ΑΡΧΑΪΚΗ ΠΕΡΙΟΔΟΣ 8ος – 6ος

ΕΠΟΣ
ΙΛΙΑΣ (52 ημέρες, Αχιλλέως μήνις)
ΟΔΥΣΣΕΙΑ (40 ημέρες, νόστος, προσθήκη
αυτόνομων κύκλων)
ΥΜΝΟΙ
ΚΥΚΛΙΑ ΕΠΗ

ΟΜΗΡΟΣ

ΕΠΟΣ
ΔΙΑΦΟΡΕΣ
ΙΛΙΑΔΑ

ΟΔΥΣΣΕΙΑ

Απλή δομή
Περιγράφει πληθυσμιακές μετακινήσεις και
πολέμους
Στοιχεία 12ου αι. π.Χ.
Αρχαιότερες κοινωνικές δομές
Πλαίσιο μαχών και συγκρούσεων

Σύνθετη δομή
Περιγράφει την επιστροφή των ηρώων στο
τέλος του πολέμου
Στοιχεία 9ου ή 8ου αι. π.Χ.
Αναπτυγμένη κοινωνία
Απόληξη πολέμου και μετακινήσεων

ΕΠΟΣ
ΟΜΗΡΙΚΟ ΖΗΤΗΜΑ
Τρόπος δημιουργίας (Πως)
Πατρότητα (Ποιος)
Χρονολογία συγγραφής (Πότε)
D’ Aubignac

Wolf :

Θεωρία των Αναλυτικών

-1-

Ανηθικότητα Ομήρου –
έλλειψη γραφής – ανυπαρξία
Ομήρου
Αρχική σύνθεση στα 950
π.Χ., η πρώτη σύνθεση
προφορική, αρχικά ένας
συνθέτης, αργότερα
περισσότεροι – συμπίληση
ΚΡΙΤΙΚΗ:
- θρύλος η καταγραφή
του Πεισιστράτου
- η γραφή υπάρχει από
το 1400 π.Χ.
- ένας αγράμματος
ραψωδός
απομνημονεύει
100.000 στίχους

Συνεχιστές του Wolf:

Θεωρία των χωριζόντων

Lachmann:

Θεωρία των μικρών επών

Kirchoff:

Θεωρία της συμπίλησης

Theiler / Muhll:

Θεωρία της διεύρυνσης

Θεωρία της νεοανάλυσης

Milmann Parry:

Oral poetry

-2-

2 τάσεις:
1) αρχικά ενιαίο έπος – ο
ποιητής τοποθετείται στην
αρχή της διαδικασίας
2) το έπος απέκτησε ενότητα
στο τέλος – ο ποιητής
τοποθετείται στο τέλος της
διαδικασίας
Το έπος προήλθε από
συγκόλληση μικρών
τραγουδιών. Ο Όμηρος
επεξεργάστηκε 18 τέτοια
τραγούδια
Παρεμβολή ενδιάμεσων
ποιητών που τροποποιούν τα
μέρη, μεταξύ αρχικής
σύνθεσης και τελικής. Οι
ενδιάμεσες αλλαγές δε
σώζονται
Ο ποιητής τοποθετείται
μεταξύ της αρχικής σύνθεσης
και των επεμβάσεων των
ραψωδιών.
- έμφαση στις αντιφάσεις και
την επανάληψη
φράσεων/στίχων
- απομόνωση γλωσσικών,
κοινωνικοπολιτισμικών
στοιχείων
- διαπίστωση υφολογικών
διαφορών
Ρυθμιστικός παράγων: η
παράδοση
Ρόλος ποιητή: συναίρεση
παραδοσιακών στοιχείων σε
μια τελική μορφή
Αλυσίδα έπους: ένας μύθος
δημιουργεί έναν άλλο και
έτσι το έπος έρχεται ως
τελική μορφή
Παραδοσιακό επίθετο:
συνοδεύει πάντα ένα
συγκεκριμένο ουσιαστικό σε
ορισμένη σύνδεση και θέση
στο μέτρο (π.χ. ωκύπους
Αχιλλεύς)
Στερεότυπες φράσεις
(formulae) ή Λεξίτυπος:
έκφραση ή σειρά λέξεων που
χρησιμοποιείται κατ’

επανάληψη υπό τις ίδιες
μετρικές συνθήκες
ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ:
- προφορική σύνθεση
μέσω μνημοτεχνικής
και στερεότυπων
εκφράσεων.
Ευνοείται σε χώρους
που δεν επινοήθηκε η
γραφή
- εύκολη αναπαραγωγή
μετρικών σχημάτων
- αυτοσχεδιασμοί και
παραλλαγή σχημάτων
- αυτός ο τρόπος
προϋποθέτει
απομνημόνευση και
σκληρή μαθητεία
- formula και δομή σε
αμοιβαία σύνδεση
Κύκλος ή κύκλια έπη =όλα τα άλλα έπη εκτός από την Ιλιάδα και Οδύσσεια και των
Ησιόδειων. Συνολικά σώζονται μόνο τίτλοι και περί τους 120 στίχους. Οι διάφοροι μύθοι
ακολουθούσαν χρονολογική σειρά και σχημάτιζαν κύκλο (θεματογραφικά ορίζεται από τη
δημιουργία του κόσμου = ένωση Ουρανού και Γης μέχρι το θάνατο του Οδυσσέα). Υπάρχουν
και έπη του Κύκλου που εξαρτώνται από τα ομηρικά. Τα έπη του Κύκλου ομαδοποιήθηκαν
με βάση το θέμα τους. Το κέντρο αναφοράς: ο Τρωικός πόλεμος και η επιστροφή των
πολεμιστών. Αυτά που χάθηκαν δεν ήταν του επιπέδου των Ομηρικών ή των Ησιόδειων.
Πολλά αποδίδονταν στον Όμηρο.

Μυθολογικοί κύκλοι
Οιδιπόδεια (η ιστορία του Οιδίποδα που
σκότωσε τον πατέρα του και παντρεύτηκε τη
μητέρα του χωρίς να γνωρίζει το συγγενικό
δεσμό με τον οποίο ήταν δεμένος μαζί
τους)
Θηβαίδα (σύγκρουση των γιων του Οιδίποδα
για το θρόνο μετά τη φυγή του
Οιδίποδα, μονομαχία και θάνατός τους,
συνέχεια της Οιδιπόδειας, αποδίδεται στον
Όμηρο)
Επίγονοι (περιγράφεται η άλωση της Θήβας
από τα παιδιά των επτά αρχόντων
που την είχαν πολιορκήσει ανεπιτυχώς,
αποδίδεται στον Όμηρο και τον Αντίμαχο)
Αμφιαράου εξέλασις (είναι μάλλον η
συνέχεια της Θηβαΐδας, η φυγή του μάντη

Θήβαϊκός κύκλος:

-3-

Αμφιαράου από τη Θήβα που είχε πάει με
την εκστρατεία των Επτά και ο θάνατός του
στον Ωρωπό, αποδίδεται στον Όμηρο )
Το επικό υλικό εκτός από την επική ποίηση χρησιμοποιήθηκε και σε άλλες μορφές, όπως
Καταλόγους και Γενεαλογίες
Κύπρια (τα πριν από την Ιλιάδα)
Αιθιοπίς (συνέχεια Ιλιάδας, 5 βιβλία –
Αρκτίνος ο Μιλήσιος, τελευταία
κατορθώματα του Αχιλλέα, η νίκη του
ενάντια στην Πενθεσίλεια, κόρη του Άρη
βασίλισσα των Αμαζόνων και του αρχηγού
των Αιθιόπων Μέμνωνα καθώς κι ο θάνατός
του από τον Πάρη με τη συνεργεία του
Απόλλωνα)
Μικρά Ιλιάς (γεγονότα από το θάνατο του
Έκτορα μέχρι την άλωση της Τροίας κυρίως
στην «κρίση των όπλων», 4 βιβλία – Λέσχης)
Ιλίου Πέρσις (Άλωση Τροίας περιγράφει
μάλλον την τελευταία νύχτα της Τροίας πριν
από την εκπόρθησή της από τους Αχαιούς, 2
βιβλία)
Τηλεμάχεια, Πηνελόπεια, Νέκυια
(ενδεχομένως κάποια τμήματα της Οδύσσειας
ήταν αυτόνομα ποιήματα και αναφέρονται οι
τύχες των άλλων ηρώων)
Νόστοι (επιστροφή ηρώων Τρωικού
πολέμου, 5 βιβλία, Αγίας ο Τροιζήνος)
Τηλεγόνεια ή Τηλεγονία (συνέχεια της
Οδύσσειας, 2 βιβλία)
Θεογονία Ησίοδου
Τιτανομαχία
Οιχαλίας άλωσις (περιέγραφε την
εκπόρθηση της
Οιχαλίας από τον Ηρακλή κι ένα έπος του
Πεισάνδρου περιέγραφε τη σταδιοδρομία
του Ηρακλή, αποδίδονται στον Όμηρο)
Ηράκλεια (του Πανίαση)

Τρωικός κύκλος:

Η ιστορία των θεών :

Μυθικός κύκλος του Ηρακλή:

Της Αργοναυτικής εκστρατείας

-4-

Ομηρικοί Ύμνοι
Επίκληση θεού, ιδιότητές του, καταγωγή του, διεξοδική αφήγηση πράξεων ζωής του,
παραπομπή σε άλλους ύμνους για τον ίδιο θεό. Χρησίμευαν κυρίως ως προοίμια στους
ραψωδούς για απαγγελία επών
(495 στ., τέλη 7ου αι.), συνδεδεμένος με
μυστηριακή λατρεία Ελευσίνας. Αποτελει
θρησκευτικό μνημείο για ίδρυση μυστηρίων
Ελευσίνας και καταστατικό χάρτη για
ιερατική διοίκηση Μυστηρίων.

Ύμνος εις Δήμητρα:

(546 στ., 7ος αι.): θεωρήθηκε ως η συνένωση
2 Ύμνων αρχικά αυτοτελών, ενός με δηλιακό
περιεχόμενο (γεγονότα Δήλου) και ενός με
Πυθικό (γεγονότα Δελφών)
(580 στ., 6ος αι.): ανάλαφρος, κωμικός.
Αφήγηση κατορθωμάτων παιδιού-θαύματος.
Δύσκολη η γλώσσα του, λιγότερα τα καθαρά
ομηρικά στοιχεία.
(293 στ., αρχές 6ου-τέλος 5ου αι.): ο πιο
σύντομος από τους μεγάλους, ο πιο απλός
στη δομή. Ιωνικός χρωματισμός, ο πιο
ομηρικός γλωσσικά από τους μεγάλους
Ύμνους με επίδραση ησιόδειας παράδοσης.

Ύμνος εις Απόλλωνα:

Ύμνος εις Ερμή:

Ύμνος εις Αφροδίτην:

-5-

ΗΣΙΟΔΟΣ
(1.022 εξάμετρα), Αφήγηση δημιουργίας
κόσμου σε μία χαλαρή μορφή και απλή
παράθεση διάφορων μορφών των όντων και
θεοτήτων. Ο μύθος δημιουργίας Θεών είναι
εν μέρει γνωστός και στον Όμηρο.

Θεογονία:

(828 εξάμετρα), Διδασκαλίες και συμβουλές
με θέματα το δίκαιον και την εργασία. Στο
περιεχόμενο μια εξελικτική πορεία από μια
λογικότητα προς τη λογική, τη γνώση, τον
πολιτισμό. Ο Ησίοδος δέχτηκε υλικό από την
παράδοση (ελληνική + μεσοανατολική), αλλά
η γενεαλογική συστηματοποίηση σε ένα
πολύπλοκο
σχήμα
συνδυασμών
και
εξαρτήσεων είναι δική του επινόηση και
προσφορά. Μύθος 5 γενεών, μετά πρακτικές
συμβουλές πώς να εργάζεται κανείς για να
ζήσει δίκαια και αποδοτικά (πρακτική ηθική).

Έργα και Ημέραι :

(480 εξάμετρα), Νόθο και μεταγενέστερο.
Μίμηση ασπίδας Αχιλλέα στο Σ Ιλιάδας. Τα
υπόλοιπα έργα σώζονται σε αποσπάσματα.
περιγραφή της νίκης του Ηρακλή στον
Αγώνα του με τον Κύκνο και τον Άρη.

Ασπίς Ηρακλέους:

(6.000-7.000 στίχοι ίσως), από τα
διασωθέντα αποσπάσματα συμπεραίνεται ότι
καλύπτει μια πλούσια μυθολογική παράδοση
και ίσως ο πυρήνας του έργου θα είναι η
συνέχεια της Θεογονίας.

Κατάλογος Γυναικών ή Ηοίαι:

ΗΣΙΟΔΟΣ – ΟΜΗΡΟΣ
-

κοινή γλώσσα και διάλεκτος
- κοινό λεξιλόγιο
- στερεότυπες εκφράσεις
- ύφος και περιγραφές

-6-

Λέξεις – Κλειδιά
Ομηρικό ζήτημα: το πρόβλημα σχετικά με τη δημιουργία της ομηρικής ποίησης, τη
σύνθεση και χρονολόγηση των επών, και την προσωπικότητα του ποιητή.
Λογότυποι ή formulae : Στερεότυπες εκφράσεις και στίχοι που χρησιμοποιούνται στα
ομηρικά έπη και επαναλαμβάνονται σε σταθερά μέρη του μέτρου ή σε όμοιες καταστάσεις.
Βοηθούσαν στη διαμόρφωση του μέτρου και στην απομνημόνευση. Ο Parry βάσισε σε αυτό
την θεωρία του σχετικά με προφορική σύνθεση και μετάδοση
των επών.
Μήνις: η οργή του Αχιλλέα για την αρπαγή της Βρησηίδας από τον Αγαμέμνονα.
Νόστος: επιστροφή του ξενιτεμένου (Οδυσσέα ) στο αρχικό του σημείο.
Χασμωδία: γειτνίαση δύο φωνηέντων κάτι που θεωρείτο ελάττωμα.
Κύκλια έπη: όλα τα άλλα έπη εκτός των Ομηρικών και των Ησιόδειων. Συνολικά σώζονται
μόνο τίτλοι και 120 στίχοι περίπου. Οι διάφοροι μύθοι ακολουθούσαν χρονολογική σειρά και
σχημάτιζαν κύκλο.
Ύμνος: εγκωμιαστικό τραγούδι προς τιμήν ενός θεού ή ήρωα, σε δακτυλικό εξάμετρο ή
ελεγειακά μέτρα. Έχει αποκρυσταλλωθεί σε επίκληση ή παράκληση ενός θεού.

Κρίση των όπλων: διαμάχη Οδυσσέα και Αίαντα για τα πρωτεία και για τα όπλα του
Αχιλλέα. Τα παίρνει ο Οδυσσέας, ο Αίαντας πληγώνεται στο φιλότιμο και αυτοκτονεί.
Παρομοιώσεις: ξεκινά από ένα οικείο και γνωστό στοιχείο: όπως… (γνωστή κατάσταση) για
να φτάσει σε αυτό που θέλει να περιγράψει και να παρομοιάσει έτσι… (το καινούριο), π.χ.
«όπως ο αετός πέφτει από ψηλά για να αρπάξει το θήραμά του, έτσι έπεσε ο Αχιλλέας πάνω
στις γραμμές των Τρώων». Αντικείμενα παρομοιώσεις: μάχες, συναισθήματα, άλλες ψυχικές
καταστάσεις, κινήσεις ομάδων κ.α. Οι παρομοιώσεις εμφανίζονται σε καταστάσεις που
υπάρχει κίνηση.

-7-

Επιβράδυνση: ο ποιητής διηγείται ένα γεγονός και δεν βιάζεται να φτάσει στο τέλος.
Παρεμβάλλει λόγους ή επεισόδια που είτε σχετίζονται με το γεγονός είτε είναι άσχετα με
αυτά.
Προαναγγελία: ενός γεγονότος ή μιας κατάστασης που πρόκειται να περιγραφεί αργότερα.
Αναδρομή: διακοπή της ρέουσας διήγησης, επιστροφή στο παρελθόν και παρεμβολή μιας
διήγησης, ενός γεγονότος από το παρελθόν αυτό.
Ενσωμάτωση: στην κύρια διήγηση δευτερευουσών διηγήσεων, στοιχείων, χαρακτηρισμών
που δημιουργούν ένα δίκτυ σχέσεων γύρω από το θέμα που απασχολεί κάθε φορά τον ποιητή.
Παράλληλη εξιστόρηση: παρουσίαση γεγονότων που συμβαίνουν συγχρόνως αλλά σε
διαφορετικούς χώρους. Διηγείται ένα γεγονός, το διακόπτει και διηγείται κάποιο άλλο και
μετά ξαναπιάνει το πρώτο από το σημείο που το άφησε και το διηγείται, ενώ το άλλο μένει
ξεχασμένο κ.ο.κ. Ακινητοποίηση του χρόνου για το καθένα που δεν βρίσκεται στο
προσκήνιο. Νεκρός χρόνος.
η συμπύκνωση σε μικρή έκταση πολλών γεγονότων
η διεύρυνση.

-8-

ΛΥΡΙΚΗ ΠΟΙΗΣΗ 7ος – 5ος
Ελεγειακή, Ιαμβική, Μελική (Μονωδία), Χορική

Ελεγειακή Ποίηση
Το είδος ποίησης που αρχικά είχε θρηνητικό χαρακτήρα και της οποίας το μέτρο
απαρτίζεται από ένα δακτυλικό εξάμετρο και ένα δακτυλικό πεντάμετρο σχηματίζοντας το
ελεγειακό δίστιχο.

Καλλίνος (α’ μισό 7ου αι.
π.Χ.)
Τυρταίος (β’ μισό 7ου αι.
π.Χ.)
Μίμνερμος (β’ μισό 7ου
αι. π.Χ.)

Αρχίλοχος (6ος αι. π.Χ.)
Σόλων (μέσα 7ου – μέσα
6ου)
Θέογνης (τέλος 6ου –
αρχές 5ου)
Φωκυλίδης, Δημόδοκος
Ξενοφάνης

Πολεμικό άσμα
Πολεμικό άσμα
Ερωτικό ποίημα, χαρές της
νιότης και του έρωτα,
απέραντη μελαγχολία που
την προκαλεί το αίσθημα του
εφήμερου
Περιπαικτικό, δηκτικό,
ενσυνείδητα αντιηρωικό
πνεύμα, ανατρέπει τα
ομηρικά ιδεώδη (ασχολήθηκε
κυρίως με ιαμβική ποίηση)
Πολιτική ποίηση
Συμποσιακά, ηθικολογεί,
επιτίθεται στους νεόπλουτους
Ελεγείες γνωμολογικού και
ηθικολογικού περιεχομένου
Φιλοσοφική ελεγεία
(διδακτική ποίηση)

-9-

Ιαμβική Ποίηση
Ποίηση με αστείο, σκωπτικό, δηκτικό, περιπαικτικό περιεχόμενο, σε «ιαμβικό τρίμετρο»
Ασχολήθηκε με προσωπικά
βιώματα, πικρόχολος, έθεσε
Αρχίλοχος
ως θέμα της ποίησής του τον
εαυτό του
Σκοπός της ποίησής του: να
περιγράψει και να κακίσει
κοινωνικούς τύπους και
χαρακτήρες.
Στόχος: επίκριση
ελαττωμάτων των ανθρώπων
με ανώτερη προοπτική τη
«Ίαμβος των Γυναικών» =>
διόρθωσή τους
τυπικό δείγμα ποίησης κατά
Σημωνίδης ο Αμοργινός
ΕΝΩ
των γυναικών
Ο Αρχίλοχος ενδιαφερόταν
για τον εαυτό του
Ο Σημωνίδης Απαισιόδοξος
ΕΝΩ
Ο Αρχίλοχος αντιμετωπίζει
με κουράγιο τις φουρτούνες
της ζωής
Φτωχός, πεινασμένος
κουρελής, αληθινός ζητιάνος.
Εκφράσεις έντονα λαϊκές,
Ιππώνακτας (μέσα 6ου αι.) αθυρόστομος.
Η ποίησή του ήταν ποίηση
απόλυτα απομονωμένου
ατόμου, ιδιότυπη ποίηση

Σόλων

- 10 -

Μελική Ποίηση (Μονωδία)
Τα τραγούδια που τραγουδιόνταν από ένα άτομο με συνοδεία λύρας
Στασιωτικά ποιήματα,
Αλκαίος (τέλος 7ου –
εμπνευσμένα από αιολική
αρχές 6ου)
γλώσσα
Προσωπικά βιώματα,
έρωτας, πάθος, φύση,
Σαπφώ (τέλη 7ου – αρχές ευσέβεια, προσευχή, κοινή
ζωή με συντρόφισσες,
6ου)
επιθαλάμια, μητρική αγάπη.
Αιολική γλώσσα
Ερωτικά, συμποτικά. Ιωνική
Ανακρέων
γλώσσα

Χορική Ποίηση (αρχές 6ου – αρχές 5ου)
Οι χορικοί ποιητές έγραφαν ποιήματα-τραγούδια για να εκτελεσθούν από χορό, συνέθεταν
τη μελωδία που τα συνόδευε, όριζαν τις χορευτικές κινήσεις που τα συνόδευαν, συνήθως
δίδασκαν και τη χορογραφία στο χορό και συνόδευαν το χορό με το μουσικό του όργανο.
Τα τραγούδια αυτά αποτελούσαν πάντα μέρος μιας εορταστικής εκδήλωσης, μιας
θρησκευτικής –λατρευτικής τελετής. Τόπος ακμής: Σπάρτη 7ου π.Χ. αι.
Παρθένεια, ποιήματα
ου
ειρήνης, θρησκευτικές
Αλκμάνας (β’ μισό 7 )
τελετές – εορτές

Στησίχορος (τέλος 7ου –
μέσα 6ου)
Ίβυκος (α’ μισό 6ου)
Σιμωνίδης
Πίνδαρος

Βακχυλίδης (α’ μισό 5ου)

Μυθολογικά θέματα
Ερωτική
Επίγραμμα, σκόλια, επινίκια
τραγούδια, συμποτικά,
θρήνοι, εγκώμια, διθύραμβοι
Παρθένεια, υπορχήμτα,
εγκώμια, παιάνες, προσόδια,
επινίκια, διθύραμβοι
Παιάνες, διθύραμβοι,
παρθένεια, υπορχήματα,
εγκώμια, επινίκια

- 11 -

Λέξεις – Κλειδιά
Λύρα (φόρμιξ, κίθαρις):
Αυλός:
Λυρική Ποίηση:

Κανόνας λυρικών ποιητών:

Ελεγεία – Ελεγειακή Ποίηση:

Ίαμβος – Ιαμβική Ποίηση:
Μέλος – Μελική Ποίηση
(Μονωδία):
Ανακρεόντεια:

Ανακρεοντισμός:

Χορός – Χορική Ποίηση:
Ύμνοι:

Έγχορδο μουσικό όργανο, πολύ αγαπητό στον κόσμο,
παλαιότερες ονομασίες φόρμιξ, κίθαρις. Πρώτη
αναφορά της λύρας από Αρχίλοχο.
Συνοδευτικό όργανο της ελεγείας
Αλεξανδρινοί φιλόλογοι λέγοντας λυρική ποίηση
εννοούσαν την ποίηση που προβλεπόταν συνοδεία
λύρας
Στα ελληνιστικά χρόνια φιλόλογοι της Αλεξάνδρειας
συνέταξαν κατάλογο των εννέα λυρικών ποιητών:
1) Αλκαίος
2) Σαπφώ
3) Ανακρέοντας
4) Αλκμάνας
5) Στησίχορος
6) Ίβυκος
7) Σιμωνίδης
8) Βακχυλίδης
9) Πίνδαρος
Λέξη μη ελληνική, μικρασιατικής, ίσως φρυγικής
προέλευσης, δήλωνε αρχικά την ποίηση με
θρηνητικό περιεχόμενο. Όμως, παλαιότερα δείγματα
ελεγειακής ποίησης δεν έχουν καθαρά θρηνητικό
περιεχόμενο.
Ελεγειακός δίστιχος: δακτυλικός πεντάμετρος +
δακτυλικό εξάμετρο που προηγείται
Αστείο, περιπαικτικό, σκωπτικό, δηκτικό (οξύ στους
χαρακτηρισμούς του) περιεχόμενο.
Ιαμβικός στίχος: ιαμβικό τρίμετρο (στίχος που
αποτελείται από 3 ίαμβους)
Ποιήματα που τραγουδιούνται από ένα άτομο με τη
συνοδεία λύρας
Τα ποιήματα που μιμούνταν κακότεχνα τα ποιήματα
του Ανακρέοντα.
Συλλογή 60 νόθων ποιημάτων στο τέλος της
Παλατινής Ανθολογίας
Τα Ανακρεόντεια ποιήματα έκαναν να επικρατήσει
για τον ποιητή η παραμορφωτική εικόνα, που
άσκησε πολύ μεγάλη επίδραση στη παγκόσμια
λογοτεχνία.
Ποιήματα – τραγούδια για να εκτελεσθούν από το
χορό. Οι ποιητές συνέθεταν τη μελωδία, όριζαν
χορευτικές κινήσεις που τα συνόδευαν. Δίδασκαν τη
χορογραφία στο χορό και συνόδευαν το χορό με
μουσικό όργανο.
Μέρος θρησκευτικής – λατρευτικής τελετής
Σε θεούς (Πίνδαρος)
- 12 -

Παιάνες:
Διθύραμβοι:
Προσόδια:
Παρθένεια:
Υπορχήματα:
Εγκώμια:
Θρήνοι:
Επινίκια ή Επίνικοι:
Επιθαλάμια:
Σκόλια:
Επιγράμματα:
Αλκαϊκή στροφή:
Σαπφική στροφή:
Επωδική τριάδα:
Επωδοί:
Υμέναιος:
Ασυνάρτητα:
Παλινωδία:
Πυθιόνικοι, Νεμεόνικοι,
Ισθμιόνικοι:

Λατρευτικά τραγούδια αρχικά προς τιμήν του
Απόλλωνα αργότερα προς τιμήν άλλων θεών
(Πίνδαρος, Βακχυλίδης)
Θρησκευτικά τραγούδια προς τιμήν του θεού
Διονύσου, αργότερα όχι και τόσο σχετικά μ’ αυτόν
(Πίνδαρος, Βακχυλίδης)
Πομπικά τραγούδια (Πίνδαρος)
Ποιήματα που τραγουδιούνταν από ομάδα κοριτσιών
σε θρησκευτικές γιορτές (Αλκμάνας, Βακχυλίδης,
Πίνδαρος)
Λατρευτικού περιεχομένου χορευτικά τραγούδια
(Πίνδαρος, Βακχυλίδης)
Ύμνοι όχι θεών αλλά ανθρώπων (Πίνδαρος,
Σιμωνίδης, Βακχυλίδης)
Θρηνητικά τραγούδια, νεκρικά μοιρολόγια (Πίνδαρος,
Σιμωνίδης)
Τραγούδι που τιμούσε νικητές σε αθλητικούς αγώνες
(Σιμωνίδης, Βακχυλίδης, Πίνδαρος)
Τραγούδια γάμου
Τραγούδια που τραγουδούσαν ατομικά οι
συνδαιτυμόνες των συμποσίων
Έμμετρη επιγραφή σε μνημείο ή ανάθημα / μικρό και
περιεκτικό στιχούργημα (Σιμωνίδης)
2 αλκαϊκοί 11σύλλαβοι στίχοι + 1 αλκαϊκός
9σύλλαβος + 1 αλκαϊκός 10σύλλαβος
3 σαπφικοί στίχοι + 1 αδώνειος
Στροφή, αντιστροφή, επωδός (Στησίχορος)
Μικρές (συνήθως δίστιχες) στροφές από συνενώσεις
μεγαλύτερων με μικρότερους στίχους του ίδιου ή
διαφορετικού ρυθμού (Αρχίλοχος_
Νυφιάτικο τραγούδι
Μακροί στίχοι που προέκυψαν από τη συνένωση
στοιχείων διαφορετικού ρυθμού (Αρχίλοχος)
Ποίημα του Στησίχορου στο οποίο ο ποιητής
ανακαλεί τα βαριά λόγια που είχε πει για την Ελένη
και ξαναβρίσκει το φως του
Επίνικοι του Πινδάρου

- 13 -

Sign up to vote on this title
UsefulNot useful