You are on page 1of 69

หองสมุดหนังสือเกา

ขุนเขามฤตยู
เลม ๒

พล * นิกร * กิมหงวน
เอื้อเฟอ พิมพเปนเอกสารโดย คุณไก วันชัย บุญพิชญานันท
แปลงเปนไฟล pdf โดย โกหลังวัง

“ตกลงวากันเปนปบ ๆ ก็แลวกันนะครับ ผมเก็บไวก็ไมรูจะเอาไปทําอะไร ผมคิดปบละ ๓ บาท ๒
สลึงก็แลวกันครับ”
นายแพทยหนุมตะโกนดัง ๆ
“ยูเรเนียมปบละ ๓ บาท ๒ สลึง โอย…..เสียเวลาขุดตั้งหลายวัน รูย งั งีข้ น้ึ มาซือ้ บนดอยก็หมดเรือ่ ง
ปานนี้ก็คงไดกลับไปนอนบานแลว”
นิกรดึงตัวนายแพทยหนุมออกไปใหหางจากนายเตาสักหาหกเมตรแลวกระซิบกระซาบกับดร.ดิ
เรก
“อยาเพิ่งดีใจโวยหมอ กันสงสัยเหลือเกิน เศษอิฐหัก ๆ ปบหนึ่งอยางนอยก็เปนเงิน ๕ บาทแลว นี่
แรยูเรเนียมทําไมถึงขายเพียงปบละ ๓ บาท ๒ สลึง นายเตาแกอาจจะไมสบายพูดเพอเจอเรือ่ ยเปอ ยไปก็ได”

“ออไร ออไร แตก็ลองตามไปดูกอน”
ดร.ดิเรกกับนิกรพากันเดินมารวมกลุม แลวนายแพทยหนุมก็กลาวกับนายเตาอยางรอนใจวา
“พาเราไปดูแรยูเรเนียมที่บานแกเถอะนายเตา บานแกอยูในหมูบานนี้ไมใชหรือ”
นายเตาชีม้ อื ไปทีเ่ รือนหรือกระทอมใหญหลังหนึง่
“นั่นยังไงละบานผม ไปซีครับ ผมมีแรยเู รเนียมอยูใ นราวครึง่ ตันเห็นจะได ถาตองการเล็กนอยไม
ตองซือ้ หรอกครับผมใหฟรี”
แลวชาวแมวผูใจดีก็พาสี่สหายกับเจาคุณปจจนึก ฯ และเจาแหวตรงไปที่กระทอมหลังนั้น พวกแมว
หญิงชายออกมายืนหนาสลอนตามหนาบานของตน บางคนกําลังทํางานก็ทิ้งงานวิ่งมาดูคนแปลกหนาและ
โจษจันกันแซดไปหมด นายเตาพาคณะคนหาแรยูเรเนียมออมไปทางหลังกระทอมที่พักของเขา แลวก็ชี้มือ
ไปทีก่ องหินกองหนึง่
“โนนครับ แรยูเรเนียมที่ผมสะสมไว”
เสียงหัวเราะดังขึ้นอยางครื้นเครง ดร.ดิเรกทําหนาชอบกลทั้งโมโหและทั้งขัน เขาสั่นศีรษะชา ๆ
แลวกลาวกับนายเตาดวยเสียงหัวเราะวา
“นั่นมันหินไมใชยเู รเนียม”
“อาว” นายเตาคราง “ยังงัน้ หรือครับ ตายแน………ผมเขาใจผิดมาชานานคิดวามันเปนแรยเู รเนียม
ก็นายของผมหัวหนาแมวเผานีแ้ กบอกผมนีค่ รับวากอนหินเหลานีค้ อื แรยเู รเนียม”
ดร.ดิเรกหัวเราะลัน่
“หัวหนาของแกอาจจะลอแกเลนก็ได นีแ่ นะนายเตาฉันจะถามอะไรหนอย เรือ่ งยูเรเนียมเปนอันวา
เลิกพูดกันที ฉันอยากรูวาพวกแมวบนดอยนี้เขาจะรังเกียจพวกเราไหมถาเราจะขอพักอยูที่นี่สักสามสี่วัน”
“ออ-ไมรงั เกียจหรอกครับ แมวกับไทยไมใชอื่นไกลพี่นองกัน” นายเตาพูดอยางคลองแคลว “พวก
แมวเขาไปในเมืองคนเชียงใหมก็ตอนรับพวกเราเปนอยางดี ผมเองเคยไปอยูเชียงใหมตั้ง ๑๕ ปครับไปเรียน
หนังสือที่นั่น แตเรียนเพียงชั้นมัธยมหนึ่งเทานั้นแหละครับ ทํางานเปนเด็กกระเปารถเมลเสียหลายป อยูร า น
บิลเลียดบาง ทํางานโรงแรมบาง โรงหนังก็เคยทําครับ เบื่อในเมืองผมก็กลับมาอยูบานผมที่นี่ อา-ผมยินดีให
พวกคุณพักอยูที่บานผมหลังนี้แหละครับ ผมจะจัดหาอาหารการกินใหเรียบรอยวันละสามเวลา”
พลยื่นมือใหนายเตาจับ
“ขอบใจมากพี่ชาย พวกเราจะไมลืมไมตรีจิตของแกเลย”
“ไมเปนไรครับ แฮะ แฮะ ผมบริการพวกคุณเต็มที่แลวก็พวกคุณก็ตอบแทนผมบาง เฉพาะคาที่พัก
ผมคิดวันละ ๕๐ บาทมีนําให ้ อาบกินเรียบรอย คาอาหารสามเวลาสําหรับ ๖ คนผมคิดวันละ ๒๐๐ บาท คาซัก
รีดเสื้อผาก็ขอคิดชิ้นละ ๓ บาทรวด”
สี่สหายกับเจาคุณปจจนึก ฯ ตางมองดูหนากันและยิ้มใหกัน เจาแหวอดรนทนไมไดกพ็ ดู โพลงขึน้
“พี่ชายพูดทั้งนาฟงทั้งนาเตะ”
นายเตาหัวเราะชอบใจ

“ถาเตะเลน ๆ เปนการสัพยอกกันผมก็ไมวาอะไร แตถา เตะผมจริง ๆ ผมก็เสือกมีดพกเขาทองคุณ
เทานั้น เชิญซีครับเชิญเขาไปในคฤหาสนของผมเถอะครับ ไมตอ งวิตกนะครับ ที่หลับที่นอนหมอนมุงไมม”ี
ดร.ดิเรกมองดูนายเตาอยางหมัน่ ไส
“มีการชําระเงินลวงหนาดวยไหมนายเตา”
แมวจอมกะลอนยิ้มแหย ๆ
“ตามระเบียบก็อยางวาแหละครับ จายลวงหนาสัก ๗ วัน ไมใชกลัววาพวกคุณจะโกงผมนะครับ
ผมมันคนจนเบี้ยนอยหอยนอย จะไดเอาเงินไปซือ้ อาหารมาทําใหพวกคุณรับประทานยังไงละครับ มีเหลา
เถื่อนตราแมวยิ้มแถมใหวันละ ๒ ขวดดวยเฉพาะมื้อเย็น รับรองวาดีกรีแรงขนาดจุดไฟลุกพรึบ่ เชียวครับ”
นายเตาพาสี่สหายกับเจาคุณปจจนึก ฯ และเจาแหวออมไปทางหนาบานแลวเขาไปในบานเล็ก ๆ
ของเขาซึ่งสกปรกรกรุงรังผุพังหลายแหง เปนบานที่สรางดวยไมไผหลังคามุงหญาคาหรือใบคา
ภายในบานหรือกระทอมมีแครไมไผอยูทางซายมือขนาดของแครกวาง ๖ ฟต ยาว ๘ ฟต สูงจาก
พื้นดินประมาณ ๒ ฟต ดานขวามือเปนเตาไฟซึ่งทําดวยดินเหนียว บนแครมขี า วของสัพเพเหระ ฝาหองมีดาบ
และหนาไมแขวนอยูแ ละอีกดานหนึง่ มีหง้ิ บูชาวิญญาณ บรรพบุรษุ ซึง่ ชาวแมวนับถือปศาจและเชือ่ ถือในเรือ่ ง
ไสยศาสตรโชคลางตาง ๆ ตามวิสัยของผูที่ไรการศึกษา
“โอโฮ” อาเสีย่ อุทาน “ทําไมถึงสกปรกรกรุงรังอยางนี้ละพี่ชาย ดูคลาย ๆ หองสนามเพลาะใตดิน
วะ”
นายเตายิ้มอยางใจเย็น
“ผมเปนชายโสดครับมันก็ตองเปนอยางนี้”
เจาคุณปจจนึก ฯ ถอนหายใจเฮือกใหญ
“แกจะใหเรา ๖ คนนอนสุมกันเหมือนลูกหมาบนแครไมไผนี่ละหรือ”
“ก็ตองอยางนั้นแหละครับ พวกแมวมีบานเล็ก ๆ อยางนี้บานใคร ๆ ก็เหมือนกันครับ นอกจากบาน
หัวหนาของเราคอยใหญโตกวางขวางหนอย”
เมื่อนายเตาเอยถึงหัวหนา พลก็กลาวกับเขาทันที
“กินขาวกลางวันเสร็จเรียบรอยแลวราวบายโมงแกพาพวกเราไปเยีย่ มคํานับหัวหนาของแกหนอยซี
นะ เราเปนคนตางถิ่น เมือ่ ขึน้ มาบนดอยก็ควรจะเคารพเจาของบาน”
นายเตาขมวดคิ้วยน
“ถาจะไปเยี่ยมหัวหนาเอาไวไปวันหลังเถอะครับ ขณะนี้หัวหนาไปเยี่ยมแมวอีกเผาหนึ่งซึ่งอยูบน
เขาลูกเดียวกันแตอยูไกลจากนี่ราว ๕ กิโลเมตร อีกสองสามวันหัวหนาจึงจะกลับมาครับ”
พลพยักหนารับทราบ
“หัวหนาของแกคงจะแกแลวสินะ”
“โอ-ยังครับ ยังไมแก แลวผมจะพาพวกคุณไปหาหัวหนาของผม เชิญพักผอนกันเถอะครับ ผมจะ
รีบไปจัดหาอาหารกลางวันมาให ถาจะอาบนํ้าเดินออกทางประตูหลังครัวไปเพียงเสนเดียวก็ถึงลําธารครับ

๐๐๐ บาทกอนก็ได ครับ” ดร.ดิเรกหัวเราะลัน่ “อาหารฝรั่งของแกมีรายการอะไรบาง” “ก็ทําเทาที่จะทําไดแหละครับ เวนแตขนมปงไมมี อาหารเชาก็มไี ขดาวหมูทอด นมสดซึ่งเปนนม แพะและกาแฟ พวกคุณดื่มกาแฟบนดอยนี่สักครั้งจะติดใจ อาหารกลางวันก็จะมีซุบไก ลูกไกทอดกรอบ มัน ทอด ไขยัดไส ไกยาง ผลไมและนมแพะกาแฟ สวนอาหารเย็นผมจะจัดใหอยางเหลือเฟอเชียวครับ” พลยิ้มใหนายเตา “รายการอาหารของแกอยางนี้ใชไดแลว แตวา ในกระทอมของแกไมมโี องนําแม ้ แตใบเดียว เราจะ เอานํ้าที่ไหนกินกันละ” “ออ พวกแมวไมใชโองนําหรอกครั ้ บคุณ เราใชกระบอกไมไผบรรจุน้ําครับ กระบอกไมไผที่ตั้งพิง ไวตามฝาเรือนเหลานัน้ แหละครับทุกกระบอกมีนาสะอาดสํ ้ํ าหรับดืม่ ” “เดี๋ยวโวย เตา” นิกรรองขึน้ ดัง ๆ กอนทีน่ ายเตาจะเดินออกไปจากกระทอม “บอกกันหนอยเถอะ หองนํ้าและหองสวมอยูไหนเรื่องนี้สําคัญมาก” นายเตาหัวเราะ “หองนํ้าไมมีครับ ตองไปอาบทีล่ าธารหลั ํ งบานเดินไปนิดเดียวเทานัน้ แหละครับ นํ้าใสไหลแรงลม พัดเย็นเหมือนกลางแจง ริมฝงลําธารมีดอกไมปา มีผีเสื้อและนกเล็ก ๆ อาบนําไปชมธรรมชาติ ้ ไปเพลินดีครับ บางทีพวกคุณ ๆ ก็จะไดเห็นผูห ญิงสวย ๆ นุงลมหมฟาอาบนําอยู ้ ในลําธารนั้น” นิกรพยักหนารับทราบ “แกควรเปนนักโฆษณาขายยามากกวาขึ้นมาอยูบนดอยนี้ แลวหองสวมละอยูไหน” แมวกะลอนยิ้มแหง ๆ “หองสวมไมมีครับ” .นํ้าใสไหลเย็นแกผาอาบสบายแฮเลยครับ รับรองไมมีปลาปกกะเปา” พูดจบนายเตาก็หันมาทางนายแพทย หนุมแลวทําทากะลิ้มกะเหลี่ย “แฮะ แฮะ กรุณาจายลวงหนาใหผมเถอะครับ เอาเพียง ๑.ดิเรกลวงกระเปากางเกงหยิบซองธนบัตรออกมาแลวหยิบธนบัตรใบละรอยบาทออกมาปกหนึ่ง สงใหนายเตา “เอา-เอาไป ความจริงกระทอมสับปะรังเคอยางนี้คาเชาวันละ ๕๐ บาทแพงมากเกินไป และคา อาหาร ๖ คน วันละ ๒๐๐ บาท ก็แพงอยางที่เรียกวาขูดเลือดขูดเนื้อกันทีเดียว” นายเตายกมือไหวอยางนอบนอม ทาทางของเขาเฉลียวฉลาดปราดเปรียวคลองแคลวกวาพวกแมว ทั้งหลาย “กรุณาอยาเพิง่ ติผมกอนทีไ่ ดรบั การบริการจากผมเลยครับ จริงอยูบานผมคับแคบสกปรก แตผม บริการแบบสแกนดิเนเวียนะครับ อาหารฝรัง่ ไมใชอาหารแมวมีฝน ใหสบู ฟรีตลอดเวลา” ดร.

ดิเรกแยกเขี้ยวแลวหัวเราะทําใหทกุ คนอดหัวเราะไมได ตอจากนัน้ คณะคนหาแรยเู รเนียมก็นง่ั พักผอนสนทนากันบนแครนั้น พอตะวันตรงศีรษะ สี่สหายกับเจาคุณปจจนึก ฯ และเจาแหวซึ่งพากันออกไปเดินเลนทางหลัง กระทอมก็กลับเขามาในกระทอม ทุกคนอาบนําผลั ้ ดเปลี่ยนเสื้อผาใหมทาให ํ เนื้อตัวสบายขึ้น แตนาในลํ ้ํ าธาร หนาวเย็นจับใจ เมื่อเขามาในกระทอมทุกคนก็แลเห็น นายเตานัง่ อยูท แ่ี ครนน้ั ตามลําพังมีถาดอาหารซึ่งเปนถาดไม วางอยูบนแครพรอมดวยหมอขาวใบหนึ่งซึ่งทําดวยดินเผา นอกจากนี้ก็มีชาม ๖ ใบ และตะเกียบอีกหลายคู ทุกคนหยุดยืนหนาแครและจองมองดูอาหารในถาดซึ่งมีแตเพียงถั่วลิสงทอดโรยเกลือปนหนึ่งจาน ผักกาดเค็มหนึ่งจานและไขเค็มผาซีกอีกในราว ๑๐ ชิ้น ดร.ดิเรกเมมปากแนนเอือ้ มมือขวาจับดามปนพกใน ซองปนและคอย ๆ เงยหนามองดู นายเตาอยางเดือดดาล “นี่นะเรอะอาหารแบบสแกนดิเนเวียของแก” . “อาว” นิกรรองลัน่ “ปวดทองขี้ไปขี้กันที่ไหนละ มีบานไมมีสวมใชไดเรอะ อะไรจะมาสําคัญกวา สวม” “เรื่องเล็กครับคุณ” นายเตาพูดยิ้ม ๆ “พวกคุณจะสวมตรงไหนก็ได ออกไปหลังบานก็เปนสุมทุม พุมไมหรือละเมาะเล็ก ๆ นั่งสวมพลางดูทิวทัศนไปพลาง คุณจะไดเห็นไรฝน และไรพชื ของพวกเราทีอ่ ยูต ่ําลง ไป บางทีก็เปนปาไมและที่ราบลําธารสายเล็ก ๆ คดเคี้ยวไปมา ซึ่งธรรมชาติที่สวยงามเหลานี้จะชวยใหคุณ ถายทองสะดวกสบายและอาจจะนั่งอยูตั้งชั่วโมงโดยไมรูสึกเมื่อย” “พอแลว” เสีย่ หงวนตวาดแวด “อธิบายเสียเปนคุงเปนแคว แกจะไปไหนก็ไปเถอะ ตอนเทีย่ งจัด อาหารกลางวันมาใหเราก็แลวกัน” นายเตาเดินยิม้ กริม่ ออกไปจากกระทอมของเขา สี่สหายกับเจาคุณปจจนึก ฯ และเจาแหวตางมองดู จนลับตา “อายนี่มนั ยอดแมวโวย” พลพูดพลางหัวเราะพลาง “คนที่คลองอยางนี้ไมมีวันอดตาย แตเปนคนที่ เชื่อถือไมไดกะลอนบรรลัยไปเลย” เจาคุณปจจนึก ฯ กวาดสายตามองไปรอบ ๆ บาน “แยโวยที่พักมันคับแคบและสกปรกเหลือเกิน” นายแพทยหนุมยิ้มใหพอตาของเขา “ทนเอาหนอยเถอะครับคุณพอ ตอนบายผมจะออกคนหายูเรเนียมเราคงจะไดกลับบานในวันสอง วันนี้ และการเดินทางกลับเชียงใหมเราจะกลับโดยเฮลิคอปเตอรบาย ๔ โมงผมจะวิทยุไปที่คาย “ดารารัศมี” พูดทาบทามในเรือ่ งเครือ่ งบินไวเสียกอน เขาจะไดรบี ติดตอกับกองทัพอากาศ เราจะพักอยูบนดอยนี้อยางมาก สามวันเทานัน้ แหละครับ ผมมัน่ ใจวาตองไดยเู รเนียมอีก” เจาแหวพูดสอดขึ้น “รับประทานยูเรเนียมของนายเตา คุณหมอไมซอ้ื หรือครับ” ดร.

นายเตาหนาซีดเผือดคอย ๆ ลุกขึ้นยืนกลัววาดิเรกจะยิงเขา “ไดโปรดเถอะครับ พอครัวทีเ่ ขาชํานาญในการทําอาหารเขาไปตีผึ้งยังไมกลับครับ มื้อกลางวันนี้ กรุณารับประทานไปตามมีตามเกิดกอนนะครับ นีค่ อื อาหารแบบพืน้ เมืองของเรา” นิกรยกมือชีห้ นานายเตา “อยาเหลี่ยมใหมากนักพี่ชาย เราไดตอบแทนแกอยางสาสมแลว คาอาหาร ๖ คนวันละ ๒๐๐ บาท ไมใชนอย ถาแกจัดอาหารเย็นอยางนีม้ าใหเรา แกก็ตองคืนเงินลวงหนาใหเราและเราจะไปพักที่อื่น ไหนละ นมแพะ” นายเตาหนาเสีย “แพะมีแตตวั ผูไ มมนี มหรอกครับ ผมพยายามรีดตั้งนานก็ไมไดนม” เสี่ยหงวนขบกรามกรอด “ยิงทิ้งเสียเรอะ อายนี่กะลอนมากเกินไปเสียแลว อายกรกับอายแหวรวมกันยังไมไดครึ่ง” พลพูดตัดบท “ลองเชื่อมันดูสักครั้ง ถาอาหารมื้อเย็นเฮงซวยอยางนี้กันไมยอมแน คาอาหารทีจ่ ดั มาใหเรานีไ่ มถงึ ๑๐ บาท ถั่วลิสงคั่วอยางมากบาทเดียว เกี้ยมไฉหนึ่งบาท ไขเค็มตีเสีย ๕ บาทเอา” นิกรหัวเราะหึ ๆ “กินกันเถอะโวยพวกเราสแกนดิเนเวียแดกตะเกียบดีเหมือนกัน อีกหนอยสายการบินตาง ๆ คงมา ขอเรียนวิธีจัดอาหารจากนายเตาเปนแน เพราะไดกาไรเกืํ อบรอยเปอรเซ็นต” หลังจากอาหารมื้อกลางวันผานพนไปแลวประมาณครึ่งชั่วโมง ดร.ดิเรกก็ชวนเจาแหวออกไป สํารวจแรยูเรเนียมตอไป ซึง่ เขาขอรองใหนายเตาติดตามไปดวย และเจาแมวจอมกะลอนก็ยินดีรวมงานกับ นายแพทยหนุมอยางเต็มใจ เจาคุณปจจนึก ฯ ออกไปเดินเลนตามหมูบ า นเพือ่ เรียนรูข นบธรรมเนียมประเพณี และสภาพความ เปนอยูข องชาวแมว พลกับเสี่ยหงวนนอนพักผอนสนทนากันในกระทอม พลคุยกับอาเสี่ยถึงเรื่องการเผชิญภัยในปาดงพงไพรที่ผานมาแลว ปากเขาพูดและบางทีหูของเขาฟง เสี่ยหงวนพูดแตใจของเขาเลื่อนลอยไปถึงนางไพร หญิงสาวผูมีความเปนอยูคลายกับปศาจ วิง่ เร็วเหมือน กระตายและหลบซอนตัวเกงเหมือนกับหายตัวได อากาศอันเย็นเฉียบบนยอดดอย ซึ่งมีความสูงไมตากว ํ่ า ๒.๘๐๐ ฟต ทําใหกิมหงวนรูสึกงวงนอน ในที่สุดก็มอยหลับไป พลนอนนิ่งนึกถึงนางไพรอยูสักครูก็คอย ๆ ลุกขึ้นกาวลงมาจากแครเดินจดปลายเทา ไปที่ฝากระทอมหยิบเข็มขัดปนพกที่แขวนไวลงมาคาดเอวและเดินออกไปทางหลังกระทอมนั้น เหมือนกับนางไพรมีมนตขลังรองเรียกพลหรือผูกจิตใจพลใหนึกถึงหลอนตลอดเวลา เขาเดินผาน ละเมาะเล็ก ๆ มุงตรงไปยังลําธารหลังหมูบาน ตอจากนัน้ เขาก็เดินเลียบริมลําธารอันคดเคีย้ วนัน้ ซึง่ มองแล เห็นปาทึบอันเปนที่อยูของนางไพรปรากฏอยูเบื้องลางและลําธารสายนี้หายเขาไปในปานั้นไหลไปลงหวยที่ ดร.ดิเรกยิงกวางได .

วัว. ลอ. เปดและไก ความกวางใหญของดอย หลวงไมไดทาให ํ ชาวแมวรูสึกวาเขาอยูบนเขาเลย แมวเผาตาง ๆ มีการติดตอคบหาสมาคมกันเสมอ ขี่มาไป มาหากัน นําสินคาบรรจุหลังมาหรือลอไปซื้อขายกัน ชุมนุมของแมวแหงหนึง่ ก็มหี วั หนาคนหนึง่ ซึง่ มีอํานาจ สูงสุดเหมือนผูเผด็จการเปนที่เคารพนับถือของพวกลูกบาน บุคคลที่ไดรับการยกยองใหเปนหัวหนาเปนผูที่ เฉลียวฉลาด ดวยการเดินตามแนวของลําธารพลใชเวลาไมถึง ๑๕ นาที ก็เขาปาทึบอันเปนถิ่นของนางไพร เขา ตั้งใจวาเขาจะพยายามคนหาตัวหลอนใหได เขาอยากรูว า หลอนเปนใคร อยากจะรูจักและพูดคุยกับหลอน เขา ไมยอมเชื่ออยางเด็ดขาดวาหลอนเปนปศาจหญิงสาวตามที่พวกพรานเลาลือกัน บริเวณปาถึงจะมืดครึ้มแตก็มีธรรมชาติที่สวยงามประหลาดลํา้ กลวยไมปา หรือเอือ้ งดอยหอยระยา อยูตามตนไมใหญ ๆ ดอกไมปาบานสะพรั่งตาง ๆ สี พลเชื่อวาปานี้ไมมีสัตวใหญจาพวกเสื ํ อ. ชางหรือกระทิง เพราะสัตวเหลานี้ไมชอบอยูบนเขาสูง ๆ อยางนี้ ในที่สุดพลก็ไดมาถึงลําหวยอันกวางขวาง นํ้าในลําธารไหลลงสูลําหวยตลอดเวลา และนํ้าในลํา หวยเออลนออกมาไหลไปตามลําธารเล็ก ๆ อีกหลายแหง พลหยุดชะงักเมือ่ แลเห็นหญิงสาวคนหนึง่ นัง่ หันหลังใหเขาอยูบ นคบไมเตีย้ ๆ ของตนไมใหญตน หนึ่งหางจากริมหวยเพียงเล็กนอย หัวใจของพลเตนแรงผิดปกติเต็มไปดวยความตืน่ เตนยินดี หลอนจะเปน คนอื่นไปไมไดนอกจากนางไพรเจาของเสียงหวานฉําที ่ ่หยอกลอเขาเมื่อตอนใกลคาวานนี ํ่ แ้ ละเมือ่ เชานี้ พลคอย ๆ เดินแฝงตัวไปตามพุม ไมแหงหนึง่ หางจากตนไมใหญตน นัน้ ราว ๕ เมตร คราวนี้พลมี โอกาสไดยลโฉมหลอนอยางเต็มตา หลอนเปนหญิงสาวในวัยเบญจเพสสวยสดชืน่ เหมือนเหมือนเอือ้ งไพรเมือ่ แรกบาน ใบหนารูปไข งามแฉลม ปากแกมคิ้วคางงามพรอม ผมของหลอนสยายยาวประบาและดําขลับเหมือนขนกานํ้า หลอนแตง กายแบบผูหญิงแมวสวมกางเกงขายาวและสวมเสื้อสั้น ๆ คอชวา ขอมือขางซายสวมกําไลเงินอันเล็ก ๆ ไมตาํ่ กวา ๑๐ อัน และคอของหลอนสวมหวงเงินอันหนึง่ อยางไรก็ตามบุคลิกลักษณะของหลอนผิดแพกกวาผูหญิงแมวทั้งหลาย หลอนเหมือนกับหญิงสาว ชาวพระนครที่มีการศึกษาดีและมีตระกูลสูง ผิวเนือ้ ของหลอนขาวและผุดผอง หลอนกําลังนั่งปลอยอารมณ ไปตามเรื่องทอดสายตาเหมอมองไปขางหนาโดยไมมีจุดหมาย “นางไพร……” พลรําพึงกับตัวเอง “เธอสวยอะไรอยางนี้ฉันไมเคยพบเห็นหญิงสาวคนใดที่จะสวย กวาเธอหรือเทาเทียมเธอเลย เธอกําลังมีอารมณเปลี่ยวกระมังหนอ” . สุกร. แสงอาทิตยในตอนบายแทนทีจ่ ะรอน กลับอบอุนเย็นสบายเพราะตามยอดดอยมีหมอกบาง ๆ ปก คลุมอยูตลอดกาล ถามองจากขางลางจะเห็นกลุมหมอกหนาทึบมาก แตเมื่อยูบนยอดดอยก็แทบจะไมรูสึกวา มีหมอก พลไดเห็นไรฝนและไรพืชตาง ๆ ของพวกแมวขึ้นเขียวชอุมอยูตามไหลเขาซึ่งเปนที่ราบ ชาวแมวมี อาชีพในการทําไร ปลูกขาว ยาสูบและเลี้ยงสัตวมีทั้งมา.

ลูกกระตายปาตัวหนึ่งซึ่งยังเล็กมากโผลออกมาจากรูของมันขางจอมปลวกใหญ นางไพรแลเห็นมัน เขาโดยบังเอิญความคิดคํานึงของหลอนสิ้นสุดลงเพียงเทานี้นัยนตากลมโตแจมใสของหลอนจองมองดูลูก กระตายสีขาวดวยความรักใครเอ็นดู มันกําลังกินใบไมใบหญาในทาทีหวาดหวั่น นางไพรยิ้มออกมาได เพียง แตยิ้มของหลอนก็ทาใหํ พลกระสันรัญจวนใจอยางยิ่ง เขาก็เหมือนกับผูชายทุกคนที่พึงใจผูหญิงสาวและสวย พลตื่นตะลึงในความงามของหลอนเปนที่สุด นางไพรคอย ๆ ลุกจากคบไมและปนลงมายังพื้นดินตามสายเถาวัลยขนาดใหญหลายสายซึ่งเกาะ พันตนไมนั้น หลอนยองเขาไปหาลูกกระตายปาตัวนั้นเพื่อจะจับมันหารูไมวาพลไดติดตามเขามาดวย หลอนพุงตัวลงตะครุบลูกกระตายปาในทาทางที่นารักยิ่ง แตกระตายปาตัวนัน้ กระโดดหนีรอดพน อุงมือของหลอนไปไดอยางหวุดหวิดและวิ่งจูดลงไปในรูของมันอยางอกสั่นขวัญแขวน นางไพรหัวเราะเบา ๆ เสียงหัวเราะของหลอนหวานฉํ่านาฟง เมื่อหลอนลุกขึ้นนั่งพับเพียบหลอนก็รูสึกวามีคนยืนอยูขาง ๆ หลอน หญิงสาวไมไดแสดงทาทีตระหนกตกใจอะไรเลย นางไพรคอย ๆ เงยหนามองดูพล และแลวหลอน ก็ลุกขึ้นจองมองดูเขา “นองสาว ฉันไดบนบานสารกลาวเจาปาเจาเขาขอใหฉันไดพบเธอ แลวฉันก็ไดพบเธอจริง ๆ เปน อันวาฉันไดรูแลววาเธอเปนมนุษยไมใชผีปศาจดังที่เขาเลาลือกัน ฉันหวังวาเธอคงไมรังเกียจที่จะรูจักกับฉัน” นางไพรยอมรับวาพล พัชราภรณเปนสุภาพบุรุษที่มีทวงทาสงาผาเผยและมีใบหนาสวยเกถูกใจ หลอนไมนอ ย ถึงแมอายุของพลเขาสูวัยกลางคนแลวพลก็ยังหลอและสมารทเหมือนกับดาราภาพยนตรบาง คนซึ่งเปนดาราอาวุโสและไมมีวันแก “คนใจบาปอยางคุณและพวกคุณฉันไมอยากรูจัก” พลยิ้มใหหลอน “ฉันยอมรับวาเราจําเปนตองฆากวางตัวนัน้ เพราะเราไมมอี าหารจะกิน” “ก็ทําไมไมขึ้นไปที่หมูบานแมวละคะ ดิฉันเกลียดนักลาสัตว ถาหากวากวางมันมีปนพวกคุณก็คง จะถูกมันยิงตายบางเหมือนกัน” พลจองมองดูหลอนไมวางตา จากสํานวนคําพูดของหลอนบอกใหเขารูด วี า นางไพรเปนชาวดอยที่ มีการศึกษาดีและไมใชขนาดอานออกเขียนได “ยกโทษใหฉันเถิดคนดี ฉันขอสาบานวาฉันจะไมยิงสัตวปาอีกเลย ถาไมมีอาหารกินเราก็จะกิน ใบไมใบหญาพอประทังชีวิตไป” หลอนหัวเราะแตแลวก็หยุดหัวเราะทันที “คุณเปนนักนิยมไพรมาจากกรุงเทพ ฯ ใชไหมคะ” “เรามาจากกรุงเทพ ฯ ถูกแลวแตเราไมใชนักนิยมไพรหรอกจะ พวกเราเปนนักสํารวจ” “นักธรณีวทิ ยาเหรอคะ” .

“จะ ขณะนี้พวกเราไดขึ้นไปพักบนหมูบานของพวกแมวแลว แตฉนั คิดถึงเธออยากจะเห็นหนาเธอ อยากจะพูดคุยกับเธอก็ลงมาหา เดินตามลําธารสายนี้ซึ่งเปนทางลัดใกลนิดเดียว เราพักอยูที่บานชาวแมวคน หนึ่งซึ่งพูดไทยไดด”ี หลอนยิม้ เล็กนอย “เลาเตา….เธอเปนไทยเหนือใชไหมจะ” หลอนหัวเราะนารักและพูดกับเขาอยางกันเอง “แกวเปนทั้งแมวทั้งไทยเหนือคะ แตรวมความแลวแกวเปนคนไทยคนหนึ่งเชนเดียวกับคุณ” หลอนพูดกับเขาอยางกันเองและเรียกตัวเองวาแกว “พอของแกวเปนแมวคะแมของแกวเปนชาวเชียงใหม” พลนิ่งฟงดวยความสนใจยิ่ง “ถาเชนนั้นบานของแกวก็อยูในหมูบานพวกแมวขางบนนั่นนะซี” หลอนยิม้ ออนหวาน “เปลาคะ แกวอยูก บั พอในปานีเ้ อง พอของแกวทํานํามั ้ นยางและเก็บของปาขายคะ แตแมของแกว ตายจากแกวไปนานแลวขณะที่แกวไปเรียนหนังสืออยูที่กรุงเทพ ฯ” พลลืมตาโพลง “พี่นึกอะไรไมผิด” พลตีสนิทเรียกตัวเองวาพี่ “อนุญาติใหพี่พูดกับแกวอยางนี้เถอะนะจะ พี่แนใจ เหลือเกินวาแกวตองไดรับการศึกษาอยางดีมาแลว เพราะแกวสวยและนารักกวาผูหญิงแมวหรือผูหญิงชาวปา ชาวเขาที่พี่เห็นมา ลักษณะทาทางก็บอกใหรูวาเปนผูคงแกเรียน แกวเรียนสําเร็จอะไรจะ” “อยาใหแกวตอบเลยคะ แกวไดเลาเรียนมาเพียงเล็กนอยเทานั้น” เขาเอื้อมมือจับหลอน “แกวจา มือแกวนิม้ นิม่ ” กอบแกวหรือนางไพรคอย ๆ ดึงมือออก “แตมือของเมียพี่คงจะนิ่มกวามือแกวเปนแน” พลสะดุงเล็กนอยแลวยิ้มแหง ๆ .” “จะ ถูกแลว เขาคลองแคลวมาก แตตดิ จะกะลอนเชือ่ ถือไมใครได อา-ถาไมรังเกียจไปนั่งคุยกับฉัน ที่ริมหวยนั่นเถอะนองสาว” แลวพลก็ถือวิสาสะยกมือจับแขนหลอนพานางไพรเดินไปที่ริมลําหวย เขากับหลอนทรุดตัวลงนัง่ เคียงกันบนกอนหินใหญกอ นหนึง่ นางไพรมีทาทางเล็กนอย แตหลอนก็พอใจและเต็มใจที่จะสนทนากับพล “นองสาว……...กรุณาบอกชื่อของเธอใหฉันทราบบางสิจะ เธอชือ่ ศิรคิ าใช ํ ไหม” นางไพรทําหนาตืน่ ๆ แลวหัวเราะเบา ๆ “ศิริคํา” หลอนทวนคํา “ใครบอกคุณละคะวาดิฉันชื่อศิริคํา ดิฉนั ชือ่ กอบแกวคะ” พลถือโอกาสเขยิบเขามานั่งแนบชิดหลอน “โอ-ชื่อเธอเพราะมากทีเดียว กอบแกว….

“พี่สาบานได พี่เปนชายโสดยังไมเคยแตงงานและไมเคยรักผูหญิงมากอนเลย แกวจา…..พี่จูบแกวทําไม” หลอนถามเสียงเครือ พลเขยิบเขามา พอกอบแกวลุกขึ้นยืนเขาก็จับมือหลอนไว “แกวจา พี่รักแกว รักตั้งแตพี่ไดยินเสียงแกวเมื่อใกลพลบวานนี้ รักทั้ง ๆ ที่ยังไมเห็นตัวแกว อยา โกรธพี่เลยคนดี นั่งคุยกับพี่เถิดแกวจา” นํ้าตาของนางไพรไหลพราก “พี่ดูหมิ่นแกวเกินไป อัธยาศัยไมตรีจิตของแกวทําใหพี่เขาใจผิดคิดวาแกวเปนผูหญิงใจงาย พี่จึงทํา กับแกวอยางนี”้ แลวหลอนก็รอ งไหโฮ “แกวเกลียดพี่แลว แกวไมตอ งการเห็นหนาพีอ่ กี พี่ทําใหแกวชอกชํ้ามี ราคีเสียแลว พีเ่ ปนคนใจราย” หลอนสลัดมือเขาออกแลวผลุนผลันวิ่งไปจากที่นั้นโดยเร็ว พลลุกขึ้นยืนรองตะโกนเรียกหลอน “แกว แกวจา” เขาวิ่งติดตามหลอนไปทันที เขาแลเห็นหลังหลอนไว ๆ ตามพุมไม แตกอบแกวมีความชํานาญใน ภูมิประเทศมากกวาเขาหลอนจึงสามารถหลบหนีพลไปได พลเดินตามหาและรองเรียกหลอนตลอดเวลา ในปาทึบสงบเงียบมีแตเสียงนกรองและนาน ๆ ก็ไดยินเสียงลิงตามยอดไม พลเดินบุกปาติดตามหา หลอนจนออนใจ หวังจะไดพบหมูบานของชาวบานปาก็ไมพบ ในที่สุดเขาก็ออกมาพนเขตปาทึบอีกดาน หนึ่งมองเห็นลําธารสายนั้นอยูไกลลิบ ๆ .พี่ไมกลับ กรุงเทพ ฯ แลว พี่จะอยูกับแกวที่นี่ และจะตายที่นี่ พาพี่ไปที่บานแกวเถอะพี่จะไดรูจักกับพอของแกว พอดุ ไหมจะ” “ดุคะ พอหวงแกวมากเพราะแกวเปนลูกคนเดียวของพอ” พลอยากกอดและอยากจูบหลอนจนเต็มฟด เขาคิดวาการพูดพลามทําเพลงนั้นยอมเสียเวลาไปโดย เปลาประโยชน ดังนั้นพลจึงแกลงมองไปที่เทาหลอนและทําเปนตกใจรองขึน้ ดัง ๆ “แกว-งู” ผูหญิงทุกคนยอมเกลียดและกลัวงู กอบแกวก็เชนเดียวกัน เมือ่ ไดยนิ เสียงเขารองบอกเชนนี้ หลอน ก็ตกใจโผเขากอดพลทันที เทานี้เองพลก็ยกมือเชยคางหลอนและกมลงจูบริมฝปากอันจิ้มลิ้มของหลอนอยาง ดูดดื่มซาบซึ้งใจ เปนครั้งแรกในชีวิตสาวที่ถูกจูบ กอบแกวหัวใจเตนระทึกเคลิบเคลิ้มลืมตัวไปชั่วขณะ รางของ หลอนออนปวกเปยกอยูในวงแขนของพล นัยนตาหลับพริ้ม ริมฝปากของเขากับหลอนแนบสนิทเปนเนือ้ เดียวกัน กอบแกวตัวสั่นเล็กนอยเพลิงพิศวาสบังเกิดขึ้นในหัวใจหลอนทันที แตแลวเมื่อกอบแกวคิดไดวาหลอนเพิ่งรูจักกับเขาเพียงเวลา ๑๐ นาทีเทานัน้ ความรักศักดิศ์ รี ควา มทรนงในเกียรติของลูกผูหญิงก็เกิดขึ้น นางไพรดิ้นรนผลักไสเขาและถอยออกหางพลทันที หลอนยกหลัง มือขวาขึ้นเช็ดปากของหลอน สายตาที่มองดูพลนั้นเต็มไปดวยความรักระคนแคน “พี่….

ไกตมขา.๐๐ น. ผัดตับหมูกบั หอมหัวใหญ อาหารเหลานี้ใสจานสวยงามซึ่งเปนของเกาแกมีราคาแพงมากคือเปน เครื่องลายครามแบบจีนนัน่ เอง มีจานขาววางอยู ๖ จานพรอมดวยชอนสอมเงิน ๖ คู ผาเช็ดมือผืนเล็ก ๆ หลาย ผืน สวนขาวสุกใสขันเงินใบใหญมีทัพพีพรอม นอกจากนี้ยังมีพานผลไมหนึ่งพานบรรจุกลวยหอมหนึ่งหวี ลําไยกะโหลกขนาดใหญและลิ้นจี่ ซึ่งผลไมเหลานี้พวกแมวปลูกไวเพียงเล็กนอยบนยอดดอยและปรากฏวามี ผลงามมากเพราะอากาศดีและดินดี “โอโฮ” นิกรรองขึน้ เสียงดัง “ไมเลวโวยนายเตา อยางนี้สิวะถึงจะสมราคาคาอาหารวันละ ๒๐๐ บาท วิเศษมากอาหารแตละอยางสะอาดและนากินมาก กันนึกไมถึงจริง ๆ วาพอครัวแมวจะทําอาหารไดดี อยางนี”้ เจาแหวซึ่งนั่งพับเพียบอยูบนแครขาง ๆ นายเตาพูดเสริมขึน้ “รับประทานพอครัวของหัวหนาแมวครับ อาหารมือ้ นีร้ บั ประทานหัวหนาแมวเขาจัดมาตอนรับเรา ครับ ใชใหคนสามสี่คนยกมาใหเมื่อกี้นี้เอง” สี่สหายกับเจาคุณปจจนึก ฯ ทําหนาตื่นไปตามกัน ดร. พอเขามาในกระทอมทุก คนก็แลเห็นอาหารหลายอยางตั้งอยูบนแครเรียงราย มีไกยางสามสี่ตัว. นายพัชราภรณกลับขึ้นไปบนยอดดอยอยางเงียบเหงาสงจิตใจไปถึงนางไพรตลอดเวลา เขาคิดวา เขาจะไมยอมปริปากเลาเรื่องกอบแกวใหคณะพรรคของเขาฟงเปนอันขาด พรุงนี้เขาจะลงไปหาหลอนแตเชา ซึ่งเขาหวังวาอยางไรเสียรสจูบของเขาก็คงจะทําใหกอบแกวมาหาเขาอีกที่ริมหวยใหญนั้น กอนตะวันลับฟาเย็นวันนั้นสี่สหายกับเจาคุณปจจนึก ฯ ไดออกไปเที่ยวชมหมูบานของพวกชาว แมวปลอยใหเจาแหวอยูเฝาที่พักตามลําพัง ดร. เนือ้ หมูทอด.ดิเรกกลาวกับจอมกะลอนแมวทันที “นายเตา หัวหนาของแกมีนาใจโอบอ ้ํ อมอารีถึงอยางนีเ้ ชียวหรือ” เตายิม้ เล็กนอย “ครับ ตามธรรมดาถามีคนตางถิ่นขึ้นมาบนดอยหัวหนาของผมก็จัดอาหารมาเลี้ยงดูตามสมควร เพื่อลบลางคํากลาวหาที่วาชาวแมวเปนคนใจแคบมีความตระหนี่ถี่เหนียว ความจริงผมใหพอ ครัวของผมทํา กับขาวเตรียมไวแลว แตหัวหนาเรียกผมไปสั่งวาสําหรับอาหารเย็นมือ้ นีเ้ ขาจะเลีย้ งพวกคุณเอง และสั่งให บอกวาชาวแมวบนดอยนีข้ อตอนรับพวกคุณดวยไมตรีจติ ถามีอะไรที่จะใหชวยเหลือก็ใหสั่งผมไปบอก” เจาคุณปจจนึก ฯ จุปาก . สเต็กเนือ้ วัว. ไขยัดไส.ดิเรกมีทา ทางสดชืน่ รืน่ เริงผิดปกติ ทัง้ นีก้ เ็ พราะเขาขุดแร ยูเรเนียมไดพอแกความตองการแลว นอกจากนี้ยังวิทยุติดตอไปยังคาย “ดารารัศมี” ใหชวยเหลือสง เฮลิคอปเตอรมารับทีย่ อดดอยหลวงในเร็ววันนี้ ซึ่งสุดแลวแตความสะดวกของกองทัพอากาศ อยางไรก็ตาม ทุกคนแปลกใจไปตามกันเมื่อเห็นพลเหงาหงอยไป พลแกลงบอกวาเขารูสึกครั่นเนื้อ ครั่นตัวเหมือนกับจะเปนไข คณะพรรคสี่สหายไดสรางมิตรไมตรีกับพวกแมวโดยทั่วหนา เจาคุณปจจนึก ฯ อุมเด็ก ๆ แมวโดยไมรงั เกียจ นิกรลองจีบสาว ๆ ชาวแมวหลายคน แตพูดกันคนละภาษาไมใครจะรูเรื่อง สี่สหายกับเจาคุณปจจนึก ฯ กลับมายังบานพักของนายเตาราว ๑๘.

๓๐ น.ดิเรกก็กลาวกับแมวจอมกะลอน “พาพวกเราไปเยี่ยมคํานับหัวหนาของแกเถอะนายเตา” “ไปซีครับผมจะพาไป” นายแพทยหนุมหันมาทางเจาแหว “แกอยูเฝาบานไมตอ งไปหรอก อยาลืมวาแกจะตองดูแลระมัดระวังปนและระเบิดมือของเรา ตัวแก หายไดแตปนหายไมได” ครั้นแลวแมวจอมกะลอนก็พาสี่สหายกับเจาคุณปจจนึก ฯ ออกไปจากบานพักของเขา ขณะนี้เปน เวลา ๑๘. “เขาเปนคนที่นานับถือมาก ประเดี๋ยวกินขาวแลวเราไปเยี่ยมคํานับเขาเถอะ ควรจะสละปนพกของ เราใหเขาสักหนึ่งกระบอกเพื่อเปนของขวัญ” เสี่ยหงวนแลเห็นเหลาสองขวดวางแอบอยูขางที่นอนก็รองเอะอะลั่น “เฮย มีเหลาดวยโวย” นายเตาหัวเราะ “สําหรับเหลาผมจัดมาเองครับ บริการแบบสแกนดิเนเวีย ลองดูสิครับวิสกี้ตราแมวยิ้มดื่มเพียงแกว เดียวเมาไปหาวันหาคืน” นิกรพยักหนากับพรรคพวกของเขา “เอาเลยพวกเรา ขืนรําไรกั ่ บขาวจะเย็นชืดเสียหมดกินโวยถึงเวลาแลว” ทุกคนขึ้นไปนัง่ ลอมวงบนแครซง่ึ แครนเ้ี ปนทัง้ ทีน่ อน ทีร่ บั ประทานอาหาร ที่รับแขกและที่นั่งเลน เจาแหวคดขาวใสจานและหยิบชอนสอมแจกใหเจานายของเขา กอนจะลงมือรับประทานอาหารเสีย่ หงวนได ยกมือขึ้นประนมระหวางอกแลวพูดพึมพําวา “ขอใหทานหัวหนาแมวเผานีจ้ งมีความสุขความเจริญเถิดเจาประคูน ความเจ็บอยารูไ ด ความไขอยา รูมี ขอใหเปนมหาเศรษฐีเงินทองไหลมาเทมา นึกเงินไดเงิน นึกทองไดทอง ใหมีเมียหลวง ๒๐๐ ใหมีเมีย นอย ๒. บริเวณยอดดอยเริ่มมืดขมุกขมัวแลวเพราะหมอกลงหนาทึบมากขึ้น ตามหมูบานของพวก แมวมีแสงไตหรือแสงตะเกียงแวววามและมีกองไฟจุดไวขาง ๆ บาน พวกเด็ก ๆ นั่งลอมวงสนุกสนานกัน .๐๐๐ เจาประคูน ” เจาคุณปจจนึก ฯ หัวเราะหึ ๆ “ใหพรยังงี้มันแบบขอทานนี่หวา” นิกรหยิบขาไกยา งขาหนึง่ ยกขึน้ กัดแทะกินอยางเอร็ดอรอย การรับประทานอาหารเปนไปอยาง ครื้นเครง กิมหงวนรินเหลาแมวยิ้มแจกจายเพื่อน ๆ กับเจาคุณปจจนึก ฯ แตปรากฏวาทุกคนดื่มไดเพียงเล็ก นอยเพราะบาดคอและมีกลิ่นเหม็นเปลือกไมชนิดหนึ่ง ตลอดเวลารับประทานอาหารพลเกือบจะไมไดพูด อะไรกับใครเลย เจาแหวถือโอกาสรวมวงกับเจานายของเขาดวย สวนนายเตารับประทานมาจากบานญาติ ของเขาแลวจึงทําหนาทีค่ อยปรนนิบตั ริ บั ใช การรับประทานอาหารสิ้นสุดลงเพียงครึ่งชั่วโมง หลังจากทุกคนนั่งพักผอนสูบบุหรี่สนทนาสักครู ดร.

ดิเรกพูดเสริมขึน้ “หรือคิดถึงบาน” พลฝนหัวเราะ “ตรงกันขามกันไมอยากกลับบานเลย อยากจะอยูที่ดอยนี้ตลอดชีวิต กันชอบความสงบเงียบและ ดินฟาอากาศที่นี่และสาว ๆ ชาวแมวก็ไมเลว” อาเสี่ยวา “เสียอยางเดียวเหาเต็มกบาลมองดูขาวพรึดไปหมด เมือ่ ตอนเย็นกันจีบแมคนหนึง่ คุยกัน ไปคุยกันมาเหาทีห่ วั หลอนกระโจนขึน้ มาบนหัวกันตัง้ หลายตัว” นิกรหัวเราะคิก ๆ “แตคุณพอดีโวยไมตองกลัวติดเหาใคร เหาเกาะหัวคุณพอมันก็ตายแหง เพราะถูกแดดเผาหรือไมก็ เหม็นเขียวตายไปเอง” ทานเจาคุณหันมาทําตาเขียวกับนิกร “เดี๋ยวก็ยันเปรี้ยงเขาใหเทานั้นเอง ทะลึ่งจนไมรูจักกาลเทศะ แกกับฉันนะเปนลูกเขยพอตากันแต เพียงชาตินี้ชาติเดียวเทานั้น ชาติหนาฉันขออธิษฐานใหหางไกลแกคนละมุมโลก” .รอบ ๆ กองไฟ พวกผูใหญพักผอนอยูในบาน หนุม ๆ สาว ๆ แอบพรอดรักกันตามทีม่ ดื เปนคู ๆ แมวยอมมี อิสระเสรีในเรือ่ งความรัก ผูหญิงสาวชาวแมวจะเสียสละทุกสิ่งทุกอยางในตัวหลอนใหกับผูชายที่หลอนพอ ใจรักใครไดอยางงายดาย และไมถือเปนเรื่องอัปยศถาหลอนจะเสียตัวใหกับผูชายหลาย ๆ คน แตถาหลอน เกิดมีครรภขึ้นมาผูใหญก็จะใหหลอนระบุวาผูชายคนไหนเปนผูใหกาเนิ ํ ดทารก และเจาหนุมผูนั้นจะปฏิเสธ ไมไดคือตองรับเลี้ยงดูและแตงงาน อยางไรก็ตามผูหญิงแมวยอมมีสภาพเหมือนกับขาทาสเพราะตองทํางาน หนัก สวนผูชายนอนสูบฝนชางพูดชางคุยและชอบฝนหวานยิ่งยากจนก็ตองมีเมียหลายคนเพื่อใหเมียหาเลี้ยง นายเตาพาสี่สหายกับเจาคุณปจจนึก ฯ มาถึงบานหัวหนาเผานี้แลว ทุกคนหยุดยืนอยูห นาเรือนใหญ หลังหนึ่ง ถึงแมวาปลูกเตี้ยกับพื้นดินก็มีขนาดใหญโตกวางขวางกวาบานแมวทั้งหลาย ฝาเรือนเปนฝาไมสกั หลังคามุงกระเบือ้ งดินเผาสีแดง รูปลักษณะของบานหลังนี้คลายกับเรือนบังกาโลและเปนเรือนหลังเดียวที่ยก พื้นใตถุนสูงราว ๕๐ เซนติเมตร แสงไฟในเรือนสวางกวาบานอื่น ๆ สมกับเปนบานของหัวหนาเผา “รอผมอยูที่นี่สักครูนะครับ ผมจะเขาไปบอกหัวหนาใหรตู วั เสียกอน” นายเตากลาวกับคณะพรรค สี่สหาย “ออไร ถาหัวหนาของแกปฏิเสธไมยอมตอนรับพวกเราในเวลาคําคื ่ นก็ชว ยออนวอนเขาดวยวาพวก เรามีความเคารพนับถือเขาจริง ๆ ตองการมาเยี่ยมคํานับและขอบคุณเขา เราจะไมรบกวนเวลาเขาใหนานเกิน ควรหรอก” “คงไมปฏิเสธหรอกครับ หัวหนาของเราใจดีมากครับ” พูดจบนายเตาก็เดินเขาไปในเรือนหลังนัน้ เจาคุณปจจนึก ฯ ยกมือขวากอดเอวพลแลวถามวา “วันนี้เงียบเหงาผิดปกติ บนวาครัน่ เนือ้ ครัน่ ตัวกินยาหรือเปลา” “เปลาครับ ไมเปนไรหรอกครับ บนดอยอากาศมันเย็นมากก็ทําทาเหมือนจะเปนไข” ดร.

“โอย…...วาไงเตา” นายเตาเขามาหยุดยืนเบื้องหนาสี่สหาย “โอ.คุณพอจะไปอยูที่ไหนผมก็จําไดครับเห็นในระยะหางตั้งสามกิโลยังจําได” เจาคุณปจจนึก ฯ หัวเราะแลวยกเทาขวาเตะนิกรเต็มแรง แตนายจอมทะเลนถอยออกไปเสียกอน ใน เวลาเดียวกันนายเตาเจาแมวจอมกะลอนก็วิ่งเหยาะ ๆ ออกมาจากบานของหัวหนาแมวและตรงเขามาหาคณะ พรรคสี่สหายกับเจาคุณปจจนึก ฯ ดิเรกรองถามทันที “เฮ…. ซิกาแรตครับ” นายแพทยหนุมทําตาปริบ ๆ “พูดไทยเถอะวะ หมายความวากระไร” “หัวหนาขอเชิญพวกคุณเขาไปในบานครับ” ทุกคนตางตืน่ เตนดีใจไปตามกัน พลมองดูกลองใสปนพกรีวอลเวอรหนึ่งกระบอกในมือของเขา แลวกลาวถามนายเตาอยางเปนงานเปนการ “พี่ชายโวย กอนจะเขาไปชวยแนะนําพวกเราหนอยเถอะ หัวหนาของแกพูดภาษาไทยไดไหม มี นิสัยอยางไร ถือตัวหรือเปลา บอกใหรเู สียกอนเราจะไดทําตัวใหถูกใจเขา” นายเตามองเขาไปในบานแลวหันมาพูดกับนายพัชราภรณ “หัวหนาของผมพูดไทยไดครับ โดยมากหัวหนาแมวทุกแหงพูดไทยไดทั้งนั้น สําหรับหัวหนาของ ผมเปนคนพูดนอยครับชอบฟงมากกวาพูดแตใจดีไมถือตัวและชอบพูดอะไรตรงไปตรงมาไมออมคอม เกลียดคนโกหก บนดอยนี้หัวหนาเกลียดผมที่สุดแตก็อดเรียกตัวผมมาใชบอย ๆ ไมไดเพราะผมมันคลองกวา คนอื่น อา…..สําหรับหัวหนาไมกระไรหรอกครับแตอา ยขุนศึกพวกคุณคงไมชอบหนามันแนนอน” “ขุนศึก…………” พลพูดเสียงหนัก ๆ “เขาเปนลูกชายหัวหนาหรือ” เตาหัวเราะชอบใจ “เปลาครับ หัวหนาผมไมมีลูกหรอกครับ ขุนศึกเปนแมวคนหนึ่งซึ่งมีฝมือในการรบพุง จิตใจกลา หาญผิดมนุษย ความจริงมันชือ่ อูครับ แตพวกแมวเรียกคนที่มีฝมือยอดเยี่ยมในหมูของเขาวาขุนศึก จะแปลวา แมทัพก็เห็นจะไมผิดครับ แมวทุกตําบลก็ตอ งมีขนุ ศึกคนหนึง่ ไวสรู บกับพวกโจรหรือรบกับแมวชาวเขาเผา อื่น ๆ เมื่อเกิดผิดพองหมองใจกัน ขุนศึกเปนคนมีอํานาจมากรองจากหัวหนาครับ ตามปกติก็ทาหน ํ าทีเ่ ปนที่ ปรึกษาของหัวหนา” “แลวอายขุนศึกคนนี้เปนยังไง” กิมหงวนถาม “นิสัยไมใครดีหรือ” “ถูกแลวครับ เขาไมชอบคนตางถิ่น เขาชอบใชอํานาจเปนธรรม แมวที่นี่ไมใชมีใครชอบหนาเขา หรอกครับ มีแตกลัวและเกลียดเขา ขุนศึกเคยไปเรียนที่เชียงใหมครับ พูดภาษาไทยไดดี แตพดู ไมเขาหูคน” “ออ ถายังงั้นก็คงมีการเตะปากกันบาง” เสี่ยหงวนพูดเสียงหัวเราะ นายเตาลืมตาโพลง .เค.

กิมหงวน. “อยาเชียวนะครับ ถาพวกคุณมีเรื่องกับขุนศึกก็ตองถูกขุนศึกฆาตายหมด พรรคพวกของมันมีอยูไม นอย คุณอาจจะถูกลอบยิงดวยหนาไมหรือปนแกปหรือมายก็ถูกกลุมรุมทํารายถึงตาย เชิญเถอะครับ ลองไป คุยกับหัวหนาผมดูบางแลวพวกคุณจะไดรูวาแมวก็มีหัวใจเหมือนกัน” เจาคุณปจจนึก ฯ พูดกับพลเบา ๆ “อายนี่ถาจะบานําลายโว ้ ย มันพูดคลองเหลือเกินชางพูดชางอธิบายดีนัก” นายเตาจอมกะลอนซึ่งชาวแมวไมมีใครกลาคบเดินนําหนาพาสี่สหายกับเจาคุณปจจนึก ฯ ตรงไปที่ เรือนเตี้ย ๆ หลังนั้น ทุกคนกาวขึ้นไปบนเรือนอยางสงบเงียบ นายเตาพาเขาไปในหองซึ่งมีตะเกียงเจาพายุจุด แขวนไวหนึ่งดวง ทุกคนแปลกใจไปตามกันเมือ่ แลเห็นโตะเกาอีช้ ดุ รับแขกตัง้ อยูใ นหองนีเ้ ปนระเบียบเรียบ รอย ทั้งโตะทั้งเกาอี้และโซฟาทําดวยไมไผฝมือประณีต ผาปูโตะสีขาวปกลวดลายสวยงาม ฝาหองประดับเขา กวางและเหนือบานประตูมีพระบรมฉายาลักษณของพระบาทสมเด็จพระเจาอยูหัว นอกจากนี้มีภาพถายวิว สวย ๆ ประดับไวตามฝาหองอีกสองสามรูป ภายในหองนีส้ ะอาดเรียบรอย โซฟาไมไผมีขนาดใหญมากนั่ง ไดถึง ๘ คน “เชิญนั่งสิครับ” นายเตาพูดเบา ๆ สี่สหายตางนั่งรวมกันบนโซฟาตัวนั้น เจาคุณปจจนึก ฯ นั่งบนเกาอี้หนาโตะรับแขกตามลําพัง นาย เตาเดินผานประตูออกไปทางหลังหองรับแขก สักครูหนึ่งชายหนุมอายุในวัย ๓๐ ปรูปรางสูงใหญทาทางภูมิ ฐานคนหนึ่งก็พาตัวเดินเขามาในหองรับแขก เขาแตงกายแบบแมวทั้งหลายแตใชเสื้อผาที่มีราคาแพงและผูก นาฬิกาขอมือยีห่ อ ชัน้ ดี พล.ดิเรกและเจาคุณปจจนึก ฯ ตางยกมือไหวอยางนอบนอม “สวัสดีครับทานหัวหนา” เจาคุณปจจนึก ฯ พูดยิ้ม ๆ “ผมคือพระยาปจจนึกพินาศและสี่คนนี่ลูก หลานของผมเอง พวกเราเปนนักสํารวจเพิง่ เดินทางมาถึงหมูบ า นของทานเมือ่ ตอนสายวันนี้ เรามาเยี่ยมทาน เพื่อแสดงความเคารพทานและขอบคุณทานเทาที่ทานไดกรุณาจัดอาหารเย็นมื้อนี้สงไปใหพวกเรารับ ประทาน” เจาหนุมแมวกมศีรษะเล็กนอย “ประทานโทษ เจาคุณเขาใจผิดเสียแลวครับ” เจาหนุมแมวรางใหญพูดภาษาไทยอยางชัดเจน “ผม คือเลาอูขุนศึกแหงแมวถิ่นนี้ผมหาใชประมุขของพวกเราไม” แลวเขาก็หันมาทางสี่สหาย “ผมยินดีตอ นรับ พวกคุณครับ” พลวา “ขอบคุณมากครับขุนศึก พวกเราทุกคนรูสึกเปนเกียรติอยางยิ่งที่ไดมีโอกาสรูจักกับคุณ แตวาเสียใจที่หัวหนาของคุณไมออกมาพบกับเราตามที่เราตั้งใจจะมาเยี่ยมคํานับและขอบคุณเขา นอกจากนี้ก็ ยังมีของขวัญที่จะนํามามอบใหเขาดวย” “โอ-มิไดครับ หัวหนาของเรากําลังแตงตัวอยูค รับ อีกสักครูจะออกมาพบพวกคุณ สั่งใหผมออกมา ตอนรับพวกคุณกอน” ดร.ดิเรกยิม้ ออกมาได . นิกร. ดร.

ดิเรกรีบพูดขึน้ ทันที “เปลาหรอกคุณ เราเปนนักธรณีวทิ ยา เรามาสํารวจขุนเขาลูกนีก้ เ็ พือ่ คนหาแรยเู รเนียมและแรอน่ื ๆ” ทันใดนั้นเองหญิงสาวเจาของรางสคราญตาคนหนึง่ ก็เดินเขามาในหองรับแขก ความสวยและ ทวงทาอันสงางามของหลอนทําใหสี่สหายจองตาเขม็งมองดูหลอนไมวางตาโดยเฉพาะพล พัชราภรณ เขา ตะลึงไปชั่วขณะ หลอนคือกอบแกวนางไพรนัน่ เอง กอบแกวแตงกายแบบผูหญิงแมว เกลาผมมวย แตงหนา ทาปากเขียนคิ้วทําใหหลอนสวยสดชื่นกวาที่พบเห็นในปามากมายนัก กลิ่นนําหอมอย ้ างดีจากผมและซอกหู ของหลอนหอมชื่นใจไปทั่วหองรับแขก นายเตาติดตามนางไพรเขามาดวยและนั่งลงขางประตูหองรับแขก ขุนศึกรีบลุกขึ้นยืนกลาวแนะนําคณะพรรคสี่สหายกับเจาคุณปจจนึก ฯ “เธอผูน้ีคือกอบแกวหัวหนาของเรา ผมขอถือโอกาสนีแ้ นะนําใหพวกคุณรูจักไวดวย” สี่สหายกับเจาคุณปจจนึก ฯ ตางลุกขึ้นยืนและกมศีรษะใหหลอน นางไพรประนมมือไหวในทาทาง ออนชอยแลวกลาวทักดวยเสียงอันหวานฉํา่ “สวัสดีคะ สวัสดีทุก ๆ คน ดิฉนั รูส กึ เปนเกียรติอยางยิง่ ทีไ่ ดตอ นรับพวกคุณในตอนคํ่าวันนี้ แตวา ตองขอประทานโทษนะคะที่ออกมาชาไปหนอยคะ” พลตื่นเตนเหลือที่จะกลาว เมื่อเขาสบตากับหลอน นางไพรก็ทาเหมื ํ อนกับวาหลอนเพิง่ ไดเห็นหนา เขาดังนั้นพลก็ตองแกลงทําเปนวาเขาก็เพิง่ ไดเห็นหนาหลอนเชนเดียวกัน เจาคุณปจจนึก ฯ กลาวกับนางไพร อยางชื่นชม . “ออไร ออไร ถาเชนนัน้ เราก็มหี วังไดขอบคุณหัวหนาของคุณแนนอน” สาวแมวรางอวบอัดคนหนึง่ ถือถาดไมใสแกวบรรจุนาฝนรวม ้ํ ๖ แกว เดินเขามาในหองรับแขก หลอนเสิรฟนํ้าเย็นใหสี่สหายกับเจาคุณปจจนึก ฯ และขุนศึกแลวก็ถือถาดเปลาเดินออกไป ขุนศึกไดสนทนา ปราศรัยกับคณะคนหาแรยเู รเนียมเปนอยางดี เขาเปนคนพูดจาโผงผางทาทางกวน ๆ จนกระทั่งเสี่ยหงวนกับ นิกรรูสึกหมันไส แลวอาเสี่ยก็แกลงกระเซาวา “ผมทราบจากนายเตาวา ทุกหมูบานของพวกแมวจะตองมีขุนศึกคนหนึ่ง ซึ่งขุนศึกนี้หมายความวา เปนคนดีมีฝมือใชไหมครับ” ขุนศึกยืดหนาอกขึ้นในทาเบง “ถูกแลวคุณ ขุนศึกก็คือแมทัพของพวกเรานั่นเอง มีหนาทีบ่ ญ ั ชาการสูร บกับพวกโจรหรือตอสูก บั ศัตรูผรู กุ รานเรา” “ออ ถายังงั้นคุณคงรบเกง” “ก็พอตัวแหละคุณ ผมถนัดทั้งการรบบนหลังมาและบนพื้นดิน ผมยิงหนาไมไดแมนพอ ๆ กับปน เล็กยาวหรือปนพก สวนอาวุธสั้นเชนดาบก็ไมเห็นมีใครที่จะมีฝมือทัดเทียมเทาผม การตอสูดวยหมัดมวยก็ อีกแหละครับ หาตอหนึ่งยังสูผมไมได เพราะผมไมสูบฝนรางกายของผมถึงแข็งแรงประกอบทั้งผมบํารุง รักษาตัวของผมอยูเ สมอ อา-พวกคุณเปนนักสํารวจทีท่ างราชการสงมาหรืออยางไรครับ” ดร.

นิกร. กิมหงวนและดร.ผม ชื่อกิมหงวน ไทยแทครับ แฮะ แฮะ เพือ่ นผมนัง่ ติด ๆ กับผมนี่ชื่อนิกร การุณวงศ ถัดไปเปนนายแพทยและนัก วิทยาศาสตรผมู ชี อ่ื เสียงดอกเตอรดเิ รก ณรงคฤทธิ์ครับ คนสุดทายชื่อพล พัชราภรณ” นางไพรนึกถึงเหตุการณเมือ่ กลางวันนีก้ ร็ สู กึ กระสันรัญจวนใจทันที จูบของพลเหมือนกับตราตรึง อยูที่ริมฝปากของหลอน หลอนฝนยิ้มใหเสี่ยหงวนแลวกลาวกับสี่สหายวา “ดิฉันรูสึกเปนเกียรติอยางยิ่งเชียวคะที่ไดรูจักกับพวกคุณ” .ดิเรก ตางจองมองดูใบหนาอันงามแฉลม แชมชอยของนางไพรโดยไมยอมเปลี่ยนสายตาไปที่อื่น โดยเฉพาะพล พัชราภรณเขาตืน่ เตนแปลกใจเหลือที่ จะกลาวแลว นางไพรยอดพิศวาสของเขาก็คอื หัวหนาแมวนัน่ เอง มันไมนาจะเปนไปได “ลุงพาลูกหลานของลุงมาเยี่ยมหนูและเพื่อขอบคุณหนูดวยเทาที่หนูไดมีแกใจจัดหาอาหารมื้อเย็นนี้ ไปเลี้ยงดูพวกเราที่บานนายเตา” เจาคุณปจจนึก ฯ พูดยิ้ม ๆ “ขอบคุณมากหลานสาว” “ไมจําเปนตองขอบคุณแกวหรอกคะคุณลุงคะ แกวเอือ้ เฟอ ตออาคันตุกะของเราเสมอคะ คนตางถิ่น ที่ข้ึนมาบนดอยนีพ้ วกเราถือวาเปนมิตรทีด่ ขี องเรา” ทานเจาคุณพยักหนาชา ๆ และนึกชมในใจวาหญิงสาวหัวหนาแมวผูนี้มีความงามเปนยอดเยี่ยม นอกจากนี้ยังพูดภาษาไทยไดชัดเจน ลักษณะทาทางบอกวาเคยไดรับการศึกษามาแลว แตงกายสะอาดเรียบ รอยรูจักใชเครื่องหอมและเครื่องสําอางบนศีรษะไมมีเหาแมแตตัวเดียว ผิวพรรณผุดผองปราศจากไฝฝาราคี เมื่อกอบแกวหันมามองดูสี่สหาย ทุกคนก็เย็นวาบไปตามกันเหมือนกับถูกศรสวาท เสี่ยหงวนยิ้มแหง ๆ “อา-คุณนกแกวครับ ผมขอแนะนําตัวเองและเพือ่ น ๆ ของผมใหคณ ุ รูจ กั ไวดว ย” นางไพรอมยิ้มและพูดขัดขึ้นทันที “ดิฉันชื่อกอบแกวคะไมไดชื่อนกแกว” อาเสี่ยสะดุงโหยง “ขอโทษเถอะครับ แหม-ผมนี่บัดซบเหลือเกิน ไดยินวาคุณชื่อนกแกวเสียอีก ผม…..คือวา….. “หลานสาว ขอใหเกียรติฉนั เปนลุงของหนูเถอะนะ ลุงคือพระยาปจจนึกพินาศ” นางไพรยิ้มอาย ๆ “ยินดีคะ แกวจะถือวาคุณลุงเปนญาติผใู หญของแกวคนหนึง่ ” “ขอบใจมากหลานสาว หนูชื่อกอบแกวเพราะเหลือเกิน ลุงไมอยากเชื่อเลยวาเด็ก ๆ อยางหนูได ดํารงตําแหนงเปนหัวหนาพวกแมวในถิน่ นี้” กอบแกวหัวเราะเสียงเบา ๆ นารักมาก “แกวไดเปนหัวหนาตามขนบธรรมเนียมประเพณีของเราคะ เมื่อพอของแกวถึงแกกรรมพวกลูก บานก็ยกใหแกวเปนหัวหนาแทนพอ เชิญนัง่ ซีคะ เชิญนัง่ คะ” สี่สหายกับเจาคุณปจจนึก ฯ ตางทรุดตัวนัง่ ตามเดิม กอบแกวนั่งลงบนเกาอี้ขางเจาคุณปจจนึก ฯ และชี้มือใหขุนศึกนั่งลงขาง ๆ หลอน พล.

ดิเรกกับเสี่ยหงวน และนิกรคลั่งไคลหลงไปตามกัน และเพียงแตหลอนยิ้มสี่สหายก็แทบจะหมอบราบอยูแทบเทาหลอน อยางไร ก็ตามกิมหงวนกับนิกรและนายแพทยหนุมหาเฉลียวใจไมวากอบแกวนางพญาแมวผูนี้คือนางไพรนั่นเอง และหลอนกําลังหลงรักพลเปนชีวิตจิตใจของหลอน กอบแกวหยิบรีวอลเวอรกระบอกนัน้ ออกมาพิจารณาดูแลวหันมายิม้ ใหพล “เปนของขวัญที่ถูกใจดิฉันมากเชียวคะ ดิฉันเคยคิดอยากไดปนพกดี ๆ อยางนี้มานานแลว” กิมหงวนกลาวดวยเสียงละหอย “คุยกับผมบางซีครับคุณนกแกว-เอย-คุณกอบแกว ผมมาดอยหลวงเที่ยวหลังผมจะหาปนแบบนี้มา ฝากคุณสักลังหนึ่ง” กอบแกวหัวเราะเบา ๆ “ขอบคุณคะ สําหรับดิฉนั มีไวปอ งกันตัว กระบอกเดียวก็พอแลวนี่คะ” สี่สหายตางชิงกันพูดคุยกับนางไพรตลอด จนกระทั่งเจาหนุมแมวขุนศึกชักหึงหวงแสดงสีหนาทาที ไมพอใจ ขุนศึกหลงรักกอบแกวมานานแลว แตรสนิยมของขุนศึกตลอดจนนิสัยใจคอเขากับหลอนไมได ขุน ศึกจึงไดแตกระทําตนเหมือนมดแดงเฝามะมวง เมื่อเขาเห็นกอบแกวใหความสนิทสนมกับสี่สหายมากเกิน ควรเขาก็พูดขัดขึ้นแบบทะลุกลางปลอง “พวกคุณคุยกับผมบางซีครับ” สี่สหายหันมามองดูขุนศึกเปนตาเดียว เสีย่ หงวนหัวเราะหึ ๆ แลวกลาววา “พวกเรามาหาหัวหนาไมไดมาหาคุณ ผมคิดวาคุณมีธุระอะไรจะไปทําอะไรก็ไปเถอะครับ ขืนนัง่ อยูที่นี่เปรี้ยวปากเปลา ๆ หรือคุณจะคุยกับคุณอาผมก็เอาซี แตผมสี่คนจะคุยกับหัวหนาคุณ” นิกรพูดเสริมขึน้ “ดูเหมือนมีใครมาตะโกนดาคุณหนาบาน ออกไปดูซิครับ” ขุนศึกลืมตาโพลง . พลถอนหายใจหนัก ๆ เขาหยิบกลองบรรจุรวี อลเวอร ๙ มม. ที่วางอยูบนตักเขาถือเดินเขาไปสงให หลอนอยางนอบนอมแลวกลาววา “ดวยไมตรีจติ ของพวกเรา ผมหวังวาคุณกอบแกวคงเต็มใจรับของขวัญชิ้นนี้ไวเปนที่ระลึกในการ มาเยี่ยมดอยหลวงของพวกเรานะครับ” หลอนพนมมือไหวพลเสียกอนจึงรับกลองปนพกวางลงบนโตะ “ขอบคุณมากคะคุณพล ดิฉันจะไมลืมไมตรีจิตของคุณเลย” พลถอยกลับไปที่โซฟาตัวเดิมและนั่งลงขางนายแพทยหนุมอยางหงอยเหงา เขายอมรับวาเขาหลง รักนางไพรปานจะกลืนกิน หลอนสวยและนารักที่สุด ปากแกมคิ้วคางงามพรอมเปนยอดนารีที่ยากจะหาใคร เปรียบเหมือน กอบแกวนางพญาแมวเอือ้ มมือเปดกลองของขวัญออก พอแลเห็นปนพกรีวอลเวอร ๙ มม. หลอนก็ ยิ้มออกมาได แลวกอบแกวก็สงภาษาแมวกับขุนศึกเบา ๆ เสียงหัวเราะของหลอนทําใหดร.

ลูกระเบิดมือและปนเล็กยาวที่ทันสมัย เหลียงฟูเปนจอมโจรทีม่ อี าวุธรายทัน สมัยทั้งนั้น ถึงแมพวกแมวบนดอยนี้ทุกตําบลจะรวมมือรวมใจกันตอสูเหลียงฟูเราก็คงสูเขาไมได” ขุนศึกยกกําปน ขวาตบโตะคอนขางแรง “อยางไรก็ตามในฐานะที่ขาเปนขุนศึกเปนผูนาในการต ํ อสู ขาไมประสงคที่จะใหคนตางถิ่นมารวม รบกับพวกเรา” กอบแกวเปลี่ยนสีหนาเครงเครียดบึ้งตึงทันที แตถึงกระนั้นก็ยังนารักนาพิศมัยอยูนั่นเอง “ขุนศึก อยาลืมวาอํานาจสูงสุดยอมเปนของขา ตามระเบียบประเพณีของเราหัวหนาแมวยอมมีสิทธิ์ ที่จะแตงตัง้ หรือถอดถอนขุนศึกได และอาจจะเลือกตั้งคนตางถิ่นที่มีฝมือเปนขุนศึกได” ขุนศึกขบกรามกรอด “หมายความวาแกวกําลังคิดจะแตงตั้งสุภาพบุรุษคนใดคนหนึ่งในสี่คนนี้เปนขุนศึกแทนขายังงั้น หรือ” นางพญาแมวฝนหัวเราะ “ขาอาจจะทําไดถาขาจะทํา” “ยังงั้น” เสี่ยหงวนสนับสนุน “เอาเลยครับหัวหนา คุณเปนหัวหนาอยายอมใหลูกนองเบงได ถา อยางไรก็ตั้งผมเปนขุนศึกแทนนายคนนี้เถอะครับ รูปรางทาทางของผมก็หลอกวาเปนกอง ฝมือผมก็ดีกวา” . “ใครจะกําแหงดาผม” “เมียคุณมาตามกระมัง” นิกรพูดยิ้ม ๆ “ผมเปนชายโสด” ขุนศึกตวาดแวด “ถายังงั้นแมคุณมาเรียกคุณแน ๆ ผมไดยินเสียงผูหญิง ไปเถอะครับ คํามื ่ ดแลวไปกินขาวอาบนํา้ อาบทานอนเสียที” ขุนศึกกลืนนําลายเอื ้ อ๊ ก “แมผมตายนานแลว” พูดจบขุนศึกก็กลาวกับนางพญาแมว “กอบแกวเธอควรจะเตือนสุภาพบุรุษ เหลานี้ดวยวามะรืนนี้กองโจรของเหลียงฟูจะยกมาถึงที่นี่และปะทะกับพวกเราตามแผนการณ ขอใหสหาย ตางถิ่นของเราควรรีบอพยพไปจากดอยหลวงในวันพรุงนี้เพื่อความปลอดภัยของพวกเขา” นางพญาแมวหันมาทางขุนศึกแลวกลาวกับอัศวินของหลอนดวยภาษาไทย “ฉันคิดวาฉันจะขอรองใหสภุ าพบุรษุ ชาวพระนครเหลานีช้ ว ยเหลือเราตอสูก บั พวกโจรดีกวา ฉัน เชื่อวาทานเหลานี้คงยินดีและเต็มใจชวยเหลือเราเปนแน” ขุนศึกแสดงทาทีไมสูจะพอใจนัก “ไมมีความจําเปนอะไรสักนิดกอบแกวทีเ่ ราจะตองขอความชวยเหลือจากแขกของเรา เพราะเรา สามารถชวยตัวเราเองได” นางไพรยิ้มเล็กนอย “แตแขกผูม เี กียรติของเราลวนแตเปนคนฉลาด เปนคนหนุมที่กลาหาญและมีอาวุธดี ๆ ตามที่ฉันได ทราบจากเตา เขามีปนกลมือ.

๐๐๐ บาท มา ๕๐ ตัว ขาวสารและเสบียงกรังอีกหลายอยาง เขานัดวาในวันมะรืนนี้ตอนบายกองโจรของเขาจะยกมาที่นี่เพื่อรับเงินและสิ่งของของพวกแมว ถาแมวพวก ใดไมจายเงินและขาวของใหเขาตามที่เขาตองการ เขาก็จะพาพวกเขาเขาไปปลนหมูบานใหราบคาบไป” พลถามหลอนโดยเร็ว “แลวคุณตกลงกับเหลียงฟูวาอยางไรครับ” กอบแกวไมใครกลาจะสบตาพลเลย “ดิฉันไมไดมีการตกลงคะเพียงแตรับฟงเทานั้น ดิฉนั ไดตดิ ตอกับพวกหัวหนาแมวทัง้ สีต่ าบลซึ ํ ่งอยู บนดอยนี้เรียบรอยแลว แมวทุกคนจะสูตายถาถูกพวกโจรฮอบุก เรามีเงินและเสบียงอาหารพอที่จะจายใหมัน .ดิเรกพูดเสริมขึ้นดวยความสนใจ “เหลียงฟูกับบริวารมีถิ่นฐานหรือรังของมันอยูบนดอยหลวงนี่หรือครับ” “มิไดคะ” นางไพรตอบยิม้ ๆ “เหลียงฟูกับกองโจรของเขามีที่อยูไมเปนหลักแหลงหรอกคะ บางที เขาก็ออกไปนอกเขตพมาทางแมฮองสอนแลวก็ยอนกลับเขามาตามบริเวณเทือกเขาเหลานี้ ยังชีวิตดวยการ ปลนชาวปาชาวเขาเผาตาง ๆ ตลอดจนพวกพอคาทีเ่ ดินทางกันเปนกองคาราวาน” เจาคุณปจจนึก ฯ กลาวถามขึ้นทันที “พวกโจรพวกนี้มันปลนชาวแมวตําบลนี้ยังงั้นหรือหลานสาว” นางไพรหันมายิ้มใหทานเจาคุณ “มิไดคะ เหลียงฟูกับกองโจรของเขาไมตากว ่ํ า ๘๐๐ คนไดยกมาที่นี่เมื่อสองสัปดาหที่แลวมานี้ เขา ไดเขาพบกับหัวหนาแมวบนดอยนี้รวมสี่ตาบลด ํ วยกันคะ ซึ่งหมายถึงแกวดวย เขาบังคับใหหวั หนาแมวรวบ รวมเงินจากลูกบานเตรียมไวใหเขาแหงละ ๕๐. เลาอูขุนศึกรางใหญหัวเราะกาก เขามองดูเสี่ยหงวนอยางดูหมิ่นแลวกลาววา “ถาหากวากอบแกวถอดผมออกจากตําแหนงขุนศึกและตั้งคุณเปนขุนศึกแทนผม เธอก็อาจจะทําได ตามอํานาจของหัวหนา แตคุณอยาลืมวาขุนศึกคนใหมจะตองประลองฝมือกับขุนศึกคนเกาใหพวกแมวและ หัวหนาไดชมฝมือเสียกอน ถาใครพลาดคนนั้นก็ตองถูกฆาตาย เพราะการประลองฝมือนั้นจะสูกันดวยอาวุธ จริง ๆ ทั้งบนพื้นดินและบนหลังมาตามกําหนดเวลาและตามระเบียบกติกาของเรา ถาขุนศึกคนใหมถูกฆาตาย ขุนศึกคนเกาก็ไดรบั ตําแหนงเปนขุนศึกตามเดิม” อาเสี่ยลืมตาโพลง “อา….ประลองฝมือกันก็ดีนะซีครับ คุณรูห รือเปลาวาผมเปนนักบูม อื หนึง่ ถาไมแนจริงผมจะกลา บุกบัน่ มาจนถึงนีเ่ ชียวหรือคุณ” พลโบกมือขอรองใหกิมหงวนสงบปากเสียง แลวเขาก็กลาวกับนางไพร “เลาเรื่องพวกโจรเหลียงฟูใหผมฟงหนอยเถอะครับ พวกเราพรอมแลวที่จะชวยคุณและชาวแมวที่นี่ เหลียงฟูนะเปนใคร” “เปนหัวหนาโจรฮอคะ เขามีบริวารเกือบพันคนพรอมดวยอาวุธยุทธภัณฑที่ทันสมัย พวกโจรของ เหลียงฟูมีระเบียบวินัยและวิธีการรบคลายทหารคะ” ดร.

ได แตจําเปนอยางไรหรือคะทีเ่ ราจะตองจายใหมนั สูไดหรือไมไดก็ตองสู ศึกระหวางฮอกับแมวในครัง้ นีจ้ ะ เปนศึกใหญยิ่งที่สุดบนดอยนี้ เราจะเริม่ เตรียมการรับศึกตัง้ แตวนั พรุง นีแ้ หละคะ ดิฉันหวังวาพวกคุณคงจะ กรุณาชวยเหลือพวกเราสูร บกับพวกโจรฮอเปนแน” พลยิ้มใหหลอน สายตาของพลที่มองดูนางไพรนั้นเต็มไปดวยความพิศวาส “แนนอนทีเดียวคุณกอบแกว เราจะตองชวยคุณแน ๆ” นิกรกลาวขึ้นดวยเสียงคอนขางดัง “เราจะสูเพื่อความผาสุกของชาวแมวทั้งหลายและเพื่อคุณ โปรดแตงตัง้ ใหผมเปนขุนศึกแทนหมอ นีเ่ ถอะครับ” ขุนศึกมองดูนกิ รราวกับจะกินเลือดกินเนือ้ นางพญาแมวยิ้มละไม หลอนรูสึกอบอุนใจมากที่คณะ พรรคสี่สหายจะรวมมือกับหลอนตอสูกับพวกโจรฮอ และหลอนคิดวาหลอนคงจะไดยืนหยัดเคียงบาเคียง ไหลกับนายพัชราภรณในการศึกครั้งนี้ “ถาคุณตกลงใจที่จะประลองฝมือกับขุนศึกของเราละกอดิฉันยินดีจะแตงตั้งคุณเปนขุนศึกคนใหม ของพวกเราคะ” เจาหนุมแมวรางใหญเคนหัวเราะเสียงลั่น “ผมเปดโอกาสใหพวกคุณเสมอ สหายเอย ใครจะเปนขุนศึกแทนผมก็ได แตเราจะตองประลองฝ มือกันกอนตอหนาชาวแมวทั้งหลาย หากเอาชนะผมไดก็จะไดเปนขุนศึกแทนผม” นิกรยักคิ้วใหขุนศึก “ตกลง ตกลงครับ แตวา การประลองฝมอื นะเปนการตอสูก นั เลน ๆ ใชไหมคุณ” ขุนศึกหัวเราะกาก “อยาเขาใจอยางนั้น การประลองฝมอื ใครพลาดใครก็ตาย หรือไมตายก็ทุพพลภาพไปตลอดชีวิต แตโดยมากมีการตายเสมอทุกครั้งที่มีการประลองฝมือ ผมฆานักรบฝมือเยี่ยมชาวแมวมาหลายคนแลว ซึ่งเขา ตองการตําแหนงขุนศึกจากผมและเราไดตอสูกันอยางลูกผูชายตัวตอตัวตอหนาชาวแมวหลายรอยคน ผมจํา ไดวา ผมเคยฟนคูต อ สูข องผมคอขาดกระเด็น บางคนก็ถูกผมแทงตายคาที่” นิกรยิ้มแหง ๆ “ถายังงั้นคุณเปนขุนศึกตอไปก็แลวกัน” พลชะโงกหนามองดูนายทะเลนอยางเคือง ๆ “แกกลัวเขาดวยเรอะอายกร” “แฮะ แฮะ กลัวนะไมกลัวหรอกแตรูปรางกันเสียเปรียบเขามาก เขาสูงเทา ๆ อายหงวนและใหญ กวาอายหงวนมาก” พลพูดโพลงขึ้นทันที “ถาเชนนัน้ กันจะประลองฝมอื กับขุนศึกเอง” แลวพลก็กลาวกับนางไพรอยางยิ้มแยม “ผมคิดวาผม หรือพวกเราคนใดคนหนึ่งควรจะมีอานาจสู ํ งสุดในการตอสูห รือปองกันพวกโจรฮอในครัง้ นี้ ฉะนั้น ถาคุณ .

จะแตงตั้งใหผมเปนขุนศึกคนใหมแทนเลาอู ผมก็พรอมแลวทีจ่ ะประลองฝมอื กับเลาอูโดยเอาชีวติ ของผมเปน เดิมพัน” กอบแกวปลาบปลื้มใจอยางยิ่ง หลอนตองการใหเปนเชนนีเ้ พราะพลคือยอดดวงใจของหลอน “ดิฉันไมขัดของคะคุณพล ตามประเพณีของเรานัน้ ทุกคนไมวา จะเปนชาวแมวหรือคนตางถิน่ ยอม มีสิทธที่จะดํารงตําแหนงเปนขุนศึกของเราได แตจะตองประลองฝมือกับขุนศึกคนเกาเสียกอน ถาไดชัยชนะ ก็จะไดเปนขุนศึกแทน ฉะนัน้ ตําแหนงขุนศึกก็คอื ตําแหนงนักรบผูมีฝมือและมีเกียรติยิ่ง แตถาฝมือดอยกวาผู อื่นเมื่อไรก็จะตองเสียตําแหนงและเสียชีวิตเมื่อนั้น” ขุนศึกเลาอูผุดลุกขึ้นยืนพาตัวเดินเขามาหาพลอยางองอาจและยื่นมือขวาใหพลจับในทาทางทรนง “ผมเปดโอกาสใหคุณและทุก ๆ คนเสมอ ยินดีมากที่ผมจะไดประลองฝมือกับคุณในตอนสายวัน พรุงนี้อันเปนการชี้โชคชะตาในระหวางคุณกับผม ถาผมเสียตําแหนงขุนศึกใหคุณก็หมายความวาชีวิตของ ผมสิ้นสุดลงดวย แตถาผมรักษาตําแหนงของผมไวไดที่ตายของคุณก็อยูบนดอยนี”้ พลยิ้มใหเลาอู “เรื่องตายเปนเรื่องเล็กสําหรับผมครับ คนเราถาถึงคราวตายแลวก็หนีความตายไปไมพน ผม ตองการตําแหนงขุนศึกก็เพือ่ หวังจะใหการสูร บกับโจรฮอเปนไปดวยความสะดวกตามความเห็นชอบของ ผม” ขุนศึกถอยกลับไปนั่งที่เกาอี้ตามเดิม ตอจากนั้นก็มีการตกลงกันในเรื่องที่จะประลองฝมือกันใน ตอนสายวันพรุงนี้ ในทีส่ ดุ เจาคุณปจจนึก ฯ ก็กลาวกับสี่สหายวา “เปนอันวาพรุงนี้สามโมงเชาการประลองฝมือเพื่อชิงตําแหนงขุนศึกจะไดเริม่ ตนทีบ่ ริเวณลาน กวางกลางหมูบานอยางแนนอน พวกเรารบกวนเวลากอบแกวมานานแลว ควรจะลากลับเสียที เจาพลจะได ไปนอนพักผอนเอาแรงไวพรุง นี้” สี่สหายกับเจาคุณปจจนึก ฯ และนายเตาตางลําลานางพญาแม ่ วและขุนศึกกลับบานพัก กอบแกว ตามออกมาสงหนาเรือนของหลอนและมองดูพลดวยความเสนหา เมือ่ ออกมาพนเขตบานของนางไพรพลก็ กลาวถามนายแมวจอมกะลอนทันที “ขุนศึกมันอยูท บ่ี า นกอบแกวหรือนายเตา” “ออ เปลาครับ แตตามปกติเจาขุนศึกมักจะไปปวนเปยนอยูที่บานหัวหนาเสมอ ใคร ๆ ก็รคู รับวา มันหลงรักหัวหนา” “ดีแลว กันก็รกั หัวหนาของแกเหมือนกันนายเตา พรุงนี้กันจะฆาขุนศึกใหได” พลพูดเสียงหนัก แนน เสียงจอกแจกจอแจดังขึ้นในหมูคณะพรรคสี่สหาย ตางคนตางยอมรับวานางพญาแมวเปนหญิงสาว ที่สวยที่สุด อาเสี่ยกิมหงวนกลาวขึ้นดวยเสียงหนัก ๆ วา .

ดิเรกพูดเสริมขึน้ “ออไร ไออีกคนหนึง่ ” แลวเขาก็หันมาทางนายเตา “ขุนศึกนะนอกจากมีฝมือในเพลงดาบ กําลัง ของมันเปนอยางไร แข็งแรงมากไหม” นายเตาลืมตาโพลง “แข็งแรงผิดมนุษยครับ แบกวัวไดทั้งตัว มันวิ่งจากเขาลูกหนึ่งไปยังเขาอีกลูกหนึ่งกลับไปกลับมา โดยไมตองหยุดพักเลย ชาวแมวทั้งถิ่นนี้ตางยอมรับนับถือวาขุนศึกเปนผูทรงพลังครับ ผูท ข่ี อชิงตําแหนงขุน ศึกจากมันถูกฆาตายทุกราย มันดํารงตําแหนงขุนศึกไดนานที่สุดเพราะไมมีใครปราบได แตชาวแมวสวนมาก ทั้งเกลียดทั้งกลัวมันครับ” เจาคุณปจจนึก ฯ กลาวกับพลอยางเปนงานเปนการ . “กอบแกวคงจะสวยกวานางไพรในปาทึบแนนอน หลอนสวยอะไรอยางนี้ทุกสัดทุกสวนงาม พรอม พับผา………สงสัยเหลือเกินวาอายพลกับกันจะตองตอสูกันในการชิงรักหักสวาทกอบแกว” พลหัวเราะหึ ๆ “ไมจําเปนทีจ่ ะตองตอสูก นั หรือกัดกันหรอกเพือ่ น ถาผูหญิงรักใครก็เปนของคนนั้นก็แลวกัน อยาง นี้ยตุ ธิ รรมดีกวา” อาเสีย่ คอนปะหลับปะเหลือก “ยุติธรรมกะผีอะไรเลา แกมันรูปหลอกวากันไดเปรียบกันนี่หวา เกี้ยวผูหญิงเกงกวากัน” นิกรพูดเสริมขึน้ “สําหรับกันเรือ่ งผูห ญิงไมสําคัญโวย เรื่องกินสําคัญกวา ถากันตองการผูห ญิงเมือ่ ไร สาวแกแมมาย หนาตาขี้ริ้วขี้เหรอยางไรก็ใชได อยูในที่มืด ๆ ผูห ญิงสวยเหมือนกันทัง้ นัน้ อายุ ๕๐ กับ ๑๕ ขวบไมแตกตาง กันเลย” นายเตามองดูพลอยางหวงใยแลวกลาววา “ขอโทษเถอะครับ คุณคิดวาคุณสูอ า ยขุนศึกไดแนหรือครับ” พลยิ้มเล็กนอย “ไดหรือไมไดก็ตองสูเพราะไดตกลงกับเขาไวแลว ขุนศึกมันเกงนักหรือนายเตา” “โอโฮ มันแนมากครับคุณพล ฝมือดาบมันยอดเยี่ยมนัก ยิงปนก็แมน คุณอยูกรุงเทพ ฯ คุณเคยฝก หัดฟนดาบใหญบา งไหมครับ ผมหมายถึงดาบแบบโรมันนะครับ” “เคยเหมือนกัน แตกันไมมีความชํานาญเทาใดนัก อยางไรก็ตามถึงขุนศึกจะเกงกาจสักเพียงไหน กันก็ขอสูแคตายเทานั้น” กิมหงวนยกมือขวาตบหลังพลคอนขางแรง “อยากลัวมันอายเพื่อนยาก ถาแกถูกอายเลาอูฆาตาย กันจะแกแคนแทนแกเอง กันก็ชายชาติหมา- เออ-ชาติเสือคนหนึง่ ที่กันไมทาชิงตําแหนงขุนศึกจากเลาอูก็เพราะเห็นแกทามันแลว ถาแกแพมันกันจะแก มือแทนแกทันที” ดร.

“เปนเรื่องที่แกจะตองหนักใจไมนอยอายหลานชาย ชัยชนะของแกจะเกิดขึ้นไดก็ดวยสติปญญา ของแกที่เหนือกวาขุนศึกเทานั้น ลําพังกําลังกายและฝมืออาคิดวาแกสูมันไมได” พลหัวเราะเบา ๆ “ไมเปนไรครับ กลับไปถึงบานพักของเราผมจะลองปรึกษากับอายกรดู ผมเชือ่ เหลือเกินวาอายกร เพื่อนรักของผมถึงไมใชนักบู ขี้ขลาดตาขาวแตก็มีสติปญญาเฉียบแหลมกวาพวกเราโดยเฉพาะอุบายหรือลูก ไมคดโกงตาง ๆ อายกรเปนยอด” แลวเขาก็หันมามองดูนายจอมทะเลน “แกตองชวยกันอายกร” นิกรอมยิม้ แกมตุย “เรื่องเล็กวะ ใครจะพนันกับกันก็ได พรุง นีแ้ กตองชนะขุนศึก และแกจะไดเปนขุนศึกคนใหมของ ชาวแมวตําบลนี้ กันชวยเพื่อนไมไดกันก็ตายเสียดีกวา ปญญามีอยูกับตัวกลัวอะไรวะ พวกแมวนะไมฉลาด กวาเราหรอก” การสนทนาสิ้นสุดลงเมื่อมาถึงบานพักของนายเตา เจาของบานเดินนําหนาพาสี่สหายกับทานเจา คุณปจจนึก ฯ เขาไปในบานหรือกระทอมของเขา ภายในกระทอมมีตะเกียงจุดทิ้งไวดวงหนึ่ง เจาแหวนอน คลุมโปงอยูบ นแคร “อายแหว” เจาคุณปจจนึก ฯ รองเรียกเสียงคอนขางดัง เจาแหวคอย ๆ โผลสวนหนาออกมาจากผาผวยแลวยิ้มใหเจานายของเขา “รับประทานหนาวเหลือเกินครับเลยตองนอนคลุมโปง” ดร.ดิเรกยิม้ ใหเจาแหว “ปนกลและปนของพวกเราอยูไหน” “รับประทานอยูใ นโปงครับ ผมเอาเชือกผูกมัดติดไวกบั ตัวผม ถาใครมาขโมยเอาปนไปมันก็ตอง เอาตัวผมไปดวย” “ออไร รอบคอบดีมาก” กิมหงวนลวงกระเปาเสื้อเชิ๊ตหยิบธนบัตรใบละรอยบาทออกมาปกหนึ่งแลวสงใหนายเตาหนึ่งฉบับ “เฮย-ไปหาซื้อเบียรมากินแกหนาวสักสองสามขวดเถอะวะ ขึ้นแท็กซี่ไปมาเร็ว ๆ อยารําไร”่ นายเตาทําคอยนแลวหัวเราะ “นี่มันยอดเขานะครับไมใชในเมืองหรือในกรุงเทพ ฯ” “อาว” อาเสีย่ อุทาน “ลืมไปวะ ถายังงั้นไปหาเหลามากินสักขวดรอยบาทนะเอาไปเถอะ” เจาแมวจอมกะลอนยิ้มแปนรีบพาตัวออกไปจากกระทอมที่พักของเขาโดยเร็ว สี่สหายและเจาคุณ ปจจนึก ฯ ตางนั่งพักผอนบนแครและปรึกษาหารือกันถึงเรื่องที่พลจะประลองฝมือกับขุนศึกในตอนสายวัน พรุงนี้ เจาแหวไดยินเขาก็ตกใจเหวี่ยงผาหมออกจากรางแลวผลุนผลันลุกขึ้นนั่งฟง ขาวแพรไปทัว่ หมูบ า นแมวในตอนรุง อรุณของวันใหม ชาวแมวทั้งหลายตางโจษจันกันดวยความ ตื่นเตน เจาหนุมรูปหลอชาวพระนครจะประลองฝมือกับเลาอูเพื่อชิงตําแหนงขุนศึก และคนไทยกลุมนี้ได สัญญากับหัวหนาวาจะรวมมือรวมใจกับพวกแมวสูรบกับกองโจรฮอในบังคับบัญชาของขุนโจรเหลียงฟู .

ตรง ตามที่นางพญาแมวไดแจงใหลูกบานของหลอนทราบโดยทั่วถึง กันแลว เมื่อใกลจะถึงเวลาของการประลองฝมือเสียงจอกแจกจอแจก็ดังขึ้นทั่วบริเวณลานกวางซึ่งมีขนาด เทา ๆ กับสนามฟุตบอลหรือกวางกวาเล็กนอย พวกแมวประมาณ ๔๐๐ คน นัง่ ดูอยูท างทิศเหนือของหมูบ า น ดานหลังแทนหินใหญอนั เปนทีน่ ง่ั ของหัวหนาหรือนางพญาแมว ตามเวลาที่กลาวนี้กอบแกวไดมาถึงสนาม ตอสูแลวโดยมีขุนศึกและเจาหนุมฉกรรจอีกหลายคนติดตามมาเปนองครักษ สี่สหายกับเจาคุณปจจนึก ฯ กับเจาแหวยังอยูในกระทอมของนายเตา พลแตงกายแบบชาวแมวซึ่ง เครื่องแตงกายชุดนี้กอบแกวไดใชใหคนนํามาใหเขาเมือ่ ตอน ๗.ดิเรกบอกเวลา ๘. แมวสวนนอยที่เปนชายหนุมในวัยคะนองและมีนิสัยสันดานอันธพาลซึ่งเปนสมุนของขุนศึกตาง แสดงความไมพอใจและเกลียดชังคณะพรรคสี่สหายของเรา แตแมวสวนมากที่เคยถูกขุนศึกกับพรรคพวกขม เหงรังแกตางตื่นเตนยินดีไปตามกัน ทุกคนนึกภาวนาเอาใจชวยขอใหพลไดชัยชนะขุนศึก พอตะวันสาย กลุมหมอกบนยอดดอยก็จางไป ชาวบานแมวทุกครอบครัวตางวางมือจากการงานมา ชุมนุมกันที่บริเวณลานกวางในหมูบานของเขาคอยชมการประลองฝมือโดยมีชีวิตเปนเดิมพันระหวางขุนศึก เลาอูกับพล พัชราภรณ ในเวลา ๙.๐๐ น.๐๐ น.๕๕ น.เศษ พรอมดวยอาหารเชาสําหรับคณะ พรรคสี่สหาย เข็มนาฬิกาที่ขอมือดร. นายแพทยหนุมเดินมาที่หนาตางกระทอมแลวหัน มายิ้มกับคณะพรรคของเขา “ออกไปไดแลวโวยพวกเรา เหลือเวลาอีก ๕ นาทีเทานัน้ กอบแกวสวมสะแล็คครึ่งนองแตงกายทัน สมัยสวยเหลือเกินวะ อายเปรตขุนศึกยืนกระลิ้มกระเหลี่ยอยูขาง ๆ ตลอดเวลา” พลกมลงมองดูตวั เองแลวเขาก็หวั เราะอยางขบขัน “เหมือนแมวไหมวะอายเสี่ย” กิมหงวนอมยิ้ม “กรอนผมเสียหนอยเหมือนแน เอาไหมละ กันมีตะไกรปตตาเลี่ยนกรอนผมออกเสียครึ่งกบาล ตอนหนาไวผมมาแกก็จะกลายเปนหนุมแมวไป” พลสั่นศีรษะ “อยาถึงกับโกนหัวเลยวะ เทานี้ก็พอแลว” อาเสี่ยถอดสรอยคอทองคําซึ่งมีพระเครื่องลางสองสามองคติดกับสายสรอยเสนนั้นออกมาจากคอ ของเขาแลวสวมใสคอของพล “เอาหลวงพอของกันคลองคอไว รับรองวากริง่ ปวเรศรกบั สมเด็จวัดระฆังและนางพญาสามองคน้ี จะชวยคุมครองปองกันแกใหแคลวคลาดจากคมดาบของขุนศึกได เรื่องยิงฟนไมตองกลัวใคร ลอกันจน เหงือกแหงยังได” พลยกมือลูบคลําพระเครื่องลางชั้นเยี่ยมทั้งสามองคแลวยิ้มใหกิมหงวน “ตั้งสามองคไมมากไปเหรออายหงวน” .

“กําลังดี หลวงพอบางองคทา นอาจจะจําวัดขณะที่แกตอสูกับมันองคอื่น ๆ ที่ไมไดจาวั ํ ดจะไดชวย ปองกันแก” นิกรพูดเสริมขึน้ “หรือจะเอาหลวงพอโกยของกันไปอีกองคก็ได ถาสูมันไมไหวก็วิ่งหนีรับรองวาอายขุนศึกไลแก ไมทันแน หลวงพอของกันใชไดเฉพาะการวิ่งหนีศัตรูเทานั้น” พลยัดสายสรอยทองคําหนัก ๕ บาทและพระเครื่องลางไวในเสื้อแลวเขาก็ยิ้มใหนิกร “แผนการณของแกที่จะชวยกันเรียบรอยแลวหรือยังอายกร” นายจอมทะเลนพยักหนา “เรียบรอย ออกไปเถอะกันรับรองวาขุนศึกมันจะสูกับแกไดอยางมาก ๑๐ เพลงเทานัน้ ก็ตอ งปราชัย แก แตอยาลืมวาแกอยาฆามัน เมือ่ เราชนะดวยวิธโี กงเราก็ไมควรฆาเขา” ครั้นแลวเจาคุณปจจนึก ฯ ก็พาสี่สหายกับเจาแหวออกไปจากกระทอมที่พักของนายเตา บรรดาชาว แมวหญิงชายที่มีความเกลียดชังขุนศึกตางตบมือโหรองตอนรับพลดวยความดีใจ พลชูมือขวาขึ้นโบกใหพวก แมวทั้งหลาย สาว ๆ หลายคนตางเลนหูเลนตากับพลและนึกชมไปตามกันวาพลมีรูปรางหนาตาสวยเกสงา งามราวกับเทพบุตร คณะพรรคสี่สหายพากันเดินตรงเขาไปหานางพญาแมวและหยุดยืนเบื้องหนาแทนหิน พลเดินออก มาจากแถวเขามายืนขางแทนหินแลวกมศีรษะคํานับกอบแกวดวยใบหนายิ้มแยมแจมใส ขุนศึกซึ่งยืนอยูขาง ๆ มองดูพลอยางดูหมิ่นในฝมือแลวกลาววา “คุณออกมาตรงตามเวลาพอดี คุณพรอมแลวไมใชหรือครับ” พลยิ้มใหคูตอสูของเขา “ครับ ผมพรอมแลว” นางพญาแมวตบมือขึ้นสองครั้ง เจาแมวหนุมคนหนึ่งถือถาดไมใสดาบใหญสองเลมเดินเขามาหยุด ยืนขางหนาหลอน ดาบทั้งสองเลมใหมเอี่ยมและคมกริบ กอบแกวมองดูพลอยางหวงใยและกลาววา “คุณพลคะ ดาบทั้งสองเลมนี้เปนดาบที่มีนาหนัํ้ กและมีความคมเทากัน ตามกติกาของเรานัน้ ผูท า ชิง ตําแหนงขุนศึกยอมมีสิทธิเลือกดาบกอน” พลหัวเราะเบา ๆ “ขอบคุณครับ เมือ่ ดาบขนาดเดียวกันมีนาหนั ้ํ กเทากันสําหรับผมอันไหนก็ได” พูดจบเขาหยิบดาบ เลมหนึ่งมาจากถาดนั้นแลวยกมือขึ้นชูเหนือศีรษะ ใบหนาของขุนศึกเครงเครียดผิดปกติ นัยนตาวาวโรจนดดุ นั เขาเอือ้ มมือหยิบดาบในถาดทีเ่ หลืออยู อีกเลมหนึ่งออกมาลองควงดาบเลน บรรดาพรรคพวกของขุนศึกตางตบมือโหรอ งเกรียวกราว ขุนศึกกลาวกับ พลวา “กอนที่เราจะประลองฝมือกันขอเวลาใหผมรําดาบอวดฝมือของผมใหชาวแมวและพวกคุณไดชม สัก ๕ นาทีเถอะนะครับ หวังวาคุณคงไมรังเกียจ” .

“ออ ยินดีครับ แตเกรงวาคุณจะเหนือ่ ยเสียกอนเทานัน้ ” เจาแมวหนุม เคนหัวเราะ “ผมไมเคยรูจักกับคําวาเหนื่อยเลย” ขุนศึกมองดูดาบใหญในมือของเขาแลวยกดาบขึ้นกระทําความเคารพนางพญาแมว กอบแกวยิ้มให เขาและกลาววา “ขอใหโชคชัยเปนของทาน เลาอู” เจาหนุมแมวยิ้มแกมแทบแตก “พรของเธอจะทําใหฉันไดชัยชนะสุภาพบุรุษรูปหลอผูนี้ ขอบคุณมากกอบแกวที่ใหพรฉัน” ในทาทีอันทรนงขุนศึกเดินออกไปยืนเดนกลางลานกวาง ดนตรีของชาวแมวเริม่ บรรเลงอยางนา รําคาญ บรรดาพรรคพวกของขุนศึกตางโหรอ งกันเกรียวกราว ขุนศึกเริม่ รําดาบอยางแคลวคลองวองไวในทา ตาง ๆ นางไพรถือโอกาสนี้พูดกับพลทันที ขณะที่คณะพรรคสี่สหายและเจาคุณปจจนึก ฯ กับเจาแหวกําลัง สนใจมองดูขนุ ศึกรําดาบ “ตั้งใจใหดีนะคะพี่ พีต่ อ งเอาชนะเลาอูใหได” พลยิ้มใหหลอน “แนนอนแกว พีจ่ ะตองเอาชนะ” กิมหงวนเดินเขามาหยุดยืนขาง ๆ พล “มันแนโวยอายพล มันรําดาบวองไวมากทีเดียว ควงดาบเหมือนกับกังหัน ดูซีวะตีลังกากลับหลังยัง ได โอโห….มันรําเสียฝุนฟุง” พลพยักหนาเรียกนิกรเขามาหาเขา “วายังไงอายกร เมือ่ ไรแกจะจัดการกับขุนศึก” นายจอมทะเลนอมยิ้ม “ลงมือเดี๋ยวนี้แหละ ใจเย็น ๆ นา ขุนศึกมันตองแพแกอยางไมมีประตูสู ตอใหมนั วองไวกวานีอ้ กี รอยเทาก็สูแกไมได” นิกรเดินบุกเขาไปหาขุนศึกทันที เขาลวงกระเปากางเกงขางขวาหยิบหอกระดาษสีขาวหอหนึ่งออก มา นิกรหยุดยืนเหนือลมหางจากขุนศึกราวหาหกเมตร เขาแกลงแสดงกิริยาเหมือนกับวาเขาเลื่อมใสในฝไม ลายมือของขุนศึกอยางยิ่ง ขุนศึกแลเห็นนิกรมาดูเขารําดาบใกล ๆ ก็ยิ่งคึกคะนองใจวาดลวดลายตาง ๆ ตาม แบบฉบับของเขาบางทีก็นั่งเหยียดขาขางหนึ่งแลวแกวงดาบไปมารอบ ๆ ศีรษะ บางทีก็ลุกขึ้นกระโดดขึ้นตี ลังกากลับหนากลับหลัง พรรคพวกของขุนศึกตบมือโหรอ งตลอดเวลา พอขุนศึกหันหลังใหนิกรนายจอมทะเลนซึ่งยืนอยูเหนือลมก็แกหอกระดาษออกเปาผงเล็ก ๆ ที่อยู ในหอกระดาษปลิวฟุงไปทางจอมอัศวินของพวกแมว ผงนัน้ ก็คอื หมามุย นัน่ เอง นิกรตืน่ แตเชาตรูช วนนาย เตาไปหาหมามุยกับเขาไดหลายฝกคอย ๆ แกะออกหอกระดาษเตรียมไวตามแผนการณของนิกร ..

บอกวาอยา ถอย” เจาคุณปจจนึก ฯ ยกศอกกระแทกหนาอกกิมหงวนดังปก “นี่แนะ หนุนก็หนุนแตปากซีโวยเสือกมาตีกบาลขา” อาเสี่ยเย็นวาบไปหมดทั้งตัวรีบยกมือไหวเจาคุณปจจนึก ฯ แลวเลี่ยงมายืนขาง ๆ เจาแหวกับดร. การกระทําของนายจอมทะเลนไมมีใครระแวงสงสัยอะไรเพราะทุกคนมัวแตมองดูขุนศึกแสดงการ รําดาบอันนาตืน่ เตน หมามุยเหลานั้นปลิวมาเกาะเนื้อตัวของเขาหลายแหงเกือบทั่วตัว บางก็ชอนไชไปในเสื้อ กางเกง ไมมีอะไรในโลกนี้ที่จะเกิดอาการคันและปวดแสบปวดรอนเทากับขนของหมามุยเมื่อมันตําเขาไปใน เนื้อไปในเนื้อ ขุนศึกอวดลวดลายอยูสักครูก็หยุดรําแลวชูดาบขึ้นเหนือศีรษะรองประกาศลั่น “สหายตางถิ่น ขอเชิญทานออกมาลองฝมอื กับขาเถิด ดาบคูม อื ของเราอยากจะดืม่ เลือดทานเต็มทน แลว” นิกรกวักมือเรียกนายพัชราภรณ “ออกมาโวยพล” พลถือดาบเดินออกไปหาคูตอสูของเขาทันที คณะพรรคสี่สหายและชาวแมวหลายรอยคนตบมือ โหรองเกรียวกราว กอบแกวใจเตนระทึกผิดปกติ หลอนเต็มไปดวยความหวงใยพลเหลือที่จะกลาวดวยเกรง วาพลจะเพลี่ยงพลําปราชั ้ ยขุนศึก และเขาอาจจะตองเสียชีวิตในการประลองฝมือในครั้งนี้ก็ได นิกรถอยออกมาจากสนามตอสู เมื่อพลเขามาหยุดยืนเผชิญหนาขุนศึกผูยิ่งใหญ พลยกดาบขึ้น คํานับเลาอุแลวพูดยิ้ม ๆ “ทานขุนศึกที่รัก ถาขาพเจาเพลี่ยงพลําเสี ้ ยทีทานแลว วานอยาไดเมตตาขาพเจาเลย จงใชดาบของ ทานสังหารขาพเจาเสียเถิด” ขุนศึกหัวเราะชอบใจ “ขาพเจาก็เชนเดียวกัน เขามาเถิดสหายขาพเจาพรอมแลว” พลปราดเขาฟนขุนศึกทันที ดนตรีพน้ื เมืองเริม่ บรรเลงอีกแตบรรเลงในจังหวะโศกเหมือนกับแห ศพ กิมหงวนทนฟงไมไหวจึงรองตะโกนหามนักดนตรีชาวแมวกลุมนั้นซึ่งตั้งวงบรรเลงอยูขาง ๆ “เฮย-ลําบากนักก็อยาบรรเลงเลยโวย นัง่ ดูเขาเถอะ” เสียงดนตรีเงียบกริบลงทันที คูตอสูทั้งสองปะทะกันดวยดาบใหญอยางดุเดือดและคลองแคลว วองไวดวยกัน เสียงดาบตอดาบกระทบกันดังลั่นอยูตลอดเวลา นางพญาแมวยิม้ ออกมาไดเมือ่ แลเห็นชัน้ เชิง ของพลอยูในเกณฑดี การตอสูผานพนไปในราวสองสามนาทีพลก็ตกเปนฝายลาถอยและใชวิธีสูพลางถอยพลาง กิมหง วนโมโหพลจนลืมตัวเขาวางฝามือทั้งสองลงบนศีรษะเจาคุณปจจนึก ฯ แลวตีศรี ษะทานเจาคุณติด ๆ กันไมตํ่า กวา ๑๐ ที ปากก็รอ งตะโกนลัน่ “ถอยทําไมโวยอายพล บุกมันเขาไป ถาใจไมสูก็โยนดาบทิ้งแลวกราบตีนมันเสีย ถุย…..ดิ เรก ขณะนี้หมามุยของนิกรเริ่มแสดงอิทธิฤทธิ์แลว ขุนศึกรูสึกคันยิบยับไปทั่วตัว เขารบพลางเกาไปพลาง .

บุกแหลกครับ” ขุนศึกลาถอยไมเปนขบวน เขาไดรับความปวดแสบปวดรอนและคันไปทั่วตัวจนแทบจะทนไม ไหวเพราะพิษของหมามุย เขารบพลางเกาพลางดังนั้นปลายดาบของพลจึงเกี่ยวแกมซายของขุนศึกเปนทาง ยาวโลหิตไหลทะลัก ขุนศึกเสียขวัญเสียกําลังใจแลว ครัง้ หนึง่ เขาวิง่ หนีพลเอาดือ้ ๆ วิ่งไปหยุดยืนหางจากพล ราว ๒๐ เมตร แลวขมวดคิ้วนิ่วหนายกมือเกากนของเขา เมื่อพลเดินเขาไปหาขุนศึกก็มานะกัดฟนวิ่งเขาใสพล เพื่อหวังเผด็จศึกจะไดมีโอกาสเกาใหสบาย การตอสูในตอนนี้เปนไปอยางดุเดือดที่สุด พลไมยอมถอยและไมยอมใหเกาดวย แตแลวเพียงครู เดียวขุนศึกก็ทนไมไหวตองลาถอยพลางเกาแกร็ก ๆ สวนมือขวายกดาบปดปองคมดาบของพล “โอย-คันจริงโวย” ขุนศึกตะโกนเสียงลั่นและมานะกัดฟนสูรบกับพล หมามุยทําใหขุนศึกขาดความวองไวและนึกเพลงดาบไมออก เขาเอาแตถอยตะพึดตะพือ ในที่สุด เขาก็ถูกพลฟนเต็มเหนี่ยว เจาหนุม แมวยกดาบขึน้ ปดปอง แรงเหวี่ยงของพลทําใหดาบของขุนศึกหลุด กระเด็นไปจากมือในเวลาเดียวกันที่ขุนศึกซวนเซลมลงนอนหงาย พลปราดเขามาเงือ้ ดาบขึน้ ทําทาเหมือนจะจวงแทงขุนศึก ประชาชาวแมวที่เกลียดชังขุนศึกตางรอง ตะโกนบอกพลดวยภาษาแมวเปนเสียงเดียวกัน “ฆามัน ฆามัน” .ดิเรกหันมามองดูนกิ รอยางแปลกใจ “เฮ-ฝรั่งงงหมดแลว ยูทํายังไงวะขุนศึกมันจึงกลายเปนพญาแกรกไปได” นิกรหัวเราะชอบใจ “ของกลวย ๆ หมอ แกเห็นหรือเปลาตอนทีม่ นั กําลังรําดาบอวดลวดลายของมัน กันควักกระเปา หยิบหอกระดาษสีขาวออกมา” “ออไร ไอเห็นแตไมรวู า แกทําอะไร” นิกรวา “ในหอนั้นมีหมามุยซึ่งกันแกะออกมาจากฝกเรียบรอยแลว กันเปาหมามุยในหอไปเกาะตัว ขุนศึกตั้งเยอะแยะมันก็คันนะซี ตอรอยเอาหนึง่ ก็ไดประเดีย๋ วอายพลก็ตอ งชนะแหง ๆ” นายแพทยหนุมกลืนนํ้าลายเอื๊อก เขามองดูนกิ รอยางเกรงกลัว “โอ-ยูเกงมากอายกร เลหกลมารยาของแกมากเหลือเกิน ฮะ ฮะ แกฉลาดกวาพวกเราวะ” เจาแหวรองตะโกนหนุนพลเสียงลั่น “รับประทานตัดคอมันใหไดครับ รับประทานฟนใหขาดสองทอนเลย บุกแหลก…..เริ่มตนเกาซอกคอกอน แลวเกาตนแขน เกาสีขาง เกาหลังเกาพุงวุนไปหมด คราวนี้พลก็รุกประชิดติดพันทํา ใหขุนศึกลาถอยไมเปนขบวน ชาวแมวที่เอาใจชวยพลตางลุกขึ้นกระโดดโลดเตนดีอกดีใจไปตามกัน รองตะโกนหนุนใหพลฆา ขุนศึก เจาหนุม แมวหมดกําลังใจที่จะสูรบแลว ขุนศึกเกาคะเยอไปหมดทั้งตัวดวยกิริยาทาทางคลาย ๆ ลิง ชั้น เชิงของนักดาบแทบจะไมมีเหลืออยูเลย เอาแตลา ถอยไปรอบ ๆ บางทีก็เปลี่ยนดาบมาถือมือซายใชมือขวาเกา ตัวและรักแรของเขา ยิ่งเกาก็ยิ่งคันมากขึ้น ดร.

ดร. แทนที่พลจะถือโอกาสสังหารคูตอสูของเขา เขากลับโยนดาบทิ้ง ขุนศึกคอย ๆ ลุกขึ้นนั่งเกาแขงขา เนื้อตัวพลางพูดกับพล “ทําไมคุณไมฆาผม” พลยิ้มใหกับขุนศึก “ผมจะฆาคุณไดอยางไรในเมื่อคุณไมมีอาวุธและไมมีทางตอสูปองกันตัวเองเลย” ขุนศึกโมโหตัวเองจนแทบจะรองไห เขาเกาขยุกขยิกไปทั่วตัวทามกลางเสียงหัวเราะเยาะของพวก แมวที่เกลียดชังเขา และแลวเขาก็ลุกขึ้นยืนมองดูนายพัชราภรณดวยความอับอาย “เปนอันวาผมแพคุณแลว และผมจะไมขอแกตัววาที่ผมแพคุณนั้นเพราะผมมีอันเปนคันยุบยิบไป ทั่วตัวระหวางทีเ่ ราสูร บกัน เทพยเจาคงจะบรรดาลใหผมมีอนั เปนไปเชนนัน้ เพราะพระองคตอ งการใหคณ ุ เปนขุนศึกแทนผม ผมขอถือโอกาสนีแ้ สดงความยินดีตอ ตําแหนงขุนศึกที่คุณไดแยงชิงไปจากผมโดยถูกตอง ตามประเพณีของเราดวย สวัสดีครับ” พูดจบเลาอูก็พาตัวเดินออกไปจากบริเวณลานกวางและมุงตรงกลับไป ยังบานพักของเขา นิกร. กิมหงวน.ดิเรกและเจาคุณปจจนึก ฯ กับเจาแหวตางวิ่งเขามาหอมลอมพลทามกลางเสียง ตบมือโหรองของชาวแมวหญิงชายทั้งหลาย สวนพรรคพวกของเลาอูนง่ั นิง่ เฉย พลถูกพาตัวเขามาหากอบ แกว นางพญาแมวตืน่ เตนดีใจเหลือทีจ่ ะกลาว ฝมือของพลและความองอาจของเขาขณะที่เขาตอสูกับเลาอูนั้น ทําใหนางไพรรักเขาขึน้ อีกเปนทวีคณ ู กอบแกวยิ้มใหเขาและกลาววา “เปนอันวาคุณไดเปนขุนศึกของเราแลวคะ แมวทุกคนจะปฏิบัติตามคําสั่งของคุณอยางเครงครัดใน การสูรบกับโจรฮอในวันพรุง นี้ ดิฉนั ขอแสดงความยินดีดว ยคะ” พลกมศีรษะใหหลอน “ขอบคุณครับคุณกอบแกว ผมกับเพื่อน ๆ รวมตายของผมจะตอตานพวกโจรอยางเต็มที่ ซึง่ เราจะ ตองเตรียมการตั้งแตวันนี้ แตผมรูสึกวาชาวบานแมวบางคนในที่นี้อาจจะไมเลื่อมใสศรัทธาในตัวผม เกรงวา เขาจะกระดางกระเดื่องไมยอมเชื่อฟงอยูในบังคับบัญชาของผม” หลอนสั่นศีรษะ “ดิฉันรับรองวาไมเปนเชนนั้น พวกเราทุกคนยอมรักษาระเบียบประเพณีอยางเครงครัด ขณะนี้อาจ จะมีใครขอประลองฝมือกับคุณอีกก็ได” พูดจบนางไพรก็ลุกขึ้นยืนแลวรองประกาศขึ้นดัง ๆ “พี่นองที่รักทั้ง หลายถาทานผูใ ดคิดวาทานมีฝม อื เหนือกวาทานผุน ้ี ขาก็ยินดีใหโอกาสทานประลองฝมือกับเขาได” นิกรไดยินเสียงกอบแกวพูดภาษาแมวก็หัวเราะคิกคัก แลวกระซิบถามกิมหงวน “แกชวยแปลซิหลอนพูดวากระไร” เสี่ยหงวนตวาดแวด “จะไปรูเรอะ กันไมใชแมวนี่หวา” .

กิมหงวน. เจาคุณปจจนึก ฯ และเจาแหวตางแตงกายในชุดเดินปาคลายเครื่อง แบบทหาร สวมกางเกงขายาว ทอบบูทสั้น เชิ๊ตตรวจการแขนสั้นคาดเข็มขัดปนพกสะพายปนกลมือแบบทอม สันคนละกระบอก สวนปนเล็กยาวใหคนของกอบแกวลําเลียงเอาไปพรอมดวยเสือ้ ผาขาวของเครือ่ งใช คณะพรรคสี่สหายกับเจาคุณปจจนึก ฯ ตางสนทนากันมาตามทางจนกระทั่งใกลจะถึงบานพักของ หัวหนาและขุนศึกซึ่งอยูใกล ๆ กัน พอเดินผานละเมาะเล็ก ๆ แหงหนึ่งเสียงปนเล็กยาวก็ดังขึ้นหนึ่งนัด . นิกร. พรรคพวกของเลาอูนั่งนิ่งเฉยไมมีใครกลาขอประลองฝมือกับพลเลย นางพญาแมวจึงประกาศแตง ตั้งใหพล พัชราภรณดํารงตําแหนงเปนขุนศึกและสั่งใหชาวแมวทุกคนปฏิบัติตามคําสั่งของพลทุกประการใน การเตรียมตัวสูรบกับโจรฮอและการสูรบกับพวกโจรในวันพรุงนี้ ในที่สุดหลอนก็กลาวกับพล “บายวันนี้คุณกับพรรคพวกของคุณไปอยูที่บานขุนศึกไดแลวคะ เมือ่ เลาอูพน จากตําแหนงเขาก็จะ ตองอพยพไปอยูที่อื่น ดิฉันจะสั่งยายไปกอนเที่ยงและจะใหคนของดิฉันทําความสะอาดบานพักไวใหเรียบ รอย บานขุนศึกอยูติด ๆ กับบานพักของดิฉันคะ ดิฉันจะจัดขาวปลาอาหารเลี้ยงดูพวกคุณตลอดเวลาที่พวก คุณพักอยูบนดอยนี้ ดิฉนั เชือ่ วาขุนศึกคนใหมของเราคงจะตานทานพวกโจรรักษาหมูบ า นของเราไวได” พลยิ้มใหหลอน “ผมยินดีใหสัญญากับคุณวา ถาโจรฮอยึดหมูบ า นของเราไดกห็ มายความวามันจะตองขามศพพวก เราเขามา” บรรดาชาวบานแมวหญิงชายซึ่งมาชมการประลองฝมือตางแยกยายกันกลับไปยังบานเรือนของตน บางก็ทํางานในไร พวกแมวสวนมากตางพออกพอใจขุนศึกคนใหมแลวก็โจษขานกันเรื่องภัยพิบัติที่จะเกิด ขึ้นจากพวกโจรของเหลียงฟูในวันพรุง นี้ ถึงแมชาวแมวพรอมที่จะตอสูจนวินาทีสุดทาย แตพวกโจรฮอก็มี จํานวนมากและมีอาวุธเหนือกวามาก บายวันนัน้ เอง สี่สหายกับเจาคุณปจจนึก ฯ และเจาแหวก็อําลานายเตาแมวจอมกะลอนไปอยูบาน พักของขุนศึก กอบแกวสงชายฉกรรจ ๖ คน มาชวยขนขาวของสัมภาระ นายเตาเต็มไปดวยความเศราเสียดาย ในผลประโยชนที่เขาจะไดรับอยางยิ่ง เพราะเขาไมมโี อกาสทีจ่ ะขูดเลือดขูดเนือ้ ใครไดงา ย ๆ เชนนีอ้ กี แลว นายเตาออกมาสงคณะพรรคสี่สหายที่หนาประตูบานของเขา ดร.ดิเรกยกมือตบบาเจาแมวจอมกะลอนคอนขางแรงแลวกลาววา “ลากอนพี่ชาย เสียใจนะที่แกหมดหวังที่จะไดเงินจากพวกเราอีก” นายเตายกมือไหวนายแพทยหนุมอยางนอบนอม “ถาคุณหมอและเจานายมีธุระอะไรที่จะใชสอยผมละกอใหคนมาตามเถอะนะครับดึกดื่นเที่ยงคืน เรียกไดเสมอ” สี่สหายกับเจาคุณปจจนึก ฯ และเจาแหวตางพากันเดินตามคนของกอบแกวมุงตรงไปยังบานพัก ของขุนศึก ซึ่งขณะนี้เลาอูไดอพยพไปแลวแตก็คงอาศัยอยูในหมูบานนี้เองและมีแผนการณที่จะแยงชิง ตําแหนงขุนศึกกลับคืนมาเปนของเขาตามที่สมุนของเขาปลุกปนยุยง พล. ดร.ดิเรก.

“ปง” อาเสี่ยกิมหงวนซึ่งเดินเคียงคูกับพลหยุดชะงักสะดุงเฮือกแลวรองอุทานออกมาคําหนึง่ “โอย” พลรูดีวาคนรายยิงมาจากพุมไมทางขวามือและคงจะมีเจตนายิงเขามากกวาเสี่ยหงวน พลปลดปน กลมือลงมาจากบาสงใหเจาแหวแลวกระชากปนพกในซองปนขางขวาออกวิ่งเขาไปในละเมาะนั้นอยาง บาบิ่นปลอยใหเพื่อน ๆ ของเขากับเจาคุณปจจนึก ฯ และเจาแหวชวยเหลือกิมหงวน แตนกิ รเปนหวงพลจึงวิง่ ติดตามพลมาดวย นายจอมทะเลนถือปนกลมือเตรียมพรอมทีจ่ ะสังหารศัตรู พลแลเห็นเจาแมวคนหนึ่งวิ่งหนีเขาออกไปทางหลังหมูบาน เจาหมอนัน่ มีปน แกปอยูใ นมือแตไมมี โอกาสที่จะยิงไดอีก เพราะการยิงปนแกปจะตองเสียเวลาบรรจุกระสุนและดินปนไมนอยกวาหนึ่งนาที นาย พัชราภรณไลกวดติด ๆ ไป ถึงแมเจาแมวหนุมจะชํานาญในภูมิประเทศมากกวาพล แตปนแกปของมันก็ทาํ ใหมันวิ่งชากวาพลมาก ดังนั้นเพียงครูเดียวพลก็ไลมาถึงตัว พลเก็บปนพกไวในซองปนแลวเรงฝเทาเต็มที่ กระโดดเขาตวัดรัดคอแมวหนุม ไวได ทั้งสองจึงปลุกปลํ้ากันตอสูก นั อยางดุเดือด ปนแกปในมือแมวหนุมถูก ทิ้งไปแลว หมัดขวาของพลถูกปลายคางเจาแมวหนุมทําใหเจาหมอนั่นผงะหงายลมลงอยางไมเปนทา แตแลว มันก็รีบลุกขึ้นปราดเขาปะทะพลดวยหมัดลุน ๆ อยางไรก็ตามเจาแมวหนุมมีชั้นเชิงแบบมวยวัดใชแตเพียง หมัดเหวี่ยงแหหมัดเดียว จึงถูกหมัดของพลซึง่ เปนหมัดฮุคขวาลงไปนอนโกงโคงตูดโดง นิกรวิง่ เขามาพอดี เขายกปนกลมือขึ้นจะยิงแมวหนุม พลรองหามเสียงเอ็ดตะโร “อยายิงอายกร” นิกรลดปนทอมสันลงแลวมองดูพลอยางเคือง ๆ “เอามันไวทาไมวะ ํ มันลอบยิงพวกเราก็ควรจะสงมันไปนรกเสีย” พลยิม้ ใหเพือ่ นเกลอของเขา “อายหมอนี่ไมใชตัวการ เราควรจะฆาตัวการมากกวา แกลองสัมภาษณมันดูซิวา เพราะอะไรมันถึง มาลอบยิงเรากันมัน่ ใจวามันเจตนายิงกันมากกวาแตบงั เอิญไปถูกอายหงวนเขา อายหงวนเปนยังไงบางก็ไมรู” เจาแมวหนุมพยายามพยุงกายลุกขึ้นยืน นิกรปรี่เขาไปหายกทอมสันขึ้นจองแลวกลาวขึ้นดวยเสียง เกรีย้ วกราด “แกเปนใคร” มือปนหนาซีดเผือด เขาพูดภาษาแมวกับนิกรดวยเสียงออมแอม “ตงอยาจูงหมาโห” นิกรแยกเขี้ยว ยกปนขึ้นประทับในทาเตรียมยิง “พูดไทยโวย ถาแกไมพูดภาษาไทยกันจะยิงแกทิ้งเสียเดี๋ยวนี”้ ความรักตัวกลัวตายทําใหเจาแมวหนุมซึ่งพูดภาษาไทยไมไดแมแตคาเดี ํ ยวสามารถพูดภาษาไทยได อยางคลองแคลว .

กรุณาไวชวี ติ ผมเถอะครับ ผมชือ่ ผาครับนาย” นิกรพยักหนารับทราบ “ดีแลว ถาเชนนั้นบอกฉันซิวาพวกฉันไปทําอะไรใหแกเดือดรอน แกถึงลอบยิงพวกฉันแบบหมา ลอบกัดเชนนี้ ถาไมรับสารภาพโดยดีมึงตายแน ปนกลนะถูกเขาพรุนไปหมดทั้งตัวนะโวย” นายผาตัวสั่นงันงก เขายืนกมหนานิ่งเฉย นิกรปราดเขามายกเทาขวาเหวี่ยงลูกแปถูกกนมือปนดัง พั่บ “พูดซี หรืออยากตาย” เจาผาคอย ๆ เงยหนาขึน้ มองดูนกิ รอยางเกรงกลัว “เลาอูใชใหผมมาดักยิงขุนศึกครับ” พลยิ้มออกมาไดแลวพูดเสริมขึ้น “ออ เลาอูใชใหแกมาฆาฉัน” “ครับ เลาอูตอ งการเปนขุนศึกตามเดิมครับ” พลเดินเขามาหยุดยืนเผชิญหนานายผาในระยะใกลชิด แลวยกมือขวาตบบาเจาหนุมแมว “สําหรับแกกันอภัยใหแกแลวนายผา แตถา แกหรือพวกแกคนหนึง่ คนใดคิดมุง รายตอพวกเราอีกเรา จะยิงทิ้งเสีย บอกกันซิขณะนี้เลาอูอยูที่ไหน” “พักอยูที่บานผมครับ เลาอูยังไมมีบานเพราะบานตําแหนงขุนศึกเขาคืนใหหัวหนาไปแลว” พลลวงกระเปาเสื้อเชิ๊ตหยิบธนบัตรใบละรอยบาทออกมาปกหนึ่ง นับเงิน ๕๐๐ บาท สงใหนายผา” “เอาเงินนี่ไวใชนายผาแกจะไดเห็นวาฉันมีนํ้าใจอารีตอ แกทัง้ ๆ ที่แกคิดฆาฉันโดยที่ฉันไมเคยมี เรื่องโกรธเคืองกับแกมากอนเลย” เจาแมวหนุมลืมตาโพลง เขายกมือไหวพลอยางนอบนอมแลวรับเงิน ๕๐๐ บาท มาจากนายพัชรา ภรณ “ขอบคุณครับ ผมจะไมลืมความเมตตากรุณาของนายเลย เลาอูจางผมยิงคุณเพียง ๑๐ บาท เทานัน้ เอง” นิกรสะดุงโหยง “ไงถูกนักละโวยนองชาย” “บนดอยนี้เขาจางกันตามราคานี้แหละครับ ถาฟนหนาใหเสียโฉมหรือชกหนาดวยสนับมือก็ในราว ๖ สลึง เอาใหตายยิงดวยปนดวยหนาไมหรือแทงตาย อยางแพงก็ ๑๐ บาท” แลวเขาก็หันมายิ้มใหพล “ผมขอ สาบานวาตอนีไ้ ป ผมจะไมคิดรายตอคุณและพวกคุณอีกแลว คุณคือขุนศึกคนใหมของเรา การทํารายขุนศึก ยอมมีโทษถึงตายเชียวครับ ถาคุณฟองหัวหนาผมคงตายแน” พลยิ้มใหเจาหนุมแมว . “โอ…..

. “เอาเถอะ สําหรับแกกันอภัยใหแลว แตเราตองการตัวเลาอู เพือ่ นรักของกันคนหนึง่ ถูกปนของแก ถาเพื่อนของกันตาย เลาอูก็ตองตายดวยในฐานะที่จางวานหรือใชแกลอบยิงพวกเรา แตถา เพือ่ นของเราไมตาย เราก็จะขับไลเลาอูออกไปจากถิ่นนี้ในฐานะที่คิดรายตอขุนศึก พาเราไปที่บานแกเถอะนายผา” เจาแมวหนุม ยืนอิดเอือ้ น นิกรกลาวขึ้นทันที “อยารํ่าไรโวย ไดเงินตั้งครึ่งพันแลวพาเจาพลไปบานแกเถอะ หรือมายก็เอาเงิน ๕๐๐ บาทมาใหกัน แลวบอกกันวาบานแกอยูตรงไหนกันจะพาไปเอง” เจาผาฝนหัวเราะ “แฮะ แฮะ ผมพาไปดีกวาครับ แตวา ….ถามีการตอสูกันขึ้นและมีการลมตายกันขึ้นผมไมรับรอง นะครับ ที่บานผมเลาอูอยูกับพรรคพวกของเขาหลายคน” นิกรหัวเราะลัน่ “ก็ใหมันรูไป พวกแกจะไดรูวาปนกลมือนะลูกกระสุนมันออกจากลํากลองเหมือนกับขี้ลงทอง พรวดเดียวเทานั้นยี่สิบสามสิบคนนอนตายแหงแก” เจาผาเดินไปหยิบปนแกปของเขาแลวพาสองสหายผานละเมาะเล็ก ๆ ออมเขาทางดานหลังหมูบาน เมื่อเขามาถึงหมูบานพลกับนิกรก็เริ่มระวังตัว นิกรถือปนกลมือในทาเตรียมยิง นิว้ ชีม้ อื ขวาของเขาพรอมทีจ่ ะ เหนี่ยวไกปลอยกระสุนทอมสันออกจากลํากลองไดทุกขณะ เจาหนุมแมวพาสองสหายมาหยุดยืนขางเลาหมูดานหลังกระทอมหลังหนึ่งซึ่งเปนบานพักของเจา ผานัน่ เอง เขากระซิบกระซาบบอกพลเบา ๆ วา “บานนี้แหละครับนายบานผม เลาอูกับพรรคพวกอยูในกระทอมครับนาย จะจัดการกับเลาอูอยาง ไรก็เชิญเถอะครับ ผมตองหนีเอาตัวรอดกอน ถาเลาอูรูวาผมพานายมาเลาอูจะตองฆาผมแน ๆ” พลพยักหนารับทราบ “ขอบใจมากนายผา แกจะไปไหนก็ไปเถอะตอไปนีเ้ ปนเรือ่ งของกัน กันจะพยายามจับเปนเลาอูให ได” เจาแมวหนุมถือปนแกปวิ่งเหยาะ ๆ หายเขาไปในปาละเมาะหลังบาน พลยกมือขวากอดเอวนิกร แลวปรึกษาหารือกับเพือ่ นเกลอของเขา “กันจะบุกเขาไปทางหลังกระทอม แกเขาทางหนากระทอม ถาไมจาเป ํ นแลวอยายิงมันเปนอันขาด อยางไรเลาอูก็เปนแมวคนหนึ่ง เราฆาเลาอูกจ็ ะกระทบกระเทือนจิตใจพวกแมวเพราะเราเปนคนตางถิน่ จับ เลาอูไปใหกอบแกวตัดสินดีกวา” นิกรเห็นพองดวย “แตถา มันจะฆาเรา เราก็จะตองสังหารมันเสีย ไป….อายพล กันจะออมไปทางหนากระทอม ถากัน ยิงปนขึ้นฟาหนึ่งนัดแกตองบุกเขาไปในกระทอมพรอม ๆ กับกันเขาใจไหมละ” พลมองดูนายจอมทะเลนอยางชื่นชม ..

“แกคึกคักเขมแข็งดีนห่ี วา คนอยางแกเขาใจยากเหลือเกิน บางทีแกก็ขี้ขลาดตาขาวจนเกินไป บางที แกก็กลาหาญชาญชัยอยางไมนาเชื่อ” นิกรยืดหนาอกขึ้นในทาเบงแลวทําปากแบะยื่น แตพลรีบกลาวหาม “ทําหนาเฉย ๆ เถอะ ไมตอ งแอ็ค” นิกรหัวเราะแลวเดินออมไปทางหนากระทอม สวนพลยองไปทางประตูดานหลัง ตามเวลาที่กลาว นี้เลาอูกับสมุนรวมใจของเขาประมาณ ๖ คน กําลังนั่งประชุมปรึกษาหารือกัน เลาอูไดรับรายงานจากสมุน คนหนึ่งที่เพิ่งกลับมาถึงกระทอมเมื่อสักครูนี้แจงวาเจาผายิงพลพลาดไป กระสุนปนของเจาผาถูกเจาหนุมราง สูงชะลูดลมควําและอาจจะเสี ่ ยชีวิตไปแลว สวนเจาผาหลบหนีเขาปาละเมาะพลกับเพื่อนคนหนึ่งไลติดตาม ไป เสียงกระสุนปนทอมสันดังขึ้นทําลายความเงียบขึ้น พลกับนิกรบุกเขามาในกระทอมหรือบานพัก ของเจาผาทันที นิกรทําลายขวัญเลาอูกับพรรคพวกดวยการยกปนกลมือยิงขึ้นไปบนหลังคากระทอมหนึ่งชุด ทําใหเลาอูกับพรรคพวกอกสั่นขวัญแขวนไปตามกัน แลวนิกรก็รองตวาดเสียงลั่น “อายอูนั่งเฉย ๆ อยากระดุกกระดิก และหามหายใจ” เลาอูยิ้มแหง ๆ “หามหายใจผมก็ตายนะซีคุณ” “ตายก็ชางมึง” นิกรตวาด “เลวมาก มึงไมใชลูกผูชายใชวิธีลอบกัดจางคนยิงเพื่อนกู” พลเดินออมมาทางหนาแครไมไผ แลวควงปนพกทั้งสองกระบอกอยางคลองแคลว เขาจองปนพก ไปที่รางของอดีตขุนศึกรางใหญแลวกลาววา “บอกใหสมุนของแกออกไปจากกระทอมเดี๋ยวนี้ และถาใครพยายามชวยเหลือแกจะถูกยิงตาย เร็ว- ไลเขาออกไปใหหมด” เลาอูหมดเขี้ยวเล็บแลว เขากลาวกับสมุนของเขาเปนภาษาแมวซึ่งพลกับนิกรฟงไมรูเรื่อง ชาย ฉกรรจเหลานั้นตางลุกขึ้นจากแครไมไผพากันเดินออกไปทางหนากระทอมดวยความเกรงกลัวสองสหาย เสียงปนกลมือชุดนั้นสั่นสะเทือนขวัญเลาอูกับพรรคพวกอยางยิ่ง ชาวแมวทั้งหมูบานก็กาลัํ งแตกตื่นเสียงปน ไปตามกัน นิกรพยักหนากับอดีตขุนศึก “ลุกขึน้ อายอู” เลาอูตัวสั่นงันงกกาวลงมาจากแครไมไผและถามนิกรดวยเสียงสั่นเครือ “คุณจะเอายังไงกับผมครับ” “ยิงทิ้ง” นายจอมทะเลนพูดเสียงกราว “หันหลังมาทางนี้และนั่งโกงโคง ฉันไดขาววาแกเหนียวฉัน จะยิงสวนทวารแก” อดีตขุนศึกเย็นวาบไปหมดทั้งตัว .

“ถาจะฆาผมก็อยาฆาอยางทารุณเชนนี้เลยครับ ยิงหนาอกผมก็แลวกัน ผมไมมีของดีปองกันตัว หรอกครับ ยิงกนหวาดเสียวเหลือเกิน” พลวา “เราจะไมตดั สินลงโทษแกตามความพอใจของเราหรอก เพื่อนของกันสัพยอกแกเลนนะ ไป หากอบแกวเดีย๋ วนี้ แกมีความผิดในฐานจางหรือวานคนลอบฆาขุนศึก แตบังเอิญกระสุนนัดนั้นไมถูกกันไป ถูกเพื่อนของกันเขา จําไววาถาเพื่อนของกันตองเสียชีวิตแกจะตองถูกกันยิงทิ้งอยางไมมีปญหา” ดวยอํานาจปนพกและทอมสันเลาอูตองยอมตกเปนเชลยของสองสหายแตโดยดี เขาเดินนําหนา พล. นิกรออกไปจากกระทอมของนายผา บรรดาพวกแมวทั้งหลายตางยืนจับกลุมอยูที่หนาบานเรือนของตน พอแลเห็นอดีตขุนศึกถูกขุนศึกคนใหมควบคุมตัวพวกแมวก็วิจารณกันแซดไปหมด ทุกคนตางรูเ รือ่ งแลววามี คนรายลอบยิงคณะพรรคสี่สหายและกระสุนปนถูกเสี่ยหงวนบาดเจ็บสาหัสถึงกับพวกแมวตองชวยกันหาม ไปที่บานพักขุนศึกและขณะนี้กาลั ํ งรักษาพยาบาลกันอยู พวกแมวทีเ่ กลียดชังอดีตขุนศึกตางรองตะโกนโหวก ๆ “ฆามันขุนศึก ยิงอายเลาอูเสีย ยิงมันตอหนาพวกเรานีแ่ หละ ยิงมันเลยขุนศึก” เลาอูหันไปมองดูพวกชาวบานอยางอาฆาตพยาบาท แลวตะโกนดาไปคําหนึง่ นิกรยกเทาเหวี่ยงลูก แปถูกกนเลาอูดังพั่บ “เดินเฉย ๆ ไมตองพูด” พวกแมวตางตบมือโหรอ งลัน่ ไปหมด บางคนถึงกับวิ่งเขามารําปอเบือ้ งหนาเลาอูเปนการเยาะเยย อยางสาแกใจ เพราะเมือ่ เลาอูเปนขุนศึกเขาเคยขมเหงรังแกใครตอใครมามากตอมาก ในที่สุดเลาอูกับสองสหายก็พากันมาถึงบานพักตําแหนงขุนศึก ซึง่ เปนเรือนเตีย้ ๆ มีความกวาง ขวางพอสมควรและสวยงามกวาบานแมวดวยกัน ฝาเรือนเปนไมกระดานหลังคามุงแฝกปลูกอยูใกล ๆ กับ บานพักของนางไพรนัน่ เอง กอนจะเขามาในบาน พลกับนิกรตางใจหายวาบเมื่อไดยินเสียงเจาแหวรองไหครําครวญแล ่ วรําพัน ถึงอาเสี่ย “โธ-รับประทานเห็นหนากันอยูห ลัด ๆ แท ๆ ไมนาตายเลย ฮือ ฮือ รับประทานถูกปนหางหัวใจ เกือบคืบตายได” ทันใดนั้นเองเจาคุณปจจนึก ฯ ไดเดินรองไหออกมาจากเรือนหลังนัน้ ทานหยุดยืนที่ประตูหนา เรือน พอแลเห็นพลกับนิกนทานก็ทําปากแบะยกหลังมือเช็ดนําตา ้ “คุณพอ” นิกรรองขึน้ เกือบเปนเสียงตะโกน “อายเสี่ยตายเสียแลวหรือครับ” ทานเจาคุณพยักหนา “สิ้นใจเดี๋ยวนี้เอง มันเรียกหาแกสองคนจนสิ้นใจตาย” ทานพูดพลางรองไหพลาง “นาสงสารอาย หงวนเหลือเกิน ที่ตายของมันอยูที่น”ี่ นิกรหันขวับมาทางอดีตขุนศึก เขาถอยหลังออกหางเลาอูสองสามกาว แลวยกปนกลมือขึ้นประทับ “อายอู เพื่อนกูตายแลว กูตองยิงมึงทิ้ง” .

ดิเรกยิม้ เศรา ๆ “ตายแน หัวใจและชีพจรหยุดทํางานแลว แตคุณกอบแกววาหมอผีอาจจะชวยใหอายหงวนฟนขึ้น มาไดดว ยอํานาจเวทยมนตรคาถา ขณะนี้เธอใชใหคนไปตามหมอผีมาแลว” พลถอนหายใจหนัก ๆ แลวเดินเขาไปหานางพญาแมว “คุณมั่นใจหรือครับวาหมอผีจะชวยชุบชีวติ เพือ่ นผมใหฟน ขึน้ มาได” “ดิฉนั วามีหวังราว ๕๐ เปอรเซนตคะ คนทีต่ ายดวยอุบตั เิ หตุหรือถูกฆาตาย ถาไมถึงกับคอขาดตัว ขาดหรือถูกฟนจนเนื้อตัวเละเทะแลวถาเขาเพิ่งสิ้นใจใหม ๆ หมอผีมักจะชวยชีวิตไวไดเสมอ บางทีคณ ุ อาจจะ คิดวาเปนเรื่องขบขัน ไรสาระ แตในปาดงหรือตามดอยเชนนี้ไสยศาสตรยอมมีความหมายมากทีเดียว” พลยิ้มใหหลอน “ผมไมคิดวาเปนเรือ่ งเหลวไหลหรอกคุณ พวกเราไดพบเห็นอิทธิฤทธิ์ของหมอผีมาแลว ขณะทีเ่ รา บุกปาฝาดงมานี่นิกรถูกงูจงอางกัด เราชวยอะไรเขาไมไดเพราะลืมเอาเซรุมฉีดแกพิษงูมา แตหมอผีพวกยาง . พลปราดเขาปดปากกระบอกปนทอมสัน “อยา….เพือ่ นเอย รบกับพวกฮอเสียกอนคอยตายก็ไมได ฮือ ฮือ ในที่สุดแกก็ตายจากเราไปเสีย แลว” พูดจบนิกรก็กลาวกับนายแพทยหนุม “แกชวยตรวจดูใหละเอียดหนอยซีหมอ บางทีมันอาจจะสลบไป เทานั้น หัวใจหยุดทํางานไปชั่วขณะก็ได อายเสี่ยมันคนลูกไมมากเหมือนกันมันอาจจะแกลงทําตายเลนสนุก ๆ” ดร.ดิเรกกําลังตรวจดูชพี จร สวนเจาแหวนอนกลิง้ ตัวอยูบ นพืน้ ตีอกชกหัวตัวเองแลว รองไหสะอึกสะอื้นรําพันถึงเสี่ยหงวน กอบแกวยืนสงบเสงี่ยมอยูขางเตียงนั้นดวยใบหนาอันเศราหมอง เมื่อกอบแกวแลเห็นเลาอูถูกพลกับนิกรควบคุมตัวเขามา หลอนก็รอ งสัง่ ใหคนของหลอนจับเลาอู ไวทันที แลวหลอนก็ปราดเขามายกมือชี้หนา “แกไมใชนักรบ แกไมใชลูกผูชาย แกใชใหคนลอบทํารายขุนศึกคนใหมของเรา และบังเอิญอาเสีย่ กิมหงวนตองรับเคราะหแทนซึ่งเขาเพิ่งสิ้นใจตายไปเดี๋ยวนี้เอง” พูดจบนางพญาแมวก็กลาวกับคนของหลอน “เอาเชือกมัดมือมันไวกับเสาตนนั้นและคอยระวังอยาใหมันหนีไปได” พลกับนิกรปราดเขามายืนขางเตียงนอนและมองดูกิมหงวนซึ่งนอนสงบเงียบหลับตาพริ้ม เมือ่ ดร..ดิ เรกเงยหนาขึ้นมองดู พลก็กลาวถามดวยเสียงสั่นเครือ “แกหมดความสามารถที่จะชวยอายหงวนหรือหมอ” นายแพทยหนุมพยักหนา “เขาใจวากระสุนถูกอวัยวะสําคัญขางใน กันไดพยายามชวยเหลือจนสุดความสามารถแลว” นิกรรองไหสะอึกสะอื้น “โธ….อายกร ใหกอบแกวตัดสินลงโทษมันดีกวา ไหน ๆ เราก็จบั ตัวมันมาไดแลว” สองสหายตางพาเลาอูเขาไปในบานพักตําแหนงขุนศึก ภายในหองอันกวางขวางมีชายฉกรรจกลุม หนึ่งยืนอยูหางประตูดานหลังหอง อาเสี่ยกิมหงวนนอนหงายเหยียดยาวหลับตาพริ้มอยูบนเตียงนอนซึ่งเปน เตียงเกา ๆ ฝมือหยาบ ๆ ดร..

ดิเรก “ดูซีครับ” . นิกร. ดร.ตําบลหนึ่งไดชวยชีวิตนิกรไวโดยใชคาถาเรียกงูจงอางตัวหนึ่งมาดูดพิษที่แผลนิกร” แลวพลก็มองดูเลาอูซึ่ง ถูกคนของกอบแกวจับมัดไวกับเสาตนหนึ่ง “หลังจากผมถูกลอบยิง ผมกับนิกรไดวิ่งไลกวดคนรายไปและจับ อายหมอนัน่ ไดโดยมีการตอสูก นั นิดหนอย นายผาบอกวาเลาอูจางเขาใหมาดักยิงผม ผมกับนิกรก็บังคับนาย ผาใหพาไปที่บานแลวเราก็จับเลาอูไดโดยละมอม” นางพญาแมวมองดูอดีตขุนศึกอยางชิงชัง “แกจะตองตายตามสุภาพบุรุษผูนั้น แกยอมรูกฎขอบังคับและประเพณีของเราดีแลว ผูใดทําราย หรือใชใหผูอื่นทํารายขุนศึกจะตองมีโทษถึงตาย” เจาแหวพรวดพราดลุกขึน้ ยืนใบหนาของเขาเนืองนองดวยนําตา ้ เขาเดินเขาไปหากอบแกวแลว กลาววา “รับประทานใหผมเอาตัวไปยิงเปาเสียเถอะครับ ผมตองการแกแคนแทนเจานายของผม” นางพญาแมวหันมามองดูเจาแหว “อดใจไวสักครูเถอะนายแหว เลาอูตอ งตายแน ๆ เราจะตองฆาเขาดวยวิธแี ขวนคอกลางหมูบ า น และปาวรองใหพวกชาวบานมาดู” ทันใดนั้นเองชายชรารูปรางอวนเตี้ยคลายกับเจาคุณปจจนึก ฯ คนหนึ่งก็พาตัวเดินเขามาในบาน อยางรอนรน ชายผูนี้สวมเสื้อผาขาดวิ่น เนื้อตัวสกปรกไวผมยาวประบาหนาตานาเกลียดนากลัว มียามใบ หนึ่งสะพายอยูที่บาขวาลักษณะทาทางเครงขรึมเอางานเอาการ กอบแกวกลาวทักชายชราดวยความดีใจและแลวหลอนก็แนะนําคณะพรรคสี่สหายใหรูจัก “นี่แหละคะหมอผีประจําตําบลหรือหมูบานของเราเปนผูที่มีวิทยาอาคมขลังและดิฉันเคารพนับถือ แกเหมือนกับญาติผใู หญคนหนึง่ แกชื่อเตอคะ พูดและอานเขียนภาษาไทยไดดีเพราะเคยไปอยูเชียงใหมมา หลายปเมือ่ ครัง้ หนุม ๆ” เจาคุณปจจนึก ฯ ยื่นมือใหหมอผีสัมผัส “สวัสดีนายเตอ ยินดีมากที่ไดรูจัก สามสี่คนนี่ลูกหลานฉันทั้งนั้น ฉันหวังวานายเตอคงจะใชความ สามารถชวยหลานชายของฉันใหฟนคืนชีวิตขึ้นมา” หมอผีมองดูกิมหงวนซึง่ นอนนิง่ เฉยอยูบ นเตียงนอน เขาลวงมือลงไปในยามแลวหยิบวัตถุชิ้นหนึ่ง ออกมา มันคือตุกตาตัวหนึ่งซึ่งสวนศีรษะของมันปนดวยดินและสวนประกอบอื่น ๆ ทําดวยเศษผาขี้ริ้ว หนา ตาของตุกตาตัวนี้เขียนดวยสีนาเกลียดนากลัวมากคลาย ๆ กับตุกตาผี หมอผีทําปากขมุบขมิบบริกรรมเวทมนตรคาถาสักครูก็นําตุกตาไปวางที่หนาอกกิมหงวนในทา นอนหงายเสร็จแลวก็รา ยเวทยมนตรตอ ไป ภายในหองเงียบกริบ ทุกคนตางจองตาเขม็งมองดูชายชราดวย ความตืน่ เตนสนใจ ครั้นแลวนายเตอหมอผีก็ลืมตาโพลงชี้มือไปที่ตุกตาของเขาแลวกลาวกับพล.

กิมหงวน……….กิมหงวน” หมอผีเรียกเสีย่ หงวนเรือ่ ย ๆ ไป กอบแกวกับสามสหายและเจาคุณปจจนึก ฯ กับเจาแหวตางมองดู อาเสี่ยซึ่งนอนหงายเหยียดยาวอยูบนเตียงนอนนั้น ทุกคนสะดุงสุดตัวและถอยหลังกรูดเมื่อแลเห็นเสี่ยหงวน ลืมตาโพลง นิกรกระซิบกับเจาแหวดวยเสียงสั่นเครือ “ไปยืนที่ประตูเถอะวะ ถาอายหงวนมันกลายเปนผีดบิ เราจะไดเผนออกไปกอน” “นั่นนะซีครับ รับประทานผมก็วาอยางนั้น” . สามสหายกับเจาคุณปจจนึก ฯ และเจาแหวตางตืน่ เตนมหัศจรรยใจเหลือทีจ่ ะกลาว ทุกคนไดพบ เห็นความศักดิ์สิทธิ์ของเวทยมนตรคาถาอีกครั้งหนึ่ง ตุก ตาผีตวั นัน้ เริม่ เคลือ่ นไหวแขนขาของมันราวกับวา มันมีชีวิตจิตใจ และแลวมันก็ลุกขึ้นนั่งเหยียดเทาอยูบนหนาอกเสี่ยหงวน หมอผีมีสีหนายิ้มแยมแจมใสเขากม ลงหยิบตุกตาของเขาใสลงไปในยามตามเดิม หันมาพูดกับเจาคุณปจจนึก ฯ อยางมั่นใจวา “ผมสามารถที่จะชวยเขาใหฟนคืนชีวิตขึ้นมาได แตถาตุกตาของผมนอนนิ่งเฉยไมกระดุกกระดิกก็ หมายความวาเขาไมมีโอกาสที่จะฟนขึ้นมาไดเลย” สามสหายกับเจาคุณปจจนึก ฯ และเจาแหวยืนตะลึงไปตามกัน นางพญาแมวกลาวกับหมอผีทันที และพูดดวยภาษาไทย “ลุงจา ถาเชนนั้นลุงรีบชวยเหลือเขาเถอะลุง” ลุงเตอพยักหนาแลวหันมาถามเจาคุณปจจนึก ฯ “คนตายชือ่ อะไรครับ” “ชื่อกิมหงวน” “เอาละครับ ผมจะชวยเขาเดี๋ยวนี้ รับรองวาอีกสักครูเขาก็จะฟน สวนบาดแผลที่ถูกกระสุนปนเทาที่ มองเห็นก็ไมฉกรรจอะไรนัก รักษาสามสี่วันก็คงหาย” หมอผีพาตัวเดินออกไปนอกเรือนหลังนัน้ พลกลาวถามกอบแกวทันที “ตาลุงหมอผีไปไหนละครับ” “เปลาคะ แกออกไปขางนอกเพื่อปนขึ้นไปทําพิธีบนหลังคาบาน” เจาแหวกับนิกรเลี่ยงเขามายืนขาง ๆ กัน เจาแหวกระซิบกระซาบกับนายจอมทะเลนเบา ๆ “รับประทานชักเสียว ๆ เสียแลว ถาอาเสี่ยฟนขึ้นมาในสภาพผีดิบรับประทานเราจะทําอยางไรละ ครับ” นิกรสะดุงโหยง “อยาพูดโวย ใจไมดี เฮย-เสียงหลังคากรอบแกรบแลว” ทุกคนตางแหงนหนาขึ้นมองไปบนหลังคา สวนหนึ่งของหลังคาถูกแหวกออกเปนชองตรงกับเตียง นอนพอดี ลุงเตอหมอผีนอนควําหน ่ าอยูบนหลังคานั้น แกทอดสายตาอันคมวาวมองดูหนาเสี่ยหงวน ปาก ของแกหมุบหมิบตลอดเวลา สักครูหนึ่งแกก็รองเรียกอาเสี่ยดวยเสียงหนัก ๆ “กิมหงวน……….

ดิเรกยิ้มใหเสี่ยหงวน “แกถูกคนรายซึ่งเปนสมุนของเลาอูลอบยิงและแกสิ้นใจตายไปแลว แตหมอผีไดมาชวยชีวิตแกไว ได นั่นยังไงละ ลุงแก ๆ ที่สะพายยามเดินเขามานั่นแหละคือหมอผี” นายเตอหมอผีชั้นเยี่ยมเดินยิ้มกริ่มเขามาหาเสี่ยหงวน “ไงครับทาน ผมดีใจดวยทีค่ ณ ุ รอดตาย” อาเสี่ยทําตาปริบ ๆ นึกทบทวนความทรงจําในเหตุการณทเ่ี กิดขึน้ แลวเขาก็รูวาเขาถูกลอบยิงขณะ ที่เขากับเพื่อนกําลังอพยพมาอยูเรือนพักหลังนี้ กิมหงวนมองดูลุงเตอดวยความเลื่อมใสศรัทธาแลวยกมือไหว อยางนอบนอม “ขอบคุณนะครับคุณลุงเทาที่คุณลุงไดชวยชีวิตผมไว เมื่อกี้นี้ผมฝนไปวาพวกผีมันชวยกันฉุดผมไป ลงนรก ผมไดเผชิญหนากับยมบาลที่นั่นหนาตาคลาย ๆ คุณอาของผมแหละครับแตหัวไมลานและบนหัวมี เขาสองขาง ยมบาลบอกวาผมยังไมถึงที่ตายเอาตัวมาทําไมสั่งใหผีเอาผมมาสงแลวผมก็ตกใจตื่นเมื่อไดยิน เสียงใครรองเรียกผม” เสียงจอกแจกจอแจดังขึน้ ทัว่ หอง กอบแกวตืน่ เตนดีใจไมนอ ยทีก่ มิ หงวนรอดตายอยางนา ประหลาดดวยอิทธิฤทธิข์ องหมอผี นายเตอทรุดตัวนั่งลงบนเตียงนอนขอดูบาดแผลซึ่งเกิดจากรอยกระสุน ปน แลวก็ลวงมือลงไปในยามหยิบตลับเล็ก ๆ ตลับหนึง่ ออกมาเปดออก “ผมจะใสยาใหคุณนะครับ รับรองวาพรุงนี้บาดแผลจะหายสนิท” อาเสี่ยทําหนาตืน่ ๆ “ยาอะไรครับคุณลุง” “ก็สมุนไพรเรานีเ่ องแหละครับ เปนยาสมานแผลใหหายอยางรวดเร็ว” หมอผีจัดแจงใสยาใหเสี่ยหงวน นายแพทยหนุมนั่งทําตาปริบ ๆ มองดูอยางเลื่อมใส เขาตืน่ เตนที่ สุดเทาที่ชายชราผูนี้ทาให ํ กิมหงวนซึ่งตายไปแลวฟนขึ้นมาได ดวยอํานาจเวทยมนตรคาถา . นิกรกับเจาแหวเลี่ยงไปยืนที่ประตูหนาเรือน หมอผีคงรองเรียกชือ่ กิมหงวนเรือ่ ย ๆ อาเสี่ยลืมตานิ่ง เฉยอยูสักครูก็กระพริบตาได และแลวแขนขาของเขาก็เริ่มเคลื่อนไหวกระดุกกระดิกได ดร.ดิเรกแปลกใจ เหลือที่จะกลาว “โอ-มันเปนแปลก มันเปนแปลกจริง ๆ ฝรั่งงงไปหมดแลว” นายแพทยหนุมพึมพํา กิมหงวนมองดูหนาหมอผีซึ่งโผลสวนใบหนาออกมาจากหลังคาแลวเขาก็พูดดัง ๆ “ลงมา ไมมีอะไรจะเลนหรือเสือกขึ้นไปทําไมเดี๋ยวตกลงมาคอหักตายหา” สามสหายกับเจาคุณปจจนึก ฯ และเจาแหวตางวิ่งเขามาที่เตียงนอนแสดงความปติยินดีเปนอยางยิ่ง “อายเสี่ย” นิกรรองลัน่ “แกรอดตายแลว คนที่อยูบนหลังคาคือหมอผีที่มาชวยชุบชีวิตแกใหฟนขึ้น มา” อาเสี่ยหนาตื่นแลวพรวดพราดลุกขึ้นนั่ง “เอะ กันเปนอะไรไปหรือนี่” ดร.

คุณจะจัดการลงโทษอาย เบื๊อกนั่นอยางไรตอไปบอกผมหนอยซิ” กอบแกวหันไปมองดูเลาอูซึ่งถูกมัดอยูที่เสายืนกมหนานิ่งเฉย “ดิฉันจะแขวนคอเขาที่กลางหมูบานกอนคํ่าวันนี้แหละคะ และจะปาวประกาศใหพวกแมวมาดูการ แขวนคอเลาอูดวยเพื่อไมใหใครเอาเยี่ยงอยาง กฎของเรามีอยูว า ผูที่ทํารายหรือจางวานคนอืน่ ทํารายหัวหนา หรือขุนศึกยอมมีโทษถึงประหารชีวิต ดิฉันไมปลอยเลาอูไวหรอกคะ” เสี่ยหงวนวา “ผมคิดวาการฆาเขานัน้ นอกจากจะทารุณเกินไป ลงโทษโดยวิธอี น่ื เถอะครับ” นิกรพูดเสริมขึน้ ทันที “ควักลูกตาออกทั้งสองขาง ตัดมือตัดตีนแลวปลอยไปดีไหม” เสี่ยหงวนกลืนนําลายเอื ้ อ๊ ก “อยางนี้มันก็ปาเถื่อนนะซีโวย ลงควักลูกตาตัดมือตัดตีนแลวมันจะไปไหนไดยังไง คนเราเอามือ เอาตีนออกมันก็กลายเปนตุกตาลมลุกไปเทานั้น แลวมันจะกินจะอยูอยางไรกัน ลําบากที่สุดก็คือเวลาสวม เห็นใจมันบางเถอะ” ดร.. กิมหงวนลวงกระเปากางเกงหยิบธนบัตรใบละรอยบาทปกหนึ่งออกมาสงใหหมอผีแลวกลาววา “คุณลุงครับ ผมขอตอบแทนบุญคุณของคุณลุงดวยเงินจํานวนนี้ อยางนอยคุณลุงจะไดเอาไวซื้อเสื้อ กางเกงใหม ๆ ใสสักหนึ่งชุด ชุดนี้มันเกาและเหม็นสาบเต็มทนแลว แลวคุณลุงควรจะอาบนําฟอกสบู ้ เสียบาง ซีครับ ขี้ไคลกลบบองหูแลว” หมอผีหวั เราะชอบใจ “เก็บเงินของคุณไวเถอะหลานชาย เงินไมมีคาและไมมีความหมายสําหรับผมหรอกคุณ เสื้อผาไม จําเปนสําหรับผม หมอผียอ มตัดแลวซึง่ รูป รส กลิ่น เสียงเรือ่ งนํ้าผมอาบบอย ๆ ไมไดเพราะอาจารยใหอาบ นํ้าปละครัง้ เทานัน้ ” พูดจบเขาก็ลุกขึ้นยืน “เสร็จธุระของผมแลวเห็นจะตองลาคุณเสียที มีคนไขที่ผมจะตอง รีบไปรักษาอีกหลายราย ลาละครับทุก ๆ คน” ครั้นแลวนายเตอหมอผีชั้นดีก็พาตัวเดินออกไปจากบานพักของขุนศึก กอบแกวไดเขามาหาเสี่ยหง วนและกลาวแสดงความยินดีกับเขา ”ดิฉันแสดงความยินดีดวยคะที่อาเสี่ยรอดตาย” กิมหงวนยิ้มแปน “ขอบคุณครับ พรุง นีผ้ มคงแข็งแรงพอทีจ่ ะตอสูก บั พวกโจรฮอได อา….ดิเรกมองดูเลาอูแลวหัวเราะหึ ๆ “ลงโทษแตเพียงใหเขาไดรับความอับอายขายหนาก็พอแลว โกนหัวใหเกลี้ยง เฆี่ยนหลังดวยหวาย สักสองโหลแลวขับออกไปจากหมูบานของเรา” เจาคุณปจจนึก ฯ เห็นพองดวย “เขาทีดีเหมือนกัน ลงโทษแตเพียงใหเขาเข็ดหลาบเทานั้น อยาใหถึงตายเลยบาปกรรมเปลา ๆ” .

..ชวยดวยครับ ชวยดวย อายพวกนีน้ อกคําสั่ง” กิมหงวนลุกขึ้นจากเตียงนอนวิ่งเหยาะ ๆ ไปที่ประตูหนาบาน ทันใดนัน้ เองอาเสีย่ ก็สะดุง เฮือกอา ปากหวอเมื่อแลเห็นเลาอูถูกบังคับใหนั่งคุกเขาและเจาแมวหนุมองครักษของกอบแกวคนหนึ่งกําลังเงื้อดาบ ใหญขึ้นสุดแขนเพื่อจะตัดคอเลาอู เสี่ยหงวนรองตะโกนหามเสียงหลง “เฮย….ดิเรกหัวเราะงอหาย .หยุด” เจาแมวหนุมเงื้อดาบคาง รองบอกอาเสี่ยเปนภาษาไทยดวยเสียงอันดัง “ก็หัวหนาสั่งใหผมตัดหัวแลวเฆี่ยนหลังสองโหลนี่ครับ” กิมหงวนทําคอยน “อายเปรต โกนหัวโวยไมใชตดั หัว” องครักษกลุมนั้นปรึกษาหารือกันแลวเจาหนุมที่ถือดาบก็โยนดาบทิ้ง “เอาละครับทราบแลว โกนหัวแลวเฆีย่ นหลังสองโหล” กิมหงวนเดินอมยิ้มกลับมาหาคณะพรรคของเขาแลวอธิบายใหทราบ “คนของคุณกอบแกวเขาใจวาคุณกอบแกวสั่งใหเอาไปตัดหัว อายอูกาลั ํ งคอจะขาดอยูแลว รอง เอะอะแทบไมเปนภาษามนุษยเคราะหดีที่กันออกไปหามทัน อายอูเลยรอดตาย” ดร. สี่สหายตางปรึกษาหารือกันในที่สุดก็ลงมติเห็นพองตองกันตามแนวความคิดของนายแพทยหนุม เมื่อพลเสนอความคิดนี้ตอกอบแกวนางพญาแมวก็เห็นพองดวย ดังนัน้ หลอนจึงเรียกชายหนุม รางใหญคน หนึ่งเขามาหาหลอน “เลายิ่น เจากับพรรคพวกของเจาจงพาเลาอูไปลงโทษตามคําสั่งของขา โกนหัวออกใหเกลี้ยงแลว เฆี่ยนหลังดวยหวายสองโหลเสร็จแลวขับไลออกไปจากหมูบานของเรา ขาจะออกประกาศใหทราบทั่วกันวา เลาอูเปนบุคคลที่เราไมพึงปรารถนา ถาลวงลํ้าเขามาในถิ่นของเราอีกก็ใหพวกเราชวยกันฆาเสีย” เจาแมวหนุมกมศีรษะรับคําสั่งหัวหนาอยางนอบนอมเกรงกลัว ตอจากนัน้ องครักษของนางพญา แมวก็ชวยกันแกมัดอดีตขุนศึกออกแลวพาตัวออกไปจากบานพักของขุนศึก เมือ่ เลาอูแสดงกิรยิ าฮึดฮัดก็มกี าร ทุบตีเตะถีบทุบถองบางตามสมควร กิมหงวนชักสงสารยิ้มแหง ๆ “วา…..นาสงสารมันโวย ไลมันไปแลวมันจะไปอยูที่ไหน” กอบแกวยิ้มใหอาเสี่ยแลวกลาววา “คงจะตองลงไปจากดอยนี้คะ การลงโทษโกนหัวนั้นรายกาจมากเลาอูจะไปอยูกับแมวพวกไหนก็ ไมได เพราะเขาถือกันวาแมวที่ถูกหัวหนาลงโทษโกนผมนั้นเปนคนเลวราย จะไมมีใครยอมคบหาสมาคม ดวยเลย เลาอูอาจจะไปอาศัยอยูกับพวกยางตามเชิงดอยก็ไดคะ ดิฉนั รับรองวาเขาจะหมดอํานาจ หมดอิทธิพล แลว” กอนที่ใครจะพูดอะไรอีกทุกคนก็ไดยินเสียงอดีตขุนศึกรองเอะอะโวยวายลั่น “โอย….

..แกควรตัง้ ใครคนหนึง่ เปนผูช ว ยของแก” พลหันมาทางนายจอมทะเลน “กันขอแตงตั้งแกใหเปนผูชวยของกัน” นิกรจุป าก “ผูชวยแมทัพ….โอโฮโวย พอเบงเสื้อขาดเลย” เสี่ยหงวนพูดเสริมขึ้นดวยเสียงหัวเราะ “เบงมากนักกนจะเปรอะ อยาเบงเลยวะนึกวาเรามารวมมือรวมใจกันชวยคุณกอบแกวกับพวกแมว ในตําบลนี้ใหรอดพนภัยจากโจรฮอเถอะ สําหรับกันสูตายเด็ดขาดกันจะสูจนกระสุนนัดสุดทาย และเมื่อ กระสุนหมดกันจะวิ่งเขาตะลุมบอนพวกโจร ใชดาบปลายปนแทงมัน ฟาดมันดวยพานทายปน” แลวอาเสี่ยก็ ตะโกนสุดเสียง “เราตองสูเ พือ่ อิสระเสรีของชาวแมว เราทุกคนจะสูตาย ไชโย” “โถ” กอบแกวครางแลวมองดูหนาเจาคุณปจจนึก ฯ “เมือ่ กีย้ งั พูดกันรูเ รือ่ งดีนค่ี ะคุณลุง” . “ฮะ ฮะ สั่งใหโกนหัวไดยนิ เปนสัง่ ใหตดั หัวเขาทีดเี หมือนกัน” กอบแกวเชิญสี่สหายกับเจาคุณปจจนึก ฯ และเจาแหวออกไปทีห่ อ งรับแขกซึง่ อยูต ดิ กับหองนอน และมีประตูออกไปหนาระเบียงเรือนได หองรับแขกที่กลาวนี้มีขนาดคอนขางคับแคบสักหนอย มีโตะเกาอี้ รับแขกหนึ่งชุดพรอมโซฟาซึง่ ทําดวยไมไผอนั เปนฝมอื ของชาวแมวประณีตเรียบรอย สี่สหายทรุดตัวลงนั่งบนโซฟาตัวเดียวกัน เจาคุณปจจนึก ฯ กับกอบแกวนั่งบนเกาอี้ไมไผตรงกัน ขามกัน สวนเจาแหวนัง่ พับเพียบเรียบรอยขางประตู อาเสีย่ กิมหงวนของเรามีทา ทางสดชืน่ แข็งแรงเหมือน เชนเดิมแลว รอยกระสุนปนไมไดทาให ํ เขาไดรบั ความเจ็บปวดแมแตนอ ย นางพญาแมวไดปรึกษาหารือกับพลถึงเรือ่ งโจรฮอ นางไพรกลาวกับนายพัชราภรณอยางเปนงาน เปนการวา “เรามีเวลาเหลืออยูนอยเต็มทนคะ ตอนบายวันพรุงนี้กองโจรของเหลียงฟูก็จะมาถึงดอยหลวงและ จะสงคนมาพบหัวหนาแมวทั้งสี่ตาบล ํ เมื่อพวกเราปฏิเสธไมยอมจายเงินกับขาวของเสบียงอาหารใหมันตาม ที่มันตองการ เหลียงฟูก็จะสั่งใหบริวารของมันบุกเขาปลนหมูบานแมวทั้งสี่ทันที ในฐานที่คุณเปนขุนศึกคุณ จะจัดการปองกันตอสูอ ยางไรบางคะ” พลยิ้มใหหลอน เสียงของนางไพรหวานฉําซาบซึ ่ ้งใจเขาเปนที่สุด “ผมจะวางแผนการณตั้งรับแบบทหาร ทั้งนี้เพราะพวกเรามีกาลั ํ งนอยกวาพวกโจรเราจึงจําเปนตอง ตั้งรับอยางทีเ่ รียกวาตัง้ รับแบบกองโจร คือใชคนนอยแตมีวิธีการทําลายขาศึกใหมากที่สุด โอกาสนี้ผมขอ แตงตั้งใหคุณอาของผมเปนเสนาธิการในการวางแผนตอสูและปองกัน ทานเคยเปนแมทัพมาแลว ทานยอมมี ความรูความชํานาญในยุทธวิธีดีกวาพวกผม” แลวพลก็หันมายิ้มใหเจาคุณปจจนึก ฯ “กรุณารับตําแหนงเปน เลขาธิการเถอะนะครับ” เจาคุณปจจนึก ฯ ยิ้มแกมแทบแตก “ตกลงอายหลานชาย อาจะใชความรูความสามารถของอาใหเปนประโยชนขับไลพวกโจรใหแตก พายไป แตวา ….

เสี่ยหงวนทําคอยน “แลวกัน เห็นผมเปนบาไปแลว” ทันใดนั้นเองเจาแมวหนุมซึ่งเปนองครักษของนางพญาแมวและเปนหัวหนาหมูนาตั ํ วอดีตขุนศึก ออกไปไดเดินเขามาในหองรับแขกและหยุดยืนเบื้องหนากอบแกว นางไพรกลาวถามคนของหลอนทันที “วาไงเลายิ่น เรียบรอยแลวหรือ” เลายิ่นกมศีรษะคํานับหลอนแลวตอบหลอนดวยภาษาไทยเชนเดียวกัน “เรียบรอยแลวครับทานหัวหนา ผมกับพวกไดชวยกันจับเลาอูโกนหัวจนเกลี้ยงแลวเฆี่ยนหลังดวย หวายสองโหลเสร็จแลวก็ตัดศีรษะ” “อุยตาย” นางพญาแมวอุทานเสียงลั่น “ใครบอกใหแกตัดศีรษะเลาอู” เลายิ่นหัวเราะ “หัวหนาสั่งผมอยางนั้น โกนหัว เฆีย่ นหลังสองโหล แลวตัดหัวขับไลมันออกไปจากหมูบาน” เจาคุณปจจนึก ฯ ทําหนาชอบกล “แกตัดหัวมันแลวเลาอูมันจะไปไดอยางไร” เลายิ่นยิ้มแหง ๆ “ไปแลวครับ ผมเอาศพมันวางพาดไวบนหลังมาแลวไลตะเพิดมาวิ่งไปจากหมูบานเดี๋ยวนี้เอง สวน ศีรษะของอายเลาอูผมใหเพื่อนผมคนหนึ่งเอาไปเสียบไวกลางหมูบานแลวครับ” เสี่ยหงวนเมมปากแนนเต็มไปดวยความสงสารอดีตขุนศึก “อือ-อายอูตายจนได” เขากลาวกับเลายิ่น “ฉันคิดวาพวกแกถือโอกาสฆาอายอูดวยความเจ็บชํ้านํา้ ใจมากกวา” เจาหนุมแมวยอมรับวาเปนความจริง “ใชครับ เลาอูเคยทําใหผมเจ็บใจมาก มันฉุดคราเมียผมเอาไปกักขังไวหลายวัน แมยายผมไปตาม มันก็ฉุดเอาไวอีกคนหนึ่ง ตอมาพรรคพวกของอายเลาอูขโมยหมูของผมไปหมดเลา มันรังแกผมตาง ๆ นา ๆ ครับ เพราะถือวาเปนขุนศึก แลวเมือ่ มันหมดอํานาจโอกาสเปนของผม ผมก็เอามันไวทาไม ํ หนาตาอายเลาอูก็ ไมมีสวนเหมือนหนาพอผมสักนิด” พูดจบเขาก็หันมายิ้มใหกอบแกว “หัวหนาอยาโกรธเคืองผมเลยนะครับที่ ผมและเพื่อน ๆ แกลงทําเปนไมเขาใจคําสั่ง” กอบแกวสั่นศีรษะชา ๆ “ความจริงพวกเราก็ประชุมกันแลวไมมีความประสงคที่จะฆาฟนเขาเลย แตเอาเถอะ เมือ่ เลาอูถกู ฆาตายไปแลวก็ตองปลอยใหเลยตามเลย ฉันจะชี้แจงใหชาวแมวไดทราบทั่วกันวาฉันสั่งใหฆาเองในฐานที่ เลาอูใชใหคนลอบยิงขุนศึกของเรา เอาละ…..เธอไปพักผอนเถอะ” เลายิ่นยิ้มแปนเขากมศีรษะโคงคํานับนางพญาแมวแลวพาตัวเดินออกไปจากหองรับแขก ตอจาก นั้นคณะพรรคสี่สหายก็ปรึกษาหารือกับกอบแกวในเรื่องที่จะสูรบกับพวกโจรฮอในวันพรุงนี้ เจาคุณปจจนึก ฯ ไดกลาวถามหลอนถึงอาวุธยุทธภัณฑและเสบียงอาหารตลอดจนพลรบ กอบแกวเรียนใหทานทราบวาพล .

ดิเรกอยางนอบนอม “กรุณาชวยเราเถอะคะคุณหมอคะ ถาเหลียงฟูบุกเขายึดหมูบานไดบานชองคงจะถูกเผาและพวก แมวก็คงถูกฆาตายหมด ทรัพยสินเงินทองตลอดจนสัตวพาหนะก็ถูกพวกโจรยึดเอาไปไมมีเหลือ แมวทัง้ ดอย จะพินาศสิ้น” “ออไร ออไร ผมจะใชสติปญญาของผมชวยเหลือคุณใหเต็มที่” พลกลาวถามนางไพรทันที “คุณแกวครับ แมวอีกสามตําบลนะมีสภาพความเปนอยูอยางไร หมูบานของเขามีผูคนมากกวาเรา หรือนอยกวาเรา” นางพญาแมวหันมาทางนายพัชราภรณ “หมูบานของแมวอีกสามแหงบนดอยนี้เล็กกวาเราคะ หมูบานแหงหนึ่งมีแมวประมาณ ๓๐๐ เศษ ดิฉันคิดวาเหลียงฟูคงจะบุกหมูบานแมวที่อื่น ๆ กอนและบุกเราทีหลังเพราะเหลียงฟูรูดีวาเรามีคนมากกวาที่ อืน่ ” เจาคุณปจจนึก ฯ ชูมือขวาเปนสัญญาณใหทุกคนสงบเงียบแลวทานก็กลาวกับกอบแกววา “หลานสาวเมือ่ แมวอีกสามตําบลมีความเปนปกแผนนอยกวาเรา แกวก็ควรจะรีบสงคนไปติดตอ กับหัวหนาแมวทั้งสามตําบลโดยเร็วที่สุดเพื่อใหแมวทุกคนทั้งดอยหลวงมารวมกําลังกันที่นี่เปนปกแผนตั้ง รับกองโจรเหลียงฟูจะดีกวาแยกกันตั้งรับ เพราะตามหลักยุทธวิธีฝายตั้งรับที่มีกาลั ํ งมากจะทําใหฝา ยเขาตีตอ ง สิ้นเปลืองไพรพลและอาวุธยุทธภัณฑไมนอย และไมแนวาจะตีไดสาเร็ํ จ ถาหากวาฝายตั้งรับมีกําลังนอยเกิน ไปฝายเขาตีก็เขาตีไดโดยไมยากนัก” .รบของหลอนมีจํานวนรวมทัง้ หมดประมาณ ๓๕๐ คน สวนอาวุธมีปนแกปอยูในราว ๘๐ กระบอก ซึ่งเปน ปนที่ชาวแมวทําขึน้ เอง รวมทัง้ ดินปน กระสุนและแกปปนดวย แมวที่ไมมีปนใชหนาไมเปนอาวุธ ถึงยิงได ในระยะใกลไมเกิน ๑๕๐ เมตร แตชาวแมวก็ยิงหนาไมไดแมนยํามาก นอกจากปนและหนาไมก็มีอาวุธ ประจําตัวเชนหอก ดาบ เจาคุณปจจนึก ฯ นิ่งฟงนางไพรดวยความสนใจยิ่ง “อาวุธของเรานอยเกินไป สําหรับปนแกปก็เปนปนลาสมัยยิงไดทีละนัด ถึงจะแมนยําแตก็เสียเวลา บรรจุลูกและกระทุงดินปน” ทานเจาคุณกลาวกับนางพญาแมวอยางเปนงานเปนการ “สําหรับหนาไมก็แทบ จะไมมีประโยชนอะไร พวกโจรมีทั้งปนกลหนัก ปนกลเบา เครือ่ งยิงระเบิด มันไดเปรียบกวาเรามาก เวนแต ภูมิประเทศเทานัน้ ทีเ่ ราชํานาญกวามัน” พูดจบทานก็หันมาทางนายแพทยหนุม “ดิเรก แกมีทางที่จะสราง อาวุธเพิ่มเติมไดบางไหม” นายแพทยหนุมยิ้มเล็กนอย “ยากมากครับคุณพอ เพราะเวลามีนอยและผมไมมีเครื่องมือ แตวาผมจะพยายามสรางลูกระเบิดไว ใหพวกเราใช ผมจะใหชาวบานชวยกันทําดินปนตลอดวันตลอดคืนนีค้ งไดดนิ ปนเพียงพอ เมือ่ ไดดนิ ปนมา แลวผมก็จะประดิษฐลูกระเบิดขึ้นถึงแมคุณภาพไมดีก็พอฆาพวกโจรได” กอบแกวยกมือไหวดร.

ดิเรกตองการจํานวนมาก ผูห ญิงแมวไดรบั คําสั่งใหเขาปาตัดไมไผมาทําลูกธนู พวกผู ชายทําหนาไมชายฉกรรจราวรอยคนตองทํางานหนักในการสรางรังปนตามจุดตาง ๆ รอบหมูบ า นซึง่ เจาคุณ ปจจนึก ฯ ไดควบคุมการสรางรังปนดวยตนเอง จากบายจนคํ่า พวกแมวทั้งหญิงชายแมกระทั่งคนชราไดรวม ใจกันทํางานอยางเหน็ดเหนือ่ ย ทุกคนหวังวาขุนศึกคนใหมกับพรรคพวกของเขาคงจะสามารถตานทานพวก โจรไดแนนอน กอนพลบคําวั ่ นนั้นเองมาเร็วของแกวซึ่งถูกใชใหถือสารไปใหหัวหนาแมวตามตําบลตาง ๆ ทั้งสาม ตําบลก็กลับมาพรอมดวยหนังสือตอบของหัวหนาแมวตอบตกลงและเห็นดวยตามความคิดเห็นของหลอนที่ . นิกรกระซิบกับเสี่ยหงวนเบา ๆ “เสนาธิการของเราหัวลานก็จริงแตทานฉลาดรอบคอบมาก” กิมหงวนหัวเราะกากแลวฟองเจาคุณปจจนึก ฯ “คุณอาครับ อายกรมันวาเสนาธิการของเราหัวลานก็จริงแตฉลาดรอบคอบมาก” นิกรทําคอยนแลวยกมือเขกกบาลเสี่ยหงวนเต็มแรงเกิด “นี่แนะชางฟองนัก” เจาคุณปจจนึก ฯ ยกมือชี้หนาลูกเขยจอมทะเลนของทาน “ระวังใหดีนะอายกร ฉันนะเวลาเลือดลมไมดฉี นั ยิงคนงาย ๆ นะจะบอกให” นิกรยกมือไหวปะหลก ๆ นางไพรกลั้นหัวเราะแทบแย คณะพรรคสี่สหายทําใหหลอนสดชืน่ รืน่ เริงและมีความสุขมาก เมือ่ กอบแกวสบตากับเจาคุณปจจนึก ฯ หลอนก็กลาวกับทานเจาคุณวา “ตามความคิดของคุณลุงที่จะใหแมวทั้งสามตําบลมารวมกําลังกับเราแกวเห็นดวยคะ แกวจะเขียน หนังสือไปถึงหัวหนาแมวทั้งสามแหงแจงใหเขาทราบตามนี้และจะใชใหคนของแกวถือจดหมายไปกอนคํา่ วันนี้ ถาเขาตกลงพรุงนี้ก็ใหเขาอพยพมารวมกับเรา” “ดีแลวหลานสาว บอกเขาไปใหละเอียดวาใหเขาขนเสบียงอาหารและขาวของอันมีคามาใหหมด อยาเหลืออะไรไวใหเปนประโยชนแกพวกโจร ตามธรรมดาแกวกับหัวหนาแมวทั้งสามตําบลชอบพอกันดี หรือ” “คะ รูสึกวาหัวหนาแมวเหลานั้นเคารพนับถือแกวมาก” “ถายังงั้นคงไมมีอะไรขัดของ” กอบแกวหันมายิ้มใหสี่สหาย “ดิฉันจะกลับไปพักผอนเสียทีละคะและจะรีบเขียนจดหมายถึงหัวหนาแมวดวย สําหรับเตรียม พรอมเพื่อรับมือพวกโจรจะจัดทํากันอยางไรก็สุดแลวแตทานขุนศึกเถอะคะ” เมื่อกอบแกวลุกขึ้นทุกคนก็รีบลุกขึ้นยืนใหเกียรติหลอน นางพญาแมวพาตัวเดินออกไปจากหองรับ แขก สี่สหายกับเจาคุณปจจนึก ฯ ติดตามออกมาสงหนาบาน โดยคําสั่งขุนศึกคนใหม ชาวแมวทุกคนตองวางมือจากการงานของตนและรวมมือกันทํางานเพื่อ สวนรวม ผูที่มีความรูในการทําดินปนไดรบั คําสั่งใหทาดิํ นปนอยางรีบเรง บางก็ทากระสุ ํ นปนและแกปปน โดยเฉพาะดินปนดร.

เศษ อากาศในตอนดึกหนาวเย็นจับใจแทบจะกลาวไดวาเปนครั้งแรกใน ชีวิตที่นิกรไมรสู กึ งวงเหงาหาวนอนเลย ทั้งนี้ก็เพราะเขารูสึกตื่นเตนที่จะไดทาการต ํ อสูก บั พวกโจรในวัน พรุงนี้ นิกรไดประดิษฐลกู ระเบิดของเขาขึน้ ชนิดหนึง่ โดยมีเจาแหวเปนผูช ว ย ระเบิดของนิกรก็คอื หมอนําดิ้ น เผาธรรมดานี่เองตั้งอยูเรียงรายประมาณ ๑๐ หมอ ใกล ๆ กับกองระเบิดขวดซึ่งทําไวเรียบรอยแลวประมาณ ๕๐ ขวด รางอันดําตะคุมของคนสองคนพากันเดินตรงเขามายังบานหลังนี้ ทานเจาคุณปจจนึก ฯ กับพลนั่น เอง ทั้งสองเพิ่งกลับมาจากหมูบาน ขุนศึกและเสนาธิการไดใหกาลั ํ งใจแกพวกแมวทุกคนที่กาลั ํ งเรงมือชวย กันสรางอาวุธและสรางรังปน ปรากฏวาขณะนี้ไดกระสุนปนแกปและลูกธนูสาหรั ํ บหนาไมมากมายแลว สวนรังปนก็ถกู สรางเสร็จไปเรือ่ ย ๆ ตามแผนการณตง้ั รับของทานเจาคุณปจจนึก ฯ ดร.จะใหรวมกําลังกัน รุง อรุณของวันพรุง นีแ้ มวทัง้ สามตําบลจะอพยพมาที่นี่ สารของหัวหนาแมวทุกคนมีขอ ความคลายคลึงกัน ตางแสดงความยินดีตอกอบแกวที่หลอนไดชายหนุมรูปหลอชาวพระนครเปนขุนศึกคน ใหมแทนเลาอู และขุนศึกกับพรรคพวกมีปนกลมือและลูกระเบิดมือสําหรับตอสูก บั โจรฮอ คืนนั้นแทบจะไมมีใครไดพักผอนหลับนอนกันเลย ตามหนาบานแมวมีกองไฟลุกโพลงสวางจา ไพรพลของนางพญาแมวตางชวยกันสรางอาวุธและงานอื่น ๆ เกี่ยวกับการทําศึกกับโจรฮอ รังปนในที่กาบั ํ ง อันมิดชิดตามหลืบซอกของภูเขา ตามที่อับกระสุนถูกสรางเสร็จไปหลายแหงแลว ใชหนิ กอนใหญ ๆ หรือ ขอนไมกั้นกําบัง รังปนแหงหนึง่ อยูห า งจากกันราว ๓๐ เมตร โดยคําสั่งของขุนศึกใหผูที่มีขวดแกวขนาดขวดเหลานําขวดไปมอบใหดร.ดิเรกทีบ่ า นพัก นาย แพทยหนุมกับเจาแหวชวยกันทําระเบิดมือจากขวดแกวเหลานีโ้ ดยใชดนิ ปนบรรจุเขาไปในขวด ใชกระดาษ สาทําสายชนวนยัดเขาไปในขวดปดฝาขวดใหแนน วิธีใชระเบิดขวดจะตองจุดสายชนวนเสียกอน เมือ่ ชนวน ลุกลามถึงคอขวดก็ขวางขวดออกไป ระเบิดขวดนี้จะสังหารพวกโจรไดครั้งละสามสี่คนและเสียงระเบิดก็จะ ชวยทําลายขวัญพวกโจรดวย บานพักของขุนศึกมีแสงตะเกียงเจาพายุสองสวางจา ดร.ดิเรก ดินปนจากหมูบานถูกสงมาที่นี่ตามคําสั่งของขุนศึกจนเพียงพอแกความตองการแลว ขณะนี้เปนเวลา ๑.ดิเรกกับนิกรเงยหนาขึน้ มองดูเจาคุณปจจนึก ฯ กับพลและยิ้มให “เขมแข็งดีมากขุนศึก” นิกรสัพยอกพล “ก็ตองเขมแข็งหนอยซีเพื่อน เพราะพรุง นีจ้ ะเปนวันนองเลือดแลว ถาตัง้ รับพวกโจรฮอไวไมอยู พวกเราก็คงถูกมันฆาตายหมด อายเสีย่ นอนแลวหรือ” นิกรพยักหนา “นอนนานแลว ดิเรกไลใหมนั เขานอนตัง้ แตสองทุม กวา ๆ จะไดเอาแรงไวรบกับพวกฮอพรุง นี้” .ดิเรกกับนิกรนัง่ อยูบ นแครไมไผหนาบาน สองสหายกําลังชวยกันแกไขเครื่องรับสงวิทยุซึ่งมีอะไรบางอยางชํารุดเสียงหายสงไมไดไดแตรับฟง นาย แพทยหนุมพยายามซอมแซมมาสองวันแลวยังไมสาเร็ ํ จจึงขาดการติดตอกับทางคายทหาร “ดารารัศมี” ที่บริเวณดินหนาบานเจาแหวกับแมวหนุมสามคนกําลังชวยกันทําระเบิดขวดในความควบคุมของ ดร.๐๐ น.

ดิเรกหัวเราะหึ ๆ “ระเบิดไฮโดรเยนของอายกรมันครับ” ทานเจาคุณเปลี่ยนสายตามาที่ลูกเขยจอมทะเลนของทาน นิกรกลาวขึ้นดวยเสียงหัวเราะ “ผมเตรียมไวสูกับพวกโจรครับคุณพอ ผมกับอายแหวชวยกันสรางมันขึ้นและใหชื่อวาไฮโดรเยนบ อมพ ความจริงก็หมอนําดิ ้ นเผาธรรมดา แตขา งในมีผง้ึ บรรจุไวหมอละรัง ผมปดฝาไวเรียบรอย คนของคุณ กอบแกวชวยไปหาผึ้งมาใหผมตัดรังใสหมอเลย คุณพอคอยดูก็แลวกัน ถาผมใชระเบิดไฮโดรเยนตอสูเ มือ่ ไร พวกโจรฮอจะตองถูกผึง้ ตอยวิง่ ตูดแปนไปตามกัน” ทานเจาคุณหัวเราะหึ ๆ “แกทําอะไรเปนเลนเสมอ” นิกรชักฉิว “แลวกัน คุณพอคิดวาระเบิดผึง้ ของผมใชประโยชนไมไดหรือครับ คุณกอบแกวยังชมผมวาผมมี ความคิดแยบคายดี ขณะนี้ผึ้งที่อยูในหมอมันกําลังโกรธแคนเพราะถูกกักขัง ถาหมอนํ้าถูกทุบแตกเมื่อไรมันก็ จะตอยผูที่อยูใกล ๆ มันโดยไมเลือกวาหนาอินทรหนาพรหม หรือจะลองดูกไ็ ด คุณพอไปยืนทีต่ น ไมโนนผม จะเอาหมอนํ้าทุมไปตกระเบิดใกล ๆ คุณพอ” เจาคุณปจจนึก ฯ โบกมือหาม “ไมตอ ง ๆ ๆ” พลลวงกระเปากางเกงหยิบซองบุหรี่ไมขีดไฟออกมาจุดสูบมวนหนึ่งแลววางซองบุหรี่กับไมขีดลง บนแคร เขายกมือขวาตบบาดร.เมือ่ ตอน ๕ ทุม คุณกอบแกวเอากาแฟมาเลี้ยงพวกเราเลยตาแข็งไมงวงเลย” เจาคุณปจจนึก ฯ มองไปที่ระเบิดขวดและระเบิดหมอนํา้ แลวทานก็กลาวถามนายแพทยหนุมเบา ๆ “หมอนํ้านัน่ เอาไวทาอะไรวะดิ ํ เรก” ดร. พลยิ้มเล็กนอย “แกยังไมงวงหรืออายกร” “อือ….ดิเรกเบา ๆ “อะไรมันเสียแนหมอ” นายแพทยหนุมถอนหายใจหนัก ๆ “สงสัยวาหลอดขาดวะแตยังไมแนใจนัก คืนนี้กันจะพยายามแกใหเสร็จ ไมไดสงขาวไปที่คาย “ดารารัศมี” มาสองวันแลว เทาที่ตกลงกันเราจะสงขาวไปใหเขาทราบวันละสองครั้ง ความจริงของมันอยูด ี ๆ แท ๆ อายแหวเสือกแกะเครื่องประกอบและหลอดออกมาดู แลวก็ใสไมครบหาวาฝรั่งทําเกินอะไรตออะไร ทิ้งไปสองสามชิ้น พลหันไปทําตาเขียวกับเจาแหวทันที “ไงทะลึ่งยังงั้นละอายแหว” เจาแหวหนาจอย ..

ดิเรก “ทดลองหรือยังดิเรก” นายแพทยหนุมยิ้มใหพอตาของเขา “ยังครับ แตวาไมจาเป ํ นตองทดลองหรอกครับ ของงาย ๆ อยางนี้ไมไดใชหลักวิชาหรือสูตรอะไร เลย เอาไมขีดจุดชนวนเขาปลอยใหสายชนวนไหมไปถึงคอขวดแลวขวางไปมันก็ระเบิด คุณพอลองดูสักลูกก็ ไดนค่ี รับ” ทานเจาคุณหัวเราะ “ดึกดื่นแลวผูค นจะตกใจเอาไวทดลองพรุง นีด้ กี วา พอรูส กึ วาเขาทีดเี หมือนกัน ชิน้ ระเบิดของเศษ แกวถูกใครเขาถาไมตายก็บาดเจ็บสาหัสพอใชแกขัดได ขณะนีเ้ รามีดนิ ปนเหลือเฟอแกความตองการแลว แก ลองคิดดูซิดิเรก แกควรจะเอาดินปนมาใชเปนประโยชนอะไรไดอกี บางในการทําลายพวกโจรฮอ” พูดจบ ทานก็หันมาทางพล “แกขึ้นไปนอนพักผอนเสียกอนซีพล นอนเอาแรงไวเสียบาง พรุง นีแ้ กจะตองทํางานหนักมากไป นอนเสียเถอะ” พลยิ้มใหเจาคุณปจจนึก ฯ แลวกลาวกับนายจอมทะเลน “ยังไมงวงหรือแก” “ยังโวย คืนนีก้ นั ตืน่ เตนมากอยากจะใหสวางเร็ว ๆ เลือดนักสูในตัวกันกําลังเดือดปุด ๆ แกไปนอน เถอะกันจะชวยหมอมันซอมวิทยุ” ขุนศึกพาตัวเดินเขาไปในเรือนหลังนัน้ ซึง่ เปนเรือนเตีย้ ๆ พื้นสูงกวาพื้นดินประมาณหนึ่งฟุต เมือ่ เขามาในหองนอนเขาก็แลเห็นเสี่ยหงวนกําลังนอนหลับสนิทกรนครอก ๆ อยูบ นเตียงนอน รางอันสูงชะลูดมี ผาขนสัตวคลุม พลเดินวนเวียนไปมารอบ ๆ หอง แลวก็ออกไปทางประตูดานหลัง เรือนหลังนี้อยูหางจากเรือนพักของกอบแกวราว ๖ เมตรเทานัน้ พลแลเห็นแมวหนุมสาวกลุมหนึ่ง ประมาณ ๑๐ คน นั่งลอมวงกันอยูขางกองไฟทางหลังเรือนและกําลังชวยกันสรางอาวุธ ผูชายทําหนาไมโดย ใชไมไผทาคัํ นและใชไมจริงทําสวนพานทาย สวนสายของมันใชเชือกเอ็น ผูหญิงชวยกันทําลูกธนู คนของ กอบแกวทํางานพลางพูดคุยกันไปพลางมีการเกี้ยวพาราสีกันบาง พลเดินลงไปจากเรือนพักของเขาและตรงไปหาบริวารของนางไพร แมวหนุมสาวแลเห็นขุนศึก ตางก็ยิ้มใหเขาและมองดูพลดวยความเคารพยําเกรง . “รับประทานสายไฟเสนหนึ่งมันหลุดครับ รับประทานผมเลยตอดูมันเลยยุงกันใหญ” “นี่แหละเขาเรียกวาสูร ไู มเขาเรือ่ ง แกไมใชชางวิทยุเมื่อมีอะไรเสียหายก็ใหดิเรกเขาแกของเขาเอง ซี” พูดจบเจาคุณก็ทรุดตัวลงนั่งบนแครไมไผแลวกลาวกับเจาแหวตอไป “หยิบระเบิดขวดออกมาใหขา ดู หนอยซิ” เจาแหวหยิบระเบิดขวดใบหนึ่งซึ่งบรรจุดินปนและสายชนวนเรียบรอยแลวลุกขึ้นถือเดินเขามาสง ใหเจาคุณปจจนึก ฯ อยางนอบนอม ทานเจาคุณโบกมือใหเจาแหวกลับไปนั่งทํางานกับพวกองครักษของ กอบแกวตอไป ทานพิจารณาดูระเบิดขวดดวยความสนใจแลวกลาวถามดร.

.” “คะ แกวกลัวพี่เหลือเกิน” เขาดึงหลอนเขามากอด “กลัวทําไมแกวจา แกวคือสุดที่รักของพี่ แกวคือดวงใจของพี”่ “นี่แหละคะทําใหแกวหวาดกลัวมาก” หลอนพูดเสียงเครือและดิน้ รนเล็กนอยพลางแกะมือเขาออก “อยาซิคะพี่ แกวจะไมยอมใหพี่กอดและจูบอีกแลว” “แกวจา แกวเกลียดพี่หรือ” “แกวไมเกลียดพี่หรอกคะ แตแกวไมรักพี่ ขอใหพี่ลืมเหตุการณที่เกิดขึ้นในปาทึบริมหวยใหญเสีย เถอะนะคะ แกวก็จะไมนึกถึงมันอีก” เขากอดหลอนแนน “แตพี่รักแกวอยางฝงจิตฝงใจเสียแลวแกวจา” . “กอบแกวนอนแลวหรือนองสาว” พลถามสาวแมวคนหนึ่ง หลอนฟงภาษาไทยไมออกแตก็พอจะเดาไดวาพลถามถึงกอบแกว สาวแมวชี้มือไปทางละเมาะหลัง บานแลวพูดกับพลดวยภาษาของหลอนบอกวากอบแกวออกไปเดินเลนทางลําธารใหญ พลพยักหนารับทราบเขาติดตามกอบแกวไปทันที ขุนศึกรูปหลอสอดสายตามองหาหลอน แสง จันทรในคืนขางแรมสองสลัวลาง บริเวณหลังบานของกอบแกวมีเลาหมู. เลาไกและคอกมา และมีพืชไรตาง ๆ ดานขวามือเปนลําธาร ซึ่งพวกแมวไดอาศัยนํ้าในลําธารใหญนี้อาบกิน ถิน่ ฐานของแมวทุกตําบลจะตองอยู ใกล ๆ ลําธารแหงใดแหงหนึ่งเสมอ เมื่อออกมาพนละเมาะเล็ก ๆ พลก็แลเห็นรางอันดําตะคุม ของนางไพรผูเ ลอโฉมนัง่ อยูบ นกอนหิน ใหญริมลําธารตามลําพัง ความรักทําใหกอบแกวหมดความสุข หัวใจของหลอนมีแตความปรารถนาซึง่ หลอน รูดีวาหลอนกับพลนั้นไมมีหวังที่จะไดอยูรวมรักกัน ไดเปนของกันและกัน ขุนศึกคอย ๆ เดินเขามาหานางพญาแมว เสียงรองเทากระทบพื้นทําใหนางพญาแมวหันขวับมาทาง เขา หลอนผุดลุกขึ้นยืนทันที กอบแกวไดใหสัตยปฏิญาณกับตนเองไวแลววาหลอนจะไมยอมใหเขากอดและ จูบอีก พลปราดเขามายกมือทั้งสองจับแขนหลอน สายตาของเขาจองมองดูหนากอบแกวดวยความพิศวาส “ดึกดื่นจนปานนีแ้ ลวทําไมยังไมนอนอีกละจะแกว” หลอนรูสึกกระอักกระอวนใจไมนอยที่ตองอยูกับเขาสองตอสองเชนนี้ “ยังไมงวงคะ แกวเคยมานั่งเลนที่ลําธารนีใ้ นตอนดึก ๆ แทบทุกคืน” “แกวไมกลัวหรือจะ มันมืดและเปลี่ยวออกอยางนี้” “ไมคะ บานของแกวไมมีอะไรที่นากลัวหรอกคะ พวกแมวลวนเปนคนของแกวทั้งนั้น ถาจะมีสิ่งที่ นากลัวก็คงเปนคนตางถิ่น” พลหัวเราะเบา ๆ “ยังงั้นแกวก็คงกลัวพี่….

๐๐ น. ลวงแลว พวกแมวทั้งสามตําบลก็อพยพมาที่นี่ ขนขาวของสัมภาระและตอนสัตว พาหนะมาดวย กอบแกวกับคณะพรรคสี่สหายไดใหความชวยเหลือพวกแมวที่อพยพมาเปนอยางดี . นางไพรยิม้ เศรา ๆ นาสงสาร “พี่ยอมทราบแกใจดีวาพี่กับแกวพบกันสายเสียแลว ถึงอยางไรเราก็ไมมีหวังที่จะเปนของกันและ กันได แลวเราจะรักกันเพื่อใหพี่และแกวไดรับความทุกขทรมานยังงั้นหรือคะ เอ็นดูแกวเถิดพีข่ า กรุณาอยา ทําใหแกวชอกชํ้า อยายุงเกี่ยวกับแกวในฐานคนรักอีกเลยนะคะ แกวเปรียบเหมือนกับเอือ้ งดอยทีบ่ านอยูต าม ปาเขาโดยไมมีคาและไมมีความหมายแกใคร” ขุนศึกกมลงจูบหลอนอยางรวดเร็ว กอบแกวดิน้ รนเล็กนอยแตเมือ่ ริมฝปากของเขาแนบสนิทแนน กับริมฝปากอันจิ้มลิ้มของนางไพรก็ออนปวกเปยกอยูในวงแขนของพลปลอยใหขุนศึกรูปหลอเรียกรองความ หวานชืน่ จากริมฝปากของหลอนแตโดยดี เกือบสองนาทีที่กอบแกวแนนิ่งอยูในวงแขนของพล เมื่อสติสัมปชัญญะกลับคืนมา นางพญาแมวก็ ดิ้นรนผลักไสเขา จนกระทัง่ หลุดออกจากวงแขนของเขา หลอนผลักพลเซออกไปสองสามกาวแลวรองไห กระซิก ๆ “ถาจะทรมานแกวดวยวิธีนี้ก็ยิงแกวเสียดีกวาคะ” หลอนพูดเสียงสะอื้น “พี่รูไหมคะวาพี่จากไปแลว แกวจะตองครํ่าครวญถึงพี่ นึกถึงจูบของพี่ไปจนวันตาย พี่ใจรายเหลือเกิน แกวไมเชื่อหรอกคะวาพี่จะรักแกว นอกจากพี่พอใจในความสวยของแกวเทานั้น” พลเดินเขาไปหาหลอน กอบแกวถอยหลังหนีเขาแลวกระชากมีดพกคูมือของหลอนออกมา “ถาพี่จูบแกวอีกแกวจะฆาตัวตายดวยมีดเลมนี้ ไมเชื่อก็ลองดูสิคะวาแกวจะพูดจริงทําจริงไหม” พูด จบหลอนก็เก็บมีดไวในซองของมันตามเดิม ขุนศึกยิ้มแหง ๆ “นั่งคุยกับพี่เถอะคนดี พี่ขอสัญญาวาพี่จะไมลวงเกินแกวอีก” หลอนยกหลังมือเช็ดนําตาและยิ ้ ้มใหเขา “ถาพี่สัญญาเชนนี้แกวก็ยินดีจะนั่งคุยกับพี่จนสวางก็ได” เขากับหลอนตางทรุดตัวลงนัง่ เคียงกันบนกอนหินใหญกอ นนัน้ ความเงียบสงัดปกคลุมไปทั่ว บริเวณ ไดยินแตเสียงนกเล็ก ๆ เพอละเมอเบา ๆ อยูบ นตนไม พออาทิตยอุทัยเสียงเปาเขาวัวและเสียงตีเกาะก็ดังกังวานไปทั่วหมูบาน มันคือสัญญาณเตรียมรบซึง่ พวกแมวทุกคนเขาใจดี การประกอบกิจการงานของชาวแมวจําเปนตองยุตลิ ง บริเวณไรพืชและนาขาววาง เปลาปราศจากผูคน พวกแมวชุมนุมกําลังกันที่หมูบานอยางคับคั่งรอคําสั่งหัวหนาขุนศึก การระดมพลไดจัดทําอยางรีบรอน พลรบของกอบแกวมี ๓๕๐ คน มีปนแกป ๘๐ กระบอกพรอม ดวยกระสุนปนและดินปนเพียงพอ ชายฉกรรจที่ไมมีปนก็ใชหนาไมเปนอาวุธ กอบแกวสั่งใหพวกผูหญิงและ คนชราชวยกันหุงหาอาหารสํารองไวเปนเสบียงอยางนอย ๓ วัน ตามความเห็นของเจาคุณปจจนึก ฯ หลังจาก ๘.

ดิเรกเปนนายแพทยใหญและเปนที่ปรึกษาฝายเทคนิค นายแพทยหนุมเตรียมสถานพยาบาลไวเรียบรอยแลวโดยมีหมอผีหลายคนเปนลูกมือ อาเสี่ยกิมหงวน ประกาศแตงตั้งตัวเองเปนผูบังคับกองพันสูตายและกําลังวิง่ เตนจัดตัง้ กองพันของเขาอยางรีบรอน การทํางาน ครึ่งเลนครึ่งจริงและความคึกคะนองของคณะพรรคสี่สหายทําใหพวกแมวทุกคนมีขวัญและกําลังใจดีขึ้น ตาง คนตางรักใครสี่สหายและเจาคุณปจจนึก ฯ ของเราเปนอยางดี ทานเจาคุณเสนาธิการสงหนวยลาดตระเวณ ทางไกลไปปฏิบัติการตั้งแตตอนสายแลวและสงไปหลายดาน หนวยลาดตระเวณเหลานี้มีมาเปนพาหนะ ทุก คนขี่มาไดคลองแคลวมาก ขณะนี้ฝายแมวมีพลรบทั้งหมด ๕๗๐ คน และมีปนแกปถึง ๒๐๐ กระบอกแลว โรงงานสรางปน แกปไดรบี เรงผลิตปนตลอดเวลาโดยไมมกี ารพักผอน ปรากฏวาสามารถสรางปนแกปไดถึงชั่วโมงละ ๑๒ กระบอก และกระสุนอีกมากมาย มันเปนเวลา ๑๔. ผูหญิงและคนชราออกจากหมูบานใหไปซุมซอนตัวอยู ในบริเวณปาทึบริมหวยใหญอันเปนที่ที่เขาไดพบกับนางไพร เจาคุณปจจนึก ฯ เชือ่ วาปาทึบบนดอยนีค้ งเปน ที่ปลอดภัย อยางไรเสียพวกโจรฮอก็คงไมเขาตีทางดานนี้ดวยเหตุผลหลายประการในทางยุทธวิธี ทานเจาคุณ ไดทราบรายละเอียดมาแลววาเหลียงฟูจอมโจรฮอนั้นเคยเปนนายทหารและมียศพันเอก เขาพาทหารในบังคับ บัญชาทั้งกองพันหนีออกปาประกาศตนเปนโจรมาหลายปแลว กองโจรของเหลียงฟูเขมแข็งก็เพราะมีกาลั ํ ง คนมากและมีอาวุธทันสมัยและสมุนโจรสวนมากเคยเปนทหารมาแลว เจาคุณปจจนึก ฯ ยึดบานหลังหนึ่งเปนกองบัญชาการ หัวหนาแมวทั้งสี่และคณะพรรคสี่สหายมา รวมกันอยูที่นี่ มีการปรึกษาหารือกันตลอดเวลา เจาแหวทําหนาที่เปนพลาธิการใหญควบคุมพลแมวนํานําจื ้ ด และเสบียงอาหารไปไวตามรังปนโดยทั่วถึงกัน ดร. แมวพวกแรกมีเลาเหงชายฉกรรจในวัย ๓๕ ป เปนหัวหนา มีพลรบ ๙๕ คน ปนแกป ๒๒ กระบอก พวกที่สองเลาเฉียผูมีอายุ ๔๐ เศษ เปนหัวหนา มีพลรบ ๘๕ คน ปนแกป ๒๐ กระบอก พวกที่สามมีเลาจุงอายุ ๓๘ ป เปนหัวหนา พลรบ ๗๐ คน ปนแกป ๑๘ กระบอก หัวหนาทั้งสามคนไดเขารวมประชุมกับกอบแกว ฟงพลและเจาคุณปจจนึก ฯ ชีแ้ จงถึงแผนการณตง้ั รับพวกโจรบนดอยนี้ เลาเหง.เศษ สี่สหายกับเจาคุณปจจนึก ฯ และเจาแหวพรอมดวยหัวหนาแมวทัง้ ๔ ตําบลไดนั่งลอมวงปรึกษา หารือกันภายในหอง ๆ หนึ่งของกองบัญชาการ ทุกคนกําลังรอฟงขาวโจรฮอจากหนวยลาดตระเวณ กอบแกว ยืนยันตอที่ประชุมวาเหลียงฟูเปนจอมโจรทีร่ กั ษาวาจาสัตยอนั นอกเหนือไปจากความทารุณโหดรายของเขา อยางไรเสียเหลียงฟูจะตองมาถึงดอยหลวงในตอนบายวันนี้ตามที่เขาไดลั่นวาจาไว นางพญาแมวไดขอรอง ใหหัวหนาแมวทุกคนรวมมือรวมใจกันตอสูก บั โจรฮอในคราวนีจ้ นนาทีสดุ ทาย แลวหลอนก็กลาวกับเจาคุณ เสนาธิการอยางนอบนอม “คุณลุงเตรียมการสูร บไวอยางไรบางคะ และเมื่อไรคุณลุงจะสงพลรบของเราเขาประจําที่มั่นและ รังปน” . เลาเฉียและเลาจุงตางยอม มอบอํานาจสูงสุดใหพลเปนผูบัชญาการรบโดยมีอานาจบั ํ งคับบัญชาแมวทั้งสามตําบลโดยเด็ดขาด หลังจากเทีย่ งวันนัน้ เอง พลก็สั่งอพยพเด็ก.๐๐ น.

เจาคุณปจจนึก ฯ ยิ้มอยางภาคภูมิ “ไมมีอะไรที่จะตองวิตกหลานสาว ทุกสิ่งทุกอยางพรอมแลว พลรบของเรากําลังพักผอนอยางสุข สบาย ๒๐๐ คน พรอมที่จะรบกับพวกโจรไดทุกขณะ เหลือนอกนัน้ จะเปนกําลังหนุน ลุงกลารับรองวาพวก โจรจะถูกพวกเรายันกลับไปตามแผนการณตั้งรับของเรา แตหมูบานของเราคงจะถูกกระสุนปนครกทําลาย พินาศสิ้น พลรบทางฝายเราก็คงจะบาดเจ็บลมตายไปไมนอยเหมือนกัน อยางไรก็ตามในทีส่ ดุ โจรฮอก็จะตอง ลาถอยกลับไปเอง และเข็ดเขี้ยวไปจนตายไมกลามารุกรานเราอีก” เลาเหงหัวหนาแมวเผาหนึ่งกลาวกับทานเจาคุณดวยภาษาไทยอยางชัดถอยชัดคําวา “สุดแลวแตเจาคุณกับขุนศึกเถอะครับ พวกเราจะปฏิบัติตามคําสั่งเสมอ ถาหากวาเหลียงฟูยกมาบาย วันนี้และมันรูวา พวกเราแข็งขอตอมัน มันจะตองโจมตีเราทันที หมูบานของพวกผมทั้งสามแหงคงถูกเผา เกลี้ยง” เจาคุณเสนาธิการยิ้มแหง ๆ “เผาหมดไมใชเผาเกลี้ยง พูดเสียใหถูกเลาเหง” เสี่ยหงวนพูดเสริมขึ้นเบา ๆ “เผาเกลี้ยงก็มองเตียนโลงไปหมด อยางมากก็คงมีหญาขึ้นหร็อมแหร็มเพียงสองสามเสน” ที่ประชุมหัวเราะครืน เจาคุณปจจนึก ฯ หันมามองดูเสีย่ หงวนอยางเดือดดาล “นากลัวจะมีการเตะปากกันขึ้นในที่ประชุมเปนแน” ทันใดนั้นเองแมวหนุมรางลําสั่ นคนหนึง่ ก็พรวดพราดเขามาในหองในทาทางรอนรน เขาคือหนวย ลาดตระเวณที่ถูกใชใหไปดูการเคลื่อนไหวทางฝายโจรฮอ ชายหนุมผูนี้ชื่อสูพูดภาษาไทยไดดี นายสูตรงเขา มาทรุดตัวลงนั่งคุกเขาขาง ๆ พลแลวรายงานใหพลทราบ “ขุนศึกครับ โจรฮอออกมาแลวครับ กําลังเคลื่อนพลผานที่ราบสูงใกลกับหมูบานแมวของเลาจุง ครับ กองระวังหนาของมันประมาณ ๕๐ คน เคลือ่ นมากอน” พลพยักหนารับทราบ “ดีมากนองชาย แกไปพักผอนและเตรียมตัวสูรบได” แมวหนุม ลุกขึน้ พาตัวเดินออกไปจากหองนัน้ กอบแกวกลาวกับพลอยางเปนงานเปนการ “อยางเร็วก็อีกในราวชั่วโมงครึ่งคะกวาเหลียงฟูกับไพรพลของมันจะยกมาถึงนี่ ดิฉนั คิดวามันจะ ตองทําลายและเผาหมูบานแมวทั้งสามตําบลเสียกอน” ขุนศึกยิ้มใหหลอนและมองดูหลอนดวยแววตาที่มีความหมายรูกันดีในระหวางหลอนกับเขา “ดีแลว เราจะไดมีเวลารับมือมันอยางเต็มที่ คุณคิดวาเหลียงฟูมันจะบุกเราเลยหรือวามันจะสงผุ แทนของมันมาเจรจากับคุณกอน” กอบแกววา “ดิฉนั เชือ่ วาเหลียงฟูตอ งสงคนมาเจรจาคะ เพราะมันตองการเงินและเสบียงอาหารมาก กวาทีจ่ ะรบกับเรา” ขุนศึกหันมาทางเสี่ยหงวน .

กันแลว” ขุนศึกทําหนาครึง่ ยิม้ ครึง่ แหย .เค. “กันจะใหแกเปนผูแ ทนฝายเราเจรจากับพวกโจร ถาหากวามันสงผูแทนของมันมาพบกับเรา” อาเสี่ยยืดหนาอกขึ้นในทาเบง แลวกลาวกับพลดวยสํานวนพงศาวดารจีน “ขาแตทานตั้วเกา ตามทีท่ า นแตงตัง้ ขาเปนผูแ ทนฝายเราเจรจากับพวกโจรนัน้ ตัวขามีความยินดียง่ิ นัก ขาจะทําหนาที่ของขาอยางดีที่สุดขอตั้วเกาจงไววางใจเถิด” พลทําตาปริบ ๆ คอย ๆ หันหนามาถามนิกร “ตั้วเกาเขาแปลวากระไรวะอายกร” นิกรขมวดคิ้วยน “แหม-เซอจริง ตัว้ แปลวาใหญ เกาแปลวาหัวหนา ตั้วเกาก็คอื หัวหนาใหญนน่ั เอง” พลยิ้มแปน แตแลวก็หยุดยิ้มทันทีทันควัน “อายเปรต เกาแปลวาหมา” เขาดุนกิ ร นิกรแกลงทําหนาเซอ “งั้นเรอะ เอะ-ไมไดแปลวาหัวหนาหรอกหรือ” เจาคุณปจจนึก ฯ หัวเราะกาก แลวทานก็กลาวกับที่ประชุม “เลิกประชุมไดแลวพวกเรา เราจะเริม่ สงกําลังเขาประจําที่มั่นและรังปนใหเรียบรอยภายในครึ่งชั่ว โมงนี”้ ทุกคนตางลุกขึ้นแลวพากันออกไปจากกระทอมใหญหลังนั้น เมือ่ ออกมานอกกระทอมกอบแกวก็ เผลอตัวยกมือทั้งสองเกาะแขนพลตอหนากิมหงวน. นิกร.ดิเรกและเจาคุณปจจนึก ฯ กับเจาแหว “พี่ขา พี่ตองระวังตัวใหมากนะคะพี่ เหลียงฟูมันมีอาวุธทันสมัย สมุนของมันมีรวมพัน ถาพี่เปน อะไรไปแกวก็จะตายตามพี่ไปดวย” กิมหงวนดีดมือแปะแลวกลาวกับนิกรดัง ๆ “ไหมละ ความลับในโลกนี้มันมีเมื่อไร เมื่อคืนอายพลกลับมานอนตีสี่กวา มีรอยลิพสติครูปปากผู หญิงติดอยูที่แกมซาย ในที่สุดมันก็เปนความจริงตามที่กันคาดหมายไว” กอบแกวรีบปลอยมือทีจ่ บั แขนพลออกและเดินหนีไปจากทีน่ น้ั โดยเร็ว นิกรขบเขี้ยวเคี้ยวฟนยกเทา ขวาเหวี่ยงลูกแปถูกกนขุนศึกดังพลั่ก “นี่แนะสําคัญนัก ไปที่ไหนก็มีเรื่องที่นั่น” พลยิ้มแหง ๆ “ก็ขาเปนพระเอกนี่หวา” ดร.ดิเรกหัวเราะชอบอกชอบใจ “เวล-เวล-เหวล อายพลมันแนมาก มินาละ เวลาคุยกับพวกเราสายตาของคุณกอบแกวมักจะมองดู หนาอายพลเสมอ ทีแ่ ทกแ็ อบโอ. ดร.

“อยาคิดอะไรใหมากมายไป ไมมอี ะไรหรอก กันกับแกวเพียงแตรักกันเทานั้น และอยาแปลกใจถา กันจะบอกวาแกวนี่แหละคือนางไพรที่เราพบเห็นในปาทึบและพวกเราไลจับหลอนแตหลอนหลบหนีเราไป ได” สามสหายกับเจาคุณปจจนึก ฯ และเจาแหวยืนตะลึง “นางไพร” เสีย่ หงวนรองเกือบเปนเสียงตะโกน “ถูกแลว กันติดตามไปคนหาหลอนในปาเมื่อวันที่เราขึ้นมาบนหมูบานแมวที่นี่และกันพยายามคน หานางไพรจนพบ ความจริงหลอนก็คอื กอบแกวหัวหนาแมวนัน่ เอง แตหลอนลงไปเที่ยวเลนในปาซึ่งในปา ไมมีสัตวรายอะไร” เจาคุณปจจนึก ฯ กระซิบกระซาบถามพลเบา ๆ “แลวเมือ่ คืนแกไปนอนกับกอบแกวหรืออยางไร” ขุนศึกสะดุงโหยง “แฮะ แฮะ เปลาครับ” เสี่ยหงวนพูดโพลงขึ้นทันที “ใหแกรากเลือดลงแดงตาย” “เออ” “ใหแกกาวไปนี่ธรณีสูบ” “ใหแกมีอนั เปนตองตายดวยคมอาวุธ ตายไปอยาผุดอยาเกิด ไมไดพบพระพบเจา ตกนรกหมกไหม รอยกัปแสนกัลปอนันตชาติ บุญกุศลของแกที่ทาไว ํ ใหเปนของกันใหหมด แกไมไดทาลายกอบแก ํ ว” “เออ” พลตะโกนสุดเสียง เสี่ยหงวนยิ้มออกมาได “แลวเมือ่ คืนแกหายหัวไปไหนวะ” “ไปคุยกับแกวที่ริมลําธารหลังบาน คุยกันเฉย ๆ โวย” “จูบหลอนหรือเปลา” นิกรซัก “เปลา” “ใหฟาผารากเลือดออกมาเปนแทง ๆ ใหพระแกวพระการผลาญชีวิตแก เร็ว-สาบานมา” พลหัวเราะหึ ๆ “ไมสาบานโวย” “นั่นแน” นิกรรองเอ็ดตะโร “เทานี้ก็จับไดวาแกตองจูบกอบแกว อายเวรนีเ่ ลวมาก มีจมูกอยูส องรู เทานั้นจูบสาว ๆ ดะ ไปที่ไหนมีนิยายพิศวาสที่นั่น” พลมองดูนกิ รอยางขบขัน .

นํ้าจืด.เศษ กองโจรของเหลียงฟูกป็ รากฏตัวขึน้ มองแลเห็นอยู เบื้องลาง พวกโจรเคลือ่ นทีบ่ า ยโฉมหนาเขามาอยางระมัดระวังตัว เหลียงฟูรูแลววาแมวทั้งสี่ตําบลไดแข็งขอ ตอเขามารวมกําลังกันทีน่ เ่ี พือ่ ตัง้ รับกองโจร เหลียงฟูยึดหมูบานทั้งสามตําบลไดโดยไมมีการปะทะกันเลย เพราะเปนหมูบานที่ถูกทอดทิ้งไวปราศจากผูคนสัตวพาหนะขาวของอันมีคา เหลียงฟูสั่งใหสมุนของเขาเผา หมูบานพินาศไปแลวทั้งสามแหงแลวเคลื่อนพลมุงตรงมาที่นี่ บรรดานักรบชาวแมวตางจองมองดูพวกโจรฮอดวยใจเตนระทึกไปตามกัน เหลียงฟูสั่งใหหยุดไพร พลหางจากหมูบานราว ๓๐๐ เมตร หลังจากนัน้ โจรฮอไมตากว ่ํ า ๘๐๐ คนในบังคับบัญชาของเหลียงฟูก็ กระจายกําลังกันออกไปเปนหมูทาการโอบล ํ อมหมูบานแมวทั้งสี่ดาน พวกโจรหมอบเรียงราย ปนกลหนัก .๐๐ น. เสบียงอาหารและยาสูบอีกตามสม ควร บรรดาหัวหนาแมวตองทํางานอยางเหน็ดเหนือ่ ยแตกร็ ว มรักสามัคคีกนั เปนอยางดี บริเวณบานสงบเงียบ จนกระทั่ง ๑๖.ดิเรกหัวเราะหึ ๆ แลวกลาวถาม “แกมีแฟนกับเขาเหมือนกันหรือเจาแหว” เจาแหวยิ้มเอียงอาย “ครับ สาวใชของคุณแกวนั่นแหละครับแฟนผม เมือ่ คืนนีต้ อนหัวคําผมแอบเข่ าไปนอนคุยกับ หลอนในหองหลอนตัง้ เกือบชัว่ โมง รับประทานเอาผาเช็ดหนาคลุมหัวปองกันเหาเลยปลอดภัย” อาเสี่ยยกฝามือผลักหนาเจาแหวอยางแรง ตอจากนัน้ เจาคุณปจจนึก ฯ ก็พาสี่สหายกับเจาแหวเดิน ตรงไปยังที่พักของพลรบเพื่อเตรียมวางกําลังตอสูกับพวกโจรฮอซึ่งยกกําลังมา ในชั่วโมงเดียวกันนั้นเอง พลรบ ๒๐๐ คน ในบังคับบัญชาของพลก็เขาประจําที่มั่นและรังปนทั่ว ทุกแหงโดยรอบหมูบ า น ชายฉกรรจอกี ๓๐๐ คน ซึ่งทําหนาทีเ่ ปนกองหนุนรวมกําลังกันอยูในที่แหงหนึ่ง ขณะนี้ปนแกปที่เพิ่งสรางเสร็จไดถูกสงมาเพิ่มเติมเรื่อย ๆ พรอมดวยหนาไมและลูกธนูอาบยาพิษอีกมากมาย รังปนทุกแหงมีระเบิดขวดหลายขวด นอกจากนี้ยังมีกระสุนปน. “ความจริงก็ไมไดหนักกบาลแกเลย เรือ่ งสวนตัวของฉันและความสุขของฉัน เมือ่ คืนนีต้ อนหัวคํา่ แกแอบไปนอนกับสาวแมวคนหนึ่งที่นายเตาชักนํามาใหแกฉันยังไมสนใจไมซักไซไลเลียงแก ความจริงฉัน ควรจะถามแกดวยซํ้าไปเพราะยายแมวคนนัน้ รูปรางอวนใหญเหมือนกับตุม สามโคก ไงแกถึงชอบ” คราวนีน้ กิ รยิม้ แหย “ทําไมแกรูละ” “เถอะนา ฉันรูก็แลวกัน จริงไหมละ” นิกรคอนประหลับประเหลือก “ทะลึ่ง สอดรูส อดเห็นดีนกั พูดถึงยายตุมสามโคกชักคันหัวตงิด ๆ หลอนเลี้ยงเหาไวเต็มกบาลเลย ไดขาววาสาว ๆ ชาวแมวเขานิยมเลี้ยงเหา ถาหัวใครไมมีเหาก็นอยหนากัน” เจาแหวพูดเสริมขึ้นเบา ๆ “รับประทานแฟนของผมเลาใหฟง วาเหาทีน่ ซ่ี อ้ื ขายกันเปนเงินเปนทองครับ รับประทานตัวโต ๑๐ ตัวบาท ตัวเล็ก ๑๕ หรือ ๒๐ ตัวบาท ไขเหาถาชอบพอกันขอกันได” ทุกคนหันมามองดูเจาแหวเปนตาเดียว ดร.

ยูฮู” พลยกเทาเหวี่ยงลูกแปถูกกนนายจอมทะเลนดังพลั่ก “นีแ่ นะ” นิกรสะดุงเฮือกยกมือคลํากนสูดปากลั่นหันมาคอนพลอยางประหลับประเหลือก “เคาเจ็บไมใชเรอะ เดี๋ยวเขาโมโหขึ้นมาเคาก็กระทืบตัวบางเทานั้นแหละ” .ดิเรกดังขึน้ ทันที นางไพรทําเอียงอายแลวเผลอตัวยก กําปน ทุบหลังเจาแหวดังตุบ “อาว” เจาแหวเอ็ดตะโร “รับประทาน คุณทุบหลังผมเนื่องในงานอะไรกันละครับ” “ไมรูละ อยากยืนเกะกะฉันทําไมละ” หลอนพูดออมแอมไมเต็มเสียง นิกรมองไปทางผูแทนของเหลียงฟูซึ่งควบมาเขามาในเขตแนวตานทานของฝายแมว แลวนิกรก็ แกลงยกมือทั้งสองขึ้นปองปากรองขึ้นดวยเสียงแหลมเล็กเหมือนเสียงผูหญิง “ยูฮู……….ยูฮู……….ปนกลเบาและปนครกเขาตั้งที่ยิงเรียบรอย อยางไรก็ตามพลรบฝายแมวก็พรอมที่จะตอสูแบบยอมตายถวาย ชีวิต สี่สหายกับเจาคุณปจจนึก ฯ และเจาแหวยืนอยูในที่อับกระสุนแหงหนึ่ง ทุกคนตางมองดูไพรพล ของเหลียงฟูดวยความหนักใจ พวกโจรแตงเครือ่ งแบบคลายทหารปฏิบตั หิ นาทีอ่ ยางรวดเร็วฉับพลันมองแล เห็นเกลื่อนกลาดไปทั่ว “ถาจะแยมันโวย” นิกรบนพึมพํา “มันยกมามืดฟามัวฝนอยางนี้เราจะสูมันไหวหรือ” พลหันมายิม้ ใหเพือ่ นเกลอของเขา “ระเบิดไฮโดรเยนของแกอยูไ หนละเอามาปราบมันซี” นิกรทําหนาเหมือนจะรองไห “ไมไหวโวย มีอยู ๑๐ ลูกเทานั้น” เจาคุณปจจนึก ฯ รองขึน้ ดัง ๆ “พวกโจรคนหนึง่ ขีม่ า เขามาหาเรา โนน-เห็นไหม เหลียงฟูคงใชใหมาเจรจากับกอบแกวเปนแน เขาใจวามันไมมีอาวุธ” พลยกมือตบบาเสี่ยหงวน “เตรียมเจรจากับมันได พวกฮอโดยมากรูภาษาจีนกลางไมใชหรือ” อาเสี่ยอมยิ้ม “หวาน เดี๋ยวนี้คนจีนที่ทันสมัยเขาพูดภาษาจีนกลางกันทั้งนั้น อีกไมชาภาษาจีนเกา ๆ ทีเ่ ราไดยนิ ได ฟงกันจะสูญสิ้นไป” กอบแกวนางพญาแมววิ่งเหยาะ ๆ เขามาหาคณะพรรคสี่สหาย หลอนแตงกายรัดกุมและสวยเกมาก สวมสะแล็คสีเทา เชิ๊ตตรวจการสีขาวคาดเข็มขัดปนพกมีปนพกสองกระบอก “พี่……พี่คะ” หลอนพูดกับพลอยางระลํ่าระลัก “เหลียงฟูสงคนของมันมาพบเราแลวคะ” เสียงกระแอมไอของนิกร. กิมหงวนและดร.

พลยิ้มใหนางพญาแมวแลวพูดกับหลอนเบา ๆ
“สําหรับอายหงวนกับอายกรแกวอยาถือสาหาความมันเลยนะจะ มันเคยเปนคนไขโรคจิตมาแลว”
กอบแกวยิ้มเอียงอาย ขณะนี้ผูแทนของเหลียงฟูขับมาเขามาถึงแลว สี่สหายกับเจาคุณปจจนึก ฯ เจา
แหวและนางไพรพากันออกไปยืนเดนในที่แจง เจาหนุมฮอรางใหญบังคับมาใหหยุดนิ่งแลวกาวลงจากหลัง
มาอยางรวดเร็วฉับพลัน เขาแตงกายคลายกับทหารแตปราศจากอาวุธ เขาตรงเขามาหยุดยืนเผชิญหนากอบ
แกวแลวกลาวกับหลอนดวยภาษาฮอ อาเสี่ยปราดเขาขวางกลางพยักพเยิดกับผูแทนของจอมโจร
“ไตไหเถาเหากินโหอา”
เจาหนุมฮอขมวดคิ้วยน แลวโตตอบกับเสี่ยหงวนดวยภาษาไทยอยางชัดเจน
“เหากินหัวลื้อนะซี ลําบากนักก็พูดไทยกับอั๊วเถอะโวย”
คณะพรรคสี่สหายตางหัวเราะหึ ๆ ไปตามกัน เสี่ยหงวนยกมือจับเคราผูแทนของเหลียงฟูกระตุกดัง
นับ
“วาไงนองชาย มีอะไรที่จะเจรจากันก็วามา”
“แลวทําไมตองดึงเครากันดวยโวย กันไมตองการพูดกับแก เหลียงฟูใชใหกันมาเจรจากับกอบ
แกว” พูดจบเจาหนุมรางใหญก็หันมาทางหลอนแลวก็ยิ้มใหนางพญาแมว “กอบแกว ขณะนีพ้ วกเราไดโอบ
ลอมหมูบานแมวของเธอไวอยางหนาแนนแลว เหลียงฟูสั่งใหมาบอกเธอวา ถึงแมเธอสามารถรวบรวมกําลัง
พวกแมวทั้งสามแหงมาตั้งรับที่นี่ แตกองโจรของเรามีกําลังเกือบพันคน มีปนกลหนัก ปนกลเบา เครือ่ งยิง
ระเบิด ปนกลมือและระเบิดมือ มีอาวุธเทากับทหารหนึ่งกองพัน ถาเธอสูพวกแมวและเธอก็จะถูกพวกเราฆา
ตายหมด ฉะนั้นขอใหเธอสั่งพวกแมวทุกคนวางอาวุธเปดทางใหพวกเราเขามาในหมูบานนี้แตโดยดี”
“ถุย” นิกรรองขึน้ ดัง ๆ “อยามาขูหนอยเลยวะอายพวกโจร ๕๐๐ กลับไปบอกนายแกเถอะวาแมว
ทุกคนพรอมแลวที่จะสูตาย ถาพวกโจรเริม่ บุกเราเมือ่ ไรเราจะใชระเบิดไฮโดรเยนตอสูท นั ที”
ผูแทนฝายเหลียงฟูมองดูหนานายจอมทะเลนแลวหัวเราะงอหายเหมือนกับวาเขาขบขันที่สุด
“ระเบิดไฮโดรเยนหรือพี่ชาย เขาทีดเี หมือนกัน” แลวเจาหนุมรางใหญก็หันมายิ้มกับนางไพร “เธอ
แข็งขอตอนายเราเพราะถือวามีคนไทยกลุมนี้มาชวยเหลืออยางนั้นหรือ โปรดคิดเสียใหดกี อบแกว ถาเธอสั่ง
ใหแมววางอาวุธ เหลียงฟูก็จะเขายึดหมูบานเก็บกวาดทรัพยสมบัติของพวกแมวแลวก็ลาถอยกลับไป พวกเธอ
ก็จะมีชวี ติ รอดพนจากความตาย”
นางพญาแมวพูดโพลงขึ้นทันที
“จงกลับไปบอกนายของแก แมวทั้งสี่หมูบานจะสูและเชิญเหลียงฟูบุกเขามาได โนน…..เห็นไหม
พวกเราประจําอยูในที่มั่นและรังปนเรียงรายไปหมด อาวุธทันสมัยของเราก็มีพอจะตอสูกับพวกแก จงกลับ
ไปบอกเหลียงฟูตามนี้”
เสี่ยหงวนยกมือเขกกบาลผูแทนของเหลียงฟูคอนขางแรง
“ไป…..อายนองชาย ขืนอยูชักชาเดี๋ยวจะเกิดการเตะปากกันขึ้นเจ็บตัวเปลา ๆ ไปเถอะ ถาเหลียงฟู
บุกเขามาพวกเราจะชวยกันจับเหลียงฟูแขวนคอกลางหมูบานของเรา”

เจาฮอรางใหญมองดูกิมหงวนดวยนัยนตาวาวโรจนราวกับจะกินเลือดกินเนื้อแลวยกมือชี้หนากิม
หงวน
“ดีแลว ฝากไวกอน”
กิมหงวนยกมือขวาดีดหูซายผูแทนของเหลียงฟูดังเพียะ
“นี่แนะฝากไวกอ น กันจะบอกใหรูไว เราไดฝง ลูกระเบิดไวรอบ ๆ บริเวณนีแ้ ลว รถถังของเรา ๑๐๐
คัน ซอนอยูอยางมิดชิด ปนใหญทหารราบและเครือ่ งพนไฟ ปนไรแรงสะทอนก็เตรียมพรอมที่จะกวาดลาง
พวกแก”
เจาฮอหนุม เคนหัวเราะ
“โกหก”
อาเสี่ยหัวเราะ
“ก็โกหกนะซีวะ แตอาจจะเปนความจริงก็ได โนน…..ขางกอไผนั้น รถถังสองคันจอดอยูเ ห็นไหม
ละแหกตาดูซ”ิ
ผูแทนของเหลียงฟูสะดุงเล็กนอยรีบมองตามมือกิมหงวนซึ่งกําลังชี้ไปที่กอไผ แจวเจาฮอหนุม ก็ทาํ
หนาเหยเกชอบกล
“รถถังตะหวักตะบวยที่ไหนกันวะ เห็นมีแตถังไมขนาดใหญสองใบ”
เสี่ยหงวนอมยิ้ม
“นั่นแหละ เอาถังวางบนรถมันก็กลายเปนรถถังไลยิงพวกแกวิ่งหางจุกไปตามกัน”
พล พัชราภรณยกมือตบหลังเจาฮอหนุมคอนขางแรง
“อายนองชาย แกกลับไปไดแลว ขืนอยูชักชาพวกแมวเกิดหมั่นไสแกอาจจะมีใครคันไมคันมือเอา
ปนสองแกโปงเดียวตายแหงแก ไปเสียเถอะ”
เจาหมอนัน่ หัวเราะ
“กันเปนผูแทนของเหลียงฟูมาเจรจากัน กันไมมีอาวุธและไมมีทางตอสูถาใครฆากันก็ขี้ขลาดเต็ม
ทน ลากอนทุก ๆ คน อยางชาในชั่วโมงพวกเราคงจะยึดหมูบานนี้ได”
เจาแหวกระชากปนพกในซองปนขางขวาออกมาจะยิงเจาหนุมฮอ แตพลควาขอมือเจาแหวไว
“อยา…..อายแหว มันไมมีปน”
“รับประทานนั่นนะซีครับผมถึงอยากยิงมัน”
ผูแทนของเหลียงฟูชักใจไมดีก็รีบเดินไปที่มาของเขาซึ่งยืนกินหญาอยูใตตนไม เขาจับสายบังเหียน
กาวขึ้นนั่งบนหลังมาแลวควบขับมาออกไปจากหมูบาน พวกแมวหลายตอหลายคนรองตะโกนดาทาทาย
เสียงลั่น บางคนก็เอากอนหินขวาง
เจาคุณปจจนึก ฯ ยื่นมือขวาใหกอบแกวจับ
“เด็ดขาดดีมากหลานสาว เมือ่ เราตัง้ ใจจะรบกับมันก็ตอ งเขมแข็งเด็ดขาดเชนนี”้
นางพญาแมวยิ้มนารัก

ระวัง…..ดิเรก เสี่ยหงวนและเจาคุณ ปจจนึก ฯ แยกยายกันออกไปประจําตามรังปนตาง ๆ ใชทอมสันยิงกราดพวกโจรผงะหงายลมตายไปหลาย คน ที่เหลือตายหมอบราบกับพื้นดินไมกลารุกคืบหนาเขามาอีก อยางไรก็ตามพวกโจรทางดานนิกรพยายามคลานคืบเขามาทีละนอยโดยอาศัยกอนหินและตนไม เปนที่กําบังตัว นิกรสั่งใหเจาแหวยิงโดยประหยัดกระสุน เมือ่ พวกโจรประมาณ ๑๕ คน รุกเขามาหมอบกําบัง ในหมูกอนหินหางจากนิกรกับเจาแหวราว ๔๐ เมตร นิกรก็คอย ๆ ลุกขึ้นยืนอยางระมัดระวังตัว เขาวิ่งไปที่ หมอนํ้าดินหรือระเบิดไฮโดรเยนของเขาซึง่ วางอยูเ รียงราย นิกรยกปนกลมือขึ้นสะพายบากมตัวลงยกหมอนํ้า ใบหนึ่งชูข้ึนเหนือศีรษะ แลววิ่งกลับมาหาเจาแหว กระสุนปนกลเบาของพวกโจรชุดหนึ่งถากรางนายจอม ทะเลนของเราไปอยางหวุดหวิด นิกรพยักหนากับเจาแหว “เฮย-ตอนนี้เปนตอนวีรกรรม เอ็งชวยออกคําสั่งหนอยเถอะวะ สมมุตวิ า เอ็งเปนผูห มวด” เจาแหวหัวเราะหึ ๆ แลวรองตะโกนออกคําสั่ง ..ทีห่ มายไมเลือกวาหนาอินทรหนา พรหม……ยิง” นิกรกับเจาแหวตางกระดิกนิ้วเหนี่ยวไกปนกลมือปลอยกระสุนออกไปราวกับหาฝน ในเวลาเดียว กันพลรบแมวอีกหลายแหงก็กาลั ํ งยิงโตตอบกับพวกโจรอยางดุเดือด พลกับดร. “รับประทานยังครับ เมือ่ ตอนเทีย่ งผมแลบฝาออกดูหนอยหนึง่ รับประทานมันบินพรูออกมาตัง้ หลายตัว ตัวหนึ่งตอยผมเปกเขาใหที่หัวคิ้วซาย รับประทานยังปูดอยูเลยครับ” นายจอมทะเลนหัวเราะชอบใจ “ดีโวย ผึ้งมันถูกขังมันตองโมโหโทโสแน ๆ ยิ่งโมโหมากยิ่งดีเอ็งคอยดูก็แลวกัน พวกโจรฮอเจอ ระเบิดไฮโดรเยนของขารับรองวาวิง่ กันปาราบไปเลย” ทันใดนั้นเองนิกรกับเจาแหวก็ไดยนิ เสียงแตรเดีย่ วแววมาแตไกลเปนสัญญาณเปดฉากรบของพวก โจรฮอ พอสิ้นเสียงแตรเสียงปนทางฝายโจรก็ดังกึกกองขุนเขาใหญ กองโจรของเหลียงฟูเคลือ่ นทีเ่ ขามาเปน หมวดหมูแบบทหาร เปนการรุกอยางมีระเบียบเรียบรอย กระสุนปนกลหนักเบาและกระสุนปนเล็กยาวปลิว วอน นักรบแมวยังสงบเงียบอยูในที่มั่นและรังปนของตน พวกโจรหนึ่งหมวดบุกเขามาตามปาละเมาะดังที่ นิกรคาดหมายไว พืน้ ทีต่ อนนัน้ มีความลาดชันราว ๓๐ องศา พวกโจรอาศัยตนไมเล็ก ๆ เปนที่กําบังตัว เจา แหวกับนิกรหมอบอยูในระหวางหมูกอนหินซึ่งเปนที่คุมกันกระสุนปนไดอยางดี “รับประทานมันใกลเขามาแลวครับ” นิกรยิ้มอยางใจเย็น “ใจเย็นไวอายนองชาย ใหมนั เขามาในระยะรอยเมตรคอยรัวทอมสันแจกจายมันคนละเม็ดสอง เม็ด” “รับประทานรองเพลงมารชแมวปลุกใจนิดหนอยดีไหมครับ” นิกรหัวเราะ “ลําบากนักอยารองดีกวา เตรียมยิง อายแหว….

“ที่หมายขาศึกขางหนา ทุม ระเบิดไฮโดรเยนไปเดีย๋ วนี”้ นิกรรองทวนคําสั่ง “ทราบแลว” แลวเขาก็ทุมหมอนําดิ ้ นขามกอนหินใหญไปทันที หมอนํ้าดินหรือระเบิดไฮโดรเยนลูกนั้นกลิง้ ขลุก ๆ ลงไปตามความลาดชันอยางรวดเร็ว พวกโจร ฮอชักเอะใจไมทราบวาเปนอะไรถึงกับหยุดยิงไปชั่วขณะ หมอนํ้าใบนั้นกลิ้งเขามาหาพวกโจรแลวกระทบ กอนหินแตกกระจายเปนหลายเสี่ยง “โพละ” ผึ้งปารังใหญไดรบั อิสรภาพก็แตกฮือออกจากรังของมัน สัญชาติญาณของผึง้ นัน้ ยอมดุรา ยและ อาฆาตพยาบาทศัตรู เมือ่ มันเขาใจวาพวกโจรฮอจับมันขังไวในหมอนํ้า ผึ้งฝูงนั้นก็บินเขาเลนงานสมุนของเห ลียงฟูทันที ฝูงผึ้งแยกยายกันตอยสมุนโจรของเหลียงฟูโดยไมเลือกหนาและไมเลือกที่หมาย ทุกคนหนาตา ปูดโปนกระโดดโลดเตนรองเอะอะเอ็ดตะโรปองปดเปนพัลวัน แลวพวกโจรก็ลาถอยแตกพายคุมกันไมติด เหลียงฟูบัญชาการรบอยูเบื้องหลัง เมือ่ แลเห็นกองโจรหมวดนีล้ า ถอยโดยไมมคี าสั ํ ง่ จากเขาจอม โจรหนวดแดงก็เดือดดาลรองเรียกนายโจรคนหนึง่ เขามาหา “เลาเฮี้ยง วิ่งไปที่หมวด ๓ กองรอยที่ ๑ เดีย๋ วนี้ เอาตัวผูบ งั คับหมวดมาใหขา ขาไมไดสั่งใหมันถอย เลยทําไมสมุนของขาจึงกระโดดโลดเตนกลายเปนลิงเปนคางไปหมด” เลาเฮี้ยงนายโจรซึ่งถูกแตงตั้งมีตาแหน ํ งเปนคนสนิทของเหลียงฟูรีบวิ่งไปตามละเมาะนั้นทันที สัก ครูเลาเฮี้ยงก็พาชายหนุมรางลําสั่ นคนหนึ่งมาพบกับเหลียงฟูตามคําสั่ง ชายหนุมผูนี้หนาตาบวมฉุปากคอปลิ้น จนแทบจะจําหนาไมได แมกระทั่งเหลียงฟูก็เกือบจะจําไมได “เฮย นั่นแกรึอายนองชาย” จอมโจรหนวดแดงถามเสียงหัวเราะ ผูบงั คับหมวดโจรยิม้ แหง ๆ “ครับ ผมเองครับนาย” เหลียงฟูหัวเราะกาก “หนาตาแกเปนอะไรวะอายนองชาย แลวก็ทาไมแกสั ํ ่งสมุนของแกลาถอยกอนไดรับคําสั่งจากกัน” “แลวแตจะโปรดเถอะครับ ผมไมไดสั่งใหถอยเลยแตลูกนองของผมตลอดจนตัวผมวิ่งหนีมาเอง พวกแมวใชกลยุทธอันลึกซึ้งจับผึ้งใสหมอนําดิ ้ นแลวกลิ้งมาทางพวกเราครับ หมอนํ้ากระทบกอนหินแตกผึ้ง นับพันที่อยูใ นหมอนํ้าก็ออกมาตอยพวกเรา ตัวมันเล็กนิดเดียวใครจะไปสูมันไดละครับ” เหลียงฟูจอมโจรหนวดแดงขมวดคิ้วยน เขามองไปทางแนวที่มั่นของพวกแมวแลวกลาวขึ้นดวย เสียงหนัก ๆ วา “อือ สติปญญามันแหลมพอใช ถาเชนนั้นเราอยาเพิ่งบุกมันกันจะสั่งใหปนครกสนามยิงลูกระเบิด ไปทําลายหมูบานแมวใหราบเสียกอน พวกแมวจะไดเสียขวัญและชิ้นระเบิดคงจะฆาพวกแมวตายไมนอย” จอมโจรเรียกพลแตรเดีย่ วเขามาหาสัง่ ใหเปาแตรสัญญาณหยุดรบ หลังจากนั้นเพียงครูเดียวหมูบาน แมวก็ถูกระดมยิงดวยปนครกสนามหรือเครื่องยิงระเบิด ลูกระเบิดนัดแรกจากปนครกตกกลางหมูบานระเบิด .

๐๐ น.ดิเรกและหมอผีทาการชํ วยเหลือเทาที่จะชวยได ในเวลาไล ๆ กันลูก ระเบิดจากเครื่องยิงระเบิดหรือปนครกสนามอีกหนึ่งลูกก็ตกระเบิดในระหวางพลพรรคแมวซึ่งเปนกําลัง หนุนและหลบซอนตัวอยูในปาโปรงนอกหมูบานทําใหมีผูเสียชีวิตและบาดเจ็บอีกหลายคน อยางไรก็ตาม การระดมยิงลูกระเบิดของพวกโจรไดสิ้นสุดลงภายในเวลาไมถึง ๑๐ นาที ขณะนี้หมู บานแมวตกเปนเหยือ่ พระเพลิงเกือบหมดแลว พลไดรับรายงานจากหัวหนาแมวคนหนึ่งวาฉางขาวและ กระทอมอันเปนที่เก็บเสบียงกรังถูกไฟไหมเสียหาย ในราว ๑๗.เศษ เหลียงฟูสั่งใหบริวารของเขาบุกเขาตีหมูบานแมวอีก คราวนีพ้ วกโจรเขาตี พรอมกันทั้งสี่ดาน พลพรรคแมวไดตอ สูต า นทานอยางเหนียวแนน สูดวยปนแกปและหนาไม สวนปนกลมือ ของสี่สหายและเจาคุณปจจนึก ฯ กับเจาแหวนัน้ นาน ๆ จึงจะระดมยิงพวกโจรสักครั้งเพราะจําเปนตอง ประหยัดกระสุนไว พลกับเสี่ยหงวนหมอบอยูในรังปนแหงหนึ่งพรอมดวยหนุมฉกรรจชาวแมวอีกสามคน เมื่อสมุน โจรของเหลียงฟูจํานวนหนึ่งเคลื่อนที่เขามาในระยะใกลเพื่อนําปนกลเบากระบอกหนึ่งมาเขาที่ตั้งยิงในใน ซอกหินเสีย่ หงวนก็ปลดระเบิดมือออกมาจากหนาอกเสือ้ หนึง่ ลูก อาเสี่ยใชฟนคาบสายสลักนิรภัยไวแลว กระชากออกเหวี่ยงลูกระเบิดมือลอยละลิ่วไปทางกลุมนั้นทันที “ตูม” สมุนของเหลียงฟูทั้งสี่คนถูกชิ้นระเบิดตายราบ กิมหงวนยิ้มแปนยกมือตบหลังพลแลวกลาววา “แกคอยยิงคุมกันกันไวอายพล กันจะวิ่งไปยึดปนกลเบากระบอกนั้นเอามาใชเปนประโยชนแกฝาย เรา” ขุนศึกควาแขนเพือ่ นเกลอของเขาไว .ลั่นทําใหเกิดเพลิงไหมลุกลามอยางรวดเร็ว เสียงระเบิดทําใหพลรบแมวชักเสียขวัญ แตคณะพรรคสี่สหาย ของเราพยายามปลอบโยนพลพรรคแมวที่อยูใกล ๆ เขา เจาคุณปจจนึก ฯ กับพลและเสี่ยหงวนยืนสังเกตการรบอยูในที่มั่นแหงหนึ่ง พอกระทอมหลังใหญ หลังนั้นถูกระเบิดและถูกไฟไหมกอบแกวก็วิ่งเขามาหาขุนศึกดวยทาทางตระหนกตกใจ “ทําไมพี่ไมสั่งใหกาลั ํ งหนุนของเราชวยกันดับไฟละคะพี่” เจาคุณปจจนึก ฯ กลาวกับนางพญาแมวทันที “ขืนเขาไปดับไฟก็ถูกระเบิดตายหมด หลานสาว เราจําเปนตองยอมใหบา นเรือนของเราถูกไฟไหม เพราะเรามีโอกาสที่จะสรางใหมได พวกโจรจับระยะยิงไดอยางนีม้ นั จะตองระดมยิงมาเรือ่ ย ๆ โดยไมเปลี่ยน ที่หมาย อยูนี่แหละแกวจะไดปลอดภัย ปลอยใหมันยิงไมชาลูกระเบิดของมันก็จะหมดไปเอง” ปนครกสนามของเหลียงฟูระดมยิงลูกระเบิดมาอีกไมตํ่ากวา ๑๐ นัด หมูบานพังพินาศและถูกไฟ ไหมลุกลามติดตอกันไป แสงเพลิงลุกโชติชวงกลุมควันสีดําพลุงขึ้นสูอากาศ บรรดาพลพรรคแมวตางเจ็บชํา้ นํ้าใจอยางยิง่ ทีบ่ า นเรือนของเขาถูกพวกโจรฮอเผาผลาญดวยลูกระเบิดพินาศไป ลูกระเบิดลูกหนึ่งตกลงมาใน รังปนของพลพรรคแมวทําใหแมวคนหนึ่งตายคาที่อีก ๔ คนบาดเจ็บสาหัสเพื่อน ๆ รีบชวยกันสงตัวไปยัง หนวยเสนารักษโดยดวนเพือ่ ใหดร.

ดิเรกยักไหลแลวแบมือ “ไอชวยไมได คนหนึง่ ถูกชิน้ ระเบิดคอขาด อีกคนไสทะลัก และอีกคนหนาตาเหวอะหวะจําไมได” นิกรพูดเสริมขึน้ “คอขาดหมอชั้นดีอยางแกก็นา จะชวยไดเพียงแตเอาหัวเขามาติดกับคอตามเดิมเอาเข็มเย็บใหรอบ รักษาสักสองอาทิตยก็หาย ไสทะลักก็ยัดใสเขาไปในทองรีบเย็บเสียจะยากอะไร” ..อายหงวน ถาแกออกไปจากรังปนแกก็มีหวังถูกยิงตาย” อาเสี่ยเคนหัวเราะ “ถูกละ แตกันจะยอมเสี่ยงภัยเสี่ยงชีวิต ปนกลเบากระบอกนั้นจะชวยใหเราเขมแข็งขึ้นอีก” พูดจบ กิมหงวนก็สงทอมสันคูมือใหแมวหนุมคนหนึ่ง แลวลุกขึ้นปนออกไปจากรังปนอยางอาจหาญ เขาวิ่งไปยังปนกลเบากระบอกนั้นอยางรวดเร็ว พวกโจรสี่คนนอนตายอยูเรียงรายใกลปนกลเบา กระบอกนั้น อาเสี่ยถูกสมุนของเหลียงฟูระดมยิงดวยปนเล็กยาวและปนกลมือ เขาหยุดชะงักเอี้ยวตัวและกม ศีรษะหลบหลีกกระสุนปนอยางแคลวคลอง แลววิ่งเขาไปลมตัวลงนอนขางปนกลเบากระบอกนั้นพอดี นายโจรคนหนึง่ สัง่ บริวารรุกเขาหากิมหงวน อาเสี่ยคลานไปที่ศพสมุนโจรยึดกระสุนปนกลเบาได รวม ๖ ซอง แลวคลานกลับมาที่ปนกลเบา เขาควาปนกลเบากระบอกนั้นลุกขึ้น เสียงนิกรรองตะโกนโหวกๆ “อายหงวน วิ่งมาทางนี้โวย ถอยมาทางนี้” อาเสี่ยมองไปทางที่มั่นของนิกรแลววิ่งเขาไปหา เจาแหวยกทอมสันยิงกราดพวกโจรที่ติดตามกิม หงวนมา นิกรแบกหมอนําใบหนึ ้ ่งไวบนบา พอกิมหงวนวิ่งเขามาเกือบถึงที่มั่นของเขา นายจอมทะเลนก็ทุม หมอนํ้าขามกอนหินกลิ้งขลุก ๆ ไปตามความลาดชันของภูเขากระทบหินกอนหนึ่งแตกกระจาย ผึ้งปาบินวอนไลตอ ยสมุนโจรอุตลุด อาเสี่ยหมอบลงขางเจาแหวตั้งปนกลเบาเตรียมยิง พอแลเห็น สมุนโจถูกผึ้งตอยกระโดดโลดเตนและรองเอะอะโวยวายกิมหงวนก็แหกปากหัวเราะลั่น พวกโจรทางดาน นั้นแตกพายหนีเขาปาละเมาะแตฝูงผึ้งยังติดตามโจมตีไมลดละ โดยรอบหมูบานแมวเสียงปนยังดังกึกกองอยูตลอดเวลา ถึงแมเหลียงฟูจะมีกาลั ํ งมากกวาและมี อาวุธเหนือกวาก็ไมอาจจะบุกเขามาในหมูบานแมวได ทั้งนี้เพราะพลพรรคแมวอยูในรังปนและที่มั่นอันมิด ชิด นอกจากนี้ยังรวมรักสามัคคีกันทําการรบอยางดุเดือดกลาหาญ ในที่สุดกองโจรฮอก็ลาถอยออกไป แตก็ คงโอบลอมไวอยางหนาแนน ใกลจะพลบคําแล ่ ว หมูบานแมวยังถูกไฟไหมลุกลามอยู สี่สหายกับเจาคุณปจจนึก ฯ และเจาแหว พรอมดวยกอบแกวไดมาชุมนุมกันที่สถานพยาบาลชั่วคราว กระทอมใหญหลังนีป้ ลูกอยูโ ดดเดีย่ วในปาโปรง จึงรอดพนจากพระเพลิง และมีบานเรือนของพวกแมวอีกประมาณ ๕๐ หลัง ที่ไมถูกเพลิงไหม “พวกเราบาดเจ็บกี่คนและตายกี่คน” พลถามนายแพทยหนุมอยางรอนรน “ตาย ๓ คน บาดเจ็บ ๕ คน บาดเจ็บไมสาหัส ๖ คน” เสี่ยหงวนพูดโพลงขึ้นทันที “แกเปนหมอชั้นเยี่ยมทําไมปลอยใหเขาตาย” ดร. “อยา….

ดร. เด็กและคนชราที่ลงไปแอบซอนตัวอยูในปาทึบดวย เราจะตัง้ รับพวกโจรไดอยางมากเพียง ๗ วัน เทานั้น เมือ่ เสบียงหมดเราก็ตอ งแพมนั ” พลยกมือตบหลังหลอนเบา ๆ “ก็ตองคิดแกไขไปตามเหตุการณที่เกิดขึ้น อยางไรก็ตามเราจะไมยอมจํานนพวกโจรเปนอันขาด เราจะรบใหถึงที่สุด” เจาคุณปจจนึก ฯ กลาวขึ้นอยางเปนงานเปนการ “ถาเรายอมจํานน แกวกับพวกแมวก็จะไดรับความทารุณโหดรายจากพวกโจรอยางไมมีปญหา ฉะนั้นมีทางเดียวเทานัน้ คือสูต าย” แลวเจาคุณเสนาธิการก็หันมายิ้มใหเสี่ยหงวน “แกกลาหาญมากอายหลาน ชาย เทาที่แกวิ่งไปยึดปนกลเบาของพวกโจรมาไดนับวาเปนวีรกรรมที่นายกยอง พรุง นีถ้ า แดดดี ๆ อาจะปน เหรียญกลาหาญใหแกสักอันหนึ่ง” เสีย่ หงวนหัวเราะ “โกดีเหมือนกันครับ เอาตราเครือ่ งหมายอะไรละครับ” นิกรพูดสอดขึน้ เบา ๆ “ตรานกตะกรุมจิกลูกมะอึก” ทานเจาคุณเมมปากแนนคอย ๆ หันมาทางลูกเขยจอมทะเลนของทาน แตนกิ รโกยอาวออกไปจาก กระทอมเสียแลว เจาคุณปจจนึก ฯ พยายามดับโมโหโดยเอาทางพระเขาขม ทานยกมือตบบากิมหงวนคอน ขางแรงแลวกลาวสัพยอกวา “หนวยกลาตายของแกเตรียมกําลังไวเรียบรอยแลวไมใชหรือ” อาเสี่ยยิ้มแปน .ดิเรกไดทาแผลและใส ํ ยาใหเรียบรอยแลว กอบแกวสั่งใหคนของหลอนจุดตะเกียง รั้วขึ้นแลวกลาวกับคณะพรรคสี่สหายวา “ออกไปขางนอกเถอะคะ แกวคิดวาเราควรจะใหพวกเราไดรบั ประทานอาหารเย็นกันเสียใหเรียบ รอย อยางไรเสียเหลียงฟูคงจะยกเขามาบุกเราในคืนวันนี้หรือยังไงคะคุณลุง” เจาคุณปจจนึก ฯ เห็นพองดวย “แนนอนหลานสาว เหลียงฟูตีกลางวันไมสําเร็จมันตองบุกเราในตอนกลางคืน แตเราก็ไมมอี ะไรที่ จะตองวิตกเรามีแผนปองกันไวเรียบรอยแลว” กอบแกวเปลี่ยนสายตามาที่ขุนศึกซึ่งเปนสุดที่รักของหลอน “แกวหนักใจในเรือ่ งเสบียงอาหารของเราคะ ยุงขาวกับเสบียงของเราถูกไฟไหมไปหมดแลว วัน พรุงนี้เราจะตองฆาหมูและสัตวพาหนะของเราเปนอาหารของพวกเรา และเราจําเปนจะตองสงอาหารไปให พวกผูหญิง.ดิเรกหัวเราะ “ถาทําไดอยางนี้กันก็เปนผูวิเศษไมใชหมอ” ทุกคนตางมองดูคนเจ็บซึง่ นอนรองครวญครางอยูบ นแครในกระทอมนัน้ หมอผีกําลังเปามนตรรา ย เวทตามพิธีของเขา แตดร.

กิมหงวน. “ครับ เรียบรอยแลว พลพรรคกลาตายของผมมีกาลั ํ งทั้งหมด ๘๐ คน และมีดาบใหญเปนอาวุธคูมือ ซึ่งคืนนี้หนวยกลาตายของผมจะเริ่มแสดงบทบาทสําคัญยิ่ง พลพรรคของผมทุกคนลวนแตมรี ปู รางสูงใหญ และเปนชายโสด บึกบึนกลาหาญไมกลัวตาย คอยดูนะครับ คืนนี้ผมจะพาหนวยกลาตายของผมบุกลงไปตัด หัวอายเหลียงฟูเอามาทําตะกรอเตะกันเลน” พลถอนหายใจหนัก ๆ “มันจะเกงมากเกินไปละกระมั้ง” อาเสี่ยหัวเราะ “นัน่ นะซี พูดไปแลวก็รูสึกตัวเหมือนกับวาออกจะโมมากไปหนอย แตอยางไรก็ตามหนวยกลาตาย ของกันจะออกปฏิบตั กิ ารในคืนวันนีแ้ น ๆ อยางนอยก็ตอ งทําใหพวกโจรเสียหายยับเยิน” เจาคุณปจจนึก ฯ พากอบแกว. พล. ดร.ดิเรกและเจาแหวออกไปจากโรงพยาบาลสนาม ปลอยใหหมอผีและเจาแมวหนุมสองคนซึ่งทําหนาที่เปนบุรุษพยาบาลดูแลคนเจ็บ เสียงปนสงบเงียบไปนานแลว ขณะนี้พลพรรคแมวกําลังรับประทานอาหารกันตามทีห่ นวย พลาธิการนําไปแจกจาย แมวทุกคนรับประทานอาหารดวยตะเกียบเชนเดียวกับจีน กินอาหารกันอยางงาย ๆ เพียงผักกาดเค็มและถั่วลิสงตมกับหมูก็กินกันอยางเอร็ดอรอย พอสิ้นแสงตะวันพลก็สงหนวยลาดตระเวณออกทําการลาดตระเวณทุกดานเพื่อคอยสงขาวการ เคลื่อนไหวของพวกโจร เพราะถาหากเหลียงฟูอาศัยความมืดเคลื่อนที่เขามาอยางเงียบเชียบและใชวิธีจูโจม แนวตานทานของแมวก็คงจะแตกพายยับเยิน คบเพลิงนับจํานวนพันถูกเตรียมไวตามรังปนทั่วทุกดาน อีกครัง้ หนึง่ ทีเ่ จาคุณปจจนึก ฯ กับพลตอง ทํางานเหน็ดเหนือ่ ยในการเตรียมรบและเสริมทีม่ น่ั ตาง ๆ ใหมั่นคงแข็งแรงขึ้น สวนกิมหงวนกับหนวยกลา ตายของเขา ๘๐ คน ไดเตรียมพรอมแลวทีจ่ ะออกสูร บ ขณะนี้กาลั ํ งฝกซอมรองเพลงหมูคือเพลง “กราวนอก” ซึ่งอาเสี่ยเปนผูแตงเนื้อรองเอง ถึงแมเนื้อรองไมสูจะเขาทีนักแตพลพรรคแมวหนวยกลาตายก็พออกพอใจ มาก บริเวณหมูบานแมวสงบเงียบ อากาศเริม่ หนาวเย็นจับใจ ความมืดปกคลุมไปทั่วทุกหนทุกแหง บาน เรือนของแมวที่ถูกเพลิงไหมกลายเปนซากเถาถานและไฟยังลุกโพลงอยูเปนกอง ๆ หลายแหง เสียงเปาเขาวัวจากหนวยลาดตระเวณของฝายแมวดังขึ้นแววมาตามลมและรับกันเปนทอด ๆ มัน คือสัญญาณที่แจงใหทราบวาพวกโจรเริ่มเคลื่อนที่เขามาแลวโดยอาศัยความมืดเปนฉากกําบังตัว หลังจากนั้น หนวยลาดตระเวณก็ลาถอยกลับมาพบกับขุนศึกแลวรายงานใหทราบ พลสั่งลั่นกลองศึก เสียงกลองดังกังวานไปทั่วหมูบาน พลพรรคแมวตางเตรียมพรอมทีจ่ ะสังหาร พวกโจร ปนแกปทุกกระบอกถูกจองไปขางหนา และแลวหลังจากนั้นคบเพลิงนับจํานวนรอยก็ถูกจุดขวาง ออกไปนอกแนวสองแสงสวางจา พอแลเห็นพวกโจรฝายแมวก็เริ่มระดมยิงกอน แตในเวลาเดียวกันเหลียงฟูก็สั่งสมุนยิงโตตอบอยาง ดุเดือดเสียงปนดังสนั่นหวั่นไหว แสงคบเพลิงชวยใหพลพรรคแมวยิงโจรฮอลมตายไปหลายคน .

ทามกลางการสูรบอันดุเดือดเสียงเพลงหมูของหนวยกลาตายก็ดังขึ้นในทํานองเพลง “กราวนอก” พวกเราเหลาแมวลวนแกลวกลา ใครอวดศักดามาขมเหง เราสูไมพรั่นไมหวั่นเกรง เลือดละเลงขุนเขาเราสูตาย……….วาก…. ไปเถิดพวกเราไปรบฮอ อยามัวรีรอเรงผันกาย ยอมสละเลือดเนื้อสมเชื้อชาย สูไมไดวิ่งหนีเปนดีแฮ………. หนวยกลาตายในบังคับบัญชาของกิมหงวนเคลื่อนพลออกไปจากหมูบานแลวอยางสงบเงียบ ทุก คนถือมีดขนาดใหญขาวคมนากลัว อาเสี่ยพาพลพรรคของเขาบุกออกไปอยางกลาหาญ ทุกคนสงบเงียบ หมอบและคลานคืบไปทางพื้นดินซึ่งทางดานนี้พลไดสั่งหามไมใหพลพรรคของเขาจุดคบเพลิงขวางออกไป ดังนั้นแนวรบดานนีจ้ งึ มีแตความมืดและพวกโจรราว ๕๐ คน กําลังเคลือ่ นเขามาเปนแนวหนากระดานตามคํา สั่งของเหลียงฟูจอมโจรหนวดแดง หนวยกลาตายหมอบนิง่ อยูใ นบริเวณไรขา วโพด ทุกคนคอยฟงคําสั่งเสี่ยหงวน หนวยกลาตายทุก คนสวมเสื้อกางเกงสีดํากลืนกับความมืด สวนพวกโจรไมไดใชเสื้อกางเกงสีดําจึงมองเห็นในทีม่ ดื ไดเลือน ลาง อาเสี่ยกิมหงวนนั่งยอง ๆ ถือดาบใหญกระชับมั่น สายตาของเขาจองไปขางหนา พวกโจรผานเขา มาในไรขาวโพดแลว แมวกลาตายใจระทึกไปตามกัน เมือ่ พวกโจรเขามาในระยะประจัญบานกิมหงวนก็รอ ง ตะโกนขึ้นสุดเสียง “เลียะพะ” เทานั้นเองพลพรรคแมวทั้ง ๘๐ คน ก็ลุกขึ้นควงดาบวิ่งเขาตะลุมบอนสมุนของเหลียงฟูทันที การ ตอสูดวยดาบปลายปนและดาบใหญไดเปนไปอยางดุเดือดแตพวกโจรถูกจูโจมโดยไมรูตัวและมีจานวนน ํ อย กวาจึงเสียเปรียบ อาเสีย่ กิมหงวนกระโจนเขาฟนโจรฮอซึง่ มีตําแหนงเปนผูบ งั คับหมวดถูกกานคอเต็มเหนีย่ ว ขณะที่เจาหมอนั่นยกปนพกขึ้นจะยิงเขา “ฉับ” ดาบใหญของอาเสีย่ ตัดคอผูบ งั คับหมวดโจรขาดกระเด็นหวือ กิมหงวนรองตะโกนลั่น “วาก…..วาก” พวกโจรถูกแมวฟนตายเกลื่อนกลาด แตแมวหลายคนก็ถูกแทงดวยดาบปลายปนถึงแกชีวิต บางคน ก็ถูกตีดวยพานทายปนหรือถูกยิงตาย การตะลุมบอนทามกลางความมืดสับสนอลหมานในราว ๕ นาที พวก โจรที่เหลือตายก็แตกพาย ..

๐๐ น. เหลียงฟูสง่ั ใหบริวารเขาโจมตีอกี คราวนีแ้ มวกับโจรฮอสูร บกันแบบนองเลือด พลรบแมวตามรังปนหลายแหงไดออกจากรังปนตะลุมบอนกับพวกโจรที่บุกเขามา ทําใหบาดเจ็บลมตายไป หลายคน ขุนศึกพลไดใชกาลั ํ งหนุนที่เตรียมไวชวยรบทุกดานยิงตรึงขาศึกไวดวยปนแกปและหนาไม การ โจมตีครั้งนี้ถึงแมเหลียงฟูตองลาถอยกลับไปอีก ฝายตั้งรับก็ตองเสียไพรพลไปมากมายทําใหพลรบแมวเริม่ เสียขวัญไปตามกัน เมื่อพวกโจรลาถอยไปแลวพลก็เรียกประชุมคณะพรรคของเขากับหัวหนาแมวทุกคน แลวเขาก็ขอ ใหเจาคุณปจจนึก ฯ แสดงความคิดเห็นในการทีจ่ ะสูร บกับโจรฮอตอไปใหทป่ี ระชุมทราบ ทานเจาคุณเสนาธิการมีสหี นาเครงเครียดผิดปกติ ทานกลาวขึ้นดวยเสียงหนัก ๆ วา “ฐานะของฝายเราคับขันเสียแลว ถึงแมเราสรางกระสุนปนและดินปนไดแตก็ผลิตออกมาไมทันใช ขณะนี้กระสุนปนแกปก็เหลือนอยเต็มทน สวนหนาไมก็ใชการไดผลในระยะใกลเทานั้น ฝายขาศึกมีปนกล หนักและปนกลเบาไดเปรียบเรามาก การรบเมือ่ ตอน ๕ ทุมทําใหเราเสียผูคนไปมาก ที่บาดเจ็บก็ไมมียารักษา เครื่องเวชภัณฑก็ไมมี นอกจากนีเ้ สบียงอาหารของเราก็จะหมดอยูแ ลว ขาพเจาเห็นวาการอยูใ นวงลอมเชนนี้ ยอมเสียเปรียบขาศึกดวยประการทั้งปวง ฉะนัน้ เราควรจะรวมกําลังกันเปนครั้งสุดทายตีฝาวงลอมออกไป ทางดานหลังหมูบ า นในตอนใกลรงุ อรุณของวันใหม ลาถอยไปตามลําธารลงสูปาทึบ แลวยึดบริเวณปาทึบสู รบกับพวกโจรเปนครั้งสุดทาย ความชํานาญในภูมิประเทศจะชวยใหพวกเราเอาชนะมันได นอกจากนีก้ ารรบ ในปาพวกเราจะฆาพวกโจรดวยหนาไมอยางสบายคือแอบยิงมันตามสุมทุมพุมไมกระจายกําลังกันออกไปให ทั่วปา พวกเด็ก. ผูหญิงและคนชราก็จะมีโอกาสใชอาวุธหนาไมรวมรบกับพวกเราดวย ตามความคิดของ ขาพเจานีใ้ ครจะคัดคานหรือเห็นสมควรอยางไรก็วา มา” เลาเหงหัวหนาแมวสนับสนุนความคิดของเจาคุณเสนาธิการ . กิมหงวนเปานกหวีดเสียงสั้น ๆ ติด ๆ กันเปนสัญญาณหยุดรบและเรียกพลพรรคของเขามารวม กําลังกัน หนวยกลาตายฝายแมวลาถอยอยางรวดเร็วฉับพลันกอนที่เหลียงฟูจะสงกําลังสวนใหญมาบดขยี้ และเมื่อหนวยกลาตายถอยกลับมาไดเหลียงฟูก็สั่งใหสมุนของเขาใชปนครกระดมยิงไรขาวโพดเสียงสนั่น หวั่นไหว โจรฮอหนึ่งกองรอยรุดมายังไรขาวโพดเพื่อปะทะกับหนวยกลาตาย แตพลพรรคแมวในบังคับ บัญชาของกิมหงวนลาถอยกลับมาเสียกอน พวกแมวโหรองกันเกรียวกราว ขณะนี้เสียงปนเบาบางลงมากแลว มีการรบกันประปรายเทานัน้ ไพรพลของเหลียงฟูลาถอยออกไปตั้งลอมไวหาง ๆ แลวสงหนวยลาดตระเวณมาสังเกตการณดูการเคลื่อน ไหวทางฝายแมว เหลียงฟูจอมโจรหนวดแดงยอมรับนับถือวาพวกแมวทําการสูรบอยางเหนียวแนนและ ทรหดที่สุด นอกจากนี้หนวยกลาตายของแมวยังทําใหเหลียงฟูตองเสียไพรพลไปมากมาย สมุนโจรของเขา ถูกฆาตายถึง ๑๕ คน บาดเจ็บอีกไมต่ากว ํ า ๑๐ คน อยางไรก็ตามหนวยกลาตายก็เสียชีวิตไปถึง ๓๐ คน จาก การประจัญบานอันดุเดือดบาบิน่ ในราว ๒๓.

ดิเรกรองลั่น “ผมทําไมได ใครจะตีฝาวงลอมออกไปก็เชิญ ผมจะอยูกับคนเจ็บของผม ถาโจรฮอบุกเขามาผมก็ยอมตาย ผมเปนหมอผมก็ตอ งเห็นแกคนไขของผมมากกวาอยางอืน่ ” โปรดติดตามอานเลม ๓ ตอนจบ . “ผมเห็นดวยครับเจาคุณ” เขาพูดภาษาไทยอยางชัดเจน “บานเรือนของพวกแมวที่นี่ก็ถูกไฟไหมไป เกือบหมดแลว เรารวมกําลังกันอยูที่นี่ก็ไมมีประโยชนอะไร เราควรจะตีฝาวงลอมหนีลงไปในปาทึบสูรบกับ มันในปา การรบในปาพวกเรายอมชํานาญกวาพวกโจรมาก” เจาคุณปจจนึก ฯ ยิ้มใหเลาเหงแลวหันมาทางนางพญาแมว “วาไงหลานสาว” “สุดแลวแตความเห็นสวนมากคะ” เลาเฉียกับเลาจุงหัวหนาแมวตางมีความเห็นชอบดวย ทานเจาคุณเปลี่ยนสายตามาที่สี่สหายและเจา แหวแลวกลาววา “ถาเชนนั้นก็ไมมีปญหาอะไร ๕.ดิเรกพูดเสริมขึ้นอยางเปนงานเปนการ “ถาเราตีฝาวงลอมออกไป คนเจ็บของเรามีตง้ั ๒๐ คน เราจะทําอยางไรครับคุณพอ” เจาคุณปจจนึก ฯ หนาเศราลงทันที “เราจําเปนตองเห็นแกคนสวนมาก เราไมมีเปลสําหรับหามเขาไปและไมมีเวลาพอที่จะสรางเปล สนาม” นายแพทยหนุมขมวดคิ้วยน “หมายความวาคุณพอจะใหผมทิง้ นักรบทีบ่ าดเจ็บไวทน่ี ห่ี รือครับ” “ทําอยางไรไดดเิ รกเมือ่ เราจําเปนจะตองทําเชนนี”้ “โน-” ดร.ตรงพวกเราจะตีฝาวงลอมออกทางหลังหมูบานมุงตรงไปยัง ลําธารใหญ ใหกิมหงวนนําหนวยกลาตายบุกเบิกทางใหพวกเรา คิดวาคืนนีพ้ วกโจรคงจะพักผอนหลับนอน กันไมเขาโจมตีเราอีก แตรงุ เชามันจะตองเขาโจมตีเราแนนอน” กิมหงวนยืดหนาอกขึ้นในทาเบง “ตกลงครับ หนวยกลาตายของผมจะปฏิบัติหนาที่อยางดีที่สุด” ดร.๐๐ น.