You are on page 1of 4

Αποστολικό Ανάγνωσμα (μετάφρασις

)
.. Δεῖτε μέ πόσο μεγάλα γράμματα σᾶς ἔγραψα μέ τό ἴδιο μου τό χέρι. Ὅσοι
θέλουν νά κάνουν καλή ἐντύπωση καί νά ἀρέσουν σέ ἀνθρώπους γιά πράγματα
πού ἀναφέρονται στή σάρκα, αὐτοί σᾶς παρακινοῦν καί σᾶς παρασύρουν νά
περιτέμνεσθε, μόνο καί μόνο γιά νά μήν καταδιώκονται ἀπ' τούς Ἰουδαίους γιά τό
κήρυγμα πού ἀναφέρεται στό σταυρό τοῦ Χριστοῦ. Γι' αὐτό καί μόνο σᾶς
ἀναγκάζουν νά περιτέμνεσθε. Κι αὐτό ἀποδεικνύεται ἀπό τό ὅτι οὔτε κι αὐτοί πού
ἔχουν περιτμηθεῖ τηροῦν τίς τελετουργικές διατάξεις τοῦ νόμου, τίς καθάρσεις
δηλαδή καί τίς ζωοθυσίες· ἀλλά θέλουν νά περιτέμνεσθε ἐσεῖς γιά νά καυχηθοῦν
αὐτοί γιά τή δική σας σάρκα. Θέλουν δηλαδή νά καυχηθοῦν ὅτι σᾶς ἔπεισαν νά
δεχθεῖτε τήν περιτομή. Ἐγώ ὅμως δέν κινοῦμαι ἀπό τέτοια ἁμαρτωλά ἐλατήρια.
Ποτέ νά μή συμβεῖ ἐγώ νά καυχηθῶ γιά τίποτε ἄλλο παρά μόνο γιά τό ὅτι ὁ
Ἰησοῦς Χριστός γιά χάρη μου πῆρε μορφή δούλου καί σταυρώθηκε γιά τή
σωτηρία μου. Μόνο καύχημά μου εἶναι ὁ σταυρικός θάνατος τοῦ Κυρίου. Καί μέ
τήν πίστη στό θάνατό του αὐτόν ἔχει νεκρωθεῖ κι ἔχει χάσει τή δύναμή του ὁ
κόσμος γιά μένα. Ἀλλά κι ἐγώ ἔχω νεκρωθεῖ γιά τόν κόσμο. Εἶμαι νεκρωμένος γιά
τόν κόσμο, καί τίποτε ἀπ' αὐτόν δέν μέ δελεάζει οὔτε μέ φοβίζει. Διότι στήν
κοινωνία καί τήν ἕνωση μέ τόν Χριστό οὔτε ἡ περιτομή ἔχει καμία ἀξία οὔτε ἡ
ἀκροβυστία, ἀλλά ἰσχύει νέα κτίση καί δημιουργία. Ἡ καινή αὐτή κτίση εἶναι ἡ
ἀναγέννηση πού δίνει ὁ Χριστός σέ κάθε πιστό μέ τή δύναμη τῆς ἀπολυτρωτικῆς
του σταυρικῆς θυσίας. Καί ὅσοι θ' ἀκολουθήσουν τή διδασκαλία αὐτή γιά τή νέα
κτίση καί θά τήν ἔχουν ὡς μέτρο καί ὑπόδειγμα γιά νά συμμορφώσουν τή ζωή
τους μ' αὐτή, ἄς ἔχουν ἐπάνω τους τήν εἰρήνη καί τό ἔλεος· ἀλλά καί γενικότερα
ὅλος ὁ νέος Ἰσραήλ τῆς χάριτος, ὁ νέος λαός πού μέ τήν πίστη ἔγινε ἐκλεκτός
στό Θεό καί ἀντικατέστησε τόν παλαιό κατά σάρκα Ἰσραήλ. Στό ἑξῆς ἄς μή μοῦ
δημιουργεῖ κανείς κόπους καί ἐνοχλήσεις, ζητώντας ἀπό μένα νά ἀπολογοῦμαι γιά
ὅσα κάνω. Διότι ἐγώ βαστάζω στό σῶμα μου τά σημάδια τῶν πληγῶν πού
δέχθηκα γιά τόν Κύριο Ἰησοῦ. Καί οἱ πληγές μου αὐτές εἶναι ἡ ἀπολογία μου. Σᾶς
εὔχομαι, ἀδελφοί, ἡ χάρις τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ νά ἐνισχύει καί νά
ἐνδυναμώνει τίς πνευματικές σας δυνάμεις, ὥστε νά διατηρεῖτε πάντοτε τόν ἁγια-
σμό πού σᾶς ἔδωσε τό Ἅγιον Πνεῦμα. Ἀμήν.

1
1+1!
Ἡ πιὸ ἁπλὴ ἀριθμητικὴ πράξη: ἕνα καὶ ἕνα κάνουν δύο.
Ἡ πιὸ ἀποτελεσματικὴ ἐνέργεια. Μὲ μία ἁπλὴ πρόσθεση ἔχουμε διπλασιασμὸ τοῦ
ἀρχικοῦ ἀριθμοῦ. Τὸ ἕνα γίνεται δύο. Τὰ δέκα γίνονται εἴκοσι. Τὰ ἑκατὸ διακόσια.
Οἱ λίγοι γίνονται πολλοὶ καὶ οἱ πολλοὶ περισσότεροι, ἂν ὁ καθένας μας προσθέσει
ἄλλον ἕνα. Ναί! Μόνο ἕναν ὁ καθένας. Μόνο αὐτὸ τὸ λίγο ἂν κάνουμε ὅλοι, θὰ
γίνουμε διπλάσιοι.
Αὐτὸ ἦταν τὸ σύνθημα ποὺ δονοῦσε τὶς καρδιὲς τῶν πρώτων Χριστιανῶν: «Εἷς
πρὸς ἕνα εἰς Χριστόν». Ὁ καθένας νὰ φέρει ἕναν ἀκόμη στὸ Χριστό. Ὁ καθένας
νὰ αἰσθανθεῖ τὸ χρέος νὰ ὁδηγήσει ἕναν ἀκόμη στὴν Πίστη, νὰ κάνει ἕναν
ἐπιπλέον Χριστιανό. Ἔτσι προχώρησε ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ, ἡ Ἐκκλησία τῶν
δώδεκα Ἀποστόλων. Μιὰ μικρὴ ὁμάδα ἦταν. Λίγοι ἁπλοὶ ψαράδες. Ποὺ
ἁπλώθηκαν σ᾿ ὅλη τὴν Οἰκουμένη, καὶ γέμισαν ὅλο τὸν κόσμο. Κήρυτταν σὲ
πλήθη καὶ ὁδήγησαν πολλοὺς στὴν ἀλήθεια τοῦ Θεοῦ. Ἀλλὰ καὶ οἱ ἁπλοὶ
Χριστιανοὶ προσπαθοῦσαν στὴ δική τους πατρίδα, στὸ στενὸ συγγενικό τους
περιβάλλον, στὸν τόπο τῆς ἐργασίας τους, νὰ καλέσουν καὶ ἄλλους στὴν Πίστη,
ἔστω λίγους, ἔστω ἕναν ὁ καθένας.
Μπορεῖ οἱ πολλοὶ νὰ ἔχουν μεγαλύτερη ἀξία ἀπὸ τοὺς λίγους. Ἀλλὰ καὶ ὁ ἕνας
ἔχει ἄπειρη ἀξία. Διότι εἶναι ἄνθρωπος, εἰκόνα τοῦ Θεοῦ, μὲ ἀθάνατη ψυχή, ποὺ
τὴν ἀξία της δὲν ἰσοφαρίζει ὅλος ὁ κόσμος. Γι᾿ αὐτὸ καὶ ὁ Χριστὸς δὲν
ἀπευθυνόταν μόνο σὲ μεγάλα ἀκροατήρια, σὲ χιλιάδες ἀνθρώπους. Ἀνέπτυσσε
σπουδαῖες διδασκαλίες καὶ στοὺς δώδεκα μαθητές Του. Μίλησε γιὰ πολλὴ ὥρα καὶ
σὲ δύο μαθητὲς ποὺ πήγαιναν τὴν ἡμέρα τῆς Ἀναστάσεως στὴ μικρὴ κώμη
Ἐμμαούς, ἔξω ἀπὸ τὰ Ἱεροσόλυμα. Μίλησε καὶ σ᾿ ἕνα μόνο ἄνθρωπο· ἀνέπτυξε
σπουδαιότατες ἀλήθειες στὸ Νικόδημο, τὸν νυκτερινὸ μαθητή, καὶ ἄλλη φορὰ
στὴ Σαμαρείτιδα. Τὴν ἀξία τοῦ ἑνὸς τὴν ὑπογράμμισε καὶ μὲ τὴν Παραβολὴ τοῦ
ἀπολωλότος προβάτου, ὅπου παρουσίασε τὸν Ἑαυτό Του νὰ ἀφήνει τὰ ἐνενήντα
ἐννέα πρόβατα γιὰ νὰ βρεῖ καὶ νὰ σώσει τὸ ἕνα, τὸ ἀπολωλός.
Ὁ ἅγιος ἀδελφόθεος Ἰάκωβος λέει ὅτι ἐκεῖνος ποὺ ἐπέστρεψε ἕναν ἁμαρτωλὸ
ἀπὸ τὴν πλάνη στὴν ὁποία βάδιζε, «σώσει ψυχὴν ἐκ θανάτου», θὰ σώσει μιὰ
ἀθάνατη καὶ πολύτιμη ψυχὴ ἀπὸ τὸν πνευματικὸ καὶ αἰώνιο θάνατο (ε´ 20).
Καὶ ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος θέλοντας νὰ ὑπογραμμίσει τὴν ἀξία τῆς μιᾶς
ψυχῆς, λέει: Καὶ ἂν δώσεις στοὺς φτωχοὺς μύρια χρήματα, «οὐδὲν τοιοῦτον
ἐργάσῃ, οἷον ὁ μίαν ψυχὴν ἐπιστρέφων». Καὶ ἡ πιὸ μεγάλη ἐλεημοσύνη σὲ
πολλοὺς φτωχοὺς δὲν συγκρίνεται μὲ τὴ σωτηρία μιᾶς ψυχῆς. Προτρέπει ὁ ἱερὸς
Πατὴρ τὸν καθένα μας: Μή, ἐπειδὴ δὲν μπορεῖς νὰ σώσεις τὴν οἰκουμένη,
περιφρονήσεις καὶ τοὺς λίγους. Καὶ ἂν δὲν μπορέσεις τοὺς ἑκατό, φρόντισε τοὺς
δέκα. Καὶ ἂν δὲν μπορέσεις τοὺς δέκα, οὔτε τοὺς πέντε νὰ καταφρονήσεις. Καὶ
ἂν πέντε δὲν μπορέσεις, τὸν ἕνα μὴν περιφρονήσεις. Καὶ ἂν τὸν ἕνα δὲν
μπορέσεις, οὔτε τότε νὰ ἀθυμήσεις. Ὁ Θεὸς δὲν ὁρίζει τοὺς στεφάνους ἀνάλογα
μὲ τὸ ἀποτέλεσμα τῶν κατορθουμένων, ἀλλὰ ἀνάλογα μὲ τὴ διάθεση τῶν

2
κατορθούντων. Προσπάθεια ἑπομένως. Προσπάθεια, ἔστω γιὰ τὸν ἕναν. Κανεὶς
νὰ μὴ φθάσει στὸ Θεὸ μόνος του. Ὁ καθένας τουλάχιστον μ᾿ ἄλλον ἕνα.
Βλέπουμε γύρω μας νὰ καταρρέουν τὰ πάντα. Ἡ ἀμφισβήτηση τῆς Πίστεως ἢ καὶ
ἡ ἐναντίον της ἀπροκάλυπτη πολεμική, ἡ εὐρεία καὶ ἀνεμπόδιστη διάδοση
ἀθεϊστικῶν ἰδεῶν καὶ ἡ συντονισμένη προσπάθεια γιὰ μιὰ ἄθεη Παιδεία, ἡ γενικὴ
ἐπικράτηση τοῦ κοσμικοῦ φρονήματος καὶ ἡ ἠθικὴ παραλυσία, ἡ διάλυση τῆς
οἰκογένειας, ἡ ἐξώθηση τῶν νέων στὴν ἀνηθικότητα καὶ τὴ διαστροφή, ἔχουν
ἀλλάξει τὰ τελευταῖα χρόνια τὴν εἰκόνα τῆς Πατρίδας μας.
Ἡ ἀνάγκη νὰ κρατήσουμε τὶς αἰωνόβιες Παραδόσεις μας καὶ τὴν πατροπαράδοτη
Πίστη εἶναι προφανής. Οἱ ἀρνητικὲς ἐξωτερικὲς συνθῆκες ἂς μὴ μᾶς
ἀπογοητεύουν. Μᾶλλον νὰ αὐξάνουν τὸν ζῆλο καὶ τὸν πόθο νὰ ὁμολογοῦμε τὸ
ὄνομα τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ στὸ περιβάλλον μας καὶ νὰ καλοῦμε ὅσους μποροῦμε,
νὰ ἐπιστρέφουν σ᾿ Ἐκεῖνον, ποὺ μόνος μπορεῖ νὰ μᾶς σώσει ἀπὸ κάθε κίνδυνο
καὶ συμφορὰ καὶ νὰ ἱκανοποιήσει ὅλους τοὺς βαθεῖς καὶ ἀσίγαστους πόθους τῆς
ψυχῆς μας. Νὰ μένουμε ἐμεῖς σταθεροὶ στὴν Πίστη. Καὶ νὰ καλοῦμε καὶ ἄλλους.
Ὁ καθένας ἔστω ἕναν.
Τρόποι ὑπάρχουν πολλοί. Καὶ τὸ Περιοδικὸ ποὺ κρατᾶς στὰ χέρια σου ὁμολογεῖ
ἐπὶ πολλὲς δεκαετίες τὴν Πίστη τοῦ Χριστοῦ, κηρύττει ἀνόθευτο τὸν λόγο Του,
προβάλλει τὴν αἰώνια ἀλήθεια Του, ποὺ φωτίζει τὸν ἄνθρωπο, παρηγορεῖ τὴν
ψυχή του, ἐνισχύει τὸν ἀγώνα τῆς ζωῆς του καὶ τὸν ὁδηγεῖ στὴ σωτηρία.
Νὰ τὸ μελετοῦμε μὲ προσοχὴ καὶ πνεῦμα μαθητείας ὁ καθένας. Καὶ νὰ
προσπαθήσουμε νὰ τὸ προσφέρουμε τουλάχιστον σ᾿ ἕναν ἀκόμη συνάνθρωπό
μας. Νὰ περάσει ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ σ᾿ ἕνα ἀκόμη τουλάχιστον σπίτι, σὲ μιὰ
ἐπιπλέον οἰκογένεια.
Μιὰ τέτοια ἁπλὴ προσπάθεια ἂν κάνουμε σ᾿ αὐτὴ τὴν κρίσιμη καὶ δύσκολη ἐποχή,
τὸ ἀποτέλεσμα θὰ εἶναι θαυμαστό. Πολλοί, πάρα πολλοί, διπλάσιοι ἀπ᾿ ὅσοι τώρα
εἴμαστε, θά μελετήσουν τὸν λόγο τοῦ Θεοῦ καὶ θὰ στηριχθοῦν. Θὰ πάρουν
θάρρος καὶ θὰ ὠφεληθοῦν. Ἀρκεῖ ὁ καθένας μας νὰ αἰσθανθεῖ τὴν εὐθύνη του γιὰ
τὸν πλησίον. Ὁ καθένας ὄχι μόνο γιὰ τὸν ἑαυτό του. Ὁ καθένας σ᾿ ἄλλον ἕναν.
1+1.
ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΗ ΑΓΑΠΗΣ !
Ἡ ἀρρώστια εἶναι ὄχι μόνο πόνος καὶ ταλαιπωρία γιὰ τὸν ἴδιο τὸν πάσχοντα ἀλλὰ
στενοχώρια καὶ βάρος καὶ γιὰ τοὺς συγγενεῖς. Ὅταν μάλιστα ἡ πάθηση εἶναι
μακροχρόνια, τότε γίνεται ἀκόμα πιὸ βαρὺς ὁ σταυρὸς τῆς δοκιμασίας γιὰ ὅλους.
Ἡ Κατερίνα, ἀπὸ ἕνα μικρὸ χωριὸ τῆς Ἑλλάδας, πάσχει ἐξ ἁπαλῶν ὀνύχων ἀπὸ
χρόνιο νόσημα ποὺ τὴν ἔχει καθηλώσει στὸ κρεβάτι. Οἱ γονεῖς καὶ τὰ ἀδέλφια της
κάνουν τὰ πάντα μὲ πολλὴ ἀγάπη καὶ φροντίδα γιὰ νὰ τὴν ἀνακουφίσουν, ὅμως
δυσκολεύονται νὰ ἀνταποκριθοῦν, καθὼς τὰ μέσα ποὺ διαθέτουν εἶναι λιγοστά.
Ἔτσι, κατόπιν πολλῆς σκέψεως καὶ συζητήσεως ἀλλὰ καὶ μετὰ ἀπὸ πολὺ πόνο ἡ
οἰκογένειά της συμφωνεῖ νὰ τὴν μεταφέρουν σὲ κάποιο Ἵδρυμα γιὰ παιδιὰ μὲ
παρόμοιες ἀνάγκες, προκειμένου νὰ τύχει μιᾶς καλύτερης ἰατρικῆς περίθαλψης
καὶ πιὸ εἰδικευμένης φροντίδας.

3
Στὴν ἀρχή, ὅλοι ἀπὸ τὴν οἰκογένεια τὴν ἐπισκέπτονται συχνά, κι ἐκείνη τοὺς
περιμένει πάντοτε μὲ χαμόγελο κι ἕνα βλέμμα ποὺ λέει περισσότερα ἀπ᾿ ὅσα ἡ
γλώσσα. Ἡ μητέρα της μάλιστα, ἔπειτα ἀπὸ κάθε της ἐπίσκεψη ἐκεῖ, παρακαλεῖ
μὲ βουβὸ κλάμα τὸν Κύριό μας Ἰησοῦ Χριστό, τὴν Παναγία κι ὅλους τοὺς Ἁγίους
γιὰ τὸ παιδί της.
Κι ἐνῶ οἱ καθημερινὲς ἰατρικὲς φροντίδες τὴν ἀνακουφίζουν ἀρκετά, πολλὲς
πληγὲς ἐμφανίζονται στὸ σῶμα της καὶ οἱ γιατροὶ κρίνουν σκόπιμο νὰ μεταφερθεῖ
σ᾿ ἕνα κεντρικὸ Νοσοκομεῖο. Ἐκεῖ νοσηλεύεται στὸν ἴδιο θάλαμο μὲ μία ἄλλη
ἀσθενή. Αὐτὴ ἔχει δίπλα της δύο κυρίες, τὴν Ἑλένη καὶ τὴ Μαρία ἀπὸ τὴ
φιλανθρωπικὴ διακονία τῆς Ἐκκλησίας, ποὺ τὴ συντροφεύουν. Ἡ Κατερίνα
ἄκουσε τὴν ἄρρωστη νὰ τὶς παρακαλεῖ νὰ ποῦν στὸν Ἱερέα τοῦ Νοσοκομείου ὅτι
θέλει νὰ ἐξομολογηθεῖ καὶ νὰ κοινωνήσει. Τὸ πονεμένο κορίτσι τὶς παρακολουθεῖ
μὲ ἐνδιαφέρον καὶ ἐπιδιώκει νὰ ἔχει ἐπικοινωνία μαζί τους. Τοὺς ἀνοίγει τὴν
καρδιά της κι ἐκεῖνες τὴν συμπονοῦν πολύ.
Σὲ λίγο μπαίνει στὸ θάλαμο μία ἀδελφὴ μὲ τὸ καροτσάκι καὶ τὸ νοσηλευτικὸ
ὑλικό. Ἡ μία ἀπὸ τὶς δύο κυρίες, ποὺ ἦταν παλαιότερα νοσηλεύτρια, θέλει νὰ τὴν
βοηθήσει κι ἀρχίζει νὰ περιποιεῖται τὶς πληγὲς τοῦ κοριτσιοῦ. Ἀμέσως ἡ Κατερίνα
ἀνακουφίζεται ἀπὸ τοὺς δριμεῖς πόνους καὶ τὴν εὐχαριστεῖ μὲ ἕνα πονεμένο
χαμόγελο καὶ δάκρυα στὰ μάτια. Μάλιστα τὴν ὥρα ποὺ ἀναχωροῦν οἱ κυρίες
καρφώνει τὸ βλέμμα πάνω τους ρωτώντας ἂν θὰ ξανάρθουν· καὶ ὁ τρόπος ποὺ
τὸ λέει, τοὺς ραγίζει τὴν καρδιά.
Μόλις οἱ δύο διακόνισσες τῆς ἀγάπης βγαίνουν ἀπὸ τὸ Νοσοκομεῖο,
συνεννοοῦνται νὰ ἐπιστρέψουν καὶ πάλι, ἀφοῦ πρῶτα τακτοποιήσουν ὅ,τι
χρειάζονται οἱ οἰκογένειές τους. Τὰ λόγια τῆς Κατερίνας ἔχουν καρφωθεῖ πολὺ
δυνατὰ στὴν καρδιά τους! Ἔτσι κι ἔγινε! Ἡ Ἑλένη ἔχοντας μαζί της ὅ,τι χρειάζεται
ἀπὸ τὸ φαρμακεῖο ἐπιστρέφει, ὅπως κάνει σὲ λίγο καὶ ἡ Μαρία. Μόνες τώρα
περιποιοῦνται τὶς πληγὲς τῆς Κατερίνας· τὴν πλένουν, τῆς φοροῦν καινούργια
καθαρὰ ροῦχα καὶ ἡ Κατερίνα δὲν ἔχει λόγια νὰ τὶς εὐχαριστήσει γιὰ τὴν
ἀνακούφιση ποὺ τῆς προσφέρουν. Ἡ ὥρα περνάει· ἔχει πιὰ σκοτεινιάσει. Ἡ
ἐπιχείρηση ἀγάπης τελειώνει γιὰ σήμερα, ἀλλὰ ὄχι καὶ γιὰ τὶς ἑπόμενες ἡμέρες,
μιᾶς καὶ τὰ σπίτια τους εἶναι πολὺ κοντὰ στὸ Νοσοκομεῖο καὶ ἐξακολουθοῦν νὰ
πηγαίνουν καθημερινά.
Ἄγγελοι τῆς ἀγάπης, εὐλογημένες. Ἡ ζωή τους εἶναι γεμάτη χαρὰ ποὺ ἀξιώνονται
νὰ ὐπηρετοῦν τοὺς πονεμένους. Καὶ ἡ μικρὴ Κατερίνα μὲ τὶς φροντίδες τους
καλυτερεύει καὶ βρίσκει μέσα στὸ Νοσοκομεῖο τὸ φωτεινὸ παράδειγμα, ποὺ θὰ
τὴν ἐμπνέει σ᾿ ὅλη της τὴ ζωή.

4