1

Μηχάνημα που χρησιμοποιείται για τη μετακίνηση υγρών. Οι
αντλίες, γενικά, επιτυγχάνουν κίνηση του υγρού μέσω μηχα-
νικής δράσης.
Αστερισμός που σημειώθηκε πρώτη φορά το 1763 από τον
Λακάιγ και είναι ένας από τους 88 επίσημους αστερισμούς
που αναγνώρισε η Διεθνής Αστρονομική Ένωση.

Πρωτεΐνη ικανή να μεταφέρει ιόντα διαμέσου μίας κυτταρικής
μεμβράνης.

Έντυπη μηχανή συναρμολογημένη από σκόρπια λόγια, αδέ-
σποτα, παράταιρες φράσεις, που γρασάραμε με ιδέες για να
κολλήσουν.

Για επικοινωνία, συμμετοχή και σχόλια:
antliamagazine@gmail.com και facebook/AntliaMagazine. Η διαλογή και
επιμέλεια των κειμένων γίνεται από τη συντακτική ομάδα.

Τα προηγούμενα τεύχη είναι διαθέσιμα στο:
antliamag.blogspot.gr

Γλυπτά και φωτογραφίες
εξωφύλλου: Βασίλης Αδάμος - Transplant II, III
Σχεδιασμός εξωφύλλου
και σελιδοποίηση: Παναγιώτης Ξάνθος
Σκίτσα: BanAnna - σελ. 16, 47, 63
Παναγιώτης Ξάνθος - σελ. 55, 62, 79
Mαρια Eλισάβετ Κοτίνη - σελ. 94-95
Φωτογραφίες: Παναγιώτης Ξάνθος - σελ. 1, 22, 29, 52, 64
Βασίλης Αδάμος - σελ. 3
Χαρακτικά: Αχιλλέας Πασχαλίδης
(Aka Zofsalonika) - σελ. 5, 10, 14, 34, 57, 69, 75.

3

Τώρα ο δρόμος είναι ανοιχτός προς όλες τις κατευθύνσεις κι εμείς στεκόμαστε αμήχανοι στο ίδιο σημείο. (Βρίσκεις τις λέξεις που χάνω κι εκείνες που δεν έχω ακόμα ορα- ματιστεί. Θέλω να είσαι στην αγκαλιά μου όταν γράφω. μα δεν μπορώ ν' αγγί- ξω το σώμα σου. Μετατρέπονται σε μια εύπλαστη μάζα. παραμένει δεμένη στον ίδιο τροχό.Γ.) Η φωνή μας δεν ακούγεται πια. Κάποια απ' τα κείμενά του μπορεί και να το εγκαταλείψουν. Το κείμενο είναι δημιούργημα του αναγνώστη. Το κείμενο δημιουργεί τον αναγνώστη. Το χαρτί θεωρείται τροχοπέδη και ξεπερνιέται. Ο αναγνώστης δημι- ουργεί τον συγγραφέα. λοιπόν.) Υ. Ο συγγραφέας δημιουργεί τον αναγνώστη. (Θέλω να είμαι στην αγκαλιά σου όταν γράφεις. ο αναγνώστης και το κείμενο μετεωρίζονται άνευ βαρύτητας. Νόημα και υπάρχει και δεν υπάρχει.) Νόημα υπάρχει. 4 . παρά μόνο ως θραύσματα πολυ- αναφορικών ή αψυχολόγητα αυτοαναφορικών εκρήξεων.) Καθώς. εν τέλει. (Θέλω να σ' αγαπάω συνέχεια. απουσιάζουμε. Αντικαταστήσαμε την πραγματικότητα με την εικόνα της και ζούμε εκεί μέσα. (Έρχομαι σαν σκυλί να κοιμηθώ στα πόδια σου. (Μπορώ να μπω μέσα σου από παντού. ενώ ο ζυγός της απόλυτης αλήθειας έγινε ο ζυγός της εξαφάνισης κάθε αλήθειας. μια αόρατη δύναμη μοιάζει να κυβερνά τον κόσμο. Νόημα δεν υπάρχει. Η ιστορία. που παίρνει διάφορα σχήματα. ΑΝΤΛΊΑ Το κείμενο είναι δημιούργημα του συγγραφέα. Το κείμενο δημιουργεί τον συγγραφέα. Ο συγγραφέας.) Μάθαμε να περπατάμε στο κενό κι η ιστορία ξεχάστηκε. Αυτό το περιοδικό δεν είναι ένα μεταμοντέρνο αντικείμενο.

5 .

23-28 Παναγιώτης Παπαδόπουλος Η ανάσταση της Ουρανίας 30-31 Ο Κυριάκος καταστρέφει την Ασημίνα 32-33 Στέλιος Ανδρεάδης Η αρχαία θεραπεία 34-43 Γεωργία Τρούλη Η περισσοδάκτυλη 44-45 Πατητή Τσιμεντοκονία 55 Πεδία μέτρησης 56 Ελένη Χασιώτη Animal Kingdom 46-50 Εις το όνομα του Πατρός 70 Ηρώ Κ. ΑΝΤΛΊΑ Περιεχόμενα Σελίδα Φώτης Γιαννικόπουλος Kίνδυνος 8 Κλειστό κύκλωμα 9 Άτιτλο 9 Άννα Καντή Το παρελθόν ξανάρχεται 11 Χρόνια ξερά 12-13 Ο καφές 14-15 Interregnum 15 Αντιγόνη Ηλιάδη Η κλειδαρότρυπα 17-21 Μορφέας Ελευθερίου Όταν ο Τρελο-Καπελάς από τη Wonderland συνάντησε τη Frida Kahlo από την Coyoacán στη Μικρή Πόλη για ένα espresso. Τριάντα δύο σκύλοι 51-54 6 .

Παράλληλα πτώματα 68-69 Χριστίνα Παλάντζα Πρωταντικρίζοντας το σκοτάδι 71 Δημήτρης Δουληγέρης Λόγω Έρωτα 72-73 Γιάννης Μιχαηλίδης Άνοιξη 74 Χ. Π. Σοφίας Αγία Αναρχία 74 Γιάννης Παρασκευόπουλος Περάσματα 76-81 Γιάννης Μαδεμλής Τόμας Πύνσον: Το ουράνιο τόξο της βαρύτητας (βιβλιοκριτική) 82-94 Μαρία Ελισάβετ Κοτίνη Dark Hope (Children of the Sky) 95 Rugged 96 7 . Blue Wound 66-67 Παράλληλα πιώματα . 59-60 Χαρτονία 60-61 απω-θήκη 61 Όμικρον Μι Κλεμμένη Παρθενογένεση 62 Μετά-φουτουριστικό 63 Δημήτρης Ζαχαριάδης 4 σύννεφα 65 Νεκροταφείο ελεφάντων 65 Αγία Χ.Ξένια Καλαϊτζίδου τα φαινόμενα απατούν 58 σταθμός Θεσσαλονίκης ξημερώνει Χριστούγεννα 58-59 Μ.

ΑΝΤΛΙΑ Kίνδυνος Ηλεκτρικές εκκενώσεις αναζητούν συνεννόηση με σπίθες που βγαίνουν από άλλα σημεία το κύκλωμα ανοίγει και κλείνει ακατάπαυστα σε μια ασυνάρτητη διαδοχή όπου συναντά τοίχους δρόμους και μικρά αδιαπέραστα κενά η υπέρβαση των οποίων κρίνεται απολύτως αναγκαία ειδάλλως η αναπόφευκτη ανακολουθία θα παγιωθεί ολοκληρωτικά 8 .

Όλοι όμως γνωρίζουμε ότι στη Ροή δεν υπάρχουν αδιέξοδα». εξωγενείς πιέσεις. μ’ έναν ακατανόητο βόμβο. Κάπου μακρύτερα. δεν αποκλείουν ενδεχόμενες αναταράξεις. στο κέντρο του εγκεφάλου του. οι παρίες παρατηρούσαν τις τελευταίες αναζωπυρώσεις. μες στο ξαφνικό σκοτάδι που σκέπασε την πόλη. Βαθυκόκκινοι πίδακες ξεπετάγονταν παντού. Έκλεισε τα μάτια και βούλιαξε αργά στην πολυθρόνα περιμένοντας. φορτώθηκαν. βρέφη και υπάρχοντα. Σκέφτηκε να βγει. Η πρωτόγνωρη ησυχία αντηχούσε εκκωφαντικά.άπαντες έπρεπε να παραμείνουν στις Εστίες τους. Χωρίς να το καλοσκεφτούν μα σίγουροι ωστόσο. για να χαθούν στα βάθη της νύχτας. για να σβήσει έπειτα οριστικά. φέρεται να δήλωσε ο Αρχιυδραυλικός. όπου θα ήταν ασφαλείς. εντός των ορίων του συστήματος. προτού η οθόνη τρεμοπαίξει κάμποσο. δίχως χρονοτριβή. στις παρυφές της πόλης. Ορισμένες δε. * Είμαι εδώ για να ’μαι ήμουν εδώ και πριν όμως τότε δεν ήξερα πως ήμουν τώρα απλά δεν θέλω να είμαι πουθενά αλλού εκτός από ’δω 9 . μα οι οδηγίες ήταν σαφείς . Φώτης Γιαννικόπουλος Κλειστό κύκλωμα «Η Ροή φαίνεται να διατηρείται.

ΑΝΤΛΊΑ 10 .

συνέβαιναν μπροστά τους. αυτούσια όμως πάντα και συντριπτικά. η γροθιά και το μαστίγιο. το ποτάμι είχε εκτραπεί. οι θρήνοι. ώσπου να μείνει ένα άσπρο σαρ- κίο. έρχονταν ξανά και ξανά. μια σχεδόν εξαϋλωμένη σιωπή. όπου το παρελθόν επανέρχεται αδιάκο- πα και όπου το μέλλον είναι μονάχα ο αέναος πολλαπλασιασμός του. κάθε που είχε υπάρξει στον κόσμο ντροπή. Ανυπεράσπιστος μέσα στη χρονοθύελλα. Έτσι πηγαίνανε τα πτώματα κατευθείαν στην ανακύκλωση. τους προσπερνούσαν κι έτσι τα έβρισκαν μπρο- στά τους την επόμενη στιγμή. τα ουρλιαχτά. Η μπότα. γέλαγε ακόμα υστερικά και σάρκαζε. 11 .τι είχε απομείνει απ’ αυτά. επικαλούμενοι τη χρήση της γης για τις τηλεπικοινωνίες. μια για πάντα. Αποδημητικά πουλιά σφύριζαν τότε τον χρησμό της. αφού τίποτα καινούριο δεν μπορεί να γίνει. Δεν υπήρξε αίμα. Άννα Καντή Tο παρελθόν ξανάρχεται Δεν υπήρξε αίμα. μα δεν ήταν δυνατό. Σ’ αυτό το μέρος. Κι αυτός που δεν φορούσε μαύρο στο μπράτσο. Ή έστω ό. μονάχα σφαγή. Και τότε συνέβη: Η χροιά του χρόνου αλλοιώθηκε και. Αυτή η επίθεση του παρελθόντος στο μέλλον. μεθοδική και αμείλικτη. τα γνώριζαν ήδη κι ήθελαν να τ’ αποφύγουν. με τα γεγονότα να προκύπτουν σε τυχαία σειρά. οι άνθρωποι έχουνε χάσει κάθε αυταπάτη ελευθερίας και απλώς υποδύονται ρόλους. στράγγιζε λίγο-λίγο από αίμα. ανήμποροι να δημιουργήσουν οτιδήποτε. κουνούν αδέξια τα μέλη τους. οι φόνοι. Κι αυτός που δε φορούσε μαύρο στο χέρι. Ύστερα έσπασαν τους τάφους. μπορεί μονάχα να επαναληφθεί. Όλα όσα είχαν μάθει στην ιστορία -κι άλλα. γέλαγε υστερικά και σάρκαζε: «Δεν υπήρξε αίμα. Κι ο χειμώνας έδειχνε προκαταβολικά τα σχέδιά του. Ως μαριονέτες του χρόνου. Ορμητικό το παρελθόν χύθηκε κατά πάνω τους. κρυφά. Άλλοι πηδούσαν απ’ τις ταρά- τσες κι έπεφταν σε μια ανοιχτή σελίδα. Λέξη τη λέξη πέφταν νεκροί οι άνεργοι στρατιώτες. δεν άφησε ανέπαφο τον ανθρώπινο οργανισμό. τούς παγίδευαν. μα ήταν σφαγή. δεν υπήρξε σφαγή».

Και περπατούσαμε. Τις νύχτες γονατίζαμε ανάποδα: ΄Ητανε ακόμα νωρίς για να συρθούμε με την κοιλιά. «Για το καλό σας» είπαν. ανίερα. από τη μαύρη τρύπα της αρχής. Κρίμα μοιραίο μάς έλουσε ο θεός την ομορφιά μας. ΑΝΤΛΙΑ Χρόνια ξερά Χρόνια ξερά. Πίσω μας. αλλά η γλώσσα μου καρφί και βάσανο τη γάζωσε. Κι εμείς ονειρευόμασταν θάλασσες. Και συνεχίζαμε. Γλείφαμε τον ιδρώτα και τρέμαμε από έκσταση μες στην κατάρα μας. Η γη τα κόκκαλά μου. θροΐσματα από στάρια. Τσουβάλια με άμμο μάς ρίξανε στην πλάτη τα άγχη τους οι άνθρωποι. Ο ήλιος τραβούσε το σάλιο μου. «Για το καλό του κόσμου» είπε. Ήταν η ώρα. Τραβήξαμε τη γραμμή που δεν θα περνούσαμε ποτέ και μ’ έναν φονικό πυρρίχιο γίναμε ο ένας. ξεπέταξε τα πρώτα σπίτια ο ορίζοντας. οι παλιοί μάς ρίχνανε τις πέτρες και τις συμβουλές τους. Προσπάθησα να γλείψω τη γραμμή. μάς έφτυσαν σε έρημο. Όταν ο πρωτοφάντης μας ένιωσε τον σπασμό στη μήτρα του. 12 . Λαχτάρες μαύρο καραβόπανο μάς τριγυρίζαν τα όρνεα. Για να συνεχίσουμε.

Την υπόλοιπη μέρα. η μητέρα πέθανε. Καμιά φορά το συνόδευα φυσώντας της στο στόμα καπνό στριφτού τσιγάρου. μισάνοιγα τα μελανά χείλη κι έριχνα αργά ένα φλιτζανάκι ζεστό καφέ στο στομάχι του άψυχου σαρ- κίου. Ένα κομμάτι διόλου ευκαταφρόνητο.άγνωστο και σκοτεινό ακόμα μέλ- λον. Μα εμένα πάντα με γοήτευαν οι καφέ και οι άσπρες γραμμές και βάλθηκα να τις σχεδιάζω στο χαρτί. στο φλιτζάνι τα μελλούμενα. έκανα τις δουλειές του σπιτιού κανονικά και ζωγράφιζα ό. Κρά- τησα το πτώμα της μια βδομάδα στο σπίτι. Μέχρι να βγει η βδομάδα και να μυρίσει το πτώ- μα τόσο πολύ. δηλαδή. υπήρχε χαρτογραφημένο στους τοίχους του σπιτιού ένα κομμάτι απ’ το -μοναδικό που έχει απομείνει. Ο καφές Όταν αρρώστησε η μητέρα. άρχισα να ζωγραφίζω τον καφέ. ονομάζοντας τον κάθε πίνακα αναλόγως με το σχέδιο και την έμπνευση της στιγμής. Άννα Καντή Άφησα στην άκρη τα σπλάχνα μου . καθώς φαινόταν πως η πορεία μετά τον θάνατο παρουσίαζε ποικίλες μεταλλαγές και 13 . Κάθε πρωί την ανασήκωνα στο κρεβάτι.τι δημιουργούσε το κατακάθι στο φλιτζάνι της μητέρας. Παλιά οι άνθρωποι τον «έλεγαν». Έτσι μπορούσα να ξέρω στο περίπου πώς τα περνούσε μετά θάνατον. Τώρα τα μελλούμενα ήταν χαραγμένα στην πλάτη τους. ώστε να σπάσουν την πόρτα οι γείτονες.τροφή για τις ψυχές τις παρεπόμενες - μοίρασα το κορμί στα δυο και τους το έδωσα. διάβαζαν. Μόλις τελείωσα τα «τάρταρα».

Εδώ οδη- 14 . Πως ξαναβρέθηκε το ανεξερεύνητο και πως πρέπει ν’ αφήσουμε τους νεκρούς να μι- λήσουν κι όπου χρειάζεται να γίνουμε διερμηνείς τους. συχνά αδυνατούσα να δώσω ένα όνομα που να προσδιορί- ζει το στίγμα του σχεδίου. ΑΝΤΛΙΑ παραστάσεις τέτοιες. που όσο κι αν προκαλούσα τη φαντασία μου. Προσπάθησα να τους εξηγήσω πως η ανάγκη για πρό- βλεψη μπορούσε και πάλι να ικανοποιηθεί.

Κι ο άνθρωπος να ‘ναι μοναχά το όνειρο στο μυαλό ενός άλλου ανθρώπου. προσπαθώντας να διαλύσει τις νυχτερινές φαντασιώσεις. μέσα στα μονοπάτια της φωτιάς και της στάχτης. Η ανθρώπινη φυλή λουφάζει και αδημονεί για τη στιγμή. που όσο στερεύει. αυτός ο κόσμος να είναι ο καλύτερος δυνατός. ενώ το μέλλον κατέστη ανεφάρμοστο. Κάθε αυγή ξυπνάει μες στη μοναξιά. το «μεσοδιάστημα». θα χάνονται διαρκώς από τα μάτια μας. Σαν φυσικό φαινόμενο περνάει από πάνω μας η καταιγιστική ροή των καταστροφικών γεγονότων. που ο φόβος θα εκλείψει και θ’ ανασάνει η επιθυμία. Η ιστορία ατενίζει το κενό και αποδομεί το «μεσοδιάστημα». Αυτά προσπάθησα να τους εξηγήσω. Μονάχα αν αφήσουμε τους νεκρούς να μιλήσουν. πάλι. Και αποδεικνύεται τόσο μάταιος ο αδιάκοπος πόνος. Interregnum Η ιστορία ατενίζει το κενό. 15 . Άννα Καντή γούν τον άνθρωπο τα μονοπάτια του αίματος. άραγε. Μ’ έκλεισαν για ένα χρόνο στο άσυλο με τα ψυχοφάρμακα και μου απαγό- ρεψαν τον καφέ. Ώσπου. ίσως βρεθεί σωτηρία και ξεφύγουμε από τον βρόγχο του χρόνου και το διαρκές παρελθόν. αν δεν προσέξουμε. Ίσως. αφήνει ίχνη μυστικά για χάρη μας και που. Τι θα γινόταν. όμως η θέα και η οσμή της αποσύνθεσης τούς θόλωναν τις αισθήσεις. Πώς θα επηρέαζε τα πράγματα ο ξανακερδισμένος χρόνος. εάν η συνειδητοποίηση ερχόταν πιο νωρίς. Το παρελθόν έχει ξεχαστεί. δεν απομένει κανείς. στο τέλος.

ΑΝΤΛΊΑ 16 .

Τα μαλλιά της πόρνης ήταν λυμένα και πιασμένα μονάχα με ένα κόκκαλο που 17 . Κρατούσε ένα μαστίγιο. Είχε περιθώρια. Γυρισμένο το σκοινί στο λαιμό του δυο φορές. που έπεφταν πλημμυρισμένα από το λίπος και την τρίχα προς τα κάτω. Φορούσε ένα μαύρο μπουρνούζι από μετάξι. μα σχεδόν το άκουγα. από μαύρο σκληρό πετσί και ένα μικρό κορμάκι-εσώρουχο από μαύρο πετσί κάτω. Το έβλεπα. Δεν ήταν ήσυχο. δυο ανθρώπινα αυτιά και έναν επεξεργασμένο ταύρο κονσέρβα. Γυάλιζαν στο φως της λάμπας οι ρώγες της που εξείχαν. Ο υπό- λοιπος χώρος φωτιζόταν στο μαύρο. μπροστά μου. Γύρω από το πέος του γουρουνιού υπήρχαν μεγάλα λα- μπιόνια που αναβόσβηναν και έτριζαν. Βούιζε με μια απόκοσμη βραχνή φωνή. Έγλειφε το ξύλο του τραπεζιού. Γκουρμέ φαγητά. Απλώς σε έσπρωχνε προς τα πίσω. Αντιγόνη Ηλιάδη Η κλειδαρότρυπα Το γουρούνι ήταν στημένο πάνω στο τραπέζι και ρουθού- νιζε. Κουνιόταν πέρα δώθε. Δεμένο με ένα χονδρό σκοινί με έναν μεγάλο κόμπο. Δεν είχε χρώμα ούτε σου άφηνε κάποια ιδιαίτερη αίσθηση. Παρακαλούσε τα πόδια του να μπορέσουν να στηρίξουν τα ιδρωμένα του πλευρά. Δεν μπορούσα ν' ακούσω. Μέσα στα μάτια του το απόλυτο κενό. Έβγαζε περίεργους ήχους χώνεψης. Ήταν εκεί. διεγείροντας συνεχώς το ζώο. μάτια γουρλωτά και μάγουλα ογκώδη στα ζυγωματικά. Το πρόσωπό της ήταν απομίμηση πορσελάνινης κούκλας. Ανοιγόκλεινε τα βλέφαρά της που άγγιζαν τα πεντέμισι εκατοστά και σχεδόν άκουγα το θρόισμα. Και το γουρούνι στη μέση. Έβγαζε χονδρή πράσινη μύξα που περιδιάβαινε τα τριχίδια της μύτης του. Μια μικρή πόρνη μπήκε μέσα στο δωμάτιο. Είχε φάει πιο μπροστά ένα συκώτι γάτας. Το τελευταίο του γεύμα. Αυτό καύλωνε και η τεντωμένη του πούτσα μαρτυρούσε την απελπισία του. Δεν το έπνιγε. Αλλά ακούγονταν. Ναυτικό. Ο σκοπός δεν ήταν να πνιγεί το γουρούνι. Σαν χέρι που σε σπρώχνει προς τα πίσω. Τα παπούτσια της ήταν θήκες υγρού και τα τακούνια τελείωναν σε χονδρές σύριγγες. Μόνο το τραπέζι φαινόταν. Πετάει το μπουρνούζι και φαί- νεται ένας στηθόδεσμος διάτρητος σαν ελβετικό τυρί. Χείλη πεταχτά. Το έβλεπες στις εκφράσεις του που θύμιζαν αποτυχημένη αισθητική εγχείριση. Οι φωνές του ήταν κρυφές. Μια λάμπα το φώτιζε από πάνω.

Η πόρνη έσκυψε μπροστά κι έβγαλε από τους γλουτούς της ένα πράγμα σε σχήμα κολοκυθιού. Ήξερε τους κανόνες. Φορούσε μαύρα γάντια που είχαν μικρά κοπίδια στην παλάμη. Είμαστε ανώτεροι από αυτό. Το μαστίγιο. Αηδιαστικό εκτόπλασμα που ήρθες από τα άνανδρα βάθη του υποκόσμου. Δεν βλέπει. Η ισορροπία. Θέ- λεις πούτσο. Μικρό… μικρό. Εγώ πίσω από μια κλειδα- 18 . ΑΝΤΛΙΑ έμοιαζε ανθρώπινο. Το ξετύλιξε με αριστοτε- χνία. με δεξιοτεχνία. Αλλά τρόμαξα για μια στιγμή. Πρέπει να είσαι εκεί. Γαμήσου. Στημένα όλα σαν φράχτες σύρθηκαν πάνω στη σάρκα του ζώου και την κριτσάνισαν λίγο. Με τρυφερότητα. αεριζό- ταν και βρώμιζε τον χώρο με τις φυσικές του εκκρίσεις. Γρήγορα άλλαξε το βλέμμα της. Ήταν καλά εκπαιδευμένη. Δεν πρέπει να μιλάει. Το τίναξε δυνατά. Σε αυτό το τραπέζι. Εμείς συλλαμβάνουμε την ύπαρξη. Μικρό το κακό. Τα μάτια της κοίταξαν την κλειδαρότρυπα. Του άξιζε. Κάποιος δεν είχε αυτιά και σαγόνι. Χρειαζόταν περιποίηση και προετοιμασία. Αυτοί είναι οι κανόνες. Κανονικά δεν είναι έτσι. Κάτω γνάθου μάλλον. Ακόμη μπορεί να περπατάει. Σίγουρα όχι. Μεμιάς αυτό έσκισε τον αέρα. Τα μάτια της γυάλιζαν. Κοίταξε τα μάτια του γουρουνιού. Δεν με άκουγε. Αν δεν τους τηρήσει θα τιμωρηθεί με θάνατο. Τα χείλη της ήταν προτεταμένα. Απαλά. Με ρυθμό. Ρευόταν. Η έκφρασή της δεν άλλαξε. Καθόλου. Για την ικανοποίησή μας. να βλέπει. Πολύ ανώτεροι. τα πισινά της γυάλιζαν και τα βυζιά της πετάγονταν μαύρα και δερμάτινα. Της ψιθύρισα. Μια λάμψη τόνισε τη σάρκα του γουρουνιού που έμοιαζε με ανοιχτό ζουμερό δαμάσκηνο. Δεν ακούει. Η πόρνη το χάιδεψε. Τους ανθρώπους. Και γυάλιζε. λες και τα είχε φουσκώσει με ζελατίνα. Ήταν φτιαγμένο για μας. Ηδονίστηκα. Με περισσή ταχύτητα το κούνησε και το έκανε κύκλους. Καθόλου αθώο κοριτσάκι. στρογ- γυλεμένο. Γιατί ήταν ένα ζώο. Θέλεις ξύλο. Δίχως σκέ- ψη και υψηλή νοημοσύνη. Για απόλαυση. Θα υποδεχόταν κάτι θεϊκό και πρωτόγνωρο αυτό το πλάσμα. Έπαψε να υπάρχει. Το μαστίγιο μόνο τράβηξε την προσοχή μου από την πόρνη. Κάλμαρα τον πούτσο μου που τεντωνόταν σαν μικρό κούτσουρο. Ένιωσα σαν να με χτύπησε κεραυνός. Είχε προετοιμαστεί γι' αυτό και μόνο. Καταλαμβάνεις μια θέση ψηλότερη από αυτό που σου αρμόζει. να νιώθει ηδονή. Μόνο έφτυνε σάλια. Αλλά το αγνοούσε. Έτσι το είδα.

Κι άλλη. Και μια ακόμη. Το ζώο μούγκρισε από πόνο και ούρλια- ξε. Ξεροκατάπια και νόμιζα για μια στιγμή ότι το σάλιο μου είχε γεύση γουρουνίσιου ιδρώτα. Η πόρνη τίναξε το μαστίγιο. Τρεις. Μα τι οξεία αίσθηση. Όχι. Να μου φέρει ενισχύσεις. Μου ξέφυγε ένα ξεφύσημα ανακούφισης. Να γίνεσαι το θέαμα. Ανατρίχιασα. Το οπισθόφαρδο ζώο τέντωσε περήφανο το κεφάλι του προς το ταβάνι και έβγαλε μια γουρουνίσια έκδοση οργασμού. Η πόρνη τράβηξε δυνατά το χερούλι και το μαστίγιο βγήκε έξω. Τα υγρά του ανακατεύτηκαν με τη λευκή σούπα και έβγαινε ένα ροζ χρώμα. Βράχηκαν τα παντελόνια μου. Τέλος το άλειψε στο μαστίγιο. Χάθηκε για λίγο στο σκοτάδι. Κι εκεί. Και το γουρούνι το ίδιο. Γιατί χάθηκες από το οπτικό μου πεδίο. Κι άλλη. μετά από εκσπερμά- τωση. Πρωταγωνιστείς. Πάντα αισθαντι- κά και ακαταμάχητα. Έδειχνε να το εγκρίνει. Καθηλωμένος. Το γουρούνι βάφτηκε από τη σούπα και το αίμα στο φυσικό του χρώμα. Κουβαλούσε έναν κουβά με λευκή σούπα μέσα του. Τσάκισε το γουρούνι. Εσύ τώρα. Διαολοστάλθηκα. Η πόρνη το χάιδεψε αισθησιακά λίγο ακόμη. Και σε βλέπω. Το γουρούνι έσκουξε. Μετρούσα βαριανασαίνοντας. Δεν έφυγε. Δυο. Και παντού. Βρωμερό ζώο. Και συ εκεί. Έχεζε. όπως το χιόνι που πέφτει μέρα και νύχτα στη Φινλανδία. Χόρεψε μέσα στην κοιλιά του το γεύμα του. Αμέτρητες. Αυτό αναστατώθηκε. Η πόρνη επανεμφανίστηκε. Και δω. Και στο πέος του το σπέρμα του εξέρρεε σε ασίγα- στους πίδακες. Τον κούνησε πέρα-δώθε και τον έριξε ολόκληρο πάνω στη σάρκα του γουρουνιού. Μια. Όμως είσαι εκεί. Δριμύτερη από ποτέ. Μιαμ. Δεν γεννήθηκες ποτέ για κάτι τέτοιο. Αντιγόνη Ηλιάδη ρότρυπα. Η πόρνη έχωσε το παλούκι του μαστίγιου απαλά στην οπή του γουρουνιού. Λευκή ολόλευκη. Ουρί του παραδείσου. Ήταν εκεί. καθώς η πόρνη πήγε να αφήσει τον κουβά. Το αίμα του έβγαι- νε πηχτό και κόκκινο σε πίδακες από τις ερωτικές πληγές του. Το μύρισε πρώτα. Αυτό έσκουξε. Η πόρνη πήρε λίγο από το σπέρμα. Επέστρε- ψε γρήγορα. Να βλέπω όλο το θέαμα κρυφά. Τα λαμπιόνια γύρω από τον κορμό του δεν έπαυαν ποτέ να αναβοσβήνουν. Χάιδεψε το γουρούνι. Με συντά- ραξε συθέμελα. Πού πήγες. 19 .

Τα μάτια του γουρουνιού έλαμπαν. Από κάπου στο σκοτάδι. Ο σκοπός παρέμενε πάντα ο ίδιος. Ανίκανος να αναπνεύσω. Δάκρυα κυλούσαν από τα καρφωμένα μάτια του ζώου. Αναστέναξε με περισσή απόλαυση. ΑΝΤΛΙΑ Ξανάρθε. Υπήρχαν κάτι μικρά αποσπάσματα στο ύφος της που έδειχναν μια δυσαρέσκεια. Τα τακούνια-σύριγγες έκαναν δυο τρύπες εκεί που ήταν τα μάτια του γουρουνιού. Όμως έβλεπα το γουρούνι. πά- χους αρκετού και ένα πολύφυλλο λευκό άκρο. Η ηδονή. Είχε ένα πράσινο κλωνάρι ύψους ενός μέτρου. Με μια καρέκλα. Η πόρνη έβγαλε μια κραυγή. Διαπεραστικά. για να ανακουφίσει τις κλειδώσεις της. Πάψε. διαταράσσοντάς τη με τα κατάλληλα μέσα. Το άσπρο έγινε από ροζ. Αφήστε με να πεθάνω κοιτώντας αυτήν την κλειδαρότρυπα που έσεισε το είναι μου. Ξαναγεννιόμουν μπρο- στά σε αυτό το υπερθέαμα. Μα η αύρα της δεν φανέρωνε τίποτε από αυτήν. Όλα ήταν στην εντέλεια. Δεν θα πρέπει να ήταν και ρόφημα διαίτης. Ήταν απλώς φωτισμένη. Κάθισε με τα πόδια της ανοιχτά στην πλάτη της καρέκλας. να μιλήσω. Το μαύρο έγινε άσπρο. Ήθελα να μείνω για πάντα εκεί. Μάζεψε τα γόνατα σαν αράχνη και τα τίναξε μπροστά με μια χορευτική κίνηση. Υπόγεια. Κάθε κίνηση αυτού του πλάσματος ήταν μέρος της εκτέλεσης μιας ιερής πράξης. Ξενέρωτο γουρούνι. Έπειτα. Μαζί με τη σούπα χρώματος που έσταζε και έβαφε το τραπέζι. Το γουρούνι έσκουζε και ρουθούνιζε και μύξωνε και γελούσε και χαχάνιζε και γκάριζε και τρελαινόταν. σκούρο κόκκινο. Σε μια προσπάθεια της ύπαρξής μου να τιθασεύσει τον εαυτό της. Λευκό. την αρμονία του σύμπαντος. Σηκώθηκε και ρούφηξε όλο το γαλακτερό υγρό που χύθηκε από τα μάτια του γουρουνιού. Έκλαιγε. άρχισα να χαχανίζω σιγανά. Η πόρνη σήκωσε τα δυο της πόδια ταυτόχρονα. έκανε ένα σπαγγάτο με δεξιοτεχνία. Ένιωσα να περιδινούμαι για λίγο. Χάιδεψε το γουρούνι και κύλησε το χέρι της ως στην εσοχή του πισινού 20 . Υπηρετούσε την αρμονία του κόσμου. Ένα πλάσμα κατασκευα- σμένο αποκλειστικά και μόνο για αυτόν τον σκοπό. Ακούστηκε σαν ροή πετρελαίου σε σήραγγα. Έμεινα εκεί με τη στοματική κοιλότητά μου χάσκουσα και τα υγρά να περιρρέουν από παντού. Ή ακόμη περισσότερο. εμφάνισε μια μεγάλη πλαστική μαργαρίτα. Δεν έβλεπα το μπροστινό της μέρος.

Άνοιξα την πόρτα. Η εταιρεία μου δίνει τις πιο εξελιγμένες ηλεκτρονικές συσκευές. κρατιέμαι πολύ καλά. έχυσα. Σε λίγο άφησε ένα βογκητό και μου επέτρεψε με τον θόρυβο που έκανε να βγάλω κι εγώ την καταπιεσμένη μου ηδονή σε ήχο. Στο καντράν είδα τη φωτογραφία δυο ξανθών παιδιών. Ανάρμοστα για ένα ταπεινό. Έσιαξα τη γραβάτα μου. Δεν ενοχλούν αν τους δώσεις ό. Ένιωθα την μαργαρίτα να εισρέει μέσα στην παχυλή μου σάρκα διά της φαντασίωσης. Κούμπωσα την καμπαρντίνα μου προσεχτικά. Ο σκληρός πούτσος μου τρεμόπαιζε. Βγήκα από το κτίριο και ξεκλείδωσα το ιδιωτικό γκαράζ. Το βράδυ θα τρώγαμε καλά. Το γουρούνι άφησε την τελευταία του πνοή. Τελείωσε. πληρώνει τις διακοπές για όλη την οικογένεια και μας κάνει πού και πού και έξτρα δώρα. Έπιασα τον δερμάτινο χαρτοφύλακά μου από τη ρεσεψιόν. Παραπάτησα και έχασα την εικό- να. ασήμαντο ζώο. Μια ωραία μέρα στη δουλειά με περίμενε. Πήγα στο αμάξι μου. Αγάπησέ με! Μου ήρθε να της φωνάξω. Πλήρωσα την καθαρίστρια που θα πλήρωνε την πόρνη και θα μάζευε το κρέας. τι ζητήσουν. γεμάτη από σπέρμα και ηδονή. Ήθελα να δω και τον θάνατο. Ακριβό. Πικά- ντικα. Αλλά θυμήθηκα πού ήμουν και κρατήθηκα. Η σάρκα του. Είχε υποστεί πολλά. Είχα βάλει όσο ζελέ πρέπει. Με ζηλεύουν για αυτό. Μα στο μυα- λό μου ακόμη κουδούνιζαν τα μαύρα μάτια του γουρουνιού. Και ήταν άλλο πράμα. Έφυγα από την κλειδαρότρυπα. Τυχερό γουρούνι. 21 . Η εταιρεία μου το έδωσε. Το χέρι της κουνήθηκε εκεί μέσα. Ευτυχώς είναι ήσυχα και αθόρυβα. Να ρέει στα πόδια μου το αίμα του γουρουνιού και να γλιστράει στο βλέφαρό μου. Κι έπειτα. στρώθηκα στη δερμάτινη καρέκλα. έφτιαξα τα μαλλιά μου στον καθρέφτη μπροστά. Το λατρεύουν στον φούρνο με μπαχαρικά και πατάτες. Τους αρέσει το χοιρινό κρέας. Για σαρανταπέντε χρονών. Ανίκανο να καταλάβεις. όχι πολύ αργότερα. Δεν συμπαθώ πολύ τα παιδιά. Χαμογέλασα στο αστρα- φτερό μου είδωλο και έβαλα μπρος. Διαστάλθηκα ολάκερος και βόγκηξα. Αυτό είναι ευτυχία. Γερό αμάξι. Από τα καλύτερα. το γου- ρούνι βογκούσε. Πράγματα που ένας μόνο σαν και μένα θα τα δεχόταν και θα τα εκτιμούσε. Δικά μου είναι. Αντιγόνη Ηλιάδη του. Το πιο ωραίο για το τέλος. Μπήκα μέσα. Σκέφτηκα.

ΑΝΤΛΊΑ 22 .

Γιατί έπρεπε να επιστρέψω στην Alice. Μορφέας Ελευθερίου Όταν ο Τρελο-Καπελάς από τη Wonderland συνάντησε τη Frida Kahlo από την Coyoacán στη Μικρή Πόλη για ένα espresso (Μια σουρεαλιστική αναπόληση) [απόσπασμα] Γλυκιά μου Frida. την Countess of Lyndon στη γέφυρα. Και μου ζήτησες να πίνουμε ανά τακτά χρονικά διαστήματα ένα espresso μαζί. Ποιoν caballero θες. Να σου τον φέρω και να φύγω. μετά από λίγο καιρό είχες κάνει γνωστό στους σωματοφύλακές σου ότι δειπνούσαμε μαζί. παρόλο που ήθελες να πίνουμε μαζί μόνο espresso και τα rendezvous για espresso δεν ανακοινώνονται στη στήλη των κοινωνικών της εφημερίδας Η ΜΙΚΡΗ ΠΟΛΗ… 23 . Ψιλόβρεχε και είχα βγει έξω στο κατάστρωμα για να αναπνεύ- σω… Και ήταν τόσο αποπνικτικά στη σάλα όπου τα φίδια με τις σμέρνες λικνίζονταν σ’ ένα ακόμη to know us better… Και εσύ καθόσουν μόνη σου στην τραμπάλα… Και εγώ περίμενα ν’ ανέβω στο Carousel… Μέχρι που. Θυμάσαι τι σου είπα πριν περίπου έναν χρόνο στη χοροεσπε- ρίδα.929 second movement του Franz Schubert. Εσένα θέλω! Και καθώς ο Redmond Barry πλησίαζε. Γιατί. μου ζή- τησες να δούμε μαζί τα πυροτεχνήματα στον ουρανό… Και είχα πολύ καιρό να δω πυροτεχνήματα στον κατάμαυρο ουρανό! Αλλά φαντάζομαι κι εσύ το ίδιο… Και ένα βροχερό απόγευμα ήρθα στην Casa Azul. αφού μου είπες πρώτα ότι συνηθίζεις να πίνεις espresso και με γυναίκες και ότι θα μπορούσαν να χυθούν στα- γόνες από κόκκινο ξηρό στο λευκό μου ξεφτισμένο πουκάμισο… Και την ίδια στιγμή που δεν ξέρω το πώς και το γιατί. από τη βροχή γλίσχρων εκλάμψεων στου χρυσόψαρου τη μνήμη. υπό τη συνοδεία της σο- νάτας Piano trio opus 100 in e flat major d.

Δεν με αφορά με ποιο τρόπο η καλή σου φίλη Shiatsu παίζει trivial pursuit με τη μητέρα της. Και μετά από λίγο καιρό μου είπες ότι οι σωματοφύλακές σου πρότειναν να σε συνοδεύω στους περιπάτους σου. δεν ενδιαφέρεται γι’ αυτές. γιατί απλά απόκαμα! Αρκετά με τα νυχτοπερπατήματα του Leonard τόσα χρόνια! Γιατί και με την Alice. ΑΝΤΛΙΑ Αλλά εσύ ήθελες μόνο espresso και εκ των προτέρων γνώριζες ότι θα δειπνήσουμε μαζί… Και εγώ δεν ήμουν ούτε για espresso. να κάνουμε πράγματα μαζί! Αλλά εσύ ήθελες μόνο espresso και εκ των προτέρων γνώριζες ότι θα δειπνήσουμε μαζί… Και εγώ δεν ήμουν ούτε για espresso. Kουράστηκα με τα μεταμεσονύχτια Awakenings! Αλλά και σένα θα σε ταλαιπώρησε πολλά χρόνια φαντάζομαι αυτό το γιατί του ατυχούς triple lutz στον τελικό του παγκόσμιου πρωταθλήματος του καλλιτεχνικού πατινάζ στις 25 Νοεμβρίου του 1970 και για να το διαχειριστείς αποφάσισες να γίνεις άτε- γκτη με τον εαυτό σου και τους συνανθρώπους σου… Kαι όσες φορές και να πατήσεις το rewind εκείνης της χορογρα- φίας σου… Αλλά δεν είμαι partenaire που δύναται να χορέψει patinage artistique 24 . Αλλά εσύ ήθελες μόνο espresso και εκ των προτέρων γνώριζες ότι θα δειπνήσουμε μαζί… Και εγώ δεν ήμουν ούτε για espresso. Και προσπάθησες να με τραβήξεις από τον τάφο μου και να με αναστήσεις. H εμπειρία είναι σαν τo οδοντικό νήμα. ακόμη και αν ο Τρελο-Καπελάς δεν άκουσε τη συμβουλή σου και δεν πήγε την Alice στον παιδότοπο που προσπαθούν να βρουν τα χαμένα κομμάτια στο puzzle. κρατώντας σου για ombrellino. μόνο που ο καθένας χρει- άζεται το δικό του για να υφάνει την αιώρα που νανουρίζει τη δική του μητέρα… Η Shiatsu είναι η Shiatsu και ο Τρελο-Kαπελάς είναι ο Τρελο-Kα- πελάς. ένα λευκό κοχύλι με σκελετό από ξύλο ακα- κίας. ακόμη και αν εργάζεται. All time classic γυναικεία ανασφάλεια ότι αν δεν περνά κάποιος caballero ώρες μαζί τους. να μοιραστείς μαζί μου τα παιχνίδια σου.

25 . über alles! Και για να δύνασαι ν’ αγαπήσεις πραγματικά. ευελπιστώ- ντας. που στη διάλεξη για την αγωγή του καταπιεζόμενου με περίμενες στην πρώτη θέση. διαφορετικά αγαπάς μόνο τις replicas σου! Kαι για να δύναται ο Τρελο-Καπελάς να παρευρεθεί στο μυστικό δείπνο μαζί σου. που στα γενέθλιά μου στις 8 Μαϊου μου πήρες ένα κομμάτι γλυκό κορμό και το βιβλίο του Allan Percy. Μορφέας Ελευθερίου σ’ ένα αυστηρά οριοθετημένο κύκλο από κιμωλία… Οι κανόνες σου. που αποζητούσες ένα δείπνο με όλα τα παρελκόμενα. που προσπαθούσες να είσαι μαζί μου όσο το δυνατόν περισσότερο. ενώ εξαρχής ήθελες ένα δείπνο. κάποια στιγμή. πρέπει να αφήσει την Alice στην Cuckoo’s nest! Και όταν είδες ότι τα rendezvous για espresso περιορίζονταν. αυτό που πραγματικά σου λείπει Frida. που έτρεχες να με αποχαιρετήσεις σαν γάτα στο ascenseur και μου νιαούριζες Charlie Brown θα τα καταφέρεις. ότι το ημιτελές θα ολοκληρωνόταν με το valse sentimentale της παλίρροιας του Ευρίπου. λόγω των δικών μου βράχων. ακόμη και αν με γοήτευε ο τρόπος που με περίμενες στο project για την ποδηλατοδρομία των πρωτόπλαστων και που έτρεχες πρόσχαρη να με αγκα- λιάσεις και να με φιλήσεις. πρέπει να απο- γειώσεις τα χάρτινα αεροπλανάκια από το business room του κομφορμισμού. όταν ήσουν στο Tσιρικριά. που στο café bar ΞουΛ με το που έφτασα ζήτησες από τον οι- νογνώστη αδερφό της καλή σου φίλης Lhakpa Sherpa να κάτσει παραπέρα για να μ’ έχεις δίπλα σου. γιατί οι περισσότεροι άνθρωποι δειπνούν μόνοι τους στα εστιατόρια με συντροφιά το tablet τους… Θυμάσαι που σε πήρα τηλέφωνο. που μου πρότεινες να με φιλοξενήσεις στην China Town για να μελετήσω τη φιλοσοφία του Feng shui. που θα έλιωνε σαν παγωτό τους βράχους του Σίσυφου… Και εγώ δεν ήμουν ούτε για espresso. από τις δύο στο μια φορά την εβδομάδα μου είπες: Θέλω να πίνουμε espresso μαζί μια φορά την εβδομάδα! Μάλλον τότε εκ των πραγμάτων συμβιβάστηκες ότι ήθελες μόνο ένα espresso μαζί μου. που κουβαλώ ως άλλος Σίσυφος. για να ακούσω τον ήχο των κυμάτων από το κινητό σου. στην τρίχα ντυμένη στα κόκκινα και με είχες πνίξει στα φιλιά. που κρατού- σες συνεχώς το χέρι μου στο άνετο θέατρο που πήγαμε για να ακούσουμε τον μονόλογο της Σταματίας.

η αρμύρα θα έχει σμιλέψει το διαβρωμένο γλυπτό… Αλλά έπρεπε να πάω με την Αlice για ελεύθερη κατάδυση στην άβυσσο της λήθης… Θυμάσαι την Πρωτομαγιά στους κρεμαστούς κήπους της Βαβυ- λώνας. δεν πιάνει το κινητό. Και το magic bus άργησε να ‘ρθει. αν όταν μεγαλώσουν αποκτήσουν την κακή συνήθεια ν’ αγοράζουν σακουλάκια με καραμέλες από αγνώστους. επειδή η φίλη του αλαφιασμέ- νου οδηγού έπαιζε ολημερίς με το μαγιόξυλό του στην τετριμμένη παγανιστική γιορτή. επιλέγοντας γι’ αυτά. Ευτυχώς που προθυμοποιήθηκε ένας σωματοφύλακάς σου και με πήγε με την άμαξά του μέχρι την πολυσύχναστη στάση που περιμένουν τα μοναχικά ανθρωπάκια του Γαΐτη. τους κάθε λογής -ισμούς… Γιατί τα παιδιά είναι ελεύθερα να κολυμπούν στο Big Blue… Oι κανόνες επιδέχονται τροποποίησης. όπως και τα νομοσχέδια επιδέχονται τροπολογιών. Ένα μακροβούτι στη σιωπή… Και στο βυθό. όσο και αν η Alice ματαίως αναζητά τον ερωτύλο Leonard να επιστρέψει στη Wonderland… Και όταν αναδυθείς. για να πάρω το magic bus και να επιστρέψω στη Wonderland. γιατί φτιάχνονται από ανθρώπους για ανθρώπους… Και στους κανόνες υπάρχει και η διασταλτική ερμηνεία. 26 . ΑΝΤΛΙΑ Νομίζεις πραγματικά ότι δεν ήθελα να βρίσκομαι εκεί μαζί σου. Α little girl is learning to ride a bicycle… Ι don’t know her name… But I’d like to be her Stalker in a luna park… Αλλά τα παιδιά δεν τα εξοστρακίζουν από το σπίτι όπου ο αγέ- ρας δεν πληγώνει. πέραν της γραμματικής. ούτε οι γονείς τους επιβάλλουν το δικό τους αξιακό σύστημα. Aκόμη θυμάμαι πώς κοίταζες τα κοάλα των φιλενάδων σου και πόσο χαρούμενη ήσουν όταν κράτησες κάποιο στην αγκαλιά σου. χωρίς αυτά. ακόμη και αν ο camarero δεν είχε Β12 να σου προσφέρει στο café bar του Νιχάι… Kαι μετά νομίζεις ότι δεν ήθελα να έρθω για espresso μαζί με τους σωματοφύλακές σου.

Και όταν πονέσει το λυγισμένο σου κλωνάρι. ιππεύοντας τους Κενταύρους. Θυμάσαι τις δροσερές καλοκαιρινές βραδιές στο Εtapo. Δεν θυμάμαι ποτέ να έσπασα το ρεκόρ των δύο παραστάσεων την εβδομάδα με μια τρίτη… Θυμάσαι ένα βράδυ που μου είπες ότι σέρνω το σώμα μου. υπό τις ιαχές των ροζαλί επαναστατών που τραγουδούσαν ζαλισμένοι. οι οποίες θα μου λείψουν μαζί με τις γκριμάτσες σου! Τόσο μα τόσο παραστατική στις αγορεύσεις σου στην αρχαία αγορά… Πόσο μου αρέσει να σε πειράζω… Και μια πολύχρωμη écharpe ανέμιζε στο ανάλαφρο. η οποία έμεινε μόνη της όλη την ημέρα και τα βρήκα μπριάμ στο σπίτι. Πάλι είχε σκηνοθετήσει το μονότονο σκηνικό με τα marie claire στο πάτωμα και το éclair που είχα φάει μου βγήκε ξινό. η Alice δεν θα με θυμάται! 27 . Ο βρυκόλακας ξεπόρτιζε να πάει στην καλή του και μετά να επιστρέψει στον τάφο του. Μορφέας Ελευθερίου Και έπρεπε να επιστρέψω στην Alice. που θα γινόταν ένα υπόκωφο και συγκαταβατικό ΝΑΙ… Όλα υπό μια αίρεση πλανώμενη στον αέρα… Λίγο μετά τη δύση του ηλίου και λίγο πριν φέξει το πρωί. Νομίζεις ότι δεν ήθελα να σε συνοδεύσω στο γλέντι που ακολού- θησε τον γάμο της Νηρηίδας Θέτιδος με τον θνητό Πηλέα. θα σε νιώσω. Δεν θα υπήρχε καλύτερος ξεναγός από μένα. λίγο πριν το ενθουσιώδες και στεντόρειο ΟΧΙ. γιατί το βουνό του Vivaldi το γνωρίζω από μικρό παιδάκι σπιθαμή προς σπιθαμή. γιατί αν τσιμπήσω το δέρμα μου. Γιατί η Alice με περιμένει στο σπίτι να της αφηγηθώ ιστορίες για να κοιμηθεί! Αλλά σε τούτο το ταξίδι με τον Υπερσιβηρικό. θα με νιώσεις. όπου είχες πάει με την καλή σου φίλη Lhakpa Sherpa. Αναρωτιέμαι αν ο θιασάρχης θα κατεβάσει ποτέ αυτό το κακό- γουστο μονόπρακτο που πληρώνει o ίδιος πάντα θεατής… Φώναξε τις γάτες! Μπήκαν αρουραίοι! Αλλά αυτό είναι το δικό μου surreal σενάριο. Αναρωτήθηκες ποτέ γιατί ένα μαρσιποφόρο καγκουρό κάνει autostop στη Xαμένη Λεωφόρο.

δυο λεπτά σου ζήτησα πριν πάμε στην καθιερωμένη ετήσια χοροεσπερίδα . εάν δεν έχουμε ήδη αρρωστήσει… Αγχωμένη μαλακία στην αναμονή για τη γλυκιά φωνή της γκου- βερνάντας στις οκτώ το πρωί! Μόνο που από τότε που λιποθύμησε η Alice 2 φορές μπροστά μου και έλαβε παράσημο για τον άθλο της στο μέτωπό της και θα μπορούσε να συναντήσει τον Doctor Zhivago. για να δούμε τι κάνει η Alice! Ο φόβος μαράζωσε τα λιγοστά ομιλούμενα λουλούδια στις jardinières της Wonderland… Μπορεί το νόμισμα του Ιανού που είχε απομείνει μέσα μου να το έφτυσα με τη βοήθειά σου. τον κινηματο- γραφικό έρωτα της ζωής της στον ουρανό της Wonderland. ΑΝΤΛΙΑ Και η Alice κάποτε μ’ έπαιρνε στην αγκαλιά της και μου έλεγε ιστορίες για να κοιμηθώ! Καλά μου είχε πει κάποτε ο Τom ότι προσέχουμε υπέρμετρα την υγεία της Ιοκάστης.παρόλο που σου πρότεινα αρκετές φορές να γνωρίσω τη Matilde και να πιούμε ένα espresso! Δεν το αντέχω να παίρνω συνεντεύξεις από ανθρώπους που δεν θυμούνται το νόημα της ζωής τους! Ακόμη ηχεί στ’ αυτιά μου σαν Gong! 28 . αλλά το άγχος μου για την Alice ουδέποτε! Αλλά κι εσύ δεν άντεξες ούτε μια καλησπέρα να πεις στην Αlice . είτε μεσημέρι. με ρίσκο να αρρωστήσουμε εμείς. είτε βράδυ. τότε το άγχος δεν ήταν πια διαχειρίσιμο και από τότε όπου και να πηγαίναμε και πηγαίνουμε με τον Tom κάπου κοντά σε ακτίνα 5 λεπτών από το λαγούμι μου. μετά από αρκετό χρονικό διάστημα. πάντα ο Tom τρύπωνε και τρυ- πώνει στο λαγούμι μου.

29 .

κορακίσια μαλλιά. όταν την ένιω- σε αναστατωμένη και πριν προλάβει ν’ αντιδράσει. πήρε μια εντελώς αφύσικη στάση. Μέχρι που γνώρισε τον Κυριάκο είχε μείνει πιστή στον μακαρίτη κι έσβηνε την αναστάτωση που ένιωθε από καιρό σε καιρό με κρύα ντους και σωματική εξάντληση. έπιασε με το βλέμμα του τη χήρα 30 . κατάμαυρα. την καταράστηκε που την έκανε χήρα προτού καλά-καλά κλείσει ένα χρόνο παντρεμένη και την τουφέκισε. δεν το κουμαντάρισε σωστά κι αυτός και ήρθε και γύρισε τούμπα το άλογο και τον πλάκωσε. έδωσε μια το ζώο και σηκώθηκε στα δύο του πόδια. Είχε λυγερή κορμοστασιά και μαύρα. Το άλογο τού είχε σπάσει τη σπονδυλική στήλη. Γύρναγε από δουλειά στα χωράφια ο μακαρίτης. Είχε ξεράσει αίμα από το στόμα και το κορμί του. που τον έβαζε τακτικά στο σπίτι της για δήθεν μαστορέματα και μερεμέτια και του σέρβιρε γλυκό τριαντάφυλλο από τη μασχάλη της. ΑΝΤΛΙΑ Η Ανάσταση της Ουρανίας Στο τέλος του Αυγούστου. Γύρισε μόνο του το ζώο στο σπίτι κι όλοι έβαλαν το κακό στο νου τους. Είχε χηρέψει στα είκοσι δύο της. όταν έπεσε πάνω στον άντρα της η αγαπημένη του φοράδα. Τα μάτια της ήταν γατίσια και πράσινα και το δέρμα της χρυσαφένιο κι απαλό σαν μετάξι. Η Ουρανία ήταν μια χήρα σαν μαυροφορεμένη μαντόνα. Το σώμα της είχε τη μεστή ομορφιά των είκοσι οχτώ της χρόνων και κάτω από την πένθιμη ενδυμασία έκρυβε τη λαχτάρα για τον έρωτα. Όπως φόρτωνε τα σακιά στην καρότσα του φορτηγού. Ήταν μια γυναίκα πεισματάρα. τα μισά πλευρά και του είχε ξεχαρβαλώσει το αριστερό πόδι. Τον κήδεψαν την επόμενη μέρα το πρωί και η χήρα μετά την κηδεία πήρε την φοράδα κάπου μέσα στα χω- ράφια. όπως έκαναν για να το σηκώσουν. Είχε πάει ο Κυριάκος νωρίς στης χήρας να φορτώσει το σιτάρι της και να το πάει για άλεσμα. ο Κυριάκος ξεκίνησε να έχει μό- νιμες σχέσεις με μια χήρα από ένα κοντινό χωριό. Κι όχι καμία στραπατσαρισμένη καρακάξα. που δεν πρόλαβε να χορτάσει. Τον βρήκαν δυο ώρες αργότερα σκασμένο εκεί που τον είχε ρίξει η φοράδα.

που μάζευε στον δρόμο για το νεκροταφείο για να κάνει το μνήμα πιο χαρούμενο και εορταστικό. λέγοντας. Και δεν ήταν μόνο το τραγούδι. Η πρώτη που κατάλαβε ότι κάτι είχε αλλάξει ήταν μια γειτόνισσα και φίλη. Η χήρα είχε ξαναβρεί τη χαρά της. Έπλενε τα μάρμαρα. του έφερνε μικρά ανθάκια. Τέτοιες φωτιές που η φλόγα τους έκαιγε ακόμα κι όταν αυτός έλειπε και η Ουρανία. 31 . θα έπρεπε να του ετοιμάσει και για ύπνο. Ο Κυριάκος δυο βρα- διές την εβδομάδα της ζέσταινε το κρεβάτι και άναβε φωτιές βαθιά μέσα της. Σαν έκανε η Ουρανία να τον πληρώσει. γιατί δεν ήθελε να οδηγάει το φορτηγό μετά που έπεφτε ο ήλιος. έτσι και η Ουρανία είχε μπουμπουκιάσει κι ανάβλυζε ζωή από παντού. Πέρασε από τα υπόλοιπα σπίτια που είχε κανονίσει να φορτώσει σιτάρι και στον γυρισμό από τον μύλο. εκείνος δέχτηκε. ένιωθε μόνιμα ζεστή. Όπως έμπαιναν στο σπίτι της Ουρανίας. Όπως ένα φυτό που έχει μείνει απότιστο και μαραμένο κι έρχονται οι πρώ- τες βροχές του Απρίλη. αν είχε σωθεί το λάδι κι αν το είχε η εποχή. που την έπιασε να μουρ- μουρίζει ένα γαμοτράγουδο την ώρα που άπλωνε μπουγάδα. άναβε το καντήλι του. έλαμπε ολόκληρη. Τον κοίταζε με τα μεγάλα πράσινα μάτια της κι έλεγε μέσα της πως κάπως έτσι θα ήταν και ο Απόλλωνας. που κάθονται και μοιρολογούν οι χήρες στα μνήματα των αντρών τους. Παναγιώτης Παπαδόπουλος που τον κοίταζε ξελιγωμένα. δεν δέχτηκε χρήματα κι όταν εκείνη τον κάλεσε μέσα στο σπίτι για φαγητό για να του το ανταποδώσει. για πρώτη φορά στην ζωή της. καυτά δάκρυα έσταζαν απ’ το μουνί της. Σταμάτησε να πηγαίνει και στο μνήμα του άντρα της κάθε μέρα. Και πλέον ούτε παράπονα ούτε κατάρες ούτε κλάματα ούτε γιατί με άφησες μόνη και τα συνα- φή. το ξεδιψάνε και το φέρνουν πίσω στην ζωή. πως αν έμενε για φαΐ. Πήγαινε κάθε Κυριακή μόνο για να το συμμαζέ- ψει. φρόντισε να ξεφορτώσει το αλεύρι της χήρας τελευταίο.

αν δεν της περάσει ο καημός για εκείνο το διαβολόσπερμα. Αν τύχαινε και την έστελνε η μάνα της για κάνα θέλημα και τον πετύχαινε έξω. Αυτές οι συναντήσεις τέλειωναν με μiα αίσθηση αμηχανίας και μπόλικη αγαρμποσύνη κι από τις δυο μεριές. ΑΝΤΛΙΑ Ο Κυριάκος καταστρέφει την Ασημίνα Η Ασημίνα είχε αμπαρωθεί στην κάμαρά της από την ώρα που πληροφορήθηκε τα νέα και τα μάτια της είχαν πρηστεί και κοκκινίσει απ’ το κλάμα. «την Ασημίνα την αγαπάω και θέλω να τη στεφανωθώ». τον Κυριάκο. τελειώνοντας από μια τυχαία συνάντηση με τον Κυριάκο. «δώσε την συγκατάθεσή σου κυρ Μανώλη και η Ασημίνα σου θα ζήσει βασιλικά μαζί μου». Όλα αυτά τα έλεγε με μiα δυσκολία κι όλο απέφευγε να τον κοιτάει στα μά- τια. Τον Κυριάκο η Ασημίνα τον είχε αρραβωνιαστεί τρεις μή- νες νωρίτερα. ότι θα χάσει το στερνοπούλι της. είχε πει του πατέρα της. το προσωπάκι της φωτιζόταν κι ένα αθώο χαμόγελο σχη- ματιζόταν στο μπουμπουκένιο στόμα της. Της Ασημίνας της άρεσε ο γαμπρός που της κανόνισαν και στην πραγματικότητα τον είχε ερωτευτεί εδώ και καιρό. που γύρισε 32 . «Κυρ Μανώλη μου». Σαν να ήξερε ότι θα του άφηνε την κόρη χαλασμένη. είχε τόσο ξεμυαλιστεί. Το επόμενο βράδυ ήρθε η μάνα του Κυριάκου κι ο κυρ Μανώλης με κάθε επισημότητα τέλεσε τον αρραβώνα. αστεφάνωτη και γκαστρωμένη. φώναξαν τις γυναίκες να τους τα ανακοινώσουν. Μια φορά. Τρεις μέρες δεν είχε βάλει τίποτα στο στόμα της και μονολογούσε η Μανώλενα. Αφού κανόνισαν οι άντρες μεταξύ τους τα της προίκας και τις ημερομηνίες για τα στέφανα. Σαν να ήξερε ο άτιμος το κακό που του ετοίμαζε. Η μάνα της την παρακαλούσε να βγει να φάει κάτι.τα μάγουλά της κοκκίνιζαν από τη συστο- λή και δεν μπορούσε να αρθρώσει λέξη. όταν επίσημα είχε πάει επίσκεψη στο σπίτι της για να την ζητήσει. Έβηξε κάπως να δώσει επισημότητα στον λόγο του και συνέχισε λέγοντας του γέρου. τον γιο του σατανά. Κι όλη την ώρα τον μνημόνευε με κατάρες για την ντροπή και το κακό που της έφερε στο σπίτι. Όταν της ανταπέδιδε κι αυτός το χαμόγελο.

ήταν ο νούμερο ένα ερ- γένης της περιοχής και το καμάρι της χήρας μάνας του. έτσι ογκώδης όπως ήταν. Πολύ όμορφος! Πέρναγε ο Κυριάκος και όλοι γυρνούσαν να τον θαυμάσουν. Ο Κυριάκος είχε ένα φορτηγό και το μίσθωνε για μεταφορές. που τον κανάκευε όλη την ώρα για την αξιοσύνη του και την λεβεντιά του. Ήταν ψηλός κι από το φόρτωμα ξεφόρτωμα είχε φτιάξει ένα σώμα μυώδες και σφιχτό. δεκαεπτά χρονών μπουμπουκάκι. Φόρτωνε και μετέφερε από καλαμπόκι και μπαμπάκι μέχρι γου- ρούνια και κατσίκια για σφάξιμο. Μετά τον αρραβώνα. Στα είκοσι έξι του χρόνια. Παναγιώτης Παπαδόπουλος από τον μπακάλη σπίτι της μ’ ένα κιλό ρύζι αντί για φακές και μια πλάκα μαργαρίνη που της είχε παραγγείλει η μάνα της. Με όλους είχε να ανταλλάξει μια καλή κουβέντα. καμάρωνε το κελεπούρι. Οι δουλειές του πηγαίναν τόσο καλά. Είχε και κάτι μεγάλες ψωμωμένες πλάτες που τον έκαναν. Το περπάτημά του είχε μια παλικαριά και μια πρωτόγονη ευγένεια. που ετοιμαζόταν να πάρει δεύτερο φορτηγό και δεύτερο οδηγό για να το δουλεύει. • Οι δύο βινιέτες είναι αποσπάσματα από τη συλλογή διηγημάτων «Ο Κυριάκος κι ο Κυριάκος» 33 . Και ήταν όμορφος. Η Ασημίνα δίπλα του. να φαίνε- ται ανώτερος από τους άλλους άντρες. το ζευγάρι είχε την άδεια να κυκλο- φορεί επίσημα στο χωριό κι όλες μακάριζαν την Ασημίνα που της είχε τύχει τέτοιο παλικάρι. Η Ασημίνα ζούσε το όνειρό της. σε όλη την Πελοπόννησο και την Αιτωλοακαρνανία.

Ήταν αναγκα- 34 . πάντα εφαπτόμενοι στο γυαλί της συσκευής. Ο γκρίζος ουρανός φλέρταρε από νωρίς με το στερεότυπο της βρετανικής κακοκαιρίας και η βροχή έμοιαζε πια αναπόφευκτη. ΑΝΤΛΊΑ Η αρχαία θεραπεία Μικρές ψιχάλες βροχής έπεφταν με άγνωστη ταχύτητα από τον ουρανό και κατέληγαν πάνω στη γυάλινη οθόνη ενός κινητού. Στην οθόνη φώτιζε ο χάρτης της πόλης. σκάζοντας άηχα και απαλά. με μία σχεδιασμένη διαδρομή σε έντονο μπλε χρώμα. Αντίχειρας και δεί- κτης ενώθηκαν και απομακρύνθηκαν. Είχε ακολουθήσει πιστά τις οδηγίες που την είχαν φέρει μέχρι το Πανεπιστήμιο. για να αυξηθεί το ζουμ του χάρτη. όμως δεν μπορούσαν να την καθοδηγήσουν περαιτέρω.

βγήκε σε μια αυλή μικρής έκτασης. ακολουθώντας τον κρυφά. τον οποίο θα μπορούσε να εκμεταλλευτεί για να την οδηγήσει στον προορι- σμό της. Σε μια πρόχειρη πινακίδα. εκείνος της εξήγησε λεπτομερώς πώς να πορευτεί και δεν παρέλειψε να της προσφέρει μια καραμέλα βουτύρου. ξεχωρι- στά κτίρια. κρατώντας όλους τους τύπους. πέρασε μέσα από έναν χαμηλοτάβανο διάδρομο σε μία δεύτερη. Δυστυχώς. εκτίμησε την έμφυτη ευγένεια που διακα- τείχε τους πολίτες εκείνης της χώρας. Αφού η σιγανή φωνή της διατύπωσε την ερώτηση. πέρα από ελάχιστα αγέλαστα παιδιά που περνούσαν γοργά από το πλάι της και εξαφανίζονταν αμέσως. 35 . Ένας Άγγλος μεσήλικας. όπου το συνέδριο είχε ήδη ξεκινήσει. επικρατούσε απόλυτη ερημιά. αναγραφόταν το όνομα του συνεδρίου και ένα βέλος. Αποκλειστική επιλογή ήταν να ζητήσει βοήθεια. που ήταν καρφωμένη στο χορτάρι της αυλής. Ακολουθώντας την κατεύθυνση που έδειχνε η μύτη του βέλους. Της άρεσε αυτό το κατάλοιπο αριστοκρατίας που ωθούσε την αβρότη- τα στην καθημερινότητά τους. Πέρασε τη μεγάλη καγκελόπορτα χρυσού χρώματος που καλω- σόριζε επιβλητικά φοιτητές και επισκέπτες και προχώρησε στους κατάφυτους κήπους του πανεπιστημιακού χώρου. με την αντίστοιχη πλευρά τους καλυμμένη από αναρ- ριχώμενο κισσό. με υβριδικό πόστο γραμματέα και επιστάτη. Περνώντας μέσα από μια ερημική στοά. που ήταν περιστοιχισμένη από τέσσερα. χωρίς να χρειαστούν συστάσεις. Στέλιος Ανδρεάδης σμένη να συνεχίσει μόνη της και να εντοπίσει χωρίς διαδικτυακή βοήθεια την αίθουσα του συνεδρίου. Αφού σκούπισε τις σταγόνες που είχαν προλάβει να βρέξουν το κινητό. με αποτέλεσμα να ηχούν μόνο τα τακούνια της στον πλακόστρωτο δρόμο. Παρότι αρνήθηκε το κέρασμά του. Στην πραγματικότητα δε στράφηκε ούτε ένας προς το μέρος της. την καλημέρισε ένθερμα. μεγαλύτερη αυλή και ο αρχιτεκτονικός λαβύρινθος έλαβε τέλος μπροστά σε μια γυάλινη αίθουσα. Ήλπιζε ότι θα συναντούσε τυχαία κάποιον συμμετέχοντα του συνεδρίου. το άφησε να γλιστρήσει μέσα στην Birkin τσάντα της. σε πλήρη αντίθεση με τα μέρη της υπόλοιπης Ευρώπης που είχε επισκεφτεί. έτσι πλησία- σε το πρώτο κτίριο από όπου ξεμύτιζε φως μέσα στη μουντή ατμό- σφαιρα και άνοιξε την παλιά πόρτα του. Για ένα δευτερόλεπτο πίστεψε πως η αργοπορημένη της άφι- ξη θα τραβούσε μονομιάς όλα τα επικριτικά βλέμματα του κοινού. ειδικά της νότιας.

αφομοιώθηκε πλήρως με το υπόλοιπο κοινό. αφού χρησιμοποιούσαν συνεχώς ορολογία της επιστήμης τους και έθιγαν εξειδικευμένα πεδία. Μετά από πολλές δυσνόητες παρουσιάσεις. προσπάθησε να μην τους ενοχλήσει περνώντας από μπροστά τους. όπως ένας πενηντάρης με ένα σαχλό καπέλο και σορτς ή μια παχουλή κοπέλα με αθλητικές φόρμες. ζυγίζοντας την εξωτερική τους εμ- φάνιση και το ντύσιμο. Ορθά την είχαν προειδοποιήσει οι συνάδελφοί της πως στα συνέδρια πληροφορικής συνηθιζόταν το καθημερινό. αλλά έδιναν κάποια σημασία στον ομιλητή. αλλά και να προφτάσει εντός χρόνου. Άλλη στη θέση της ίσως υποτιμούσε τους υπόλοιπους. μα δεν αγχωνόταν για αυτό. ενώ οι γυναίκες σε φτηνές φούστες και μπλουζάκια. Οι άντρες περιορίζονταν σε βαρετά πουκά- μισα. ώστε να ξεχαστεί. Παρότι έμοιαζαν απο- χαυνωμένοι. μάρκας Manolo Blahnik. με αποτέλεσμα το άγχος να ανεβάσει αμέσως τους παλμούς της καρδιάς της και να δημιουργήσει μία πίε- 36 . όμως εκείνη ένιωθε μειονεκτικά. αφού ήταν η μο- ναδική ψυχολόγος ανάμεσα σε πληροφορικούς. Με ήσυχες κινήσεις άνοιξε τη δεύτερη τσάντα που κουβαλούσε μαζί της για να βγάλει έναν Mac υπολογιστή και πατώντας το κουμπί που θα τον έθετε σε λειτουργία. έριχνε διακριτικές ματιές στα άγνωστα άτομα τριγύρω της. Εκτός από τη διαφορετική της ειδικότητα. ξεχώριζε ακόμη πε- ρισσότερο από το σύνολο εξαιτίας του Hugo Boss ταγιέρ της και των χαμηλοτάκουνων γοβών της. αν όχι τελείως ατημέλητο στυλ. όλα άγνωρα για μια καθηγήτρια Ψυχολογίας. Επικεντρώ- θηκε πάλι στην παρουσίασή της. με μεγάλη δυσκολία να τους κατανοήσει. Δεν είχε ετοιμάσει την παρουσίασή της. έτσι έμεινε στην τελευταία γραμμή καθισμάτων. Καθώς έφτιαχνε τις διαφάνειες που θα πρόβαλε αργότε- ρα στους αδιάφορους συμμετέχοντες. ΑΝΤΛΊΑ αφού άπαντες είχαν έναν φορητό υπολογιστή στα γόνατά τους. συνειδητοποίησε πως είχε φτάσει η σειρά της. Κάποιες παρουσίες τσιγκλούσαν την αισθητική της. Λίγοι ήταν αυτοί που δεν είχαν βυθίσει τη ματιά τους στην οθόνη. Το αρνητικό συναίσθημα πως έδειχνε σαν τη μύγα μες το γάλα φούντωσε γρήγορα και άρχισε να την ενοχλεί. σε αντίθεση με τις εμπειρίες της από προηγούμενα συνέδρια του δικού τους κλάδου. προσπαθούσε να ακούει τους διαδοχικούς ομιλητές. όσο το δυνατόν πλησιέστερα στην πόρτα. Παράλληλα. Είχε ενημερωθεί για το πρόγραμμα των ομιλιών και η δική της σειρά αργούσε τόσο πολύ που προλάβαινε να προετοι- μαστεί με άνεση.

μαύρος σκελετός που σηκωνόταν ελαφρά στην αριστερή και στη δεξιά άκρη. Η απρόσμενη εικόνα την εμπόδιζε να ξεκινήσει. Ένας από τους διοργανωτές ανέβηκε στο βήμα για να την προλογίσει. όμως αυτό που είχε αιχμαλωτίσει τόσο ξαφ- νικά το βλέμμα της ήταν τα γυαλιά μυωπίας που φορούσε. η οποία βρισκόταν σε χαμηλότερο επίπεδο από τα καθίσματα. που μας παρουσίασαν οι κύριοι μέχρι τώρα γύρω από τη νόσο Alzheimer. «Θα κάνουμε ένα διάλειμμα από τις πολύ ενδιαφέρουσες τεχνολογικές προσεγγίσεις. ενώ εκείνη πήρε στα χέρια τον υπολογιστή της και κατέβηκε προσεκτικά τις σκάλες για τη σκηνή. σε μια ελπιδοφόρα προσπάθεια να μεταλαμπαδεύεται ευκολότερα η γνώση γύρω από τη νόσο Alzheimer. Γνώριζε πως αυτό το στυλ ήταν πάλι στη μόδα. Σε κάθε σκαλί που πατούσε εντεινόταν στη φαντασία της η δυσάρε- στη αίσθηση πως τα βλέμματα όλων των παρευρισκόμενων ήταν στραμμένα πάνω της. όπου ερευνητές από όλο τον κόσμο μπορούν να μοι- ραστούν τα αποτελέσματα των μελετών τους. Ένας άντρας την κοιτούσε. μάλλον περιμένοντας απλά να την ακούσει. συνοδευόμενα από μουρμουρητά για επιτη- δευμένη εμφάνιση. όπως το πάτημα ενός πλη- 37 . επειδή πολλοί φοιτητές της κυκλοφορούσαν με τέτοια γυαλιά. Εν αναμονή της ομιλίας της δε μιλούσε κανείς και μέσα στην ησυχία του χώρου πολλαπλασιάζονταν όλοι οι μικροί ήχοι. καθηγήτρια Κλινικής Ψυχολογίας από το Πανεπιστήμιο της Βοστόνης. Στέλιος Ανδρεάδης ση στο κέντρο της κοιλιάς της. κλίκαρε με ένα ελαφρύ τρέμουλο το αρχείο της παρουσίασης. και θύμιζε να έχει ξεπηδήσει από τη δεκαετία του πενήντα. για να περάσουμε σε μια ειδική προσκεκλημένη του συνεδρίου. Σαν οικεία τελετουργία ξέκλεψε μερικά δευτερόλεπτα ηρεμίας συνδέοντας τον φορητό υπολογιστή της στον προβολέα της συνε- δριακής αίθουσας. Ας μας πει περισσότερα η κυρία Chang» έκλεισε ο διοργανωτής τον πρόλογο με ένα τεράστιο χαμόγελο και οπισθο- χώρησε για να παραδώσει το βήμα στην ομιλήτρια. Απότομα σταμάτησε σε μία από τις μεσαίες σειρές. Τον έκαναν να μοιάζει τρομακτικά με τον άνθρωπο που είχε αφήσει πίσω της στις Ηνωμένες Πολιτείες. Η Emily Chang. έγειρε τον κορμό της ώστε τα χείλη της να πλησιά- σουν το μικρόφωνο και ολοκλήρωσε την προετοιμασία διατρέχοντας με τη ματιά της όλο το κοινό. όμως στον συγκεκριμένο άντρα είχαν κάτι το ξεχωριστό. Ήταν ένας παχύς. θα μας μιλήσει για την πρωτοβουλία του εργαστηρίου της να δημιουργήσουν έναν ιστότοπο.

το νευρικό χτύπημα ενός παπουτσιού ή ο διακριτικός βήχας για να καθαρίσει κάποιος στεγνός λαιμός. σαν να πίκραινε τα πάντα γύρω της. ΑΝΤΛΊΑ κτρολογίου. άηχα βήματα. συγκράτησε τα δάκρυα που δεν είχαν προλάβει να εμφανιστούν. Ακόμη και εκείνοι που αδιαφορούσαν αρχικά για την παρουσίαση. Επιθυ- μούσε όσο τίποτα να ρίξει μια γενναία χούφτα νερό στο πρόσωπό της. όμως το μακιγιάζ δεν της το επέτρεπε. ενώ αρνήθηκε κάποιο γλυκό. μα από ένα μπερδεμένο συνονθύλευμα συναισθημάτων με αφετηρία την ομοιότητα του άγνωστου άντρα. Κοίταξε το είδωλο στον τετράγωνο καθρέφτη μπροστά της. Στις γυναικείες τουαλέτες το νερό του νιπτήρα έτρεχε θορυ- βωδώς. Με το φλιτζάνι στο χέρι εντόπισε ένα κενό παγκάκι και κά- θισε στην ξύλινη επιφάνεια. τώρα είχαν σηκώ- σει τα μάτια τους από τις οθόνες λόγω της περίεργης καθυστέρησης και της υπερβολικής σιωπής. σχιστά μάτια της που θα μπορούσαν να παρερμηνευτούν από κάποιον ξένο ως ανέκφραστα. Παρατήρησε τα ανιαρά. Το αδύνατο σώμα της. καθώς τα βρεγμένα χέρια της ακουμπούσαν σε διάφορα ση- μεία του λαιμού της και των ζυγωματικών για να δροσιστεί. Ντροπαλά ζήτησε έναν ζεστό καφέ. σε ομάδες των τεσσάρων ή πέντε 38 . όταν έφτανε στη γλώσσα της. όχι πια από το άγχος. συγκέντρωσε με κόπο τη σκέψη της στο θέμα της παρουσίασης και παίρνοντας μια βαθιά ανάσα για να γεμίσει τα σφιγμένα πνευμόνια της. Με την καρδιά να χτυπάει δυνατά. που ευτυχώς δεν ήταν κρύα. Με μικρά. σαν να προσπαθούσε να μετατρέψει τη φυ- σική της παρουσία σε αόρατη. Τα θλιμμένα. άφησε τη φωνή της να βγει ελεύθερη. Παρότι τα διάφορα κέικ που υπήρχαν στολισμένα σε έναν μακρύ πάγκο έδειχναν νόστι- μα και λαχταριστά. ολόισια μαλλιά της και τα ερμητικώς σφιχτά χείλη της. Ακόμη και ο καφές έπαιρνε τη γεύση του χώματος. κατευθύνθηκε στην κλειστή βεράντα όπου είχαν συγκεντρωθεί όλοι για το διάλειμμα. Ο διοργανωτής με παγωμένο πλέον χαμόγελο την κοιτούσε κατάματα. Ο κόσμος γύρω της ήταν κυρίως όρθιοι. ενόσω πολυάριθμες γυναίκες έμπαιναν και έβγαιναν. Θα προτιμούσε να παραμείνει κρυμμένη μέσα στις τουαλέτες μέχρι να αποχωρήσει και ο τελευταίος συμμετέχων του συνεδρίου. ήταν βέβαιη πως δε θα μπορούσε να γευτεί τη γλυκάδα τους. μαύρα. όμως αισθανόταν αμήχανα έτσι που στεκόταν και καθυστερούσε την έξοδό της. παρακαλώντας την από μέσα του να μιλήσει.

όμως ο τρόπος που παρουσίαζε τη δουλειά του της θύμισε πλασιέ και σύντομα άφησε να φανεί η ενόχλησή της. ευδιάθετη φωνή και κακή προφορά. 39 . που ίσως να είχε προκληθεί από την ένταση της δικής της ματιάς. διακόπτοντας κάθε τόσο τον διάλογό τους με ηχηρά γέλια. Δεν μπορούσε να το ανεχτεί αυτό. Δε θα επέτρεπε στον εαυτό της να συνομιλεί ανέμελα μαζί του. Αν και ανακουφισμένη. Τρομοκρατημένη τον παρακολούθησε να εγκαταλείπει την κούπα του σε ένα τραπεζάκι και να πλησιάζει προς το μέρος της με εμφανή διάθεση να τη γνωρίσει. Με την αναπνοή της να έχει κοπεί. ήταν ο επόμενος που αποπειράθηκε να την προσεγγίσει. Στέλιος Ανδρεάδης ατόμων και συνομιλούσαν δυνατά. Μόνο όταν κατάφερε να βρει τη χρυσή πύλη και να βγει εκτός της ζώνης του Πανεπιστημίου. Την κοίταξε με ενδιαφέρον. όταν είχε χάσει οριστικά το δικαίωμα να αλληλε- πιδρά με τον άντρα που τόσο τρομακτικά της θύμιζε. ίσως ο δεύτερος πιο καλοντυμένος στο συνέδριο μετά την Emily. τόσο κοινωνικοί. Το αηδιασμένο βλέμμα της συνά- ντησε τυχαία μέσα στο πλήθος τον άντρα που της είχε προκαλέσει νωρίτερα ταραχή και με έναν ανεξήγητο τρόπο εκείνος το κατάλαβε. Μια Ισπανίδα με κοντό. μπόρεσε να αφήσει τον αέρα να περάσει πάλι στους πνεύμονές της. Συζήτησαν λίγο για τα επιστημονικά τους ενδιαφέροντα. Ήταν παράδοξο πως όλοι αυτοί οι άνθρωποι είχαν παρατήσει με περισσή ευκολία τους υπολογιστές τους και ξαφνικά έδειχναν τόσο διαφορετικοί. οι οποίοι στα μάτια της φάνταζαν να καταβροχθίζουν με μανία τα κέικ και να κατεβάζουν μεγάλες ποσό- τητες από ροφήματα στα γεμάτα στόματά τους για να μπορέσουν να καταπιούν όσα μασουλούσαν. ξανθό μαλλί την αιφνιδίασε. ήπιε μερικές ακό- μη γουλιές από τον φρικτό καφέ της και συνέχισε να παρακολουθεί σιωπηλά τους υπολοίπους. από έναν παράλογο φόβο πως ο άγνωστος άντρας θα συνέχιζε να την ακολουθεί. άρπαξε τις δύο τσάντες της. δίχως να κοιτάξει στιγμή πίσω της. Ένας κουστουμα- ρισμένος Ινδός. Σε μια απεγνωσμένη κίνηση να τον αποφύγει άπαξ και διά παντός. με αποτέλεσμα να ξεχωρίζει εκείνη ως η πιο μονόχνωτη. αλλά μέσα σε μερικά λεπτά η κουβέντα τους βάλτωσε και η Ισπανίδα απομα- κρύνθηκε βήμα-βήμα για μια πιο ζωντανή παρέα. εγκατέλειψε την κατάμεστη βεράντα για να μπει στο πανεπιστημιακό κτίριο και από εκεί κινήθηκε απευθείας προς την έξοδο. Έχοντας απομείνει πάλι μόνη στο παγκάκι. πορευόταν τροχάδην μέσα στους πολυδαίδαλους κήπους. σαν άρ- χισε να της μιλά με βροντερή. παράτησε τον καφέ στην άδεια θέση δίπλα της.

ώσπου χαμογέλασε πλατιά και τη χαιρέτησε με ένα διακριτικό «hello». Συνήθως δεν περνούσε από το μυαλό της ο φόβος πως κινδύνευε από τους ξένους. Δεν άντεχε άλλο τη χαμηλή θερμοκρασία και την κατάλληλη στιγμή ανακάλυψε ένα εμπορικό κέντρο. χρόνο που έπρεπε να σκοτώσει στις γειτονιές της αφιλόξενης πόλης. Παρά το γκρίζο παλτό και το τζιν παντελόνι που φορούσε. πεταχτά αυτιά και ξυρισμένο κεφάλι. Είχε σκουρόχρωμη επιδερμί- δα. Λόγω της αιφνίδιας αποχώ- ρησης από το συνέδριο. Από τα χαρακτηριστικά του συμπέρανε πως μάλλον ήταν Ταϊλανδός. Οι τρόποι της δεν επέτρεπαν να τον αγνοήσει ή να απο- μακρυνθεί τρομαγμένη. Καθισμένη απέναντι από ένα κατάστημα που πουλούσε αμέ- τρητες ποικιλίες τσαγιού σε υψηλές τιμές. το οποίο είχε επιδεινωθεί με τη δύση του ηλίου. Το πρωινό ψιλό- βροχο είχε δώσει τη θέση του σε ένα τσουχτερό κρύο. γύρω στα πενήντα με εξήντα χρονών. όμως τη δεδομένη στιγμή βρισκόντουσαν οι δυο τους ολομόναχοι σε ένα αδειανό εμπορικό κέντρο. λίγο μεγαλύτερός της. Τουλάχιστον είχε προλάβει να ολοκληρώσει την παρουσίασή της. φως και άνετα παγκάκια όπου μπορούσε να σπαταλήσει λίγο χρόνο με τον υπολογιστή της. από το οποίο προερχόταν ένα κύμα ζέστης. για αυτό οι περισσότεροι κάτοικοι είχαν προτιμήσει να παραμείνουν σε εσωτερικούς χώρους. αλλά αντανακλαστικά σταμάτησε. κα- θώς ο άγνωστος έφτασε μπροστά της και επέλεξε το ίδιο παγκάκι. Για μερικά δευτερόλεπτα έμεινε σιωπηλός και ανέκφραστος. Την απόφασή της ενίσχυσε το χαμόγελό του. γιατί αντιλήφθηκε κάποιον να πλησιάζει. Βρισκόταν μόνη στους δρόμους της πόλης. της έμοιαζε με βουδιστή μοναχό. χαζεύοντας τις βιτρίνες των κλειστών καταστημάτων που το ωράριο λειτουργίας τους έμοιαζε ανορθόδοξα σύντομο. Ήταν ένας άντρας. 40 . όμως υπήρχε ζεστασιά. ΑΝΤΛΊΑ αισθανόταν μεγάλη ντροπή που είχε αφήσει με τέτοιο τρόπο το συ- νέδριο. που έδειχνε αληθινό και πράο. για αυτό ανταπέδωσε τον χαιρετισμό. έπαψε να αισθάνεται τη μύτη και τα αυτιά της. αφήνοντας το κέντρο της πόλης έρημο. Περπάτησε για ένα μισάωρο στα δρομάκια του κέντρου. ώσπου τα χέρια της κοκκίνισαν από το κρύο. Τα καταστήματα του εμπορικού ήταν ομοίως κλειστά. ετοιμάστηκε να ανοίξει την τσάντα της. Οι παλμοί της αυξήθη- καν και όλοι οι μύες του σώματός της σφίχτηκαν ταυτοχρόνως. είχε άφθονο χρόνο μέχρι τη νυχτερινή πτή- ση για Βοστόνη. και ένα τρέμουλο σκορπίστηκε σε όλο το κορμί της.

Όταν συνειδητοποίησε πως μονοπωλούσε τη συζήτηση. Αρνούνταν να μπει στη διαδικασία να του αποδείξει την παντελή απουσία επιστημονικής βάσης. Με κομμένη την ανάσα περίμενε τη συνέχεια.» πέταξε γελαστός εν μέσω διαλόγου και το πρόσωπό της πάγωσε μεμιάς. Δίχως να συστηθεί. Αμέσως έδειξε μεγάλο ενδιαφέρον και ζήτησε να μάθει περισσότερα. «Έχετε προσέξει πως όταν προσπαθούμε να θυμηθούμε κάτι. οι Κινέζοι που έπασχαν από άνοια χτύπαγαν δυνατά το κεφάλι τους με μια κόντρα πλακέ και αυτό τους βοηθούσε πράγματι να θυμηθούν!» Δυσκολευόταν να ξεχωρίσει αν ο ξένος άντρας προσπαθούσε να κάνει ένα αποτυχημένο αστείο ή αν όντως πίστευε πως μετέφερε ένα αληθινό ιστορικό στοιχείο. επειδή ο περίεργος άντρας έφευγε πρώτος μακριά της. λες και ήταν αδιανόητο κάποιος ντόπιος να τριγυρνούσε σε ένα κλειστό εμπορικό. Ενάντια στις προβλέ- ψεις της. Αφού ένευσε καταφατικά. έτσι του ανέπτυξε λεπτομερώς τη δουλειά της σχετικά με τον ιστό- τοπο που συγκέντρωνε έρευνες από όλο τον πλανήτη για τη νόσο Alzheimer. για τη γυναίκα του που έφυγε από τη ζωή τρία χρόνια πριν και για τα δύο παιδιά του που είχαν γίνει γιατροί. «Το ξέρετε ότι στην αρχαία Κίνα είχαν ανακαλύψει τη θε- ραπεία για την άνοια. του έκανε την ίδια ερώτηση για να λάβει ως απάντηση πως ήταν από τη Βιρτζίνια και είχε έρθει να επισκεφτεί τον γιο του. μίλησε για τη δουλειά του ως ασφαλιστής. ένιωσε τον εγωισμό της να θίγεται. πολ- λές φορές τρίβουμε το πάνω μέρος της κεφαλής. ρώτησε με φανερές τύψεις τον λόγο του ταξιδιού της και τότε αναφέρθηκε για πρώτη φορά το συνέδριο. Ε λοιπόν. Η πληροφορία πως ήταν επίσης Αμερικάνος την καθησύχασε πλήρως και εξαφάνισε τα όποια ίχνη καχυποψίας είχαν απομείνει κατά τη διάρκεια του διαλόγου τους. είχε χάσει κάθε διάθεση για κουβέντα μαζί του. εκείνος σηκώθηκε απότομα όρθιος κοιτώντας το ρολόι του και εξήγησε ευγενικά πως έπρεπε να φύγει γιατί είχε ραντεβού με τον γιο του. Συνάμα άρχισε να φοβά- ται πως ο άνθρωπος που καθόταν πλάι της δεν ήταν φυσιολογικός και πως θα δυσκολευόταν να τον ξεφορτωθεί. Μόλις απέμεινε πάλι μόνη στο εμπορικό κέντρο. άνοιξε το κινητό της. Στέλιος Ανδρεάδης Σε άπταιστα αγγλικά τη ρώτησε αν ήταν τουρίστρια. ακόμη και αν επρόκειτο για κάποιο άνοστο πείραγμα. συνδέθηκε στο διαδίκτυο και χρησιμοποίησε τη μηχανή αναζήτησης για να εντοπίσει την οποιαδήποτε πληροφορία γύρω 41 . Κατά έναν περίεργο τρόπο. αντί να έτρεχε εκείνη να γλιτώσει από την παράδοξη γνωριμία τους.

ΑΝΤΛΊΑ

από αυτήν την υποτιθέμενη κινέζικη θεραπεία. Μα δεν υπήρχε κα-
νένα αποτέλεσμα.

Επιστρέφοντας στο σπίτι της στη Βοστόνη, ακούμπησε τις
τσάντες της στο πάτωμα του χολ και χωρίς να βγάλει τις γόβες
της ή να αλλάξει ρούχα, περπάτησε βιαστικά μέχρι την κρεβατοκά-
μαρα. Δεν υπήρχε κανένας ουσιαστικός λόγος ανησυχίας, αφού για
το μικρό διάστημα που θα απουσίαζε, είχε προσλάβει μια απόλυτα
ικανή νοσοκόμα, όμως δεν μπορούσε να θεραπεύσει το μόνιμα κακό
προαίσθημα που τη διακατείχε.
Μπαίνοντας μέσα στο φωτεινό δωμάτιο, βρήκε την Αφροαμε-
ρικάνα νοσοκόμα, η οποία την καλωσόρισε εγκάρδια και τη διαβε-
βαίωσε πως όλα είχαν πάει καλά. Αφού την πλήρωσε και η φιλική
γυναίκα αποχώρησε, η Emily κάθισε στην κάτω μεριά του μεγάλου,
λευκού κρεβατιού. Θα έπρεπε να νιώθει κάποια αγαλλίαση που επι-
τέλους βρισκόταν πίσω στο σπίτι της, όμως η άσχημη αίσθηση που
της είχε αφήσει το ταξίδι, την είχε ακολουθήσει μέχρι τη Βοστόνη.
Παρατήρησε το γνώριμο περιβάλλον γύρω της. Στην κρεβα-
τοκάμαρα υπήρχε μόνο η κλίνη, μια ντουλάπα και ένα κομοδίνο. Ο
μινιμαλισμός δεν αποτελούσε πρόταση κάποιου διακοσμητή, απλώς
είχε προκύψει ως ανάγκη ασφάλειας στα προηγούμενα, πιο επιθε-
τικά στάδια. Πάνω στο μοναδικό κομοδίνο έστεκε παρατημένο ένα
αχρείαστο ζευγάρι γυαλιά. Ήταν εκείνα τα γυαλιά της δεκαετίας
του πενήντα με τον χοντρό, μαύρο σκελετό που η αριστερή και η
δεξιά άκρη του έτειναν προς τα πάνω. Εκείνα τα γυαλιά που όμοιά
τους υπήρχαν στο συνέδριο και εξαιτίας τους είχε χάσει τη γη κάτω
από τα πόδια της.
Η μία πλευρά της κρεβατοκάμαρας καλυπτόταν αποκλειστι-
κά από γυαλί και η συρόμενη πόρτα της τζαμαρίας οδηγούσε στον
κήπο του σπιτιού της. Μια μεγάλη έκταση καλυμμένη από γκαζόν,
με μερικές, ανθισμένες κερασιές που ακολουθούσαν την αισθητική
του ζεν, ένα μικρό σιντριβάνι γύρω από το οποίο συνήθιζαν κάποτε
να διοργανώνουν κοκτέιλ πάρτι, ένα κυκλικό κιόσκι που είχαν ως
αναγνωστήριο και μια πυραμίδα από ξύλα για το τζάκι.
«Όλα αυτά τα φτιάξαμε με όνειρα για τα γηρατειά μας»
είπε στον σιωπηλό άντρα δίπλα της. «Θα ήμασταν δύο συνταξιού-
χοι με μπόλικο ελεύθερο χρόνο και θα απολαμβάναμε αυτόν τον γα-
λήνιο κήπο, όταν δε θα ταξιδεύαμε σε όλο τον κόσμο. Θα ήμασταν
ένα ευτυχισμένο, βαρετό και γέρικο ζευγάρι. Αλλά εσύ βιάστηκες να

42

Στέλιος Ανδρεάδης

με αφήσεις» είπε σκληρά, ανάμεσα στον θυμό και στη θλίψη.
Ο άντρας της ξάπλωνε στο πλάι. Τα χέρια του και τα πόδια
του ήταν λυγισμένα, το σώμα του βρισκόταν σε εμβρυακή στάση.
Τα μάτια του ήταν ορθάνοιχτα, χαμένα στο κενό, και το στόμα του
έχασκε στραβά, σε ένα απόλυτα ανέκφραστο πρόσωπο. Απελπι-
σμένη χώθηκε στο οπτικό του πεδίο για να τον εξαναγκάσει να την
κοιτάξει, μα η έκφρασή του δεν άλλαξε καθόλου.
«Εγώ είμαι, Ben... Η Emily. Η γυναίκα σου» του φώναξε,
λες και το πρόβλημα ήταν η ακοή. «Δε γίνεται να έχεις ξεχάσει τα
πάντα. Θυμήσου, σε ικετεύω».
Η βουρκωμένη και γουρλωμένη ματιά της τον κάρφωνε χωρίς
κανένα αποτέλεσμα. Τον αγκάλιασε ξεσπώντας σε λυγμούς και τον
τράνταξε από τα μπράτσα παρακαλώντας τον να θυμηθεί. Εκείνος
παρέμενε προσηλωμένος στην αυστηρή ευθεία του χαμένου βλέμμα-
τός του, χωρίς να απαντά, χωρίς να γνέφει, χωρίς να χαρίζει κάποια
ένδειξη του παλιού εαυτού του.
«Εγώ είμαι, Ben» συνέχισε να του ψιθυρίζει ξανά και ξανά κλαί-
γοντας.
Με το κορμί της να τρέμει σαν τρελό, τον άφησε από την
αγκαλιά της και εκείνος κράτησε την ίδια παγωμένη στάση. Τα
δακρυσμένα μάτια της αντίκριζαν το ίδιο δυσβάσταχτο θέαμα που
ανεχόταν εδώ και έναν χρόνο. Το ψυχικό σθένος της εξαφανιζόταν,
έχανε κάθε κουράγιο να αντιμετωπίσει τη δική του ασθένεια ή τη
δική της μοναξιά. Δεν άντεχε άλλο τον εφιάλτη που ζούσε. Ήθελε να
ξυπνήσει και να συνειδητοποιήσει πως τα πάντα ήταν ένα διαβολε-
μένο όνειρο. Ήθελε πίσω τον άντρα που αγαπούσε και λανθασμένα
πίστευε πως θα γερνούσε μαζί του.
Με δάκρυα να κυλούν στα ζυγωματικά σηκώθηκε από το
κρεβάτι και έσυρε την τζαμαρία για να βγει στον ασυνήθιστα
ηλιόλουστο κήπο. Με αργά, σταθερά βήματα πάτησε στο γκαζόν,
δημιουργώντας μικρές τρύπες με τα τακούνια της, ώσπου έφτασε
μπροστά από τη στοίβα με τα ξύλα για το τζάκι. Με τα δυο της
χέρια γράπωσε πολύ σφιχτά το πιο πλατύ κούτσουρο που βρήκε
και αδιαφορώντας για τις επίπονες ακίδες που χωνόντουσαν στην
παλάμη της, επέστρεψε στην κρεβατοκάμαρα, στάθηκε πάνω από
τον πετρωμένο άντρα με το απλανές βλέμμα και κατέβασε με όλη
της τη δύναμη το ξύλο στο πάνω μέρος της κεφαλής του.

43

ΑΝΤΛΙΑ

Η περισσοδάκτυλη

Λοιπόν κύριε ασπόνδυλε, θέλω να επενδύσω όλες μου τις κατα-
θέσεις στην έρευνα για κάποιο ζώο. Για την ζέβρα. Ναι, ξέρω,
χιλιοειπωμένα όλα. ’Ομως με εξιτάρει η κορμοστασιά, η ταχύτη-
τα, το φυσικό τους περιβάλλον, η διχρωμία τους, αυτό το δίπολο.

Το τόσο συζευκτικό, διαχωρισμένο, παλιοκαιρισμένο, το τόσο
χρωματικά ανυπόφορο και μη υπαρκτό, τόσο απαραίτητο και
τόσο ηλιθιωδώς συμβολικό, η ευγένεια του ίππου.

Θα κάνουμε μια έρευνα για το ποιες ζώνες υπερτερούν, ποιες
ρίγες. Πώς δεν μπερδεύονται και δεν ανακατεύονται τα χρώματα
όταν γεννιούνται, όταν βρέχει, όταν ιδρώνουν, όταν πηδιούνται.
Είναι τόσο κανονιστική η ζωή τους; Τόσο ακραία, τόσο ζυγια-
σμένη ή τόσο εκ διαμέτρου αντίθετες οι αποφάσεις τους; Πώς
βλέπουν εαυτό σε αντανάκλαση. Είναι γκρι;

Θα προτιμούσαν μονοχρωμία; Με την οπ αρτ νιώθουν οικεία;
Θεωρούν ότι εμπνέουν;

Εξαντλείται η σχάση και η σύνθεσή τους; Θυμίζουν πλακόστρω-
το, σκάκι ή σύστημα λειτουργικό; Επιμένουν σε διαχωρισμό όταν
κάνουν σχέσεις; Ανακατεύουν συναίσθημα;

Ναι λοιπόν, θα δώσω τα χρήματα όλα. Να μάθω πώς να σκορ-
πάω για ένα γούστο που θα μου λύσει την ύπαρξη.

Αχ, κύριε ασπόνδυλε, μην γελάτε και μην εκνευρίζεστε. Άλλαξα
γνώμη. Θα χαρίσω σε εσάς τα χρήματα. Να αγοράσετε κέλυφος
ευτυχίας. Σας λείπει. Θα χαρώ πολύ, αλήθεια. Εγώ έμαθα να
μεταμορφώνομαι. Η φυσική επιλογή μού επιβάλλει να γίνω η
επιθυμία μου.

Θα γίνω για κάποια χρόνια τετράποδο, θα έχω δίστηλο δέρμα.
Θα εφεύρω τρόπους να μαδάω, να τρίβομαι πάνω στα φυτά και
να αλλάζω χρώμα. Θα ξέρω σε ποιους ποταμούς και σε ποια
βροχή θα βουτάω. Θα ακυρώσω σταδιακά το μονόχρωμο της

44

Γεωργία Τρούλη διχρωμίας. Πληθώρα το χώμα και οι αποφάσεις. Στο τέλος θα πετύχω την απόχρωση. ασφαλής. Έχει τέσσερα χρώ- ματα τα οποία αλλάζουν με την διάθεση και ζει κυρίως στην Ευρώπη. Θα ζευγαρώσω τόσες φορές με αρσενικές ζέβρες και θα γεννήσω τόσες φορές το όλο χρώμα και το μη. τη μετάλλαξη τη διαστρωμάτωση. Θα σας χαμογελάσω. Δεν θα με ανα- γνωρίσετε. Θα έρθω να σας δω. Θα φύγω με καλπασμό. αλλά θα παραμένετε ασπόνδυλος. Τυχερές ήταν. Θα είστε ευτυχισμένος. Ποτέ δεν κατάλαβα γιατί οι ύαινες δεν είναι ποτέ στην ουσία πεινασμένες. Κατάπιαν τέσ- σερις αποχρώσεις. περισσότερο συγγενικό στο άλογο. Θα ξαναγυρίσω άνθρωπος αφού πρώτα θα έχω δώσει στις ύαινες το τελευταίο μου γέννημα. Θα αποκτήσει ροή η εικόνα. θα έχετε βγάλει οστά. Εκείνη την στιγμή θα ακούτε στις ειδήσεις για ένα σπάνιο είδος ζέβρας. 45 . Τα παιδιά σας θα παίζουν στην αυλή με λούτρινα σε σχήμα ζέβρας και χρώμα τόξου συνταγματικού. ποιος θα τα βάλει με τη φύση για να λύσει διλήμματα μιας ύπαρξης και ένα καπρίτσιο. Ούτε ο ήλιος δεν καταπίνει έτσι μονοκόμματα χρώμα νύχτας πριν το ξημέρωμα. Γιατί.

τα καλοφτιαγμένα .. Η Custabra συνδυάζει θάλασσα και βουνό. καλό φαγητό και το σημαντικότερο. ΑΝΤΛΙΑ Animal Kingdom ΜΕΡΟΣ 1 ..Οι Κροκόδειλοι Οι κροκόδειλοι έχουν πάρτυ σήμερα στις 9.mojitos τους. Ανάμεσα στις φωνές. Θα γιορτά- σουν τις επιτυχίες και τα επερχόμενα projects τους. Είναι όλοι τους ενθουσιασμένοι. τις φωτογραφίες τους. συγκε- ντρώνονται γύρω από 'κείνον με την περισσότερο ευκρινή κάμε- ρα. τα γέλια. Φυσικά. αποφασίζουν να βγούνε για cocktails.από ειδικά εκπαιδευμένο barista . ανεβάζουν τις φωτογραφίες στους διάφορους διαδικτυακούς λογαριασμούς τους. Είναι όλοι τους γεμάτοι αυτοπεποίθηση και χαρά! Όταν την επόμενη μέρα συναντιούνται. ανταλλάσσουν απόψεις για τη χθεσινή νύχτα και σχολιάζουν τις φωτογραφίες που τράβηξε ο καθένας με το smartphone του. Όπως συμβαίνει με τις περισσότερες απλές αποφάσεις! Αποφασίζουν να ταξιδέψουν μέχρι την κοσμοπολίτικη Custabra. συναντιούνται στο αεροδρόμιο. 3 εβδομάδες μετά. μερικοί από τους καλύτερους baristas της ηπείρου δουλεύουν εκεί. οι κροκόδειλοι παίρνουν μια απόφαση. Κάποιοι από αυτούς. Η σημερινή μέρα φαντάζει ονειρικά ωραία! Αχ! 46 . Το φρεσκοστειμμένο lime και η καστανή ζάχαρη ήδη γαργαλάει τους ουρανίσκους τους. Η σημερινή μέρα είναι εξαιρετικά ωραία! Όταν το απόγευμα της μεθεπόμενης μέρας ξανασυναντιού- νται. που φαίνεται απλή μα ίσως αλλάξει τη ζωή τους σχεδόν ολοκληρωτικά.

πάντοτε. Το κουνέλι τρώει 2 φρυγανιές και καπνίζει 3 τσιγάρα. Ο καπνός των τσιγάρων το κάνει να αναπολεί. Το κουνέλι. του θυμίζει πώς ξεκίνησε όλη αυτή η ιστορία. Πήρε την τσάντα. Συνάντησε σε ένα σπίτι έξω από την πόλη τα 8 κουνέλια-αρχηγούς. Το όνειρο της ζωής του σήμερα θα γίνει πραγματικότητα. Είναι γεμάτο ανυπομονησία. Πώς έφτασε η σημερινή μέρα να γίνει η σημαντικότερη της ζωής του. πήρε την τσάντα και βγήκε από το σπίτι. Σήμερα. αισθάνθηκε μεγάλη τιμή και βαθιά συγκίνηση που το εμπιστεύ- τηκαν. Του παρέδω- σαν τη μαύρη τσάντα και του εξήγησαν το σχέδιο.Το Κουνέλι Το κουνέλι ξύπνησε σήμερα από τον ήχο των παλμών κο- ντά στους κροτάφους του. Ελένη Χασιώτη ΜΕΡΟΣ 2 . Όλα ξεκίνησαν περίπου 1 μήνα πριν. Ωχ! 47 . Στο σήμερα. θυμόταν τον σκοπό του και η καρδιά του αναθαρρούσε. και για τον τελευταίο μήνα. Οδήγησε μέχρι το αεροδρόμιο. αγωνία. χαρά. κάθε φορά που την κοιτούσε. Η σημερινή μέρα φαντάζει μακάβρια ωραία για το κουνέλι. αν χειριστεί σωστά την κατάσταση και φέρει εις πέρας την απο- στολή του.

έβαλε τα κλά- ματα. εκείνη που δε χόρταινε να της κάνει έρωτα. Πάντοτε περπατούσε με αυτοπεποίθηση και σιγου- ριά. Ήταν εκείνη που αγάπησε πε- ρισσότερο απ' όλες. Όχι όποια κι όποια βέβαια. Τον τελευταίο μήνα. φόρεσε τα ρούχα του και γέμισε τις τσέπες του με εκρηκτικά. που ταξιδιώτες από όλον τον κόσμο. ακόμα και οι πιο έμπειροι. Ήταν τόσο ταραγμένο που με δυσκολία περπατούσε. κούνησε τη ροζ μουσούδα του και άνοιξε τη μαύρη τσάντα. Τα κόκκινα μάτια της συνόδευαν το μικρό κουνέλι σχεδόν κάθε βράδυ πριν πέσει για ύπνο. Παρόλα αυτά. Μετά από κείνη. ΑΝΤΛΙΑ ΜΕΡΟΣ 3 . Ξεντύθηκε και φόρεσε το γιλέκο που έβγαλε από την τσάντα. έζησε και ξανάζησε στο μυαλό του τη σκηνή αυτή. Εκτός φυσικά από τον τελευταίο μήνα. ίσως και να μύρισε στον αέρα εκείνη την εμετική μα γαληνευτική ανάσα του θανάτου. Το κουνέλι καθόταν στο αυτοκίνητό του όταν χτύπησε το κινητό του και είδε πως είχε μήνυμα από μια παλιά ερωμένη του. νικούσε! 48 . η μαύρη τσάντα και μερικά από τα κόκκινα καλώδια στο εσωτερικό της όριζαν τα όνειρά του. έκλειναν τις μύτες τους και έτρεχαν πανικό- βλητοι. Μύριζε τόσο. δεν αγάπησε καμία άλλη. Όλον αυτόν τον καιρό.Το Μήνυμα Αν κάποιος από εσάς βρέθηκε εκείνη τη χθεσινή μέρα στο ίδιο αεροδρόμιο με το κουνέλι και τους κροκόδειλους. Μόλις αντίκρισε το όνομά της στην οθόνη. από τότε που ανέλαβε την αποστολή. σκούπισε τα μάτια του. Βγήκε από το αυτοκίνητο. ένιωσε φόβο. λίγα λεπτά μετά. πάντοτε έμπαινε στο αεροδρόμιο με ύφος νικητή και εν τέλει. δισταγμό. Από πάνω. Για πρώτη φορά.

είναι η μόνη αλήθεια! ΜΕΡΟΣ 5 . για το οποίο τόσο ανυπομονούσαν. Ελένη Χασιώτη ΜΕΡΟΣ 4 . Κανένας απ' αυτούς δεν κατάλαβε πόσο κοντά στο θάνατο βρέθηκαν σήμερα. με τη σκέψη της αγαπημένης του στο μυαλό.«Η αβάσταχτη ελαφρότητα του είναι» Οι κροκόδειλοι επιβιβάστηκαν και ταξιδεύουν. Κανένας απ' αυτούς δεν ένιωσε τον φόβο που θα άλλαζε την ανυπομονησία για το ταξίδι 49 .Η Κορύφωση Οι κροκόδειλοι γελούσαν δυνατά και τα γέλια τους αντη- χούσαν σε ολόκληρη την αίθουσα αναμονής. έκαναν αστεία ο ένας με τον άλλον και σχολίαζαν τις επόμενες μέρες τους. σκέφτεται. αποσυντονισμένο και σχετικά φοβισμένο. Μα δεν πτοήθηκαν! Τη στιγμή που το κουνέλι μπήκε στην κεντρική αίθου- σα. Πετούν ήδη πάνω από τα σύννεφα. Έβγαζαν φωτογραφίες. Τον τελευταίο και- ρό. Για πολλά διαφορετικά projects. Τα κόκκινα μάτια της. το κουνέλι θα έπρεπε να ενεργοποιήσει το μηχανισμό. να ανατιναχτεί και να πάρει μαζί στο μακρινό ταξίδι του και μερικές εκατοντάδες ταξιδιώτες. Η εξυπηρέτηση του με- γάλου στόχου του. τη συγκεκριμένη χρονική στιγμή. Αααχ (βαθύ)! Τα δυο λεπτά έχουν περάσει. και ο φόβος που θα προκαλούσε η δική του θυσία. οι κροκόδειλοι είχαν ησυχάσει και ετοιμάζονταν να επιβιβαστούν. Ένα ζευγάρι ηλικιωμένων δελφινιών αναγκάστηκε να τους κάνει παρατήρηση. Σε δυο λεπτά. είχαν δουλέψει πολύ στην εταιρεία. το έκαναν να νιώθει ζωντανό κι ολοκληρωμένο. ήταν οι ιδανικές διακοπές. Τηλεφωνεί σ' εκείνη και της ζητά να συναντηθούν. Σε λίγη ώρα. θα έμπαιναν στο αεροπλάνο και θα ξεκινούσαν το όμορφο ταξίδι τους. Όπως τον έκανε να νιώθει η αγαπημένη του. Το κουνέλι ξεσπά σε κλά- ματα και βγαίνει από την κεντρική αίθουσα του αεροδρομίου. η τιμωρία των αποστατών και των απίστων. Το ταξίδι αυτό.

Το κουνέλι βρέθηκε με την αγαπημένη του και της έκανε έρωτα.Το Τέλος (Η ιστορία αυτή είναι φυσικά ένα μεγάλο παραμύθι. μακριά από όλους και απ' όλα. Θα πέθαιναν τρομοκρατημένοι και όχι χαμογελαστοί όπως πιθανόν να δει κάποιος από εσάς στις φωτογραφίες που ανέβα- σαν στο ίντερνετ ένα λεπτό πριν την υποτιθέμενη έκρηξη. δυσανασχέτησαν κι έπειτα έβγαλαν φωτογραφί- ες με γκριμάτσες αηδίας. Και οι κροκόδειλοι θα πέθαιναν από την έκρηξη. η αγαπημένη του θα λυπόταν πολύ που εν τέλει ο έρωτας που του χάρισε δεν ήταν δυνατότερος από το φανατικό του μίσος. το κουνέλι θα είχε γίνει χίλια κομμάτια. Πάντοτε αγαπούσε να ενώνεται μαζί της. Ο έρωτας τους ήταν ο μόνος που μπορούσε να καταλαγιάσει το μένος και τον φανατισμό που είχε από παιδί. καθώς η κεντρική αίθουσα με την αίθουσα αναμονής του αεροδρομίου βρίσκονται αρκετά κοντά. εκπληρώνοντας το σκοπό του. Πιθανότατα έφυγε από τη χώρα και έζησε για πάντα μαζί της σε ένα μικρό χωριό. Έφτασαν στην Custabra και ήπιαν πολλά κοκτέιλ. έστω και μέχρι εδώ. Κι ήταν εξαι ρετικά χαρούμενοι. 50 . ΜΕΡΟΣ 6 . Μα και πάλι. ΑΝΤΛΙΑ με τη λαχτάρα για να ζήσουν. θα είχαν λησμονήσει τη μεγάλη τύχη του να ζεις. Μύρισαν μόνο την αποστροφική εκείνη μυρωδιά.) Στην πραγματικότητα οι εκρηκτικοί μηχανισμοί θα είχαν ενεργοποιη- θεί.

Χωρίς λουρί ο σκύλος. ύπνο ο σκύλος. Το ξεπέρασα. κλόουν εγώ. • Το σκυλί και η γάτα. • Έχω ένα όνειρο να ζήσω κάποιο βράδυ. Μπάνιο εγώ μπάνιο και ο σκύλος. • «Είμαστε ήρωες μιας άτολμης πράξης Δυο ραγισμένοι αχώριστοι βράχοι Καθηλωμένοι στη σκιά μιας αγάπης Μ΄ αυτό που οι σκύλοι βαφτίσαν αγάπη» Γ. αναγνωρίζοντας τη μαγεία της διαφορετικότητας. Παιχνίδι ο σκύλος. μοναχικός. Ηρώ Κ. σε προσπερνάει και αδιαφορεί πλήρως για την ύπαρξή σου. ακόμα. • Οι σκύλοι μάς βλέπουν αποχρωματισμένους. σκούρους. νερό ο σκύλος. χαϊδεύω και ‘γω. Για χρόνια χρέωνα τη συνήθειά σου αυτή σε μένα. Μου δίνει δύναμη να προχωράω μπροστά μα συχνά κρατάει τον νου μου πίσω βαθιά. • Έχω δύο λέιζερ πίσω στην πλάτη μου καρφιτσωμένα και μία προέκταση ουράς που κουνιέται με τα βήματά μου. κράζουν ή 51 . βόλτα και ‘γω. Θλίψη ο σκύλος. Έχει χορτάσει από τα εφήμερα χαμόγελα και τα στιγμιαία χάδια των περαστικών. Αγγελάκας • Έχεις εμμονή να τρως κόπρανα. Την ίδια γλώσσα μιλάμε χωρίς τα σύμφωνα. Πλέον. • Φαΐ εγώ. σαλιώ- νομαι εγώ. Τριάντα δύο σκύλοι • Ο σκύλος. Ή έχεις οικολογική συνείδηση μέσα στην πόλη ή συμμετέχεις σε κάποιον εξελιγμένο κύκλο ζωής των στοιχείων. Χαίρομαι εγώ. Είναι ικανοί να βλέπουν το σκοτάδι μέσα μας. • Όταν ο σκύλος θέλει σημασία αφήνει σημείωμα μια κηλίδα ούρα. Όταν οι άνθρωποι θέλουν σημασία τσιρίζουν. όμως. Πολλές φορές το εγώ μου καταφέρνει να γαβγίζει. φαΐ ο σκύλος. Αυτοί κατέρριψαν τους φυσικούς νόμους του ανταγωνισμού. Στο τέλος θα γλείψουμε τις πληγές μας χορτάτες. παίζω και ‘γω. Νερό εγώ. Γλείφει ο σκύλος. τρέχω εγώ. Να με βγάλει βόλτα ο σκύλος για λυσσασμένες κραιπάλες στα σκουπίδια και περι- πέτειες στα σοκάκια. ζουν μονιασμένα μέσα στα διαμερί- σματα υπό χωροκρατικούς κανόνες και μόνο. Νάνι εγώ. καλά ο σκύλος. συνεχίζει πεινασμένος. • Βόλτα ο σκύλος. Χάδια ο σκύλος.

ΑΝΤΛΊΑ 52 .

Κι ας μου εγκλωβίζεις τη ζωή μου ολόκληρη μέσα στο συμφέρον σου και στην απαιδευσιά σου. ενώ εγώ μαζεύω όλες τις τρίχες από την άμμο. οι πολιτισμένοι. Ρεβέκκα. Τα εργαλεία πεινασμένα. • Μ’ αρέσουν αυτοί που δεν φροντίζουν σκυλί γιατί έχει μικρό- βια. • Τα σκυλιά σκίζουν τα βιβλία γιατί δεν μπορούν να τα διαβά- σουν. επειδή δεν μάζεψες τα σκατά του σκύλου.. Ηρώ Κ. Μετά απομακρυνόμαστε. Αλλά η ψήφος. Εσύ μου απλοποιείς τη σκέψη. • Πριν χρόνια. Μας διακατέχει η ίδια αδυναμία προς την μόρφωση. Εμείς.. Το θή- ραμα ψόφιο. εσείς που παίρνετε σκυλιά είστε ανίκανοι να κάνετε παιδιά. • Οι παππούδες μου μού έλεγαν πως τα σκυλιά δεν είναι για χάδια. • «Ναι. γι’ αυτό τα παίρνετε». μήπως και μαλακώ- σουν τα βλέμματα. • Η σκύλα μου. παρ’ ότι σκοντάφτει με τα μούτρα συχνά σαν να της βάζει κάτι αόρατο τρικλοποδιά. γνώρισα ένα τετράποδο που έγινε τρίποδο. χέζει μέσα στο νερό. • Οι σκύλοι ακονίζουν τα νύχια τους στους δρόμους. • Μια φορά. • Η σκύλα μου είναι αρσενικιά. Πιο πολύ από όλους η σκύλα μου. Και στα δύο έχουν ξεπεράσει τα ταμπού. Το κενό τούς φροντίζει αποστειρωμένους. 53 . όταν πηγαίνουμε σε κατάμεστη παραλία. κατα- λαβαίνει ότι μας αγριοκοιτάνε. Ο σκύλος μου είναι θηλυκός. • Καμιά φορά. μερικοί αριανοί της πόλης έβαψαν έναν ασπρό- μαυρο σκύλο κίτρινο με σπρέι. Πέρα από φίλαθλοι είναι και φιλότεχνοι. ψήφος. • Ανθρωποκεντρικός άνθρωπος μέσα στις κοινωνίες σχολιάζει ενθουσιασμένος ότι ακόμα και το σκυλί του τού μοιάζει. λες και κάθε μέρα βγάζει ένα καινούριο πόδι. • Διασκεδαστικό όταν σου επιτίθενται με μένος και αγριότητα στα πάρκα. για να κυνηγάν καλύτερα. χρησιμοποιούμε νυχοκόπτες. η σκύλα κουτσαίνει και αυτή πλάι στο τρίποδο. Είναι όλο και πιο χαρούμενο. Οι παοκτζήδες μετά έψαχναν έναν κίτρινο. Βουτάει. είπε και τραβολόγησε τα εγγόνια της αποσβολωμένα. να σου φέρνουν το θήραμα. Ιδεατό να προσπαθούμε για το αντίθετο. Έχουν χρηστική αξία. ναι. Όλοι ικανοποιού- νται. Ένδειξη αλληλεγγύης ή χιουμοράκι μεταξύ τους. κρύβονται.

που ακόμα γελάω. ξέρω. Πλέον. Μπράβο της. Καμιά φορά παραδέχομαι τους online gamers που αυτοκαταστρέφονται μόνοι τους. Μετά έρχονται και με επιπλήττουν να την δέσω. • Στο ελεύθερο κάμπινγκ πηγαίνει και κλέβει φαγητά απ τις καβάντζες των άλλων. • Το υπαίθριο παιχνίδι του κυνηγού έχει συγκεκριμένα βήμα- τα. Αγοράζει σκυλί ράτσας και το βάζει να γεννοβολάει. Γελάω τόσο πολύ. Μετά θα βρίσκετε τρίχα και θα κλαίτε για τρίχες. επειδή ακόμα την έχω δίπλα μου. Και αγοράζει άλλο. είμαστε όλοι. Ξέρει να είναι σωστός σκύλος. • Ο άνθρωπος φοβάται τον σκύλο. Ξεπεράστε το άγχος και τη ντροπή. Είναι παθιάρα. ΑΝΤΛΙΑ Τα αφεντικά σχολιάζουν υπεροπτικά και δέχονται συγχαρητήρια ανδρισμού. γιατί για λίγα χρόνια θα το βιώνετε. εν δυνάμει εγκληματίες σε βρασμό ψυχικής ορμής. γιατί γνωρίζει τι θα ήταν ικανός να κάνει με τέτοια δύναμη στα σαγόνια. 54 . • Αδυνατώ και αποφεύγω να εκφέρω άποψη για τα σκυλιά που κατασπαράζουν παιδάκια. χωρίς να προκαλούν κακό σε κανέναν. Ίσως. πώς θα είναι όταν θα φύγει. Οι άνθρωποι αδυνατούν να είναι. η σκύλα μου εκεί που κοιμάται κλάνει και αμέσως ξυπνάει τρομαγμένη και ανοιγοκλείνει τα ρουθούνια της. Όταν αποδυναμωθεί πλήρως. • Η σκύλα μου μασάει τόσο ψυχαναγκαστικά τα ξύλα και τα κουκουνάρια που ματώνουν τα ούλα της και γεμίζει παντού ρο- κανίδια και κλαράκια. • Σαν άσκηση. κρασοπίνοντας και χαϊδεύοντας τις κάνες τους. • Καμιά φορά. το πετάει στα χωράφια να ψοφήσει. Τα ρούχα των καλε- σμένων γεμίζουν τρίχες και σάλια. αφήνω τον εαυτό μου σε σκέψεις μελλοντικές. • Τα σπίτια με σκυλιά μυρίζουν σκυλίλα. • Τη σκύλα μου την λένε Naru και είναι στειρωμένη.

Γεωργία Τρούλη Πατητή τσιμεντοκονία Σου είπα θα έρθω Όταν θα έχουμε χορτάσει πανύψηλα λάθη Μια εξομολόγηση που θα έρχεται Από τα βάθη της γης Που δεν έχει κέντρο βάρους και εύπλαστο χώμα Σου είπα θα ακονίσω την γλώσσα μου Τα οβάλ των ονείρων μου θα έχουν αγκυλώσεις Γωνιώσεις και εσοχές θα μ΄ακούσεις Και θα χτίσω εκ νέου Σου είπα ότι πηγαίνω τοίχο τοίχο Τη διαδρομή. διαβάζω συνθήματα Γράφω αποτυπώνω μουτζουρώνω Και περιμένω το πιο τρυφερό λουλούδι Να 'χει αντέξει Να 'χει τολμήσει Να βγει Απ’ το τόσο τσιμέντο 55 .

ΑΝΤΛΙΑ Πεδία μέτρησης Άρχισαν ξαφνικά να συναρμολογούνται Από τους ώμους οι άνθρωποι Και όταν κάποιοι ανακοίνωσαν πως Δεν υπάρχουν άλλα μετρήσιμα πεδία Και στατιστικές ζωής Κάποιοι άλλοι αποφάσισαν Πως Με κάποιο τρόπο Θα ήταν όλα εύκολα Από την αρχή Σαν ανάσα Θα αφήναν να κουρνιάσουν στον αυχένα Τα συναισθήματα Και να φωλιάσουν στα μαλλιά Τεράστιες αποφάσεις Με απολήξεις νευρώνα Καμιά κλίση της κεφαλής Κανένα τρεμούλιασμα Κανείς πόνος Γιατί μια απόφαση θα ευθυγραμμίζει την πλάτη τους Θα μένουν σταθερά τα οπίσθια Και ένα ύφασμα Θα νομίζει πως δένει την τρέλα Πισθάγκωνα Σε αυτή την αγέρωχη όψη Θα κοιτούσαν ευθεία μπροστά Πυκνωμένη ιστορία που ξεχειλίζει επεισόδια Και άρρωστη θάλασσα Αλλά τόσο θα είχαν ξεχωρίσει Την ύπαρξη από την ύλη Που το είναι θα είχε μετατοπιστεί Ένα βήμα μπροστά Θα χαμογελούσαν Ένας διαχωρισμός θα είχε προκύψει Και μια αίσθηση εκτός ορίων 56 .

Γεωργία Τρούλη Η αναπνοή θα γινόταν από όλα τα κύτταρα Όπως πάντα άλλωστε Μόνο που τώρα θα την ένιωθαν όλοι Απροετοίμαστοι και Μέχρι το κόκκαλο. Από τον ώμο έλεγαν θα γίνει η συναρμολόγηση Έκοψαν όλοι το ένα τους χέρι .Δεν συμμορφώθηκαν Μείναν ολόκληροι 57 .

Εκεί στα ύψη της που ξαφνικά στα πόδια μου σκορπίσαν 58 . Όσες χωράνε θα λες χωρίς πολλά πολλά όταν σε ρωτάνε αν είσαι πάνω ή κάτω Ρακτιβάν. ΑΝΤΛΙΑ τα φαινόμενα απατούν Πάμε πάλι χωρίς εισιτήριο σε μια εποχή που όλες οι μυρωδιές μαζί ορμάνε μηχανάκια αδέσποτα θυμίζουν τα αδιέξοδα λουσμένα στην πίσσα της μνήμης — όλα τα σκεπάζει και λίγοι είν’ αυτοί που διαβάζουν το λευκό. Στα γουναράδικα στήνουν πάρτυ κάθε λογής εργολάβοι — είναι βαθιά νυχτωμένοι κι αυτοί. χαραγμένες στην περίφραξη με μπετόν «Χάνομαι». Στην άκαρπη μέθη του πόνου ήχοι ηλεκτρικοί βουλιάζουν με γλύκα ανήκουστη για τους ουρανούς του Βαν Γκογκ. ορφανές κι αυτές. σταθμός Θεσσαλονίκης ξημερώνει Χριστούγεννα Οι μέρες ταξιδεύουν μουντές στα μάτια των επιβατών — μάτια με δυο κόρες πρωινές. πόσες σελίδες να ‘χει.

Σαν του νερού τα παραμύθια είναι η στάλα ακριβή. Ποιους ουρανούς θε να διαβεί. Όταν μετρώ τις ηλιαχτίδες στην πίκρα ν' αγκυροβολούν γιατί μετρούσαμε παρέα κύμα το κύμα της καρδιάς στο νου τα μάτια σου ποτάμια μέσα απ' τα βράχια αντηχούν — το κρύσταλλό τους όμως λέω στο πάτωμα να μη σκορπάς. Το σώμα θυμάται γιατί στέκομαι όρθια κι ανοιχτή σε ανέμους φυματικούς όταν θερίζουν τα καραβάνια. Ξένια Καλαϊτζίδου όλα τα ονειρεύτηκα πια. Θα ψάχνεις μεσ' στης μουσικής τη δίνη — ατμός στο οινόπνευμα η ψυχή. Μ. πού πάει να γίνει συννεφάκι. Θυμάται — να το ντύνεις νύχτα με προσοχή όπως στόλιζε η Λένκα η καπνεργάτρια τα καμένα σωθικά της με λευκό λινό. Εκεί βαθιά κι απρόσμενα στα μύχια της θύελλας φίλησέ με. Ποια πολιτεία φωτισμένη πάει να χαρίσει με βροχή. 59 . Σε όσα χειρόγραφα και όσα σπίτια οι διαδρομές της καρδιάς μου χωράνε χωρίς διαλογή σού τα ‘χω δώσει.

Έτσι και πάλι στο πλευρό σου μαζί στη μάχη του φωτός θα είναι οι μικροί ζωγράφοι με ηχοχρώμα να χτυπούν όσους μαυρίσαν τ' όνειρό σου. θυμάμαι. μακριά απ' τις βόμβες των εχθρών: μόνο με πόνο οπλισμένοι και μια αλήθεια φλογερή. Χαρτονία Πλέον τα πρωινά επιδιορθώνω ζημιές αναλαμβάνονται υδραυλικές-ηλεκτρολογικές εργασίες άγραφο αντίτιμο των απανωτών ανακαινίσεων που ταξιδεύουν με το χάρτινο πύργο του Τάτλιν 60 . μόνο που αναπνέω. Μα ο όρκος σου ο πιο πιστός μόνο στα μάτια σου να γράφει για κύματα που αντηχούν. ΑΝΤΛΙΑ Όταν μες στο χορό πως είμαι λέω σε φίλους μου παλιούς και μ' απαντούν ότι ζηλεύουν που ζω με χάρη κι ομορφιά. κατηγορώ και σβήνω ποιους — περίμεναν να μη χορεύουν στις πίστες που έβαλαν φωτιά. Μα οι μελωδίες μουσαμάδες στους δρόμους πόλεων στοιχειών απ΄ τις ταράτσες κρεμασμένοι που ζωγραφίζουν τη ζωή — κάτω απ' αυτούς καρδιές και κάνες.

Γι’ αυτό αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος δε φτάνει πια η αλμύρα της Μακρονήσου μπροστά στην ατελείωτη ουρά από σαπιοκάραβα στα συσσίτια των τρωκτικών. 61 . Γι’ αυτό για μένα πλέον το ανεκπλήρωτο της επανάστασης μυρίζει αίμα με οξύ κι εσένα να μου κρατάς το κεφάλι. απω-θήκη Αποθηκεύω προσωρινά απομαγνητισμένα όνειρα σκονισμένες δισκέτες σε συρτάρια σπιτιών που δε μένω πια ανοίγω παράθυρα να φύγουν τα αναλώσιμα της ημέρας μόνο πουλιά ζώα λουλούδια πόσο μεγάλος ο παράδεισος ενός παλιού στρώματος ανάμεσα στις φωτιές της πόλης. Δε μου χωράει πια αυτό το όνειρο μα για ένα άλλο ύφασμα αντάξιο δε βρίσκω σε κανένα πανηγύρι ούτε εμπορικό (έστω ότι θα μηρυκάσουμε κάποτε δίπλα στη λεγόμενη καλή κοινωνία). Ξένια Καλαϊτζίδου σε πολιτείες που κατήργησαν τον γραπτό λόγο. Γι’ αυτό το νταντεύω ακόμα μήπως ξημερώσει Κυριακή στην κοιλιά μου αλλά το μόνο θαύμα της εποχής είναι να κάνεις έναν άνθρωπο να μη νιώθει ξένος.

Να με διεγείρεις όπως ο ζωγράφος που πετάει τα πινέλα του. ποθώ το άγγιγμα σου. 62 . Θέλω να σε νιώσω. ΑΝΤΛΙΑ Κλεμμένη Παρθενογένεση Σαν ένας μεγάλος λευκός καμβάς διψασμένος για χρώμα. Έτσι δημιουργεί τη δικιά του ποίηση. και με τα γυμνά του χέρια χαϊδεύει το γυμνό σώμα του άσπιλου λευκού καμβά αναμειγνύοντας επάνω του χρώματα και συναισθήματα για να αποτυπώσει το σημάδι του στην αιωνιότητα.

63 . Ο ουρανός έχει ανθίσει και το έδαφος συννέφιασε. Όμικρον Μι Μετά-φουτουριστικό Ένα τραίνο στην μπανιέρα και ο απορροφητήρας να ρουφά τις σαπουνόφουσκες απ’ την ατμομηχανή. Μετά έπεσε η νύχτα και απλώς κοιμήθηκα.

ΑΝΤΛΊΑ 64 .

Νεκροταφείο ελεφάντων Σε μια μάντρα αραγμένα όλα μου τα πλάνα. Ποτάμια σύννεφα κυλούσαν στον αέρα και ρίχνονταν στο πουθενά και πέρα οι εκβολές εξαερίζονταν και γίνονταν πουλιά που πέφτανε με φόρα χαμηλά και ανεβαίνανε ψηλά ξανά σαν τις κορδέλες απ' τις κοπέλες που χορεύουνε με δακρυσμένα μάτια. 4. «νεκροταφείο ελεφάντων» τα όνειρά μου. 3. και οι σκέψεις μου ναυάγια αεροπλάνα. 2. Έτσι όπως γέρνουνε τα σύννεφα Του ενός σύννεφου η σκιά φοβάμαι μήπως πέσουν. Πότε θα προσγειωθούμε. στάχτη στην κόλαση η ματιά μου. έπεφτε στο άλλο σαν όνειρο λευκό σαν ακτή χωρίς νερό σαν πούπουλο στον άνεμο σα να' ναι εγώ όλο το κενό του ορίζοντα. Κουράστηκα να βλέπω τα σύννεφα από πάνω και να τα περνώ για κύματα. 65 . Δημήτρης Ζαχαριάδης Μα την ομορφιά απ' τα μάτια μου να κλέψουνε δεν μπόρεσαν • Και η μουσική περίμενε τον ταξιδιώτη να ξεκινήσουνε μαζί 4 σύννεφα 1.

σιωπές σαπίσανε.να με ποτίζουν ως το τέλος.σιωπή σώσε με . ως το τέλος - Τέλος Τέλος (σιωπή σώσε με) Είναι τα ψέματά σου Γεμάτα απ’ οργισμένο Μαύρο Μαύρο γάλα (Ποίηση ζήσε με) Ως το τέλος Κι ως το πιο τέλειο τέλος Ικανά Τέλεια Με περιγελούν .αυτήν τη σάπια γη. ποίηση σώσε με.σου το λέω. πι- κρό και πρόστυχο .με αποπλανούν . η ψυχή μου.με περιπαίζουν . Σιωπές Σαπίστε! . σιωπές σαπίστε. ζωή ζεις από Εμένα. τη σάπια πόρνη Κι αυτή ζει από εμένα . η Ζωή μου. από εμένα.) Σιωπή σώσε με .σιωπή πάρε με κοντά σου - σιωπές τέρμα.ζει από εμένα. τη σά- πια γη. σώσου ζωή ζήσε από μένα. τρώω από τα βυζιά σου Που ‘ναι μεγάλα. ζήσε ζήσε με! Σώσου από μένα Πίνω από την κόρα σου.να με σαστί- ζουν . ικανά να με ταΐζουν .να με Ταΐζουν . είναι το γέλιο μου. ΥΓΡΑ. ψέμα ΜΟΥ πικρό μα νόστιμο.ζωή.με εμπαίζουν - σιωπή σώσε με! Σώσε με σου λέω Ως το τέλος Ως το τέλος Των πραγμάτων Των θεών Των ανθρώπων Των ανθρώπινων πραγμάτων (σιωπή σώσε με) 66 . Σιωπές Τέρμα! Ζω από την ποίηση . ΑΝΤΛΊΑ Blue Wound (The end always comes at 33.(χα χα χα) . κόκκινα. οι σιωπές τέρμα.

πάρα πολύ μακρύς. όλο ανοιχτή. που είναι. και Σώζεται απ' τα φτωχά μου όνειρα. ξέρετε ο χρόνος ΜΟΥ είναι λίγος .. δεν είναι το δικό μου. ολάνθιστη. δεν είναι...πολύ λίγος Μα ο κόσμος μεγάλος . όχι σου λέω. δεν είναι το δικό μου πνεύμα. 67 .. Όχι σας λέω! Δεν είναι. ολόδική μου κι ολάνοιχτη. δεν είναι δικό μου Αυτό το πνεύμα Μονάχα Αυτή η μπλε μπλε μπλε πληγή Από έναν μπλε μπλε μπλε χειμώνα Είναι δική μου Ολόδική μου Δική σας Όλη Η μπλε μπλε μπλε πληγή Η μπλε πληγή Είναι δική μου. Και χάνεται και πεθαίνει ΚΑΙ ΖΕΙ Μες στα φτωχά μου όνειρα. και πεθαίνει. μικρά Μικρά Πολύ μικρά κι αστεία . Γιατί.τόσο μεγάλος! που χωράει στο λακκάκι ενός μωρουδιακού Μάγουλου Και δυο τσιγάρα δρόμος είναι πολύς .και χάνεται.πάρα πολύς Και μακρύς . Αυτά λοιπόν.ΑΠΟ ΤΑ ΦΤΩΧΑ ΜΟΥ ΟΝΕΙΡΑ . δεν είναι. δεν είναι Δικό μου σας λέω.) Και τελικά χάνεται (και γι αυτό σώζεται). γενικά. αυτή ΑΥΤΗ! Είναι Βασίλισσα. Και τώρα Σιωπή. δική μου. όλο Ανθιστή! Η μπλε πληγή Η μπλε πληγή Η μπλε πληγή Δική μου. και πεθαίνει. φίλοι και φίλες μου Για οποιοδήποτε λογικό πνεύμα .αστεία Αστεία (χα χα χα. ΚΑΙ ΧΑ- ΝΕΤΑΙ. Αγία Χ. . αυτό το πνεύμα δεν είναι. Κι αυτή.κι όχι. και ζει και ζει.

και πάλι ίσως σαν από ποτέ Τα ξαναφορά Και σαν από πάντα Σαν αγαπημένο γυμνασιακό σα. Τις πρώτες ευτυχισμένες μέρες. ΑΝΤΛΊΑ Παράλληλα πιώματα Παράλληλα πτώματα Ο ίλιγγος του τρένου Μύριζε σαν βασιλικός.. Νιώθεις τη μάχη που δίνει γωμένος ακόμη κι ο αέρας για να μην Και το αίμα ακόμα στάζει Εισχωρήσει στα συρτάρια του στομαχιού σου Αν και περάσαν τόσα χρόνια... «Μικρός. σκάλιζε τη μνήμη σου Του θυμίζει Ξάφνιασε τη συνείδησή σου Τις πρώτες ευτυχισμένες μέρες Πόσο θα ήθελες να τις διαλύσεις Που φυσικά παρήλθαν. άρχισα να Από τη βρύση των ματιών του Πιστεύω ακράδαντα πως μέσα σε κάθε συρτάρι της Κρίμα Της κοιλιάς μου.. Τα σκουριασμένα καρφιά που κάκι που έμπηγες στη σάρκα του γιου σου Ύστερα από λίγο βλέπει Πως ο ένας γιακάς του είναι πλη.. Όλα αυτά μετά από καιρό Ίσως ξανά.. πίστευα πως εκεί ταξινομούνται είδος προς είδος Ο έρωτας συνεχίζει να διαρρέει Τα φαγητά που έτρωγα. Τα βλέπεις. κρύβεται ένα πτώμα 68 . Μεγαλώνοντας. Τις γριές αυτού του κόσμου Τη γλυκιά ζάλη του χρήματος Που σε κοιτούν απελπισμένες Τα καθημερινά ανασφαλή σουαρέ Η τεκίλα όπως και οι τύψεις Τις ζουμερές φράουλες Που είχες φυλαγμένες στο ντουλάπι σου Τα παγωμένα βλέμματα Πάγωσαν και σε περιμένουν Τα γεμάτα γεύση φιλιά των φιλε- νάδων του Κάτι σε λύπησε αίφνης.

Είναι ακόμα ερωτευμένος με Σκοτωμένο το καθένα φαντάσματα Ίσως μπορέσει να το ζήσει ξανά Κι από άλλης για λίγο Με την ίδια αλλοτινή ένταση. Αγία Χ.. Μπόρεσε να δει τα κοφτερά της δόντια Ένα παιδάκι. Ράτσας αυτήν που σαν καλή νεράιδα Του χάρισε τα πρώτα του Θεσπέσιο ερωτικά παιχνίδια Αλλά μόνο όταν του χαμογέλασε Πιώμα». τσακισμένα! 69 .. δυο δοντάκια...

Σήμερα. κι ανοίγεις την πόρτα να περάσω. και για το καλό όλων. αγνόησα το κρυφτό που παίζουμε. Έτσι είχες πει. ΑΝΤΛΊΑ Ελένη Χασιώτη Εις το όνομα του Πατρός Δεν έχει κλείσιμο η μέρα. Παλεύω με τη βαθιά μου ανάγκη. θα βγάλω. μου βάζεις το παλτό μου. θα το φωνάξω παντού. κι ας σκοτωθούμε έπειτα μαζί με το πιστόλι σου». «θα έχουμε τουλάχιστον ο ένας τον άλλον» μου λες. εκεί που οι δυο μας βαριανασαίνουμε ο ένας μέσα στο στόμα του άλλου. Ή με ξεχνάει εκείνο. Εσύ γελάς. για να ξορκίσουμε τα ψεύτικα λόγια που μας λένε. την κουκουβάγια. και τη σκόνη της βιβλιοθήκης ακόμα ακόμα. σου είπα πριν φύγω. δε θα ‘πρεπε να μας δουν μαζί. το αναίρεσα. Η κουκουβάγια που μας κοιτάζει περήφανη από τη βιβλιοθήκη. Κανονικά. άβολες συναντήσεις. όταν τους μιλάμε για τα σώματα. Η σημερινή νύχτα όμως. «Μα τον Δία. 70 . το πιστόλι μου και θα τον πυροβολήσω». Μικροπρεπείς ανακρίβειες. φωνάζει «Μα τον Δία! Δεν ξανάδα σώματα να ταιριάζουν τόσο το ένα με το άλλο» «Πόσο. να μη σε φοβηθώ σήμερα. Για την ησυχία μας. διαφέρει κατά πολύ από τις άλλες.» τη ρωτάς εσύ. τις νύχτες που ξεχνώ το απόλυτο που μπορώ να πετύχω. και ξεκαρδιζόμαστε. μα τον Δία. και αποφασίσαμε τη μασκαράδα. Περπατάμε μασκαρεμένοι στην πόλη. «Αν με ρωτήσει ακόμα ένας τι κάνω. για να αποφύγουμε τις ανεπιθύμητες. Ασημένια μπουκάλια φεγγίζουν μες στο δωμάτιο. «Κι απόψε την κοροϊδέψαμε την κουκουβάγια» μου λες.

υφές και συ- ναισθήματα. γεύσεις. μόνο μία. και έχει υφή παλιού πλαστικού με κολλημένες τσίχλες. ακούγεται σαν ένα συνονθύλευμα μουσικής χαμηλής ποιότητας και μηχανών αυτοκινήτων. μυρίζει τσιγάρο. και κάτουρο. 71 . Αυτός ο κόσμος έχει ολόκληρος ένα βρώμικο μπεζ χρώμα. αποπνικτικά πολύ τσιγάρο. Κανείς δεν ανοίγει τα χέρια φυσικά. Χριστίνα Παλάντζα Πρωταντικρίζοντας το σκοτάδι Επωαζόμουν στο αβγό μου κι έβλεπα όνειρα. Και προχωράω μες στο στριμωγμένο πλήθος. μυρωδιές. Βάζω τα μάτια μου στην κατάψυξη. δε χρειάζεται να τα κρύψω. Όνειρα για έναν κόσμο όπου θα έβγαινα. πρώτα πρώτα και κρυφά τα δάκρυα. μετά τα μάτια. Προσπαθεί να ξεπλυθεί σε κόκα κόλα. Και τώρα που το τσόφλι έσπασε ανακαλύπτω κάτι υπερβολικά πραγματικά καινούριο. Αφού νιώσω το πρώτο στριμωξίδι κοντοστέκομαι μια στιγμή. έναν κόσμο με ήχους. χρώματα.

ΑΝΤΛΙΑ Λόγω Έρωτα Θα βγω στους δρόμους να φωνάζω. ασφαλής από πομπώδη λογάκια και γλοιώδη ναζάκια. τυχερό μου να ‘σαι. Έρχομαι με τ’ άσπρο μου άτι από ένα μαγικό μονοπάτι μιας άγνωστης πατρίδας. Καρφί στα μάτια θα κοιτάξω. για να διαβάσω της ψυχής σου το χρησμό. έλα κι εσύ αν μπορέσεις. Θα ‘ρθω να σε δω να κοιμάσαι κι αν στο όνειρο σε φάω. που θα μείνουνε για πάντα τους παιδιά σαν νωπή πλαστελίνη. σου έχω εξηγήσεις. το 'χεις πάρει μύτη. πως μία μέρα θα ‘ρθει για να θυμηθώ πάθη βρεφικής ηλικίας κι απ’ του μαστού σου τη θηλή θα κρεμαστώ. το αίνιγμά μου να λύσεις. μια πεταλούδα. πολεμιστής της ελπίδας. σε μιας στείρας συστολής τον παγετό. το τηλέφωνο σπάει και η πίστη σου ριζώνει στην καρδιά σε ασπρόμαυρα βράδια και υποσυνείδητα σκοτάδια. για να βρούμε τους άλλους. ν’ αγριέψουμε μαζί από χαρά πάνω σε ταράτσες και στέγες κι απ’ την ανάποδη να βγούμε την πλευρά του καθρέφτη που μας δείχνει μεγάλους. παραληρώντας μονολόγους. ναι. μη φοβάσαι. Από τη Γη θα σε αρπάξω. 72 . γλυκιά νεράιδα ξωτικένια. ναι. χωρίς να έχουνε ευθύνη. ναι. χρυσή μου εσύ γλυκιά νεράιδα ξωτικένια. ερευνώντας τους λόγους. γίνεται σεισμός στη σελήνη και στο μυαλό σου μπαίνει περιστροφικά και φουσκώνει η εικόνα και σκάει. που κουνώντας τα φτερά. σαν τον προφήτη νιώθω ψεύτη τον καιρό κι έρχεσαι εσύ γλυκιά νεράιδα ξωτικένια. θες να μάθεις κάτι. δεν το περίμενα μπροστά μου να σε δω. Έπεσα από άλλον πλανήτη και γυρνάω κάθε μέρα στο σπίτι με ζόρικες διαθέσεις. καλή μου εσύ.

μήπως θες να γίνεις. ναι. αφιερωμένο για πάντα σε κάποιον πράσινο κανίβαλο θεό. 73 . φρυγανιές από στάρι και τ’ αστέρια γύρω δένουν το ρυθμό. μωρό μου εσύ. από αγάπη πονάω.. στη φωτιά που θ’ ανάψει μ’ έναν φάλτσο. Έναν παράδεισο θα φτιάξω. παγωτό σε ραγισμένο χωνάκι. Δημήτρης Δουληγέρης Θέλω τη μοίρα μου ν’ αλλάξω. ξέρω ποιο κύμα θα με ρίξει στο κενό. που γυρνάει στη σπηλιά του να κλάψει.. Καίγομαι για ένα φιλάκι. μ’ αγαπάς λιγάκι. ζητιανεύοντας λίγη απ’ τη δροσιά που σε τυλίγει. γλυκιά νεράιδα ξωτικένια. φλογοβόλο εμετό. δεν είσ’ εσύ γλυκιά νεράιδα ξωτικένια. να μπουσουλάω πέρα-δώθε σαν μωρό. του ανθού σου τους χυμούς να μου δίνεις και να σε προσκυνάω. μια σοκολάτα μου ‘χει κάτσει στο λαιμό. στο άγγιγμά σου θ’ αλλάξω και η μορφή μου θα θυμίζει ερπετό. θέλω στο γιαλό να σε πάω και σλίπινγκ-μπαγκ σου έχω στρατιωτικό και καφέ από κεχρί και κριθάρι. όπως στάζει το μέλι από μια σάρκινη κυψέλη. στα πόδια σου θα στάξω. ναι. Έλα στη φωλιά μου να μείνεις.

εκδόσεις Κουκκίδα. Χ. Π. • Το παρόν ποίημα περιλαμβάνεται στην ομώνυμη συλλογή «Αγία Αναρχία». Τι άνοιξη το γράπωμα του διπλανού χεριού. Σοφίας Αγία Αναρχία Δαγκώνει τα χείλη της καθώς η αστροβροχή συνεχίζει να πέφτει Αγκαλιάζει τα παιδιά της Τους μιλά για την Αγία Αναρχία Το οπλισμένο χέρι της Τη νεανική της φλόγα Την περπατησιά της Το θάρρος της όταν πυροβολεί τον καθρέπτη και τις μισές λέξεις Την ιερή οργή της για τους ανθρώπους που σιωπούν στο φως της ψυχής. 74 . ΑΝΤΛΙΑ Γιάννης Μιχαηλίδης Άνοιξη Αφού όλα μικραίνουν τα λόγια θα ανθίζουν μαράσματα εκεί που δεν αφεντεύει χειμώνας Τι χειμώνας ο καθρέφτης μου.

75 .

Την ημέρα έχω όρεξη να κοιμηθώ.86. Δεν είμαι κουρασμένη να ξέρεις. σ. με τα μάτια μικρού παιδιού που ψηλαφεί τις πετρώδεις προσόψεις σπιτιών και κτιρίων αναζητώντας την σύνδεσή του με τα πράγματα. Βρίσκονται στην γωνία της οδού Μονζ. τα πάντα τους μιλούν για τον εαυτό τους… Το 1. 76 . Ύψιλον. ΑΝΤΛΙΑ Περάσματα Ι Αρχή της Αθωότητας Θα πρέπει να είναι κανείς τρελός ή ερωτευμένος για να ζει περιπε- τειωδώς τόσο αργά μέσα στην νύχτα.ανταποκρίνεται μάλλον στη φράση του Μάρξ: «Ό. -Michèle Bernstein Η Νύχτα Το ξεπέρασμα της τέχνης συντελέστηκε απρόσμενα και εγγράφτηκε σε μια αόρατη ιστορία που μόνον εκείνοι που την βίωσαν γνωρίζουν. Η αθωότητα παραμένει η πιο ρηξικέλευθη στάση του βλέμματος που ανακαλύπτει τον κόσμο γύρω του. Προς το παρόν προτιμώ να μείνω έξω. Αθήνα 1985. μαζί σου. μτφρ: Γιάννης Ιωαννίδης. η πραγματική ιστορία μένει εκτός αναπαράστασης. μέσα στις σκιές της μνήμης και στην πάροδο του τώρα. σ’ αυτά τα μεταμορφωμένα από τη βιομηχανία μεγάλα κέντρα δυνατοτήτων και νοημάτων. Και αυτό γιατί στην εποχή του Θεάματος. τι βλέπουν γύρω τους οι άνθρωποι είναι το πρόσωπό τους.Ιnternationale Situationniste. Το Ξεπέρασμα της Τέχνης. Η απόπειρα της επανένωσης με τον περιβάλλοντα χώρο. «Η πειραματική περιπλάνηση -που είναι άρρηκτα δεμένη με τις συνθήκες ζωής στις πόλεις. μέσω μιας ενωτικής πάλης ξεκινά εδώ. παραμένει σιωπηλή. Δεν είμαι ποτέ κουρασμένη την νύχτα.

Paris 2000. Γιάννης Παρασκευόπουλος ίδιο το τοπίο τους είναι ζωντανό»1. πα- ρακολουθούμε την εξελισσόμενη πορεία του ολοκληρωτικού χα- ρακτήρα του Θεάματος: αυτό που οι Tiqqun ονομάζουν Μπλουμ. από εκείνον που γίνεται αναπόσπαστο μέρος του και έτσι καταφέρνοντας να απε- λευθερώσει τις δυνατότητες του τοπίου.αυτή του μετα-νεωτερισμού (ο οποίος έχει αρχίσει και ξεφτίζει) . αυτού του απεχθούς μηχανισμού απονέκρωσης του χώρου. εκείνης της χρονικής διάρκειας της μέρας όπου τα επανα- στατικά υποκείμενα ξοδεύουν τα αποθέματά τους «ζώντας στο περιθώριο της οικονομίας» αποκτά την σημασία της οικειοθελούς τύφλωσης μπροστά στην ζωή που προσφέρει το Θέαμα. που αρέσκεται σαν ένας άλλος Νάρκισσος 2. La Fabrique. από εκείνον που συμμετέχει με την δράση μέσα σε αυτό. Παύει να βρίσκεται υπό την ομηρία του Θεάματος. σ. τον άνθρωπο που έχει ταυτιστεί σε τέτοιο βαθμό με την αλλο- τρίωσή του που θα ήταν παράλογο να θέλει να διαχωριστεί από αυτήν2.επιβεβαιώνεται μόνον μέσα από το Θέαμα. Tiqqun. Εξήντα χρόνια έπειτα από τις πρώτες διαπιστώσεις. Η αλλοτρίωσή του έχει γίνει η πραγματική του ιδι- οκτησία: δεν έχει τίποτα άλλο πέρα από αυτήν. 26. που έχει απολέσει το είναι του σε τέτοιο βαθμό που δεν μπορεί πλέον να το διακρίνει. Αυτό που φαίνεται ως το κατ’ εξοχήν ορατό είναι το θεμελιώδες ψεύδος του Θεάματος. πέρα από την κυριολεκτική σημα- σία της. Το βίωμα του τοπίου από εκείνον που το ζωοποιεί. από τον περιπλανώμενο. καταβυθιζόμενο στον στρόβιλο του μηδενός. Τα κατά Ντίνο Χριστιανόπουλο αλαμπουρνέζικα του μετά-μοντερνισμού κρύβουν μέσα τους την ολισθηρή αποξένωση του ανθρώπου από την γλώσσα. δηλαδή μόνον μέσα από το μηδέν. 77 . Η νύχτα στον Ντεμπόρ. από το (επί-)κοινωνείν και τέλος από την συμπαντική ενότητα. το τοπίο ζει. Η σύγχρονη ζωή και η κυρίαρχη ιδεολογία της . Théorie du Bloom. Αποκτά έτσι την μη-αποδοχή της ζωής αυτής και μαζί την μοναξιά της νυχτερινής πόσης και την τρέλα της ημέρας. Αυτό το πλήρες αλλοτριωμένο ον.

Οι άνθρωποι πραγματοποιούν το πέρασμά τους. ΑΝΤΛΙΑ να κοιτάζει τον κενό του εαυτό στον καθρέπτη της ανυπαρξίας του. Το τοπίο των αλλοτινών καρτ-ποστάλ έχει δώσει την θέση του στο μεταμορφωμένο. Χώρο που απλώς προσπερνά το σύγχρονο ον. Από την στιγμή που οι λειτουργίες του ανθρώπου διαμεσολα- βούνται μέσω της εικόνας. γίνεται ο μη τόπος. Ο διαχωρισμός ανάμεσα σε ιδιωτικό και δημόσιο δεν υπάρχει πια. έχει ταυτιστεί σε τέτοιο βαθμό με την ταυτότητά που του δίνει το Θέαμα. «Η Τεχνική παράγει η ίδια την αλλαγή της» επισημαίνει ο Ελλύλ. χώρων ανύπαρκτων. Ο χώρος της πραγματικότητας και η πραγματικότητα του χώρου δεν είναι πλέον κατοικήσιμοι. τόσο εικονικά όσο και πολεοδομικά. Ο πλήρης διαχωρισμός μέσω της μικροφυσικής του χώ- ρου αποτελεί το ξερίζωμα τόσο των πραγμάτων όσων και των ανθρώπων. Διότι η εικόνα του ιστιότοπου είναι η πλήρης αλλοτρίωση του είναι της εικόνας. το πολεοδομικό περιβάλλον μέσα στο οποίο τα όντα ζούνε. που το ευγνωμονεί. ο άνθρωπος αλλοτριώνεται από την φυσική του πράξη και πρακτική μέσα στον χώρο. που μαγεύουν την ακοή του και που ημερεύουν την συνείδησή του. που προχωρά ημιπαράλυτο συνδεδε- μένο με καλώδια μικρών οθονών που κατευθύνουν το βλέμμα του. όπου η εξουσία επιτελεί το έργο του κατακερματισμού μέσω του τεχνικού συστήματος δημιουργώντας ένα δυστοπικό 78 . Τα πράγματα βρίσκονται εκεί αλλά δεν υφίσταται. Το έδαφος γίνεται επιχείρηση (Amoros). είναι και θαμμένος στον εξωτερικό του χώρο. Ο κοινόχρηστος χώ- ρος. μέσα από το υπερσύγχρονο κι- νητό τηλέφωνο. Το έδαφος αποκτά την αφηρημένη οικουμενικότητα του πολλαπλώς μεταλλασσόμενου διαδικτυακού εδάφους. ο πληθυσμός δεν είναι μόνον «θαμμένος στους ορό- φους». αποτελεί έναν χώρο απεμπόλησης του πραγματικού χώρου. αλλά δεν επη- ρεάζουν τα πράγματα. στο εικονικό τοπίο των «ιστιότοπων». το οποίο χάνει τις εκλάμψεις και το βάθος της στιγμής. που όσο περισσότερο αυξάνει η ισχύς του τόσο περισσότερο απο- δυναμώνει τον πραγματικό χώρο και τον κάνει μια έρημη χώρα. γίνεται μια ζωντανή αφαίρεση.

41. «αν αυτοί είναι αποβράσματα τότε είμαι κι εγώ». ΙΙ Η Διαλεκτική ανάμεσα στον Κινηματογράφο και την Ζωή Ο Ντεμπόρ σε αυτή την τριάδα ταινιών που ονόμασε Ενά- ντια στον Κινηματογράφο δεν εξέφρασε μιαν ιδέα για το παρο- ντικό χρόνο της κινηματογραφικής αφήγησης και για την πραγ- ματικότητά της. Οι ταινίες αυτές αποτελούν τον κατ’ εξοχήν 3. σημειώνει ο Dell’ Umbria. «που γίνεται κατά βάση αντιληπτή ως μια τεχνική εξορίας και απομόνωσης ως ιεραρχική και αυταρχική οργάνωση του ανθρώπινου κατοικείν»3. σ. Αθήνα 2008. Γιάννης Παρασκευόπουλος τοπίο.Racaille. Λέσχη. Το τοπίο μας απορροφά και ταυτόχρονα μας σπρώχνει έξω από αυτό βιαίως μέσα στο πλέγμα απομόνωσης που προορίζει για τον καθένα. Έτσι. «Η πολεοδομία». 79 . μτφρ: Μάρθα. το τοπίο μας κατοικεί και όχι εμείς αυτό.

«Τα συμπεράσματα ακόμη δεν έχουν βγει . Τα χρόνια περνάνε και εμείς δεν έχουμε αλλάξει τίποτα». Η πράξη του Ντεμπόρ να πραγματώσει το ξεπέρασμα μιας ακόμη τέχνης -εκείνης του κινηματογράφου. ίσως τον μόνο που αναγνωρίζει στον άνθρω- πο την δυνατότητά του για την ενότητα του κόσμου. Η ολοκλήρωση της διαδρομής των ταινιών αυτών στο σήμερα φαινομενικά μόνον τις προσδίδει μια υποτι- θέμενη ενσωμάτωση στο Θέαμα. Για τον «θεατή» των ταινιών Ντεμπόρ απομένει η νύχτα και οι διαδρομές της. και μαζί συνε- χίζεται και η φθορά μας. πράγμα που αποδεικνύει το γκροτέσκο και την φαυλότητα του εγχειρήματος. που εισχωρούν ανάμε- σά μας και που μας διαχωρίζουν. Αυτή η συνεχιζόμενη αποικιο- ποίηση της ζωής από εικόνες του μηδενός. πανοραμικά. Μας χωρίζουν. τρά- 80 . η αλλοτρίωση του χρόνου από τον ψευδο-κυκλικό χρόνο των υποσχέσεων μιας ψεύτικης ζωής συντελούν όλο και περισσότερο στην κίνηση ιδιοποίησης του κόσμου από το Θέαμα. Καθ’ ότι το Θέαμα βρίσκει σήμερα στην σκέψη του Ντεμπόρ και των μεταγενέστερων καταστασιακών ή φιλοκαταστασιακών τον μοναδικό αντίπαλο. ο έρωτας που γίνεται μια πράξη δίχως εικόνες. Η τάση εμπορευματοποίησης της ντεμπορικής κοσμοθεώρησης καθώς και της καταστασιακής θεωρίας και πρακτικής αποτελεί μια απόπειρα μεταστροφής της καταστασιακής μεταστροφής από τον καπιταλισμό. αποτελεί την πράξη καθαυτή που θα οδηγήσει στο απόλυτο: στην απελευθέρωση της ζωής. η καθαρή στιγμή που βιώνεται εκστατικά σε ένα τώρα που είναι αδύνατον να πιαστεί και να ενσωματωθεί μέσα σε μιαν αναπαράσταση. ΑΝΤΛΊΑ στοχασμό για το απολεσθέν παρελθόν που χάνεται στην σκόνη του χρόνου και για ένα μέλλον που αρχίζει ίσα-ίσα να προσδι- ορίζεται μέσα από τις αντιξοότητες ενός έρημου παρόντος. Η ολική του κριτική που συνίσταται στην μεταστροφή των εικόνων.να ιδιοποιηθεί δηλαδή τα μέσα της κινηματογραφικής τεχνικής καθώς και την τυποποιημένη έκφρασή της (κοντινά πλάνα.τι έπρεπε να καταργηθεί συνεχίζεται. «Ό.οι υπολογισμοί πρέπει να ξαναγίνουν» λέει στο τέλος της Κριτικής του Διαχωρισμού ο Ντεμπόρ.

Το μοντάζ του Ντεμπόρ φανερώνει την ψευδή πραγ- ματικότητα των συγκαιρινών του. μιας καινούργιας άνοιξης.) αναδεικνύει μιαν ακόμη μεταστροφή. Στην ξεριζωμένη ημέρα απομένει ο χρόνος της νύχτας.και που αναζητά έναν διαφορετικό χώρο και χρόνο για τον εαυτό του και τους άλλους. Και σε αυτόν τον άλλο χώρο και χρόνο ξεκινά να αχνο- φαίνεται το είναι με όλες τις εκφάνσεις και τις μορφές που μπορεί να αποκτήσει αυτό. Η αντιπαραβολή των πανοραμικών πλάνων πάνω σε φωτογραφίες φίλων του με εικόνες από διαφημίσεις και επίκαιρα αντιδιαστέλλει δύο κόσμους: έναν φανερό και εγγεγραμμένο στην μαζική συνείδηση και έναν άφατο και άγραφο που είναι εκείνος της απόπειρας για μια μορφή ζωής μέσα σε αυτόν τον κόσμο. Η χαρά του είναι αποκρυσταλλώνεται στο παρακάτω τετράστιχο του Ομάρ Καγιάμ: Ωσάν νερό του ποταμού κι αγέρας της ερήμου Κάθε νέα ημέρα χάνεται από την ύπαρξή μου… Μα για δυο μέρες μοναχά δε νοιάστηκα ποτέ μου. Αναφέρεται στο άτομο που παραι- τείται της θεαματικής ζωής -όποια μορφή κι αν αυτή αποκτά και σε όποια περίοδο και αν αυτή λαμβάνει χώρα. Αυτό δηλώνεται από το τέλος της Κριτικής του Διαχωρισμού που παραθέτει τον υπότιτλο: συνεχίζεται. Αυτές οι ει- κόνες μεταφέρονται μέσα στο πραγματικό κατασκευάζοντας μια πραγματικότητα απαρτιζόμενη από εικόνες ανθρώπων-εμπορευ- μάτων. Για κείνηνε που πέρασε και για την αυριανή μου. αφήνοντάς τον χώρο στην πράξη αλλαγής της πραγματι- κού. Γιάννης Παρασκευόπουλος βελινγκ. Με άλλα λόγια ο υπότιτλος «συνεχίζεται» αναφέρεται σε ένα παρόν πέραν του κινηματογραφικού. μέσω ενός καταστρεπτικού ανοίγματος. 81 .λ. εκείνη που αποδομεί την ψευδή πραγματικότητα της κινηματογραφικής ει- κόνας. κ.π. Και αυτό γιατί η επίσημη προπαγάνδα λαμβάνει χώρα πρώτον μέσω των μεταδιδόμενων εικόνων και θρύλων που παράγει ο καπιταλισμός.

ο τρόπος που πεθαίνουμε. Ήταν κάτι που χρειάστηκε να βελτιώσουμε. αυτή η πα- ραμορφωμένη και καταδικασμένη ουσία. 1973) «…η ανθρώπινη συνείδηση. είναι μοναδικός σε όλα τα Πλάσματα. σε ακίνητα γεωλογικά στρώματα. Πολύ έντονος και ορ- μητικός και ζωντανός και σε συνεχή ροή.» (μετάφραση: Γιώργος Κυριαζής) Προς το τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. αυτή η φτωχή ανάπηρη. σε ένα πρώην άσυ- λο ψυχασθενών («Λευκή Οπτασία») έχει στηθεί μία συμμαχική επιχείρηση ψυχολογικού πολέμου. να κυριαρχήσουμε. Στόχος της είναι να διαχέει προπαγάνδα στη ναζιστική επικράτεια. Αντεπαναστάτες. Αλλά μόνο σχεδόν με την ίδια δύναμη. Να το χτίσουμε από το μηδέν και να το φτάσουμε στη σημερινή του κατάσταση ως αντίδραση. ήταν μια κορύφωση της ζωής τόσο έντονη και έξαλλη. Ο τρόπος που σκοτώνουμε. ΑΝΤΛΙΑ Τόμας Πύνσον: Το ουράνιο τόξο της βαρύτητας (Gravity’s Rainbow. ενώ το Λον- δίνο σφυροκοπάται από γερμανικές ρουκέτες V-2 (τεχνολογικούς προδρόμους των διαστημικών πυραύλων). Ταυτόχρονα. Ζωντανός. είναι έτοιμη να γεννηθεί. αποσυντεθειμένο σε πετρέλαιο ή γαιάνθρακα. Αυτός είναι ο κόσμος πριν τους ανθρώπους. για να κα- ταστείλουμε την πράσινη εξέγερση. Οι θεόσταλτοι καταστρο- φείς. για να πολλαπλασιαστούμε. που έπρεπε να βρεθεί κάποιος καταστροφέας πριν τιναχτεί στον αέρα ολόκληρη η Δημι- ουργία. Μπορούν να τον δουν μόνο νεκρό. Έτσι σταλθήκαμε εμείς εδώ. ένα φωτοστέφανο γύρω από το σώμα της Γης τόσο πράσινο. οι ανάπηροι φύλακες. σχεδόν με την ίδια δύναμη που έχει η ζωή. ιστορικά και προσωπικά. ήταν απειλή: ήταν οι Τιτάνες. Η αποστολή μας είναι να προωθούμε το θάνατο. ο Αμερι- κανός Λοχαγός Ταϊρόν Σλόθροπ γίνεται αντικείμενο διακριτικής παρατήρησης από τους επικεφαλής της Λευκής Οπτασίας. όταν οι σεξουαλικές του περιπέτειες στο βομβαρδιζόμενο Λονδίνο κα- θιστούν αντιληπτό το παράδοξο γεγονός πως κάθε στύση του 82 . Εμείς. τόσο που οι άνθρωποι δεν μπορούν να τον δουν γύρω τους.

στους άρχοντες και στους αρχόμενους. όπου για ελάχιστους μήνες τα πάντα μοιάζουν δυνατά και επιτρεπτά πριν η ήπειρος λάβει τη νέα της μορφή. άνευ κρατικών συνόρων και υπό συμμαχική στρατιω- τική κατοχή Ευρώπη της πρώτης μεταπολεμικής περιόδου (τη «Ζώνη»). Ο Πύνσον αποτελούσε επίγονο των μπίτνικ του ’50. Στόχος του να βρει μία μοναδική και μυστηριώδη Ρουκέτα τύπου V-2 με τον ακανόνιστο κωδικό παραγωγής 00000. Ως αλληγορικούς φορείς του Κέ- 83 . προκλητικό. Αυτή είναι η αφετηρία μίας πολύμηνης περιπέτειας στην κατεστραμμένη. πλούσιο. ίδιο με αυτό στο οποίο είχε παλαιότερα εκτεθεί ακούσια ο Ταϊρόν ως νήπιο στο πλαίσιο πειραμάτων συμπεριφορικής ψυχολογίας… Την κεντρική ιστο- ρία του Σλόθροπ συμπληρώνει ένας καμβάς από δεκάδες ακόμα ανάγλυφους χαρακτήρες. δυσανάγνωστο κι ωστόσο γοητευτικό. συνοδοιπόρο της Νέας Αριστεράς και καλλιτεχνικό προπομπό του μεταμοντέρνου αναρχισμού του ’70. Γιάννης Μαδεμλής προηγείται χρονικά. που φαίνεται να περιέχει μία άγνωστη συσκευή κατασκευασμένη από το καινο- τόμο συνθετικό πλαστικό «ιμιπόλεξ». της πρόσκρουσης ενός πυραύλου V-2 στο ακριβές εκείνο σημείο της πόλης. έχοντας ήδη εξελίξει το καθαρά προσωπικό του ύφος καθ’ όλη την προηγούμενη δεκαετία. ανάμεσα στην Ελίτ και στους Ευτελείς. Ορισμένοι από αυτούς έχουν παθιαστεί εξίσου με τη Ρουκέτα… Το 1973. Το μυθιστόρημά του είναι ογκώδες. είτε επίσης περιπλανώμενους στη Ζώνη είτε επιφορτισμένους με την παρακολούθηση και παρατήρηση του ήρωα. χαοτική. αστείο. ο απομακρυσμένος από τη δημοσιότητα Τόμας Πύνσον – συγγραφικός θρύλος σήμερα – παρέδωσε το αδιαμ- φισβήτητο magnum opus του. Πα- λεύοντας διανοητικά ενάντια σε κάθε όψη της νεωτερικής εμμονής με το Κέντρο και τον Έλεγχο. κατά μερικές μέρες. γνήσιο τέκνο της αντικουλτούρας του ’60. ο συγγραφέας αξιοποιεί μία εποχή ολικού πολιτισμικού μετασχηματισμού της Δύσης – τον Β’ Πα- γκόσμιο Πόλεμο – ως καμβά στον οποίον ζωγραφίζει ανάγλυφα με λέξεις την ατελείωτη μάχη ανάμεσα στη χειραφέτηση και την υποδούλωση. πολύπλοκο.

το βιβλίο χρησιμοποιεί δύο βασικά θέμα- τα: την παράνοια (τα πάντα διασυνδέονται) και τον μυστικισμό (τα πάντα είναι ένα). στην κατάρριψη των ορθολογικών υποστηριγμάτων της νεωτερικότητας και των καλλιτεχνικών τους αναλόγων. προσπαθώντας να του μεταφέρει ένα αίσθημα επίγνωσης της εγγενώς παράλογης. στην επαναμάγευση του κόσμου. από μαζοχί- στριες πορνοστάρ μέχρι πανταχού παρόντες ρατσιστές. με το βλέμμα του στραμμένο στην αποδόμηση του Λευκού Ευρωπαίου Αρπακτικού και διεισδύοντας όχι στις συνωμοσίες της εξουσίας. από τη θρησκεία και την αίρεση μέχρι τα κόμικς υπερηρώων. από εξό- ριστους Αργεντινούς αναρχικούς μέχρι Σοβιετικούς κατασκόπους. Ένα συγκαλυμμένο μανιφέστο του μεταμοντερνισμού σε κάθε του έκφανση. Η λύτρωση εντοπίζεται στη διαφυγή και από τα δύο. από τη συνωμοσιολογία περί των Ιλουμινάτι μέχρι δολοπλοκίες και καρτέλ πολυεθνικών βιομηχανιών. ενός… Αφρικανού 84 . την αποδομεί και την απεικονίζει μεταμορφωμένη στον αναγνώστη. ο συγγραφέας έχει κεντήσει παράξενες ιστορίες δεύτερων χαρακτήρων. ΑΝΤΛΙΑ ντρου και του Ελέγχου. εξίσου γοη- τευτικές με τις ευφάνταστες περιπέτειες του Σλόθροπ στη Ζώνη. Σ’ αυτό το πολύχρωμο αφηγηματικό καλειδοσκόπιο. Ο Πύνσον επαναδιαπραγματεύεται τα όρια ανάμεσα στο αποδεκτό και στο ανεπίτρεπτο. Όπως η πολύχρονη έχθρα του Σοβιετικού αξιωματικού Τσιτσέ- ριν και του ετεροθαλούς αδερφού του Έντσιαν. Στις εκατοντάδες σελίδες του βιβλίου θα βρει κανείς υπο- πλοκές και αναφορές κυμαινόμενες από τον ναζιστικό αποκρυφι- σμό και τον εβραϊκό μυστικισμό μέχρι τη μαντεία των ταρώ. από παιδόφιλους Ναζί μέχρι κοπρολάγνους Συμμάχους. αποδιοργανωμένης και ακατάληπτης φύσης του σύγχρονου κόσμου – ένα βιβλίο των πάντων με στόχο το τίποτα. αλλά στην εξουσία ως συνωμοσία. από τις εγκυκλοπαιδικές λεπτομέρειες εξισώσεων της οργανικής χη- μείας και της αεροδυναμικής μέχρι τεχνολογικές φαντασιώσεις με επιστημονική αφετηρία. από τη μαρξιστική διαλεκτική μέχρι τον Φρανκ Σινάτρα. το Ουράνιο τόξο της βαρύτητας αγγίζει σχε- δόν κάθε όψη της γνώσης και της ύπαρξης. την περιπλέκει.

οι εσωτερικοί μονόλογοι και οι ενότητες συνειρμικού τύπου. ένα τεράστιο και ετερόκλητο πλήθος χαρακτήρων οι περισσότεροι από τους οποίους εμφα- νίζονται ή αναφέρονται ελάχιστα. πυκνή και συνεχώς ελισσόμενη γραφή με περιόδους εκτεινόμενες σε πα- ραγράφους. υπερβαίνοντας τους μοντερνιστές προδρόμους του των 85 . οι συνεχείς αναφορές στη λαϊκή κουλτούρα της μεσοπολεμικής Γερμανίας. η πλήρης αποσάθρωση της ιστορίας προς το φινάλε – συνοδευόμενη από εμφανώς παραισθητικά παραληρή- ματα – και ο γιγάντιος όγκος του (1000 σελίδες στην ελληνική έκδοση). Το βιβλίο χαρακτηρίζουν οι τεράστιες αφηγηματικές πα- ρεκβάσεις. η τάση του συγγραφέα να συμπιέζει τα όρια μεταξύ φανταστικού και πραγματικού μέχρι εξαφάνισης. καθιστούν το Ουράνιο τόξο της βαρύτητας ιδιαιτέρως δυσανάγνωστο και την κατανόησή του έναν μικρό άθλο – φαινόμενο που απαλύνεται μονάχα από τις διάσπαρτες χιουμοριστικές πινελιές. οι σποραδικά και ανεξήγητα εμβόλιμοι στίχοι αλλοπρόσαλλων τραγουδιών που σχολιάζουν κωμικά τα δρώμενα. τα βάσα- να της σοσιαλίστριας Λένι Πέκλερ στο μεσοπολεμικό Βερολίνο. τα σουρεαλιστικά ιντερμέδια. Γιάννης Μαδεμλής αξιωματικού των SS και «υποτακτικού» της Ρουκέτας. η δυναμική και αυτοτελής φύση της αφήγησης που μοιάζει κάποτε να «προσπαθεί» να παρατήσει την πλοκή ή τη μυθιστο- ρηματική μορφή. Αυτό φυσικά είναι και το μόνο – ωστόσο μοιραίο – ελάττωμα ενός μυθιστορήματος που ο συγγραφέας του κατέχει μία εξαιρετικά ευρεία γκάμα συγγραφικών μεθόδων και προσεγγίσεων. τα αμφίσημα λογοπαίγνια. το περιοδικό γκρέμισμα του τέταρτου τοίχου με το κείμενο να απευθύνεται άμεσα στον ανα- γνώστη. Ακόμα. Ο Πύνσον επιχειρεί να υπονομεύσει κάθε καλλιτεχνική σύμβαση όσον αφορά την πλοκή και την ανάπτυξη των χαρα- κτήρων. της Βρετανίας ή των ΗΠΑ. Όλα αυτά. ή η ταραχώδης ζωή του… ηλεκτρικού λαμπτήρα Μπάιρον. τα διάσπαρτα αποσπάσματα αφιερωμένα σε εξειδι- κευμένες τεχνικές λεπτομέρειες. η απαιτητική. η θρυμματισμένη σε δεκάδες νήματα μη γραμμική ιστο- ρία με πολλαπλούς ανεξάρτητους αφηγητές.

αν ο σαδομαζοχισμός μπορούσε να επιβληθεί παγκόσμια. Χρειάζεται την υποταγή μας για να μπορεί να μείνει στην εξουσία. πνίγοντας γλαφυρά την αφήγηση σε κάθε τύπου σεξουαλική «διαστροφή». σεξομανή. υβρεολόγιο ή νοσηρή βιαιότητα και περιγράφο- ντας περίπου κάθε χαρακτήρα – είτε με την πλευρά των Συμμά- χων. τις ψυχοτρόπες ουσίες). και ο Θάνατς είναι ο κορυ- φαίος θεωρητικός του στη Ζώνη αυτή την εποχή. το Κράτος θα παρέλυε”. Δίνει πληροφορίες και μετά τις αναιρεί. όσον αφορά τη σεξου- αλικότητα. Χρειάζεται τους πόθους μας για κυριαρχία για να μπορεί να μας βάλει στο δικό του παιχνίδι εξουσίας. έκφυλο. μια αγκαλιά ή μια αίσθηση του θαυμαστού μεγαλύτερη απ’ τον ίδιο. καταγράφει τις σκέψεις τους και μετά τις υπονομεύει από ουδέτερη σκοπιά. Διότι η υποταγή και η κυριαρχία είναι πρώτες ύλες που χρειάζεται για την επιβίωσή του. που θα φέρει στην επιφάνεια κάποια πολυπόθητη μετασχηματιστική και λυτρωτική ποιότητα. Στην πο- ρεία καταρρίπτει και ανατρέπει κάθε επιβεβλημένο στην κοινωνία ταμπού ή κριτήριο καλού γούστου (π. ΑΝΤΛΙΑ αρχών του 20ου αιώνα. τη βία. είτε πρόσφυγα ή λιποτάκτη – ως ναρκομανή. εισάγει χαρακτήρες και μετά τους αγνοεί. Γιατί το Σύστημα επιτρέπει όλες τις άλλες μορφές σεξουαλικής συμπε- ριφοράς εκτός από αυτήν. το ανθρώπινο σώμα. είτε των Ναζί. Πεινασμένο όμως πάντα για μια αλήθεια. Σε οποιοδήποτε είδος σεξ. σε οικογενειακό επίπεδο. αλκοολικό.χ. Δεν μπορούν να σπαταλιούνται σε ιδιωτικό σεξ. Αυτό είναι σαδοαναρχισμός. Έτσι. μόνο εξουσία. Δεν υπάρχει ηδονή σ’ αυτό. πέρα από τις λογοτεχνικές. με τη σεξουαλική καταπίεση να συμπλέκεται με τη φροϋδική ορμή του θανάτου και να στηλιτεύεται ως πηγή κάθε δεινού και κάθε κυριαρχικής δομής: «Αλλά γιατί μας μαθαίνουν να νιώθουμε αντανακλαστική ντροπή όποτε προκύπτει αυτό το θέμα [ο σαδομαζοχισμός]. ίσως έναν παραλ- 86 .» Το δυσανάγνωστο του βιβλίου και η ασυνήθιστη δομή του συνιστούν εσκεμμένα χαρακτηριστικά του. κάθε άλλη σύμβαση ή προειλημμένη αντίληψη του αναγνώστη για τον Πόλεμο ή τα όρια του ηθικά «επιτρεπτού» αναιρείται σαρκαστικά από τον συγγραφέα. Να ‘σαι σίγουρος.

αφού «τα πάντα συνδέονται με τα πάντα» σε ένα πλέγμα ύποπτων εξαρτήσεων και επιρροών με σκοτεινά κίνητρα το οποίο νιώθει αναγκασμένος να ξεδιαλύνει. Δεν είναι καθόλου συμπτωματικός ο ακατάληπτος. Πρόκειται για έναν τρόπο σχολιασμού του μοντέρνου κόσμου. οι εμμονές αρκετών χαρακτήρων μαζί της. σύμβολο της τεχνοκρατίας και της ανάπτυξης. Ενός αντιπερισπασμού στοχευμένου να αποκρύπτει την παρα- φροσύνη. Γιάννης Μαδεμλής ληλισμό με την τερατώδη και τεχνητή πολυπλοκότητα ενός νεω- τερικού κοινωνικού περιβάλλοντος ακατανόητου στον κοινό νου. μίας ψευδούς μεγάλης αφήγησης συγκροτημένης από την εξουσία για τους ιδιοτελείς σκοπούς της. περίπλοκος ιστός σχέσεων. ο οποίος αποκαλύπτεται σταδιακά στο υπόβαθρο της ιστορίας. μα στην πραγματικότητα άλλης μιας παραπλανητικής μεγάλης αφήγησης. την παράλογη ιεραρχική δόμηση του δυτικού πολιτισμού. Η φαλλική Ρουκέτα. είναι το υπέρτατο σύμ- βολο της τεχνοεπιστήμης χάρη στην εγγενώς διπλή της φύση: μπορεί να ανοίξει στην Ανθρωπότητα τον δρόμο για τ’ αστέρια. ερευνητών και κυβερνήσεων. δηλαδή της πε- μπτουσίας του μοντέρνου εγχειρήματος. τόσο ως εργαλείο στην υπηρεσία του Ελέγχου όσο και ως μύθος νομιμοποιητικός του Κέντρου. Είδωλο της σχιζοφρένειας ενός πλανήτη βυθισμένου στη αχλή της «ορθολογικής» επιστήμης. Την συγκαλυμμένη λατρεία του για τον 87 . των «καλοκουρδισμένων» μηχανιστικών συστημάτων. μιας έννοιας και μιας αντίφασης που απλώνει τα δίχτυα της παντού στον 20ο αιώνα. προκύπτει τόσο η εμφανής παράνοια του ήρωα. εξαρτήσεων και παρασκηνιακών διασυνδέσεων μεταξύ πολυεθνικών εταιρειών. του «αποτελεσματικού» κεντρι- κού σχεδιασμού. Από τον θεμελιώδη αυτόν συμβολισμό. τον κατακερματισμό. η σύγχρονη ιερή αφήγηση της Προόδου δια της τεχνολογίας. αλλά και να καταστρέψει τον κόσμο σε μια φονική φωτιά. ώστε να κρυφθεί το απλό γεγο- νός ότι ο πολιτισμός αυτός είναι ερωτευμένος με τον θάνατο. Πο- λύτιμο βοήθημα στο έργο του συγγραφέα είναι η Επιστήμη της νεωτερικότητας. του «αποδοτικού» συγκεντρωτικού ελέγχου. όσο και η λατρεία της Ρουκέτας που διατρέχει το βιβλίο.

ΑΝΤΛΙΑ

θάνατο και την καταστροφή, πηγή κάθε ισχύος και του πλού-
του που αυτή επιφέρει. Τη σκοτεινή όψη της νεωτερικότητας,
του νευρωτικού τέκνου του Διαφωτισμού, και των ελίτ που τη
διαχειρίζονται («αυτή είναι η πιο καθαρή μορφή ευρωπαϊκής πε-
ριπέτειας»). Κι εμείς, για τον Πύνσον όπως και για κάθε μεταμο-
ντέρνο, δεν κινούμαστε παρά μέσα στο άδοξο τέλος της Ιστορίας,
μάρτυρες της βύθισής της σε μία σταδιακή και αναπόδραστη
παγωμένη παρακμή, όπου τα πάντα απλώς ανακυκλώνονται και
το νόημα χάσκει χαμένο για πάντα.
Ο συγγραφέας, για να πετύχει τον στόχο του, συνθέτει τη
φόρμα του ιστορικού μυθιστορήματος με κάποια αύρα επιστημο-
νικής φαντασίας, διηγούμενος μία εναλλακτική, υπόγεια ιστορία
του Β' Παγκοσμίου Πολέμου εστιασμένη όχι τόσο στη σκιαγρά-
φηση χαρακτήρων, όσο στην απόδοση μιας αίσθησης για τους
θανατηφόρους, κρυφούς μηχανισμούς με τους οποίους λειτουργεί
ο πολιτισμός μας στα παρασκήνια, ως συνολικό σύστημα: «Η
ιστορία με τους Γερμανούς και τους Ιάπωνες ήταν μόνο μία, κάπως
σουρεαλιστική, εκδοχή του πραγματικού Πολέμου. Ο πραγματικός
Πόλεμος διεξάγεται σε μόνιμη βάση. Οι θάνατοι μειώνονται πού
και πού. Αλλά ο Πόλεμος σκοτώνει ακόμα πολλούς ανθρώπους.
Μόνο που τώρα τους σκοτώνει με πιο διακριτικούς τρόπους. Πολ-
λές φορές, με τρόπους τόσο περίπλοκους που ακόμα κι εμείς, σ’
αυτό το επίπεδο, δεν μπορούμε να τους ανιχνεύσουμε. Αλλά πά-
ντα πεθαίνουν οι σωστοί άνθρωποι, όπως και όταν μάχονται οι
στρατοί. Αυτοί που, στη βασική εκπαίδευση, στέκονται στη μέση
της διάταξης των πολυβόλων. Αυτοί που δεν έχουν εμπιστοσύνη
στους λοχίες τους. Αυτοί που ολισθαίνουν και δείχνουν μια στιγμή
αδυναμίας στον Εχθρό. Αυτοί είναι που ο Πόλεμος δεν μπορεί να
χρησιμοποιήσει, κι έτσι πεθαίνουν. Και οι σωστοί επιζούν.» Ή ακό-
μα: «Όχι, δεν έχουμε ειρήνη. Κι αυτό προπαγάνδα είναι. Κάτι που
διαδίδει η P.W.E. Λοιπόν κύριοι, όπως έχετε δει από τις μελέτες, η
καλύτερη στιγμή είναι η 8η Μαΐου, λίγο πριν την παραδοσιακή μας
έξοδο της Πεντηκοστής, τα σχολεία είναι κλειστά, οι προβλέψεις
για τον καιρό μιλάνε για μια εξαιρετική εποχή για τις καλλιέργειες,

88

Γιάννης Μαδεμλής

η ζήτηση για κάρβουνο αρχίζει την εποχιακή της κάμψη, δίνοντάς
μας έτσι μια περίοδο χάριτος αρκετών μηνών για να ορθοποδήσουν
τα συμφέροντά μας στο Ρουρ – όχι, βλέπει μόνο τα ίδια ρεύματα
εξουσίας, τις ίδιες ένδειες μέσα στις οποίες σφάδαζε από το ’39.
Η κοπέλα του θα πρέπει να πάει στη Γερμανία, όπου μάλλον θα
αποστρατευτεί όπως όλοι. Δεν υπάρχει κανένα κανάλι με αντίθετη
φορά για να τους δώσει κάποια ελπίδα διαφυγής. Ακόμα κάτι γί-
νεται, μην το πείτε “πόλεμο” αν αυτό σας δημιουργεί νευρικότητα,
ίσως το ποσοστό θανάτου έχει πέσει μια-δυο μονάδες, κυκλοφορεί
και πάλι η μπύρα σε κουτάκια, και όντως υπήρχε πολύς κόσμος
στην πλατεία Τραφάλγκαρ κάποια νύχτα τώρα πρόσφατα…
αλλά η επιχείρησή Τους συνεχίζεται.» Και επίσης: «Μην ξεχνάς
ότι το πραγματικό αντικείμενο του πολέμου είναι η αγορά και η
πώληση. Ο φόνος και η βία είναι αυτό-αστυνόμευση, και μπορούν
να ανατεθούν σε μη επαγγελματίες. Η μαζική φύση του θανάτου
σε περίοδο πολέμου είναι χρήσιμη κατά πολλές έννοιες. Χρησιμεύει
ως θέαμα, ως αντιπερισπασμός από τις πραγματικές κινήσεις του
Πολέμου. Προμηθεύει πρώτη ύλη η οποία θα καταγραφεί στην
Ιστορία, έτσι ώστε τα παιδιά να διδάσκονται την Ιστορία ως
αλληλουχία βίας, μάχη με μάχη, και να προετοιμάζονται για τον
κόσμο των μεγάλων. Και, το καλύτερο απ’ όλα, ο μαζικός θάνατος
είναι ένα ερέθισμα για τον απλό κοσμάκη, τα ανθρωπάκια, για να
προσπαθούν να αρπάξουν ένα κομμάτι από την πίτα όσο βρίσκο-
νται εδώ για να το καταπιούν. Ο πραγματικός πόλεμος είναι ένα
πανηγύρι αγορών. Οργανικές αγορές, που με πολλή προσοχή οι
επαγγελματίες τιτλοφορούν “μαύρες”, ξεπηδούν παντού. Τα δολά-
ρια, οι στερλίνες και τα μάρκα του ράιχ εξακολουθούν να κινούνται,
αυστηρά σαν σε κλασικό μπαλέτο, μέσα στις αντισηπτικές μαρ-
μάρινες αίθουσές τους. Εδώ έξω όμως, εδώ κάτω ανάμεσα στους
ανθρώπους, γεννιούνται τα αληθινά νομίσματα. Έτσι, οι Εβραίοι
γίνονται εμπορεύσιμοι. Τόσο εμπορεύσιμοι όσο τα τσιγάρα, το
μουνί ή οι σοκολάτες Χέρσι.»
Ο Πύνσον υπονομεύει την επίσημη εξουσιαστική αφήγηση
περί του Πολέμου από τη σκοπιά των απόκληρων, των στε-

89

ΑΝΤΛΙΑ

ρούμενων κάθε ισχύος και, επομένως, ικανών να διακρίνουν με
σαφήνεια το διάχυτο, ασφυκτικά καθολικό πλέγμα των σχέσεων
εξουσίας. Συνεπής με την αχρονική αντίληψη της ιστορικής ανα-
κύκλωσης χωρίς προδιαγεγραμμένο προορισμό, προεκτείνει αυ-
τόν του τον αντίλογο στο παρόν της συγγραφής (αρχές του ’70,
όταν είχε ήδη αρχίσει να διαφαίνεται η οριστική ήττα της αντι-
κουλτούρας εν μέσω της «αντεπανάστασης» του Νίξον) μέσω
διακριτικών παραλληλισμών. Οι τελευταίες 100 σελίδες κρύβουν
το κλειδί της αποκρυπτογράφησης του κειμένου, με καβαλιστικές
φλυαρίες του εβραϊκού μυστικισμού, ανακλώμενες και στην ορ-
γανωτική δομή του βιβλίου όπως έχει φέρει στο φως η ανάλυση
του Weisenburger, να τονίζουν μία ανάγκη επιστροφής σε μία
αρχέγονη καθολική ενότητα στον πυρήνα της ύπαρξης. Όλα δη-
λωτικά μιας ατέρμονης προσπάθειας για τον εντοπισμό κάποιου
εγγενούς, κρυμμένου νοήματος στην επίγεια παρουσία μας, πολύ
πριν ο Διαφωτισμός προσδώσει ορθολογικό χαρακτήρα σ’ αυτή
την αναζήτηση: «Για παράδειγμα, κάποιοι από τους Θεμελιωτές
της Αμερικής ήταν Μασόνοι. Κυκλοφορεί μια θεωρία ότι οι ΗΠΑ
ήταν, και είναι ακόμα, μια γιγάντια μασονική συνωμοσία κάτω από
τον έλεγχο μιας ομάδας γνωστής ως Ιλουμινάτι. Είναι δύσκολο να
κοιτάς το παράξενο μοναδικό μάτι που στεγάζει την πυραμίδα που
υπάρχει στο χαρτονόμισμα του ενός δολαρίου, και να μην αρχίσεις
να πιστεύεις αυτή την ιστορία, έστω και λίγο. Πάρα πολλοί αναρ-
χικοί στην Ευρώπη του 19ου αιώνα – ο Μπακούνιν, ο Προυντόν,
ο Σαβέριο Φρίσα – ήταν Μασόνοι, και αυτό δεν μπορεί να είναι
τυχαίο. Οι εραστές των παγκόσμιων συνωμοσιών, που δεν είναι
όλοι Καθολικοί, μπορούν πάντα να υπολογίζουν στους Μασόνους
για να νιώσουν λίγο τρόμο και λίγο κενό, όταν όλα τα υπόλοιπα
δεν επιδρούν πια… …Όταν ο Μπλαντ έγινε μέλος τους, οι Μασόνοι
είχαν πια εδώ και πάρα πολύ καιρό εκφυλιστεί σε επιχειρηματική
λέσχη. Είναι πράγματι κρίμα. Οι επιχειρηματικές δραστηριότητες
κάθε είδους, ανά τους αιώνες, είχαν κάνει να ατροφήσουν κάποιοι
αισθητήριοι δέκτες και κάποιες περιοχές του ανθρώπινου εγκεφά-
λου, έτσι ώστε, για τους περισσότερους από τους συμμετέχοντες,

90

Και εκείνες τις εποχές λειτουργούσε. την έλλειψη κεντρικής αρχής. και άρχισε να χρησιμοποιείται για θέαμα. παραλληλίζεται με μυστικιστικές ψευδαισθήσεις. βρίσκει κανείς συνεχείς αναφορές στη διά- λυση. η Πρόοδος ένας μύθος. αν και σε λανθάνουσα μορφή. Έτσι. τότε προφανώς έχουμε έρθει για να πάρουμε ό. φθάνοντας στην κορύφωσή του με τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. άρχισε να χάνει τη δραστικότητά της. πνιγμένο στην επιστήμη. με μυριάδες ασυντόνιστες εστίες αλλαγής χωρίς πραγματικό στόχο. 91 . Γιάννης Μαδεμλής οι σημερινές τελετουργίες δεν ήταν τίποτα παραπάνω από μια φτηνή μασκαράτα… …Η μαγεία σ’ αυτές τις μασονικές τελετές εί- ναι πάρα πολύ παλιά. Αλλά οι λέξεις. οι κινήσεις και ο μηχανισμός έχουν μεταφερθεί λίγο-πολύ πιστά μέσα στις χι- λιετίες. η υπεσχημένη ουτοπία τίποτε άλλο από ένας ξερότοπος της Ιστορίας. και το μόνο που χρειάζεται για να ζωντανέψει είναι να αγγίξει το κατάλληλο ευαίσθητο μυαλό.τι μπορούμε για όσο μπορούμε. πρέπει να την κοιτάξουμε κατά- ματα. Δεν μπορούμε να την παραμερίσουμε. Ο Θάνατος ήταν πάντοτε η πηγή της δύναμής τους. το μοντέρνο εγχείρημα που στιγμάτι- σε τη νεωτερικότητα. Το νόημα είναι άφαντο. φυσικά. μέσα στον Κόσμο. αφού είναι καταδικασμένοι να πεθάνουν. μέσα από τον ζοφερό εξορθολογισμό του Κόσμου. Αν Εκείνοι έχουν πάρει πολύ περισσότερα. στον θετικισμό. όχι μόνο από τη Γη αλλά και από εμάς – γιατί να Τους φθονούμε. Καθώς περνούσε ο καιρός. Ότι είναι δυνατόν πλέον γι’ αυτούς να ζούνε αιώνια – αν και εμείς. κι έτσι η μαγεία υπάρχει ακόμα. για να στερεοποιήσει αυτό που ήταν απλά κοσμική μορφή εξουσίας. θα συνε- χίσουμε να πεθαίνουμε όπως πάντα.» Στον αντίποδα. Ήταν εύκολο για εμάς να το δούμε αυτό. η ολιστική γνώση του κόσμου αδύνατη. στις τεχνολογίες του ελέγχου και στην καθολική υποταγή σε κάποιο άπιαστο ορθολογικό σχέδιο. πλασμένος από τα ψέματα της εξουσίας και ποτισμένος με αίμα: «Νομίζω πως υπάρχει μια τρομερή πιθανότητα τώρα. Είναι πιθανό ότι Εκείνοι δεν θα πεθάνουν. βαθέως νοήματος και ενοποιητικής λειτουργίας: ένας κόσμος σε συνεχή μετασχηματισμό. Αν ερχόμαστε εδώ μόνο για μια φορά. την πολυδιάσπαση.

Αλλά είναι αλήθεια αυτό. γράμμα με γράμμα – καρφιά. η μεγάλη εικόνα παραμένει εκτός εστίασης. όπως ακριβώς υποσχόταν ο Διαφωτισμός. Εμείς είμαστε η σοδειά Τους…» Η άλογη πολυδιάσπαση και συνύπαρξη πολλαπλών ασύμβατων στοιχείων αντικατοπτρίζεται στην ίδια τη φύση του βιβλίου. το κείμενό της είναι στη διάθεσή τους για να το μεταλλάξουν και να το συνδυάσουν σε νέες αποκα- λύψεις. ναι. μία καλή και μια κακή. και βράζουμε μαζί… ναι. που μιλούν μαζί στην ιερά ιδιόλεκτο των Αρχέγονων Διδύμων (κάποιοι λένε πως τα ονόματά τους είναι Έντσιαν και Μπλίτσερο). καυ- στήρες και μπρούντζινες πυξίδες. Η κεντρική συνωμοσία τε- λικά δεν ξεδιαλύνεται πλήρως. ΑΝΤΛΙΑ όπως κι εμείς. Αλλά αυτοί οι αιρετικοί θα κυνηγηθούν και το κράτος της σιωπής θα μεγαλώσει 92 . Πρέπει να συνεχίσουμε έχοντας υπόψη την πιθα- νότητα ότι πεθαίνουμε μόνο γιατί το θέλουν Εκείνοι: γιατί Εκείνοι έχουν ανάγκη για την επιβίωσή Τους τον δικό μας τρόμο. το μόνο που μένει είναι ένα συνονθύλευμα αποκλινόντων αντιλήψεων. που δεν μπορούν να ανατραπούν… και θα υπάρξουν αιρετικοί: γνωστικοί που έχουν φτάσει μέσα σε μια ροή ανέμου και φωτιάς ως τους θαλάμους του Θρόνου της Ρουκέτας… Καββαλιστές που με- λετούν τη Ρουκέτα σαν Τοράχ. Είμαστε όλοι στο ίδιο καζάνι. γνωστά και άγνωστα. που μοιάζει να συμπεριλαμβάνει τα πάντα χωρίς ποτέ να τα συναρμολογεί σε κάποιο ενιαίο όλον – έστω κι αν περιο- δικά υπονοείται πως ένα τέτοιο καθολικό όραμα υπάρχει και το περίγραμμά του μπορεί να αποκαλυφθεί ανά πάσα στιγμή. που πάντα θα ξεδιπλώνονται… Μανιχαϊστές που βλέπουν δύο Ρουκέτες. οι συμβατικές αναγνωστικές μας προσδοκίες προσκρού- ουν στο συγγραφικό τείχος του επιστημολογικού σχετικισμού και της έκλειψης του νοήματος. μιας καλής Ρουκέτας που θα μας πάει στ’ αστέρια και μιας κακής Ρουκέτας για την αυτοκτονία του Κόσμου. Από το ξεγύμνωμα αυτό. και οι δυο τους θα μάχονται αιώνια. πά- ντα πιασμένων στην τεχνοεπιστημονική μέγγενη της νεωτερικής εξουσίας: «Η Ρουκέτα πρέπει να επιβιώσει από αιρέσεις ισχυρές. Ή μήπως είναι το καλύτερο και το πιο προσεκτικά διαδεδομένο απ’ όλα τα ψέματά Τους.

ο Τρελός των ταρώ. ο αναζητητής του νοήματος. όπως ο Ρότζερ Μέξικο ή ο Πόιντσμαν.» Η καθολική. αρχίζουν να συγκλίνουν ήδη μετά τα 2/3 του βιβλίου. αλλά η σκοτεινή και αποτρόπαια κορύφωση του φινάλε – μία πολυαναμενόμενη αναδρομή στη στιγμή της χρησι- μοποίησης της 00000 πριν τη λήξη του Πολέμου. αποτυγχάνοντας τελικά παταγωδώς. Γιάννης Μαδεμλής καθώς θα σκοτώνονται ένας-ένας… όλοι θα κυνηγηθούν. για λόγους αφηγη- ματικής οικονομίας. Ο καθένας θα έχει την προσωπική του Ρουκέτα. παγκόσμιας αλήθειας – οι αντιρρησίες όμως θα υπάρχουν για πάντα και δεν θα ησυχάσουν ποτέ από τους διώκτες τους. ένα καθησυχαστικό παραμύθι των ισχυρών που προϋποθέτει την επιβολή της δικής τους αλήθειας ως μοναδικής. Ο συγγραφέας προσπαθεί. να μην υπάρχει αναγνώστης που θα τελειώσει το βιβλίο χωρίς να έχει έρθει ένα βήμα εγγύτερα στη συνειδητοποίηση του «πόσο πολύ το σύμ- βολο του διπλού ολοκληρώματος μοιάζει με το έμβλημα των SS». αυτό το άγιο δι- σκοπότηρο της διαφωτιστικής σκέψης. Τα περισσότερα νήματα της πλοκής. Ωστόσο. ο ξεριζωμένος αντιήρωας 93 . τη διάλυση μιας προσωπικότητας τεχνητά συγκροτημένης και με κόπο συ- γκρατημένης (μέχρι τότε) ως ενιαίας. την ημέρα του Πάσχα του 1945 – φθάνει πολύ μετά την ουσιαστική «εξαφάνι- ση» του πρωταγωνιστή Σλόθροπ από την ιστορία. στιγματίζεται έτσι ως ένα άπιαστο όνειρο. οι οποίοι προ- σπαθούν να προδιαγράψουν την ίδια τους τη ζωή στα μοτίβα ελεγχόμενων εργαστηριακών πειραμάτων ή μαθηματικών μοντέ- λων με αφετηρία απλουστευτικές παραδοχές. το γέννημα της Επιστήμης. η Επιστήμη συνεχίζει να κυριαρχεί – με κάθε αρνητική χροιά του εν λόγω ρήματος – γιατί αυτό συμφέρει την εξου- σία. ούτε η εμμονή του συγγραφέα με τη σκιαγράφηση θετικιστών επιστημόνων ως τραγικών χαρα- κτήρων. ο μοντέρνος Άνθρωπος. αντικειμενική γνώση του κόσμου μέσω του ορθού λόγου. και πετυχαίνει. παρά την ολική κατάρρευση του θετικισμού όταν αυτός έρχεται σε σύγκρουση με την πραγματι- κότητα. Ο Άνθρωπος της Ρουκέτας. Δεν είναι σύμπτωση ούτε η εντροπική φύση της σταδιακά αποσαθρωνόμενης αφήγησης.

ΑΝΤΛΙΑ Γιάννης Μαδεμλής με την κλεμμένη ταυτότητα και τους ακατανόητους στόχους. Όποιος αναγνώστης έχει αντέξει ως εκεί. με έναν πύραυλο στραμμένο πάνω του στην τελευταία σελίδα. 94 . Όπως και το ίδιο αυτό το βιβλίο. έχει ήδη κατακερματιστεί και το απρόσμενο τέλος γράφεται με τη «σταυρική» θυσία της αθωότητας. ανταμείβεται με την πραγματική εικόνα της Δύσης – βγαλμένη από την Κόλαση.

. they're grounded on Earth to satisfy their Birth. Descendants of the Earth yet they happen to forget They cover their feathers with skin cover their faces with grin Cover their bareness with guilt and cover their eyesight with needs of deeds.. 95 . Mαρία Eλισάβετ Κοτίνη Dark Hope (Children of the Sky) You can fly through this universe stepping on a pile of confronted selves the Head will seek the Sky and the Wings will wide open following a plan that was never spoken The Children of the Sky seek for the Light while they're walking on Earth to satisfy their Birth And look up high the Children of the Sky for up is where they whole can rest but happen to forget. purposes and poor beliefs And blinded by the ashes they only cherish flashes for they can't face the Sun without a veil The Children of the Sky seek for the Light while they're grounded on Earth yes.

ΑΝΤΛΊΑ Mαρία Eλισάβετ Κοτίνη Rugged I am Almighty and I sail the sea my spirit is there where the lusty sirens meet the wind is sometimes a friend to me and sometimes it blows me like an old known enemy My compass doesn’t point to the north and west it’s stuck in my chest and it drags me through my quest I hold a map with no signs on it and watch my traces unfold into the route that I seek “Come on over… Hail to the Rover” I can hear the sirens sing their luring voices won't tempt me in I am my own captain and commander Sailing above the sea or sailing under I am my own captain and commander I roam the sea and plunder Death doesn’t scare me I feel his breath stretching my arm and I can touch his forehead And all the treasures I find behind I leave for I see nothing is worth to keep Gold is as heavy as a ball and chain Come on over Come on Pirate of the Streets Hail to the Rover Their luring voices won’t tempt me in • Τα ποιήματα Dark Hope (Children of the Sky) και Rugged έχουν μελοποιηθεί από τους M. 96 .E.t.A.