Το μήνυμα της Αναστάσεως του υιού της χήρας στη Ναϊν

Στην σημερινή Ευαγγελική περικοπή που διαβάσαμε από το Ευαγγέλιο του
Λουκά βλέπουμε, αγαπητοί μου αδελφοί, ο Κύριός μας εισερχόμενος στην
πόλη Ναΐν να συναντά μια κηδεία. Μια χήρα γυναίκα που προ καιρού έχασε
τον άνδρα της, τώρα χάνει και ότι πιο πολύτιμο έχει, το μονάκριβο παιδί της.
Τι χειρότερο μπορεί να συμβεί σε ένα σπίτι; Αυτό συνέβη στην πονεμένη
αυτή γυναίκα.
Βλέποντας τον πόνο αυτής της μάνας, ως σπλαχνικός Πατέρας και Θεός,
την λυπήθηκε. Πλησιάζει το φέρετρο, ακουμπά με το χέρι Του το νεκρό παιδί
και του λέγει με δυνατή φωνή: «Νεανίσκε σε σένα ομιλώ. Σήκω επάνω». Κι
αμέσως το παιδί σηκώθηκε περπάτησε και άρχισε να μιλά.
Εδώ ζούμε όλοι μας μια νεκρανάσταση. Εδώ βλέπουμε ξεκάθαρα ότι ο
Ιησούς Χριστός, όπως ο ίδιος μας υποσχέθηκε αλλά και καταγράφτηκε στο
σύμβολο της Πίστεώς μας, θα μας αναστήσει όλους ξανά. Από την αρχή της
δημιουργίας, από τον Αδάμ και την Εύα έως κι εμάς, αλλά και όσοι άνθρωποι
θα υπάρξουν στο μέλλον, όλους θα μας αναστήσει ο Ιησούς Χριστός, διότι
αυτός είναι η ζωή και η ανάσταση. Αυτός νίκησε πρώτος τον θάνατο και
αυτός έδωσε και δίδει στα μνήματα ξανά τη ζωή.
Κάθε άνθρωπος πονεμένος ας το γνωρίζει, ο Χριστός όπως ανέστησε το
σημερινό νεκρό παιδί, έτσι θα αναστήσει εμάς και όλα τα αγαπημένα μας
πρόσωπα που ευρίσκονται στα κοιμητήρια των πόλεων και των χωριών μας.
Ναι, ο Ιησούς θα αναστήσει κάθε «νεκρό» άνθρωπο και θα μας δώσει πάλι τη
χαρά και το χαμόγελο στα χείλη, όπως έδωσε την χαρά και το χαμόγελο ξανά
στην πονεμένη μάνα του σημερινού Ευαγγελίου.
Θαρσείτε αδελφοί μου, είναι φιλεύσπλαχνος, οικτίρμων και φιλάνθρωπος
ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός. Αυτό μας το μαρτυρεί ξεκάθαρα εξάλλου και η
σημερινή ευαγγελική περικοπή. Μη φοβείστε λοιπόν, κανένας νεκρός σε λίγο
δεν θα υπάρχει στα μνήματα. Ο Ιησούς θα αναστήσει κάθε αγαπημένο μας
νεκρό, που προσωρινά χάσαμε και θα χαρίσει σε όλους μας μια ζωή που δεν
θα υπάρχει θάνατος, αλλά θα είναι Αιώνιος ζωή. Αμήν.

1
Ο Παράδεισος δεν είναι μακριά μας!

Είναι όμορφο να διαβάζεις δυο ωραίες σε περιεχόμενο
σελίδες. Να θαυμάζεις μια ανθισμένη γλάστρα ή να
απολαμβάνεις μια δύση ηλίου. Όμορφο είναι να
δέχεσαι ένα αγνό χαμόγελο. Να φέρνεις στο νου μια
σκέψη ελπίδας, να οραματίζεσαι ένα αύριο καλύτερο.
Είναι ωραίο να αναπαύεται μ’ ευγνωμοσύνη το μάτι
σου πάνω στην καθαρή μοκέτα του δωματίου ή στο συγυρισμένο συρτάρι
σου, αλλά και ν’ απολαμβάνεις -γιατί όχι;- μια πετυχημένη λιχουδιά.
Είν’ όμορφο να προσπαθείς να μη σε κουράζει η σκέψη της ανημπόριας που
περνάς, γιατί αύριο θα ‘χεις λάβει «συν τω πειρασμό και την έκβαση» με τη
δύναμή Του.
Να πιστεύεις στον εαυτό σου είναι πολύ όμορφο, αν και βλέπεις -εσύ όσο
κανείς άλλος- την αδυναμία σου να είσαι καλός. Να εκτιμάς την προσπάθεια
σου και την ανεπιτήδευτα αγαθή σου θέληση να γίνεσαι καλύτερος.
Όμορφο είναι να πιστεύεις το καλύτερο και για τους άλλους. Και πίσω από
τον άδικο κάποτε λόγο τους, να ψάχνεις να βρεις τον κρυφό άγνωρό σου
πόνο τους, που έστειλε τη χολή στα χείλη τους. Να λες δυο λόγια ικεσίας γι’
αυτούς και να ευχαριστείς αμέσως Εκείνον που θα τους θεραπεύσει.
Είναι όμορφο να στηλώνεις το βλέμμα καθημερινά στη Ματιά του Πανάγαθου
Θεού σου κι ανοίγοντας την καρδιά να στέλνεις το φως Της βαθειά σου. Την
Αγάπη και την Ελπίδα να στέλνεις, ότι είσαι ο ελεημένος Του.
Κι ύστερα φέρνοντας τούτο το φως στη δική σου ματιά να το χαρίζεις
παντού.
Στην κοπέλα που σ’ εξυπηρέτησε πίσω από την γκισέ, στον μικρό που
σκούπισε τα τζάμια τ’ αυτοκινήτου σου. Στον συνταξιδιώτη μέσα στο τρένο,
π’ αθέλητα σε πάτησε. Στη γριά μητέρα σου που ζει και σήμερα την
παραξενιά της.
Είναι όμορφο μπαίνοντας κάθε πρωί στο δρόμο της καθημερινότητας, να ‘σαι
πρόθυμος να χαμογελάσεις. Και το χαμόγελο σου αυτό να δίνει όλους το
μήνυμα ότι: Ο Παράδεισος δεν είναι μακριά μας, αλλά κουρνιάζει μέσα μας.
Με την καλοσύνη που θα ντυθούμε. Στην ελπιδοφόρα προσμονή που δε θα
διώξουμε από μέσα μας. Στο ζεστό χειροκρότημα που θα χαρίσουμε. Στο
κομμάτι της σοκολάτας που θα στερηθούμε για να τη χαρεί κάποιο παιδί.
Είναι όμορφο να ‘σαι πιστός στην αποστολή που κλήθηκες να επιτελέσεις
πάνω στη γη: Να είσαι ο χαρούμενος άνθρωπος. Ένα ζωντανό μήνυμα χαράς
γιατί «ζει Κύριος ο Θεός»!

2
Ω, ναι είναι πολύ -πολύ όμορφο να δέχεσαι τη δωρεά του Παράδεισου που
σου χαρίζεται και να γίνεσαι έν’ άγγιγμα παραδείσου για τον καθένα είτε
αυτός ζει μαζί σου, είτε λαχαίνει να περνά απ’ το διάβα σου..

«ΚΑΙ ΛΙΓΟ ΜΥΑΛΟ ΝΑ ΕΧΕΙ ΚΑΝΕΙΣ, ΜΕ ΤΗΝ ΥΠΑΚΟΗ
ΓΙΝΕΤΑΙ ΦΙΛΟΣΟΦΟΣ!»..

Ο ταπεινός άνθρωπος και θαύματα να κάνει, πάλι δεν
πιστεύει στον λογισμό του. Ήταν στην Ιορδανία ένας
πολύ απλός παπάς που έκανε θαύματα. Διάβαζε
ανθρώπους και ζώα που είχαν κάποια αρρώστια και
γίνονταν καλά.
Πήγαιναν και μουσουλμάνοι σ’ αυτόν, όταν έπασχαν
από κάτι, και τους θεράπευε. Αυτός, πριν λειτουργήσει,
έπαιρνε ένα ρόφημα με λίγο παξιμάδι και μετά όλη την
ημέρα δεν έτρωγε τίποτε.
Κάποτε έμαθε ο Πατριάρχης ότι τρώει πριν από την
Θεία Λειτουργία και τον κάλεσε στο Πατριαρχείο. Πήγε
εκείνος, χωρίς να ξέρει γιατί τον ζητάνε.
Ώσπου να τον φωνάξει ο Πατριάρχης, περίμενε μαζί με άλλους σε μια
αίθουσα. Έξω έκανε πολλή ζέστη· είχαν κλειστά τα παντζούρια και από μια
τρυπούλα περνούσε μια ακτίνα. Αυτός νόμισε ότι είναι σχοινί. Επειδή είχε
ιδρώσει, βγάζει το ράσο του και το κρεμάει πάνω στην ακτίνα.Όταν το είδαν
οι άλλοι που κάθονταν εκεί στην αίθουσα, τα έχασαν.
Πάνε και λένε στον Πατριάρχη: «Ο παπάς που κολατσίζει πριν από την Θεία
Λειτουργία κρέμασε το ράσο του πάνω σε μια ακτίνα!».
Τον κάλεσε μέσα ο Πατριάρχης και άρχισε να τον ρωτάει: «Τι κάνεις; Πώς
πας; Κάθε πότε λειτουργείς; Πώς ετοιμάζεσαι για την Θεία Λειτουργία;».«Να,
λέει, διαβάζω την ακολουθία του όρθρου, κάνω και μερικές μετάνοιες και
ύστερα φτιάχνω ένα ρόφημα, κολατσίζω λίγο, και έπειτα λειτουργώ». «Γιατί
το κάνεις αυτό;», τον ρωτάει ο Πατριάρχης. «Άμα φάω λιγάκι πριν από την
Θεία Λειτουργία, λέει εκείνος, όταν κάνω κατάλυση , πάει ο Χριστός επάνω!!!
Ενώ, αν φάω μετά την Θεία Λειτουργία, πάει ο Χριστός από κάτω»!!!
Με καλό λογισμό το έκανε! Του λέει τότε ο Πατριάρχης: «Όχι, δεν είναι
σωστό αυτό. Πρώτα να κάνεις κατάλυση, και έπειτα να τρως λίγο». Έβαλε
μετάνοια και το δέχθηκε.
Θέλω να πω, παρόλο που είχε φθάσει σε τέτοια κατάσταση, να κάνει
θαύματα, το δέχθηκε απλά· δεν είχε δικό του θέλημα. Ενώ, αν πίστευε στον
λογισμό του, μπορούσε να πει: «Εγώ διαβάζω ανθρώπους και ζώα άρρωστα

3
και γίνονται καλά, κάνω θαύματα· τι μου λέει αυτός; Έτσι που το σκέφτομαι,
είναι πιο καλά, γιατί αλλιώς πάει το φαγητό πάνω από τον Χριστό».
Έχω καταλάβει ότι ή υπακοή πολύ βοηθάει. Και λίγο μυαλό να έχει κανείς, αν
κάνει υπακοή, γίνεται φιλόσοφος. Είτε έξυπνος είτε κουτός είτε υγιής είτε
άρρωστος πνευματικά ή σωματικά είναι κανείς και βασανίζεται από
λογισμούς, αν κάνει υπακοή, ελευθερώνεται. Λύτρωση είναι η υπακοή.

«Η ΨΥΧΑΝΑΛΥΣΗ ΑΝΤΙΚΑΘΙΣΤΑ ΤΗΝ ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΗ;»…

Ο άνθρωπος μπερδεύει «το φάντη με το ρετσινόλαδο»!
Η ψυχανάλυση, καρπός της ψυχιατρικής, είναι έργο ανθρώπινο, ατελέστατο,
όπως όλα τ’ ανθρώπινα κατασκευάσματα. Η ψυχανάλυση, κύριο έργο του
Φρόυντ, του θεμελιωτή της Ψυχαναλύσεως, ερευνά «ψυχονευρωτικές»
καταστάσεις, εξετάζει άτομα με ψυχολογικά προβλήματα.
Η εξομολόγηση είναι ουρανόσταλτο μυστήριο, δώρο του Θεού προς τον
άνθρωπο και χαρίζει «δωρεάν», «άκοπα», «αστραπιαία» ό,τι πιο πολύτιμο
αναζητά ο άνθρωπος : χαρά και ψυχική γαλήνη!
Ο ίδιος ο Φρόυντ γράφει στους στοχασμούς του: «Πιστεύω πως η
ψυχανάλυση είναι το τρίτο από τα δυσχερέστατα εκείνα επαγγέλματα , όπου
είναι κανείς από πριν βέβαιος ότι θα αποτύχει». Το ιταλικό περιοδικό «Κινγκ»,
προλογίζοντας μια μεγάλη έρευνα για την ψυχιατρική ,γράφει: « Σήμερα η
ψυχανάλυση δεν αποτελεί όργανο θεραπείας , γνώσεως , απελευθερώσεως
του ανθρώπου, αλλά ένα νέο ναρκωτικό που υποτίθεται ότι αποενοχοποιεί
τον άνθρωπο, δικαιολογεί τα πάντα και λύνει τα πάντα. Είμαστε αντίθετοι
στον πειρασμό να χρησιμοποιούμε την ψυχανάλυση, για να ερμηνεύομε τον
κόσμο ολόκληρο. Είμαστε αντίθετοι στο «βεντετισμό» των θεραπειών,
αντίθετοι στις χρήσεις και καταχρήσεις της σκέψεως του Φρόυντ, αντίθετοι
στο «ναρκισσισμό» των ασθενών. Είμαστε αντίθετοι στους «πειρατές του
είναι».
Η ταραγμένη συνείδηση γαληνεύει μ’ ουράνια φάρμακα, όχι μ’ ανθρώπινα
κατασκευάσματα! Η εξομολόγηση χαροποιεί μόνιμα τον άνθρωπο, γιατί τον
συμφιλιώνει με τον ίδιο τον εαυτό του, τον συνάνθρωπό του, με το Θεό.
Όσοι μετανοούν και εξομολογούνται, δεν «μετανιώνουν». Αντίθετα, όσοι δεν
εξομολογούνται , στενάζουν, υποφέρουν, αργοσέρνουν θλίψεις , απελπισίες,
άγχη, καταλήγουν σε αυτοκτονίες!

4