You are on page 1of 3

Ang Panitikan ng Pilipinas ay pangunahing tumutukoy sa umiiral

,
umuunlad, at namamayaning uri at anyo ng katutubong panitikan. Subalit
nakakasama rin dito ang mga panitikang nilikha at ginawa ng mga
Pilipinong nasa labas ng sariling bansa, sapagkat inakdaan ang mga ito ng
mga Pilipino, o ng may-lahing Pilipino sa malawak na nasasakupan ng
paksa. Dahil dito, tinatawag ding Panitikang Pilipino[1] ang Panitikan ng
Pilipinas.[2] Sa kasalukuyan, tinatawag din itong Panitikang Filipino[3],
sapagkat kinabibilangan ng mga likhang pampanitikang nagmula sa at
kinabibilangan ng iba’t ibang wika sa Pilipinas.

Ang pananalitang tuluyan, tuluyan, o prosa ay ang pangkaraniwang anyo
ng nasusulat o sinasalitang wika.[1] Hindi ito patula, at hindi anumang
natatanging anyo na katulad ng mga talaan, tala, o mga talahanayan. Sa
pagsusulat, wala itong natatanging ritmo, at kahalintulad ng pang-araw-
araw na komunikasyon. Ito ang pinakamahalagang pagkakaiba ng tuluyan
sa panulaan, at sa mga akdang pangtanghalan na katulad ng mga dula.

Ang Tula ay isang anyo ng panitikan na nagpapahayag ng damdamin ng
isang tao. Ito ay binubuo ng mga saknong at ang mga saknong ay binubuo
ng mga taludtud.
Ito ay may sukat at tugma o malaya man ay nararapat magtaglay ng
magandang diwa at sining ng kariktan.
Sinasabing may magandang diwa ang isang tula kung may makukuhang
magandang halimbawa ditto. May sining ng kariktan naman kung ang mga
pananalitang ginamit ay piling-pili at naaayon sa mabuting panlasa.

Ang sanaysay ay isang maiksing komposisyon na kalimitang naglalaman ng
personal na kuru-kuro ng may-akda.

Ang alamat ay isang uri ng kwentong bayan at panitikan na nagkukuwento
tungkol sa mga pinagmulan ng mga bagay-bagay sa daigdig. Karaniwang
nagsasalaysay ang mga ito ng mga pangyayari hinggil sa tunay na mga tao at
pook, at mayroong pinagbatayan sa kasaysayan. Kaugnay ang alamat ng
mga mito at kuwentong-bayan. Ang salitang alamat ay panumbas sa
salitang "legendus" ng wikang Latin at "legend" ng wikang Ingles na ibig
sabihin ay "upang mabasa".

wikain[1]. kadalasang napapalawig ito sa ibang anyo ng sining. Ito rin ang mga ginagawa ng mga pagpapaliwanag sa mga ginagawa ng mga tao. Naglalaman ito ng mga karunungan. nobela.Ang mito ay hindi tumukoy ng mga sumusunod:  Salitang may kaugnayan sa mitolohiya. Tulad ng nobela at dula. kasabihan[1]. sa makabagong katawagan. Sa tradisyunal na kahulugan. Si Deogracias A. o kaya sa isang hangal na babae. isang lungsod sa bansang amerika.[3] ang sawikain ay maaaring tumukoy sa: . o sawikain[1] ay mga maiiksing pangungusap na lubhang makahulugan at naglalayong magbigay patnubay sa ating pang-araw-araw na pamumuhay. kung ginagagad ang isang momento lamang o iyong isang madulang pangyayaring naganap sa buhay ng pangunahing tauhan.[2] katulad sa panulaang epiko. sikat o tanyag na tao. Ang anekdota ay isang uri ng akdang tuluyan na tumatalakay sa kakaiba o kakatwang pangyayaring naganap sa buhay ng isang kilala. Ang mga salawikain[1][2]. barok. tulad ng sa teatrong epiko.  Mito. isa rin itong paggagad ng realidad. katulad ng matandang hari. mga pelikula.[1] kung saan may mga tema ang kuwento ng kadakilaan ng kabayanihan. Ang kuwentong-bayan (Filipino: folklor) ay mga salaysay hinggil sa mga likhang-isip na mga tauhan na kumakatawan sa mga uri ng mamamayan.ay isang maiksing salaysay hinggil sa isang mahalagang pangyayaring kinasasangkutan ng isa o ilang tauhan at may iisang kakintalan o impresyon lamang. ang isang epiko ay isang uri ng panulaan. Kaugnay nito ang alamat at mga mito. palabas sa telebisyon at kahit sa mga larong bidyo.] Ang maikling kuwento . na kilala din bilang panulaang epiko. Rosario ang tinuturing na "Ama ng Maikling Kuwento". Karaniwang kaugnay ang kwentong-bayan ng isang tiyak na pook o rehiyon ng isang bansa o lupain.. isang marunong na lalaki. Isa itong masining na anyo ng panitikan.[1] Bagaman.binaybay ding maikling kwento . Ito ay may dalawang uri: kata-kata at hango sa totoong buhay. musika. Tinawag rin itong dagli noong panahon ng mga Amerikano at ginagawa itong libangan ng mga sundalo. kawikaan[1].

isang pagpapahayag na ang kahulugan ay hindi komposisyunal.  salawikain.  Ang bugtong. mga kasabihan o kawikaan. pang-araw-araw na buhay at katutubong paligid ng mga Pilipino. mga tanong na umaasa sa dulot ng patudyong gamit sa tanong o sa sagot. at mga palaisipan (o konumdrum). bagaman tinatawag ding enigma ang bugtong. mga suliraning ipinapahayag sa isang metapora o ma-alegoryang wika na nangangailangan ng katalinuhan at maingat na pagninilay-nilay para sa kalutasan. madalas itong nagiging isang palaisipan sa tuwing naglalaro ang mga bata. parirala na nagpapahiwatig ng sentimiento ng isang grupo ng mga tao.  moto. kaisipan. . pahulaan.[1] May dalawang uri ang bugtong: mga talinghaga o enigma. idyoma. Bilang isang maikling tula.  Sa panitikang Pilipino. nilalarawan nito ang pag-uugali. o patuturan ay isang pangungusap o tanong na may doble o nakatagong kahulugan na nilulutas bilang isang palaisipan (tinatawag ding palaisipan ang bugtong).