Ang Pabula ng Daga at ng Leon Isang daga ang nakatuwaang maglaro sa ibabaw ng isang natutulog na leon.

Kanyang inaakyat ang likuran ng leon at pagdating sa itaas ay nagpapadausdos siya paibaba. Sa katuwaan ay di niya napansin na nagising ang leon. Dinakma ng leon ang daga at hinawakan sa buntot na wari bagang balak siyang isubo at kainin. Natakot at nagmakaawa ang daga. "Ipagpaumanhin mo kaibigan. Hindi ko sinasadyang gambalain ka sa pagtulog mo. Wala akong masamang hangarin. Nakatuwaan ko lang na maglaro sa iyong likuran. Huwag mo akong kainin" sabi ng daga. Nabakas ng leon sa mukha ng daga ang tunay na pagmamakaawa. "Sige, pakakawalan kita pero sa susunod ay huwag mong gambalain ang pagtulog ko," sabi ng leon. "Salamat kaibigan. Balang araw ay makagaganti rin ako sa kabutihan mo, " sagot ng daga. Lumipas ang maraming araw at minsan sa pamamasyal ng daga sa kagubatan ay kanyang napansin ang isang lambat na nakabitin sa puno. Lumapit siya upang mag-usisa at agad niyang nakilala ang leon na nahuli sa loob ng lambat na ginawang bitag ng mga nangagaso sa kagubatan. Dali-daling inakyat ng daga ang puno at nginatngat ang lubid na nakatali sa lambat. Agad namang naputol ang lubid at bumagsak ang lambat kasama ang leon sa loob. Mabilis na bumaba ang daga at tinulungan ang leon na nakawala sa lambat. "Utang ko sa iyo ang aking buhay," laking pasasalamat na sabi ng leon sa kaibigang daga. ANG INAHING MANOK AT ANG KANYANG MGA SISIW Isang inahing manok na may anak na tatlong sisiw ang naninirahan sa gitna ng taniman ng mais. Isang araw, lumabas ng bahay ang magsasakang may-ari ng taniman at sinabing, "Panahon na upanganihin ko ang aking maisan! Kailangan tawagin ko ang aking mga kapitbahay upang tulungan ako sa aking pag-ani bukas!" Narinig ito ng mga sisiw at agad iminungkahi sa kanilang ina, "Kailangang lumikas na tayo rito athumanap ng ibang matitirahan inang! Kung hindi, matatagpuan tayo rito ng mga magsisipag-ani bukas at huhulihin upang patayin!" Huwag kayong mabahala mga anak," ang wika ng inahing manok. "Kung mga kapitbahay lamang ang aasahan niya, hindi agad magsisipag-kilos ang mga iyon! May panahon pa tayo upang manirahan dito." Tama nga ang sinabi ng inahing manok. Sapagkat kinabukasan nga'y walang mga kapitbahay nadumating upang tumulong sa pag-ani ng magsasaka. "Kung hindi ko maasahan ang aking mga kapit-bahay, sa aking mga kamag-

“Iyan ang sinasabi ko sa’yo. Hindi ka nag-ipon ng makakain noong tag-araw. at sinabing. Dahil dito. “Kumusta na kayo?” sigaw niya. Wala tayong ibang maaasahan kundi ang ating mga sarili!" Nang marinig iyon ng mga sisiw. Tapos ngayon. tayong dalawa na lamang ang aani sa ating pananim.anak ako lalapitupang humingi ng tulong sa isasagawa kong pag-ani bukas!" "Narinig ng mga sisiw ang sinabi ng magsasaka at dali-daling iminungkahi sa kanilang ina. bibigyan kita ngayon. "Bukas na bukas din. Kung pagod na siya ay matutulog na siya. dapat tayong maniwala! Sapagkat totoong walang sinuman siyang maaasahan kundi ang kanyang sarili!" Ang mayabang na Tipaklong at ang masinop na Langgam Ang langgam ang pinakamasinop na insekto. hindi nabahala ang inahing manok at sinabing. Nangako siya sa sarili na magiging masinop na rin siya para mapaghandaan ang tag-ulan Ang mayabang na Pagong Isang araw. Ngunitmuli.” Ibig magyabang ng pagong at nais niyang magpasikat sa mga tao. hihingi ka sa akin. Hinawakan nila ang kahoy sa magkabilang dulo gamit ang kanilang tuka. napilitan ang magsasakang tawagin ang kanyang anak at sinabing. O sige. pero sa susunod ay hindi na”. Walang kamag-anak na dumating ang magsasaka upang tulungan siya sa pag-ani sa maisan. "Kung sa mga kamaganak lamang siya aasa hindimagsisipagsunod ang mga iyon! May mga trabaho ring dapat asikasuhin ang mga iyon at tiyak na hindi maasahan. Dahil sa pagsasalita niya at pagbuka ng kanyang bibig. walang naipong pagkain ang tipaklong. gamit naman ang kanyang bibig. Tinanggap ni tipaklong ang pagkain kahit nahihiya siya kay langgam. Panay ang pamamasyal. Inilipad siya ng dalawang ibon na ito upang dalhin siya sa ligtas na lugar. Ang mayabang na tipaklong naman ay pakanta kanta lang. nagdahilan siya na mayroon siyang sakit. Noon nagdesisyon ang inahing manok na lumisan sila sa lugar na iyon. Tinulungan siya ng mga ibon na kumuha ng isang kahoy. Dalawang ibon ang nakakita sa pagong na iyon. isang pagong (turtle) ang naghihingalo dahil sa labis na gutom at uhaw. . dali-dali silang nagtungo sa kanilang ina at iminungkahi rito ang sinabi ng magsasaka. Nasa himpapawid sila ng marinig nila ang usapan ng mga taong nag-uusyoso. Humingi ng pagkain ang tipaklong sa langgam. ang pagong ay nahulog. May panahon pa tayo para manirahan dito mga anak!" Kinabukasan nga'y tama uli ang sinabi ni inahing manok. “Tingnan ninyo! Kamangha-mangha ang mga ibon! Hila-hila nila ang isang pagong. Nang dumating ang tag-ulan. Pinagsabihan ni langgam si tipaklong. "Kung sinabi ng magsasaka na siya na ang gagawa ng pag-ani. Hindi siya tumitigil sa paghahanap ng pagkain para sa panahon ng tag-ulan. Nakasabit sa gitna ng kahoy ang pagong.

Nag isip-isip ang naghihingalong usa. Maraming mga ligaw na aso ang nagkalat sa kalsada. Bibili siya ng pagkain. Pinagtawanan siya ng agila at ng mga ibon nang makita siya ng mga ito. Pinuntahan ng usa ang mapanganib na mga aso at sinubukan niyang makipaglaro sa mga ito. Kinausap niya ang lobo na bantayan nito ang mga alagang tupa. Nagulat ang mga aso sa ikinilos ngusa. Nakita ni Mang Isko ang lobo. Patay ang tatlong tupa na kanyang alaga at wala rin sa paligid ang lobo. Sinabi niya sa sarili n asana ay maturuan niya ang usa upang sumunod ditto ang magugulo niyang mga aso. Nagulat siya sa kanyang natuklasan na bukod sa mabigat ang tupa. Nakita rin niya nang dalhin nito ang tupa sa pugad.” Ang Usa at ang Aso Isang araw. Sa hindi pagpayag ng magkabilang panig sa pakikipagkasundo. Minsan. nauwi ito sa korte. Bigla siyang sinunggaban ng mga ito. Ito ay dinala niya sa kanyang bahay. nabaitan siya dito dahil hindi man lang hinabol ng lobo ang mga alaga niyang tupa. may isang lobo na pumunta sa bukid ni Mang Isko. Pagbalik ni Mang Isko. binabantayan pa ng lobo ang mga tupa. Nakita siya ng nag-aalaga ng tupa kaya’t agad siyang hinuli nito at inilagay sa kulungan. may isang mangangaso na nakahuli ng batang usa. Pagalit na itinaboy ng mangangaso ang kanyang mga alaga. Isang araw.Ang inggiterong Uwak Nakita ng uwak ang agila na dala-dala ang isang tupa sa himpapawid. lumabas ng bakuran ang usa. nakakita siyang tupa at ito ay kanyang dinagit. Naiingit ang uwak kaya ginaya niya ang agila. Ang mga Bubuyog at ang mga Putakti Kasalukuyang pinag-aagawan ng mga bubuyog at ng mga putakti kung sino ang magmamay-ari ng pulot sa may pukyutan. Sinalubong siya ng kanyang mga alagang aso. Sa kanyang paglipad. siya ay nagulat sa nakita. Nasabi nalang niya sa sarili na “isang masamang hayop ang lobo at hindi ito mapagkakatiwalaan. pupunta si Mang Isko sa bayan. sumabit pa ang kanyang kuko sa balahibo nito. Ang salbaheng Lobo Isang araw. Lumaki ang usa at nagging kaibigan niya ang mga aso. Sa halip. naisip niya kung bakit kailangang humantong sa kanyang wakas ang pakikipag kaibigan sa mga aso. Ayon sa hukom (na isa ring insekto) hindi madaling magdesisyon kung sino ba ang .

Humanga si Dagang Bukid sa nagggagandahan palamuti at kasangkapang nakita niya. Ang Tigre at ang Matalinong Lobo Isang lobo ang nahuli ng isang tigre. dali-dali rin itong nagtatakbo palayo sa lobo. ang mga putakti ay hindi talaga nakgagawa ng sarili nilang pukyot. Ngunit hindi ito naging mabisang pahayag upang malaman kung sino talaga ang nagmamay-ari ng pukyutang iyon. Pagkatapos nilang kumain. Sabi niya. Pinagsaluhan nila ang palay at mais na natipon niya. nagdesisyon na ang hukom na ibigay ang pukyot sa mga bubuyog. Marami ring masasarap na pagkain. leon ang tinaguriang hari ng mga halimaw sa buong kagubatan!" "Kung gayon. Isang araw. Ipinasyal niya si Dagang Bayan sa magagadang tanawin. magagalit sa iyo ang Diyos na naglalang sa akin . Laking paghanga ng tigre sa lobo. Sa kasamaang palad. sa kanya totoong natakot ang mga hayop at hindi sa lobong matalino. Dumating sila sa malaking bahay na tinitirhan ni Dagang Bayan. at kung sino man ang mas pinakamabilis na maktapos ng pukyot ang siyang magmamay-ari ng pulot sa pukyutang iyon. sinabi niya sa hukom na nais niyang ang bawat panig ay muling gumawa ng panibagong pukyot. "Totoo nga pala ang iyong sinabi! Dapat ka ngang katakutan!" Dahil dito. May mga testigo na nagsasabing ang mga insektong nakitang labas pasok sa pukyutang iyon ay mga may kulay itim at dilaw. dinalaw ni Dagang-Bukid sa tirahan niya. karne at tinapay." Ayaw maniwala ng tigre. naisip ni reynang bubuyog na baka sa haba ng kanilang paghihintay ay masira na ang mga pulot sa pukyutang iyon. "Sapagkat ako ay dapat mong katakutan! Hindi mo ba alam na ako ang itinuturing na hari ng mga halimaw? Kapag ako ay iyong kinain. naghain si Dagang Bukid. May masarapna . Dahil sa hindi nila pagpayag sa kasunduang iyon. Ang saya nila! Matapos silang maglibot. "Sa pagkakaalam ko. Papatayin na sana ng tigre ang lobo upang kainin nang bigla itong magsalita at tumutol. Lumakad sila ng magkasabay sa isang bahagi ng kagubatang may mga iba't ibang uri ng hayop. Ang hindi nito alam. "Huwag mo akong saktan! Huwag mo akong kainin!" "Bakit?" tanong ng tigre. Maraming mapapasyalang magagandang lugar. Kaya't nakaisip siya ng solusyon." ang sabi ng lobo. Parurusahan ka Niya. halamanan at palaisdaan sa bukid. Sumama ka sakin. "Sumama ka sa akin at patutunayan ko sa iyo!" Sumama nga ang tigre sa lobo. Sa naging pahayag ng hukom.nagsasabi ng totoo sa magkabilang panig. "Masaya sa lungsod. Naingganya si Dagang bukid sa paanyaya ni Dagang Bayan na pumunta sa lungsod. kaya't hindi nila tinanggap ang suhestiyong iyon. Kaya't nagdesisyon ang hukom na maghintay pa at maghanap ng ibang impormasyon tungkol dito. Ang Dagang Taga-Bukid at ang Dagang Taga-Siyudad Magkaibigan sina Dagang-bukid at Dagang Bayan. Nang makita sila ng mga hayop na iyon. ibinalita naman ni Dagang Bayan ang pagkain doon. dali-daling nagtatakbo ang mga iyon at lumisan nanag takot na takot. dahil parehong may itim at dilaw ang katawan ng mga bubuyog at putakti. may keso.

" Siya'y nagpaalam na sa kaibigan at tuluyan nang umalis upang di na bumalik. "Aanhin ko ang buhay na masarap dito sa lungsod. . Talagang doon na sana siya magtitira nang biglang may lumabas na malalaking pusssa. prutas.karne at iba pa. napag isip isip niya na mahirap pala ang buhay sa lungsod. Sabi ni Dagang Bukid. akung ang buhay ko naman ay laging nasa bingit ng kamatayanat takot.pagkain sa mesa tulad na keso. Hinabol sila at nagtatakbo sila sa lungga upang magtago.. Nang wala na ang pusa.

Sign up to vote on this title
UsefulNot useful