ΣΤΙΣ 24 ΜΑΗ ΠΑΙΡΝΟΥΜΕ ΘΕΣΗ!

ΣΤΕΛΝΟΥΜΕ
ΜΗΝΥΜΑ ΑΝΑΤΡΟΠΗΣ!
Άλλη μία ακαδημαική χρονιά φτάνει στο τέλος της αλλά οι εξελίξεις δε παύουν να επηρεάζουν
στο έπακρον τις ζωές μας. Πριν λίγες μέρες, με το κλείσιμο της 2 ης αξιολόγησης και την
ψήφιση των νέων μέτρων, οδηγούμαστε σε ένα ακόμα μνημόνιο που για άλλη μια φορά χτυπάει
τους ήδη πληττόμενους, που έρχονται να σηκώσουν το βάρος της κρίσης. Κατάργηση
συλλογικών συμβάλεων, μείωση συντάξεων και αφορολόγητου, κόψιμο κοινωνικών δαπανών,
ιδιωτικοποιήσεις, άνοιγμα καταστημάτων για 32 κυριακές είναι ενδεικτικά τα μέτρα, την
εφαρμογή των οποίων θα βιώσουμε άμεσα στην καθημερινότητα μας. Έτσι, επηρεάζεται και ο
κλάδος των μηχανικών που νομιμοποιείται η εργασία με μπλοκάκι, η έλλειψη ασφάλισης, η
ελαστική εργασία. Πρόκειται για μία κατάσταση, που συνδιαστικά με την συνεχώς εντεινόμενη
επίθεση του κεφαλαίου, έρχεται να εδραίωση τις ελαστικές σχέσεις εργασίας, την
μισοεργασία, την μετανάστευση, την ανεργία, τις άθλιες συνθήκες που συναντούνε οι
εργαζόμενοι, την εξαθλίωση. Είναι ακριβώς η ωμότητα του καπιταλισμού που
αποτυπώνεται από την επίθεση στην εργατική τάξη, τα μνημόνια και το χρέος μέχρι
τους πολέμους και το ξεριζωμό ανθρώπων.
Αλλά και μέσα στα πανεπιστήμια, η υποχρηματοδότηση που έχουν επιβάλλει στα ιδρύματα
έχει δημιουργήσει αντικειμενικά προβλήματα λειτουργίας των ιδρυμάτων από κομμένα
συγγράμματα, υλικοτεχνικό εξοπλισμό κλπ μέχρι και περικοπή των φοιτητικών
παροχών(σίτιση, στέγαση, μεταφορές) και κενά σε προσωπικό λόγω και των απολύσεων που
είχαν πραγματοποιηθεί. Αποτέλεσμα είναι σε πρώτο και πιο άμεσο επίπεδο, το κόστος όλων
αυτών να μεταφέρεται στην τσέπη των φοιτητών και των οικογενειών τους, με
πολλούς να μην μπορούν να ανταπεξέλθουν και να αδυνατούν να σπουδάσουν. Ταυτόχρονα,
όμως, η κατάσταση αυτή έρχεται να αντιμετωπιστεί από την κυβέρνηση και την Ε.Ε. με την
λογική της αυτοχρηματοδότησης των ιδρυμάτων. Αυτό σημαίνει ότι πλέον θα πρέπει τα
ίδια τα ιδρύματα να αναζητούν και να προσελκύσουν ιδιωτικά κεφάλαια και
χρηματοδότες(επιχειρήσεις, ιδιώτες κτλ) για να λειτουργήσουν. Κάτι τέτοιο όμως, σημαίνει
ότι έδρες, προγράμματα σπουδών, εργαστήρια, έρευνα και γενικότερα η εκπαιδευτική
διαδικασία θα ορίζεται με βάση τις ανάγκες του εκάστοτε χρηματοδότη και όχι τις
ανάγκες των φοιτητών. Αυτή η λογική επιβεβαιώνεται από την πρόσφατη δήλωση καθηγητή
του Πανεπιστημίου Κρήτης για δίδακτρα 400 ευρώ από τους φοιτητές ώστε να λυθεί άμεσα το
ζήτημα της υποχρηματοδότησης..
Σε αυτή την κατεύθυνση βλέπουμε ήδη να προωθούνται αλλαγές στα προγράμματα
σπουδών και τα πτυχία των σχολών με βάση τις Ευρωπαϊκές οδηγίες που εγκολπώνει και ο
ν.Διαμαντοπούλου, στην βάση της εναρμόνισης με τις σύγχρονες ανάγκες του κεφαλαίου.
Χαρακτηριστικά σε σχολές, επαγγελματικά δικαιώματα τα οποία αποτελούσαν κομμάτι του
πτυχίου αφαιρούνται και οι φοιτητές προκειμένου να τα αποκτήσουν θα πρέπει να ξαναδίνουν
εξετάσεις ή να παρακολουθούν σεμινάρια επί πληρωμή. Συν τις άλλης, τα προγράμματα
σπουδών απογυμνώνονται, εντατικοποιούνται και δεν προσφέρουν συνολική εποπτεία και
γνώση του εκάστοτε αντικειμένου παρά εξειδικευμένες γνώσεις και δεξιότητες χρήσιμες για
το κεφάλαιο, διαμορφώνοντας ταυτόχρονα εργαζομένους πολλών «ταχυτήτων», με
μειωμένα δικαιώματα και κατ’ επέκταση ευέλικτους, εξειδικευμένους και φθηνούς
για τους εργοδότες, οδηγώντας ταυτόχρονα στη διάσπαση του ενιαίου πτυχίου.

Φοιτητικές εκλογές στις 24 Μάη. Τι κρίνεται?
Σε αυτό το φόντο οι φοιτητικές εκλογές είναι μια μεγάλη πολιτική μάχη για κάθε
νεολαίο. Την ίδια ώρα που σχολές κλείνουν, η εργασιακή μας προοπτική
καταστρέφεται, η μέριμνα διαλύεται και χιλιάδες φοιτητές κατεβαίνουν στο δρόμο
πρέπει και στη μάχη των εκλογών να δώσουμε μήνυμα ανατροπής και ανυπακοής.
Μπροστά σ' αυτή τη μάχη, κάθε φοιτητής πρέπει να πάρει θέση κόντρα σε κάθε
λογική ενσωμάτωσης, στην ηττοπάθεια, τον ατομικό δρόμο και τη μιζέρια που μας
κατακλύζει μέρα με τη μέρα. Γιαυτό οι λογικές αυτές πρέπει να συναντήσουνε την
καταδίκη του κόσμου των συλλόγων και να ενισχυθεί το ρεύμα ανάτασης, το ρεύμα
που πετάει στα σκουπίδια των ρεαλισμό τους και απαιτεί όλα όσα μας ανήκουν. Η
φοιτητιώσα νεολαία δε θα δεχτεί να γίνει η γενιά της μετανάστευσης και της
ανεργίας, θα είναι όμως αυτή που θα πάρει τη κατάσταση στα χέρια της και κόντρα
σε όλους όσους τη θέλουν να υποτάσσεται και να συναινεί στα σχέδια τους θα
υψώσει το ανάστημα της και θα παλέψει για ΜΟΡΦΩΣΗ-ΔΟΥΛΕΙΑ-ΕΛΕΥΘΕΡΙΕΣ.

Έρχονται όλα αυτά... και εμείς θα απέχουμε;
Οπως και στις κρίσιμες μάχες της γενιάς μας δεν χωράει η απάθεια και η αποχή, έτσι και στις
φοιτητικές εκλογές η στάση μας δεν μπορεί να είναι αυτή αλλά η πολιτικά επικίνδυνη για το
σύστημα και τους εκπροσώπους του μέσα στις σχολές. Δεν ανεχόμαστε πλέον να μας
κατηγορούν ως μια αδιάφορη γενιά. Γιατί όταν δεν παίρνεις ουσιαστική θέση, δίνεις λευκή
επιταγή στην εφαρμογή της κυβερνητικής πολιτικής εντός των πανεπιστημίων και αφήνεις
ελέυθερες τις καθεστωτικές δυνάμεις να αποφασίζουν για σένα χωρίς εσένα. Και αν
αντιλαμβάνεται κανείς ότι στις εκλογές μπορούν να αποτυπωθούν ρεύματα αμφισβήτησης και
εναντίωσης στη σάπια πραγματικότητα, ψηφίζοντας αποχή, χάνεται η όποια δυναμική
ανυπακοής εκφραζόταν το προηγούμενο διάστημα μέσα στους συλλόγους. ΔΕΝ ΘΑ
ΑΠΕΧΟΥΜΕ ΑΠΟ ΤΙΣ ΜΑΧΕΣ ΤΗΣ ΓΕΝΙΑΣ ΜΑΣ.

Γιατί Ε.Α.Α.Κ.;
Για οργανωμένους, ζωντανούς συλλόγους. Γιατί τελικά αυτοί είναι οι μόνοι
που μπορούν να αναλάβουν την υπόθεση του αγώνα. Στηρίζω ΕΑΑΚ σημαίνει ότι στηρίζω την
πολιτική δύναμη που πάντα έβαζε και βάζει πλάτη για να γίνεται ο αγώνας υπόθεση των
φοιτητών και όχι των παρατάξεων. Αυτό είναι εφικτό μέσα από το ζωντάνεμα των
Γενικών Συνελεύσεων ως οι διαδικασίες εκείνες που κρίνονται όλοι (οργανωμένοι και
μη) και αποφασίζεται με τον πιο δημοκρατικό τρόπο η δράση του συλλόγου. Εκεί
κατατίθενται και επιλύονται τα προβλήματα μας, από το πιο μικρό ως το πιο μεγάλο, από το
καλοριφέρ που δεν ανάβει σε έναν όροφο μέχρι τα μνημόνια που καταστρέφουν τη ζωή μας.
Είναι ζήτημα αν σε αυτές τις εκλογές θα τσακιστούν οι δυνάμεις που θέλουν τους Συλλόγους
νεκρό πράγμα, έρμαιο στα σχέδια κυβέρνησης-τρόικας για ένα Πανεπιστήμιο-Νταχάου. Είναι
ζήτημα αν οι ΔΑΠ και ΠΑΣΠ θα τιμωρηθούν για τις προσπάθειες τους όλο το χρόνο να
διαλύσουν συνελεύσεις και να πείσουν τους φοιτητές ότι «δεν μπορούν να αλλάξουν» τίποτα.
Είναι λογικό βέβαια να φοβούνται την οργανωμένη πάλη όταν αυτοί προτείνουν τα πελατειακά
δίκτυα και τα κομπρεμί για να μας λυθούν τα πιο σοβαρά προβλήματα. Μόνη πραγματική
καταδίκη αυτών των δυνάμεων είναι η ισχυροποίηση της ΕΑΑΚ και πολύ
περισσότερο, η αγωνιστική συστράτευση όλων για μαζικές, δημοκρατικές
διαδικασίες. Γι'αυτό εξάλλου διαφωνούμε με τη σταυροδοσία στα ψηφοδέλτια, καθώς
το ζήτημα είναι η στήριξη της πολιτικής και κινηματικής μας λογικής και όχι των
προσώπων, κόντρα στην ανάθεση.

Για την ανατρεπτική πάλη του φοιτητικού κινήματος. Τις επιτυχίες του
φοιτητικού κινήματος τις έφεραν οι ίδιοι οι φοιτητές και οι σύλλογοι τους κόντρα στις
καθεστωτικές λογικές των ΔΑΠ-ΠΑΣΠ. Όμως τα σχήματα της ΕΑΑΚ είναι η δύναμη που κάθε
στιγμή έδινε όλες τις δυνάμεις της σε αυτή τη μάχη γιατί είχαν (και πάντα θα έχουν) τη
μεγαλύτερη εμπιστοσύνη στη δυνατότητα της νεολαίας να καθορίζει η ίδια το μέλλον της,
χωρίς σωτήρες και προστάτες. Γιατί πάντα πιστεύαμε ότι «αντιπολίτευση γίνεται στους
δρόμους και όχι στη βουλή και στις διαδρόμους». Η βαθιά αλήθεια αυτού του συνθήματος
φάνηκε σε όλες τις μάχες, στις οποίες οι φοιτητικοί σύλλογοι έστησαν ανάχωμα στα
κυβερνητικά σχέδια με συνεχή παρουσία στους δρόμους, συνελεύσεις και
καταλήψεις. Έδειξαν ότι οι αγώνες φέρνουν επιτυχίες όταν συμμαχούν με τους εργαζόμενους
και την κοινωνία και όχι όταν «στριμώχνονται» στους διαδρόμους των υπουργείων για να
συζητήσουν με όσους μας σφάζουν. Πολύ περισσότερο, ο μονόδρομος της ανατρεπτικής πάλης
έχει φανεί τα τελευταία χρόνια της κρίσης και των μνημονίων. Όταν οι αγώνες γίνονται
πραγματικά υπόθεση όλων, πέφτουν κυβερνήσεις και νομοσχέδια.

Για ισχυρή αντικαπιταλιστική και μετωπική αριστερά και μέσα
στις σχολές. Θέλουμε να είμαστε μια αριστερή κίνηση που θα παλεύει για την ανατροπή
της υπάρχουσας τάξης πραγμάτων, στο πανεπιστήμιο αλλά και στην κοινωνία, παλεύοντας
παράλληλα για τη βελτίωση των όρων που σπουδάζουμε και θα δουλέψουμε αύριο. Θέλουμε
μια αριστερά αντικυβερνητική, ενάντια στην ΕΕ, που θα αμφισβητεί πτυχές του ίδιου
του καπιταλιστικού συστήματος παλεύοντας για το κοινωνικά αναγκαίο και όχι για
το καπιταλιστικά εφικτό, για όσα δηλαδή έχουμε ανάγκη. Μια αριστερά που
απορρίπτει το υπάρχον κοινωνικοπολιτικό σύστημα εκμετάλλευσης και καταπίεσης
της κοινωνικής πλειοψηφίας από την κυρίαρχη πολιτική μπλε ή πράσινης
απόχρωσης, ενώ ταυτόχρονα δίνει προοπτική για την μαζικοποίηση των κοινωνικών
και πολιτικών αγώνων.
Ψήφος στην ΕΑΑΚ σημαίνει ότι διαλέγουμε στρατόπεδο, δίνουμε το παρών στις
μεγάλες στιγμές των δικών μας κινημάτων παλεύοντας ενάντια σε κάθε υποβάθμιση
των ζωών μας. Για όλους αυτούς τους λόγους, στις 24 Μαΐου δεν απέχουμε, αλλά
στέλνουμε μήνυμα ανατροπής και αγώνα. Στηρίζουμε - ψηφίζουμε το κατέβασμα ΕΑΑΚ
στη σχολή μας:

στηρίζουμε-ψηφίζουμε ΑΕΠ –ΕΑΑΚ
για τους ανυποχώρητους αγώνες της εποχής μας!