν μαγευτεί απο αυτό το ΥΨ΢ που δεν υπάρχει σε
Από την Κυριακή 5 Ιουλίου 2015 και κάθε
άλλη γή...Δεν έχουν καν υποψιαστεί, ότι όταν αγαπάς
βράδυ 11.00 – 12.00, όσοι θέλουμε, να κάνουμε
κάτι τόσο πολύ, είσαι έτοιμος να θυσιάσεις την ίδια σου
στο σπίτι μας την Παράκληση στην Παναγία μας και
την ζωή, δεν υπολογίζεις τον κόσμο τούτο, μπαίνεις στην
την Ευχή να σκεπάσει την Πατρίδα μας και τον Λαό μας.
φωτιά, στην θυσία με χαρά...
Ο Άγιος Παϊσιος μας λέει ότι εκείνοι που θυσιάζουν «Σην πάσαν ελπίδα μου εις ΢ε ανατίθημι, Μήτερ
ακόμη και την ζωή τους απο καθαρή αγάπη, μιμούνται το του Θεού φύλαξον ημάς υπό την ΢κέπην ΢ου»
ΦΡΙ΢ΣΟ, είναι οι μεγαλύτεροι ΗΡΨΕ΢, διότι τους τρέμει ο
ίδιος ο θάνατος γιατί τον αψήφησαν απο αγάπη... Ἐπισκεφθεῖτε τὴν ἱστοσελίδα τῆς Ἐνορίας μας:
Ελάτε λοιπόν προσκυνημένοι με τα αφεντικά σας να http://saintpanteleimonchania.wordpress.com
πάρετε τους ΣΑΥΟΤ΢ ΣΨΝ ΠΑΠΠΟΤΔΨΝ ΜΑ΢...Ελάτε
λοιπόν να πάρετε το ΜΕΛΛΟΝ ΣΨΝ ΠΑΙΔΙΨΝ
ΜΑ΢...Ελάτε να πάρετε τις ΠΑΙΔΙΚΕ΢ ΜΑ΢ Εφημερίδα ΔΙΑΚΟΝΙΑ
ΑΝΑΜΝΗ΢ΕΙ΢... ΜΟΛΨΝ ΛΑΒΕ!!! ΙΕΡΟΤ ΝΑΟΤ
(Νίκος Ανδρεαδάκης) ΑΓΙΟΤ ΠΑΝΣΕΛΕΗΜΟΝΟ΢
ΑΜΠΕΡΙΑ΢ ΦΑΝΙΨΝ
ΤΠΕΤΘΤΝΟΙ ΤΛΗ΢:
΢την αγάπη στέκεσαι «γυμνός»…
Πρωτ π.ΔΗΜΗΣΡΙΟ΢ ΚΑΣΑΠΙΔΗ΢
Πρωτ.π.ΕΜΜΑΝΟΤΗΛ
Όταν έχεις μάθει να αγαπάς τη δύναμη και την ΚΟΤΔΟΤΜΝΑΚΗ΢
επιτυχία, πως μπορείς να ερωτευθείς ένα Νυμφίο ΣΗΛ. ΙΕΡΟΤ ΝΑΟΤ: 28210-43053
κουρελιασμένο, γυμνό και ταπεινωμένο; Όταν ζητάς μια
ανώδυνη αγάπη, πως θα αγκαλιάσεις Εκείνον που ζητά
θυσία; Κι όταν για σένα αγάπη σημαίνει να παίρνεις πως

ΕΥΗΜΕΡΙΔΑ ΔΙΑΚΟΝΙΑ ΢ΕΛΙΔΑ 4 από 4 Ι. Ν. ΑΓΙΟΤ ΠΑΝΣΕΛΕΗΜΟΝΟ΢