You are on page 1of 34

παναγιώτης κ.

Συναρμογές

Μυτιλήνη
Φθινόπωρο 2017
παναγιώτης κ.

Συναρμογές

Μυτιλήνη
Φθινόπωρο 2017
Τυπώθηκε σε 350 αντίτυπα. Δεν διεκδικεί τίποτα.
Μοιράζεται με ελεύθερη οικονομική συνεισφορά

Σελίδα 4: σκίτσο του Franz Kafka
Το χειμώνα που μας πέρασε
ζεσταθήκαμε κι ευχαριστηθήκαμε
σε κάποιο εργαστήριο λογοτεχνικής γραφής
που στήθηκε στην κατάληψη στο μπίνειο.
Οι “συναρμογές” αφιερώνονται
στους ανθρώπους που το πλαισίωσαν.
Συναρμογές όλα και μη όλα.
Εκείνα που συγκλίνουν
κι εκείνα που απομακρύνονται.
Εκείνα που συμφωνούν
κι εκείνα που διαφωνούν.
Από τα πάντα το ένα
κι από το ένα τα πάντα.
Ηράκλειτος

Κάθε πισωγύρισμα μυρίζει ναφθαλίνη.
Μπάμπης
.
Πρόσκληση
Έλα να με δεις
θα έχω στα πλευρά μου χαραγμένους κώδικες
που ξεκλειδώνουν μυστικά.
Θα έχω στο στέρνο μια αλήθεια
που δεν ψηφιοποιείται.
Θα έχω στις χούφτες μου
πυρακτωμένες βιβλιοθήκες που εκδικούνται.
Έλα να με δεις
θα έχω στο στομάχι
νεκρούς, μελανιές και δέντρα.

7
Υπόσχεση
Άκου τί θέλω:
να με πάρεις μαζί σου
στον τελικό απόπλου.
Ιστίο
μια ατσαλόπροκα που τρυπάει
την καρδιά του σύμπαντός μας.
Θα πορευτούμε.
Θα μας διαβάσουν χωρίς να μας νοιάζει.
Εσύ θα αναλάβεις το έργο.
Τακ τουκ τακ τουκ
με το σφυρί θα ξεκινήσεις
το ταξίδι.
Θα είμαι εκεί να σε κρατάω σαν μάνα στοργική
κι εσύ πάντα παιδί
που τσαλαβουτάει στο νερό.
Δες τί θέλω:
Να μην με αφήσεις εδώ
να βασανίζομαι.
Δεν μπορώ να κάνω τίποτα.
Μπορώ να συγκινούμαι με την οσμή
του δυόσμου.
Δεν μπορώ να την περιγράψω.
Μην με αφήσεις για πολύ ακόμα
να ορμάω στους τοίχους
και να χτυπιέμαι.
Να θέλω να κάψω όλα
τα μολύβια του κόσμου
όλες τις λευκές σελίδες του κόσμου
που μηρυκάζουν τη χολή μου.
Δεν θα καταφέρω τίποτα.
Κάποια χρόνια πριν σου μίλησα
για «το αμείλικτο λευκό».
Μην με αφήσεις να το επαναλάβω.

8
Να τί θέλω:
Να μην ταπεινωθώ!
Ένα βράδυ όμως με παράτησες.
Και βρέθηκα να κρέμομαι
σε μέρος που παλιότερα είχα
κατακτήσει.
Στη δική μας θάλασσα.
Απέναντί μου ένα βλέμμα σβησμένο,
σβησμένο,
σβησμένο.
Μα εκεί κολυμπούσαμε θυμάσαι;
Μετά από καιρό
επέστρεψα και καθάρισα τα νερά
από τη ναφθαλίνη που τα σκέπασε.
Παρέα με βλέμμα ζωντανό.
Δεν θέλω όμως
στα μηνίγγια μου τη διελκυστίνδα.
Εκδίκηση
συγχώρεση
νοιάξιμο
ανταγωνισμός και πάλι από τη αρχή.
Δεν θέλω τέτοια.
Να τί θέλω:
Τις εκδρομές
τους βρυχηθμούς των οργασμών
τα δευτερόλεπτα
που μετράμε με λόγια
εκείνη να κοιτάει τον ουρανό
τις διαδηλώσεις που αφηγούμαστε,
τις μολότωφ που κατέγραφαν την πορεία
της ζωής μας.
Τη βία που μας έκλεινε το μάτι
τακ τουκ τακ τουκ
με το σφυρί θα συνεχίσεις…

9
Αυτό θέλω:
Ήσυχα να περπατάω
στους δρόμους
και να ακούω μουσικές
χωρίς ηχεία
τ’ αόρατα βιολιά της εφηβείας μας
κι έτσι ήσυχα να αποπλεύσουμε
με συγχορδίες αισθαντικές.
Κι οι πάντες να καταλάβουν
αυτά που αγαπήσαμε.
Θέλω:
Να κοιτάξω για μια ακόμα
φορά τις παιδικές μου φωτογραφίες
και τα δελτία τα παλιά των ειδήσεων
ξέροντας πως θα δω το ίδιο πρόσωπο.
Εμάς.
Να γελάσω με την καρδιά μου
φωνάζοντας
«γεια σου και χαρά σου
πουτάνα σύμπτωση.»
Να τι έκανα:
Πήρα το μυαλό μου
και το παρακολούθησα
σ’ ένα πιάτο να σπαρταράει.
Αμέτοχος κι ακίνητος.
Αγάπησα τις λέξεις.
Ιδού το κρίμα μου!
Καμία συγχώρεση δεν γυρεύω
φωνάξτε φίλοι:
Καμιά συγχώρεση.
Αγαπήστε μετά
τη λέξη.
Ψιθυρίστε την,
αν έχετε άντερα.
Δώστε τη μου για μαξιλάρι.

10
Θέλω κι αυτό:
Να σας πω πως
υπάρχουν ακόμα εργοστάσια
σκόνη
θόρυβος
ξεφτίλα
γαμημένα οχτάωρα
κομμένα δάχτυλα
ωχρά πρόσωπα
κατακλίσεις
ακρωτηριάσεις
ξυπνήστε!
Υπάρχουν
και δεν έχουν φωνή
κι όταν μιλήσουν
θα πάρουν σβάρνα όλη την πλάση
χωρίς να ρωτήσουν
γιατί έμαθαν να μην ρωτάνε
δεν έχουν πολλά ζευγάρια παπούτσια
υπάρχουν οι άνθρωποι χωρίς πολλά παπούτσια
σαν σεισμός θα έρθουν
να μιλήσουν
και να ηττηθούν πάλι
και πάλι
και πάλι.
Θα μιλάνε γι αυτούς άλλοι
όπως μιλούσανε πάντα.
Θα τρομάξουν οι φλύαροι όταν τους δουν
όπως τρομάζανε πάντα
ναι, ναι, ναι
βρωμάνε τα χνώτα τους.
Ακούστε:
όλοι μας καθηλωμένοι
στην αναπαράσταση.
Νυν και αεί και σύρε κι έλα.

11
Να τι θέλω τώρα:
Στον απόπλου να είμαστε μαζί.
Με καθαρή απόφαση.
Εσύ
κι
εγώ
να
είμαστε
Μόνος!

12
Έξοδος
Όταν μου ζήτησες
να βγω απ’ το μυαλό σου
το έκανα βιαστικά και άτσαλα.
Νομίζω κατά την
έξοδο
σου γρατζούνισα τον
κροταφικό λοβό.

13
Στράτευση
Άκου «στρατευμένε»: Δεν θα γράψω και πολλά
πολλά - όπως ίσως παλιότερα – για εξεγέρσεις κι
επαναστάσεις. Δεν το έχω ανάγκη, ούτε αυτές
έχουν ανάγκη εμένα και μάλλον δεν έχουν
ανάγκη ούτε εσένα. Θα γράφω για άλλα
πράγματα που ίσως σε ξενίζουν.
Όμως:
Δεν θα πουλήσω
ούτε μισό σημείο στίξης,
ούτε μισό γραμματάκι από αυτά
που «δεν σου κάνουν».
Εσύ;

14
17.7.17
Σκισμένο στα δύο
η άσφαλτος με καταπίνει
«σε είδα να περνάς»
μου έγραψες
στα δεξιά μου ο ήλιος
που πέφτει στη θάλασσα
τα χρώματα της Λέσβου
είχα κατεβάσει το τζάμι
του κράνους
απομόνωση
ήμουν πάλι αόρατος
ήμουν εγώ
ο παρατηρητής
εγώ οι ρόδες
εγώ ο κινητήρας
εγώ οι στροφές.
Έβλεπα
σκεφτόμουν
απογοητευόμουν
γοητευόμουν
αναπροσάρμοζα
ανακαλούσα
μονολογούσα
γέλαγα και σφάδαζα
μάτωναν οι πόροι μου
η όσφρησή μου στο άπειρο
κανένας προορισμός
μόνο η διαδρομή.
Στα δεξιά μου
ο ήλιος βούτηξε
νυχτώνει
τραγουδάω
οδηγάω
προσπερνάω
ματώνουν οι πόροι μου
θα επιστρέφεις
γιατί ξέρεις
πως πάντα έτοιμα 15
έχω τα υλικά
σε εγρήγορση
τα χέρια μου
ξέρεις!
Θα επιστρέφεις
γιατί ξέρεις
ότι στο υπόγειο της σπηλιάς μου
στοιβάζω χρόνια τώρα
αυτά που χρειάζεται
η οικοδόμηση
του σπιτιού σου
θα επιστρέφεις
με μανία
στον κυματοθραύστη
εγώ ο κυματοθραύστης
με μανία πάνω μου
εκτονώνεσαι
εγώ ο ήχος
εγώ η θραύση
θα επιστρέφεις.
Το ξέρεις.

16
Σπείρα
Οξύθυμο Ιόνιο
αμφίθυμο Αιγαίο
ό,τι κι αν γίνει
όσα κι αν προκύψουν
σ’ αυτή την σπείρα
των γεγονότων
να έχεις στο νου σου τα μοτίβα.
Αν χρειαστεί να με βρίσεις
πρόσεξε τί θα πεις.
Αν δεν προσέξεις δεν πειράζει.
Αν σε πειράξει ό,τι είπες
να έχεις στο νου σου
τα μοτίβα.
Μετά θα βρίζεις με σιγουριά.
Θα χαϊδεύεις με στοργικές κατηγόριες
τους ξεναγούς.

Αν χρειαστεί να απαγγείλεις
μην ξεχάσεις:
Με όλα σπάμε πλάκα.

17
Το πάνω πάνω ράφι
Είχα ξεχάσει την πανοπλία μου
στο πάνω πάνω ράφι της βιβλιοθήκης.
Για λίγο νόμισα πως της αξίζει πια
να σκουριάσει.
Ώσπου ζωντάνεψε και τα βράδυα
άρχισε να χτυπιέται και
να πετάει τα βιβλία στο πάτωμα.
Στο πάτωμα που κοιμόμουν.
Ώσπου αποφάσισε να με ειρωνευτεί
και να με αναγκάσει να τη φορέσω.
Ποτέ πριν δεν ήταν πιο στενή.
Ποτέ πριν δεν ήταν τόσο οικεία.
Μάζεψα τα βιβλία
και τα τοποθέτησα ξανά
στο πάνω πάνω ράφι.
Γελώντας.

18
Tης αγρανάπαυσης
-Ζούμε ιστορικές στιγμές.
-Ναι. Κάποια στιγμή θα καταγράψουμε ό,τι
καταλάβαμε.
-Πώς θα γίνει, αν απλά ξαπλώνουμε σ' αυτή τη
ζεστή γωνιά;
-Είναι δική μας.
-Ζούμε ιστορικές στιγμές, έτσι δεν είναι;
-Θα περάσουμε δύσκολα και κάποια στιγμή θα
καταγράψουμε.
-Μην το πεις ποτέ αυτό που σκέφτεσαι όσο και
να μου άρεσε.
-Δεν θα το πω.
-Σήμερα σφάχτηκαν πάλι. Αίματα.
-Θες να χαμηλώσω τη φλόγα;
-Ο μικρός που σου έλεγα τις προάλλες
κουτούλαγε στον τοίχο.
-Τι νιώθεις;
-Θέλω να φύγω. Να πάω κάπου που να μιλάνε
τη γλώσσα μου.
-Θα επιστρέψεις;
-Θα έρθεις καμιά βόλτα από κει;
-Θυμάσαι εκείνο το πρωινό;
-Πες μου τι θέλεις τώρα.
-Κάποια στιγμή θα καταγράψουμε.
Θα καταγραφούμε. Προς το παρόν πάρε με
μια αγκαλιά.
-Γιατί φοράς τις πιτζάμες μου;
-Για να σε μυρίζω.

2015

19
Αναμένοντας τον Χειμώνα
Κάθε φορά που έρχεται το φθινόπωρο είναι μοναδική. Κάθε φορά. Κα-
ταφέρνει να είναι καινοφανής. Και μετά, ο Χειμώνας. Αυτός ο παρεξηγη-
μένος. Ο πάντα αληθινός. Θυμάσαι τι σου έλεγα κάποτε; Για τον "απτό,
κατανοητό Φλεβάρη" σου έλεγα. Όσο περνάνε τα χρόνια αυτός ο ασπρο-
μάλλης γίνεται όλο και πιο κατανοητός. Η Θάλασσα είναι αληθινή, υπάρ-
χει χωρίς φτιασίδια. Ο ποδαρόδρομος είναι αληθινός. Χωρίς
αντιπερισπασμούς. Οι βιβλιοθήκες μυρίζουν. Αναβλύζουν. Ο Varlam
Salamov είναι χειμωνιάτικη εικόνα. Είναι τόσο γοητευτικός όσο η ανα-
πόδραστη πραγματικότητα της εγγύτητας των ανθρώπων που καταφεύ-
γουν και γνωρίζονται σε κλειστούς χώρους μοιραζόμενοι τη ζεστασιά.
Μπορώ να φανταστώ τον Άρη Αλεξάνδρου να αναμετριέται με την μπόρα
χαμογελώντας.
Αδυνατώ να τον δω αλλιώς.
Και ύστερα
πάλι το Φθινόπωρο.
Και η Άνοιξη.
Αυτή η Άνοιξη που κατακρεουργήθηκε.
Ναι.
Ο Χειμώνας είναι αληθινός.
Τελεία.

20
Για την γάτα που ονομάστηκε Κατρίνα
Πολλές φορές έχω νιώσει
ότι ο αρτιότερος ήχος
βρίσκει εφαρμογή
στη διαδικασία που ακολουθούν
οι Γάτες
όταν πλένονται.
Ο ήχος αυτός είναι Απόλυτος.
Εφαρμόζει και μεταδίδει
τη μουσική με το "μ" κεφαλαίο.
Τον ήχο - αλήθεια λέω -
ανόθευτο και συμπαραστάτη.
Ρωτήστε αν θέλετε
το Γερο Ποσουμ.
Θα εκπλαγείτε.

21
ε;
Πώς αντέχεται
τόση παρακμή
τόση ευκολία
τόσος οχετός
τόση επίδειξη
τόση φαινομενικότητα
τόσο τίποτα
τόσα καμπόσα
τόσα στολίδια
τόσα άναστρα βράδυα
τόσα ψεύτικα άστρα
τόσες οθόνες
τόσα λάικ
τόσες ήττες
τόσες νίκες
τόσες νίκες που έγιναν ήττες γιατί δεν στοχά-
στηκε κανείς
τόσες ήττες που δεν έγιναν στοχασμός αλλά μόνο
φετίχ
τόσα φετίχ
τόσοι άνθρωποι που πνίγονται
τόση φιλανθρωπία από τ' αφεντικά για τους
ανθρώπους που οι ίδιοι πνίγουν
τόσοι άνθρωποι που νοιάζονται γι αυτούς που
πνίγονται αλλά δεν βλέπουν ποιοί τους πνίγουν
τόσες κουβέρτες
τόσα ρούχα
τόσες σέλφι
τόσοι τακτικισμοί
τόσοι -ισμοί
τόσα "η πραγματικότητα πρέπει να χωρέσει σ'
αυτό που λέω αλλιώς δεν υπάρχει"
τόσες επιθέσεις όλων εναντίον όλων
τόση θάλασσα να μας χλευάζει
τόσο απέραντα όμορφη η θάλασσα.

22
Bιβλιοθήκη
Ποτέ δεν θυμάμαι,
ποτέ δεν μπορώ να ανακαλέσω
ή
να περιγράψω τα πόμολα
που κλείνουν τις πόρτες του σπιτιού μου.
Δεν υπάρχει λόγος.
Δεν υπάρχει λόγος τελικά
να ασφαλιστούν τα δωμάτια.
Θυμάμαι - κι αυτό αρκεί -
σε ποιά ράφια αναπαύονται τα βιβλία μου.

23
Tης Κατερίνας
Αυτή η γυναίκα
σε πιάνει από το χέρι όταν χάνεσαι,
είναι η φίλη
όταν βυθίζεσαι,
κοιμάται σαν βρέφος
ξυπνάει σαν καταιγίδα
γελάει σαν παιδί,
τινάζει τα πόδια της ευχαριστημένη
τη στιγμή που υποδέχεται τα καινούργια της
δώρα.
Αυτή η γυναίκα
κατευνάζει
αγχωμένη
τον ίδιο το Θάνατο
τη στιγμή που πατάει με προσηλωμένη
μανία
τα πλήκτρα του πιάνου της.
Αυτή η γυναίκα
αποφασίζει να ζήσει
αρμονικά
με αυτά που ορίστηκαν ως ψεγάδια,
αυτή,
αποφασίζει να φτύσει
τα ινστιτούτα,
τα καθωσπρέπει,
τις άοσμες
και άκαμπτες βλακείες.
Σ' αυτή τη γυναίκα
δεν βρέχει ξένος όμβρος.
Αυτή η ίδια
είναι η βροχή.

24
Άκομψο
Θα παραστήσω αύριο τον τυφλό
για να βγάλω τη γλώσσα σε
όλες τις αισιοδοξίες.
Για να προβοκάρω
όλες τις απαισιοδοξίες.
Για να περπατήσω
καπνίζοντας ανάμεσα σε ήρωες και τάφους.

25
Αμυχή
Τόσο ήθελα να σε δώ
ώστε δεν τόλμησα να στο ζητήσω.
Τόσο πολύ.

26
Σταμάτης
Βάδιζε,
βάδιζε,
βάδιζε
και σκεφτόταν αινίγματα
και μετρούσε την ησυχία στα σοκάκια
και θυμόταν το θόρυβο.
Ύστερα
κατούρησε στη μέση της διαδρομής
δίπλα από έναν κάδο σκουπιδιών
ευτυχισμένος μονολογώντας:
"ο έρωτας υπάρχει και χωρίς εμάς."

2013

27
γράψε μεθυσμένος, επεξεργάσου νηφάλιος
Έρνεστ Χέμινγουει

Ένα όμορφο βράδυ μίλησα μεθυσμένος με τον
Φρειδερίκο
Όποια μουσική κι αν έπαιζε
άκουγα κάτι άλλο.
Σε όσα φιλιά ανοίγονταν
γύριζα και το άλλο μάγουλο.
Ίδρωνα μελετώντας τις
όμορφες αλληλουχίες.
Μου είπαν
“γιατί δεν τρέχεις;”
Δεν απάντησα τίποτα.
Ήξερα πως η παλάμη μου θα βρει
το απόσταγμα όταν πρέπει.
Σ’ αυτό το γαμάτο των γραμμάτων μούδιασμα.
Στων αληθινών ανθρώπων τις πραγματικές μυρωδιές.

28
Όλε!
Μόλις δύο σελίδες
πριν την τελευταία.
Μη με κοιτάς στραβά
θα τα πάρω κρανίο.
Άντε μπράβο.
Φτύνω χαρτί.
Φτηνό χαρτί.

να ούμε! 29
Ουρλιαχτό
Μην τρομάζεις.
Σε σταμάτησα στη μέση του δρόμου
και ρώτησα πώς λέγεσαι
ψάχνοντας για άλλοθι.
Την ίδια ακριβώς στιγμή
σ’ έναν άλλο δρόμο
έπινα το αίμα ιδεών
εγκληματίας
δολοφονούσα ουρλιάζοντας ό,τι
είχα μάθει ως τότε.
Δεν κινδυνεύεις.
Σε σταμάτησα χωρίς ευγένεια με φωνές
στη μέση του δρόμου
για να με ακούσουν και δουν οι μπάτσοι του μυαλού.
Για να έχω άλλοθι.
Εξαπάτησα
αλλά η αλήθεια είναι
ότι δεν θυμάμαι πως λέγεσαι.
Κι έτσι απλά
ο δολοφόνος
θα σε αποκαλεί
με χίλια δυο ονόματα.
Δεν θα ουρλιάζει πια.
Θα κάθεται να σχεδιάζει
τις επόμενες λίμνες.
Οι μπάτσοι
θα συνεχίσουν τη δουλειά τους.
Χωρίς στολή.
Χωρίς συστολή.

30
Αττάλειας 118
Πέρασα μια βόλτα
από το σπίτι.
Κοντοστάθηκα και άναψα τσιγάρο.
Το σπίτι μου μίλησε.
“Έχω”, μου είπε, “ακόμα στους τοίχους μου
εκείνες τις παιδικές ζωγραφιές
του κοριτσιού που μπουσούλαγε
και με μουτζούρωνε.”
“Έχω ακόμα το σκαμνάκι
που πάταγαν τα δύο αδέρφια
για ν’ ανάψουν το φως του μπάνιου.”
“Τί με κοιτάς έτσι”
μου είπε
“μη φοβάσαι, τίποτα δεν ξεχνιέται
ούτε η σόμπα σας
ούτε τα απλωμένα ρούχα
ούτε τα μπαλώματα στα παντελόνια
ούτε η σκάφη που κάνατε
βάρκα στα παιχνίδια σας μικρά μου,
μήτε οι πλαστελίνες σας που έφτιαχναν
ολόκληρους κόσμους.”
Έφυγα ακούγοντας το σπίτι
να φωνάζει:
“ο μικρός της αυχένας
κατάφερε να χωρέσει όλο τον κόσμο.
Θαύμασε τον πόνο της.”
Έφυγα.
Ανάσανα.
Δεν ανοιγόκλεισα τα μάτια.

31
Σε περίπτωση που θες να διαβάσεις/κατεβάσεις
και τα προηγούμενα:

Σωρός (άνοιξη 2008)
https://tinyurl.com/y7pp5jsz

Συρτάρι (άνοιξη 2012)
https://tinyurl.com/ybeax38h