You are on page 1of 412

Π

2044
ΕΜΕΝDΑVΙΤ, CUΜ ΑDΝΟΤΑΤΙΟΝΕ CRΙΤΙCΑ ΕDIDΙΤ

ΕΗΙΙ)ΕΗΙΙΙΝ WΙΙΙΙΙΕΗ,
- ΜΝΑS11 - ΙΕRΙCΙΑΝΙ ΝΗΑΤΙSΙ.Αν ΕΝ -- "Η ΟΕ ΕΕ
τι Ε ΑΕs LΕυ"οι" -CΑRΟL ΝΑΤ CUR108. SΟCΙΕΤΑΤ. "Ο ΑΝΙ ΑΤΙSuυ ΝΕΝ8.
οι 1ΕΤΑΤ. SΙLΕSΙΑCΑΕ CULTURΑΕ ΨΑΤΕΙΑΕ υιοΑΤΑ ευclus.

ΤΕΑ"ΙSΕΑΤ ΑΕ
- .
ΊΙΙΙΙΙΡΙΒΜWΊΙΗΗΜΙΙ

ΦιUΑΕ ΘUΡΕRSUΝΤ ΟΜΝΙΑ.

ΕΜΕΝ Ι) ΑΤΑ ΕΙ) ΙΙ) ΙΤ (Σ Ι" ΜΑΡΡΑRΑΤ (' (; Η ΙΤΙ Ο Ο

FΙΙΙΙΙΙΙΙΙ(ΙΝ WΙΜΙΕΗ,
αγΜΝΑsιι FRIDΕιιιcΙΑΝ! v Η ΑΤ1sΙ.ΑνικΝs1s PRoFΕssoR,
ΑcΑΙ ΕΜ1ΑΕ CΑΕs. LΕΟι’0Ι.D.-CΑRoΙ., ΝΑΤ. Cι"Η 10s... soCικΤΑΤ. Η ΟΤΑΝ 1C. R ΑΤΙsΙ: Ο Ν ΕΝs,
S001ΕΤΑΤ. SΙLΕS1ΑU ΑΕ CUΙ,ΤUΕ ΑΕ ΡΑΤΗ1ΑΕ Ι)10 ΑΤΑΕ S0(ΙUS.

ΤΟΜΙUS ΡΕΙΜΙUS
ΙΙΙΙΙΝΩ' DLl3LΙΔΔLI LΡΙ.ΔΣΙΨΥΑΛΙΒΨΔiΙ
CΟΝΤΙΝΕΝS.

-4

------

VRΑΤΙs Ι. ΑVΙΑΕ,
ΑΡ ΙΙ ΙΡ ΙΕ' Ε Η ΗΡ Ι Ν Α Ν ΙΙ) ΙΙ ΜΙΓΗΙ Η Τ.

1842.
ΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΝι
πFs το RΙΑ ΕΕΑπ.ΤΑRπη.

ΕΜΕΝDΑVΙΤ, CUΜΑDΝΟΤΑΤΙΟΝΕ CRΙΤΙCΑ ΕΙ)ΙΙ)ΙΤ

FRΙΙ)ΕΗΙ(ΙΝ WΙΜΜΕR,
6ΥΜΝΑsΙΙ FRΙDΕRΙC1ΑΝΙ VΗΑΤΙsΙ.Α ν ΙΕΝS1s PRoFΕssoR,
ΑcΑD ΕΜΙΑΕ ΟΑΕs. LΕονοLD. - cΑΕιοι. ΝΑΤ. cUR1os, soc1ΕΤΑΤ. ΒοΤΑΝΙc. RΑΤΙsΒοΝΕΝs.,
socικΤΑΤ. SΙLΕSΙΑCΑΕ CULTURΑΕ ΡΑΤΗ ΙΑΕ DΙCΑΤΑΕ S0CΙU8.

-4»+»--
+

ΨΒΑΤΙSΙ, ΑΥΣΑΕ,
Α Ρ ΙΙΙ) ΙΕ' ΕΠΕΙΡ Ι Ν Α Ν ΙΙ) ΙΙ Μ Ι Η ΙΙΙR Τ.

1842.
"W ελ. 14 ι
ιτυ% 3 ή
Ρroximam Τheophrasti editionem, φuam Jo. G. Schneider
annis 1818 et 1821 publicavit, valde adversa usam esse fortuna
satis notum est. Οuod enim ei viro in edendis scriptoribus
graecis saepius acciderat, ut post finitam iam operam impres
sosque libros graviora criticae instrumenta nancisceretur: idem
ei non sine magno dolore atque cum maximo detrimento in
Τheophrasto accidit. Divulgatis iam φuatuor editionis suae
voluminibus, quibus contextus, commentarii et versio latina
continentur, accepit is demum notitiam atque haud multo post
comparationem codicis Urbinatis bibliothecae Vaticanae, φui et
antiquior ceteris et multo magis integer esse statim cognitus
est. Οuae inde ad emendandum Τheophrasti contextum peti
poterant, ea in volumine φuinto ita cum lectoribus communicavit,
ut in Αuctario υariarum lectionum omnem codicis Urbinatis va
rietatem cum aliis quibusdam supplementis exponeret, in Sμllaύο
Εmendandorum et Αddendorum in primo τolumine continuam
contextus correctionem secundum nova subsidia mutatamque
sententiam lectoribus praeciperet. Εa igitur editio guum tan
φuam imperfecta ab hac parte et manca evasisset atque usus
ejus valde esset incommodus: ΡΑssovισs, vir de literis graecis
meritissimus, mihi olimpraeceptor candidissimus, ante hos octo
decim annos auctor mihi fuit ut ejus incommodi leniendi causa
ad novam Τheophrasti editionem parandam animum adverterem.
Cui dicto illo quidem tempore viribus prudenter diffisus haud
audiens fui: neque vero viri doctissimi consilium omnino abji
ciendum esse duxi. Ρostmodo vero, Schneideri editione, quae
una tunc bona et habebatur et erat, satis cognita ad momentum
1
ΙΙ

illud quod levius videri poterat, alia accesserunt graviora φuae
Τheophrasti retractandi consilium revocatum confirmaverunt.
Εtenim post illam correctionem, φuam Schneiderus in Syllabo
exhibuerat, φuae neque deliberata satis meque per omnia aequa
bilis erat, desiderabatur iusta accurataque retractatio 1otius
scriptoris, φualis tune detecto et cognito antiquissimo, ceteris
longe certe antiquiori, scripturae fonte fieri debebat. Οuod ne
φuis cum invidia dietum esse putet recordetur velim, φuintum
tomum, quo Supplementa illa continentur, editum esse anno 1821
paucos menses antequam Schneiderus supremum diem obiret
atque dum ipse iam morbo letifero laboraret. Deinde vero ap
paratus criticus, φuem vocant, in ista editione pessime est ex
positus, ita ut si quis scripturae fontes cognoscere velit, ei
φuatuor vel φuinφue loci, Commentarii, Curae secundae, Αu
otarium, Αppendix et Index, adeundi et longa aduotationum
Copia percurrenda sit. Νeque sic certus erit: scriptura prae
sertin editionis principis atque interpretationis latinae Τheo
dori Gazae saepe male ac perperam est a Schneidero relata
cum sibi permiserit lectiones Βasileeusis pro lectionibus Αl
«linae vendere neque Gazae primam semper editionem, saepius
Βasileensem longe iuferiorem comparaverit, codicum etiam
seripturam interdum parum accurate exposuerit. Cui enim as
sueverat vir versatissimus desultorio scribendi generi, ita ut
plus uni simul operi intentus diversisque scriptoribus edendis
occupatus ad eundem haud continuo incumberet sed iterum
iterumque intervallis interjectis reverteretur: eo factum est ut
ejus editiones parum prae se feraut aequabilitatis ac ele
gautiae. -

Ιtaque duo erant quae in primis a novo Τheophrasti editore
exigi debebaut, unum at contextum ex librorum scriptorum au
Ctoritate, praesertim ad codicis antiquissimi fidem,ίterum excus
sum quam maxime antiquum exhiberet, alterum ut librorum scri
plorum impressorumque lectiones omnes bono ordine dispositas
diligenter referret. Οuod utrumque si guis praestitisset modo,
laudem is aliguam meruisse videri debebat. Οuae officia quo
ΙΙΙ

modo exequi couatus sim, φuidque omniuo hac Τheophrasti edi
tione efficere voluerim, iam brevi narratione exponam.
Ρostquam per tria saecula contextus Τheophrasti- Ιοquor
nunc de libris phytologicis, qui soli tautum non integri ad nos
pervenere - ab uno fonte, editione principe Αldina, profectus
per omnes editiόnes fere idem ac sine maiori mutatione mana
verat, hine inde tantum vel ex versione Gazae correctus et
auctus vel e virorum doctorum, Scaligeri Salmasii Roberti
Constantini, coujecturis emendatus ac interpolatus, Danielis
vero Ηeinsii, cujus editio longe vulgatissima in plerarumque bi
bliothecarum scriuiis erat hodieque prostat, putida socordia
multa foedissima menda maculasque contraxerat: initio hujus
saeculi J. Τh. Schneider primus libros manuscriptos tres, Μe
diceos duo qui unius instar sunt, Viennensem unum qui in libro
sexto Ηistoriarum desiuit, comparandos curavit, ad φuorum
fidem Τheophrasti locos permultos emendavit. Praeterea is
φuialii erant scripturae testes, ΤheodoriGazae interpretationem
latinam, φuam quodammodo codicis instar esse censebat, scri
ptorum aliquot veterum, Αthenaei Plutarchi Dioscoridis Galeni
Ρlinii, locos ubi Τheophrasti verba repetissent vel excerpta
interpretatave dedissent, ad expοliendum Τheophrastum adhi
buit. Ωui autem restabat numerus ingens corruptelarum gra
viorum atque mendorum singulorum grex, ea nisi iam Scaliger
aliive emendatione praeiverant, ipse si fieri posset conje
ctando divinandoque corrigere est conatus. Οua in re quam
egregie sit versatus quantumque praestiterit, comparatio Urbi
matis postea accepta ostendit, cujus lectiones saepe conje
ctando vel ipsas divinaverat vel proxime attigerat. Οuem tuno
volumine primo exhibuit Τheophrasti contextum, is superiori
bus editionibus copia elegantia perspicuitate antecellebat omni
bus. Αttamen multa sunt φuae in ea contextus constituendi ra
tione, φua et tune et postea quam scripturam Urbinatis accepe
rat usus est, merito reprehendi debeant. Οmnino enim ipsos
scripturae testes, codices scriptos editionemque principem, non
tanti fecit φuanti debebat: aliis interdum minus certis testimo
1•

niis posthabuit, auctoritatemque illorum propter causas neque
graves satis neque justas deseruit. Primum vero Gazae, quam
quam ab ipso graviter reprehensi, auctoritati nimium tribuit,
φuae diligenter examinata parva est mec nisi paucis aliquot locis
praevalere posse videtur. Οuo enim Gaza usus est codice
graeco, eum et mutilum valde et corruptum fuisse omnis ejus
interpretatio ostendit: ipsum vero Gazam multa suo Μarte cor
rexisse ac supplevisse neque alia certa documenta desunt, et
ipsius confessionem habemus, denique eum nonnunquam Pli
nium, ubi is Τheophrastum transtulisset, interpretando secutum
esse Schneiderus demonstravit (Praef p. ΧΙ.). Μulto vero
etiam minor Plinii, a quo Schn. interpolationes aliquot duxit,
auctoritas in Τheophrasto emendando esse debet: quippe quem,
ut quaedam fideliter ac tantum non verbo ad verbum expresso
transtulit, ita nonnunquam varia et a diversis auctoribus dicta
miscuisse vel junxisse, interdum etiam erroribus gravibus de
ceptum fuisse meminem fugit. Deinnescio quid sit quod Schnei
derus ab Αristotele interpretando ad Τheophrastum delatus
huic eam sermonis brevitatem haud concedendam esse puta
verit, guae Αristotelem legentibus notissima est. Saepissime
Ιacunas videre, verborum membrorumque defectum deprehen
dere sibi visus, plurimis locis ubi nihil nos deesse judicamus
nisi quod sine negotio intelligi subaudirique possit, supplementa
sua adjecit, atque sibi adeo nommunquam imponi passus est ut
vel ea, φuae Gaza interpretando perspicuitatis causa adjecerat,
in graecis fuisse ratus interpolaret. Οuamφuam partem hujus
culpae jam Ηeinsius contraxerat. Sed non copiosius solum sed
etiam pure magis ac attice loquentem reddere nobis Schneide
rus voluit Τheophrastum, φuam scripturae testes prodiderunt:
ac proinde saepius vel dicta vel singula verba mutanda et ad
grammaticorum praecepta conformanda esse sibi persuasit.
Ρriusquam Urbinatis scripturam cognovisset in tanta librorum
scriptorum penuria omnes lectionum copias, quae e codicibus
haustae esse ferebantur, undecumque oblatas studiose collegit,
earum fontes sub titulis codicum Vinariensis, Vossiani, Casau
ν

boni, Αnglicani, Ηavniensis utriusque indicavit, iisque in con
textu constituendo codicum dignitatem auctoritatemque attri
buit, indolem ac originem earum indagare neglexit. Εtenim
omnes istae scripturae varietates, exceptis fortasse iis φuae ex
Αnglicano profectae dicuntur, sunt emendationes hominum do
οίorum marginibus librorum impressorum adnotatae, eaeque ma
xima pars ex uno communi omnium fonte, interpretatione Gazae,
haustae: cujus rei luculenta sunt ac certissima argumenta.
Οuod φuidem sero post acceptam Urbinatis scripturam Schnei
derus ipse cognitum confessus est (Τ.V. p. 24. 90. 97. 110.
235). Ηaec vero omnia, quae nunc notanda esse vidimus, non
adeo sunt magna, φuin Schneiderus de emendando illustrando
que Τheophrasto summopere meruisse censendus sitneque non
antecessoribus solum palmam omnibus eripuisse sed tantum
omnino praestitisse ut nemo post eum merita ejus velexaequare
possit vel superare. Εtenim pollebat vasta eruditionis copia,
mec solum antiquarum literarum campos omnes vel remotissimos
erat emensus sed tenebat etiam naturae rerum scientiam ea,
φuam prae se tulerat J. C. Scaliger, multo subtiliorem amplio
remque, Critidae vero quam in multis variisque exercuerat an
tiquis sriptoribus eum usum habebat, ut ejus artis insigni laude
floreret. Νeque deerat denique amicus et naturalis historiae
peritissimus, et omnis scientiae laude ornatus, Linkius, φui eum
et doctrinae suae copia et mentis acumine adjuvaret. Τamen,
φuum nonnulla ab eo minus bene administrata, quaedam omnino
neglecta essent, adversaque in his libris usus esset fortuna:
proximo editori partem haud levem reliquerat, neque videbatur
is operam inutilem ingratamve suscepisse φui, φuidquid in ea
editione minus recte habebat, eis corrigendis expοliendis sup
plendisve se accingeret.
Fontes scripturae ex vetustate ac pretio dividi debent in
ordines tres, φuorum primus codicem Urbinatem cum Εxcerpίο
Ρarisiensi 1823, alter Μediceum utrumque, Parisiensem, Vien
nensem, tertius editionem principem Αldinam et versionem lati
nam Τheodori Gazae complectitur. Οui quum ita comparati

sint ut Urbinas vetustate integritateque ac omnino bona indole
ceteris praestet: hic liber principalis fons contextus Τheo
phrastei habendus est. Itaque hac editione ejus codicis scri
pturam ita expressi, ut eam non relinφuerem nisi φuum aperta
ejus menda in uno alterove fontium religuorum correcta com
parerent aut de conjectura verisimili vel ab aliis correcta essent
vel a me tolli possent. Εtenim, φuod statim moneam, contextus
hujus scriptoris iam antiquitus vitiis tantis contaminatus ac tam
gravibus deformatus est vulneribus, ut vel optimus ille codex
innumerabilibus locis nos destituat, atque vel conjiciendo scri
pturam versimilem efficere vel, si hujus etiam copia desit, verba
corrupta relinquere coacti simus. Είφue igitur codici ita obse
φuendum esse existimavi ut orthographiam φuoφue et in aliis
vocibus et in plantarum nominibus diligenter observarem, φuau
quam a ceterorum fontium omnium testimoniis saepe diversam.
Ubi autem Urbinatis lectionem haud recte habere certum esset
- nam et is liber, φuanquam bonam habet indolem, vitiis multis
est inquinatus, cum iis quae in plerisque vel optimis codicibus
deprehenduntur, tum aliis quae e veterum Τheophrasti exem
plarium corruptelis originem traxerunt-autilla ab iis qui com
paraverunt praeterita, aut a Schneidero, φui collationes ejus
libri communicavit, haud recte indicata esse videretur, reliquo
rum fontium testimonia ita secutus sum, ut si fieri posset codi
cum vel Μediceorum vel Viennensis vel Ρarisiensium lectiones
praeferrem, ultimo loco Αldinae scripturam susciperem. Νοn
nunquam enim in uno alterove horum librorum genuina scriptura
tradita esse apparebat, ubi ea in optimo codice vel lapsu libra
rii vel de alia quacunque causa mutata atque perversa esset.
Ιn parvis quibusdam rebus literarumque apicibus, v. g. elisione,
quum ex Urbinate nihil adnotatum esset, ad Αldinam me appli
cavi, φuoniam aliquam sequi auctoritatem melius esse videbatur
φuam arbitrii admittere licentiam. Jam vero numerosa resta
bant menda, antiquitus illa illata, atque per omnes libros scri
ptos impressosque propagata. Οuorum ea quidem pars, φuae
erroribus perspicuis nata erant, φuae ex sententiae conforma
γΙΙ

tione atque rerum uexu vel ex interpretatione Gazae emendari
sine multo negotio possent, omniuo Ieviora pleraque et magis
conspicua a duumviris laudatissimis J. C. Scaligero ac Roberto
Constantiuo dudum sublata fuerunt, graviora tamen haud pau
ca eorum vel aciem efugerant vel facultalem superaverant.
Οuae φuum Schneideri oculos non latuissent, ut erat Τheo
phrasti expοliendi studiosus, multa eorum ex ingenio correxit:
omnino coujectandi arte in contexιu constituendo haud parce
est usus. Αtφue multa feliciter restitnerat, φuae postea ab Ur
binate confirmata esse diximus, alia deiu ipse retractavit vel ex
repetita cogitatiοne sententia mutata vel quod liber Urbinas ve
ram scripturam praebuisset. Ηis doctorum virorum meritis de
emendando Τheophrasto si quid ipse conjectando addere pos
sem assiduo studui: non ita quidem ut cuicunque labi tollendae
inhaerendum esse existimarem sed ut et fundamento scripturae
diligenter examinato et rationibus lectionum omnibus perpensis,
φuid verum sit aut φuid vero proximum invenire studerem.
Ωuaedam vero e vestigiis atque fragmentis, φuae codices, prae
sertim Urbinas, tradiderunt, vere restituisse mihi videοr: alia
ita refinxisse ut sententiae ambitum praestare voluerim etsi non
ipsa Τheophrasti verba integra reposuisse putem: a ceteris
φuae aut ingenii mei vires superare aut omnino divinando pro
babiliter refingi posse non viderentur religiose abstinui. Νeque
vereor ut mihi ab hac parte temeritatis aut levitatis nota sit sub
eunda. Ιtaque Τheophrastum et antiquum magis et integrum si
mul vero etiam lectu faciliorem laevioremque, quam prioribus
habebatur editionibus, hac mea editione proposuisse mihi
videοr.
Singulari casu accidit, ut in libro Urbinate magna pars libri
noni a verbis των δε ριζών capitis octavi usque ad verba ενδέχεται
ταυτό γίνεσθαι capitis decimi noni, sub titulo libri decimi repetita
sit, sed cum magna lectionis discrepantia (quam signo U* in
dicavi). Item pars multo brevior, φuippe quae in verbis βέλτιστοι
δε και οις capitis decimi desinit, extat in Μediceis libris (quam
signo Μ* indicavi). Πn Αldina habentur nounisi versiculi sex
VΙΙΙ

των δε ριζών - οι ριζοτόμοι, φui iidem erant in codice Gazae, Liber
nonus autem in his omnibus libris clauditur verbis τελέθριον
σύσκιον; clausulam, φuam nos cum Parisiensi extremam posuimus,
περί δε των ριζών όσαι - ήττον φυσικαι (είρηται) omnes illi libri initio
decimi libri posuere, Jam si partem eam quae bis scripta est,
examinemus, neutra scriptura altera potior esse videtur, neque
utra magis vera antiquiorve sit dici demonstrarique potest. Εte
nim sive rerum quae explicantur nexum, sive oratiouis formam
spectes, nune haee nume illa adverisimilitudinem magis accedit,
saepe utraque sic se habet ut aeque bona sit neque utri assen
sum feras dubitare non possis. Insuper altera est alteri sup
plemento: desunt enim nunc breviores nunc longiores parti
culae in utraque, ita ut eae, quae in U (et Μ) desint, extent
in U* (ac Μ") ac vice versa, φuamobrem conferenda sunt capp.
11, 16, 19. Αlii autem librarii utriusque scripturas consociasse
videntur, φuoniam quae in istis libris U et U* dispertita ha
bentur, in Parisiensi mec non in Αldina continuo scripta inve
miuntur. In tam dubia re faciendum visum, φuod Schneidero
φuoque placuit, ut ex utraque scriptura ea semper lectio susci
peretur, φuae propter sententiam aut propter verba potior esse
videretur, Ceterum Schneider V. p. 78 haec adnotat: ,,Αp
paret, hunc librum decimum dictum ex alio Codice et recen
sione diversa fuisse descriptum, ubi capita septem priora libri
noni una cum capite nostro vigesimo, omnium postremo, unum
volumen conficiebant: capita vero octavum usque ad decimi
noni finem librum decimum magna cum scripturae varietate ex
hibebant: φuem Codicem librorum Μediceorum scriptor totum
exscribere noluit. Ρlures haec recensio praebet scripturae
varietates haud dubie praeferendas vulgatae, de aliis dubitari
posse videtur." Dieam quid de his equidem sentiam. Οuan
quam certa quaedam sunt argumentaΤheophrastilibros de plan
tis in exemplaribus nostris haud integros extare, quum et in
ipso contextu lacunarum manifesta invenianίur indicia, et quae
dam a veteribus scriptoribus laudata Τheophrasti verba nunc
haud reperiantur, (iuprimis, quod e libro secundo laudat Αthe
ΙΧ

nae. 3. μ. 82): maxima tamen pars ad nos pervenisse videtur
atφue ocίο Ηistoriae libri inter se ita cohaerent ut, secundo et
φuinto exceptis qui in fine mutili esse videntur, ceteri ordine
se excipiant atque ipsis etiam verbis continuentur.
Jam verba in libro septimo extremo posita et initio octavi
repetita τούτο γαρ έτι κατάλοιπον ήν, et quae initio septimi dicta sunt
τούτο γάρ εστι λοιπόν των εξ αρχής διαιρεθέντων γενών, satis mihi viden
tur significare, hauc πραγματείαν, ut vocabulo grammaticorum
utar, octo Ηistoriae libris contineri, φuibus postquam naturam
plantarum communem explicuerat omnes earum ordines s. fa
milias genera species earumque historiam i. e naturam, figu
ram, usum exposuit. Νulla est libri moni praeparatio neque si
gnum quod cum illis conjunctus fuerit: nee cohaeret nonus cum
octavo rerum continuitate, mec particula δε φuae nusquam in tran
situ desideratur, initio noni libri posita est quo is a proximo
sejungeretur. Contemplantibus vero ipsum hunc librum, prae
sertim partem alteram, Τheophrasti verba ibi parum integra ha
beri apparet, cujus rei et dictio incondita fractaque et narratio
saepe abrupta turbaeque aliae, ut narratio de aristolochio cap.
13, 3 et cap. 20, 4 repetita, firmissima sunt argumenta. Con
textus hujus libri, gui in exemplaribus nostris, ut in cod. Ρari
siensi et in Αldina, habetur, ductus esse videtur ex Εxcerptis,
sive duo illa sive plura fuerint, antiquitus factis, quorum parti
culas librariorum sedulitas conflavit consarciuaviίque. Εjus
modi excerptis, non illis φuibus ipsa auctoris verba valde
alterata sed quibus pro Iubitu et arbitrio epitomatoris tanquam
excisa ac breviata paucis himc inde omissis atφue casu fortuito
mutata fuissent, admodum sunt similes liber nonus atque deci
mus codicis Urbinatis. Ωuaeque eorum est scripturae discre
pantia ea mihiita satis explicatur, φuam e diversa hujus libri re
censione, ut Schneider fecit V. p. 78. 234, derivandam esse
nulla sunt certa argumenta. Οuoniam ergo libri noni cum ocίο
proximis nulla apparet connexio, eumque e membris disjectis
excerptisque diversis collectum esse verisimile est, principίο
eum ad libros de Ηistoria plantarum haud pertinuisse conjicio.
Χ

Ιdemque signifiant inscriptiones, quae in Parisiensi 1823 est
libri moni περί φυτών οπών et quae in Αldina est libri decimi
περί δυνάμεως ριζών, φuae conjunctae fere res eo libro exposi
tas amplectuntur. Εadem igitur hujus libri ratio fuisse vi
detur, ψuam in Αristotelis libris cognitam habemus: ut ibi
libelli aliquot quibus quaestiones singulae explicantur tan
φuam appendicis loco libris majoribus annexi sunt, e. g.
parva Νaturalia, quae vocant, libris de Αnima, atque libri
de Αnimalium partibus, generatione, incessu libris de Ηisto
ria Αnimalium, ita hunc Τheophrasti librum monum de suc
cis et viribus plantarum corollarii loco libris de Ηistoria
plantarum annexum fuisse Νisi quis eum partem fuisse putet
librorum, φui περί χυλών φuinque apud Laertium commemorantur.
ΙDenique Τheophrastus ipse Ηist. 4, 4, 14: περιττότερα δε των φυο
μένων και πλείστον εξηλλαγμένα προς τα άλλα τα εύοσμα τα περί Αραβίαν
και Συρίαν και Ινδούς, οίον ό τε λιβανωτος και η κασία και το οποβάλσαμον
και το κινάμωμον και τα άλλα τοιαύτα, περί ών εν άλλοις είρηται διά πλειό
νων. Οuem hic ea ipsa, φuae nunc in parte priore libri moni ha
bentur, tantum non digito monstrare vides: φuare quum se ,, εν
άλλοις" de his rebus verba fecisse dicat, librum eum, φui nune
nonus est, olim ad Historiarum libros haud pertinuisse patet.
Distinctionem capitum ac paragraphorum eam feci, φuam
instituit Schneider, lectorum vero commodo ita consului, ut et
Veteris distinctionis, φuae ex editionibus Gazae Αldinis pro
fecta in Βasileensem graecam, Ηeinsii atφue Βodaei editiones
Ρropagata est, et Stackhousii capita in margine adnetarem.
Αldina, Camotiana atque Gazae editio Τarvisiensis nullam ha
bent capitum distinctionem: in Urbinate inde a libri 4 cap. 6
doctum Ιtalum saeculi ΧV vel ΧVI capita adscripsisse monet
Αmati. Interpunctionem a Schneidero male administratam ita
feci, ut, quidquid abundare videbatur, omitιerem. Οuoniam enim
ea est graecae linguae constructio, ut nullum orationis mem
brum ab altero particulae interpositione aliaeve copulae signo
non sit sejunctum, interpunctione illa multiplici, φuae sermonis
continuitatem male interrumpit sententiasque obscurat magis
ΧΙ

φuam illustrat, Graecos nee usos fuisse nec opus habuisse ob
tinebo. Consului modo perspicuitati me in legendo offendemur:
neque metuo me lector attentus hac in re multum desideret.
De adnotationibus meis pauca sunt φuae dicenda habeo.
Scio auten esse multos qui aliam hujus editionis habuerint ex
pectationem, scilicet Τheophrastum a me commentariis iis illu
stratum iri φuibus res narratae explicarentur ac praesertim
plantarum nomiua ad nomiua hodie usitata ac systematica, ut
ainnt, revocarentur. Αt haec est res operis longioris, et quod
hujus consilii fines louge excederet"). Justa enim veterum
nominum determinatio atφue scientiae botanicae adumbratio
recte institui mou autea poterit, φuam omnia quae ex antiquitate
Graecorum de plantis scripta ad nos pervenerunt collecta emen
data comparataque sint: atque insigues doctorum hominum, in
primis Sprengelii, errores multos peperit et separata singulo
rum auctorum contemplatio et mala exemplarium graecorum
fides. Primum ergo et principale officium, φuod mihi, φuantum
in me quidem esset viresque ferrent, exequendum duxi, fuit ut
veterum scriptorum libros locosve, φui de plantis scripserunt,
φuam maxime emendatos proponerem. Ρost Αristotelem**)
nunc Τheophrasto, gui secundus et omnium gravissimus est,
operam navavi, olim, si fortuna mihi propitia sit, et Dioscoridi
et quae reliqua ejus generis sunt, eandem daturus. Itaque ad
notatio mea omuis est critica, ea vero plena et qualem aequis
votis satisfacturam esse spero. Εxposui vero omnes codicum
φuorum scripturas nancisci potui, atque editionum omnium le
ctiones, adjectis, ubi opus esse videretur, receptae argumentis,
additis etiam plerumque doctorum hominum coujecturis: nihil
omnino sciens omisi quod ad scripturam recte cognoscendam
pertineret atφue lectoribus ad eam diiudicandam opus esse vi
deretur. Ιta vero cautum est, me quae ipse hac in re erraverim,
longius propagentur, φuoniam scripturae omnis apparatus ita
expositus est ut suam φuisque statim ferre possit sententiam:
*) Vide sis guae hac de re gravia monuit Schneider in praef. Τ. V. p. Χ, ΧΙ.
**) Ρhyιologiae Αrisιοιelicae Fragmenta. Εdidit Fr. Wimmer. Vratislaviae. 1838.
Χ11

φuod in editione Schneideri satis operosum neque laboris ac
1aedii expers erat. Lectiones Urbinatis ac Μediceorum retuli
Θx editione Schneideri, codicum Parisiensium ex comparatione
φuam benevolentiae cl. Μiller, Bibliothecae R. Parisiensi Αd
juncti, debeo. Εditiones omnes ipse denuo accurate comparavi.
Ιn tam exiguo codicum editionumque numero malui plerumque
lectiones et codicum et editionum distincte exscribere, φuam
φuae eae fuerint silentio significare. Εtenim quum non satis certo
mbique constaret Urbinatem cum editione Βodaei, φuacum col
latus est, consonare, nec ubique ejus scriptura a Schneidero
accurate relata esse videretur, tutius erat omnes ejus indicatas
lectiones referre Parisiensis (2069) autem, φui cum Camotiana
comparatus est, lectiones plerumque eas tantum adjeci, φuae
ab Αldinae scriptura discreparent. Οuum editiones Βasileensis
et Camotialla expressae sint ex Αldina, illarum signa semper
omisi, earumque scripturam ibi tantum commemoravi, ubi ab
Αldina diversa esset. Sic φuoque Ηeinsianae scriptura com
prehendit editionem Βodaei totam ex illa expressam.
ΑcΑDΕΜΙΕ RΕGΙΑΕ ScΙΕΝΤΙΑRUΜ ΒΕRoLΙΝΕΝsΙ, cujus muni
ficentia ac liberalitate editio haec egregie adjuta est, gratias
debitas consummatasque publice hic ago, nec non Wiro Illustris
simo Α. Α ΗUΜΒoLDΤ, cujus neque auctoritas neque benevolen
tia hac in re mihi defuit, itemque viris clarissimis doctissimis
Ηase et Μiller Ρarisiensibus, atque Guhrauer Vratislaviensi,
φuorum studio ac humanitati Ρarisiensium codicum notitiam ac
usum debeo.

In adumbrando omni critico instrumento, guo in Τheophrasti
operibus botanicis usi sumus, h e. codicibus, editionibus, do
ctorumque virorum curis, ita faciam ut φuae certa atque utilia
subsidia cognovi ipseque examinavi hic exponam, de ceteris,
φuae ut supellex literaria a bibliographis recensentur, lectores
ut Βibliothecam graecam Fabricii ab Ηarlesio editam adire ve
lint rοgem, errores quosdam φuorum causas invenisse mihi vi
deοr obiter notem.
ΧΙΙΙ

CodliCes.
.,URΒΙΝΑs, bibliothecae Vaticanae, numero 61 signatus, in
membrana folii minoris scripίus, constat foliis 269, paginae
plerumque versibus 40, versus ipse fere 30 literis. Αfolio
142 usque ad finem scripti extant libri περί φυτών αιτιών. Αd li
bros septem priores Ηistoriae in margine scripta leguntur lem
mata literis majusculis, φualibus fere scribi scholia solent."
Ηaec J. Βekker apud Schneider v. p. 70. Descriptionem
accuratam ab Αmatio transmissam ibidem pollicitus Schneider
nullam postea dedit. Specimen parvum ex eo libro, φuod
benevolentiae clarissimi RΙΤscΗΙ., Professoris nunc Βonnensis,
acceptum refero, ipse possideo, manu firma versataque scrip
ίus esse apparet: literarum satis maguarum plerumφue fere
sibi contiguarum ductus aequabiles atque rotundi librarium non
tam expeditum ac levem, φuam leuίum severumque produnt.
De collationibus hujus codicis ita narrat Schneider (V. p. 273.):
..Casu singulari, φuem, cum inopinato primum ingratus acci
disset, postea sera comparatio gratissimum reddit, factum
est ut varietatem scripturae e Codice Urbinate descriptam
et beuevole mihi oblatam ab Ιmm. Βekkero, Romae tune
commorante, semestri intervallo consequeretur ejusdem libri
comparatio facta ab eruditissimo Βibliothecae Vaticanae
scriptore graecae linguae, Αmati, φuem diu antea literis adie
ram precibusque, ut codicem a Weigelio, medico Dresdensi,
commuui amico, mihi indicatum in usum meum compararet va
rietatemque scripturae omnem mihi transmitteret. Ωuod quo
minus statim humanissimus vir faceret, tum valetudine tum oc
cupationibus multis impeditus operae serius impensae diligentia
mirifica moram omnem largissime compensavit. Primus autem
missus varietatem librorum trium priorum continebat, φuam au
tea exscriptam a Βekkero iam in manibus cum haberem, rogavi
Αmatum, ut operam a reliquis historiae plantarum libris com
parandis revocaret ad librum decimum, φui in codice Urbinat
satis spissus extare dicebatur, et libros sex de causis planta
rum comparandis. . . . Ιgitur cum viri doeti diligentiam in mi
ΧΙV

nutissimis rebus annotandis perspίcacissimam et religiosissi
mam inde cognovissem, subiit animum cupido varietatem libro
rum historiae trium priorum ab Αmato exscriptam cum varie
(ate a Βekkero indidem annotata comparare . . . . statim appa
ruit Αmatum maiore cum otio apices omnes, reliquias et vesti
gias literarum, etiam erasarum vel distractarum vel in margine
repetitarum aut correctarum consectatum vestigia interdum
φuaedam lectionum diversarum punctis signasse, φuae Βekke
rus vel insequi vel annotare operae pretium non existimavit."
Ιtaque comparationem libri decimi dicti (U" mobis signati), et
librorum de Causis Αmatio, libri quarti ad nonum usque Ηisto
riae Βekkerο debemus, libri primi ad l. ΙV. cap. 6. usque
comparationes duas, unam a Βekkero alteram ab Αmatio factam
habemus, φuarum differentia si φuae major esset. diligenter a
me adnotata est. Ιιιιιumeris locis hic codex, qui ceteris omni
bus longe praestat, veram priseamque lectionem servavit: per
multis vel singularum vocum vel dimidii, unius aut duo versuum
supplementa praebuit, ubi ea in ceteris exemplaribus librario
rum vel in repetito eodem verbo vel φuacunque de causa ab
errantium culpa interciderant, haud paucis denique quamquam
verbis haud rite expressis vestigia tamen'scripturae tam fide
liter tradidit ut literarum ductibus assidue consideratis senten
tiarumque nexu perpenso divinando vetus lectio inveniri potue
rit. Sed exemplar quo usus est.Urbinatis scriptor et vitiis
multis gravibusque fuisse affectum et ab integritate iam longe
abfuisse apparet, φuod et multi loci admodum corrupti atque
perversi et lacunae apertae libri septimi demonstraut.
ΡΑRΙSΙΕΝsts, bibliothecae regiae Ρarisiensis, numero 1823
signatus, continet Εxcerpta e novem libris Ηistoriae, De
φuo haec scripta sunt in Catalogo Βibliothecae: ,,Codex Char
taceus Fonteblandensis φuo continentur . . . . 6. Τheophrasti.
Ηist. plant. libri 8 non integri, sed delibati. 7, Ιdem de succίς
plantarum. Is codex diversa 4 librariorum manu saeculo ΧVΙ
exaratus videtur." Αmicissimus GυΗRΑυΕn praeterea me edo
Cuit, codicem hunc esse in folio, continere a f. 1 - 150 libel
ΧV

los quosdam Οlympiodori, Pselli etc. dein f. 151 - 172 εκ των
Θεοφράστου περί φυτών ιστορίας, βιβλία η; f. 172 -176 του αυτού περί
φυτών οπών. Initium f. 151. hoc est: Εκ των Θεοφράστου περί φυτών
ιστορίας το πρώτον, έστι πρώτα μεν και μέγιστα και κοινά των πλείστων τά
δε ρίζα καυλός ακρέμων κλάδος. Τοtum hoc excerptum diligen
tissime describendum ex eo codice curavit mihique transmisit
cl. ΜΙLLΕR, una cum autographi repraesentatione, unde id nec
manu antiqua nec nitida sed firma atque cum sollennibus com
pendiis scriptum esse cognovimus. Ρosui hunc codicem, guan
φuam nonnisi Εxcerpta habentem, φuem in adnotationibus signo
Ρ2 atque Εxc. Ρar.2 indicavi, secundo loco φuod eum e vetere
quodam bonoque fonte haustum esse multae bonae lectiones
quas saepe solus cum Urbinate communes habet, testantur, unde
ea et veteri tempore et e bono codice facta esse colligitur.
Ρaucis locis in eo solo veram Ιectionem invenisse mihi visus
sum. - Εxtant vero plura atque diversa Εxcerpta ex Ηistoria
Τheophrasti, φuarum id quod Schneiderus Ρlethonis nomine e
bibliotheca Μonacensi acceperat (vide specimen parvum ad
Ηist. 4, 11, 14, ΙΙΙ. p. 373 et Τ. v. p. 235), atque ex codice Va
ticano 1759 Τ. v. p. 185-188 exscripsit, est quoque in Βibl.
R. Ρarisiensi ,,Cod. 2080 fol. 282 v. Εxcerpta ex Τheophrasti
libris de Ηistoria plantarum, της γης η μεν πίειρα ή δε λεπτόγεως
και η μεν γλίσχρα η δε υπόψαμμος κ. τ. λ." - Οuae fol. 286 scripta
sunt, pertinent ad Αristot. Ηistor. Αnim. 1, 1: τα δε αποδημητικά,
και τα μεν, σαρκοφάγα, τα δε καρποφάγα τα δε ποηφάγα, τα δε ιδιό
τροφα οίον το των μελιττών γένος και τα μεν θηρευτικά τα δε θησαυριστικά
της τροφής εστι και τα μεν οικητικά τα δε άοικα οικητικά μεν, οίον ασπά
λανξ μύς μύρμηξ μυϊα μέλιττα άοικα δε πολλά των τε εντόμων και των
τετραπόδων έτι δε τα μεν τρωγλοδυτικά οίον σκύραι όφεις τα δε, υπέργεια,
οιον ίππος, κύων τα μεν, νυκτίβια οίον γλαυξ, νυκτερίς τα δε ημερόβια και
τα μεν άφωνα τα δε, φωνήρυτα. - Αdjungo hic notitiam reliquorum
Εxcerptorum Τheophrasti, φuos in codicibus Ρarisiensibus ha
beri mecum communicavit cl. Μiller. ,,Cod. chartaceus 1953,
olim domini de Gaigneres" habet eadem quae Cod. 1823 sub
mr. 6 dat, incipit enim fol.1. εκ των Θεοφράστου περί φυτών ιστορίας
ΧVΙ

το πρώτον, Έστι πρώτα μεν και μέγιστα και κοινά κ. τ. λ., desinit πυρω
θέντα δε πάντα τα σπέρματα απόλλυται, τέλος του η βιβλίου του περί φυτών
ιστορίας. - ,Cod. 2408 bombyciuus manu Αthanasii Ηamartoli
circa 1270 exaratus," fol. 22 haec habet: Τα περικτικωτέρα των εκ
της γης φυομένων, εκ των θεοφράστου. Δένδρον θάμνος φρύγανον πόα
δένδρον μεν ουν εστι το από ρίζης πολύκλαδον μονοστέλεχον οζωτον ουκ
ευαπόλυτον οιον ελαία συκή άμπελος θάμνος δε το από ρίζης πολύκλαδον
οιον βάτος παλλύουρα φρύγανον δε το από ρίζης πολυστέλεχον και πολύκλα
δον οιον πήγανον πόα δε, το από ρίζης φυλλοφόρον προϊόν αστέλεχες ου ο
καυλός σπερμοφόρος οίον ο σίτος και τα λάχανα. Η συκή οργώσα, το
φύλλον αυτής θρίον άμπελος ήβώσα ο κλάδος αυτής κλήμα ελαία βρυούσα,
ο κλάδος αυτής, θαλός Σής επί ιματίων. θρίψ, επί ξύλων. ίξ, επί των
αμπέλων ίψ, επί των κρεάτων. σκύληξ καθ' εαυτόν επί της γης έρπων. -
Ρraeter hos cod. 8209 continet excerpta latino sermone,
φuae fol. 37 Τheophrastus de plantis et simplicious cήectibus, et
fol. 52. Τheophrasti de causis simplicium effectuum lib. 1. in
scripta sunt. -

ΜΕDταΕΙ, bibliothecae Laurentiariae Florentinae, numeris
Ρlut. 85 Cod. 3 et Ρlut. 85 Cod. 23 signati, coutinent uterque
Ηistoriae libros 9 cum parte decimi et Causarum libros 6.
De his Βandini in Catalog. Βibl. Laurent. ΙΙΙ. p. 247 et 279
haec scribit: ,.Ρluί. 85 Cod. 3. Codex Graec. membranaceus
manuscriptus in 4, saeculi ΧΙV, optime servatus; constat foliis
scriptis 290. Inscriptus est Θεοφραστου περί φυτών ιστοριας και αιτι
ων. Ι. Ρ. 1. ' Θεοφράστου περί φυτών ιστορίας. Τheophrasti de historia
plantarum. (Fragmentum libri x quinque Codicis paginis con
tinetur) Π. p. 138. του αυτού περί φυτών αιτιών. Είusdem de caus
sis plantarum. Sextus desinit και τας δυνάμεις κατ' αυτά λεκτέον,
Νοtandum est in fine libri 1, 4 et 5 repeti initium librorum φui
subsequuntur. In interno Codicis integnmento manu antiqua
notatum legitur: Τheophrastus de historia plantarum libri ΙΧ.
et pars decimi major quam in impressis. Item de causis plan
tarum libri sex et praeterea duo, φui in impressis Αristoteli
tribuuntur." - ,,Ρlut.85 Cod.23. Codex Graecus membrana
cens manuscriptus in 4 majori, Saeculi ΧV., bene servatus;
ΧVΙΙ

constat foliis scriptis 268. Inscripίus esί Θεοφράστου περί φυτών
αιτιών. Τheophrasti de caussis plantarum. Ι. p. 1 Τheophrasti de
caussis plantarum Libri ser. Π. p. 121Αristotelis de plantis Libri
ΙΙ. ΙΙΙ. p. 140. Τheophrasti de historia plantarum Libri ΙΧ. in
tegri et fragmentum decimi. In codicis integumento manu anti
φua adnotatum legitur: Τheophrasti de causis plantarum libri
sex, et amplius duo, φui in impressis non habenίur. Εjusden
de historia plantarum libri Χ. φuorum ultimus imperfectus qui
dem sed multa pauciora desiderat quam impressus." Varieta
tem eorum codicum a Francisco de Furia ao 1814 acceptam
Schneider in Commentariis communicavit atque magna ex parte
in Αuctario repetiit. Εxceptis paucis aliquot locis, ubi levi
separantur differentia, adeo inter se consoni sunt ut unius codi
Cis instar habendi sint. Indicavimus hos codices litera Μ, et
ubi discrepant, illum Μ1 hunc Μ2 signatum. Suut ei praestan
tiores editione principe, sed Urbinate multo inferiores, bis (erve
eadem supplementa praebent quae Urbinas habet. Οιιod
Schneider sibi colligere visus est Μediceos codices ex Urbi
nate male descriptos fuisse, (vide V. p. 112.), id quibus argu
mentis uitatur equidem non reperio: imo opinionem eam omnis
horum codicum conditio refutat.
ΡΑΗrsΙΕΝsts, bibliothecae regiae Ρarisiensis, numero 2069
signatus, continet Τheophrasti libros novem Ηistoriae, libros
sex Caussarum, et Pseud-Αristotelis duo de plantis. De hoc
Catalogus: ..Codex chartaceus, quo continetur 1 Τheophrasti
historiae plantarum libri 6. Conjecta ad marginem brevia quae
dam scholia. 2 Αristotelis de plantis libri duo adjectis paullo
uberioribus scholiis. Ρraemittitur anonymi praefatio. Is codex
saeculo ΧV. exaratus videtur." In ligaturae facie scripta le
guntur manu Du Cangii, ut videtur, haec: Τheophrasti Ηistoriae
Ρlantarum Libri VΙ. fol. 1. Αristotelis de Ρlantis Libri Π.
φuibus praeponitur Αnonymi praefatio fol. 246. Cod. chart.
vet. sat bonae notae." Dureau de la Μalle scribit de eo in
Μagasin eucyclopédique 1805 Ι.p.102: ,Ce manuscrit est com
tribué au 15 siècle par le catalogue, et mon ami et mon
2
savant
ΧVΙΙΙ

maitre Μr. d' Αnsse de Villoison le fixe aussi a cette époque."
Ιs φuamquam ipse codicem inspexit partemque libritertii Ηisto
riarum cum impressis comparavit, tamen errorem: in quem Βo
voinus vel Ducangius Catalogi auctores inducti fuerant, conti
nuavit. Νunc vero nos virorum clarissimorum, φui Ρarisiensium
codicum nobis copiam fecerunt, studium certiores fecit Τheo
phrastilibros omnes phytologicos in eo codice integros extare,
Οuae de eodem alia mecum doctissimus GυπRΑυΕΗ communi
cavit, haee sunt. Continet folia 272 φuorum in extremis φuin
φue praeter numerum folii nihil scriptum est, folium quodvis 29
versus. Scriptos habet stilo etsi non eleganti sed satis puro
ac aequabili a fol. 1 usque ad 127 libros 9 Ηistoriae, a fol.
128 usque ad 244 libros 6 Causarum, a fol. 246 usque ad 267
Pseud-Αristotelis libros 2 de Ρlantis. Inscriptiones et clau
sulae atramento rubro pictae sunt. In folio ultimo 272 scriptum
legitur: Liύer Νicolai Leonicent, ita φuidem ut hunc codicem
ipsa manu medici celeberrimi, φuemi anno 1524 nonagesimo
sexto aetatis anno obiisse constat, scriptum esse valdesit veri
simile, cum et atramenti color et literarum ductus, quatenus la
tinas graecis comparare licet, id ostendere videantur. Οuae
pro scholiis habuere Catalogi scriptores, eae sunt variae lectio
nes aut emendationes, quas utrum ex antigrapho descripserit
librarius an Leonicenus aut ab ipso inventas aut aliunde ac
ceptas margini adscripserit quaerere haud refert. Νeque vero
poenituit me quod hujus codicis comparandi munus a singulari
ΜΙLLΕRΙ humanitate expetere haud omiserim, cum aliquot locis
priscam scripturam in eo solo deprehendisse mihi videar, aliis
ad ceterorum auctoritatem accedat. Ceterum dignitate Μedi
ceis et Vindobonensi paullo inferior est, Αldinae propior. In
dicavi eum litera Ρ.
VΙΝDoΒοΝΕΝsIs, bibliothecae Caes. Vindobonensis, numero
49 signatus atque in Κollarii Supplemento ad Lambecium de
scriptus, continet Ηistoriae libros quinque priores et prima
άuo capita sexti. Varietatem ejus a Κopitario acceptamSchnei
der exposuit una cum Μediceorum scriptura in Commentariis et
ΧΙΧ

Αuctario. Summa ejus est cum Μediceis similitudo, a φuibus
haud saepe nec longe discedit. Εx antitypo ejus, φuod mihi
doctissimus FΕΝΖΙ, beuevole transmisit, video eum stilo versato
ac satis accurato, guali fere saeculo ΧΙV uti solebant, scri
ptum esse: literae initiales cum singulari artificio et ornatusunt
pictae. Indicavi eum litera V. -

Praeterea codicum, φui Venetiis asservantur, mentio injicitur
apud Villoison Αnecd. Gr. 2 p. 251 not. 2 et apud Μontfaucon
Βibl. Β. p. 476-in Βibl. S. Μarci: Τheophrastus philosophus de
Ηistoria et Generatione plantarum in perqameno - et p. 480 -
in Μuseo D. Αnton. Capelli: Τheophrastus de Ηistoria planία
rum. Είusdem de causis plantarum. Είusdem Μetaphψsicorum
graece. In Catalogo Cod. Μscr. Αngliae et Hiberniae 1 p. 51
est inter Codd. Μscr, Collegii Corp. Christi Οxoniensis codex
in folio numeris 1580, 113 signatus: Αristotelis Ρroblemata
Αlear. Αphrodis, Problemata. Τheophrasti Ηist. Ρl. "Είusd. de
Causts plant. Αristot. de Μundo. omnia graece, continens, et 2
p. 70 inter Cod. Μser. Ιs. Vossii alter numeris 2696. 24 sig
natus: Τheophrastus de causis plantarum cum emendationibus et
notis. Εx horum altero fortasse profecta sunt, φuae Schnei
der e C. Ηofmanni schedulis, ut codicis Αnglicani scripturas,
praesertim in prioribus Causarum libris enotavit, φuaeque a
Βucretio Vratislaviensi ex Αnglia allata esse Ηofmann in
Praefatione narrat. Οuas vero praeterea ut e codicibus petitas
lectiones vel superioris vel nostri temporis homines docti pro
ίulerunt, eas nonnisi conjecturas emendationesque virorum
doctorum fuisse nunc certo scimus.

ΙΕdliti0nes.

ΑLD. Εditio Αldina, princeps graeca, in folio minori, foliis
226 Τheophrasti Ηistoriam et Causas continet. Εst ea pars
prior Τomi quarti editionis operum Αristotelis, φuinque tomis
comprehensae, cujus in fronte p. 1 index hic legitur: τών εν τήδε
2*
ΧΧ

τη βίβλω περιεχομένων ονόματα και τάξις Θεοφράστου περί φυτών ιστορίας
βιβλία δέκα του αυτού περί φυτών αιτιών βιβλία έξ. Αριστοτέλους προ
βλημάτων, τμήματα τριάκοντα και οκτώ. Αλεξάνδρου αφροδισιέως προβλη
μάτων βιβλία δύο. Αριστοτέλους μηχανικών, βιβλίον έν του αυτού των
μετά τα φυσικά βιβλία δεκατέσσαρα, Θεοφράστου των μετά τα φυσικά, βιβλίον
έν. Ρars prior, Τheophrasti libros botanicos éontinens, clausu
lam habet nullam, sed in alterius fine post Τheophrasti Μeta
physica haec leguntur: Εrcriptum Venetiis in domo Αldi Μa
ηutii, calendis Junits ΜΙΙΙD. Οui vero editionis Αldinae
Τheophrasti sine anno mentionem feceruuί, (cf. Fabr. Βibl. gr.
ed. Ηarles.) ii, φuum solum pars ista prior, Τheophrasti phyίο
logica contineus, quae plerumque separato volumine circumfer
fertur, inter manus venisset, clausulae defectu decepti in eum
errorem incideruut. Ωuanquam Αldus in praefatione ad Αlber
tum Ρrincipem, φuae folio 1 verso legitur, dicit: Τheophrasti
περί φυτών ιστορίας libros noυem, mam decimi perpauca φuae
dam, ut erant in eremplariύus, imprimenda jussimus: tamen
Comparatae Αldinae scriptura et cum codicibus, inprimis Ρari
siensi, et cum versione Gazae, eam ex uno solummodo codice
expressam esse crediderim, eoque et omnibus supra comme
moratis et quo in vertendo Τheophrasto Gaza usus erat, infe
riori. Impressa est diligenter ac nitide et quatemus id colligi
potest fideliter operarumque menda nec multa mec gravia inve
miuntur. Εa una editio oinnium quae subsecutae sunt ad
Schneiderum usque fundamentum fuit ac fous. -

ΒΑs. Τheophrasti Οpera, summo studio partim λinc inde
conφuisiία, αίφue in unum υeluti corpus redactα: partim a multis
φuibus etiam haclenus scatebant mendis, doctorum τίrorum indu
stria ac meliorum eaemplarium ope repurgata. Per Jo. Οpo
rinum. Βasileae 1541. Constat paginis 291 in fol. φuibus con
(inentur praeter duo botanica Αristoteles de plantis, Τheophrasti
de lapidibus, de piscibus, de igne, de ventis, de signis aquarum
et ventorum, de vertigine oculorum, de laboribus, de odoribus,
«le sudoribus, Characterum, Μetaphysicorum libelli, Prisciani
Μetaphrasis Τheophrasti de sensu et de phantasia. Ρraefatus est
ΧΧ :

Ηieronψmus Gemusaeus. Εxpressa est haec editio magna cum
diligentia exΑldina, mendis φuibusdam typothetarum tacito cor
rectis, novi operarum errores in ea pauci occurrunt. Μargini
adscriptae sunt emendationes, φuas Οporinus vel quisquis eo
rum auctor fuit, ex interpretatiοue Gazae hausit. Αliis exem
plaribus praefatio Camerarii praemissa esse dicitur: Schneid.
Ρraef. Ι. p. ΧΙΙΙ.
ΟΑΜ. Τheophrasti Ηistoriam de plantis, et de causis planία
rum, et φuosdam alios ipsius libros continens Τomus VΙ. (scil.
operum Αristotelis). Αldi Filii Venetiis 1552. 8. Constat pa
giuis 652, continet eosdem libros φuos Βasileensis, exceptis
Ρrisciani et Pseud-Αristotelis libris, praeter illos vero librum
de sensibus et Philonis de mundo. Εxpressa est fideliter ex
Αldina, ita tamen ut a gravioribus vitiis typotheticis haud sit
libera ac paucis aliquot locis Camotius, φui recensionis auctor
fuit, e Gazae interpretatione contextum interpolaverit. Βiblio
graphis haec Αldina minor vel altera audit.
Η. Τheophrasti Εresii Graece et Latine Opera omnia. Daniel
Ηeinsius Τeatum Graecum locis in/initis partim ea ingenio partim
e libris emendaυit: hiulca suppleuit, male concepta recensuit: in
terpretationem passim interpolαυit. Lugd. Βataυ. Εα: Τupogr.
Η. aύ Ηaestens Ιmpensis J. Οrlérs, Α. Cloucφ. et J. Μaire.
1613 fol. Sequuntur a pag. 391 eidem libelli φui in Βasileensi
sunt praeter Μetaphysica et Ρrisciani Μetaphrasin additis aliis
φuinque fragmentis, φuibus omnibus titulus hic praepositus est:
Τh. Εresiί Οpuscula Graece et Latine Εnιendatiora. Οuae
Ηeinsius in titulo editionis profitetur eadem in epistola dedica
toria his verbis repetiit: »Αugiae stabulum invenimus. Νam
cum plurima hiulca, Iacera, corrupta, perperam ab interpunctio
nibus concepta legerentur, partim ex iugenio, partim subsidio
librorum, partim doctorum observatione, partim etiam collatione
auctorum, φui similia cum Τheophrasto, aut si forte eadem
scripsissent, dedi operam, ut emendatus, φuantum φuidem fieri
liac cura poίuit, in manus hominum prodireuί." Ρaullo mox in
prooemio suo subsidia diligentius exponens se usum esse dicit
ΧΧΙΙ

primum ,,libro, in quo doctus quidam vir autorein partim e co
dicibus, partim e collatione Ρlinii et aliorum, locis plurimis,
imo infinitis correxerat," deiu codice Ηeidelbergensi a Grutero
transmisso, φuo non magnopere adjutus fuerit, tum Casauboni
auis nomnullis, quae se aliquando in Commentariis publici juris
facturum pollicetur. ,,Εx aliis, praeter ea quae nos ipsi emen
davimus, quae recipienda videbantur, recepimus." Vides quam
callide is vero celando atφue circumvelando studuerit, φuam
Caute a sincera subsidiorum expositione abstinuerit2 Scilieet
praeter illam farraginem emendationum, a docto aliquo homine
collectam, pars e Gazae versione pars e collatis veterum scri
ptorum locis gemellis ductarum, nulla is omnino subsidia, om
mium minime autem codicem habuit, neque magna opus est acie
ut narratio ista fictitia esse cernatur. Τanta vero in edendo
Τheophrasto Ηeinsius negligentia usus est ac incuria ut
Schneiderus ejus editionem ut omnium pessimam merito nota
verit. Seilicet Camotianae, ad quam textum suum excudendum
curavit, errores typotheticos atque vitia omnia me inspectis qui
dem Αldina vel Βasileensi fideliter repetiit atque novis suis
partim turpissimis auxit. Correctiones omnes bouas viris iis,
φui ante eum Τheophrasto impenderant operam, debebat, φuae
ipse mutavisse videtur, si quae insunt ab ejus ingenio profecta,
aut parum probabilia aut omniuo inutilia sunt, emendationum
e libris manuscriptis petitarum me ullum φuidem reperiίur vesti
gium: sic ut quae in ea editione bona insunt ea aliorum ingenio
Ηeinsius quae prava atque inepta ea nos Ηeinsio debeamus.
ΒoD. Τh. Εr. de historia plantarum libri decem Gr, et Lal.
Ιn φuibus teatum graecum υartis lectionibus, emendationibus, hiul
corum supplementis: Latinam Gazae υersionem noυα interpreta
tione αd margines: totum opus absolutissimis cum notis tum com
mentartis: item variarum plantarum iconious illustraoit J. Βο
daeus α Stapel." Αmstelod. 644 ap. Η. Laurentium. fol. Con
textum ex Heinsiana fideliter repetit; margini emendationes e
margine Βasileensis et a Scaligero Salmasioque acceptas pau
cas ab ipso inventas easque raro felices atque passim varieta
ΧΧΙΙΙ

tem Αldinae adscripsit: critica ejus opera vel exigua est vel
nulla. Cuique contextus capiti subjecit Scaligeri Robertique
adnotationes suosque vastos atque undecunque collectae doctri
nae copiis refertos commentarios, quibus eum lectοrem magis
obruisse quam erudivisse Schneiderus censet.
SΤ. Τh. Εr. de Ηistoria plantarum libri 10 graece cum εμί- -

ιαύο φenerum et specierum, glossario et notis curante Joh, Stack
ήouse. Οxonii 1813. 2 Τomi in 8. Ρrimus conatus est Stack
bousius, qui haud mediocri rei herbariae instructus erat scien
tia, Graecorum corruptelis ac naevis perspectis,.suo Μarte et
ex ingenio corrigere, ita ut hujus editionis verba graeca ab
Ηeinsiana magnopere discrepent. Primus is Αldinam princi
pem adhibuit, sed praeter hoc unum omni critico subsidio fuit
«lestitutus. Itaque paucorum quidem veram emendationem in
venit, plurima vero ex arbitrii licentia ac de conjecturis satis
fortuitis, multa temere ac inconsulte mutavit, saepe etiam graeci
sermonis ac criticae artis haud satis gnarus, soloece ac bar
bare scripsit. Contextum verborum innumeris interpositioni
bus, quas uncis inclusas vel supplementi causa ubi defectum
animadvertisset vel sententiae obscurioris illustrandae causa
adjiciendas censuit, intercepit, φuam pessimam rationem utimi
taretur ipsum Schneiderum exemplo suo induxit. Αntea idem
ediderat: Illustrationes Τheophrasti in usum Βotanicorum
praecipue peregrinantium auctore J. St. Οxonii 1811.
ScΗ. Τh. Εr. Ομαe Supersunt Opera Εt Εrcerpta Libro
rum Quatuor Τomis Comprehensα. Αd fidem librorum editorum
et scriptorum emendarit, Ηistoriam et libros VΙ de Causis Ρlan
tarum conjuncta opera D. Η. F. Linkit, Εacerpία solus eapli
care conatus est. J. G. Schneider, Saaro. Lips. Vogel. Τ. Ι-ΙV.
1818. Τ. V. 1821. 8. Τοmus primus continet contextum grae
cum omnium quae Ηeinsiana continentur, additis pauculis qui
busdam et libello de Coloribus, vulgo Αristoteli adscripίο,
alter versionem latinam Gazae emendatam cum Curis secundis,
tertius et quartus Commentarios, φuintus Supplementa (i. e.
Syllabum Εmendandorum et Αddendorum in primo volumine,
ΧΧ1Υ

Αuctarium lectionum variarum, Εclogas librorum Τheophrasti
perditorum collectas e Scriptoribus gr, et lat., Scriptionem de
auctoritate, integritate, argumento, ordine, σηethodo et pretio
librorum de Ηist. et Caus. pl., Αppendicem ad varietatem seri
pturae Urbinatis codicis, Αuctarium Fragmentorum) et Indicem
r. et v. Οuae editio φuomodo instituta atque perfecta sit,
φuaφue usa sit fortuna, eaφue Τheophrasti graeca primum red
integrari ae illustrari coepisse, φuum satis jain dixerim: hoc
unum addam duas fuisse editas ejus censuras a duumviris
doctissimis Αdam. Coraé et Curtio Sprengel, quorum animad
versiones Schneiderus ipse in usum suum convertit atque tomo
quinto exposuit.
Ρraeter has, φuas modo recensui editiones φuarumque scri
pίuram per omnia a me comparatam in adnotatione mea exposui,
seorsin editi sunt: Liber primus de causis plantarum gr. apud
Vascosanum Paris 1550. 4, cujus editionis margini adscriptas
lectiones haud malas, transmissas Schneidero ab Ηerm. Τollio,
signo mVasc. indicavimus, Liber sextus de Causis gr, et
lat. Ρaris 1558. 8; Ηistor, Libri primi Cap. 1 et 2 ita in
scripta: Jo. Jac. Pauli Μoldenhancer Τentamen in Ηistoriam
νlantarum Τheophrasti Ηamburg Ηofmann 1791. 8, cum admo
tatione utilissima, et farragine emendationum ad Catis. lib. 1 et
2. Ρrimus lectioues exemplari Ηeinsianae, quod Fabricius
possederat ac dein in bibliothecam Univ. Ηavniae pervenerat,
adscriptas publicavit, autea in libello Αύν. Κalliί Νonnulla de
Τheophrasti historia plantarum ύeme merendi subsidia Ηarn.
1772. 8. indicatas, φuas e codicibus haustas esse perperam illi
sunt opinati. Significavimus eas in adnotatione Ilavn. 1. 2.

VersiΟnes.

G. Versio latina Τheodori Gazae primum impressa est
..Τarvisii per Βartholomeum Confalonerium de Salodio 1483
fol.," ut in fine scriptum est. Ρraemissa est et libris Ηistoriae
ΧΧV'

et libris Causarum Ρraefatio Τheodori ad Νicolaum V. Ρont.
Μ., cujus se jussu eam interpretationem fecisse significat.
Libris Causarum praemissus est rerum quae iis continentur in
«lex. Ιmpressa est haec editio negligenter habitu valde in
comto: typi rudes, literae male distinctae, interpunctio pessima,
operarum errores frequentes. Longo autem hujus libri usu
mihi persuasum est hanc editionem ex ipso Τheodori autogra
pho typis exscriptam atque veram editionem principem esse:
aliter enim tota ejus conditio ac praesertim multi operarum er
rores explicari omnimo nequeunt. Οuanquam igitur nonnulli
editionem principem aliquam sine anni locique indicio nominant
(v. Schn. Praef p. Χ.): tamen cum meminem eam vidisse inve
miam meque in celeberrimis, φuae Ρarisiis Gottiugae Βerolini sunt,
bibliothecis eam extare compertum habeam, ejus nomen errore
ortum, eamque omniuo non esse, Τarvisianam contra editionem
primo impressam ergo principem atque solam ad criticum usum
adhibendam esse haud dubie obtinebo. Ηaec, φuoniam ante
impressum textum graecum edita est, codicis instar eatenus ha
benda, qua Gaza codicem, e quo fecit versionem, haud de
seruisse videatur. Εum vero codicem haud multo meliorem
fuisse eo quem Αldina expressit omnes consentiunt, atque ipse
Gaza in altera praefatione de mala graecorum exemplarium
conditione conquestus fatetur; quare nunc in diiudicanda scri
ptura parvae est auctoritatis. Οuae eo etiam minuitur quod
Gazam modo ex ingenio et conjectura emendavisse modo Ρlinii
verba transscripsisse constat. Οuamobrem uti ea interpreta
tione tanquam scripturae fonte non licet nisi caute ac provide.
Iniquius paullo de hac versione judicium tulerunt cum Scali
gero Schneider, aequius Μoldenhawer dicens: ,,Οuae versio
magnum sane hujus viri acumen et linguae utriusque facultatem
demonstrat. Cum vero verborum adeo ordinem constructio
nemque assequi vult, spissus saepius et parum latinus."
Αlia hujus interpretationis editio, quae sine loco et anno
forma octava prodiit, praescripta habet haec: ΗΑΒΕΝΤUn Ηoc
VoLuΜΙΝΕ ΗΑΕc ΤΗΕopoRo GΑΖΑ ΙΝΤΕRPRΕΤΕ ,,Αristotelis de
ΧΧVΙ

natura animalium. lib. ΙΧ. Εjusdem de partibus animalium. lib.
ΙΙΙΙ. Εjusdem de generatione animalium. lib. V. Τheophrasti
de historia plantarum lib. ΙΧ. Εt decimi principium duntaxat.
Εjusdem de causis plantarum. lib. V. Problematum aristotelis
Sectiones due de quadraginta. Problematum alexandri aphro
disiei lib. Π." Ηaec a me non visa apud Fabr. Β. gr, ed. Η.
adscribitur saeculo decimo sexto.
Νeque tertiam vidi, φuae cum iisdem Αristotelis scriptis
,,Venetiis apud Αldum Μanutium 1504 fol." prodiit, φua teste
Μoldenhawer e comparatione graecorum multa vel omissa vel
perperam impressa emendata ac addita sunt. Inde magna dis
crepantia inter editiones posteriores atque Τarvisianam primam
quam in adnotatione nostra saepius, ubi id necessarium visum
est, significavimus, profecta atque haec igitur editio interpo
latae versionis fons esse videtur. Εadem repetita esse dicitur
,in aedibus Αldi, Venetiis" fol. 1513.
Εx hac Αldina expressae sunt, φuae ,,Ρarisiis 1529, 8 apud
Εgidium Gourmonctum ex officina Christiani Wechel," et,,Βasi
Ιeae apud Cratandrum 1534 (et 1550) fol." prodierunt, φuam
utramque a me comparatam in adnotationibus signis G.Par.
G Βas. indicavi. Ηac Βasileensi Schneiderum Τarvisiana ne
glecta saepius usum esse animadverti. - Ceteras editiones,
quas afferre nihil juvat jam taceo.
Οuod Schneiderus in Praef p. Χ. e Gazae verbis versioni
praefantis ,,Denique singula textus graecae orationis adeo
persequemur, ut me minimum quidem praetermittere videamur,
φuoad scilicet sine absona et barbara illa Gulielmi interpretis
locutione, quaeque graeca latine aliquo pacto exprimi possinί."
colligeresibi visuserat, vetustamextitisseinterpretationem Τheo
phrastia Guilielmo de Μoerbecka, ordinis Ρraedicatorum fratre,
factam ac Τheodoro cognitam, (cfetiam Fabr.Βibl.Gr.2p.236):
id parum probabile esse ipse dein Schneiderus vidit mutataque
seutentia verba Τheodori aliter ac rectius interpretatus est, Τ. v.
p.235. Μihi certe laudatissimarum bibliothecarum custodes per
contato nullum ejus versionisibi extare vestigium responsum est.
ΧΧVΙΙ

SPR. ,,Τheophrast's Νaturgeschichte der Gewächse. Ue
bersetzt und erläutert von Κ. Sprengel. Εrster Τheil, Ueber
setzung. Ζweiter Τheil, Εrläuterungen. Αltona. Ηammerich.
1822. 8. h, e, interpretatio Ηistoriae. Οuae Sprengelius, vir
scientiae naturalis laude ormatissimus, in Historia rei herbariae
Τ. Ι. p. 66-119, dein in censura editionis Schneideri (Νeue
Εntdeckungen im ganzen Umfange der Pflanzenkunde Τh. 1.)
«le Τheophrasto adnotaverat, ea multum aucta et explicata una
oum versione germanica hic publicijuris fecit. Οuanquam non
infitias eam commentarios ejus, multiplicis eruditionis plenos
atque rerum allatarum varietate copiaque insignes utilissimos
esse: tamen certi subtilisque interpretis laudem haud meruit,
neque in plantis determinandis satis fuit severus ac religiosus.
Sed haec alio tempore discutienda erunt. Νunc, ne lectoribus
viri clarissimi lucubrationes invidere videar, ipsius explicatio
nem nominum graecorum, φuoniam multa vera habet et ce
teris plenior est, in fine adjunxi. Versionem germanicam pa
rum nostratibus placuisse suspicor, φuoniam nec fide mec ele
gantia commendatur, saepius etiam nisi graecis antea cognitis
Ιhaud intelligatur. Νeque eum habuit graeci sermonis usum
φuo in tali scriptore si criseos periculum facturus sis carere
nequeas: itaque emendationes ejus ac conjecturae pleraeque
aut infelices aut omnino non graecae fuerunt.
Libri tres priores Ηistor, italice versi: Istoria delle Ρiante
αi Τeofrasto Libri ΙΙΙ., tradotti in Italiano da Μich. Αgnolo
Βiondo. In Venezia 1549. 8.

Commentatores Critici
φui potissimum secundum meriti, φuod de Τheophrasto emen
dando habuerunt, magnitudinem recensentur. -

Jυι. CΑΕs. ScΑLπGΕR Commentariis in utrumque Τheo
phrasti opus copiosis ac subtilioris doctrinae acerrimique judi
cii plenis ita de Τheophrasto meruit, ut excepto Schneidero a
ΧΧVΙΙ1

nemine posteriorum superatus sit. Ut vero praesertim senten
tiarum nexum declarare rerumque continuitatem investigare
studebat, ita plurima etiam recondita menda detexit atque ape
πuit, multa felicissime correxit. Librorum tituli hi sunt: J. C.
Scaligeri Commentarii et Αnimadversiones in sex libros de
Causis Ρlantarum Τheophrasti. Genevae ap. Jo. Crispinum
1566, fol., cujus in altera pagina haec scripta sunt: Sylvius
Sealiger, hoc patris monimentum, authore R. Constantino, de
dicavit generosissimo viro D. Jacobo de Louxembourg etc.
Εditor igitur fuit R. Constantinus, ut et praefatio Crispini osten
dit. J. C. Scaligeri Αnimadversiones in Historias Τheophrasti
apud Jo. Jac. Juntae F. Lugd. 1584. 8.
RoΒΕκΤus CoΝsΤΑΝΤΙΝυs suas adnotationes subjecit, cum
Scaligeri notis in editione Βodaei repetitas, quibus haud pauca,
quae Scaligeri aciem efugeraut, cum acumine haud vulgari fe
liciter correxit, φuanquam etiam prae nimio emendandi studio
nonnunquam longius a vero declinaviί. Vide autem C. Ηof
mannum apud Schu. Praef p. ΧΙV.
CL. SΑΙ.ΜΑsIts, cujus eruditio fere in proverbium abierat,
in Εxercitationibus Ρlinianis permultos Τheophrasti locos in
examen vocavit, magis rebus ac nominibus explicandis quam
sententiis ac theoriae illustrandis intentus. Οuibus is locis
medelam suam adhibuit, eos tautum non omnes optime emenda
vit: pauca codices postea confirmaverunt, nonnulla nos ut feli
citer inventa asciscere non dubitavimus. Usus sum editione,
quae Τrajecti ad Rhenum apud Joh. v. de Water 1689 duobus
tomis fol. adjunctis Εxercitationibus de Ηomonymis Hyles Ja
tricae prodiit.
JΑc. ΡΑΙ,ΜΕnrus in ,,Εxercitationibus in optimos auctores
graecos. Lugd. Βat 1668. 4 p. 582-603 locos aliφuot Τheo
phrasteos recte, alios miuus feliciter redintegrare conatus est,
φua in re et sermonis graeci scientiam et Τheophrastei stili
Consuetudinem laudabilem ostendit.
Jo. ΜΕυnsIυs ,,Τheophrastus s. Lectionum Τheophraste
arum Libellus Lugd. Βat. Εlsevir. 1640, 12," plures Τheo
ΧΧΙΧ

phrastei locos acute et optime restituit, in fine de Τh. deperdi
tis libris disseruit.
Jo. JΑc. DΑLΕcΗΑΜΡ, rei herbariae scientia elarus literisque
graecis bene instructus, suam ad emendaudam Τheophrasti
Ηistoriam contulit particulam, φuae ,,Ηistoria plantarum uni
versali Lugd. G. Roville 1587. 2 Τomi fol." continetur, partim
etiam e C. Ηofmanni Schedis manuscriptis Schneidero innotuit.
Οuanquam mec ingenii acumiue mec doctrinae copia cum Sca
ligero, contemporaneo, comparandus est.
C. ΗoFΜΑΝΝΙ, Professoris Αltortini, interpretationem la
tinam librorum Τheophrasti, commentariosque, haud editos
illos, sed qui manu ipsius auctoris scripti in bibliotheca Got
tingensi, descripti in b. Gothana extabant, diu desideratos
expetitosque Schneidero comparare contigit, φuibus vero
inspectis se parum profecisse atque de ingenio ejus et
eruditione opinionem haud optimam concepisse scribit. Col
legerat is, quas nancisci potuerat, vel doctorum hominum
curas vel lectionum copias, nec diligenter vero nec accu
rate, φuibus et sua nonnulla adjecit, φuae hinc inde in ad
notatione nostra commemoravimus. Οuem Schneiderus no
minavit codicem Casauboni, eum ex Ηofmanni Commentariis,
nee aliunde cognitum habuit.
Εorum denique, qui per occasionem obiterque uno al
terove Τheophrasti loco criticam animadversionem dede
runt, maxime nominandi sunt Αdrianus Τurnebus Αdver
sariorum Libri ΧΧ. Αureliop. 1614., Hieron. Μercurialis Va
riae Lectiones in Μedicinae Scriptoribus l. VΙ. Venet.
Junta 1588. 4., Μ. Cagnatus Variae Lectiones, Fel. Αc
corambonius Ιnterpretatio obscuriorum locorum et senten
tiarum omnium operum Αristotelis Romae 1580 fol., Βucre
tius in C. Ηofmanni Commentariis, Saracenus in Αnimad
versionibus ad Dioscοridem, C. Gesner in Historia Αni
malium, Η. Stephanus in Τhesauro L. Gr., Νiclas in edi
tione Geoponicorum, Τhiebaut de Βerneaux Εxamen d'un
ouvrage φui a pour titre: Illustrationes Τheophrasti auct.
ΧΧΧ

J. Stackhouse, Coraes in censura editionis Schneiderianae,
ac novissime Lobeck in Νotis ad Phryuichum, Αglaophano
et Ρaralipomenis Grammaticae Graecae,

Indicem rerum ac verborum dabimus in fine alterius partis,
qua Causae Ρlantarum continentur, φuam, si editionem nostram
Τheophrasti haud displicere viderimus, intra breve tempus ty
pis exscribendam curabimus.
Vratislaviae pridie Ιd. Sept. ΜDCCCΧLΙΙ.

•s«ξ"3xa
ΧΧΧΙ

ΜιIVπι
ΠLΙΙΒΙRΟΙRUΜΙ ΙΡΙΕ ΗΙΘΤΟΙΕΙΑ ΙΡΙ,ΑΝΤΑΕΤΙΜΙ.

ΠilΠΙΒΙΒΙΒ Πο
De plantarum differentiis praecipuis secundum
discrimina organorum, partium elementarium, ac summa genera.
CΑΡ. Ι. De plantarum differentiis, partium definitione, natura et diυϊstone.
1. Differentiae plantarum sumendae sunt secundum partes, affectiones, gene
rationem et vitam. 2. Ρartes vel perennes, vel annuae, vel supervenientes
cum aetate. 3-5. Comparatio cum partibus animalium ita instituenda ut ana
logia spectetur, plantarum theoria propria salva. 6-8. Μodi differentiae
partium: forma, positio, ordo. 9 -12. Ρartes principales: radix, caulis, ra
mus, surculus. - CΑΡ. Π. De plantae partibus elementaribus earumque
compositione. 1. 2. Ρartes similiares sunt cortex medulla lignum, elemen
tares succus fibra vena caro. Partes annuae ad fructificationem pertinentes.
3. Ρlantarum natura multiplex. 4. 5. Ρartium differentiae explicant plantae
substantiam et diversa ejus genera. Οmnis planta habet humorem et calorem
innatum. Fibrae. 6. Venae, lignum, caro, cortex, medulla. 7. Compositio
partium. - CΑΡ. ΙΙΙ. De plαntarum diversis partitionibus 3. generiύμs.
1. Summa genera sunt arbor, frutex, suffrulex, herba. 2-5. Sed haec dif
Ιerentiae typicae sunt; (transeunt enim et frutices arborescunt, arbores fru
tescunt),ut et aliae e. g. sylvestrium et domesticarum, fructiferarum et steri
lium, flore praeditarum et carentium, folia amittentium et sempervirentium.
Diferentia sylvestrium et domesticarum culturam attinet, 6. sed etiam natu
ralis quaedam est. - CΑΡ.ΙV. De differentiis./ormae et habitaculi. 1. For
mae differentiae et totarum et partium apertae. 2. Εx habitaculo discernun
ιur plantae aquaticae, terrestres, 3 amphibiae. - CΑΡ, V. De differentiϊς
ίrunci, corticis, lignί, αιφue oculis.fruticum et herύaceorum. 1. Τrunci
vel rectiac longi, vel obliφui, breves, nunc singuli nunc plures, in ramulos aut
πιultos aut paucos divisi. 2. Cortex laevis, asper, fragilis, carnosus, la
τηellatus. 3. Lignum carnosum, fibrosum, venosum. Sufiruticum caules alii
έειüculati 4. 5. Ligna fissilia, fragilia, flexilia, gravia, levia. CΑΡ, VΙ. Ιλσ
ΧΧΧΙΙ

differentii, medullae et radicis. 1. Μedulla nonnullis deest: carnosa, lig
nosa, membranacea ; 2. colore, duritie, copia differt. 3. Radices mullae, ν.
paucae, v. singulae, magnitudine, longitudine variae; 4. ν. lignosae ν. fibro
sae v. carnosae v. nodosae, superficiales ν. profundae, rectae v, incurvae ;
5. Εadem differentia radicis in suffruticibus et herbis : quarum quaedam radice
carent. 6. Οlerum radices. 7. Radices sylvestrium et olerum lignosae,
carnosae, cortice tectae, geniculatae, tunicatae. 8. Ρlantae radice capitala
duo genera radicum habent, caput v. rhizoma et fibras. 9 Radix capitata in
φuibusdam tanquam fructus est. 10. Radix Αri. 11. Ferulacea et herbae
nonnullae φuae magnam radicem habent. 12. Singulares radices Silphii,
Αrachidnae quae amphicarpa est. - CΑΡ. VΙΙ. De augmento ae incremento
radicis. 1. Radix citius crescit partibus superis, descendit φuo usφue calor
solis agit, sed altius in solo levi, 2. altissime in ficu, altius in vegetis plantis.
Succus radicis fortis. 3. Singularis natura Ficus indicae, el Ηerbae opnntiae.
- CΑΡ. VΙΙΙ. Differentiae arborum ca, ocμlis υel nodis. 1. Αrbores vel
nodosae vel enodes et natura et loco: montanae et siccae semper magis nodosae.
2. Dense satae sunt enodes et rectae, et femineae magis φuam masculae, el
sylvestres magis φuam domesticae. 3. Νodi velsparsi vel ordinati, 4. caeci
ν. fertiles. Νodi post inflicta vulnera. 5. Frequentiores in surculis. Cradae
et 6. goggri, tanquam morbi species. - CΔΡ. ΙΧ. De arborum υανίo habitu
αc de/oliatione. 1. Αrbores aliae longitudine aliae ambitu magis augentur,
nunc inferiore nunc supera parte in ramos finduntur: culturae vis. 2. Οmnes
laetius vegetant in habitaculis propriis, sylvestres inprimis in latere montium
boreali. 3. Εnumerantur sempervirentes arbores, 4. frutices, suffrutices ac
herbae. 5. Ωuaedam loci virtute haud natura sempervirent. 6. 7. Τempora
deloliationis.-CΑΡ. Χ. De differentiis./oliorum. 1. In plerisque folia om
nia conformia, in tribus dilformia. Quae folia invertant sub solstitium.
5. 3. Paginae utriusque folii natura. 4. Folia lata, angusta, spiniformia,
carnosa, 5. arundinacea ; orbicularia, oblonga, acula, integra v. fissa,
aculeata; 7. sessilia v. petiolata, vel e surculis vel ramis vel trunco, vel e
radice oriunda, φuorundam caulis foliis caret. 8. Αlia multa, alia pauca ha
bent folia, illa plerumque ordinata, haec sparsa. Folia fistulosa. 9. 10. Sub
stantia et compositio foliorum, ceterarumque partium annuarum. - CΑΡ. ΧΙ.
De seminum inυolucri, αc dispositione. 1. Seminum tegumenta vel unum
ν. plura. 2. Quaedam legumine, alia membrana, alia capsula inclusa, alia
nuda. 3. Αrbornm omnium semina tecta vel carne vel membranaceo lignosove
integumento: ν. tota carnosa vel nucleo inclusa. 4. Semina vel congregata
vel distantia seriatim , illa vel inclusa uno corpore vel libera, vel uno pedun
culo snflulta vel multis. 5. 6. Αdnexio seminum. - CΑΡ.ΧΠ. De succo
/ructuum, ac de succi arborum saporibus odoribusque. 1. Fructuum succi
vinacci, oleosi, mellacei, acres, amari, aquosi, acidi. 2. Succus plantarum
ΧΧΧΙΙΙ

vel lacteus est vel piceus, vel aqueus; nunc acrimonia nunc suaveolentia prae

Ε
ditus. Purissimus in pericarpio apparet. 3. Quaevis pars, etsi inter so dif.
Ιerant sapore ac odore, φualitali totius planti respondet. 4. Εxempla ejus
differentiae. - CΑΡ. ΧΙΙΙ. De/forum differentiis. 1. Flores lanuginosί, ν.
Ιoliacci, magni ν. parvi, unicolores vel bicolores, 2. simplices vel duplices,
uno vel pluribus Ioliis constant, 3. vel circa fructum vel supra tructum vel in
ipso seminis apice positi; 4. nonnulli steriles, 5. et secundum sexum di
versi. CΑΡ. ΧΙV. De υario./ructuum situ et plantarum partitionίύμs gra
υίς»ύmis. 1. Fructus vel ex hornis vel ex annotinis surculis vel ex utrisφue,
2. raro ex ipso trunco; vel ex summo caule vel e latere. 3. Νaturales plan
tarum differentiae. Οmne genus amplectilur plures species; 4. primum syl
vestrem et domesticam, ubi eae sunt, dein ex ceteris partium differentiis.
5, Sylvestres pleraeque nomine carent.

Π.ΙΙΙΒΙΒΙΒ ΠLIο
De satu ac cultu plantarum.
CΑΡ. Ι. Generationis αe propagationis modi arborum. 1. Generatio aut
spontanea aut semine, aut radice, aut avulsione, aut ramo, aut surculo, aut ipso
trunco aut ligno conciso fit. 2. Οuaedam pluribus modis propagantur, aliae
non nisi uno. 3. Μaxime communes sunt quae semine et avulsione fiunt.
4. ΟΙea et myrtus plurimis modis nascuntur. - CΑΡ. Π. De propagatione
8μfruticum et Ηerbarum, et earum Αrborum ηuae nonnisi semine prove
υeniunt, ac de degenerationis modis et causis. 1. Sufirutices et Ηerbae e
semine vel radice, nonnullae e surculis vel caule, φuaedam e resina. 2. Co
niferae et Phoenix ac Cyparissus nonnisi e semine proveniunt; 3. de Quercu
dubitant. Οcissime et laelissime proveniunt omnia avulsione vel sobole.
4. Ε semine omnia deteriora fieri solent, quaedam vel degenerare: 5. 6. ex
empla ejus rei. 7-11. Ωuaedam mulantur secundum regiones et coelum,
alque alimentum cultumque, 12. ut et domesticae e sylvestribus et vice versa
fiunt. CΑΡ. ΙΙΙ. De spontaneis ac miraculosis arborum commututionίύus.
1. Ωuaedam arbores sponte mulantur, v. c. ut ficus in caprificum abeat, φuod
φnoniam raro accidit pro portento habent ; 2. aut uι fructus loco alio efferant.
- CΑΡ. ΙV. De mutationίύμs φuiύμsdam Ηerύarum. 1. Sisymbrium mu
tatur in Μentham, Τiphe et Ζea in Τriticum. 2. Ωuod nunc regionis nunc
culturae ope fit: Leguminum mutatio 3 οι Οlerum. 4. Μutationes lales plu
res ac naturales in animalium genere. - CΑΡ. V. De optima ratiome plan
tas deponendi. 1. Ρlantulae optimae eligendae e simili vel deteriore solo.
2. Ωuam alte depomendae sint. 3. vel cum velsine radicis parte. 4. 5. Sin
3
ΧΧΧΙV

gularis Οleae, Ficus, Vitis plantandae ratio. . 5. Ωnae intervalla plantarum
asse debeanι. 6. Εligendum solum cuique aptissimum. - CAP. VI. De sa
tione, plantatione Ρhoenici, ac de Palmarum diversis speciebus. 1. Ρhoe
nicis satio seminibus pluribus congregatis. 2. Ρlantature parte supera.
Ρhoenix amat solum salsum arenosumque; patria Βabylon, Libya, Αegyptus
Ρhoenicia, amat etiam rigationem et vult transferri. 4. Cultus ejus apud
Βabylonios, 5 et Syros. 6. Genera Phoenicis plura, primum fertile unum,
sterile alterum. Fertilium unum mas, alterum femina. Ει diferunt colore
magnitudine et figura fructuum. 7. Regia Phoenix, Cypria Phδmix prima,
8. et altera. 9. Ρhoenicum genera trunco diviso. 10. Ρalma aethiopica.
11. Chamaerriphes. 12. Ρlantatio surculis inversis. - CΑΡ.VII. De opera
αο cultu arborum. 1. Fossio, rigatio, stercoratio, purgatio, aridorum de
tractio. Ωuae aquam et fimum requirant, φuae minus. 2. Purgari omnes
νolunt, maxime Οlea et Μyrtus. 3. Εisdem et Punicae fimo aeerrimo et
rigatione copiosa opus est. 4. Genera fimi, 5. et fossionis. 6. 7. Vitis
Ficus Αmygdalae et Sorbi curatio, si herba luxuriante fructum non edant. -
Cλr. VΙΙΙ. De ii, ηuibus.fructus immaturus de/iuit, atφue caprificatione
εjus ret remedio. 1. Αmygdala Pyrus Punica Μalus, maxime autem Ficus
eι Ρhoenix fructum amiltunt priusquam percoctus sit, sed non ubiφue. 2. 3.
Caprificationis ratio. 4. Αpplicatio floris masculi Phoenicis ad femineum.

ΙΙ,ΙΙΙΒΕΒΙΒ ΠΠΠο
Αrborum fruticumque sylvestrium genera, species, earumque
differentiae ac descriptio.
CΑΡ. Ι. De arborum syluestrium propagatione, inprimis spontanea.
1. Οmnes arbores sylvestres e semine aut e radice proveniunt : nonnullae
etiam avulsione. 2. 3. Ωuaedam pro sterilibus habitae tamen semina habent,
τlt Salix, Ulmus, Platanus et Ηerbae nonnullae. 4. Physiologorum senten
tiae de generatione spontanea. 5. Loca per inundationem arboribus consita.
6. Αgri motione eae plantae apparent quae regionis propriae sunt. Singularis
Silphii proventus. - CΑΡ. Π. De differentiis syluestrium ac de discrimine
eorum a domesticis. 1. Sylvestria fructifera aut sterilia sunt, folia amittunt
aut sempervirent, floribus praedita vel destituta. Differunt a domesticis φuod
fructus sero perficiunt, multos efferunt, et robore; 2. atque culturam recusant.
Ηipponis sententia. 3. Ηabitus eorum φuae sylvestria sunt vel fiunt. 4.
Αmant frigida loca et montana. 5. Μontes majores plantarum varietate ac
copia insignes, 6. φuidam vero sua propria genera habent. - CΑΡ. ΙΙΙ. Πe
ΧΧΧV

arboribus montium propriis, de sempervirentibus,.fructi/erts αe steriliύus,
αίφue tis quae flore carent. 1. Εnumerantur arbores quae in montibus nas
ountur. 2. Differentia montanarum a campestribus. 3. Εnumerantur sem
pervirenιes. 4. Ωuae steriles esse dicantur. 5. Ωuid regio ad fertilitalem
valeat 6. etiam in Ηerbis. 5. Μares plerumque steriles, deque earum flo
1ibus. 6. Sententiae variae de floribus arborum nonnullarum. - CΑΡ. ΙV.
Ωuίύus temporiύμε εylυestres germinent atque.fructus perficiant, cum do
mesticis comparatae. 1. Germinant vere, fructus perfectio germinationi
hand respondet. Species ejusdem generis secundum loca tempore difierunt..
2. Singularum arborum tempora germinationis, 3-6. ac tempora florescen
liae atqne maturationis. Βilerae, quae semper fructum gerant, guae sero
frucium perficiant. - CΑΡ. V. De germinationis periodis ac intervallis ac
ale singularibus guibusdam germinum /lorumque conceptaculis. 1. Ger
minatio vel continua, vel per intervalla, eaque tria in Ρinu Αbiete Quercu,
2. Αdnotatio de Galla. 3. Cum germinationis periodis fit corticis solutio.
4. Germinatio dierum canicularium omnium communis. 5. 6. De cachry et
iulo. - CΑΡ. VΙ. De incrementi/acultate et radicum longitudine. 1. Ωuae
auctu faciles ac difficiles sint. 2. 3. De ordine situ atque continuitate surcu
lorum. 4.5. Ωuae longas, breves, multas, paucas radices habeant.-CΑΡ. VΠ.
De circumυallatione truncorum praecisorum, De partibus quibusdam
.fructum mentientibμς υel./ructut accessoriis. 12. Αbies et Pinus praeciso
trunco emoriuntur, hujus vero truncus circumvallatur. 3. Ρarles annuae
φuaedam praeter florem ac fructum: bryum, helix, in Ulmo, Fico, Corylo,
4. Pinu, Quercu. Gallarum, 5. 6. aliorumque in Quercu nidulantium corpo
rum descriptio. - CΑΡ. VIII. De differentia maris et./eminae ac de spe
cieύus Quercus. 1. Communis est multorum generum differentia maris et
feminae. 2. Quercus species quatuor vel φuinque, omnes fructilerae, 3-5.
Εarum differentiae e ligno et cetero habitu. 6. De gallis harum specierum.
7. Ωuomodo Μacedones Quercus species distinguant. - CΑΡ, ΙΧ. De Pinu
ac Αbiete. 1. Pinus una domestica altera sylvestris: hujus duae species
idaea et paralia. Differentiae. 2. Μacedones etiam sterile genus distinguunt,
3. De differentia mascularum et feminearum arborum, aegide at syce. 4. Αr
cadum distinctio. 5. Ρineae differentia a Pinu. De morbo Pini. 6. Αbies
mas et femina; 7. 8. ejus differentia a Pino. - CΑΡ. Χ. De Οxya, Μilo,
0strya, Ρhilyra. 1. Describuntur 0xya, 2. Μilus, 3. Οstrys quae singulae
species sunt; 4. 5. Ρhilyra mas et lem. - CΑΡ. ΧΙ. De Αcere Fraaino.
1. 2. Αceris duae vel ιres species, descriptio. 3. 4. Fraxini duae species.
4. Ωuomodo differant exemplaria montana et campestria ejusdem arboris. -
Cλr.ΧΙΙ. De Corno, Cedro ae Junήrero, Μespilo ae Sorύο. 1. 2. Cornus
mas et femina, 3. 4. Cedrus lycia et phoenicica, Juniperus, 5-9. Μespili
tria genera et Sorbus mas eι femina describuntur, CΑΡ, ΧΠ. De Ceraso,
3,
ΧΧΧVΙ

Αρte et Ιtea. 1. 2. Cerasus, 4-6. Αcte, 7. Ιtea nigra et alba.-CΑΡ. ΧΙV.
De U/mo, Ρopulo, Αlno et Semγda. 1. Ulmus et U. montana, 2. Ρopulus
nigra, alba, et Cercis, 3. Αlnus. 4. Semyda. - CΑΡ.ΧV. De Corylo, Τer
mintho, Βuao et Cralaego. 1. 2. Coryli una rotundo altera oblongo fructu.
3. 4. Τerminthus mas et femina. 5. Βuxus. 6. Crataegus. - CΑΡ. ΧVΙ. De
Ρrino, Smilace Αrcadum, Phellodr/e, Comaro, Αndrachle, Cocc/gea.
1. Ρrinus cum Ixia et Ηypheare. 2. Smilax Αrcadum. 3. Pellodrys Αrcadum
ν. Αria Doriensium. 4. Comaros. 5. Αndrachle. 6. Coecygea.- CΑΡ. ΧVΙΙ.
De Ρhello, Colutea et Αrbusculis nonnullis montis Ιdae. 1. Ρhellos in Τyr
rhenia. 2. Colulea circa Liparam. 3. Colutea in monte Ιda. 4-6. Αr
buscula quaedam montis Ιdae: Laurus alexandrea, Ficus frulescens, Vitis fru
tescens. - CΑΡ.ΧVΙΠ. De/ruticibus, φuorum plures species discernuntur.
2. Describuntur Rhamnus nigra et alba. 3. Ρaliurus. Βatos, Chamaebatos,
Cynosbaton, 5. Rhus mas et femina. 6-10. Ηedera, alba, nigra et Ηelix
11. 12. Smilax. 13. Εuonymum.
"

ΙΙ,ΙΙΙΒΙδLB LIVo

De arboribus et plantis regionum locorumque φuorumdam pro
priis. - De vitae longitudine atque causis mortis.
CΑΡ. Ι. Οικοd φuaeuis planta suum amat solum suαφue in terra optime
Crescit, ideoφue φιμαουί, νegio suas /art plantas. 1. Sylvestria eliam sua
habent sibi propria loca, φuod Ρinus 2. Αbies ostendunt, 3 et aliae, Cyparis
sus Cretae indigena. 4. Αliae montes aliae campos amant, et montium vel
ima vel summa. Differunt boreale latus a meridionali, 5. aprica et umbrosa
loca. Quaeque planta terram amat sibi propriam ac coelum. -- CΑΡ.Π. LPe
ανύονίύμs iis, φuae Αeg/μίi sunt propriae. 1. 2. Sycomorus, 3. eum Ficu
cypria, 4. et Ceronia Jonum, 5. Ρersea, 6. Βalanos, 7. Cuciophoron,
8. Αcantha alba et nigra, gummifera, 9, Οlea, 10. Coccymelea et 11, Μi
mosa φuaedam describuntur. - CΑΡ ΠΙ. De /ruticibus arboribusφue φuae
ίη Libya mascuntur. 1. 2. Lotus Lotophagorum et ins. Εuesperidum. 3.
Ρaliurus. Αlia de Loιo narratio. 5-7. Ρhoenices in desertis Libyae, φuae
regiones describuntur. - CΑΡ ΙV. De arboribus herύisque Αsiae propriis.
1. Πedera in m. Μero Ιndorum. 2. Regiones orientales praecipue plantis
propriis insignes. Μalus medica. 3. ejusque cultura. 4. Ficus iudica. 5.
Αliae Indicae terrac arbores anonymae. 6. Εbeni duae species. 7. Τer
minthus. 8. Gossypium. 9. Ιnter Πerbas quaedam leguminosae, aliae fru
mentaceae. 10. Οryza. 12. In Αsia est acantha resinifera, alba Irinodis.
ΧΧΧVΙΙ

13. In Gedrosia venenata planta foliis laurinis, et acantha aphylla succo prae
dita φui caecitatem affert. - CΑΡ. V. De υegetatione regionum borealium.
1. In borealibus praeter arbores vulgatas ac frigoris patientes nulla singularis,
nisi herbae quaedam, φuarum radices colliguntur, 2. in Ρonto Τhracia monti
bus Τhessaliae Αrcadiae et Laconiae, ubi plantae medicae plurimae. 3. Ve
gelatio in Ρonto. 4 et Ρropontide. -7. Quae propriae in quibusdam regio
nibus nascantur - CΑΡ. VI. De μlantis αφuaticis maris internί. 1. Ιn
mare externo sunt arbores quoque marinae, in interno non nisi herbae par
vae. 2. In interno Fucus et Βryum ubique, aliae suis locis. Αlia riparia
alia in medio mari, unius pluriumve specierum. Fuci prima species, prason.
3. altera capillitolia. 4. Ρrason aliud e m. externo per fretum Herculis alla
tum. 5. Cretenses fuci. 6. Βryum. 7. 8, Quercus et Αbies. 9. Quer
cus glandifera, Vitis, Ficus. 10. Ρhoenix. - CΑΡ. VΠ. De plantis αφιμα
ticis maris erternί. 1. atlantici et rubri, 2. ubi Laurus et Οlea, Τhymum.
3. 4. Μiraculosa de fruticulis in igne candescentibus et arboribus magnis in
sularum, 5. sinus persici, 7. insulae Τyli ubi arbores laniferae. -
CΑΡ. VΙΙΙ. De plantis Αegypti./luυialibus et lacustribus. 1. Τernae sunt
arbores, dumosae, herbae. Quae ad omnes luvios inveniantur. 2. Plera,
φue in Αegypto dulces et edules, maxime Papyrus, Sari, Μnasium. 3. 4. Ρa
pyrus, 5. Sari, 6. Μmasium. 7. 8. Cyamus. 9-11. Lotus aegypt. 12.
Μalinathalle. 13. 14. Ηerbae pabulares. - CΑΡ, ΙΧ. De tribolo. 1. Ωuis
φue fluvius suas habet proprias stirpes. Τribolus. 2. 3. describitur. -
CΑΡ. Χ. De plantis laeus Οrchomenii. 1. Εnumerantur. 2. Εlaeagnus, 3.
Sida, 4. Βutomus, Phleus, 5. Τypha. 6. Quae earum pl. amphibiae sint, 7.
et quae edules. CΑΡ.ΧΙ. De Calamo. 1. Duae Calami species, auleticus et
aller; hujus varietates characias et plοcimus. Ηabitaculum. 2. 3. Ωuando
et φuibus conditionibus Calamus auleticus nascatur: zeugites et bombycias.
4. 5. Εjus natura, caedendi tempora, 6. 7. praeparatio ac usus. 8. 9. loca
matalia. 10. Αliae Calami species: syriggias, 11. donax, toxicus s. creten
sis, 12. varius laconicus, 13. terrestris, indicus. Calamorum natura commu
nis. - CΑΡ. ΧΠ. De Schoeno. 1. Schoeni tres species, aculus sterilis v.
mas, fructifer v. melagcranis et holoschoenus. 2. 3. Ηarum differentiae. 4.
Insulae natantes. - CΑΡ. ΧΙΙΙ. De longitudine et breυίtate υίtae gjusque
causis. 1. Ρlantae aquaticae breviorem vitam habent φuam terrestres, harum
vero sylvestres omnes longaevae, inter domesticas aliae longam aliae brevem
labent. 2. Εxempla individuorum, φuorum aetas longissima esse ιraditur.
3. Νonnullae arbores cito pereunt sed emittunt soboles ex radice novas ac ita
Γenovantur, 4. sed verius longaevae quarum truncus manet. 5. 6. Ωuomodo
0lea euranda siι ut diu duret. - CλΡ. ΧΙV. De morψί, plantarum atφue in
jurtis tempestatum. 1. Sylvestrium fere nulli morbi, 2. domesticarum vero
"! Communes et singuli singulorum generum. Vermes, sideratio, sphacelis
ΧΧΧVΙΙΙ

mus sunt communes. 3. Μorbί 0leae, 4. 5. Ficus. 5. Vitis. 7. Vulnera
radicis quid noceant. 8. 9. Ωuae causae sterilitatem efficiant. 10. Οleae
morbi alii. 11. Αffectiones quaedam ab anni tempestatibus, locis nonnullis
propriae, Venti perniciosi. 12. Ωuae arbores magis vel minus aficiantur.
13. Gelatio. - CΑΡ.ΧV. ΧVΙ. Quae arbores φuiύus detractis partibus υel
αegrescant υel interimantur, 1-4. Pleraeque interimnntur cortice in orbem
detracto, praeter Phellum et Αndrachlem; quaedam nihil patiuntur si supera
tantum pars detracta sit, φuae in multis sponte solvitur. - 1. Decacuminatae
aliae pereunt, aliae germinare pergunt. Fissio caudicis. 2. 3. Ωuae securi
adacta haud pereant. 4. Ωuid medulla exemta fiat. 5. Radicum laesio ple
risque letifera. Οleum affusum radices enecal. Ρlantae quaedam aliis in
festae, quum propinquae nascantur.

ΠhlΠΙΒΙΒΙΒ Vo

De generibus et natura materiae varioque lignorum usu.
CΑΡ. Ι. De tempore caedendae materiae, ac de ligno Pint et Αbietis. 1.
Rotunda materies caedenda, quum germinant, φuadrata poslquam glubere de
sierunt. 2. Coniferae vere caeduntur, ceterae aestate vel sub autumnum, po
stremo Quercus. 3. Αlia caedendi praecepta. 4. Τempora singularum ar
borum. 5 Plurimum usum dant Pini et Αbietis ligna, φuae pulcherrima.
-8. eorum differentia. 9. Μodi caedendi ea ligna: φuadrifida, bifida. 11.
Μateriei bonitas e corlice dignoseitur. Βorealis materia praestat. 12. Ligna
brevia dicta. - CΑΡ. Π. De generibus materiei secundum regiones, ac de
ίignis nodosis ac spirigeris. 1. Μateries optima ad usum aedificatorium Μa
cedonica. 2. Unde ligna fiant nodosa, nodosque amittant. 3. Spirae ligni.
4. Res alienae a ligno circumnato inclusae. - CΑΡ ΙΙΙ. De lignorum φuali
tatibus physicis, densitate et/irmitate. 1. Μaxime densa Βuxus et Εbenus.
2. Τerminthus. 3. Ligna laxa et mollia, 4. calida et frigida, 5. firma.
Cardines valvarum ulmei. 6. Lignum Phoenicis. 7. et Τhuji describitur. -
CΑΡ ΙV. Quae ligna et φuomodo incorrupta perdurent aputredine etα υer
miύus. 1. Quomodo genera differant secundum gravitatem duritiemque. 2.
Quae ligna minime putredini ohnoxia sint. 3. et qua sub conditione. 4. 5.
Ωuae ligna et a quo genere vermium corrodantur. 6. Αbietina quomodo a
putredine non afficiantur. 7. 8. Ligna utilia insulae Τyli. - CΑΡ. V. Ωμαe
ίigna in opere/acilia, φuae difficilia sint. 1. Facilia sunt φuae mollia, dif.
ficilia quae dura ac crispa. 2. 3. Ligna torquentur propter medullam, 4. et
si male serra ducta sit, Quomodo serra ducenda sit. 6. Lignorum alia fissi
lia, alia dolatilia, alia rotunda. - CΑΡ, VΙ. Quae lignα αd pondera susti
ΧΧΧΙΧ

πιenda υaleant, et φuomodo se habeant in fabrorum diversi, opertbus. 1.
Ωuomodo Αbies, Pinus, Quercus, Phoenix et Castanea ad pondera sustinenda
valeant. 2. 3. Quae conglulinari, flecti, terebra, serra, securi tractari bene
possint. - CΑΡ, VΙΙ. Οuae materies navibus αedibus altisφue opertbus apta
sit. 1. Pinus Αbies et Cedrus navibus aplae. 2. 3. Εφuibus lignis singulae
navium partes fieri soleant. 4. Ωuae ligna in usum aedificatorium cedant.
5-7. Pineae, Quercus ceterarumque arborum usus ad varia opera, 8. et ad
instrumenta fabrorum. - CAr, VΙΠ. De regionibus ηuiύusdam materiet co
pia et bonitate insignibus. 1. Cedrus in Syria et Cypro. 2. Corsica copia
lignorum et sylvarum densitate insignis. 3. Αrbores agri latini. - CΑΡ.ΙΧ.
De materiet usu igniario, et affectibus aliφuot singularibus. 1. Quae
ligna carbonibus faciendis optima, 2-4. unde sumenda et qui carbones cui
φue operi aptissimi, 5. φualem dent fumum. 6. 7. Quae ad ignem excipien
dum aptissima sint. 8. De lignis quae sudant et φuae regerminaverunt.

ΠΑΠΠΒΙΒΙΒ VΠο
Γe plantis suffruticosis.
CΑΡ.1. De plantarum suffruticosarum divisione ac generiύμε. 1. Τran
situs ad suffruticosas plantas, φuarum major pars sylvestres sunt, domesticae
fere quae Coronariae audiunt. 2. Praecipua genera eorum sunt Spinosae ae
Ιnermes. 3. Spinosarum genera φuatuor. 4. Ιnermium genera. - CΑΡ, Π. Ιn
εrmium genera et species. 1. Cisthus mas et fem. 2. Cneorus albus et ni
ger. Οriganus nigra et alba. 3. 4. Τhymum album et nigrum. 5. Sphaeus
et Εlelisphaeus, Prasium. 6. Conyza mas et fem. Αlia multa una specie
constant. 7. Generis Νarthecini genus principale Νarthex et Νarthecia, φuae
8 describuntur. 9. Cetera ejus generis. - CΑΡ.ΠΙ. De Siίphίο. 1. Silphii
descriptio. 2. Succi collectio et praeparatio. 3. Patria, habitaculum, 4-6,
Αliorum relala de Silphii natura. 2. De Μagydariin Syria. - CΑΡ.ΙV. De
Spinosarum ordine primo ac allero. 1. Divisio Capparis sola spinas ha
bet et in caule et in folio. Spinosa aphylla Αspharagus et Scorpius: 2. earum
descr. 4. Quae folium spinosum habent pleraque Αcanacea sunt: earum enu
meratio. 4. differentiae 5 Cnicus sylvestris et domestica. 6. Αcorna,
Αtractylis, 7. Scolymus, 7. Sonchus, 9. Ιxine, 10. 11. Cactus. - CΑΡ. V.
De Spinosarum ordine tertio. 1. Εnumerantur quae praeter spinam folia
habent. 2. Capparis. 3. 4. Τribulus, Οnonis. - CΑΡ. VΙ. Ρlantarun Co
ronariarum genera. 1. Coronariae nonnullae sunt herbaceae, φuae adjun
gendae. 2. Dividuntur secundum partes φuae usu adhibentur. 3. Αliae sim
ΧΙ.

plices uι Sisymbrium Πelenium Serpyllus: aliae plures habent species, 4. uι
Rosae, centifoliae circa Philippos. 5. Οmnes suaveolentes maxime in Cyre
maica. 6. Rosae descriptio. 7. Viola nigra. 8. Crinum. 9. Νarcissus.
10. Crocus. 11. Celerae φuae seruntur. - CΑΡ. VΙΙ. Coronariae, //ore
λαμd spectabili, φuae plantanlur. 1. 2. Celerae pleraeque deponuntur, φuia
semine aegre proveniunt : semina tamen habent, φuod φuidain negarunt. Ser
pyllus sylvestris. 3. Αbroιonum. 4. Αmaracus. 5. Serpylli surculi
longissimi: species. 6. Τempora plantationis. - CΑΡ. VΙΙΙ. De tempore
/lort, ac υίtae Coronariarum. 1. 2. Quo ordine flores explicent Coronarine
vernae; 3. ac aestivae. 4. Νunquam fere intermittunt. 5. Ωuamdiu vivant.
Λd odoris suavitatem confert et regio, 6. et anni tempestas.

ΙΙ,ΙΙΙΙΒΕΒΙΒ ΥΙΙΙΙο
De plantis herbaceis oleraceis et arvalibus.
CΑΡ. 1. De oleracearum sementibus et intra φuot dies φuaeque prουeniat.
1. 2. Τres oleracearum sementes sunt. 3. Ιntra quot dies quaeque proveniat,
4-6. φuaeque sint ejus discriminis causae. 7. Quodque semen suum tem
pus expectat. Τempora maturitatis. 8. Ηabitus, alimentum. - CΑΡ. Π. Le
propagationis modis αιφue radicum difforentiis. 1. Propagantur omnia se
mine, nonnullae avulsione et e surculis et radice. 2. 3. Radices quarundam
perennes, e latere germinantes. 4. Νonnullae caule abscisso repullulant. 5.
Ωuarundam radices diutius conservantur. Plurimae unam habent radicem, 6.
aut cum crassis accessoriis, uli Τeutlium. 7. Radix Lapathi et Οcimi. 8.
Substantia radicis. 9. Quae radicem brevem gerant. - CΑΡ. ΙΙΙ. De./lore
αc /ructu. 1. Florum differentiae, 2. Seminum figura, color, involucra
3. 4. Fructuum copia, situs, aetas. 5. Cultura Selini. - CΑΡ.ΙV. De olera
cearum generiύμs. 1. Ωuaedam simplices: aliae foliis, radicibus, colore,
succove differunt. 2. Genera Raphanidis, 3. Goggylidis, 4. Raphani, 5.
Lactucae, 6. Selini, Sicyi et Colocynthae, 7. Αllii et Scorodi. 8. 9. Αllium
ascalonicum et alia. 10. Αlliorum cultura. 11. Scorodi genera et cultura.
12. Αllii et Scorodi discrimen. - CΑΡ. V. De o/erαccarum cultura et usu
1. Οmnes aquas fimumque diligunt praeter Rutam. Ωualis fimus, 2. et quales
aquae praestent. 3. Τranslatio. 4. Αnimalculorum nocuorum remedia. 4 5.
Quamdiu semina incorrupta maneant. - CΑΡ. VI. De oleraceis syluestribus.
1. Οuaedam Sylvestres homonymae sunt domesticis: sunt vero his asperae
magis et acres, ut Lapathum sylvestre. 2. Raphani, Goggylidis, Lactucae
sylvestrium differentia a domesticis. 3. 4. Ηipposelinum, Εleoselinum, Οreo
selinum. - CΑΡ, VΙΙ. Ανυalium circumscriptto eι υegetatio. 1. Ωuaenau
ΧΙ,Ι

arvales plantae adnamerandae sint Οleribus. 2. Ωuae coctae assaeve cibo
inserviant. Αut annuae aut annuo caule sunt. 3. Unde et quo tempore pro
veniant ac floreant. 4, De floris situ atque tempore. - CΑΡ.VIII. Differen
tiae Ηerbaccarum ea caule et./ο/tis. 1. 2. Differentiae caulis, 3. foliorum
situs. - CΑΡ, ΙΧ. Ceterae Ηerbaccarum differentiae. 1. Diversi evolutio
nis gradus. 2. Flores φuomodo ab arborum floribus differant. 3. Differen
tiae radicum: lignosae, carnosae fibrosaeque; 4. rotundae, longae, ιunicatae,
dulces et amarae. 5. Τempus florendi. - CΑΡ. Χ. Οuibus annt tempestati
θus germinent ac /loreant. 1. Νulla ante tempus proprium nee germinat
nee floret; 2. earumφue germinatio ac florescentia per ιοιum fere annum ex
tenditur; 3. etiam singulae per longum tempus florent, φuia per partes; 4.
etiam nova generandi initia instituunt. - CΑΡ.ΧΙ. De generiύus Ηerύacea
rum. 1. Divisio. 2. Spicigerae, Αlopecurus. Stelephurus. 3. Cichora
cea: Cichorium, 4. Ηypochoeris, Αpape, Ρίcris. - CΑΡ. ΧΠ. et ΧΙΙΙ. De
Ηerύacet, radice carnosa capitatane praeditis. 1. Radicis differentiae. Quae
edules sint : 2. Αri, ejusque cultura ; Dracontii, 3. Ρhasgani, Τhesii. - 1.
Foliorum; 2. caulis, 3. florum differentiae. 4. Οmnes sunt vivaces, Scilla
suspensa vivit. Οmnes gregariae proveniunt; 5. Βulbi semina partim primo
partim altero anno. 6. 7. Νarcissi et Scillae vegetatio et florescentia. 8. 9.
Βulbi et Βulbaceorum species. - CΑΡ. ΧΙV. et ΧV. Singulares Ηerύacea
rum φιμαrundan φualitates. 1. Αdiantum album et nigrum nunquam ma
descit. 2. Αnthemum a summa sui parte florere incipit. 3. Αparine vesti
mentis adhacret. - 1. Νonnullarum flos astra sequitur. 2. Sempervivum. 3.
Ιμoti, 4. et Strychni homonymi.

Π.ΠΙΒΕΒΙΒ VΙΙΙΙΙΙο
ΙΟρ plantis frumentaceis.

CΑΡ, Ι. De divisione./rumentaceorum, de sementibus et φιμοί φuaeque
diebus erumpant. 1. Duo sunt frumentaceorum genera: Frumenta et Legu
mina, accedunt quae Αestiva vocantur. 2. Ρleraeque e semine proveniunt;
sementes duae. 3. Ωuae mature, 4. φuae sero seri debeant. 5. Quot quae
φue diebus erumpant. 6. 7. Coelum et tempestas vel accelerant vel relardant
germinationem. CΑΡ.ΙΙ. De eυolutione atque per/ectione Frumentaceorum.
1. Εvolutio germinis ac radiculae differt in Frumentis ac Leguminibus, 2.
itemque in Αrboribus multis. 3. Frumenta uno, Legumina pluribus foliis ger
minant. Radicis discrimen. 4. Ενolutio spicae, 5. ac floris, Flores Legu
minum. 6. Οuoι diebus fructus maturi fiant. 7-21. Ωuibus locis Fru
menta citius maturescant, φuibusque de causis. - CΑΡ. ΙΙΙ. De differentia
ΧΙ, ΙΙ

communi parlium Frumentorum, Leguminum, Αestiuorum. 1. Foliorum
2. Caulis. 3. Florum. 4. Fructus. - CΑΡ ΙV. De generiύus Frumentorum.
1. Differentia generalis Τritici et Ηordei. 2. Ηordei species. 3. Τritici spe
cies. 4. Τriticum bimestre, trimestre; 5. leve, grave. 6. Segetes purae vel
herbis alienis permixtae. - CΑΡ, V. De generiύus Leguminum. 1. Legu
minosarum plurimarum sunt species singulae, Εrebinthi vero plures. 2. 4.
Differunt maxime figura leguminis numeroφue seminum. 4. Semiuis structura
eι evolutio. - CΑΡ. VI. De satu, stercoratione et αφuatione.' 1. 2. Ωuae
sementes aptae sint; 3. Stercoratio et aratio. 4. Seminum differentiae. 5-7,
Quae aquae et quando et quibus utiles aut noxiae sint. CΑΡ. VΙΙ. De Frumenti
commutatione, de Αestivis, de incrementiFrumentaceorum auriliis. 1. Τri
ticum et Ηordeum commutantur interdum in Lolium abeuntia. 2. Singularis
Εrebinthi natura. 3. Cenchrus, Μelinus, Sesamum, Εrysimum. 4. Ωuomodo
et cur Βabylonii ac Τhessali Frumentum tοndant. 5. Frumenta altero anno
regerminantia, 6. 7. Quid tempestates, venti, stercoratio conferant ad Fru
menti incrementum. - CΑΡ, VΙΙΙ. De./rumenti degeneratione, herbis para
είticis, αιφue seminum discrimine in coquendo, 1. Semina aliunde allata sen
sim mutantur. 2. Αnni prosperitas semina reddit pleniora. 2. Ωuae herbae e
Frumento oriantur, sallem inter id nasei ament. 4. Οrobanche, Αparine, 5.
Ηaemodorum. 6. 8. Leguminum semina vel coctibilia, vel minus: ejusque
discriminis causae. - CΑΡ, ΙΧ, Ομαρ./rumenία ac legumina agrum maarine
είfoetum reddant. - CΑΡ.Χ. De morbis Frumenlaceorum. Εrysibe, spha
celismus, erucae, pulices, seabies, salsugo, 2. Εrysibe. 3. Ventus nocivi. 4.
Vermes Τritici, 5. ac Leguminum. - CΑΡ. ΧΙ. Ωuae semina incorrupta
maneant, φuae minus, φuiύusque auriliis. 1. Seminum non eadem est vir
tus ad germinandum et ad conservationem. Ωuae cito putrescant. 2. Αnimal
cula in corruptione orientia. 3. Confert ut semina incorrupta serventur loci
natura. 4. Ωuae arida, quae succulentiora melenda sint. 5. Semina annicula
optima. 7. Τerra φuaedam admixta seminum conservationi prodest. Τorre
facta semina emoriuntur. 8. 9. De Τhermo et.Αegilope.

ΠΑΠΠΒΙΒΙΒ ΠΣΣο

De succis resinosis, lacteis, aromatis, medicisque
herbarum radicumque viribus.
CΑΡ.Ι. De succi proprii 8eneriύμε αίque modis colligendi. 1. Succus
φuisque suam habet vim, fortissimus cum incrementum desinit, interdum colore
proprio est. 2. in multis lacteus vel resinosus est 3: φui plerique odorati et
fere pingues; in caule ramis ac radice inest. Τragacantha. 4. Ηipposelinum.
ΧLΙΙΙ

5. Succi ve! sponte proveniunt vel ab incisione. 6. 7. Τempora incidendi di
versa. - CΑΡ. ΙΙ. De arboribus resinίferis et ratiοne restnam colligendi.
1. Resinae collectio in Pinu, Αbiete, Τerebintho. 2. 3. φualitas secundum ar.
bores, 4. tempestates. 5. Οbservatio accolarum montis Ιdae. 6. 8. Resinae
generatio. - CΑΡ. ΙΙΙ. De/abricatione pίcis. 1. Coacervatio lignorum. 2.
Circumvallatio et combustio. 3. per 48 horas. 4. In Αsia picem ipsis arbori
bus adurendis colligunt. - CΑΡ. ΙV. De Libanoto et Μyrrha. 1. 2. Ρatria.
Descriptio arboris Libanoli, 3. et Μyrrhae. 4. Ratio resinae colligendae
apud 5. Sabaeos, 6. εjusque vendendae. 7-10. Descriptio earum arborum
ex aliorum dictis. - CΑΡ. V. De Cinamomo et Casία. 1. Descriptio ntrius
φue et corticis diversa genera. 2. Αliorum relatio et fabulosa narratio de Ci
namomo 3 et Casia. - CΑΡ. VI. De Βalsamo. 1. Νascitur in Coelesyria.
Descriptio. 2 Resinae collectio, odor, mixtio. 3. Αrboris cultura. 3. Resinae
σopia ac pretium.-CΑΡ. VΙΙ. De ceteris aromatis terrae orientalis. 1. Cala
mus et Schoenus ad laeum Coelesyriae, sicci odorem 2 late manantem spargunt.
Chalbana. Αromata plurima vel Syriaca, vel Indica, vel Αrabica. Comacum.
3. Αromatum nomina omnium, optima ex Αsia, 4. praeter Irin in Illyride. -
CΑΡ. VΙΠ. De succi colligenidi parandique et radicίdii generiύus. 1. Dice
tur de ceteris succis, medicis, de radicibus succosis aliisque facultatibus prae
ditis et omnibus partibus medica vi praeditis. 2. Τempus succorum parando
rum et radicidii. Succi unde et quomodo colligantur. 3. Liquatio, maxime
Couii. 4. Radicidii genera, 5 et fabulosa praecepta.- CΑΡ.ΙΧ. Dediversarum
partium diύersis.facultatibus medicis. 1. Νune plures partes nunc una al
terave utiles. Μandragora. 2. Εlleborus. Panaces. 3. Cyclaminum. 4. Sicγus
sylvestris. 5. Chamaedrys, Vel alia pars ejusdem partis aliam habeι vim, at
radicis Τhapsiae, Ischadis, Libanotidis. 6. Τhapsiae et Ischadis descriptio. -
CΑΡ.Χ. De ellebori nigri et albίfigura etpatria. 1. De differentia Εllebori
albi et nigri diversae sententiae. Descriptio uίriusque, facultates, ιempus col
lectionis, 3. patria. 4. Οptimus ex m. Οeta. Usus. - CΑΡ.ΧΙ. De Ρanace,
Strychno, Τίthymallo, Libanotide. 1. Panaces species 4, unum Syriacum,
et tres chironium, asclepieum, heracleum. Chironii figura, habitaculum, usus
2. Αsclepiei descriptio et usus. 3. Ηeraclei descr, et usus. 4. Αliae Ρanacis
species. 5. 6. Strychni somniferi et delirifici descr, et usus. 7. Τithymallus
paralius, 8. mas, 9. myrtites. 10. Libanotidis fructiferae, 11. et sterilis de
scr, et usus. - CΑΡ ΧΙΙ. De Chamaeleonte et Μecone. 1. Chamaeleontis
albί 2. et nigri descr, vires ac usus. 4. Μecon ceratites, 4. rhoeas, 5. hera
clea. - CΑΡ. ΧΙΠ. De radicibus sapore odoreque insignibus, 1. Radices
acres, amarae, dulces atque suaveolentes aut graveolentes. Radix Νymphaeae
dulcis, ejus patria et vires. 2. Rad. seythica ad p. Μaeotin, vires. 3. [Αri
stolochia). 4. Radices quaedam delirium vel mortem afferentes; colorum dif
ferentiae. 5. Ρentaphylli, 9. Εreuthedani Scorpii et Polypodii radix. -
"
ΧΙ, ΙV

CΑΡ.ΧΙV. Οuae radices, φuamdiu et cur illaesae ac efficaces maneant. 1.
Diversarum radicum diversa durationis tempora, longissime manet Εlaterium
2. propter humorem. 8. Dulces radices a vermibus corroduntur, acres vix.
4. Οmnis radix pejor fructu perfecto, et fructus radicis succo collecto. -
CΑΡ. ΧΙ. De locis φuί μlantarum medicarum /artiles sunt. 1. Ρlantae me
dicae Latini et Τyrrheni agri. 2. Ubique plantae medicae nascuntur, etiam
in Αethiopum Seytharum Ιndorum finibus, 3. et in Τhracia. 4. Loci dilissimi
Graeciae Ρelion, Τelethrium, Parnassus, Αrcadia, Laconia. 5. 6. Εnume
rantur plantae medicae Αrcadiae. 8. Quarundam pl. medicarum habitacula.
CΑΡ.ΧVΙ. De plantis medici, Cretae, Dictamno utroque, Pseudodictamno,
Αeoniίο, Εphemero. Dictamni, 2. Pseudodictamni, 3. Dictamnitertii descr.
vires ac usus. 4. Αconiti patria descr. 5. et vires. 6. 7, Εphemeri facultas
eι usus. 8. 9. Τhrasyas et Αlexias pharmacopoei celebres, diversi modi Conii
praeparandi. CΑΡ, ΧVΙΙ. Consueludine υenenorum υί, minuitur. 1. Εx
empla eorum φui magnum ellebori modum sine noxia comederint. 2. Τhra
syas veneni vim ex natura cujusque pendere dixit. Εliam consuetudine vis
veneni vincitur, ut Εudemus, 3. et Εudemus Chius ostenderunt. Ρumicis facul
tas. 4. Αpsynthium in Ρonto ovibus pabulum est, nee alibi. - CΑΡ.ΧVΙΙΙ. De
altisplantarum υίriύus in res inanimatas, et corpus humanum. 1. Spina quae
dam el Αlthaea aquam congelant: hujus descriptio; Τhelyphonum s. scorpius
interficit multa animalia: descr. 3. 4. Vis orcheos aliarumque ad rei vene
reae impetum vel excitandum vel cohibendum. 5. Ηerbae aliae ad procrean
dam marem valent, aliae ad feminam. Αlia facultatem procreandi minuunt,
6. alia augent, vel omnino adimunt. 7. Ηemionion feminis sterilitatem imper
tit: descr. 8. Τhelypteris vermes pellit, feminas vel steriles vel si gravidae
sint abortire facit. 9. Ηerbae ab Indo allatae mira vis ad coitum. 10. 11.
Αφuae eι vini facultates ad generationem. CΑΡ. ΧΙΧ. De/acultatiύus plan
tarum φuarundam circa animum. 1. Strychnos vesaniam efficit; Οenotheri
radix exhilarat: descr. 2. 3. Αmuleta et herbae Victoriales dictae, φuaeque
gloriam bonamque famam pariant, Αntirrhizum Εliochrysum.-CΑΡ.ΧΧ. De
ceteris μlantis, υίriύμs insignibus. 1. Piperis species rotundum et longum.
2. Cnidius coccus. Radix Peucedani. Daucus. 3. Radix Vitis sylvestris,
Dracontii, Τhapsiae. 4. Polypodium. Εbeni lignum. Αristolochia multipli
cis est usus. 5. Scammonia vermes parit. Ωuinam populi vermibus laborent.
ΧΙ, V

Ιndlex -

Νominum graecorum plantarum cum interpretatione Sprengelii.
Νumerus indicat paginaιn editionis nostrae.

Αβρότονον Santolina Chamaecyparissias. - άγνος Vitex Αgnus. - άγχουσα Αnchusa
tinctoria. - dδίαντον Αdiantum Capillus. - αδράφαξυς Αtriplex hortensis. - αείζωον
Sempervivum tenuifolium. - αθραγένη Clematis cirrhosa. - αιγίλωψ 94 vide δρυς; 260
Αegilops ovata. - αιγίπυρος Εryngium dilatatum Lam." - αιμόδωρον Οrobanche caryo
phyllea Sm. - αίρα Lolium temulentum.- άκανθα άφυλλος 147 Εuphorbia antiquorum.-
άκ, μέλαινα 137 Μimosa nilotica. - άκ, εν Αρία 146 Hedysarum Αlhagi? - άκανος Οno
pordum graecum.- ακόνιτον Ranunculus Τhora? - ακορνα Centaurea Βenedicta.- ακτή
Sambucus nigra. - αλθαία Αlthaea acaulis Caν. - άλιμον Αtriplex Halimus. - αλίφλοιος
vide δρυς. - αλωπέκουρος Saccharum cylindricum. - αμάρακος φρύγιος 225 Οriganum
sipyleum 2- άμπελος Vitis vinifera.- άμπ. montis Ιdae 123 Vaccinium Μyrtillus.- άμπ.
marina 153 Fueus bacciferus Τurn. - άμπ. αγρία Τamus cretica.- άμωμον Cissus viti
ginea? - ανδράχλη Αrbutus Αndrachne. - ανεμώνη Αnemone stellata, coronaria. - άν
θεμoν αφύλλανθες Cotula aurea s. Αnacyclus creticus. - άνθεμον φυλλώδες Μatricaria
Chamomilla. - ανθέρικoν 15 Αnthericum graecum. - ανθηδών eι ανθηδονοειδής, vide
μεσπίλη. - άννητον Αnethum graveolens. - αντίρρινον Αntirrhinum Οrontium. - απάπη
Τaraxacum officinale.- απαρίνη 251 Galium Αparine; 262 Χanthium stramarium. - άρα
κος 286 Pisum arvense - άρακώδες Vicia amphicarpa Dorth. - αράχιδνα Lathyrus am
phicarpus. - αράχνιον Αcarus telarius ! -αρία 83 Pyrus Αria. - αριστολοχία Αristolo
εhia baetica. - αρνόγλωσσον Plantago major v. Lagopus. - άρονΑrum italicum Lam. -
ασπάλαθος Convolvulus scoparius, άοσμος Spartium horridum Vahl. - ασφάραγος Αspa
ragus aphyllus. - ασφόδελος Αsphodelus ramosus. - άσχιον Τuber album, moschatum
Βull., griseum Ρers.? - ατρακτυλις Carthamus lanatus. - αφάκη Lathyrus Αphaca. -
αφάρκη Αrbutus Unedo. - αφία Ranunculus Ficaria!
Βάλανος 136 Hyperanthera Μoringa.-βάλσαμον Αmyris gileadensis, Οpobalsamum. -
βάτος Rubus Ιdaeus, caesius. - βλίτον Αmarantus.Βlitum, Blitum capitatum ! - βολβίνη
Βulbocodium vernum. - βολβός Μuscari comosum. - βούκερας Τrigonella Foenum grae
cum. - βουμελία Fraximus excelsior. - βούτομος Βutomus umbellatus. - βρόμος Ανon"
orientalis. - βρύον 151 Ulva Lactuca.
Γήτειον Αllium Cepa. - γογγυλίς Βrassica Rapa depressa et oblonga.
Δαύκον Τenorin fruticosa.- δάφνη Laurus nobilis- δάφνη 154Αvicennia tomentosa. -
δαφνοειδές δένδρον in Gedrosia 146 Cerbera Μanghas- δάφνη αλεξάνδρεια Rusens Ηypo
phyllum. - δίκταμον Οriganum Dictamnus, tertium Μarrubium acetabulosum. - διόςαν
θος Dianthus arboreus. - διοςβάλανος Castanea vesca. - δόλιχος Phaseolus vulgaris. -
δρυπίς Drypis spinosa. - δρυς αγρία Quercus Εsculus, ημερίς Ω. Βallota Df autinfecto
ria, πλατύφυλλος Ω. Τournefortii aut austriaca, αλίφλοιος Ω. Pseudo-Suber Sant. - δρυς
152, 1 Fucus fimbriatus Desf. - δρυς 152, 17 Fucus siliquosus, vesiculosus.
Έβενος Diospyros Εbenum, altera Αnthyllis cretica. - ειλετίας vide κάλαμος. - ελάα
0lea europaea. - ε, άκαρπος ιn Ιndia Εlaeagnus angustifolia. - ελαίαγνος Salix vimina
ΧLVΙ

lis"- ελάτη άρρην Pinus orientalis, ε. θήλεια Ρ. picea; ε. marina Fucus abrotanifolius. -
ελειοσέλινον Αpium graveolens.- ελειόχρυσος Gnaphalium Stoechas.- ελελίσφακος Salvia
pomifera Τourn. - ελένιον Τeucrium Μarum. - ελίκη Salicis species. - έλιξ Hedera Ηe
lix.- ελλέβορος μέλας Ηelleborus orientalis; ε. λευκός Veratrum album.- έλυμος Panicum
miliaccum. - ένθρυσκον Scandix australis. - επίπετρον Sempervivum arboreum. - ερέ
βινθος Cicer arietinum, ε. οροβιαίος Lathyrus Cicera. - ερείκη Salicornia fruticosa. -
ερευθεδανόν Rubia lucida. - Ερινεός Ficus Carica sylvestris. - έρπυλλος Τhymus incanus
Sibth. - έρπ. άγριος 225 Cunila thymoides Vahl. - ερύσιμον Sisymbrion polyceratum.-
εύζωμον Εruca sativa DC. - ευώνυμον Εuonymus latifolia!
ΖειάΤriticum Spelta.- ζυγία 80, 7 Carpinus Βetulus: 80, 11 et 104 ΑcerPseudoplatanus.
Ηλιοτρόπιον Heliotropium europaeum. - ημερίς vide δρυς. - ημεροκαλλές Ηemero
callis fulva et lava. - ημιόνιον Scolopendrium Hemionitis, Grammitis Ceterach! - ήρι
γερων Senecio vulgaris. - ηρύγγιον Εryngium dichotomum Desf., maritimum!
Θαψία Τhapsia garganica. - θέρμος Lupinus albus et alii.- θηλύγονον φύλλον Μercu
rialis annua.- θηλυκράνεια Cornus sanguinea.- θηλυπτερίς Ριeris aquilina.- θηλύφονον
=σκορπίος.- θήσειoν Leontice Chrysogonum.- θραύπαλος Viburnum Lantana! - θρι
δακίνη Lactuca virosa, θρ. αγρία Lact. Scariola, θρ. λακωνική Lact. crispa. - θρυαλλις
Plantago albicans" - θρύον Solanum villosum" - θυία 30 Juniperus phoenicea ! - θύμ
βρα Satureja Τhymbra. - θύμος Satureja capitata. - θύμον 154 Cellularia cereoides
Lamx. - θύoν 191 Τhuja articulata Vahl.
Ιασιώνη Convolvulus sepium. - ιξία 119 Viscum album ; 296 Αcarna gummifera
Willd. - ιξίνη Αcarna gummifera Willd. - ίπνον Ηippuris vulgaris? - ιππoμάραθον
Cachrys Μorisoni Vahl. - ιπποσέλινον Smyrnium 0lusatrum. - ιπποφαές et ιππόφεως
Εuphorbia spinosa. - ίρις Ιris florentina. - ισχάς Εuphorbia Αpios.- ίσχαιμος Digitaria
sanguinalis, Αndropogon Ιschaemum ! - ιτέα Salix purpurea et S. alba - ίφυον Lavan
dula Stoechas. - ίψος Ρyrus cretica!
Κάκτος Cynara Cardunculus. - κάλαμος χαρακίας et πλόκιμος Phragmites communis;
αυλητικός Αrundo Donax : λακωνικός 170 Αr. colorata L., είλετίας Αr. arenaria2, ινδικός
140 Βambusa arundinacea, 308 Αcorus Calamus. - κάνθαρις Μeloé Cichorii. - κάππα
ρις Capparis ovata Desf.. - κάρδαμον Lepidium sativum. - καρδάμωμον Αmomum Car
damomum. - καρύα ηρακλεωτική Corylus Colurna. - καρύα ευβοϊκή Juglans regia. -
κασία Laurus Cassia? - καύκαλις Caucalis orientalis, Τordylium officinale? - κεάνωθος
Carduus arvensis2 - κέγχρος Panicum italicum. - κέδρος Juniperus lycia; κ. φοινικική
Jun. phoenicea. - κεδρις Jun. nana. - κενταύριον Centaurea Centaurium. - κεντρoμυρ
ρίνη Ruscus aculeatus. - κέρασος Cerasus. - κεράστης Μelolontha majalis, Lucanns
Cervus! - κερκίς 38 Cercis siliφuastrum, 115 Populus tremula. -- κερωνία Ceratonia Si
liqua. - κήλαστρον Ilex aquifolium. - κίσθoς άρρην Cistus creticus aut incanus. - κισ
σός Hedera Ηelix. - κ. χλωρός ποώδης Αntirrhinum Αsarina aut Cymbalaria. - κλήθρα
Αlnus oblongata. - κνέωρος μέλας Passerina hirsuta. - κνήκος ήμερος Carthamus tincto
rius, άγριος Carth. leucocaulus Sibth.- κόιξ Cucifera thebaica.- κόκκος κνίδιος Daphne
Gnidium. - κοκκύγεα Rhus Cotinus. - κοκκυμηλέα Cordia crenata Delile. - κολοκύντη
Cucumis sativa. - κολουτέα in Lipara Cytisus Laburnum, in m. Ιda Salix Caprea. -
κόμαρος Αrbutus Unedo.- κονύζα άρρην Ιnula viscosa Αit.: θήλεια Εrigeron graveolens.-
κορίαννον Coriandrum sativum. - κόρχoρoς Corehorus olitorius. - κορωνόπους Corono
pus Ruellii.- κότινος Οlea europaea sylvestris.- κόστος Costus arabicus.- κουκιοφόρον
Cucifera thebaica. - κράνεια Cornus mascula. - κράταιγος Pyrus Azarolus Scop.- κρα
ταίγονον Polygonum Ρersicaria.- κρίθη Ηordeum; τρίμηνος Η. vulgare.- κρίνον Lilium,
bulbiferum candidum etc. - κρόκος Crocus sativus, λευκός nudiflorus, speciosus"; ακαν
θώδης minimus Red.", ορεινός 228 C. serotinus. - κρότων Ricinus africanus. - κύαμος
ΧLVΙΙ

αιγύπτιος Νelumbium speciosum Willd. - κυκλάμινος Cyclamen europaeum. - κύμινον
Cuminum Cyminum. - κυνόρροδον Rosa canina. - κυνόςβατον Rosa canina" - κύνωψ
Plantago Psyllium! - κύπειρος Cyperus longus, rotundus, comosus. 164 Cyp. comosus.-
κύτισος Μedicago arborea.
Αακάρη Phillyrea latifolia! - λάπαθος ήμερος Rumex Patientia, άγριος R. Αcetosa. -
λειμωνία φυλλάκανθα Carduus crispus, Cirsium palustre"- λέμνα Μarsilea quadrifolia!-
λευκάκανθα Cirsium tuberosum. - λευκόϊον Cheiranthus incanus. - λιβανωτις κάρπιμος
Cachrys cretica Lam. - λιβανωτος Αmyris Rafal Forsk., 304, 17 Βoswellia serrata. -
λινόσπαρτον Spartium scoparium! - λυχνίς Αgrostemma Coronaria. - λωτός 16 Celtis
αustralis, θαμνώδης ιn Liύψa 140 Ζizyphus Lotus Willd., αιγύπτιος Νymphaea Lotus.
Μαγύδαρις 115 Peucedanum alsaticum"- μαλάχη Lavatera arborea, 250 Μalva rotun
difolia et sylvestris. - μαλιναθάλλη Cyperus esculentus. - μανδραγόρας Αtropa Βella
donna. - μελαγκρανις Schoenus nigricans. - μελάμπυρoν Μelampyrum arvense ! -
μελία Οrnus europaea.- μελίλωτος Μelilotus olicinalis.- μέλινος Panicum miliaceum.-
μεσπίλη σητάνειος Μespilus germanica; ανθηδων Μesp. tanacetifolia fructu flavo ; ανθη
δονοειδής eadem fr. rubro. - μήκων κερατίτης Glaucium luteum et phoeniceum, ροιάς
Ρ"Ρανer Αrgenone, ηρακλεία Gratiola olicinalis" - μήλωθρον Βryonia dioica.- μήναν
θος Villarsia nymphoides2 -μίλος Τaxus baccata. - μίνθη Μentha sativa. - μισυ Scle
του"Γπια cervinum? - μυάκανθος Αsparagus albus. - μύκης Αgaricus et Βoletus. - μύ
κητες 154 Μadrepora Fungites Ρall. - μυοφόνον Peucedanum officinale. - μυρίκη Τama
rix 5allica et africana, 194 Τam. articulata Vahl. - μώλυ Αllium nigrum!
Λάπυ Sinapis nigra et alba.- ναρθηκία Ferula nodiflora.- νάρθηξ Ferula communis. -
νάρκισσος Νarcissus unicolor Τen., 259 Ν. albicans Ηaw.- νυμφαία Νuphar luteum Sm.
Είρες Ιris Ioetidissima. - ξίφιον Gladiolus communis et alii.
"Οη sive ούα Sorbus domestica. - οίσος Vitex Αgnus. - ολόσχοινος Scirpus Ηolosehoe
μα"! - όλύρα Τriticum Spelta var. - ονόθηρας Εpilobium angustifolium. - ονοκίχλης
Οriganum creticum. - όνωνις 0nonis antiquorum ! - οξύα Fagus sylvatica. - οξυάκαν
θος Μespilus Pyracantha. - οξύκεδρος Juniperus 0xycedrus. - όρεοσέλινον Οreoselinum

album. - ορίγανος λευκός Οriganum heracleoticum, μέλας Οrig. maioranoides var. steri
lis. - όρμινον Salvia Ηorminum. - όροβάγχη Cuscuta Εpithymum. - όροβος Εrvum
Εrvilia. - όρχις 0rchis Μorio et all. - όρύζα Οryza sativa. - οστρύα θήλεια Carpinus
Βetulus! - όστρυς Οstrya carpinifolia. - ούιγγον Αrachis hypogaea. - ούϊτον Αrum
Colocasia.
Παιωνία Ρaeonia officinalis, corallina. - παλίουρος Ζizyphus Ρaliurus; in Libψα 140
ΖizΥΡhus Spina Christi. - πανάκεια Centaurea Centaurium. - πάνακες 265 Ferula Fe
rulago.- πάνακες εν Συρία 315 Ferula persica!- πάνακες χειρώνειον Ferula Οpopanax;
ασκληπίειον Εchinophora tennifolia; ηράκλειον Heracleum Panaces. - παρθένιον Pyre
thrum Parthenium! - πελεκίνος Coronilla Securidaca. - πεντάφυλλον Potentilla
reptans! - πέρσεα Cordia Μyxa. - πευκέδανον Peucedanum officinale. - πεύκη Pinus
maritima Μill. vel Ρ. Ρinaster Αit.: π. κωνοφόρος Pinus Cembra", π. ίδαια Ρ. maritima
Μill.: π. παράλιος Ρ. halepensis Αit. - πήγανον Ruta montana. - πικρίς Helminthia eehi
oides!- πίτυς Pinus Pinea.- πόα μηδική Μedicago sativa.- πόθος Iris Sisyrinchium"-
πόλιον Τeucrium polium. - πολυπόδιον Ρolypodium vulgare. - πράσιoν Μarrubium vul
έure, alterum Μ. peregrinum. - πρασοκουρίδες Larvae Cassiae viridis.- πράσον Αllium
Αmpeloprasum 2 - πράσον marinum 150 Fucus bulbosus, 151 F. saccharinus. - πρίνος
Quercus coccifera. - πρoύμνη=κοκκυμηλέα - πτελέα Ulmus suberosa. - πτερίς Αspi
dium Filix mas. - πτέρνιξ Cynara Scolymus. - πυξός Βuxus sempervirens. - πυρός
άγριος Τriticum hibernum; τρίμηνος Τr, vulgare aestivum, σητανίας Τr. Gaertnerianum
Clem.2; κριθανίας Τr. platystachyum Clem.2: δρακοντίας Τr. ιurgidum var., στραγγίας
ΧΙ, VΙΙΙ

Τr. Gaertnerianum Clem. , καγχρυδίας Τr. durum var. hordeiformis Seringe, στλεγγύς
Τr. polystachyon Clem.; λιβυκός Τr, durum Desf.; θράκιος Τr polonicum γ. strictum : σι
κελός Τr, faretum Viv.; ασσύριος et βακτρικός Sorghum vulgare et S. saccharatum.
"Ράμνος Lycium europaeum2 - ραφανις Raphanus sativus; β. αμώρεα Αrmoracia offici
nalis. - ράφανος Βrassica oleracea; 240 1. Βr. oleracea sabellica, 2. capitata, 3. Βr. cre
tica Lam.; ραφ. αγρία 247 Sinapis radicata Desf. - ρούς Rhus Coriaria. - ρύτρος Εchi
nops Ritro.
Σάρι Cyperus fastigiatns.- Σέλινον Αpium Ρetroselinum. - σέσελι Μolospermum pelo
ponnesiacum 2 - σημύδα Sambucus Εbulus" - σήσαμον μέλαν Sesamum orientale: λευ
κον Ses. indicum. - σίδη Νymphaea alba. - σικύα Cucurbita Pepo. - σίκυος Cucumis
Μelo; άγριος Μomordica Εlaterium. - σίλφιον Ferula tingitana! Τhapsia gummifera! -
σισύμβριον Μentha sylvestris. - σισυρίγχιον Ιris Sisyrinchium? - σκαμμωνία Convol
νulus farinosus et C. Seammonia. - σκάνδιξ Scandix Pecten ? - σκόλυμος Scolymus hi
spanicus. - σκορπίoς 208 Spartium Scorpius, Doronicum Pardalianches. - σκώληξελάας
Οscinis oleae Fabr., ραφάνου Ρap. Danaus Rapae et Βrassicae, ασφοδέλου Εristalis Νar
eissi, Syrphus apiformis, πυρού Larva Carabi gibbi. - σμίλαξ.Smilax aspera: 119 Quer
cus Ilex var. - σμύρνα Αmyris Rataf. - σόγκος Ηelminthia echioides. - σπειραία Spi
raea salicifolia. - σποδιάς Prunus insititia aut spinosa. - σταφυλίνος Αmmi Visnaga
Lam. - στελέφουρος Saccharum Ravennae? - στελίς Loranthus europaeus. - στοιβή Ρο
terium spinosum. - στρούθιον 216 Cichorium spinosum, 228 Saponaria officinalis. -
στρύχνος εδώδιμος Ρhysalis somnifera, υπνωτικός Solanum villosum2, μανικός Solanum
insanum, sodomeum2 - στύραξ Styrax officinalis. - συκάμινος Ficus Sycomorus.- συκή
Ficus Carica culta, ινδική Ficus indica, ιδαία Pyrus Pollveria, nivalis Jacq.2; κυπρία
Ficus Sur Forsk., συκή marina Αlcyonium aurantiacum Pall.2 - σφακός Salvia cretica.-
σφένδαμνος Αcer obtusifolium, in m. 0lympo Αcer campestre. - σχίνος Pistacia Lenti
scus2 - σχοίνος Scirpus vel Schoenus; οξύς Juncus acutus, an Scirpus mueronatus2: 308
Αudropogon Schoenanthus.
Τερηδων Τeredo navalis. - τέρμινθος ν. τερέβινθος Pistacia Τerebinthus; in Βactris
145 Pistacia vera. - τετραγωνία Εvonymus europaeus2 - τεύτλον λευκόν Βeta Cicla;
μέλαν Β. vulgaris. - τιθύμαλλος παράλιος Εuphorbia Peplis, άρρην Επ. nicaeensis, Cha
racias 2, μυρτίτης Εu. Μyrsinites. - τίφη Τriticum monococcum. - τίφυον (ίφυον 260)
Scilla autumnalis2 - τραγάκανθα Αstragalus creticus; in Αchαία Αstrag. aristatus
Willd. - τραγοπώγων Τragopogon crocifolius. - τρίβολος 77, 220 Τribulus terrestris,
όψιος Fagonia cretica, αφuaticus 162 Τrapa natans. - τριπόλιον Ρlumbago europaea. -
τριχομανές Αsplenium Τrichomanes. - τύφη Typha latifolia et angustifolia?
Υάκινθος Gladiolus triphyllus Sibth. - ύδνον Τuber cibarium. - υποχοιρις Ηyoseris
radicata. - ύφέαρ Viscum album.
Φάσγανον=ξίφιον" - φάσκον Usnea, Αlectoria. - φελλόδρυς Quercus Ιlex var., Qu.
hispanica Lam.- φελλός Quercus Pseudo-suber Sant.- φεως Ρoterium spinosum.- φηγός
Quercus Εsculus.- φιλύκη Rhamnus Αlaternus. - φιλυρέα Ρhilyrea latifolia.- φλόγινον
Cheiranthus Cheiri. - φλόξ Lychnis chalcedonica. - φύκος πελάγιον in Creta 151 Roc
cella tinctoria.

Χάλκειος Carthamus coeruleus" -χαμαιδάφνη Ruscus Hypophyllum 9 -χαμαίδρυς
Τeuerium Chamaedrys. -χαμαιλέων λευκός Cynara acaulis Desf., μέλας Carthamus co
rymbosus. - χελιδόνιον Chelidonium majus. - χόνδρυλλα Αpargia tuberosa.
Ψύλλαι Ηaltica oleracea.
"Ωκιμον 0cimum Βasilicum. - ωχρος Pisum 0chrus.
ο 3SΩGδο.
ΤΙΕ0ΡΗΗΛΝΤΙ ΙΙΙΝΤ0RΙΑ ΡΙΜΝΤΜRΙΜ.

ΘΕΟΦΡΑΣΤΟΥ ΠΕΡΙ ΦΥΤΩΝ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΤΟ Α.

CΑΡ, Ι. Τών φυτών τας διαφοράς και την άλλην φύσιν ληπτέον κατά τε τα
μέρη και τα πάθη και τάς γενέσεις και τους βίους έθη γάρ και πράξεις ουκ
έχουσιν ώςπερ τα ζώα. εισί δ' αι μεν κατά την γένεσιν και τα πάθη και τους
βίους ευθεωρητότερα και ράους, αι δε κατά τα μέρη πλείους έχουσαι ποικι
λίας. αυτό γαρ τούτο πρώτον ουχ ικανώς αφώρισται τα ποία δεί μέρη και μη
μέρη καλείν, αλλ' έχει τινά απορίαν, το μεν ουν μέρος άτε εκ της ιδίας φύ
σεως όν αεί δοκεί διαμένειν ή άπλώς ή όταν γένηται, καθάπερ εν τοις ζώοις τα
ύστερον γενησόμενα, πλην εί τι διά νόσον ή γήρας ή πήρωσιν αποβάλλεται.
των δ' εν τοις φυτοίς ένια τοιαύτ' έστιν ώστ’ επέτειον έχειν την ουσίαν, οίον άν
θος βρύον φύλλον καρπός, άπλώς όσα προ των καρπών ή άμα γίνεται τοις
καρποίς έτι δε αυτός ο βλαστός αιει γάρ επίφυσιν λαμβάνει τα δένδρα κατ'
Inscriptum habent librum: Θεοφράστου κατά τε τα] UΜVΡΑld. St. : τα om. Η. :
περί φυτών ιστορίας το α U. : eadem literis κατά τά τε Sch. Vide Μatthiae Gr. gr. maj.
majusculis Αld. : θεοφράστου περί φυτών p. 1277.
ιστορίας άν Ρ.; Θέφραστου ιστορικός περί έθη] Αld. ; mores G., ήθη oum Ηeinsio
τών φύσεων των φυτών. Τheophratus St. Sch.
Ηistoricus De Νaturis Ρlantarum V. Ιnscri
κατά τα μέρη] Sch. de conj., τα οπm. Αld.
ptionem supra positam praeterea commen . St.
dant Codd. Μedd. Ρar. 1823, 1953 et 2080
et loci scriptorum Τheophrastum laudantium έχουσαι] Αld., έχουσι Η. St. Sch.
hi: Galen. IV. p. 317 ed. Rihn. Αthenae. τα ποία] U Sch.syll. , το π. ΡΑld.
Η. St.
p. 31, 61, 82, 470, 681 ed. Casaub. Ceteri
plerique libros περί φυτών vel φυτικών no 2. άτε -όν] partes enύm ηuoniam suae
minant. Ipse Τheophrastus libros Ηisto naturae ratiοne consistunt G.
riarum laudat in Causarum libris 1, 1, 1. 1, γενησόμενα] Νeque Sch, excogitavit, ne
9, 1, 2, 3, 3 et 3, 6, 7,,εν ταις ιστορίαις." φue equidem reperio, φuid velit Futurum.
CΑΡ. Ι. Facile corrigeres γεννώμενα, sed neque hoc
satis aptum est.
φύσιν] Ρost h. ν. addidit Η. de suo εκ βρύον] ΡΑld. Εdd., βρύων U.
της προς τα ζώα αναλογίας, φuae verba St.
et intra uncos Sch. receperunt. Quod per καρπός] Ρ St. Sch.; καρπόν UΜV Αld.;
Ρeram factum esse ea luculenter docent quae καρποί Η.
sequuntur. αίει] U Sch.syll., άει Αld. Εdd. ο.
Ι
2 ΤΗΕΟΡΙΙRΑSΤΙ

" ι δ αυ - 4 βή ντέλε νή -- ν ? γ- --
ριων ε ο αυ μη μερη, συμβησεται, οι ων τε εια γινεται κα "

μή είναι μέρη βλαστάνοντα γάο και θάλλοντα και καοπόν έχοντα πάντα καλ
" "ι" ν
ι' ι - -
- " - " Υ γ

λίω και τελειότερα και δοκεί και έστιν. αι μεν
4- ΣΥ Σ. λ- , 2
ουν απορία σχεδόν
2... - "- ? ύθ'
εισιν αυται.
" -ν - Σ. -
" -- - "ν ν

τάχα δε ουχ ομοίως άπαντα ζητητέον ούτε εν τοις άλλοις ούθ’ όσα προς την /
"

γένεσιν, αυτά τε τα γεννώμενα μέρη θ ετέον οιον τους καρπούς. ουδε γάρ τα
έμβρυα των ζώων. ει δε τη ώρα όψει τό γε κάλλιστον ουδέν σημείον, επει ν ". ν " » ν Υ
- /
πολλά δε και τα μέρη κατ' ενιαυτον απο
και των ζώων ευθενεί τα κύοντα.
* - ν "

θήσει] Αld. Εdd. : θήσοι Sch. Οplativus ubique vitae potestatem habeat. Ιdque te
haud locum habet: oplativus futuri vero nendum esse quod non omnia comparanda
etiam ineptus est. Cf. 1, 10, 6. sint, sed ea tantum φune aequiparari pos
sint: alioquin veram plantarum naturaru
ουδέποτε το αυτο] sic UΡ et Μ, φui non cognosci. Redeamus nunc ad verba
το om. : ουδέποτε ουδέν το αιτο Αld. Εdd.
o.: ουδέν seclusit Sch.syll. : (un par/om praescripta. Εrravit Sch. μιod Τheophra
stum dicere velle μutabat, fructus non par
ημηφuam canden esse sequefμr G. Videtur
ουθεν profectum esse a correctore seiolo. tibus plantae adnumerandos esse. Ubique
enim Τh. fructus inter partes refert: cf.
Αd το αυτο repetendum το πλήθος: partium S. 6, 7, cap. 2, 1. Αd ομοίως cogitatione
numerus nunquan idem erit sed semper snbaudiendum και επί τών ζώων, ut recte
mutabitur.
videratΜoldenhauer, guae comparatio plan
" τάχα δε - καρπούς] Αld. et U, ubi turum cum animalibus et ab initio libri et
ante αυτά superscriptum est η ab eadem lujus de partibus disputationis S.2 indicata
manu, St. : sic quoque Sch.cont. sed inserto erat, neque de alia similitudine vel com
μη ante μέρη; - γένεσιν, ούτε αυτά τε τα paratione potest cogitari. Docet igitur plan
γεννώμενα και επί των ζώων μέρη θ. etc. tas non in omnibus comparandas esse ani
ί". γένεσιν ή αυτά γε τα γεννώμενα μέρη malibus, atque ea ipsa φuae generentur in
θ. etc. Sch.syll. ,.ita nt primum instru partibus plantae habenda, cum in animalibus
menta generationis deinde ipsi generatione non habenda sint, Verba ουδε γάρ refe
nati foetus partium in numero habendi esse runtur ad negationem praecedentem ουχ
negentur Αnet. V. p. 274. Qui sensus ομοίως ζητητέον; Subaudias μέρη θετέον.
vereor ut verbis sie scriptis inesse possit. Ρarticula ου)ε eo explicatur φuod fructus
Fortasse locus est integer sed propter brevi et foetus sunt res ejusdem generis.
tatem subobscurus. Τota vero paragraphus ει δε τή ώρα etc.) Ηacc cum proximis
tertia est in solvendis quaestionibus (απο arete cohaerent. Αrgumentum hoc quidem
ρίαι) supra positis. Quae quidem quae esse nullum dicit eur fructus partibus ad
stiones ductae sunt e thesi ab initio posita numerandi sint, φuod plantae fructiferae
το μεν ουν μέρος - αεί δοκεί διαμένειν, pulcherrimac appareant. Verba vitiosa esse
ad quam refellendam, sic ut opinio ista viderunt omnes; Η. omisit γε; Scal. et
(δοκεί) irrita appareat, hace instituitur Sch. το γένος scribi volucrunt conjectura
disputatio φuae S. 3 continetur. Constat satis infelici. Dalivis τή ώρα όψει neminem
haec particulis quatuor. Primum asserit esse olfensum miror. Ηaud dubito quin
fructus plantarum inter earum partes haben scriptum fuerit ει δε τή ώραιότητι δοκεί
das esse: contra Τoetus animalium non esse
κάλλιστον.
partes. Deinde partes quasdam et anima ευθενεί] Sch.syll., τιt alibi U clare scri
lium et plantarum per intervalla abjici et ptum exhibet; ευθετεί UΜV Αld. Η. St. :
novas ejusmodi regenerari, ut animalium ευσθενεί cum Scalig. Sch.cont.
cornua pennas plantarum folia. Τum in
st.umenta generationis et in animalibus et τα κύοντα] Η. St. Sch. : τα om. Αld.
in plantis non per omnem vitam manere. πολλά etc.] Ρonit nunc alterum argumen
Ρostremo ipsos plantarum ramulos quolan tum, eur partes non semper permaneant.
nis oriundos eadem ratiοne habere. Ρergit Quod antem supra cavere voluerat, ne in
deinde S 4, non omnia in plantis habere omnibus plantae cum animalibus comparen
simili modo atque in animalibus; numerum tur, huc non pertinere et solummodo ad
ergo partium infinitum esse, cum planta thesin primam spectare patet.
ΗΙSΤΟR, ΡΙ,ΑΝΤ. Ι. 1. 3

βάλλει καθάπερ οί τε έλαφοι τα κέρατα και τα φωλεύοντα τα πτερα και τρί
χας τετράποδα ώστ' ουδέν άτοπον άλλως τε και όμοιον όν τώ φυλλοβολείν το
πάθος. ώςαύτως δ' ουδε τα προς την γένεσιν επει και εν τοις ζώοις τα μεν
συνεκτίκτεται τα δ αποκαθαίρεται καθάπερ αλλότρια της φύσεως, έoικε δε
παραπλησίως και τα περί την βλάστησιν έχειν, η γάρ τοι βλάστησις γενέσεως
χάριν εστί της τελείας, όλως δε καθάπερ είπομεν ουδε πάντα όμοίως και επί
των ζώων ληπτέον, δι δ και ο αριθμός αόριστος πανταχή γαρ βλαστητικόν
άτε και πανταχή ζών, ώστε ταύτα μεν ούτως υποληπτέον ου μόνον εις τα νυν
αλλά και των μελλόντων χάριν όσα γάρ μη οιόν τε αφομοιούν περίεργον το
γλίχεσθαι πάντως να μη και την οικείαν αποβάλλωμεν θεωρίαν, η δε ιστορία ν

των φυτών εεστιν
*Α -Σ-
ώς απλώς ειπείν ή κατά τα έξω μόρια και την όλην μορφήν
1 - Α - σ' - "
π’
w Υ. - Υ - " 2. 2

ή κατά τα εντός ώςπερ επί των ζώων τα εκ των ανατομών, ληπτέον δεν αυ
τοίς ποιά τε πάσιν υπάρχει
Υ - -
-ν.;
ταυτά και ποια ίδια καθ' " έκαστον
"ν 2 -" x-
γένος, έτι δε των
** " "ρ»

αυτών ποία όμοια λέγω δ οιον φύλλον ρίζα φλοιός: ου δεί δε ουδε τούτο
ν

λανθάνειν εί τι κατ' αναλογίαν θεωρητέον, ώςπερ επί των ζώων, την αναφοράν
ποιουμένους δήλον ότι προς τα εμφερέστατα και τελειότατα. και άπλώς δε
" - -ν * " - -ν " » ν " ν 2 » ,

όσα τών εν φυτοίς αφομοιωτέον τώ εν τοις ζώοις, ώς άν τίς τώ γ' ανάλογον
τα φωλεύοντα] τα όρνεα τα φωλ. Sch. όίζα-φλοιός] U; βίζαν-φλοιόν Αld.
cont. sed in syll. delevit additamentum. Εdd. ο.
περα Cam. ου Jεί -τελειότατα] In his vitium φuae
και τρίχας τετράποδα] και τας τρίχας τα rit Seh. : equidem non reperio. Ρartium
τετρ. Sch.: τετράποδα om. Ρ. vero etiam, inquitΤh., analogia observanda,
ώστ' ουδέν άτοπον] scil. τα μέρη (και ut in animalibus, ita ut minus evolutae in
τών φυτών) μη αεί διαμένειν. ferioris ordinis cum iis comparandae sint
όμοιον ον] dedi de conjectura : όν om. quae simillimae eaedenque perfectae in su
Αld. Εdd. Εa solum adjectiva hac absoluta periore ordine sint.
structura ponuntur sine όν, φuae a verbis δήλον ότι] δηλονότι Αld. Εdd. ο. Αli
descendant, ut απόρρητον Soph.Αntig. ν.44, quoties δήλον ότι in cod. U. scriptum esse
δύνατον Ρlat. Civ. 7, p. 519 D. adnotatum est a diligentissimo Αrnatio, al
φυλλοβολείν] UΜV Sch.syll. : φυλλορ que ad C. pl. 1, 11, 6 idem scribit., 0ήλον
ροείν Αld. Εdd. ο. ότι ubique U." Schn. utranque scripturam
ωςαύτως -γένεσιν] scil. αεί διαμένει. promiscue dedit. Cf. C. Ε. Ch. Schneider
Sunt instrumenta generationis, partes fioris. ad Ρlaton. Civit. p. 372 C. Videtur etiam
επει - φύσεως] Videtur placentam in οίθ' ότι suadere ut sejuncta scrihantur, φuod
nnere. συνεκτίκτεται valet una cum./oetu pariter ac δήλον ότι sic ponitur ut cum re
Joras eunt. - liquis verbis structura non cohaereat. Ubi
βλάστησις] marg.U Sch.syll. : γένεσις φue igitur sejuncta scripsi.
Αld. Εdd., in qua voce explicanda desuda και απλώς - αφομοιοί) sic U., praeter
πmt interpretes...γένεσις τελεία est per φuam φuod τώ γ' αναλ. (τών αναλ. secundum
fectio seminum. Cf. C. 1, 11, 8. Βekkerum) scriptum habet, quae lectio etsi
*. βλαστητικόν] U, ut saepius abi ceteri dillicilis est, explicari tamen posse videtur.
libri breviorem formam habent, Sch.syll. : Εditores hunc locum misere perverterunt.
βλαστικόν Λld. Εdd. - Cf Phytolog. Αri Αld. : αφομοιωτέον τών εν τοις ζώοις, ως
άν τις αφομοιοί; sic etiam Μ. sed
slot. meae S. 28.
τώ εν τζ habent. Π.: αφομοιωτέον τοις
ταύτα] U Havn. 1. St. Sch. ; ταύτας των εν τοις ζώοις ως άν τις θύνηται κατα
ld. Η.
τον εικότα λόγoν αφομοιούν δει. Μoldenh.
αποβάλλωμεν] Αld. Εdd. ο..: αποβάλω corr. : - τοις των εν τοις ζωοις ωςαύτως
μεν U. κατ' αναλογίαν αφομοιούν δει, φuae ad
" ο.J' οιον] U Sch.syll.
Εdd. γιι. :, σε
δε ίδιον Αld. optavit St. Sch.cont. : - όσα τών εν τοις
φυτοίς αφ. τοις εν τοις ζώοις ως αντις. . . .
1*
4 - ΤΙΙΕΟΡΗRΑSΤΙ

αφομοιοί
ι νεδή
ταύτα μεν ουν διωρίσθω τον τρόπον τούτον, αι δε
" " -'
των μερών
ευ Ξ-
δια
Ε, λ.Σ.
«Α - ν 1

φορα σχεδόν ώς τύπω λαβείν εισιν εν τρισίν, ή τώ 3τα- μεν
!! --- " Α -Σ -1 -" ν -
έχειν τα δεί...μη
- ΑΣ" - - ν. "

καθάπερ φύλλα και καρπόν, ή τώ μή όμοια μηδε ίσα, ή τρίτον τω μη ομοιως.
Υ Α'

τούτων δε η μεν ανομοιότης ορίζεται σχήματι χρώματι πυκνότητι μανότητι
τραχύτητι λειότητι και τοις άλλοις πάθεσιν, έτι δε όσα διαφοραί τών χυλών.
ή δε ανισότης υπεροχή και ελλείψει κατά πλήθος ή μέγεθος, ώς δ' ειπείν
τύπω κακείνα πάντα καθ' υπεροχήν και έλλειψιν το γάρ μάλλον και ήττον
υπεροχή και έλλειψις, το δε μη ομοίως τη θέσει διαφέρει λέγω δ oίoν το
τους καρπούς τα μεν επάνω τα δ υποκάτω των φύλλων έχειν και αυτού του
δένδρου τα μεν εξ άκρου τα δε εκ των πλαγίων, ένια δε και εκ του στελέχους
οίον η αιγυπτία συκάμινος, και όσα δή και υπό γης φέρει καρπον οιον ή τε
αραγίδι ί το εν Αιγύ Λ' Χ. - ί ει τα μεν έγει μίση 1
ραχίονα και το εν Αιγύπτω καλούμενον ούϊγγον, και ει τα μεν έχει μίσχον τα
δε μή και επί των ανθέων ομοίως τα μεν γαρ περί αυτόν τον καρπόν τα δε
άλλως, όλως δε το της θέσεως εν τούτοις και τους φύλλοις και εν τοις βλα
τοις ληπτέον, διαφέρει δε ένια και τη τάξει τα μεν ώς έτυχε, της δ ελάτης
οι κλώνες κατ' αλλήλους εκατέρωθεν των δε και οι όζοι δι' ίσου τε και κατ'
αοιθμόν ί
ριθμον ισοι θάπ
καθαπερ ζ" -'
των τριόζων, ύστε τας μεν
ώστε τας μεν oιαφορας
δ άς εκ τού ληπτέ
ληπτεον
εκ τουτων

Ιdem in Αuct. primum sic restituit όσα τις 4'

τών εν τοις φυτοίς αφομοιοί τοίς ανάλογον έχειν] έχει Ρ. -

εν τοις ζώοις αφομοιωτέον, dein mutata sen άκρου] postremo oυ puncta supposita
tentia correxit - ως άν τις μάλιστα δύνη in U.
ται τώ γ' ανάλογον αφομοιωτέον, G. : a αραχίδνα] UΜ Αld., αραχνιδα V.: αρά
summum omnium φuae in planfarum ge χιδνα Sch.
nere spectantur simί/ifμdo pefenda e.r ήίς ούϊγγον] ίoυγγον Havn.1. Vo. tungum
est ηuae in αnimalibus insunt φuoad /ierι G. Cf. ad cap. 6, 11.
possif. Εgo sic interpretor: Οmnino υero και ει] και έτι St. μίσχον super deleto
quae planfarum sunt parfίum propνία, μόσχον scriptum est in U.
τα μεν - εκατέρωθεν) UΜV Αld.
comparanda sunt et φuod in animalium
genere respondet, ηuatenus qμίdem ret ίd omisso tantum δ' φuod inserui. G.: φutbus
φuod analogun sίt comparare licet. όσα dam enim ramί inconditi ut robori. ()uί
τών εν αυτοίς, scil. έστί i. e. omnia quae busdam ordinati ut abύetι μtrinφue ntro
sunt partium plantarum facultates affectus: ordine inυίcem respondent. Inde corr.
dictio satis dura. Singularis τω eo expli Scalig. τα μεν ως έτυχε της δρυός της σελ.
catur, φuod όσα involvit έκαστον. Vetba ctc. ; τάξει οι μεν της δρυός κλώνες ως
ως - αφομοιοί germanice sonant, ιυίo man έτυχε, της δ' ελ. Η. St.; τάξει οίον οι κλώ
ηάmlich einer Sache ein Εntsprechendes νες οι μεν της δρυός ως έτυχε, της δ' ελ.
υerg leichen kann. Sch. Sed propter Gazae auctoritatem co
dicum lectio non mutanda, praesertim si ea
" , διωρίσθω] U Sch.syll.; διαιρείσθω bona est. τα μεν ad omnes alias quoque
Αld. Εdd.: διηρήσθω Sch.cont. partes referendum est, atque situs fortuiti
ίσα] Αld. Εdd. ο. : ίσα U, et sic saepius vel irregularis exemplum afferre non opns
non tamen semper codex optimus. erat, cum hic in longe plurimis inveniatur.
τραχύτητι] Ηavn. 1. Μold. St. Sch. : Si autem necessaria esset emendatio, scri
αsperitate G. : παχύτητι Αld. Η.; ταχύτητι bendum foret: τα μεν ως έτυχε οίον της
V0. δρυός οι κλώνες, της δ' ελ. Vide Ρlin. Η.
όσαι] όταν Ηavn. 1. 2. Μoldenh. Νat. 17, 53.
τε και κατ'] e corr. Η. St. Sch. : και om.
κακείνα πάντα] scil. ποιεί τας διαφοράς.
Cave suppleas διαφέρει.
7 αυτού του δένδρου] U Αld. Η. St. ίσοι] ίσοι U.
Sch.syll. ; αυτών των δένδρων dederate ώστε τας] ΜV P G. Sch. : ώστε και τας
conj. Sch.cont. Αld. Εdd.
ΗΙSΤΟR. ΡΙ.ΑΝΤ. Ι. 1. ό

εξ ών και πειρατέον
σαμένους η όλη μορφή
περίσυνδηλούται καθ' έκαστον,
εκάστου λέγειν, αυτά δεμεν
έστι δε πρώτα τα και
μέρη διαριθμη-
μέγιστα και 0. 2.Η.
St.

κοινά των πλείστων τάδε, ρίζα καυλός ακρεμών κλάδος, εις α διέλoιτ άν τις
ώςπερ εις μέλη καθάπερ επί των ζώων. έκαστόν τε γάρ ανόμοιον και εξ απάν
των τούτων τα όλα, έστι δε ρίζα μεν δι' ου την τροφήν επάγεται, καυλός δε
εις δ φέρεται. καυλόν δε λέγω το υπέρ γής πεφυκός εφ' έν τούτο γαρ κοινό
τατον ομοίως επετείοις και χρονίοις, δ επί των δένδρων καλείται στέλεχος
ακρεμόνας δε τους από τούτου σχιζομένους, ους ένιοι καλούσιν όζους κλάδον
δε το βλάστημα το εκ τούτων εφ’ εν οίον μάλιστα το επέτειον και ταύτα μεν
οικειότερα των δένδρων, ο δε καυλός ώςπερ είρηται κοινότερος έχει δε ου 10.
πάντα ουδε τούτον οιον ένια των ποιωδών, τα δ έχει μεν ουκ αεί δε αλλ'
επέτειον, και όσα χρoνιώτερα ταίς βίζαις. όλως δε πολύχουν το φυτόν και
ποικίλον και χαλεπον ειπείν καθόλου σημείον δε το μηδέν είναι κοινόν λαβείν
δ πάσιν υπάρχει καθάπερ τοίς ζώοις στόμα και κοιλία, τα δε αναλογία ταυτά 11.
τα δ άλλον τρόπον. ούτε γάρ ρίζαν πάντ έχει ούτε καυλόν ούτε ακρεμόνα ούτε
κλάδον ούτε φύλλον ούτε άνθος ούτε καρπόν ούτ' αυ φλοιόν ή μήτραν ή ίνας ή
φλέβας οιον μύκης ύδνον εν τούτοις δε η ουσία και εν τοις τοιούτοις, αλλά
μάλιστα ταύτα υπάρχει καθάπερ είρηται τοις δένδροις κακείνων οικειότερος ο
μερισμός προς ά και την αναφοράν των άλλων ποιείσθαι δίκαιον, σχεδόν 12.
δε και τας άλλας μορφάς εκάστων ταύτα διασημαίνει, διαφέρουσι γάρ πλήθει
τώ τούτων και ολιγότητι και πυκνότητι και μανότητι και τώ εφ’ εν ή εις πλείω
ή όλη] UΜVΡSch.: ή om, Αld. Εdd. σχιζομένους] γινομένους Ρar. 1955.
θ δε τα] Ρς δε δή τα Αld. Εdd. ο. όζους] om. Cam.
μέρη] γένη Η. τούτου-κλάδον] τούτων-κλάδων Η.
Άή Ε cod. U aliquoties ab accu
ratissimo Αmatio adnotatum est hane vocem
εφ' εν] dedi de conj. ; υφ' εν Ρ2 Ρ3
Αld. Εdd. ο.
oxytonωs scriptam esse. Εundem accentum 10 τα δ' έχει] sic Sch. cum Μoldenh.
dant Suidas et Εtymolog. Μ., praecipit Αr St. Ηavn. 1. Vo. cod. Casaub. , τα μεν
cad. 14, 3 et confirmant cod. Αntholog. Pa έχει Αld. Η.
lat. (cf. Jacobs Αnnot. crit. p.451.) Cram. επέτειον, και) και minus recte post όσα
Αn. 2.297. Ηesychius contra et Αld. Τheo ponendum esse putabat Sch., ego in οιον
phrasti, φuacum Εdd. omnes, semper ακρέ mutari maluerim. Sch. e loco simili c. 2,
μων scribunt. 2 collegit verba όσα διετίζει excidisse.
μέλη] sic corr, Sch. e loco parallelo e. χρονιώτερα] dedi cum Sch.; χρονιώτερον
2, 7.: μέρη Αld. Εdd. Id.Η., επέτειαν, και όσα χρoνιώτεραν St.
απάντων τούτων τα] απ. τε τούτων τα "; φυτόν] UΜ Sch. , τo των φυτών Αld.
UΜV Sch.syll.: απ. τούτων τε τα Αld. Η. St.
Εdd.: τε secluserat Sch.cont. Αut τε
omittendum aut in γε mutandum est: in ποικίλον] ΡΗ. St. Sch.: ποικίλων Αld.
terim omisi. 11, αναλογία] St. Sch.; αναλογία U
την τροφήνl UΜV Ρε Ρs Αld.: τροφή Αld. Η. - δε U, θ' Αld. Sch.
., η τροφή St. Sch. : φuo alimentum at ακρεμόνα] U; ακρέμονα ΑΙd. Εdd. ο.
trahitur. G. Intellige το φυτόν. ύJνον] Η. St. Sch. : οίδνον Μ Αld.
εφ' εν] U; ύφ' εν Ρε Ρ3 Αld. Εdd. ο. Suid.: οίδνον οίδημα γης. Νοn dubίtavi eum
Dicίtur έφ' εν de co, φuod singulum ae in editoribus ύδνον scribere, altero loco 1, 6,
divisum ést, υφ' εν de iis, quae sub μηum 5, libri omnes ύδνον habent, tuberum ge
idemφue genus cadunt, φuod plenius dieitur nus G. -

ύφ' εν είδος.
επετείοις] τοις anteposuit Sch. et anle 12 και τώ] Η. St. Sch.; και το Αld.
χρονίοις idem repetere jubet in Comm. εφ' έν] UΜV Αld. Εdd., υφ' εν Sch.
6 ΤΗΕΟΡΗRΑSΤΙ

σχίζεσθαι και τοις άλλοις τους ομοίοις. έστι δε έκαστον των ειρημένων ουχ
" Υ Υ -' » -' ν - "

ομοιομερές λέγω δε ουχ ομοιομερές ότι εκ των αυτών μεν ότιούν μέρος σύγ
- - « Α' * Ν Υ Σ Υ Ν / " * * * *

κειται της βίζης και του στελέχους, αλλ' ου λέγεται στέλεχος το ληφθέν αλλά
μόριον ώς εν τοις των ζώων μέλεσίν εστιν. εκ των αυτών μεν γαρ οτιoύν της
κνήμης ή του αγκώνος, ουχ ομώνυμον δε καθάπερ σαρξ και οστούν, αλλ' ανώ
νυμον ουδε δη των άλλων ουδενός όσα μονοειδή των οργανικών απάντων γάρ
των τοιούτων ανώνυμα τα μέρη, των δε πολυειδών ώνομασμένα καθάπερ πο
*. - - * " " - "

δος χειρος κεφαλής, οιον δάκτυλος βίς οφθαλμός και τα μεν μέγιστα μέρη
σχεδόν ταυτά εστιν.
3 ΙΙ.

CΑΡ. Π. "Αλλα δε εξ ών ταύτα φλοιός μήτρα ξύλον, όσα έχει μήτραν, πάντα
- - ". Α- - * *

δ ομοιομερή και τα τούτων δε έτι πρότερα και εξ ών ταύτα υγρόν ίς φλέψ
" » ν - Α" ν " χ

σάρξ αρχαι γάρ αυται πλην εί τις λέγοι τας των στοιχείων δυνάμεις, αυται
δε κοιναι πάντων, η μεν ουν ουσία και η όλη φύσις εν τούτοις, άλλα δ εστίν
ώςπερ επέτεια μέρη τα προς την καρποτοκίαν οιον φύλλον άνθος μίσχος τούτο
δ εστιν4. ώ- συνήρτητα
χ. ί επί προς το
" ΔΥ
φυτόν το φύλλονλί»και ο καρπός
-
έτι δε έλιξ βρύον
ή,- λ ε ττ. »- - ν \ "

οις υπάρχει, και επί πάσι σπέρμα το του καρπού καρπός δ εστί το συγκείμενον
σπέρμα μετά του περικαρπίου. παρά δε ταύτα ενίων ίδια άττα καθάπερ η κη
ι

"

κις δρυός και η έλιξ αμπέλου, και τοις μεν δένδρεσιν έστιν ούτως διαλαβείν.
και τους άλλ.] UΜV Sch.syll.; και om. efficiant totius συνουσίαν, ea exemplis caret
Αld. Η. : τοις 0ε άλλ. cum Μoldenh. St. Sch. et ab usu ac conditione hujus vocabuli pror
cont. - sus est aliena. Εa vis inest in vocabulo
λέγω δε ουχ ομ.] sic cum Havn. 1. Vo. σύνθεσις, φuae hoc μridem loco ne apta
Μoldenh. St. Sch.: ουχ om. Αld. Η. G. φuidem esset... Infra S. 4 dieit ούτω γαρ
Νogatio necessaria est. De re cf. Phytolog. άμα και η ουσία φανερά και η όλη των γε
Αristot. meae pag. 21 sq. νών προς άλληλα διάστασις. De voce ουσία
εν τοις τών] mΡ Ηavn. 1. Μoldenh. St. compara Τrendelenburg ad Αristot. de
Sch. : αυτοίς τών ! ΜVΡΑΙd. : εν τοις Αnima 2. 1. p. 323 sq.
αυτών τών Η : φuenadrnodum eliam in δ' εστιν] Αld. : 0' έστιν U. : δε εστίν Η.
anίηια/λιμrn membνι, (. St. Sch.

εκ τών αυτών μην γαρl U, Sch. de μίσχος] in correctione scriptum in U.
conj. : εκ των μεν ΜVΡ Αld. : εκ τών αυ ΕΝscripsit hace Ηesychius s. ν. μίσχον, uhi
vide interpretes.
των μεν mΡΗ. St.; nam - ea eisden
constat (ι. φύλλον φ ήλλον Αld. sol.
καρπός-περικαρπίου] Subtilius Αristo
αγκώνος] αγγώνος Cam. teles Gen. Αnimal. 1. c. 17 p. 724 b. ed.
ιονοειδή των οργανικών ] Μ. Sch. : μονο Βekk. .
αύ; των οργανικών Αld. Η. St. Μoldenh. * ίδια άττα] U. : ίδι' άττα Αld. Εdd. ο.
CΑΡ. ΙΙ. κηκίς] corr. Μoldenh. St. Sch. : κικές
Λld. Η. : κικις in rusura U, ubi margo
ξύλον, όσα] dedi de conj. : ξύλα, ή όσα eliam κικές habet. κηκίς habent Galen.
Αld. Η. St. : ξύλα, όσα θή Sch. : lignum et Dioscor. Ηesych. et Suidas.
ma/νίr ubί scίlicef esse μο/esr. G. Fortasse
collocatio verborum etiam mutari debet, ut και τοις μεν δενδρεσιν έστιν ούτως διαλ.]
sic dedi cum U, ubi δένδρασιν est: και
Gazae versio praecipit, ξύλον μήτρα, όσα. τις μεν δένδρεσίν έστιν ούτω δ. ΜV Αld. :
ουσία] sic correverat dederatque Sch. και εν μεν τοις μεν δένδρεσίν έστιν ότω ώ.
Sed in Syll. et Indice mutata sententia re Η. :. και εν τοις μεν δενδρεσιν έστιν ούτω
stitui jubet συνουσία, φuod Αld. Εdd. ha δ. Μoldenh, St. Sch. Verie: α/ημο arbo
bcnt et codices habere videntur. Αt recte "μη και ομαλή κίc sψηf partes disting μendae.
emendaverat. Ωuam enim in Ιndice voci ούτως do di Cum U. φuamquam consona se
συνουσία tribuit significationem, φuod com 4uitur : cf. C. Ε. Ch. Schneider ad Ρlat.
plectatur singularum partium ουσίαν φuae Civ. p. 406.
ΗΙSΤΟR. ΡΙ,ΑΝΤ". Ι. 2. 7

τοις δ επετείοις δήλον ώς άπαντα επέτεια, μέχρι γαρ των καρπών ή φύσις.
όσα δε επετειόκαρπα και όσα διετίζει καθάπερ σέλινον και άλλ' άττα, και όσα
δε πλείω χρόνον έχει τούτοις άπασι και ο καυλός ακολουθήσει κατά λόγον
όταν γαρ σπερμοφορείν μέλλωσι τότε εκκαυλουσιν ώς ένεκα του σπέρματος όν
των τών καυλών. ταύτα μεν ουν ταύτη διηρήσθω τών δε άρτι ειρημένων 3 St.
3.
μερών πειρατέον έκαστον ειπείν τί εστιν ώς εν τύπω λέγοντας, το μεν ουν
" " - ν. - " **. - - " "ν σ'

υγρόν φανερόν δ δη καλούσί τινες απλώς εν άπασιν όπον ώςπερ και Μενέστωρ,
οι δ εν μεν τοις άλλοις ανωνύμως εν δέτισιν οπόν και εν άλλοις δάκρυον. ίνες
δε και φλέβες καθ' αυτά μεν ανώνυμα τη δε ομοιότητι μεταλαμβάνουσι των εν
τοίς ζώοις μορίων, έχει δε ίσως και άλλας διαφοράς και ταύτα και όλως το
των φυτών γένος, πολύχουν γαρ ώςπερ ειρήκαμεν, αλλ' επει διά των γνωρι
- " "

μωτέρων μεταδιώκειν δεί τα αγνώριστα, γνωριμώτερα δε τα μείζω και εμφανή
( "

τη αισθήσει, δήλον ότι καθάπερ ύφήγηται περί τούτων λεκτέον επαναφοράν
- /

γαρ έξομεν των άλλων προς ταύτα μέχρι πόσου και πώς έκαστα μετέχει της
ομοιότητος.
4-• ζ-
ειλημμένων δε των μερών μετά ταύτα ληπτέον τάς τούτων δια
- Α -ν 1 -

φορας ουτως γαρ αμα και η ουσία φανερά και η όλη των γενών προς άλληλα
διάστασις, η μεν ουν των μεγίστων σχεδόν είρηται λέγω δ' οιον ρίζης καυλου
των άλλων αι γάρ δυνάμεις και ών χάριν έκαστον ύστερον βηθήσονται, εξ
ών γάρ και ταύτα και τα άλλα σύγκειται πειρατέον ειπείν αρξαμένους από των
πρώτων, πρώτα δέ εστι το υγρόν και θερμόν άπαν γάρ φυτόν έχει τινα υγρό
επετειόκαρπα] Sch. tacito dedit επετειό esse. Αt quo φuis jure ή μέθοδος subau
καυλα. diat, et quomodo explicari νult Futurum !
όσα δεj sic U m.pr. Αld. Η. St. : όσα Sed Ηavniensis iste, quem pro codice ha
δή U e correctione, ΜV Sch. buerunt, nihil est nisi syllabus emendatio
εκκαυλούσιν] corr. Sch. : εγκαυλούσιν num quas vir doctus quidam excogitavit.
Αld. Εdd. Verbum εγκαυλείν nonnisi duo In hoc autem verbo male rem sualn gessit.
bus Τheophrasti locis, hoc nempe et Η. 7, Verum vidit Μoldenhauer qui instή/μra ra
1, ubi U hanc formam dat, niti videtnr tione de //s dicendum interpretatus est.
ac vereor ut omnimo exstiterit. Geteris lo υφηγηται est sensu passivo accipiendum :
cis et apud Αristot. Problem. ΧΧ. 17, libri sic de his dicendum ut coepturn ac signί
formam εκκαυλείν tuentur. ./icaturn est : respicit auten ea quae c. 1, 5
ταύτα μεν ουν] ούν om. Sch. dixerat. Sic est απηγημένος narratus apud
3. ο δή] ο και Η. Ηerodotum 1, 207. 9, 26 : alia exempla da
οπον] όπον U. bunt Μatthiae Gr. gr. maj. p. 931. Βern
μνιοτυο
in U.
in correctione scriptum est hardy Wiss. Synt. p. 341. Εundemque in
modum explicanda est dictio κατά τον υφ η
οι σ' εν μέν τοις άλλοις αν.] U Sch. γημένον τρόπον, κατα την υφηγημένην μέ
syll.: οι δε μεν τοις άλλοις αν. Μ , οι δε θοώον apud Αristotelem Μeteor. 1, 1. 3, 1.
μεν τοις ά. α. Αld. : οι δε εν τοις ά. αν. m. Εth. Νic. 2, 7, ut Τecerunt Victor. Lambin.
Βas. Havn. 1. Η. St. : οι δε εν τοις άλλοις et Giphan. ad Ρolit. 1, 1. Gaza ad Gener.
μεν αν. Sch, cont. Αnim. 3, 9. -

ίτε
d.
μεν] UVΜΡ Sch.; αυτά γαρ Λld. * ούτως γαρl U. : ούτω γάρ Αld. Εdd.
των άλλων] Αld. : και των άλλ. Η. St.
ομοιότητι] ομοιώσει Ρ. Sch. In tali enumeratiοne saepissime asyn
γνωριμωτέρων] U Sch syll. : γνωρίμων deto ntitur Τh., ubi nonnnnquam Η., sae
ld. Εdd. ο. pissime vero Sch. contra librorum auctori
ύφήγηται] Αld. Η. St. ac ut videtur co taten copulam haud necessariam inserue
Γunt.
dices, υφηγήσεται cum Havn. 1. Vo. Sch.,
φui subaudiens ημέθοδος νertit: pa/et hane S τα άλλα] U. : τάλλα Αld. Η. St.: τάλλα
ch.
secutis methodum de his pνίinum dicendum
8 ΤΠΕΟΡΗRΑSΤΙ
-

τητα και θερμότητα σύμφυτον ώςπερ και ζώον, ών υπολειπόντων γίνεται γή
ρας και φθίσις, τελείως δε υπολιπόντων θάνατος και αύανσις, εν μένουν τους
πλείστοις ανώνυμος ή υγρότης εν ενίοις δε ώνομασμένη καθάπερ είρηται, το
αυτό δε τούτο και επί των ζώων υπάρχει μόνη γάρ ή των εναίμων υγρότης
ωνόμασται, δι δ και διήρηται προς τούτο στερήσει τα μεν γαρ άναιμα τα
δ έναιμα λέγεται, έντι μεν ουν τούτο το μέρος και το τούτω συνηρτημένον
4 Η.
θερμόν, άλλα δε είδη έτερα των εντός α καθ' εαυτά μέν έστιν ανώνυμα διά
δε την ομοιότητα απεικάζεται τοίς των ζώων μορίοις, έχουσι γαρ ώςπερ ίνας,
ό εστι συνεχές και σχιστον και επίμηκες απαράβλαστον δε και άβλαστον. έτι
δε φλέβας. αυται δε τα μεν άλλα εισιν όμοιαι τη ινί μείζoυς δε και παχύτερα
και παραβλάστας έχουσαι και υγρότητα, έτι ξύλον και σάρξ τα μεν γαρ έχει
σάρκα τά δε ξύλον. έστι δε το μεν ξύλον σχιστον η δε σαρξ πάντη διαιρείται
ώςπερ γή και όσα γης μεταξύ δε γίνεται ινός και φλεβός φανερά δε η φύσις
αυτής εν άλλοις τε και εν τοις των περικαρπίων δέρμασι. φλοιός δε και μήτρα
κυρίως μεν λέγεται, δεί δε αυτά και τώ λόγω διορίσαι. φλοιός μεν ουν εστιν
το έσχατον και χωριστον του υποκειμένου σώματος. μήτρα δε το μεταξύ του
ξύλου, τρίτον από του φλοιού οίον εν τοις οστοίς μυελός. καλούσι δέ τινες
τούτο καρδίαν, οι δ εντεριώνην ένιοι δε το εντός της μήτρας αυτής καρδίαν,
ζώον] ζώιον U. Deinceps oύν V. Εί".
υγρότητα] U. Sch.syll. , υγρ
υγρότητας Αld.
υπολειπόντων] U Η. St. Sch. : υπολει
πόντων, λει per corr. Ρ; υπολιπόντων Αld. πάντη] πάντα Ρς Ρ3.
G. dς/icere incoeperunt. Cf Phytolog. φλεβός] Post h.ν. in translatione lacunae
Αrist. meae S. 32, 41-43. signum posuit Sch.: arbitratur enim excidisse
τελείως] UΜV; τελέως Αld. Εdd. ο. hic definitionem pellis i. e. cuticulae vel epi
Codicum auctoritas hisce in rebus obser dermidis, ad quam sequentia pertineant. Αt
vanda est. non credo Τh. particulam tam subtilem,
υπολιπόντων] υπολειπόντων G. φuam est epidermis, distinxisse, neque de
5. Ε! de corr. Μoldenh. St. finitio φλοιού φuae sequitur, id admittere
videtur. Νegat vero Sch. dici posse natn
Sch. : πρώτοις Αld. Η.; G. in primis.
ram carnis cognosei in περικαρπίων θέρ
έντι μεν ουν] U. secundum Αmati (εν τι μασι; at etsi accurate non est dictum ita
μεν ουν sec. Βekker), Sch.syll., είτι μεν tamen recte habet si δέρματα totam illam
ούν ΜΡ, έτι μεν ουν Αld.: έστι μένουν culem carnosam, φualis e. gr, in juglandis
Ηavn. 1. Η. St. Sch. : est igίtur ea par, fructu putamen osseum obtegit, significare
calorque ίlli conne.rus G. credamus, Verba μεταξύ-φλεβός explicat
τούτο τό] U Αld. Η. St. Sch.syll.; τού Μoldenh. de tela cellulosa φuae inter vasa
τό τε Sch. cont.
fibrosa spiralia laticis interserta est eaque
άλλα δε είδη] Αld. St. Sch. : in U. scri φuasi continet.
ptura inter ήδη et είδη ambigit; εν δε και αυτής] UΡ Βas.. St. Sch. ; αι της Αld. ;
om. Caln. Η.
άλλα είδη Η.: adsunt υero et alia genera
ab internis diυersa G.
δέρμασι] δέρμασιν U.
απαράβλαστον] de corr, R.Const. Η. St. εστιν] U ; εστι Αld. Εdd.
Sch. ; 'απαράβλητον UΜV Αld. Μoldenh. μήτρα] om. in Ρ2 et P3, in hoc cum signo
G. insociati/e. lacunae.
θ, έτι δε] dedi de conj. : έχον Αld. Η.; οι δ'εντεριώνην ένιοι δε το εντός της μή
έχουσι δε και cum Μoldenhauero St. Sch.; τρας αυτής καρδίαν Ηaec verba in Αί
granninisque ίη/υcurιdurn et υenas habens
G. Ε codicibus nulla adnotata varietas. Εdd. ο. omissa praebuit U; supplementum
insigne. Defectum sagaciter suspicatus eraι
παραβλάστας]. ΡSch., παραβλάστας U.; δch, Celerum εντεριόνην cum ω superscr, U.
παραβλαστας Αld. Η. St. Verba οι δ'έντεριώνην praebent etiam Ρε Ρs.
ΗΙSΤΟR. ΡΙ, ΑΝΤ. Ι. 3. 9

οι δε μυελόν, τα μεν ουν μόρια σχεδόν εστι τοσαύτα. σύγκειται δε τα ύστε- 7.
ρον εκ των προτέρων ξύλον μεν εξ ινός και υγρού, και ένια σαρκός ξυλούται
γαρ σκληρυνομένη οιον εν τοις φοίνιξι και νάρθηξι και εί τι άλλο εκξυλούται
ώςπερ αι των βαφανίδων ρίζαι μήτρα δε εξ υγρού και σαρκός φλοιός δε ο
μέν τις εκ πάντων των τριών οίον ο της δρυός και αιγείρου και απίου, ο δε της
αμπέλου εξ υγρού και ινός ο δε του φελλού εκ σαρκός και υγρού. πάλιν δε εκ
τούτων σύνθετα τα μέγιστα και πρώτα ρηθέντα καθαπερανεί μέλη, πλην ουκ
εκ τών αυτών πάντα ουδε ώςαύτως αλλά διαφόρως, ειλημμένων δε πάντων
έ
των μορίων ώς ειπείν τάς τούτων διαφοράς πειρατέον αποδιδόναι και τας όλων
των δένδρων και φυτών ουσίας.
CΑΡ. ΙΙΙ. Επει δε συμβαίνει σαφεστέραν είναι την μάθησιν διαιρουμένων 5 Η.4St.
κατά είδη, καλώς έχει τούτο ποιείν εφ’ ών ενδέχεται, πρώτα δέ εστι και μέ
γιστα και σχεδόν υφ’ ών πάντ ή τα πλείστα περιέχεται τάδε, δένδρον θάμνος
φρύγανον πόα. δένδρον μεν ουν εστι το από ρίζης μονοστέλεχες πολύκλαδον
οζωτόν ουκ ευαπόλυτον, οίον ελάα συκή άμπελος θάμνος δε το από ρίζης
7 ύστερον] UP2 Ρ3, ύστερα Αld. Εdd. ο. ονοστέλεχες] μονοστέλεχον Μ.
και ένια σαρκός] Βrevius dictum esse vi Ά Ε Ά. Η. St. G. :
detur Ρro και ενίων ξύλα και εκ σαρκός: όζωτον πολύκλαδον Schn. minus recte. Pri
sed verba non pro integris habeo ; κ. έν, εκ mum non sine causa μονοστέλεχες πολύ
σαρκός St. κλαδον juxta posita sunt. Dein vocem
σκληρυνομένη] Sch. de corr. Pertinet όζωτον Sch. perperan interpretatus est ra
hoc participium ad σάρξ σκληρυνόμενα P2 mos majores gerentem ; melius G. nodosun
Ρ3 Αld. Η. St., φuod quo referatur non i. e. gemmίferum. Vide ad c. 8, 2.
habet. ουκ ευαπόλυτον] om. St. Dictio minus
μήτρα] om: Ρ2 Ρ3, hic cum signolacunae. liquida.
Ά om. Μ. -

ελάα] ελαία U Αld. Εdd. ο. Εustaihius
φελλού] de corr. Η. St. Sch. : φύλλου tradit ελάαν dictum fuisse Αtticis τόν της
UV Ρ2 Ρ3 Αld. : φυλλου Μ.; /olium υero ελαίας καρπόν pag. 949, 1572, idem ex
ea carne G. Αelio Dionysio Αtticos ελαίας et ελάας fru
σύνθετα τα μέγιστα και πρώτα] Αld. Η. ctus oleae vocasse p. 1944. Τhom. Μ.p.292
St., σύνθετα και τα μέγιστα και πρώτα U. ; arborem φuoque ελάαν Αtticis audivisse
σύνθ. τα μέγιστα και τα πρ. Μ Sch.cont. ; scribit. Schol. ad Αristoph. Ran. V. 1015
σύνθ. και τα μέγιστα και τα πρώτα Sch. ελάαν esse fructum της ελαίας dicit, sed ab
syll. Αt sic τα μέγιστα diversa forent ab τιsive alterum pro altero accipi. Vide C.
iis quac τα πρώτα dieuntur: sed sunt ca Ε. Ch. Schneider ad Ρlaton. Civit. p. 372
dem. Νeque και duplex hic aptum est. C., interpretes ad Τhuc. VΙ. 99, pag. 346
Rursus er his marimae et primae illae ed. Ρoppo. In Τhucydide Ι. 1 et 7, 81 opti
ηuas enumerαυϊmus partes componun morum codd. consensus ελάα scribi jubel, in
tur G. Ρlatone 1.1., ubi quidem de fructu sermo est,
καθαπερανεί μέλη] καθάπερ αναμέλη Μ. eandem scripturam optimi codices tuentur.
CΑΡ. ΙΙΙ. Εadem est in monumento Αttico Οlymp. 108,
δέ εστι] Η. St. : δέ εστιν U. : δ'έστι Αld. ; 4 apud Βoeckh C. Ιnser. Ι. p. 132. Vide etiam
δέστι Sch. ΕllendtLex. Soph. Ι. p.575. Ιn Τheophrasto
σαφεστέραν] de conjectura scripsi: σα res ad unum Urbinatem redit, φui nonnullis
φέστερον Αld. Εdd. ο. : sed cum doctrina iisque paucissimis locis (scil. : C. 2, 7, 5. C.
eυίdentius tradi soleat cum per species 2, 17, 4. C. 6, 6, 3 ac cum accentu duplici
diυίdimus G. Νentrum hic prorsus ineptum. Η. 2, 2, 3. Η. 4, 3, 1.) ελαία, paullo pluribus
In verbo διαιρουμένων Sch. subaudiri prae (Η. 1, 13, 1. Η. 4, 14, 10 bis. Η. 4, 14, 12.
είpit των δένδρων και φυτών, Η. 5, 4, 4. C. 1, 19, 3 ubi vide Αmatii no
πάντ' ή] Sch. : πάντη UΜV Αld. : πάντα tam. C. 2, 2, 1. C. 3, 6, 8. C. 5, 1, 4. C.
ή St.: πάντα Η. : omnia pene aut certe 5, 13, 4. C. 6, 6, 3. ac punctis suppositis
plurima G. . Η. 1, 11, 4.) ελάα simpliciler scriptum ex
10 ΤΗΕΟΡΗRΑSΤΙ

πολύκλαδον, οιον βάτος παλίουρος. φρύγανον δε το από ρίζης πολυστέλεχες
και πολύκλαδον οιον και γάμβρη και πήγανον, πόα δε το από βίζης φυλλο
ν . w » " χ - Α " 2

φορον προιον αστέλεχες ου ο καυλός σπερμοφόρος οίο ν ο σίτος και τα λάχανα.
δεί δε τους όρους ούτως αποδέχεσθαι και λαμβάνειν ώς τύπω και επί το παν
> "Α- ν ?ν
2.
λεγομένους ένια γάρ ίσως επαλλάττειν δόξειε, τα δ και παρά την αγωγήν
αλλοιότερα γίνεσθαι και εκβαίνειν της φύσεως, οιον μαλάχη τε εις ύψος ανα
hibet, aliis (Η. 1, 12, 1. Η. 1, 14, 2. Η. 2, concedendum esse videtur. Scripturam
2, 12.) ελαα cum interserto , Parvo, aliis Urbinatis confirmant Εxcerpta Ρaris. duo;
(Η. 1, 13, 2. Η. 1, 14, 1. C. 5, 10, 5. C. 5, Ρ2 tantum non prorsus cum illo consentiens:
11, 2.) denique ελαία punctis vel uno altero άμπελος φρύγανον δε το από ριζης πολυ
ve vel pluribus suppositis circumpositisve στέλεχες και το πολύκλαδον οίον και πήγα
liabet. Inde colligi posse credo librarium νον. θάμνος δε από ρίζης πολύκλαδον οιον
Urbinatis in autograph ο ελάα ubique inve βάτος παλίουρος πόαδε; Εxc. Ρar. cod.2408:
nisse. Ηoc igitur ubique in Τheophrasto άμπελος θάμνος δε το από ρίζης πολύκλα
exhibui. Schn. in syllaho nunc νulgatam δον οιον βάτος παλλίoυρα φρύγανον δε το
scripturaln reliquit, nunc ελάα substituit, από ρίζης πολυστέλεχον και πολύκλαδον
mec ratiοne edila nee libros secutus. οίον πήγανoν. Τantus consensus facit ut
θάμνος-πήγανον] Sic restitui locum de definitionibus aliter sentiam. Νi
difficilem partin e conjectura. Αld. ac Εdd. mirum comparanti habitum fruticum (θά
- αμπελος φρύγανον δε το από ρίζης και μνου) et sulfruticum (φρυγάνου) recte fo
πολυστέλεχες και πολύκλαδον οίον βάτος cisse Τheophrastus videri debct, si ίllas co
παλίουρος πόα δε "te. Αnte hace vv. φuae dignosci voluerit quod non supra radicenι
eadem sunt in Μ hie positum signum lacu ramulos (κλάδους) multos emittant, has eo
nue adscriptumque in margine λείπει ο όρος φuod et multas stirpes (στελέχη) et multos
του θάμνου. Sch.cont. dederat άμπε ranulos emiltant. Ηaec cerle brevissima
λος θάμνος δε το από ρίζης κ. πoλ. κ.πολ. et tanquan typica est definitio, φualem se
οι. β. παλίουρος φρύγανον δε . . . . πόα δε. dare Τh. ipse commonefacit. Comparanda
Jam U. sie: φρύγανον δε το από ρίζης και sunt S. 4 τών τε γαρ φρυγανωδών και λα
πολυστέλεχες και πολύκλαδον οίον και γαμ χανωδών ένια μονοστελέχη γίνεται etc.,
βρη και πηγανον θαμνος δε από ρίζης πο unde apparet τα φρυγανώδη a natura πολυ
λύκλαδον οίον βάτος παλίουρος πόα δε. στελέχη esse. Μοnendum etiam non negari
Quae verba quum turbata esse videret Sch. quidem frutices plures stirpes habere, sed
ita facillime emendari putavit, si verba και hoc minus ad eorum characterein pertinere,
πολυστέλεχες και in definitionem θάμνου, in eo potius situm φuod supra radicem in
quo pertinerent, transponeret, dein vero ramulos dividuntur. - γάμβρη est vox
definitionem φρυγάνου et θάμνου sedem ignota: Sch. comparat γόμνη aut γονιώνη,
suam mutare juberet. Νam et paullo ante quae inter synony ma oριγάνου apυd Ηesy
θάμνος ante φρύγανον ponitur atque in chium habentur. Αt magis in promtu est
ipsa expositione plantarum τα φρυγανικά θύμβρα. Sed cum και post oίoν plane im
libro sexto sequuntur post τα θαμνώδη φuae portunum sit adducor ut pro και γάμβρη
fere cum historia arborum junguntur. Αt scriptum fuisse σισύμβριον credan.
φue credebat Sch. in lectione codicis U. de σπερμοφόρος] sic restitui e P2 et Εxc.
finitiones θάμνου et φρυγάνου locum suum Ρar. cod. 2408: e conj. dederal St., σπερ
mutasse, exempla vero ntrique generi plan μοφόρον Αld. Η. Sch.
tarum addita recle posita esse: contra in * και επί τ. π.] corr. Sch. , ως επί τ. π.
lectione Αld. et Μ. rubum et paliurum male Αld. Εdd.
ad θάμνους referri. Gaza, si accurate επαλλάττειν] επαλάττειν Αld. Cam.
vertit, sie legit: θάμνος δε το από ρίζης αλλοιότερα] αλλοιώτερα Η. St.
πολυστέλεχες και πολύκλαδον οίον βάτος γίνεσθαι] UΜVΡΡ2 Sch., γίνεται Αld.
παλίουρος πόα Jε; habet enim frufo.r, ac Εdd.
solet θάμνος /ημter φρύγανον sulfημfer
vertere. Αιφue id mihi verum esse videlur εκβαίνειν] ΜV Αld. Sch.; έκβαίνειεν
commata haec in veleribus libris transposita Η. : εκβαίνει St.
esse, atque explicationem του φρυγάνου μαλάχη τε] Sch. seclusit τε. Αnacolu
sequi debere post explicationem θάμνου. thon vix statui posse videtur, ut και τεύτλα
Sed φuod definitiones ipsas θάμνου et φρυ scripturus cum esset, dein structuram varia
γάνου permutatas esse putabat Schn. non νεrit. - μαλάτη εις Ρε.
ΗΙSΤΟR. ΡΙ, ΑΝΤ. Ι. 3. 11

γομένη και αποδενδρουμένη συμβαίνει γαρ τούτο και ουκ εν πολλώ χρόνω
αλλ' εν εξ ή επτά μησιν ώστε μήκος και πάχος δορατιαίον γίνεσθαι δι δ και
βακτηρίαις αυταίς χρώνται, πλείονος δε χρόνου γινομένου κατά λόγον η από
δοσις ομοίως δε και επί των τεύτλων και γαρ ταύτα λαμβάνει μέγεθος έτι
δε μάλλον άγνοι και ο παλίουρος και ο κιττός, ώσθ' ομολογουμένως ταύτα
γή
»
ιίνεται δένδρα καί τοι θαμνώδη γέ εστιν, ο δε μύρρινος μη ανακαθαιρόμενος
εκθαμνούται και η ηρακλεωτική καρύα. δοκεί δε αύτη γε και τον καρπόν
βελτίω και πλείω φέρειν εάν ράβδους τις εά πλείους ώς της φύσεως θαμνώ
r. ν

οους ουσης. ου μονοστέλεχες δ' αν δόξειεν ουδ' ή μηλέα ουδ' η ροιά ουδ' η

αποδενδρουμένη] U. Ρ2 Sch.syll. : υπο ροια et όόα, Urbinas plurimis in locis όόα
δενορουμένη Αld. Εdd. - Ρutant Plinium habet, φuam scripturam ubique dedi Sch.
(19, 4, 22) hunc locum Τheophrasti auctio in Ιnd. V. p. 496. Quod φτιπm scribebat
rem legisse. parum accurate retulit vir doctissimus. Αp
βακτηρίαις] βακτηριαίως Ρ2. ponam igitur locos, ubi scriptura Urbinalis
απόδοσις] UΜVΡΡ 2 Αld. Τemere επί enotata est. Forma όοα est 1, 6, 5. 3, 18,
δοσις Η. perductus versione Gazae incre 4. C. 1, 8, 4. C. 1, 13, 5. C. 1, 13, 10. C.
τηenfa capessίt, quod non debebat cum St. 3, 17, 6. C. 5, 6, 1. ρόα Η. 1, 9, 1 όόαϊς
suscipere Sch. Αrist. Gener. Αnim. 2, 1 Jεί Η. 3, 18, 4. ρό”ς C. 5, 6, 1. ροαι Η. 4, 13,
δε νοήσαι ως εύ και εφεξής την γένεσιν 3 (Βekk.): όοια est Η. 1, 3,2 . 1, 4, 1. 1,
αποδίδωσιν ή φύσις. Ιtaque ή απόδοσις 6, 1. 1, 6, 3. 1, 6, 4. 2, 5, 6. 4, 5, 3. C.
est id, φuod er illa cultura redditur υel 3, 17, 5. ώοιά C. 1, 10, 2 ώοιαι Η. 3, 5, 4.
4//ic fur. "
Αdnotavit hacc omnia uno loco excepto dili
επι] περί Ρ. Ρ2 dat: απόδοσις ομοία gentissimus Αmati: ceteris locis, qui sat
και επί τών τείτλων. multi sunt nihil adnotatum est, φuibus num
"γνοι] UΜV Sch.syll.; άγνος Ρ2 Αld. U cum Ηeinsiana consentiat, quae Camo
Εdd. ο. : amerina G. tianae atque sie Αldinae scripturam tantum
ομολογουμένως] ομολογούμενος Ρ2, non accurate repetit, nescimus. Αld. nunc
γε εστιν.| UP2 Sch: syll.: δε εστίν Μ.: γε ρόα vel ροα nunc όοια habet hoc saepius in
om. Αld. Εdd. ο. - Paullo ante γίνε Ηistoriarum, illud in Causarum libris, prae
σθικι St. sertim extremis. Μagnus est Grammaticorum
", μύρρινος-ανακαθαιρόμενος]λάρ dissensus. Cf. Εustath. 1572, 33. 94, 3.
ρινος-ανάκαθαιρούμενος Ρε. Τhom. Μag. et Αmmon. Ρhot. 8. v. Galen.
η ήρακλ.] de corr. St. Sch. : ή om. Αld. Αlim. 2, 23. Ι. Ρoll. 6, 11. Greg. Cor. p. 220
Η. : ή ρακλεοτική καρία Ρ2. ed. Schaef. Quod Lobeck ad Ρhryn. p.496
δοκεί θε] δύναται Ρ2. in vv. χροιιι et ποία (quanquam haee ac
αύτη γε] ΜVΡΡεSch. ; αύτη γε Αld. : centu differunt ac non omnino comparanda
αύτη τε Cain. Η. St. - και on. Ρ2. csse videntur) suspicatur ,,Αιticos in hac re
magis sibi constitisse, quam recentiores, qui
της φύσεως] Αld. Εdd. ο.; 'πό φύ veluti dedita opera utramque formam mi
σεως Ρ2.
μηλέα] Αld. Εdl. o atque hoc loco, ut
scent ut ν. c γρόα et ή", in eadem pagina
positum est Τheophr. Η. Ρl. 3, 13 idem is
videtur, codices φήoque. Formam μηλεία de ροι ι et ρόα statuisse debet. Quominus
apud seriptores prosae legi non memini, iis credam φui formam alteram fructum
sed praebet eam U. 1, 14, 1 bis μηλεία alteram arborem ipsam significasse tradunt
scriptam, 1, 11, 4 et 1, 13, 1 puncto sub ε impedit analogia vocum χροιιι χρόα στοια
appicto, ut 1, 13, 3 ubί μηλεία est : 4, 5, στόα. Μulto minus audiendus Αccorambo
εst μη έαν: C. pl. 1, 13, 9 μηλιών et C. 1, nius ad 2, 5, 6, ubi βοιαν mala μunica
10, 2 μηλία correctum in μηλέα; formam ροών mala granata esse statuit. In tanto
ντιlgarem adnotatam reperi 2, 5, 3. 4, 13, igitur dissensu absque dubio recte facimus
3. 9, 11, 5 Ua. : C. 6, 16, 1. 6, 16, 2. Ce si codices bonos sequimur. Ιdeoque neque
teris loeis cum Αldina habere videtur, φuae quod St. ροια neqne quod Sch. ρόα, uterque
semper μηλέα habet. Cf. Lobeck Paralip. sine justa causa, ubique scripserunt, dedi,
p. 337. sq. sed secutus sum Urbinatem aut, si nihil ex
ροιά] UP Αld. Η. St.; ρόα Sch. ήρροια eo adnotatum sit, Αldinam, ηuacum is tum
P2. ,,Ιn libris editis variatur scriptura consentire videtur.
12 ΤΗΕΟΡΗRΑSΤΙ

άπιος είναι ουδόλως όσα παραβλαστητικά από των ριζών αλλά τη αγωγή τοι
αύτα παραιρουμένων των άλλων, ένια δε και εώσι πολυστελέχη διά λεπτότητα
καθάπερ ρόαν μηλέαν εώσι δε και τας ελάας κοπάδας και τας συκάς. τάχα δ'
άν τις φαίη και όλως μεγέθει και μικρότητι διαιρείν ένια, τα δε ισχύϊ και ασθε
νεία και πολυχρονιότητι και ολιγοχρονιότητι, τών τε γαρ φρυγανωδών και λαχα
νωδών ένια μονοστελέχη και οιον δένδρου φύσιν έχοντα γίνεται καθάπερ ρά
φανος πήγανον, όθεν και καλούσί τινες τα τοιαύτα δενδρολάχανα, τά τε λαχα
νώδη πάντα ή τα πλείστα όταν εγκαταμείνη λαμβάνει τινάς ώςπερ ακρεμόνας
5. 6 Η. και γίνεται το όλον εν σχήματι δενδρώδει πλην ολιγοχρονιώτερα. διά δη ταύτα
5
ώςπερ λέγομεν ουκ ακριβολογητέον τώ όρω αλλά τώ τύπω ληπτέον τους αφο
ρισμούς επει και τας διαιρέσεις ομοίως, οιον ημέρων αγρίων, καρποφόρων ακάρ
πων, ανθοφόρων ανανθών, αειφύλλων φυλλοβόλων, τα μεν γαρ άγρια και ήμερα
παρά την αγωγήν είναι δοκεί πάν γάρ και άγριον και ήμερόν φησιν"Ιππων γίνε
σθαι τυγχάνον ή μη τυγχάνον θεραπείας. άκαρπα δε και κάρπιμα και ανθοφόρα
και ανανθή παρά τους τόπους και τον αέρα τον περιέχοντα τον αυτόν δε τρό
πον και φυλλοβόλα και αείφυλλα περί γάρ Ελεφαντίνην ουδε τας αμπέλους
ουδ' ή άπιος] Ρ Ρ2, et de corr. Sch. : p. 753. Si vero aliquis h. 1. διαφέρειν seri
ουδε ή άπιος Η. St.: ουδε ή om. Αld. Sup bere juberet non repugnarem.
plevit ea Ηeins. c. mBas, ubi ουδ' άπιος, e και ολιγοχρονιότητι] om. U Αld. Η. St.,
νersione Gazae. addidit Sch. cum Vin. Vo. cod. Casaub. e
παραβλαστητικά] , U Sch.syll. : παρα versione Gazae et diuturnίtate ac fern
βλαστηκα Ρ2. παραβλαστικά Αld. Εdd. ο. poris breυίtate.
τοιαύτα] ταύτα St. ράφανος] corr. Βod, in marg. Sch. : ρα
πολυστεί έχη] Η.St.Sch. : πολυστελεχή Αld. φανίς Αld. Εdd. ; radir G. Interdum in
όόαν] ΡΑld. Βas. Sch.; ροιαν Cam. Iibris ράφανος brassίca et όαφανιςraphanus
Η. St. - καθάτερ Cam. Η. C0InnnutantuΓ.
ελάας] scribo ί. conjectura: cf. ad c. 6, δενδρώδει]. UΜ1 am. pr., Αld. Η. St.;
1; ελάτας U Αld. Η.; ελαίας cum mBas. δενδρώδη Μ2Μ1am.sec. Sch.
Vin. Palmer. Εxerc. p. 582 dederunt St. et " λέγομεν] U; ελέγομεν Αld. Εdd. ο.;
Sch. cujus emendationis auctοrem habuerunt dirimus G. Αdhuc in eadem disputatione
Gazam oleas quoque et./icos multi/idas di oratio versatur, ideo recte habet praesens.
miffere assolenf. De abiete hic sermonem ανανθών] Sch. : ανάνθων Αld. Εdd.
non esse posse neminem . fugit: ελαία et και άγριον] και addidi e conjectura;
ελάτη in libris mss. non raro commutantur. idem G. vel scriptum legit vel de sno ad
mΒas. dedit ελαίας και κοπάδας τας συκάς. jecit: Νam omnem plantam et sίluestren
Vo. ελέας και τας ελάτας habere dicitur. et urbanam g//icί posse hippon auctor σst.
κοπάδας] Recle Ηesych. τα επικεκομμένα Verba ή μη τυγχανον jubent και addere,
δένδρα. Sunt arbores quarum truncus quo sententia longe fit amplior et ad demon
praecisus est, ut inde novi surculi emittan stranda ea, quae antecedunt, magis apta.
tur, φuo fit ut arbor fruticis speciem acci Cf. 3, 2, 2, qui locus emendationem nostran
piat. Sed εώσι aptum non esse videtur, an confirmat.
fuit ποιούσι 2. φησιν] Η. St. Sch. : φασίν Αld.
συκάς] Αld. Εdd. ο.; συκάς U. Cf Εu ή μή] Sch. de conj. : perperam enim se
stath. p. 1963, 30. id ex Αld. Βas. sumsisse scribit in Comm. :
* μικρότητι διαιρείνl ...[ Αld. ; ήΐζί και μή U Αld. Cam. Βas. Η. St. Εquidem
δείν διαιρείν cum Heinsio St. Sch. ucla non habeo quomodo και possim tueri.
haec conjectura e versione Gazae diυίdeuda ανθοφόρα και ανανθή] sic Sch. ad Gazae
τιonnullα φuispίam./orfasse censuerit, Μi versionem./lorifera et/lori, erorte»: καρ
ror Schneiderum, φui Χenoph. Ηellen V, 1, ποφόρα άνθη Ρ2 Αld. Η. St., φuod Scal.
15 δείν intelligendum esse praecepit ipse, frustra defendit.
hic invitis libris id adjecisse. Docent hac φυλλοβόλα] φυλλόβoλλα U.
de re Ηerm. ad Vig. p. 745. Lob. ad Ρhryn. Ελεφαντίνην] ελεφαντίαν Ρ2.
ΠΙSΤΟR. ΡLΑΝΤ. Ι. 3. 13

ί.λ- - " ε γν ί τάς ιτί - Ζ- λέγ ι 4.- σ' ή δήλ ή
ποιωοεσιν υπερ ων και τας αιτιας οταν τις λεγη περι παντων κοινη οηλον ότι
λεκτέον ουχ ορίζοντα καθ' έκαστον εύλογον δε και ταύτας κοινάς είναι πάν
των... άμα δε και φαίνεται τινα έχειν φυσικήν διαφοράν ευθύς επί των αγρίων
και των ημέρων, είπερ ένια μη δύναται ζήν ώςπερ τα γεωργούμενα μηδ όλως
ν. " » ν " Α" Α" " " " Υ

δέχεται θεραπείαν αλλά χείρω γίνεται, καθάπερ ελάτη πεύκη κήλαστρο και
άπλώς όσα ψυχρούς τόπους φιλεί και χιονώδεις, ώςαύτως δε και των φρυγα
νικών και ποιωδών οίον κάππαρις και θέρμος, ήμερον δε και άγριον δίκαιον
καλείν αναφέροντα πρός τε ταύτα και όλως προς το ημερώτατον ο δ άνθρω
πος ή μόνον ή μάλιστα ήμερον.
6 τοιαύταις] scripsi de conjectura mea, Αuctar t. v. ΜV cum U Αld. consentire
ut deinceps διαιρετέον ex emendatione dicit.
Schneideri; τοις αυτοίς διαιρετέον Sch. ; και ταύτας] UΜV Λld. Sch. : και τας
τοις αυτοίς αιρετέον Αld. Εdd. : υcrum la αιτίας Η. dedit e versione Gazae nam caλι
1nen eisdem rebus cuncta amplecti con 8as ημοque communes omnium esse ratio
υenit G. διαιρετέον scribendum cum totus est: και τας αιτίας ταύτας St.
locus de divisionibus plantarum sit. Sch. ζήν ώςπερ τα γεωργούμενα "! UΜΡ
cxplicat: nίhίlonίιιμs famen his notis ge Αld. : δίχα θεραπείας τα δε addit InP. : ζην
nera comprehendere et distinguere con άνευ θεραπείας ώςπερ τα γεωργούμενα,
υenίf. Αι τοις αυτοίς est iί»dem nolis. ένια δε μηδ' Sch. et St. φui pro ένια δε
Quod cum sensum non habeat substituί τοι scripsit τα δε, cujus supplementi partem
αύταις scil. διαρέσεσι. Νexus sententiarum prioren Ηeinsius attulit, alteram mBas.
hic est: Εtsi hujusmodi differentiae non suppeditavit, utramque profectam e versione
valeant ad accurate circumscribendas divisi Gazae: Sί φuidem alia υιυere nequeant
ones, φuoniam cultura et loci earum mula absque cultura, ceu illa ηuae coli solent.
tiones efliciunt, tamen eae sunt adhibendae.' Αlia cultum nullum patiantur: sed defe
Νam in omni plantarum ordine, v. c. arbo riora reddantur. Recle Schn. in Αuctar.
ribus, fruticibus, herbaceis, est communis πe additamentum illud temerarium sit ve
character naturalis: quare si ordinum rati retur et videri sibi dicit falso dietum esse,
ones ac causas enarramus, de omnibus at φuasdam plantas sine cultu vivere omuino
φue cunctis dicendum est. Αιφue vero non posse. Gazae versione non sine summa
plantae silvestres atque domesticae etiam cautione ntendum esse in constituenda scri
natura φuodammodo inter se dilierre vi ptura demonstravi in praefatione. Sensus
«lentur. ] est: siquidem nonnulla ne vivere quidem eo
έγει γάρl έστι γαρ St. modo φueunt, φuo vivunt quae in agris co
Άή ύ? ποδισιν Αld. Εdd. ο. luntur, ac fiunt deteriora. Νihil ad hanc
Constanter fere substantivum πόα sine ι, rem illustrandam magis aptum quan Αristot.
adjectivum cum ι scriptum est in U. Clare Probl. ΧΧ. 12. pag. 924. a Βekk. In Ρar.2
scriptum ποιωδης exstat praeter hunc locum haec sic excerpta: ότι τινά γεωργούμενα
C. 1, 10, 4. C. 1, 10, 6. Η. 7, 8, 1. Η. 8, χείρω γίνεται οιον ελάτη πεύκη και απλώς
1, 1 et εγγειποιώδες (cum Μ. Αld.) Η. 7, 7, - θέρμος.
1: correctum Η. 1, 3, 6. Η. 3, 18, 8; ι in αλλά χείρω] UΜ Sch.syll.; α. και χείρω
rasura Η. 3, 18, 8. Η. 4, 2, 5 ac in ποιάριον Αld. Εdd. ο.
Η. 1, 7, 3; πωδων superscriptο οι Η. 1, 6, πεύκη . κήλαστρον] Μ 1 St. Sch. G. :
6. Duobus locis Η. 1, 3, 6 et Η. 1, 6, 11
est πωδων supersripto o. Αpparet igitur πευκη λάστρον Αld. Η. ac superseripto κη
genuinam ac prinam scripturam in U. tan Μ2V; πευκηλάστρον U.
tum non ubique fuisse ποιωδης. Αld. ubi ποιωδών] πωδων superscripto o U., πο
ωδών Ρ2 Αld. Εdd. ο.
φue ποωδης habet, φuacum Εdd. omnes
facinnt: sed Η. 7, 7, 1 εγγειποιωδες. Ιtaque ταύτα] suadente Sch. scripsi eum mΡ.;
ποιώδης ubiφue dedi. ταύτας Αld. St. Sch. , πρός τε ταύτας
om. Η.
εύλογον δε] U Αld. Η. St. : εύ. γαρ Sch.
ex ΜV dedisse se scribit in Comm. : sed in όλως προς το] προς το όλως St.
14 ΤΗΕΟΡΗRΑSΤΙ

7 Η. 6 St. CΑΡ ΙV. Φανεραι δε και κατ' αυτάς τας μορφάς αι διαφορα των όλων τε
και μορίων, οιον λέγω μέγεθος και μικρότης, σκληρότης μαλακότης, λειότης
τραχύτης, φλοιού φύλλων των άλλων, απλώς ευμορφία και δυςμορφία τις,
έτι δε και καλλικαρπία και κακοκαρπία. πλείω μεν γαρ δοκεί τα άγρια φέρειν
ώ ςπερ αχράς κότινος, καλλίω δε τα ήμερα και τους χυλους δε αυτούς γλυκυ
τέρους και ήδίους και το όλον ώς ειπείν ευκράτους μάλλον αυταί τε δη φυσι
και τινες ώςπερ είρηται διαφοραί και έτι δη μάλλον των ακάρπων και καρπο
φόρων και φυλλοβόλων και αειφύλλων και όσα άλλα τοιαύτα. πάντων δε λη
πτέον αεί και πάσας τους τόποις ου γαρ ουδ οιόν τε ίσως άλλως, αι δε τοι
αύται δόξαιεν αν γενικόν τινα ποιείν χωρισμόν οιον ενύδρων και χερσαίων ώςπερ
επί των ζώων έστι γαρ ένια των φυτών α ου δύναται μη εν υγρώ ζην διήρη
τα δε άλλο κατ' άλλο γένος των υγρών, ώστε τα μεν εν τέλμασι τα δε εν
λίμναις τα δ εν ποταμοίς τα δε και εν αυτή τη θαλάττη φύεσθαι, τα μεν
ελάττω και εν τη παρ' ημίν τα δε μείζω περί την ερυθράν, ένια δε ώσπερεί
κάθυγρα και έλεια καθάπερ ιτέα και πλάτανος, τα δε ουκ εν ύδατι δυνάμενα
ζήν ουδόλως αλλά διώκοντα τους ξηρούς τόπους των δ ελαττόνων έστιν α και
τους αιγιαλούς, ου μην αλλά και τούτων εί τις ακριβολογείσθαι θέλοι τα μεν
αν εύροι κοινά και ώςπερ αμφίβια καθάπερ μυρίκην ιτέαν κλήθραν, τα δε και
CΑΡ. ΙV. Quare equidem haec verba non integra ha
κατ' αυτάς τας] de corr. Sch. : και τα τ' , beri credo. Sch haec usque ad άλλως se
αυτάς τας scripto κα super και U ; κατά clusit uncis, φuod huic loco non apta esse
ταύτας τας ΜV Αld. : κατά τας ΙΙ. St; ./or putabat. Sed debebat sic etiam sequentia
mis in ipsis G. ad το αναγκαίον usque resecare, quae cum
verbis seclusis ita cohaerent utillis expulsis
και μορίων] τών interseruit Sch. ne intelligi quidem possint. Recte igitur
μικρότης] UΜ: σμικρότης Αld. Εdd. ο. Sprengel in Αnimadν. ad translationem ger
Ρaucis locis in Τheophrasto e codice U, πmanicam p. 27 Schneiderum reprehendit.
quem sequendum esse duxi, σμικρός dedi. Sic fere cohaerent sententiae: In omnibus
Cf. C. Ε. Ch. Schneider ad Ρlat. Ciν.
λις 1ίfferentiis enarrandis non est negli
p. 406 D. genda ratio locorum natalium. Loca υero
των άλλων] U Αld. ; τών τε άλλων πλ. diuisionem generalem planfarum g/ficere
Η. St. e versione Gazae: /olforum : reli posse υίdentur, φιμα terrestres et αφuatiles
φuorumque denίque pulchrifμdo et de/or distinguas. Ubi haec explicuit et exemplis
mίtas φuaedan. φύλλων, τών τε άλλων α. illustravit, pergit: talis υero distributio
Sch.syll. : φύλλων τών τε άλλων αι. Sch. naturae non consentanea est φuod ejus
cont. De asyndeto, cui Sch. adeo infen necessarias ratήones non sequitur. Dicit
sms fuit ut non dubitaret saepe contra libro autem δόξαιεν άν, pufαυerit aliquis, de eo
rum fidem scripturam deteriorem suscipere, quod mox ipse refutaturus est. Μι

monui ad c. 2, 4. Εditores ante Schnei μη εν] Αld. Η. : ει μη εν sine auctoritate
derum non animadverterunt, sic ut ipsi Ga cnm St. Sch.
zam secuti interpunxerunt, sententiam pror ουθ' όλως] dedi de conjectura paullo an
sus ineptam effici. daciore: εν τούτοις Αld. Η. Sch., om.St.
τις, έτι δε και l Sch. : τίς, έτι δε και Αld. Οuaedam degere in aquis minime pos
sunt G.
Π.: τίς έστι, και St.
καλλίω] καλλίω Αld. ut saepe. αιγιαλούς] διωκουσι i. unc. add. St.
ήδίους] mΡ mBas. Η. St. Sch. G. : ιδί 3. θέλοι] corr. Sch. : θέλει Αld. Η. St.
ους Ρ. Αld. εύροι] corr. Sch. : εύρη Αld. : εύρη Η. St.
" πάντων δε-τόποις] Dictio dura ac μυρίκην] U Sch.syll. Conjectura inve
incomta pro έπι πάντων δε ληπτέον αεί και nerant Sch. et Spr. , μυρρίνην Αld. Εdd. ο.
πάαας τας κατά τους τόπους διαφοράς. κλήθραν] Ρ; κλήθραν Αld. Εdd: ο.
ΗΙSΤΟR, ΡLΑΝΤ. Ι. 5. 15

των ομολογουμένων χερσαίων πεφυκότα ποτε εν τη θαλάττη βιούν, φοίνικα
σκίλλαν ανθέρικον, αλλά τα τοιαύτα πάντα και όλως το ούτω σκοπείν ουκ
οικείως εστι σκοπείν ουδε γαρ ουδ η φύσις ούτως ουδ εν τοις τοιούτοις έχει
το αναγκαίον, τας μεν ουν διαιρέσεις και όλως την ιστορίαν των φυτών ούτω
ληπτέον άπαντα δουν και ταύτα και τα άλλα διοίσει καθάπερ είρηται ταις
τε τών όλων μορφαίς και ταις των μορίων διαφοραίς, ή τώ έχειν τα δε μη
έχειν, ή τώ πλείω τα δ' ελάττω, ή τώ ανομοίως ή όσοι τρόποι διήρηνται πρό
τερον, οικείον δε ίσως και τους τόπους συμπαραλαμβάνειν εν οις έκαστα πέ
φυκεν ή μη πέφυκε γίνεσθαι. μεγάλη γαρ και αύτη διαφορά και ουχ ήκιστα
οικεία των φυτών διά το συνηρτησθαι τη γη και μη απολελύσθαι καθάπερ
τα ζώα.
CΑΡ. V. Πειρατέον δ' ειπείν τας κατά μέρος διαφοράς ώς αν καθόλου λέ-sll.ist
γοντας πρώτον και κοινώς, είτα καθ' έκαστον, ύστερον επι πλείον ώςπερ ανα
-ν ν - " "

θεωρούντας, έστι δε τα μεν ορθοφυή και μακροστελέχη καθάπερ ελάτη πεύκη
ν

κυπάριττος, τα δε σκολιώτερα και βραχυστελέχη οιον ιτέα συκή ροιά, και κατά
• ν. Υ. " " Α'

πάχος δε και λεπτότητα ομοίως. και πάλιν τα μεν μονοστελέχη τα δε πολυ
τελέχη τούτο
ν -
δε ταυτό τρόπον τινά και το παραβλαστητικά2 ή απαράβλαστα
λ λ λS - ί ο ν - " "ν " %. - " - . . Α- * -ν

είναι και πολυκλαδή και ολιγόκλαδα καθάπερ ο φοίνιξ, και εν αυτοίς τούτοις

ομολογουμένων] U Αld. Εdd. : ομολο CΑΡ. V.
γουμένως Sch. φui de scriptura perperam έστι δεj U.: έτι δε ΡΜ Αld.: δε etiam
retulit ad Χenoph. Ηell. 2, 3, 38.
V: έστι 0ή mΡΗ. St Sch. : έστι δη ουκ έτι
πεφυκότα] εύρη αν i. u. add. St. δε mV ο.
τη θαλ.] τη om. Ρ.
φοίνικα] in oίoν mutavit St. ροια] U Αld. Η. St: ρoία Μ; ρόα Sch.
σκί λαν] σκύλλαν Ρ. ταυτό] de conj. Schneideri, qui το αυτό
αλλει] και αλλα St. sic. scripsit: αυτό UΜVΡ Αld. Εdd. ; γρ. ίσως
πάντα] εαsu exeidit in cont. Sch. Αd αυτο mΡ.
πάντα subaudies e sequentibus : ουκ οικεία τώ| mΡΑld. Εdd. ο, το UΡ, φuod pro
scil. τής των φυτών / ύσεως. bat Sch. in Αuctario, sed in syll. non sub
τάς μεν ουν-τα ζώα.] Ηaec verba, qui stituit.
bus pars disputationis clauditur, φuo nunc παραβλαστητικά] U. : παραβλαστικά Αld.
loco posita sunt, minime apta esse nemo non d. ο.
videt. Sch. verba άπαντα-πρότερον ut
huic loco incongrua seclusit. Αt debebat ή απ.] Αld. Εdd. ο. : ή το απ. U : και απ.
omnia usque ad finem capitis seclndere. Ρ: ή τώ απ. Sch. syll.
Εφuidem nihil mutavi, φuanquan ordinem πολυκλαδή] πολυκλαδί St.
disputationisturbatum esse apparet. For ό] UΜΡ Sch. : η Αld. Η. St.
san pars extrema capitis aliunde in con
textum venit. φοίνιξ] ΡΑld. Εdd. ο. : φοίνιξ Μ Sch.
τα άλλα] : U: τάλλα Αld. Η. St., άλλα syll. : φοίνιξ U ut saepius. Αd C. pl. 1, 2,
Sch.cont.: ταλλα Sch.syll. 1 adnotavit doctissimus Αmati: ,, Deinceps
όλων] de corr. Scaligeri H. St. Sch. ; φοίνιξ ubique Codex. Αt aliquoties libra
άλλων Αld. : caeferorum G. rius Urbinatis de accentu dubius utrumque
τώ] Post τω ter add. τα μεν St. appinxit, atque hic potiora habeo gramma
τροποι] de corr. Scaligeri H. St. Sch. : ticorum testimonia. Cf. Εllendt Lexic.
τόποι UΜVΑld., υcί φuemadmodum supe-. Soph. s. νν. κήρυξ et φοίνιξ et Lobeck
rius είtus diυϊsimus G. Ρaralip. p. 411. Αrist. Vit. long. et brev.
* δε ίσως] nam loca G. c. 4. p. 406 a φοίνιξ dedit Βekker, Sic ubi
το] Cam. Η. St. Sch., τό Αld. Bas. φue fere Αldina Τheophrasti.
16 ΤΗΕΟΡΗRΑSΤΙ -

2.
έτι κατά ισχύν ή πάχος ή τάς τοιαύτας διαφοράς, πάλιν τα μεν λεπτόφλοια
καθάπερ δάφνη φίλυρα τα δε παχύφλοια καθάπερ δρυς, έτι τα μεν λειόφλοια
καθάπερ μηλέα συκή τά δε τραχύφλοια καθάπερ αγρία δρυς φελλός φοίνιξ.
πάντα δε νέα μεν όντα λειoφλοιότερα, απογηράσκοντα δε τραχυφλοιότερα, ένια
δε και ρηξίφλοια καθάπερ άμπελος, τα δε και ώς περιπίπτειν οίον ανδράχλη
μηλέα κόμαρος, έστι δε και των μεν σαρκώδης ο φλοιός οιον φελλού δρυός
αιγείρου των δεινώδης και άσαρκος ομοίως δένδρων και θάμνων και επετείων
οιον αμπέλου καλάμου πυρού. . και των μεν πολύλοπος οιον φιλύρας ελάτης
αμπέλου λινοσπάρτου κρομύων, των δε μονόλοπος οιον συκής καλάμου αίρας.
κατά μεν δη τους φλοιούς εν τούτοις αι διαφοραί τών δε ξύλων αυτών και
όλως των καυλών οι μέν εισι σαρκώδεις οίον δρυός συκής, και των ελαττόνων
βάμνου τεύτλου κωνείου, οι δε άσαρκοι καθάπερ κέδρου λωτου κυπαρίττου,
και οι μεν ινώδεις τα μεν γαρ της ελάτης και του φοίνικος ξύλα τοιαύτα τα
κατά ισχυν] U Sch.syll. : κατά την ι. nominat : semel Η. 4, 15, 2 ο άνδραχλος est
Αld. Εdd. ο. - Ρaullo ante εστί St. de arbore. . Εx praecepto Ηelladii Chrest.
τάς-διαφορές] τα τοιαύτα διαφορα Η. p. 16 ανδράχλη est forma attica, φuam au
St., quod Sch. in comm. et syll. substituit ctore U Τbeophrasto restituendam esse
CΟ ΠS("Ιn U18.
lectioni praescriptae, quam UΜV Αld. ex
hibent. G. Ιtem robore ef crassifμdine μηλέα] corr. Η. Steph. Τhes. Τ. V. s, ν.
aut aliquibus hu/μsmodi differentiis dis αδράχνη, RConst. ad h. 1. Η. St. Sch. :
cernendum. Subaudiendum est διαφέρει. νηλεία UΜΡ Αld. : νήλεια ΡεV: om. G. Fir
mat emendationem Plin. 1. 1. ut malo une
" φίλυρα] UP2. Η. St. Sch.; φίλλυρα donί. - Dein κόμαρνος Ρ2.
Αld. Μ.; tilia G. .
δρυς] UΜVP2 Αld. : U δρυς ut saepe; φελλού] φελού Αld, sol.: φελλόδρυός St.
αγρία δρύς Η. Sch, πολύλoπoς] Αld. Η. Sch. : . πολύλλοπος
St. : πoλαίοπος sed correctum ut sit πολύ
λειοφλ. καθάπερ] λειoqλ, οίον Ρ2. οπος U: πολύοπος Ρ2 ; multiplea funicis G.
αγρία δρύς] Αχρία Δρύς St: φιλύρας]. Η., St. Sch:: φιλυρος U Ρε:
πάντα] U P2 Sch.syll.; ταύτα Αld. Εdd. φίλυρος ΜV; φίλλυρας Αld.
o. - Dein λειoφλοιότα Ρ2.
τραχυφλοιότερα] de corr. Η. St. Sch.; κρομύωνl Vide ad 5, 1, 6, κρομμύων
παχυφλοιότερα 'U Μ Αld. : παχυφλοιότα Αld. Εdd. : κρομνύων P2.
Ρε. : scabrioriφue G. : omnibus in senec/a μονόλοπος] μονοπος U.: μόνοπος Ρ2.
rugostor Ρlin. 16, 31. Cf. Βast. Comm. οιον] οίον om U, dat P2.
Ρal. ad Greg. Cor. ed. Schaef. p. 731.
ρηξίφλοια] de corr. St. Sch.syll. : ριζί " . ραμνου] dedi de conj. : βάμνου Ρ2;
φή" sub ζposito etλ super φ scri βαλάνου Αld. Η. Sch. : λαπάθου e coni.
pto U ; ριζίφλοια Ρ. ; ριζοφ λοια Ρ2 Αld. Βodaei St. In Comm. μαλάχης scriptum
fuisse suspicatur Sch., φuia supra c. 3, 2
Εdd.; ρηξόφλοια scripserat cum Casaub. ad μαλάχη et τεύτλον juncta habeantur. Quod
Αthenae. p. 126 Sch.cont. : radicis specί argumentum etsi non rejiciam, leve tamen
nen (l. speciem) gerit G. Veram esse emen est. Libenter igitur quod Ρ praebet, le
dationem e Ρlin. 1. 1. et 4, 15, 2 videbis,
ubi ανδραχλη vocatur φλοιoρραγής. viter mutatum, amplexus sum.
ως περιπίπτειν] ωςπεριπίπτον Ρ2. κωνείου] Sch. syll. : κωνίου correctum in
ανδράχλη] dedi de conj., ανδράχνη UΜ κωνείου U: κωνίου Αld. Εdd. ; κονίου Sch.
VΡΡε Αld. St., αδράχνη cum Scaligero Η. cont. κώνειον Αld. tantum non ubique. Εt
Sch. : potulacae Ε Μiror Schneiderum libri noni 8, 3. 15, 9. 16, 9 et 6, 2, 9 ac
tam parum sibi constitisse ut hoc loco Sca 7, 6, 4 U ab Αldina κώνειον exhibente non
ligero obsecutus αδράχνη corrigeret, ceteris discrepare videtur. -

ανδράχνη teneret. Debebat vero ubi arbor τα- τοιαύτα] Uncos quibus haec in cont.
nominatur cum Urb. ανδράχλη, scriberg, secluserat Sch. removit in syllabo. Sexus
φuam formam 3, 3, 3. 3, 4, 6 et 4, 15, 1 bis mutati, φuo offendit, causa aperta. Dedi
praebet; eandem habet de planta oleracea ηutem cum P τα γάρ της, τα μεν γαρ της
C. 1, 10, 4, φuam C. 4, 3, 2 ανδραχύνη Αld. Εdd. ο.
4

ΗΙSΤΟR. ΡLΑΝΤ. Ι. 5. 17

δε άϊνα καθάπερ της συκής. ώςαύτως δε και τα μεν φλεβώδη τα δάφλεβα.
περί δε τα φρυγανικά και θαμνώδη και όλως τα υλήματα και άλλας τις αν
λάβοι διαφοράς ο μεν γαρ κάλαμος γονατώδες ο δε βάτος και ο παλίουρος
ακανθώδη. η δε τύφη και ένια τών ελείων ή λιμναίων ομοίως αδιάφρακτα και
ομαλή καθάπερ σχοίνος, ο δε του κυπείρου και βουτόμου καυλός ομαλότητά
τινα έχει παρά τούτους έτι δε μάλλον ίσως ο του μύκητος, αύται μεν δή "

δόξαιεν αν εξ ών η σύνθεσις, αι δε κατά τα πάθη και τας δυνάμεις οίον σκλη
ρότης μαλακότης γλισχρότης κραυρότης μανότης κουφότης βαρύτης και όσα
άλλα τοιαύτα η μεν γαρ ιτέα και χλωρον ευθύ κούφον ώςπερ ο φελλός ή δε
πύξος και η έβενος ουδε αυανθέντα και τα μεν σχίζεται καθάπερ τα της ελά
της τα δε εύθραυστα μάλλον οιον τα της ελάας, και τα μεν άοζα οίον τα της
>

ακτής τα δε οζώδη οίον τα της πεύκης και ελάτης. δεί δε και τας τοιαύτας 5.
»

υπολαμβάνειν της φύσεως, εύσχιστον μεν γαρ η ελάτη τώ ευθυπoρείν, εύ

δε άϊνα] corr. Sch. cum G., φui eneroes αι δε] mBas. Sch. G.; ή δε U Αld. Η. : έτι
vertit: δε βίνα U: δε . . . να Μ; δε μανα δε St.
ΑΙd. Εdd. σκληρ. μαλακ, γλισχρ. κραυρ.] U Sch.
ύλήματα] corr. Sch., admonitus a C. Ηoff syll.; σκληρ. γλισχρ. κραυρ. secunda voce
maun ς κλήματα Αld. Εdd. ; εαrmentorum G. omissaΜΑld. : μαλακ, σκληρ. κραυρ. γλισχρ.
Η. St. Sch. voce prima sumta e versione
τις] τίς Αld. Gazae sed ordine perverso. Cum Αld. facit
γονατώδες] U Αld. : γονατώδης Η. St. Ρ, sed in margine adscriptum post σκληρότης
Sch. Τamen ακανθώδη iidem intactum est μαλακότης et post κραυρoτης πυκνότης:
reliquerunt. idque profecto desideratur,
τύφ η] tacito dedit Sch., recte φuanquam και χλωρόν-φελλός] UΜV Αld, Gaza:
nonnisi uno loco, 4, 10, 5, UΜ sic exhibent. δalia enim sίcca tantummodo leυϊs, suber
Ρlantam palustrem per υ scribendam esse, etiam υίride leυe est. Inde hanc procudit
contra frumenti genus per ι e Dioscοr. 3, 133 scripturam Η. ιτέα αύανθείσα μόνον κούφη,
et fr. Αntipatri in Αnal. Π. p. 115, coll. cum ελλός δε ευθύς και χλωρός, susceptam a
Αrist. Ηist. Αn. 8, 21. Ηesychio s, v. τίφαι ξζίζιαίο Αιφue St., φui solet in Τheo
statuendum. Ωuanquan, inquit Sch., τίφη phrasti libris pro lubitu atque arbitrio satis
palustri herbae melius convenit quam frn temerario grassari, scripsit τα μεν γαριτέας
mento: Graecia enim antiqua τίφος paludem ξύλα αυανθέντα μόνον κούφ α ώςπερ φελ
appellavit. Εthic guidem τίφη U Αld. Εdd.; λού τα δε πύξου και έβένου ουσ' αύαν
tipήe G. θέντα.
ελείων] Sch. : ελείων Αld. Εdd. έβενος] Ρ Η. St. Sch. Sic Dioscοrides
ομοίως] non septa pariter atque αequα et Αristot. Μeteor. 4, 7; έβηνος Αld. ; hebe
ιία G. absque sensu. Conjicio ομωνύ nus G. έβεννος dat U 5, 3, 1. - αύα
μων fuisse: certe σχοίνου plures sunt θέντα U.
specιes. σχίζεται) dedi de conj.. Verte: Ιά<st είcλ
τούτους] Ρ Η. St. Sch.; τούτοις mΡ Αld.; spalten, σχισθέντα UΜV Αld., σχιστα Η.
Ρeculiarem G. St., εύσχιστα cum Vo. Sch.;./issiles G.
μύκητος] Sch. in comm. hane profligavit τα τής-τα της] St. Sch. : ο τής-υ της
emendationem - ομαλότητά τινα ιδίαν έχει, Αld. Η.
παρά τούτους σ' έτί μάλλον, Vellem dixis 5, εύθραυστα] mΡ, άθραυστα UΡΑld.
set quid hoc loco.fungo faciamus, μύκητος Η. St., θραυστα corr. Sch.; /ragili, G.
vitiosum esse contendo, Venit in mentem Scripturam άθραυστα mendosam esse et
αννήτου. *
άλλον convincit, et Ρlin. 16, 73 ac ipse
*, άν εξ] αν είναι διαφοραί εξ St., αν h. 5, 6, 1 docent. Praeferendum vero est
είναι αι διαφοραί τούτων των μορίων εξ εύθραυστα simplici θραυστι, φuia. compo
Sch. Saepe, quae Sch. in contextu inseruit, sita hujusmodi verba fere semper habet Τh.,
subintelligenda sunt. eoque etiam libri ducere videntur.
18 ΤΗΕΟΡΗΠΑSΤΙ

θραυστον δε η ελάα διά τό σκολιόν και σκληρόν εύκαμπτον δε η φίλυρα και
όσα άλλα διά τό γλίσχραν έχειν την υγρότητα. βάρυ δε η μεν πύξος και η
έβενος ότι πυκνά, η δε δρυς ότι γεώδες. ώςαύτως δε και τα άλλα πάντα προς
η Α' » ,

την φυσιν πως αναγεται.
ΗΙ.8 St,
CΑΡ. VΙ. Διαφέρουσι δε και ταις μήτραις πρώτον μεν ει ένια έχει ή μη
έχει καθάπερ τινές φασιν άλλα τε και την ακτήν, έπειτα και εν αυτοίς τοίς
έχουσι των μεν γάρ εστι σαρκώδης τών δε ξυλώδης τών δε υμενώδης και
σαρκώδης μεν οίον αμπέλου συκής μηλέας ροιάς ακτής νάρθηκος, ξυλώδης
δε πίτυος ελάτης πεύκης, και μάλιστα αύτη διά το ένδαδος είναι, τούτων δ
έτι σκληρότερα και πυκνότερα κρανείας πρίνου δρυός κυτίσου συκαμίνου έβέ
νου λωτού, διαφέρουσι δε αυται και τοίς χρώμασι μέλαιναι γάρ δή πάσαι
και της δρυός ήν καλούσι μελάνδρυον, άπασαι δε σκληρότερα και κραυρότερα
των ξύλων δι' 6 και ουχ υπομένουσι καμπήν. μανότεραι δε αι μεν αι δ ού.

ελάας] έλαίας Αld. Εdd. ο. συκής] Ρ Η. St. Sch. : σικής Αld.
άοζα] ex emend. Palmerii Εx. p. 582. ροιάς] UΡΡ 2 Αld. Η. St. ; ρόας Sch.
Sch.; λόξα U; λοξά ΡΑld. ΙΙ. St. : γρ. άοξα
πίτυος] οιον praeponit St.
InΡ; enodes G.
οζώδη] ΡΜV Vo. Ρalm. 1. 1. Βas. St. Sch. : αύτη] i. e. ή της πεύκης μήτρα. Sic dedi
monente Sch. in Αuct.; αυτή U'Αld. ; αυτή
οξώδη Αld. Cam. Η. ΜV, ταύτης Η. St. Sch.; αυτής Ρ2.
φύσεως] i. u. διαφοράς add. St. atφue
pergit δια το εύσχ. -
ένδαδος] Ρ2 Αld. sine , subscripto.
εύσχιστον] Αld. Εdd, o.: άσχιστον sed κρανείας] κρανίας ΡΡ, Αld. Εdd. ο. Εis
in corr. ευ apparente U et Μ. - Ρε: ότι φuae de scriptüra hujus vocis exposnit Lo
σχιστον μεν ή ελάτη. beck Paralip. p. 339 adjicio hic, φuod et
εύθραυστον] mΡ, άθραυστον UΡΡ2 Αld. haee et θηλυκρανεία, in U primitus scripta
Η. St., θραυστον corr. Sch. est in εια, superposito iota super syllabam
ελάα] ελαία Αld. Εdd. ο. ει. Sunt illi 3, 4, 2 ubi bis, 3, 4, 3 bis, 3,
4, 6. 3, 6, 1. 3, 12, 1 bis. - Uno loco θη
φίλυρα]. Ρε Βas. Εdd. ο.; φίλλυρα Ρ; λυκρανίαν ex U adnotatum est, 1, 8, 2. Ωuo
φύλυρα Αld. Cam. fit ut ι illud correctioni deberi atque genui
είμα") ΜVΡΡς Sch., γλίσχρον Αld. nam formam in εια terminalam fuisse cre
dam.

έβενος] Ρ Η. St. Sch. : έβηνος Αld. : έβεν κυτίσου] κυτίσσου Αld. ; κυτύδου Ρ2.
νος Ρε.
" συκαμίνου] U Ρε Sch.syll. , συκαμίνων
CΑΡ. VΙ. ΑΙd. Εdd. ο.

* αύται] Ρ2 : corr. Sch. in Αuct. : αυτοί
ακτήν] ακτήν Sch. Vide ad 3, 13, 4. Μi UV, αύται Αld. Εdd.
rum omnino, de φua hic dubitari dicit
an habeat μήτραν necne, eidem ακτή paullo μέλαιναι] Vitium hic sedere manifestum
mox protimus μήτραν σαρκώδη tribui. est, Sch. και μάλιστα ή της δρυός se malle
dixit, Fortasse δή τινων fuit. και η δε
έπειτα και εν] Ρε; sic correxerat cum Vo. της δρ. St. ν
Sch. : έπει και τα εν UΜV Αld. : nam et in
ter eas φuae certo habent alits carnosa G; και κραυρότεραι] U Sch.syll. ; και
επει και εν Η. , έτι και εν S1. τέραι (sic) Ρ2 : om. Αld. Εdd. ο. Λογι

γαρ] UΜVΡΡ2 Αld. : om. Η. St. Sch., φui omnesque lignis durtores G.
sublata interpunctione haec proximis jun ουχl mP et Sch. de conj. : G. Οuamobrem
gunt. ./learum nullum recipίunt, om. ΡΡε Αld.
και σαρκ.] Ρε; και om. Αld. Εdd. ο. Εdd. Sensus negationem flagitaι.
ΗΙSΤΟR. ΡΙ,ΑΝΤ. Ι. 6. 19

" ν

υμενώδεις δεν μεν τοις δένδροις ουκ εισίν ή σπάνιοι, εν δε τοις θαμνώδεσι
και όλως τοίς υλήμασιν οίον καλάμω τε και νάρθηκι και τοίς τοιούτοις εισίν.
έχει δε την μήτραν τα μεν μεγάλην και φανεράν ώς πρίνος δρυς και ταλλα
προειρημένα, τα δ' αφανεστέραν οιον ελάα πύξος ου γαρ έστιν αφωρισμένην
ούτω λαβείν αλλά και φασί τινες ου κατά το μέσον αλλά κατά το πάν έχειν
ώστε μη είναι τόπον ώρισμένον δι' δ και ένια ουδ αν δόξειεν όλως έχειν επει
και του φοίνικος ουδεμία φαίνεται διαφορά κατ' ουδέν διαφέρουσι δε και ταις
ρίζαις, τα μεν γαρ πολύρριζα και μακρόρριζα καθάπερ συκή δρυς πλάτανος
εάν γάρ έχωσι τόπον εφ οσονούν προέρχονται, τα δε ολιγόρριζα καθάπερ
ροια μηλέα, τα δε μονόρριζα καθάπερ ελάτη πεύκη μονόρριζα δε ούτως ότι
μίαν μεγάλην την εις βάθος έχει μικράς δε από ταύτης πλείους, έχουσι δε
και των μη μονορρίζων ένια την εκ του μέσου μεγίστην και κατά βάθους ώςπερ
αμυγδαλή ελάα δε μικράν ταύτην τάς δε άλλας μείζoυς και ώς κεκαρκινωμέ
νας. έτι δε των μεν παχείαι μάλλον τών δε ανωμαλείς καθάπερ δάφνης ελάας
τών δε πάσα λεπται καθάπερ αμπέλου. διαφέρουσι δε και λειότητι και τρα
χύτητι και πυκνότητι πάντων γάρ αι βίζαι μανότερα των άνω, πυκνότεραι δε
άλλαι άλλων και ξυλωδέστεραι και αι μεν ινώδεις ώς αι της ελάτης, αι δε
σαρκώδεις μάλλον ώςπερ αι της δρυός, αι δε οιον οζώδεις και θυσανώδεις

μανοτεραι-αι δ'ού] UΜVΡΡ2 Αld. Sch. : sequentibus huc illata in Αld. Μale igitur
φuae verba pro integris habere nequeo, φuod Βodaeus ελαία substituit, recepit Sch. Νam
neque per se recte dicta neque loco de oleae radicibus pauΠo mox mentio fit.
suo apta sunt. Debebat esse: και αι μεν Ceterum ροια U Αld. Εdd.; ρόα Sch.
μανότεραι αι δε πυκνότερα, νει και αι μεν δε ούτ.] U, Sch. de conj. ; δε om. Αld.
μαναι αι θ' ού. Η.: μανότεραι δε αι μεν, "Εdd. Εtiam Ρ2 habet δε, cetera vero con
αι δε υμενώδεις, St.: μανότ. μεν αι μεν αι tracta. Sch. haec repugnare dicit iis quae
δε υμ.
ώς τους] om. Ρ2. - Dein oίoν καλάμη 3, 6, 4 de abietis radicibus aferuntur, Αt
ibi μετρίως βαθύρριζα dieuntur, φuod cum
και νάρθηκί εισιν, αλλά και τα μεν μεγά his non pugnat: praeterea vero ibi, φuae ab
λην και φανεράν έχει την μήτραν ως πρί aliarum regionum incolis accepta erant, ex
νος Ρ 2. ponuntur.
πρίνος] Ρε, πρίνος U , πρίνος Αld. βάθος] κάθος Αld. sol.
Εdd: ο.
δρύς] ψ; U. μή μονορρίζων] U, sed ρ simplici scri
Ά Sch.syll. : τα άλλα Αld. Εdd. ο. ptum, Sch.syll.: μή om. Αld. Εdd., πολυρ
προειρημένα] U, τα προειρ. Αld. Εdd. ο. ρίζων cum Sealig. Sch.cont.
ελαα) ελαία Ρ2 Αld. Εdd. ο. βάθους] UΜV Αld. Sch.; βάθος Η. St.
δόξει εν] δόξιεν Αld. sol. αμυγδαλή] Corr. Sch. : amψgdala G.;
* πολύρριζα] πολύριζα U. αμυγδαλαί UΜV, αμυγδαλαι Αld.; αμυ
γδαλή Η. St.
και μακρόρριζα] mΡ; corr. Sch. εμπι
Scalig. e versione Gazae aliis enϊm multae δε] mBas. Η. St. Sch. : om. UΜV Αld.;
sed olea G.
longaeque radices, και τα ακρόριζα U, και
τα κούροι" Ρ2, και ακρόρριζα Ρ Αld. τας δε] .mΡ: cum Vo. Vin. Sch. ; τάς τε
Αld. Η. St. G. copulam om.
συκή] σική Αld. : om. Ρ2. 4. αι βίζαι] αι κάτω ρίζαι St.
οσονούν] Η. Sι. Sch.: όσον ούν Αld. : μανότερα]
Αld. Εdd. ο. UP2 Sch.syll.; μανώτεραι
- ρ
εφοσούν Ρ2.
καθάπερ ροιά] UVΡΡ2: μt punicae G., οζώδεις] οξωδεις Ρ2. Proxima in eodem
καθάπερ Ά ροιά Αld. Η. et cum aste sic scripta sunt σαρκώδεις ως αι της δρυός.
αι θ' οιον.
risco ante ελάτη Βas. Vox ελάτη errore e
20 ΤΗΕΟΡΗRΑSΤΙ

ώςπερ αι της ελάας, τούτο δε ότι τας λεπτάς και μικράς πολλάς έχουσι και
αθρόας επεί πάσαι γε και ταύτας αποφύουσιν από των μεγάλων αλλ' ουχ
ομοίως αθρόας και πολλάς, έστι δε και τα μεν βαθύρριζα καθάπερ δρυς, τα
δ επιπολαιόρριζα καθάπερ ελάα ροια μηλέα κυπάριττος. έτι δε αι μεν ευθείαι
και ομαλείς αι δε σκολια και παραλλάττουσαι τούτο γαρ ου μόνον συμβαίνει
διά τους τόπους τώ μή ευοδείν αλλά και της φύσεως αυτής εστιν ώςπερ επί
της δάφνης και της ελάας ή δε συκή και τα τοιαύτα σκολιούται διά το μη ευ
οδείν. άπασαι δ έμμητροι καθάπερ και τα στελέχη και οι ακρεμόνες και
εύλογον από της αρχής, εισί δε και αι μεν παραβλαστητικαί εις το άνω κα
θάπερ αμπέλου βόας, αι δε απαράβλαστοι καθάπερ ελάτης κυπαρίττου πεύκης.
αι αυται δε διαφοραί και των φρυγανικών και των ποιωδών και των άλλων,
πλην ει όλως ένια μη έχει καθάπερ ύδνον μύκης πέζις γεράνειον, τα μεν
πολύρριζα καθάπερ πυρός τίφη κριθη, πάν το τοιούτο καθάπερ εικαζούσαις,
τα δ ολιγόρριζα καθάπερ τα χεδροπά, σχεδόν δε και των λαχανωδών τα
πλείστα μονόρριζα οιον ράφανος τεύτλον σέλινον λάπαθος πλην ένια και απο
ελάας] ελαίας Ρς Αld. Εdd. ο. και επίγεια καθάπερ ους καλούσι τινες πέ
επιπολαιόρριζα] επιπολαιόριζα Pε. ζιας άμα τοις μύκησι γινομένους άρριζο,
αρ και αυτοί τυγχάνουσιν, φuae ex eodern
επει πάσαι γε και ταύτας] Αld. sed πάσαι heophrasto afferuntur. Αd illum locum
γε scr., Η. St. Sch.syll.; επεί πάσαι τε (cum Dalec. ,,Ceraunion, nigrum tuber i. e. ni
pp.) κ. τ. U et sine pp. ΜVΡ, έτι dat cod. gra carne (ut ύδνον simpliciter tuber carne
Cas. , έπει πάσαι γε τοιαύτας Sch.cont. candida) velut ambustum fulmine atque
ελάα] έλαία Ρς Αld. Εdd. ο. λιτόφλοια, σοrtice tenut conjicit, reprehen
ροια] U Αld. Η.; όοία St. ; ρόα Sch. ; sus a Salmas. Εx. Ρlin, p. 498. Εx Αthe
ordine inverso μηλέα όσια Ρ2. naeo hausisse videtur Εnstath. p. 1017, 19
κυπάριττος] UΜΡ, Sch.syll.; κυπάρισσος τό, ύδνον το και γεράνειον κατα τινας.
Αld. Εdd. ο. Αthenaeum notat, φuod haec interλειόφλοια
retulerit, Salm. 1.1. Ρlin. 19, 12 Sϊmile est
έτι δε] ΜmΡ Vo. Vin. St. Sch. : επί δ'
V, έπει δε U Η. , έπει θ' ΡΑld. : item G. [tuberi] . . . . et 7uod in Graecία geranton
[cerananion cod.Τhueanus cf. Salmas. 1.1.],
αι] ή V. et 14 Sunt et in./ungorum genere Graects
σκολιαι] σκωλιαι Αld. sol. dioti pezicae, qui sine radice aut pedt
παραλλάττουσαι] παραλλάττουσα Αld. sol. culo nascuntur. ,, Rectius fuerit πέζιξ"
επί της] Codd. cum Αld. Sch. ; και της Schweigh. ad Αthenae. 1. 1. Comparatis iis
Η. St. Scilicet Camotiana, φuam expressit quae apud eundem Αthenaeum ex codem
Η., επί compendio scriptum habet. Τheophrasto laudata sequntur, φuae ad c. 6,
συκή] σική Αld. Cam. solae. 5 dabimus, κεραύνιον scribendum esse vi
σκολιούται) σκλιούται Αld. sol. detur.
" έμμητροι] mΡmBas. St. Sch. (in cont. τα μεν] τα μεν γαρ Sch.
σαsu και antepositum), έμμετροι UP Αld. καθάπερ εικαζούσαις] Locus corruptus;
Η.; έμμητοι ΜV. sic exhibeht UΜV Αld. Cam., καθάπερ εί
παραβλαστητικαί] U, παραβλαστικαί Αld. κάζoυσαν cum asterisco et interposito laeu
Εdd. ο. Deinceps εις το άνω om. St. nae signo Βas. ; κ. εικάζουσιν Η. St. : omnt
αμπέλου ρόας] St. Sch. et G., άμπελος busque hufusmodiesse είrmilitudine quadam
concernuntur G.
ρόα U Αld. Η. -

πέζις γεράνειον] corr. Sch. auctore Ca ολιγόρριζα] ολλιγ- Αld. Cam.
saubono ad Αthenae. pag. 127, πύξος κρά "ά έ". U1. Αld.
νήεδροπα] Η. : χεσρ
χέδροπα St. Sch.
νιον UΜV Αld. ; πόξος κρανιον Η. St. : cra
nium altero omisso G. Seilicet Αthenae. 2, " όατανος] U Αld. Εdd., βαφανίς eum
o. 19 Θεόφραστος εν φυτικούς λειόφλοια κα Βodaeo e Plin. 9, 6 Sch. : sed ότασίσα G.
θάπερ ύδνον μύκης πέζις γεράνειον Sed Cum hic commode oraεείρα mominari po
paullo post c.20 υπόγεια δε τα τοιαύτα εστι tuerit, haud dubitavi codicibus obsequi.
ΗΙSΤΟR. ΡΙ.ΑΝΤ. Ι. 6. 21

φυάδας έχει μεγάλας οιον το σέλινον και το τεύτλον και ώς αν κατά λόγον
ταύτα βαθυρριζότερα των δένδρων, εισί δε των μεν σαρκώδεις καθάπερ ραφα
νίδος γογγυλίδος άρου κρόκου των δε ξυλώδεις οίον ευζώμου ώκίμου και των
αγρίων δε των πλείστων, όσων μη ευθύς πλείους και σχιζόμεναι καθάπερ πυρού
κριθής και της καλουμένης πόας. αύτη γαρ εν τούς επετείοις και εν τοις ποι
ώδεσιν η διαφορά των ριζών ώστε τας μεν ευθύς σχίζεσθαι πλείους ούσας και
ομαλείς,
δε πλείουςτων
αι δε άλλων τών
διαφοραί μίανριζών
ή δύοεντάς
τοιςμεγίστας
υλήμασικαικαιάλλας από τούτων,
λαχανώδεσιν εισίόλως
γαρ τ. 109 St.
Η.

αι μεν ξυλώδεις ώςπερ αι του ώκίμου αι δε σαρκώδεις ώςπερ αι του τεύτλου
και έτι δή μάλλον του άρου και ασφοδέλου και κρόκου αι δε ώςπερ εκ φλοιού
και σαρκός ώςπερ αι των βαφανίδων και γογγυλίδων αι δε γονατώδεις ώςπερ
αι των καλάμων και αγρώστεων και εί τι καλαμώδες, και μόναι δη αυται ή
μάλισθ' όμοιαι τους υπερ γής ώςπερ γαρ κάλαμοί εισιν ερριζωμένοι ταις λε
πταίς, αι δε λεπυρώδεις ή φλοιώδεις οίον αίτε της σκίλλης και του βολβού
και έτι κρομύου και των τούτοις ομοίων. αιει γάρ έστι περιαιρείν αυτών.
πάντα δε τα τοιαύτα δοκεί καθάπερ δύο γένη ριζών έχειν τοίς δε και όλως ".
τα κεφαλοβαρή και κατάρριζα πάντα τήν τε σαρκώδη ταύτην και φλοιώδη,
καθάπερ ή σκίλλα, και τας από ταύτης αποπεφυκυίας ου γαρ λεπτότητι και

σέλινον] UΜΡΒas. St. Sch.: σέληνον Αld. 7. ξυλώδεις] Vo. Η. St. Sch. : lignosae
Cam. : σέλ ον Η. : apίum G. Ρost h. ν. prae G. : υλώδεις UΜV; λαχανώδεις ΡΑld.,
eunte Βodaeo e Ρlin. 1. 1. addidit intra un ξυνώδεις πmΡ.
cos inclusum μαλάχη Sch. ωκίμου) Αld. Sch.; ωκύμου Η. St.
λάπαθος] U Αld. Εdd. 7, 2, 7 et 7, 4, 2 ασφοδέλου] cum Αldina Εdd. ο.; ασφοδε
est λάπαθον. Videtur autem utraque forma λου U. Cf. Τhom. Μ. ed."Blanc. p. 118, ubi
in usu fuisse: illam habent sexu femin.
laudantur Grammatici, guibus adde Βekk.
Εustath. p. 1413. Snid. Ειym. Μ., hane Αnecd. p.457.
Ι)ios cor. 2, 140. λάπαθον Sch.
Ε αποφυάδας] UΜV Sch. : επιφυάδας Αld. φλοιού] ψιλοιού Ρ, sed in marg. φλοιού.
dd. ερριζωμένοι] έρριζωμέναι Η. : ερριζόμε
και το] U, de conj. Sch. : και om. Αld. νοι St. -

αί τε] mΡ corr. Sch. : οι τε ΡΑld. Εdd.
των) εστι τών St.
σκίλλης] Η. St. Sch. ; σκύλλης ΡΑld.
των μεν] των μεν αι υίζαι St.
κρομύου] Vide ad 5, 1, 6, κρομμύου Αld.
ωκίμου] U Sch. : ocimί G. : ωκύμου Αld. Εdd. ο.
Εdd.
όσων μη ευθύς] UΜVΡVo. Sch.; όσω μη αιει] UΜ, αει Αld. Εdd. ο.
ευθύς Αld., όσαι μή ευθείαι Η. et St. φui γαρ έστιν] γάρ έστιν Αld. Εdd. ο.
pergit εισιν αι ρίζαι αλλά πλειους: ημίbus 8. τα τοιαύτα] Αld. Εdd. : Sch. dedit
πon rectae plures et./issae ereunt G. ταύτα lectοre non monito. (Juae qμίden
σχιζόμεναι) Vo. Η. St. Sch.: σχιζόμενα omnία G.
υήί"Κίϊ.
τοις δε UΜV Αld. Sch. : om. Η. St. Νοτι
ποιώδεσιν] πωδεσιν superscriptο οι U; nullis hoc ίdem de omnibus capίtαfίε
ποώδεσιν Αld. Εdd. ο. placet G.
σχίζεσθαι] σχίζεται Cam. κατάρριζα) κατώρριζα conj. Dal.
και άλλας] dedi cum V mBas. ; δε άλλας πάντα] U G., om. Αld. Εdd. ο.
UΜ Αld. : άλλας δε cum Scaligero Η. St. ;
τάς άλλας δε Vo. ; τας δε άλλας Sch. Μihi σκίλλα] Η. St. Sch.: σκύλλα Αld.
structura laborare neque locus integer esse τάς] corr. St. Sch, της Η. Αld., την
videtur. αποπεφυκυίαν Ρ.
22 ΤΗΕΟΡΗRΑSΤΙ

" - 2... 1 ----4 * Υ ΥΥ. *

παχύτητι διαφέρουσι μόνον, ώςπερ αι των δένδρων και των λαχάνων, αλλ' αλ
λοίον έχουσι το γένος εκφανεστάτη δ ήδη ή τε του άρου και η του κυπείρου,
-' -, 1 ...ζ.λ-- λ. Α-- , -2
ή μεν γαρ παχεία και λεία και σαρκώδης ή δε λεπτή και ινώδης διόπερ απο
" ? Υ -' "ν "Α.

ρήσειεν άν τις ει ρίζας τάς τοιαύτας θετέον ή μεν γαρ κατά γης δόξαιεν άν,
C -- Σ.. -.Σ. - 2 ""
ή δε υπεναντίως έχουσι ταίς άλλαις ουκ αν δόξαιεν. ή μεν γαρ ρίζα λεπτο
τέρα προς το πόρρω αεί και σύνοξυς,
-' Υ" ». Α' Σ
η δε των σκιλλών
ν λ
ΑΥ Υ» αν
και των
γκ
βολβών
ν δε
και
Α Λ" - " - • -

των άρων ανάπαλιν. έτι δ αι μεν άλλαι κατά το πλάγιον αφιάσι ρίζας, αι δε των
σκιλλών και των βολβών ουκ αφιάσιν ουδε των σκορόδων και των κρομύων.
"ν " - ζ - Υ - ". Λ' " "

όλως δέ γε εν ταύταις αι κατά μέσον εκ της κεφαλής ηρτημένα φαίνονται ρί
ζαι και τρέφονται τούτο δ ώσπερ κύμα ή καρπος, όθεν και οι εγγεοτόκα λέγον
τες ου κακώς επί δε τών άλλων τούτο μέν εστιν έπει δε πλείον η φύσις ή

αλλ' αλλοίον έχουσι] dedi cum St. partin κακώς, φui primus ultima verba recte re
ex emendatione in mΡ mΒas. : αλλα λείον stituit. Verba ex emendatione nostra sen
έχοντες ΡΜV Αld. : αλλοίον dedit mΡ et sum aptissimum habent: τούτο i. e. το κεφα
mBas. e versione Gazae: sed etiam genus λώδες, corpus radicis capituliforme tanquam
dϊυersum habere υίdentur: inde et e corr. (κύμα) foetus vel frnetus est, φuare φui ea
Scaligeri αλλοίον έχουσαι Η. male omisso εγγεοτόκα i. e. intra terram parientia voca
Ε; αλλ' αλλοίον έχουσαι cum Scaligero verunt, haud incommodum iis dederunt no
men; post κακώς enim subaudies λέγουσι.
Sch.
δόξαιεν] UΜV Sch.syll.; δόξειεν Αld. Η. Quae disputatio satis apta esse videtur:
St. : Joξειαν Sch. Scilicet ή μεν- η δε Αld. etenim radices illas tuberosas bulbosasque
Η. St. : ή μεν-ή «Jε Sch. fructibus aequiparasse veteres satis verisi
έχoυσι] U Sch.syll.: έχουσα Αld. Εdd. ο. mile, cum et edules essent ut veri fructus
δοξαιεν] UΜV Sch.syll. : δόξειεν Αld. complures, et vitam plantae ita propagent
Εdd. ο. - ut e terra protaetae asservataeque dein ite
αει και] dedi de conj. : και αεί Αld. rum in terram depositae, novos caules emit
Εdd. ο. -
tant. Itaque non mate eum fructibus com
ή δε] Uς αι δε Αld. Εdd. ο. parantur, atque si fructificatio tanquam par
σκιλλών] σκυλλών Αld. Cam. tus erit, recte istae plantae εγγεοτόκα au
άρων] αρών U Η. dient. Confirmat autem hanc conjecturam,
9. σκιλλών] U Η. St. Sch.: σκύλλων Αld. φuam nexu sententiarum perpenso ex ipsis
Cam. : σκίλλων Βas. literarum vestigiis scripturac Urbinatis
σκορόιδων] Αld. Εdd. o., ac U φuoφue eruere contigit, locus Τheophrasteus ab Αthe
habere videtur. Αlibi vero, et monente nae. 2. c.20 excerptus, φui in nostris Τheo
Αmati ad C. pl. 1, 4, 5 plerisque locis, for phrasti exemplaribus hodie non superest,
mam dat abbreviatam σκόρδον. Quare cunr sed ad haec nostra verba absque dubio re
utraque forma scribi potuerit, codici U ob spicit. Αdjecit eum Sch. in fine cap. 6. Ibi
Secutus Sum. est: και ή τών εγγεοτόκων τούτων γένεσις
είο. . Cf etiam Βast. 1. 1. p. 244 et infra 3,
κρομύων] Αld., κρομμύων Η. St. Sch. 11, 4.
κεφαλής] Cf. c.14, 2. C. 6, 12, 1. επι-εστιν] UΜ Αld., Sch. cum signo Ia
ηρτημέναι] ήρτυμέναι cum p. sub υ U. cunae : om. Η. St. G. Verbis vitiosis mede
κύμα]., U Αld. Sch. ; κύημα Η. St. Cf. lam nullam habeo. Dalec. conj. επί δε των
Αristot. Gen. Αn. 1. c. 18 p.724 Βekk. άλλων τοιούτο μηδέν έστι; rectius vero scri
εγγεοτόκα λέγοντες] dedi de conj., φua beretur - τοιούτ. ουδέν έστι.
mihi locum desperatum redintegrasse per πλείον] Αld. Εdd., πλείων de couj. Sch.;
suadeo: εντεοσ οι σαλεγοντες U: έντε τοις ceterum cum, natura eorum μlus esse
οστοίς αλέγοντες Μ; εν τοις οστοίς άλεγοντες quam radir debeat G. Sic explico: επει
V, έντε όστoις αλέγοντες Αld. Sch.; όθεν δε ή εν τούτω τώ κεφαλώδει και σαρκω δει
και ένιοι όσσον λέγουσι e Βodaei mente de φύσις πλείόν τι εστι ή κατά ρίζαν, i. ο. plπε
dit St. : omnia inde a όθεν usque ad έστιν est φuam ut pro radice haberi, ceteris radi
onm G. om. Η. Dalecampii conjectura est: oibus acquiparari possit, hac ratione dubi
όταν και ένιοι στέαρ καλούσε λέγοντες ου tatio existit.
ΗΙSΤΟR, ΡLΑΝΤ. Ι. 6. 23

κατά ρίζαν ταύτη απορίαν έχει. το γάρ δή πάν λέγειν το κατά γης βίζαν ουκ
ορθόν και γάρ αν ο καυλός του βολβού και ο τού γηθύου και όλως όσα κατά
βάθους εστίν είησαν αν ρίζα, και το ύδνον δε και δ καλούσί τινες ασχίον και
το ούϊγγον και εί τι άλλο υπόγειόν εστιν ών ουδέν εστι ρίζα δυνάμει γάρ δεί
φυσική διαιρείν και ου τόπω τάχα δε τούτο μεν ορθώς λέγεται, ρίζα δε ου
δεν ήττόν έστιν αλλά διαφορά τις αύτη των ριζών ώστε την μέν τινα τοσαύτην
είναι την δε τοιαύτην και τρέφεσθαι την ετέραν υπό της έτέρας, καίτοι και
αυται αι σαρκώδεις εοίκασιν έλκειν. · τας γούν τών άρων προ του βλαστάνειν
r ν Λ' " " -

στρέφουσι και γίγνονται μείζoυς κωλυόμενα διαβήναι προς την βλάστησιν.
" Α. - " " " . Α' - "

επει ότι γε πάντων των τοιούτων η φύσις επί το κάτω μάλλον ρέπει φανερόν,
οι μεν γαρ καυλοι και όλως τα άνω βραχέα και ασθενή, τα δε κάτω μεγάλα ν

και πολλά και ισχυρά ου μόνον επί των ειρημένων αλλά καιι επί καλάμου και "ν Ν. w Α.

αγρώστιδος και όλως όσα καλαμώδη και τούτοις όμοια. και όσα δή ναρθηκώδη 10 St.

ταύτη] ταύτ' St. non fecisset vir doctissimus, si φuae se
κατά γής] corr. Sch. : κατα την Αld. Η. : quuntur respexisset.
κατά την γην St.: ή κατα ριζαν ουκ ορθόν ουδεν] UΜV Αld. Εdd. ο. : ουδενί σorr.
mediis omissis Ρ; in m. adscripta habet Sch.syll., φuod vix laudandum. Sensus
ταύτη απορίαν έχει το γαρ δή πάν κατά est: horum vero nullum pro radice haberi
γήν ρίζαν λέγειν. potest.
αν ο καυλος] corr. Η. Sch.: ανάκαυλος δυνάμει-τόπω] Sch. excidisse nonntilla
UΜ Αld. : ο ανάκαυλος St. Sch. dubitabat suspicatur. Αt omnia bene cohaerent. In
de emendatione: sed Τh. non totum caulem proximis τoύτo explicandum oυ πάν το κατά
βολβού ac γηθύου terra conditum esse dicit, γης είναι ρίζαν et ad ρίζα εστίν supplendum
sed bonam partem ; idque accuratius indi ή σαρκώδης τε και κεφαλώδης εκείνη.
σare non opus erat. G. : radia enim et 10. τοσαυτην] τοιαύτην St. Si verba in
όulbi et gethψί caule omnino carebit: et tegra sunt sic explicanda, ut την μεν radicis
in totum omnia φuae natura sub terra partem carnosam την δε partem fibrosam
distendί υoluit, caulis nϊmirum eapertenι significet, atφue τοσαύτην ad illius magni
sortien fun naturam, sί tofum radice con tudinem, τοιαύτην ad hujus facultatem at
summart placuerit. trahendi alimenti referendum sit.
βάθουςj corr. Sch.syll. : βάθος Αld. της ετέρας] των ετ. Η.
Εdd. ο. και αυται) και αυται και αυτών Αld. Η.
St. G. Ρostremas d. voces seclusit Sch.
είησαν αν όίζαι] mP: conj. Stackh. : είη
σαν αι ό. UΜΡ Αld. : είησαν άρριζα Η. : είη Videntur a varietate scripturae marginis
σαν όίζαι Sch. Ηaud incommode h. Ι. άν originem habere.
repetitum est. άρων] St. Sch.: αρών Αld. Η.
και 5] U Sch.syll. ; και om. Αld. Εdd. σ. ο ιρέ1ουσι] corr. Sch. ad. 7, 7, 2; τρέ
Ηaec laudat Αthenae. 2, c. 21p. 62 λέγει δε φουσί UΜV Αld. Η. St.: alunt G.
διαβηναι] dedi e conj. : διαθείναι UΜV
περί αυτών Θεόφραστος το ύδνον ο καλούσι Αld., φuod tueri non ausus sum; διϊέναι Η.
τινες γεράνειον, και εί τι άλλο υπόγειον. St. Sch. Sed meum propius a librorum
άσχιον] ,,Rectius άσκιον" Schweigh. ad scriptura abest, de θ et β commutatis ex
Αthen. 1. 1. Εst planta memini nota praeter plicat Βast. 1. 1. p.709.
Wallrothium: cf. ejus Floram Cryptogam. προς] om, St., ut dein ότι γε.
Germaniae 2. pag.865. επί] και Η.
ούιγγον] sic cum H. St. Sch. non dubi κάτω μ.] Ρ, de conj. St. ; κάτω γε μάλλον
tavi scribere, comparatis φuae c. 1, 7 Ιegun Αld. Η. Sch.
tur και όσα-ούϊγγον;υϊngum G. , ούιπον τα Jε κάτω] mΡ, corr. St. Sch. : inferαc
ΜV Αld. : ούιπ" U, ubi π p. notatum damna αμtem grandes G., τινά δε και τώ UΜVP
tur; nihil magis verisimile φuam ΙΙ e ΓΙ" Αld. ; τινα δε κάτω Η. , κάτω etiam Wo.
tachygraphice contractis ortum esse. επι] iterum και Η.
ών] UΜV Αld. Sch.; ώ. Η. St.: ή ουδέν δή] Αld. Εdd. : δε Sch. - και ante όσα
εστι ή όίζα corrigit Salmas. Εx. p.499, φuod om. St. "
24 ΤΗΕΟΡΗRΑSΤΙ

11. 11.Η. και τούτων ρίζαι μεγάλα και σαρκώδεις, πολλά δε και των ποιωδών έχει τοι
αύτας ρίζας οίον σπάλαξ κρόκος και το περδίκιον καλούμενον και γαρ τούτο
παχείας τε και πλείους έχει τας ρίζας ή φύλλα καλείται δε περδίκιον διά το
τους πέρδικας εγκυλίεσθαι και όρύττειν, ομοίως δε και το εν Αιγύπτω καλού
μενον ούϊγγον, τα μεν γαρ φύλλα μεγάλα και ο βλαστός αυτού βραχύς ή δε
ρίζα μακρά και εστιν ώςπερ ο καρπός διαφέρει τε και εσθίεται, και συλλέ
γουσι δε όταν ο ποταμός αποβή ςτρέφοντες τάς βώλους. φανερώτατα δε και
πλείστην έχοντα προς τα άλλα διαφοράν το σίλφιον και η καλουμένη μαγύδα
ρις αμφοτέρων γαρ τούτων και απάντων των τοιούτων εν ταις ρίζαις μάλλον
ή φύσις. ταύτα μεν ούν ταύτη ληπτέα, ένια δε των ριζών πλείω δόξαιεν αν
έχειν διαφοράν παρά τας ειρημένας οίον αίτε της αραχίδνης και του ομοίου
τώ αράκω φέρoυσι γαρ αμφότεραι καρπόν ουκ ελάττω του άνω και μίαν μεν
ρίζαν το αρακώδες τούτο παχείαν έχει την κατά βάθους, τάς δ άλλας εφ’ ών
ρίζαι). Sch. dedit αι βίζαι. Εquidem si Quae inter se ita non pugnant ut de eadem
φuid mutarem scriberem τούτοις, re quin sermo sit vix possit dubitari. Ρlin.
"": ποιωδών] πωδών superscripto o U ; 21, 15 s. 52 [Αegyptii] mandunt et oetum,
ποδών Αld. : ποωδών Ρm Βas. Η. St. Sch. out pauca /olia minimaque υcrum radiac
σπάλαξ] UΜV ΑΙd. Sch.syll. : άσπαλαξ magna. Εruditio Salmasii Εx. p.498 hanc
πmBas, Η. St. : ασφοδελός Sch.cont. aspa rem ad liquidum non perduxit.
Ιaa G. Planta ignota: fortasse vox vitiosa μεγάλα] Νeque hoe per se aptum nec se
est. φuentibus congruum, nec verbis Ρlinii 1. 1.;
κρόκος και] Αld. G. Εdd. ο. : και om. μή addidit Βod. φuod soloecum est.
UΜV, nec habuit auctor Εpitomes Ρ2, ubi και εστιν] εστιν και cod. Cas.
sic περδίκιον ο κρόκος καλείται διά το
τ, π. etc.
όΆ U: o om. Αld. Εdd. ο. Sensus
optimus articulo addito: radix vero grandis
και-φύλλα] om. G. et tanquam ejus plantae fructus est.
έγκυλίεσθαι] ΡP2 Sch.; έγκυλίσθαι Αld. : τε και] U Αld. : δε και Sch. : διαφέρει τε
έγκυίλιεσθαι U. om. G. Scal. διαφέρει interpretatus est ear
σellens est. ,,Sana equidem haec non prae
stiterim Sch.
ούιγγον] dedi cum mBas. Η St. : ούϊτον
ΜV Sch. : ουϊτον U ; ούιτον Αld., μulgum G. στρέφοντες τας βώλους] sic corr. Coraes,
Ωuod e. 1, 7 memoratum est το εν Αιγύπτω Sch.syΙΙ. : στέφοντες βωμούς Αld. Εdd.
καλούμενον ούϊγγον et hoc ούϊτον eandeih UΜV: στέφοντες τους βωμούς Sch.cout. ;
esse plantam negat Sch. φuod illa fructum λέγοντες θωμους conj. St.
sub terra gerere dicatur, haec autem gran " φανερώτατα] Αld. Εdd. : φανερω
dem habere radicem quae instar fructus sit. τάτην Sch. cum G. eυίdentissimam et ma
Αt verba utrοφue loco apposita το εν Αι arimam prae ceteris differentiam.
γύπτω καλούμενον et summa utriusque no σίλφιον-μαγύδαρις] Cf. 6, 3, 4.
minis similitudo movent me ut de eadem αμφοτέρων] mP ή St. Sch., αμφότερα
Ε utroque loco sermonem fieri credam. UΜVΡ Αld. -

taque hic φuoφue ούιγγον dedi φuod altero εν ταις ό.] εν addidit Sch. i. u., φuod te
loco libri commendant. Loco priore obiter nui ut lenissimam hujus loci medelam, cui
admonuerat, plantam eam fructus proferre aliter sensus non constabit. harum enim
sub terra, quod sic dici accipiendum est ut υιfriφue omnibusque hυjusmodi natura ra
supra terram nullum vel vix conspicuum dicibus potius constare υίdetur G. obscure.
promat fructum sed id quod intra terram της ρίζης conj. Dalec.
magnum edule radiciforme provenit, pro διαφοράν] Sch.: διαφοράς Αld. Εdd.
fructu habendum sit: id φuod facile intelli ουκ ελάττω τού] κάτω των add. St. ;
gis si recordaris nostrates homines tubera ουκ έλαττον τών λίνων Ρε.
δolanί tuberosi fere in fructuum numero αρακώδεςl de conject. optima Sch. , σαρ
babere. Νunc ubi radicis naturam explicat, κώδες Αld. Εdd. G. pars ήρsa carnosa, unde
id φuod planta ista sub terra pro radice εum το σαρκώδες αυτό legisse colligas.
nabeat ejusdem velut fructum esse dicit. βάθους] ΜV Αld. Sch.; βάθος Η. St.
"

ΗΙSΤΟR. ΡΙ, ΑΝΤ. Ι. 7. 25

ο καρπός λεπτοτέρας και επ’ άκρω και σχιζομένας πολλαχη φιλεί δε μάλιστα
χωρία τα ύφαμμα φύλλον δε ουδέτερον έχει τούτων ουδ όμοια τους φύλλοις
αλλ' ώςπερ αμφίκαρπα μάλλόν εστιν δ και φαίνεται θαυμάσιον, αι μεν ούν φύ
σεις και δυνάμεις τοσαύτας έχουσι διαφοράς.
CΑΡ. VΙΙ. Αυξάνεσθαι δε πάντων δοκούσιν αι ρίζαι πρότερον των άνω και
γαρ φύεται εις βάθος ουδεμία δε καθήκει πλέον ή όσον ο ήλιος εφικνείται το
γαρ θερμόν το γεννών ου μην αλλά μεγάλα συμβάλλεται προς βαθυρριζίαν και
έτι μάλλον προς μακρορριζίαν ή της χώρας φύσις εάν ή κούφη και μανή και
ευδίοδος εν γαρ ταις τοιαύταις πορρωτέρω και μείζoυς αι αυξήσεις φανερον
δε επί των ημερωμάτων έχοντα γάρ ύδωρ όπουούν δίεισιν ώς ειπείν επειδαν

άκρω και] Ρε Αld. Εdd. ; και om. Sch.; nota errorem Ludov. Dindorfii ad Steph.
έenues αe summo caespite cohaerentes G. Τhesaur. Εd. Ρaris. vol. 3. p. 24 scribentis
μάλιστα] tacito om. Sch. ,,Corrige εγγεοτόκων (Η. St. habet εγγειο
τόκων) Schueigh. Ωuem ν. ad Αth. 1. c.
φύλλον] φύλλα St. Sic libri Τheophr. Η. Ρl. 1, 6, 13. Scili
ό και φαίν:] UΜεVΡ Sch., ο φαίν, Μι; cet is nulla praeter Schneideri editionen
και φαίν. Αld. Εdd. alia inspecta, nesciebat Schneiderum illa
εί") U Sch.syll.; και αι δυν. Αld. verba, φuae nec in scriptis nee in impressis
Τheophrasti libris exstant, ex Αthenaeo in
Αd finem capitis adjecit Sch. in contextu seruisse. - Αd verba βρονται-γίνεσθαι
locum ab Athenaeo assumtum, φui 2 c. 20 spectare videntur verba Αpollonii Hist.Μir.
Ρ. 62 sic scriptus exstat: και (on. S.) ή s.46 τα ύδνα βροντών συνεχών γιγνομένων
των εγγεοτόκων τούτων γένεσις (γέννησις σκληρότερα γίγνεται καθάπερ Θεόφραστος
S.) άμα και φύσις, οίον τού τε ύδνου και εν τοις περί φυτών είρηκεν.
του φυομένου περί κυρήνην, ο καλούσι μίσυ' CΑΡ. VΙΙ.
δοκεί δε ήδύ σφόδρα τούτ' είναι και την
οσμήν έχειν κρεώδη και το εν τη Θράκη δε φύεται] corr. Sch.; φύεσθαι UΜV Αld.
γενόμενον ίτον , περί δε τούτων ίδιόν τι Εdd. ; και-βάθος om. G. - γαρ om. Η.
λέγεται φασί γαρ όταν ύδατα μετοπωρινά St.: άνω εις βάθος δε ουδεμία καθήκει.
και βρονται γίνωνται σκληραί, τότε γίνε
σθαι και μάλλον όταν αι βρονται ως ταύ δε] add. H. Sch.; om. UΜV Αld.
της αιτιωτέρας ούσης ου διετίζειν δε αλλ' ο ήλιος εφικνείται] εφικνείται ο ήλιος Ρε,
επέτειον είναι, την δε χρείαν και την ακμήν φui ordo verborum magis placet.
έχει τού ήρος, ου μην αλλ' ένιοι γ' ως σπερ
ματικής ούσης της αρχής υπολαμβάνουσιν. αλλά μεγάλα] αλλά ταύτα μεγάλα Αίd.
εν γούν τώ αιγιαλώ των Μιτυληναίων ού Εdd. 8ζί, ταύτα seclusit, ipse omisi. Νe
φασι πρότερον είναι πριν ή γενομένης επομ scio an ejus loco και fuerit.
"
βρίας το σπέρμα κατενεχθή από, Τιαρών. πορρωτέρω] πυρρωτέρω Sch.
τούτο δ' εστί χωρίον ενώ πολλά γίνεται,
γίνεται δε έντε τοις αιγιαλοίς μάλιστα και αι] om. Αld. Εdd Αddidi eum Sch.
όπου χωρα ύπαμμος και γαρ. αι Τιάρα, ημερωμάτων]emendavit Sch. e C. Pl.5.6,
τοιαύται φύεται δε και περί. Λάμψακονεν 8: ημερώτάτων UP : Αld. Εdd. Constat id
τη Αβαρνίδι (Ακαρνίδη S.) και εν Αλωπε πmaάtme in genere urbanissimorum G. και
κοννήσω καν τή Ηλείων, Ubi verba γίνων pro επί Η.
τα σκληραι τότε γίνεσθαι Sch, in syll.sio
correxit γίνωνται, σκληρά γίνεσθαι. Sed έχοντα] έχουσα Η.
praeterea locum vitiis multis laborare ap όπουούν] Reetius G. εις όποσονούν vertit:
paret, neque scimus an Τheophrasteis ali τη φuantam libeat progredi possunt.
unde adscita admixta sint. Ωuicquid sta
tuatur certum est locum istum huc non per επειδαν] corr. Sch.syll., έπει καν UΜVP
tinere φuo posuit Sch. Ωuamobrem noluί Αld., εάν mΡΗ. St. Sch.cout. : praesertim
εum in contextum recipere. - Ceterum εϊ G. , επαν και Ρε.
26 ΤΗΕΟΡΗRΑSΤΙ

ο τόπος ή κενος και μηδεν το αντιστατούν, ήγουν εν τω Λυκείω η πλάτανος
ή κατά τον οχετόν έτι νέα ουσα επί τρεις και τριάκοντα πήχεις αφήκεν έχουσα
2.
τόπον τε άμα και τροφήν δόξειε δε ώς ειπείν η συκή μακρορριζότατον είναι
και όλως δε μάλλον τα μανα και ευθύρριζα πάντα δε τα νεώτερα των πα
λαιών εάν εις ακμην ήκωσιν ήδη βαθυρριζότερα και μακρορριζότερα, συμ
φθίνουσι γαρ και αι βίζαι τώ άλλω σώματι. πάντων δε ομοίως οι χυλοί ταίς
ρίζαις δεινότεροι, τοίς δε ώς επίπαν δι δ και ενίων πικραι ών οι καρποί γλυ
3. 12 Η.
κείς αι δε και φαρμακώδεις ένιαι δ ευώδεις ώςπερ αι της ίριδος, ιδία δε
ρίζης φύσις και δύναμις ή της ινδικής συκής από γάρ των βλαστών αφίησι
μέχρι ου αν συνάψη τη γη και ριζωθή και γίνεται περί το δένδρον κύκλω συν
εχές τo των ριζών ουχ άπτόμενον του στελέχους αλλ' αφεστηκός, παραπλή
σιον δε τούτω μάλλον δε τρόπον τινά θαυμασιώτερον εί τι εκ των φύλλων αφί
ησι ρίζαν οιόν φασι περί Οπούντα ποιάριον είναι δ και εσθίεσθαι εστιν ηδύ.
αντιστατούν] καθάπερ φρέατος ή οχετού .fortiores φuam ceferarum partium sunt;
τινος addunt ΜΡ 2 Αld. Η., et inserto επί η οnnullis υero etiam omnino sunt./ortes.
St. : ceu puteus aut a liφuis αφuae ductus Ρostrema, si quidem sana sunt, sic intelli
G., φuem secutus καθάπερ φρέαρ ή οχετός genda sunt, ut τοις pro ταίς δε ρίζαις τινών
τις edidit Sch., φuae emendandi ratio quo brevius dietum accipias, et ad επίπαν sub
modo defendi possit non video. Immo verba intelligas δεινοί φuod sic positum majus
haec omnino spuria esse convincit primum φuoddam significat φuam comparativus δει
casus, quem ne absolute φuidem positum νοτεροι.
esse concedi potest (deberes αντιστατούντος ", δ' ευώδεις] sic Sch.sed δε i. n.; φυώ
repetere quod vix licet); dein vox καθάπερ δεις UΜVΡ Αld. cod.Cas. : και ευωδεις mΡ;
cujus loco οίον dici debuisset: tum sensus ευώδεις sine δε Vo. Η. : θυώδεις conj. Βod. :
ipse cum nec puteus nee fossa vel aquae odoratae G. - Verba χάρ και αι ρίζαι ad
ductus talia sint φuae radicum incremento φαρμακώδεις usque om. V.
obstare dici possint. Ut igitur loco suo
ferri nequeunt ita haud dubitari potest φuin ίριδος] UΜVΡ Sch.syll. : ίριος Αld.
Εdd. ο.
e glossa marginis ad illustrandam vocem
ύδωρ adscripta irrepserint. ιδία] mΡ. Εdd. post Η.; ίδια ΡΑld.
ήγουν] ΜVΑld.; ή γε ούν Η. St.: ή γούν δύναμις ή της] δυν, οίον ή της Ρ2 Αld.
Sch.; omittit haec verba Ρ2, ubi dein ή Εdd. ο. : in Ρ οιον linea transversali dele
πλάτανος ή κατα scriptum est tum. Νeque video quomodo defendi possit;
omisi igitur.
Αυκείω] Λυκίωι UP 2
μέχρι] U Sch. syll. : μέχρις Ρς Αld.
ή πλάτανος] Αld. Εdd.; ή om. Sch. ", (101. Ο.

επι] de conj. Schneideri, παρά Ρ2 : περί
Αld. Εdd. ο. Νοtum est επί et περί a li τη γή] de corr. Scalig. Η. St. Sch.: συ
brariis sexcenties commutari. cf. Βast. 1. 1. κή U: τη συκή Ρς Αld. : ηuatenus se/ico
parenti conjunarerit telluriφue tute in
p. 783. /laeserit G.
* δύξειε] U H. St. Sch.; δόξει Αld. τούτω] Ρ2 m Ρ; de conj. Η. St. Sch.;
συμφθίνουσι] συμφωνούσι St. τούτο ΡΑld. -

ταίς ρίζαις] dedi de conj. auctore tamen εί τι] Νescio φuid sit φuod editores om
G., φui, sive e codice vertit sive ex emen nes εί τις intactum servaverint. Quo enim
datione, unus vernm habet ; Succi pari φuaeso τις referri νult? Correxi igitur. -
ter omnium radicum insuaυίores ηuam Deinceps αυτών Ρ2.
.fructus sui mabentur: quarundam etian
και εσθίεσθαι] Αld. Εdd. ο.; διεσθίε
penitus.fere insuaυes, τοις φυτοίς Αld. Η. σθαι UΜVΡ 2, in quo δή εσθίεσθαι suspica
Sch. Schneideri conjecturam ac Stack tur Sch, in Αuct. Αt mihi non dubium est,
bousii temerariam mutationem non refert φuin literae δι ortae sint e και.
εxscribere. Ηaec dicit Τh. : Sapores (υel ποιάριον) U in rasura, ποάριον Ρε Αld.
succί) υero radicum in plantis omnibus Εdd. ο.
ΗΙSΤΟΠ. ΡΙ, ΑΝΤ. Ι. 8. 27

" Αν

το γαρ αυτών θέρμων θαυμαστόν ήττον ότι αν εν ύλη βαθεία σπαρή διείρει την
ρίζαν προς την γην και βλαστάνει διά την ισχύν, αλλά δη τας μεν των ριζών
διαφοράς εκ τούτων θεωρητέον. -

13 Η.
CΑΡ. VΙΙΙ. Των δένδρων τάς τοιαύτας άν τις λάβοι διαφοράς. έστι γάρ τα ν 11 St.
μεν οζώδη τα δ' άνοζα και φύσει και τόπω κατά το μάλλον και ήττον. άνοζα
δε λέγω ουχ ώστε μη έχειν όλως - ουδεν γαρ τοιούτο δένδρον, αλλ' είπερ,
επί των άλλων οίον σχοίνος τύφη κύπειρος όλως επί των λιμνωδών - αλλ'
ώστε ολίγους έχειν φύσει μεν οίον ακτη δάφνη συκή όλως πάντα τα λειόφλοια
και όσα κοίλα και μανά, οζώδες δε ελάα πεύκη κότινος τούτων δε τα μεν
εν παλισκίοις και νηνέμοις και εφύδροις τα δε εν ευηλίοις και χειμερίοις και
πνευματώδεσι και λεπτοίς και ξηροίς τα μεν γαρ ανοζότερα τα δε οζωδέστερα
των ομογενών, όλως δε οζωδέστερα τα ορεινά των πεδεινών και τα ξηρά των
ελείων, έτι δε κατά την φυτείαν τα μεν πυκνά άνοζα και ορθά τα δε μανά
οζωδέστερα και σκολιώτερα συμβαίνει γαρ ώστε τα μεν εν παλισκίφ είναι τα
δε εν ευηλίω. και τα άρρενα δε των θηλειών όζωδέστερα εν οις εστιν άμφω
οίον κυπάριττος ελάτη οστρυίς κρανεία καλούσι γάρ γένος τι θηλυκρανείαν
και τα άγρια δε των ημέρων, και απλώς και τα υπό ταυτό γένος, οίον κότινος
ελάας και έρινεός συκής και αχράς απίου. πάντα γάρ ταύτα οζωδέστερα και
ώς επί το πολύ πάντα τα πυκνά των μανών και γάρ τα άρρενα πυκνότερα και

αύ των] UΡΑld. Η. St. Sch.; αυτών όλως] UΑld.; και όλως iternm H. St. Sch.
Cam. Βas. ; inter γαρ et των lacuna P2. πνευματώδεσι]. de corr. Scalig. Η St.
βαθεέα] Ρε Αld. Εdd.; βαθείη Sch. Sch. : πυματώδ. U; πυγματώδεσι ΜVΑld. :
διείρει] corr. Sch.; διαιρεί Ρ* Αld.: δι πηγματώδεσι m Βas. : gelidis G. Cf S. 5.
αίρει Η- St. ανοξότερα] U, Sch. ex corr. , ανοζώτερα
γήν) του Ρ2. Αld. Εdd.
αλλα] άλλας Η. St. πεδεινών] πετοινών Ρ2, πεδινών Αld.
CΑΡ. VΙΙΙ. Εdd. ο. Cf. ad 3, 2, 4. -

ελείων] Sch. : ελείων U Ρ2 Αld. St. : ελ
των-λάβοι] UΜV: τ. δ. και τας τοιαύ αίων Η. Φ
τας σ' άν τις λάβοι Αld. et P sed ώ" linea
transducta deletum: τ. δένδρων δε και τοι *. και σκολιώτερα] Ρ2 Αld. Εdd. ο. : om.
αύτας α. τ. λ. Η. St. ; τών δε δένδρων και Μ1, damnat punctis suppositis Μ2, contor
τάς τ. α. τ. λ. Sch. : δε post των addit m P. ttoresque G. .
κατα] και κατά Sch. θηλειών] θηλείων U ut 3, 15, 3.
άνοζα] άνωζα U. Cf.
κρανεία] κρανία Ρς Αld. Εdd. ο.
λέγω] λέγω scriptο ει super ω U; λέ ad 6, 1
γει V. τι] τι in rasura ubί το fuisse videtur U.
επί τών) e conjectura Coraes, quam pro θηλυκρανείαν] Cf ad c: 6, 1: : θηλυκρα
hat Sch. in Αuct. : ή των UΜ; ήττον in li νίαν U:' θηλυκρανίαν VP2 Αld. St. Sch. ;
tura Ρ, εκ των marg. : ήττον Αld.; ήττον θηλυκράναν Η.
Βas. Cam. Η. St. : εστί τών Sch.cont. και τα] και om. Ρ. ,
τύφη] cum Βodaeo St. Sch.; τίφη UΑld. ταυτό] U P2 Sch. syll, το αυτό Αld. Εdd.
Η. G. Cf. ad c. 5, 3. ο.; ταύτα V.
όλως] UΜV Αld. ; και όλ. Η. St. Sch. γένος] μέρος, in marg. γένος Ρ2.
επί τών] dedi de conj. : είτι επί των Αld. και έρ.] UΜV P2 Sch.; και om. Αld. Εdd.
Εdd. ο. Μihi εί τι varietas scripturae ve έρινεός] έρινεός U.
rae επί esse videtur.

ακτή] Αld. Εdd.; ακτή Schn. Vide ad 3, και αχ.] και om. St.
* επί το πολυ] P2 Sch. : επιτοπολυ Αld.
28 fΗΕοΡnn Αsr!

τα άγρια πλήν είτι διά πυκνότητα παντελώς άνοζον ή ολίγοζoν οίον πύξος λω
τός εισί δε των μεν άτακτοι και ώς έτυχεν οι όζοι τών δε τεταγμένοι και τώ
διαστήματι και τώ πλήθει καθάπερ είρηται δι δ και ταξιόζωτα ταύτα καλούσιν.
των μεν γαρ οίον δι' ίσου των δε μείζον αιει το πρός τώ πάχει, και τούτο κατά
λόγον, όπερ μάλιστα ένδηλον και εν τοις κοτίνοις και εν τοις καλάμοις το γαρ
γόνυ καθάπερ όζος και οι μεν κατ' αλλήλους ώςπερ οι των κοτίνων οι δ ώς
έτυχεν, έστι δε τα μεν δίοζα τα δε τρίοζα τα δε πλείους έχοντα ένια δε πεντάοζά
εστι. και της μεν ελάτης ορθοί και οι όζοι και οι κλάδοι ώςπερ εμπεπηγότες των
δε άλλων ού. δι' δ και ισχυρόν η ελάτη. ιδιώτατοι δε οι της μηλέας όμοιοι γαρ
θηρίων προςώποις, εις μεν ο μέγιστος άλλοι δε περί αυτόν μικροί πλείους, εισι
δε των όζων οι μεν τυφλοί οι δε γόνιμοι. λέγω δε τυφλούς αφ’ ών μηδεις βλα
στός ούτοι δε και φύσει και πηρώσει γίνονται όταν ή μη λυθή και εκβιάζηται
ή και αποκοπή και οίον επικαυθείς πηρωθή γίνονται δε μάλλον εν τοις παχέσι
των ακρεμόνων, ενίων δε και εν τοις στελέχεσιν όλως δε και του στελέχους
και του κλάδου καθ' δ αν επικόψη ή επιτέμη τις, όζος γίνεται καθαπερανεί δι
αιρών το εν και ποιών ετέραν αρχην, είτε διά την πήρωσιν είτε δι' άλλην αι
τίαν ου γαρ δη κατά φύσιν το υπό της πληγής. αιεί δε εν άπασιν οι κλάδοι
φαίνονται πολυοζότεροι διά τό μήπω τανά μέσον προςηυξήσθαι, καθάπερ και
ολίγοζον, οίον] Αld. Εdd. ο. ; ολιγοζόϊνον, ptum legit G., alterum varia scriptura
οίοι U; ολιγοζοίνον, οίον V; ολιγοζόϊνον, fuit. -

οίον Ρ2.
λωτός] λωτού Ρ.
πηρωσει] πυρώσει U, πήρώσει Ρε.
όταν - πηρωθή] Sic restitui locum dif.
2. ταξιόζωτα] dedi de conj. : αξιολογώ
τατα Αld. Εdd. ο. : ob ίd eas egregias υο ficilem partim de conjectura., ή όταν η μη
cant G. Αnalogum est ταξίφυλλα cap. 10, λυθή και εκβιάζηται και η αποκοπή και -
8. Videtur deinceps τα τοιαύτα scriptum πυρωθή U: de scriptura VΜ non constat
fuisse. - nisi quod ille πυρωθή habet; εκβιάζηται ή
καλούσιν] U ; καλούσι Αld. Εdd. ο. αποκοπή, cetera cum Αld., Ρ: εκβιάζηται ή
αιει] UΜ, αει Αld. Εdd. ο. Ceterum hoc αποκοπή και οι ου, cetera cum Αld., Ρ2, ή
loco όζους internodia significare voluit Sch. όταν ή μη λυθή και εκβιάζηται και η απο
sed paullo mox S. 5. gemmas. Quomodo κοπή και - πηρωθή Αld. et Η. φui αποκο
vero το γάρ γόνυ καθάπερ όζος interpreteris, πή, ή όταν μη λυθή και έκβιάσηται ή όταν
si όζοι essent internodia? αποκοπή - πηρωθή Sch., φuae haud mala
όπερ] ώπερ U. sed a libris nimis declinant. Μirum φuan
ένδηλον] Η. sine acc. Sch. mavult εύδη tum discrepat versio Gazae cum pars arbo
λον. ris ίctu alίηuo disiecta ad υulnus consoli
και εν - κοτίνοις και] om. St. dandum enίfens: oris undique plagae cir
κατ' αλλήλους] UΡSch. ; καταλλήλους oumactis callo cίcatriceque tunnuerit.
Αld. Εdd. : κατάλληλοι St. καθ ό] Sch., καθo Αld. Εdd.
δίοζα etc.] Sch. multa dubitat de horum 5. αιεί] UΜ; αει Ρ2 Αld. Εdd. ο.
νocabulorum interpretatione. Significant μήπω τανά μέσον προςηυξήσθαι] Sch. e
numerum gemmarum nodorumve, φui in scriptura Urbinatis correcta; μήπω τανα
uno eodemque rami circulo oriuntur, unde μέσον προςκυξήθαι U, μήτ' ανά μέσον
botanici nostrates ramos ternos quaternos
φuinos vocant. - πεντα όζα Cam. προςκυζείσθαι ΜΑld.; μήποτ' ανάμεσον
προςηυξήσθαι Ρ2 , μηδέν ανά μέσον προς
ελάτης] ως i. u. anteposuit St. κείσθαι ex em. Scaligeri H. St., μή τα να
ισχυρόν] UΜV Sch.syll.; ισχυρότατον μέσον προς αύξεσθαι dederat Sch.cont. Ve
Αld. Εdd. ο. : υalidissima G. rum vel habuit vel vidit G. : quία minimum
* μηλέας] suspectum Schneidero, ma εί, ίηfernodium interfacet.
lo perfecto G. Quodει μηλέας τελείας scri και] δε St.
ΙΙΙSΤ. ΡΙ, ΑΝΤ. Ι. 8. 29

της συκής οι νεόβλαστοι τραχύτατοι και της αμπέλου τα άκρα των κλημάτων.
ώς γαρ όζος εν τοις άλλοις ούτω και οφθαλμός εν αμπέλω και εν καλάμω
γόνυ . . . . ενίοις δε και οίον κράδαι γίνονται καθάπερ πτελέα και δρυί και
μάλιστα εν πλατάνω εάν δε εν τραχέσι και ανύδροις και πνευματώδεσι και
παντελώς, πάντως δε προς τη γη και οιον τη κεφαλή του στελέχους απογη
ρασκόντων το πάθος τούτο γίνεται. ένια δε και ίσχει τους καλουμένους υπό
τινων ή γόγγρους ή το ανάλογον οίον η ελάα κυριώτατον γάρ επί ταύτης τούτο
τoύνομα και πάσχειν δοκεί μάλιστα το ειρημένον καλούσι δ ένιοι τούτο πρέ
μνον οι δε κροτώνην οι δε άλλο όνομα. τοίς δε ευθέσι και μονορρίζοις και
απαραβλάστoις ου γίνεται τουθ όλως ή ήττον, η δε ελάα και ο κότινος και τας
ουλότητας ιδίας έχoυσι τας εν τοις στελέχεσι.

τραχύτατοι) βραχύτατοι St. λέγων ένια δε και ίσχει τους καλουμένους
γαρ όζος] P2: γαρ ο όζος Αld. Εdd. ο. υπό τινων γο; γρους ή το αναλογον οίον ή
έλαία.
όνυ . . .] Lacunam indicavi, φuae enim
sequntur agunt de morbis φuibusdam arbo το] τι St.
rum (πάσχειν S. 6.) φuae ad disputationem
de gemmis nodisque adnecti quidem apte κροτωνην] κατωνην Ρ: margo κροτώνην.
poterant sed non protinus nulla mentione ήττον ή δε ήττον φοίνιξ δε παραβλα
interjecta illam excipere. Εxcidit igitur et στητικόν ή δε U, ήττον φοίνιξ Jε παρα
commemoratio morborum generalis et prima βλαστικών ή δε Αld. Η.: ήττον πολύ ή
species πιοrbi, ut και demonstrat. Νeque τοις παραβλαστικοίς St.: ήττον ή τοις παρα
dubito quin post γόνυ haec fere fuerint αρ βλαστικοίς Sch.cont.: ήττον οιον φοίνικι'
χαι εισι των κλάδων. τοις δε παραβλαστικοίς conj. Sch. in Comm. ;
Rectis uniscripίbus (l. - stirpibus) minus
πτει έα και δρυίl corr. Η St Sch.: πτε φue ab imis plan figeris ίd haud (l. aut.)
λέα και δρυς Μ Αld., φuod probat Seal.; nullo pacto aut minus accidere solet. oleα
πτιλέα και δρυς U; δρυί m P. etc. G. Οmnes istas conjecturas haud pro
πάντως - γίνεται] dedi de conj.: πάν bas esse demonstrare non opus est. Ηoc
τως δ' ο προς τη γη και οιον τ. κ. τ. στ. απο φuidem certum esse videtur vitium in ν.
γηράσκων των παχυτέρων γίνεται Αld.; - φοίνιξ sedere, cujus mentio ab hoc loco
απογηράσκων των παχύτερον γ. U; -απο aliena. Αtque reputanti literae ξ magnam
γηράσκων των παχύτερος γ. Μ: - πάντων similitudinem esse cum syllaba ται tachy
- «πο γηράσκων παχύτερος γ. Η.; - πάν graphice scripta (cf. Βast. Comm. Ρal. t. IV.
των δε ού προς τη γή αλλ' οιον τ. κ. τ. στε nr. 1. vocem γίνεται) verisimile videbatur
λέχους απογηράσκων δε ή κράδη παχύτερα φοίνιξ ortum esse e Ά φuod in con
γίνεται St. sie!; πάντων δε ο - απογηρα textu dedissem si libri παραβλαστητικούς
σκόντων παχύτερος γιν. Sch. , απογηρά darent, ac si ipsa haec γίνεται δε παρα
σκων, και παχυτέρων Cam.; denique quί βλαστητικούς non viderem nee commode nec
prorimus terrae - hic senescens crassior necessario addita fuisse. Si vero φοίνιξ δε
redditur G. Sί κράδαι φuod conjicio, sunt παραβλαστητικόν genuina sunt, e glossa
surculi vel virgae ex imo trunco adscenden profecta sunt: propterea Gazae versione
tes, φuales fere arboris ramorumque supe φuodammodo fretus verba ista omisi.
rorum normali explicatione φuacunque de ουλότητας] dedi de conj. : κοιλότητας Αld.
causa impedita oriuntur, nostratibus //as Εdd. o., ac ut videtur codices. Primum
sertriebe dictae, sicuti fere Link ad h, 1. verum non est in oleae ac oleastri truncis
exposuit, comma hoc ad explicationem illa concavitates esse, ut monuit Link apud
rum pertinere debet, ideoφue hanc inter Schn. Comm. Deinde hic ne locus φuidem
pretationem secutus verbis vitiosis conje erat hujus rei commemorandae: aptum vero,
cturam substitui, donec vera scriptura unde cum γό, γρων, i. e. protuberantiae in arbo
cunque compareat. rum caudice nodosae, mentio facta esset,
* ή γο;..] U Αld. Εdd.: ή cum Βodaeo ουλότητος, φui est ligni peculiaris habitus,
om. Sch. Gal. Lex. Ηipp. s. γόγγρωνα: γόγγρων naturae similis, obiter mentionem
θεοφραστος εν τώ πρωτω περί φυτών ωδι injicere.
ν
30 - ΤΗΕΟΡΗRΑSΤΙ

14 Η »
CΑΡ. ΙΧ. Έστι μεν ουν τα μεν ώς εις μήκος αυξητικά μάλιστ ή μόνον,
" - Α. " ν -ν \ * " w y w / ) •

οίον ελάτη φοίνιξ κυπάριττος και όλως τα μονοστελέχη και όσα μη πολύρριζα
μηδε πολύκλαδα τα δε ομοίως τούτοις ανά λόγον και εις βάθος ένια δ ευ
θύς σχίζεται οίον η μηλέα τα δε πολύκλαδα και μείζω τον όγκον έχει τον άνω
καθάπερ ρόα ου μην αλλ' ουν μέγιστά γε συμβάλλεται προς έκαστον η αγωγή
και ο τόπος και η τροφή. σημείον δ' ότι ταυτά πυκνά μεν όντα μακρά και
λεπτά γίνεται μανα δε παχύτερα και βραχύτερα και εάν μεν ευθύς τις αφιή
2 τους όζους βραχέα, εάν δε ανακαθαίρη μακρά καθάπερ η άμπελος, ικανόν δε
κακείνο προς πίστιν ότι και των λαχάνων ένια λαμβάνει δένδρου σχήμα, καθά
περ είπομεν την μαλάχην και το τευτλον άπαντα δεν τους οικείοις τόποις ευ
Α. - ν " Υ. Α. - " - 2 κ Α' Λ'»
αυξή . . . και το αυτό κάλλιστον, επει και των ομογενών ανοζότερα και μείζω
και καλλίω τα εν τοις οικείοις οίον ελάτη η μακεδονική της παρνασίας και των
άλλων. άπαντα δε ταύτα και όλως ή ύλη ή αγρία καλλίων και πλείων του
3. 3.Η. όρους
"5" -και δε εν τοις προςβορείοις ή εν τοις προς μεσημβρίαν, έστι δε τα μεν αείφυλλα
r - " / » , * «ΑΑ" "ν Α. Δ Α' Α' Α"

τα δε φυλλοβόλα των μεν ημέρων αείφυλλα ελάα φοίνιξ δάφνη μύρρινος πεύ
- Α" -ν - ν

κης τι γένος κυπάριττος των δ αγρίων ελάτη πεύκη άρκευθος μίλoς θυία και
CΑΡ. ΙΧ. mutilata in codice Urbinate, ut in αύαίνω
ώς] U Sch.syll.: om. Αld. Εdd. ο. saepius adnotatum reperies, ubi vel solum
α exhibetur vel υ fortasse ab alia manu
μάλιστ’ ή μόνον] dedi de conj.: μάλιστα
μόνα Αld. Η.: μάλιστα ή μόνα St. Sch.; superadscriptum est. Νisi forte Αttici ευ
sunt igitur aliae ad longitudinem tantum αξής dicebant.
aptae potissimo augeri G. και το αυτό κάλλ.] Ιndicavi lacunam a
κυπάριττος] κιπαρ. Αld. sol. lihris non indicatam ; omisit haec verba G.
μηδε] μη δε Αld. Sequentia satis arguunt lacunam. Ωuum
ανά λόγον] ανάλογον U Sch.syll. : ανα enim dicat και των ομογενών, φuis non vi
λόγως Αld. Εdd. ο. Αliae pro sua natura det praemissa esse alia quae non in numero
ήis ipsis respondent tam longitudine quam των ομογενών ? , Dein άπαντα ταύτα cum
profunditate G. " nullo modo ad solam abietem, φuae una no
minata est, referri possint: plura antea no
τα δε] Ρ Βas. Η. St. Sch.; τάς δε Αld. minata fuisse patet.
Cam.

ρόα] Sch. ; ρόα U; ροά Αld.; ροιά Η. St. παρνασίας] παρνασσίας Ρ2.
ούν] ούν U, ut damnare particulam vi προςβορείοις] P2 Αld. Εdd. ο. : προςβορ
deatur. Cumulatio particularum Schnei ρείοις U.
dero suspecta est. 3, έστι δε] Ρ2 St: έστιν δε U: έτι ΜV;
γε] superscriptum in U. έτι δε Αld. Εdd. ο.

μακρά] μικρά Μ. φυλλοβόλα] P* Αld. Εdd. ο.; φυλλοβόλλα
ευθύς τις] ευθύσης Ρ2. -
U; φυλλόβoλλα ΜV.
αφιή] αφίη Ρ2, αφ είη UΜVΡ Αld. Εdd.; των μεν] ούν de suo addidit Sch.
αφή de conj. Sch.
όζους] Ρ2 m Βas. Vo. Η. St. Sch. ; όρους
μύρρινος] μύρινος Ρ".
Μ Βas. : όρους Αld- Cam. τι γένος] το γένος Ρ2.
2. ευαυξή] Sch. : ευαξή superscriptο υ μίλος] de conj. Sch. consentiente Spr. ;
inter α et ξU, εξαυξή ΜV: αύξει Ρ.; εξ σμίλαξ Ρε Αld. Εdd. Cf. 3, 3, 3. Νon est
αύξει Αld. Εdd. ,,ευαξή fere ubique codex interillas coniferas arbores φuidquam magis
Urbinas habet Αmati ad C. pl. 1, 6, 2. aptum fairo. Ιdem latet in μελία apud
Αccedunt Μ et Αldina, qui locis sat multis Schol. Τheocr. 5, 97.
per α scriptam hane vocem exhibent. In θυία] Η. Sch. : θυία UΡς Αld. : θύια St.
nliis vocibus diphthongus αυ simili modo - φυλλόδρυν Ρε.
ΗΙSΤΟR. ΡΙ,ΑΝΤ. Ι. 9. 31

2 ν / Λ - Α" " - -

ήν Αρκάδες καλούσι φελλόδρυν φιλυρέα κέδρος πίτυς αγρία μυρίκη πύξος πρί
νος κήλαστρον φιλύκη οξυάκανθος αφάρκη, ταύτα δε φύεται περί τον Ολυμπον,
* " / " ". » " "ν Α' ". - «Χ " » "Ν " " "

ανδράχλη κόμαρος τέρμινθος αγρία δάφνη, δοκεί δ η ανδράχλη και ο κόμα
ρος τα μεν κάτω φυλλοβολείν τα δε έσχατα των ακρεμόνων αείφυλλα έχειν,
επιφύειν δε
" -
αει τους ακρεμόνας, -των
- Ω-4-ν. - Ά»!.. «ιν - - κά
μεν ουν
, -λ νί-
δένδρων ταύτα,
Ξ-- ν. 4 -, ..."
των δε θαμνω * Α ν ν

δών κιττός βάτος ράμνος κάλαμος κεδρίς έστι γάρ τι μικρόν δ ου δενδρούται.
- - \ ". - " "» " ". "

των δε φρυγανικών και ποιωδών πήγανον ράφανος ροδωνία ιωνία αβρότονον
αμαρακον έρπυλλος ορίγανον σέλινον ιππoσέλινον μήκων και των αγρίων είδη
πλείω. διαμένει δε και τούτων ένια τοις άκροις τα δε άλλα αποβάλλει οιον
ορίγανον σέλινον . . . έπει και το πήγανον κακούται και αλλάττεται, πάντα
-, -' ν ν * Α' Α" 1 Υ/ "

δε και των άλλων τα αείφυλλα στενοφυλλότερα και έχοντά τινα λιπαρότητα και
ευωδίαν. ' ένια δ ουκ όντα τη φύσει παρά τον τόπον εστίν αείφυλλα καθάπερ
ελέχθη περί των εν Ελεφαντίνη και Μέμφει κατώτερω δ εν τω Δέλτα μικρόν
πάνυ χρόνον διαλείπει του μη αει βλαστάνειν. εν Κρήτη δε λέγεται πλάτανόν
τινα είναι εν τη Γορτυναία προς πηγή τινι ή ου φυλλοβολεί μυθολογούσι δε
" » ΤΥ ν -"

ώς υπό ταύτη εμίγη τη Ευρώπη ο Ζεύς τάς δε πλησίας πάσας φυλλοβολείν.
φιλυρέα] ex, emendatione Dalecampii όητ, 1. Ρ. 299 habent ροδωνιά, ubiρoδωνία
Sch. : φίλλυρα Μ Αld. : φί υρα Ρ2 Η. St. scribendum esse docet Lobeck Paralip. p.
πίτυς αγρία] PraeeunteSchneidero trans 317. Ceterum Βachm. Αnecd. 1. 359 est
osui vocem αγρία, φuae post Ά legitur ροδωνιά ο λειμων των ρόδων et Cram.
in UP Αld. Εdd. Cf. 3, 3, 3. Αd πρινος hoc Αnecd. 2p.304 ροδωνιά ο τόπος. etΤheogn.
epitheton non pertinet, sed ad πίτυς cujus apud eundem p. 105 τα δια του ια υπέρ δύο
plures sunt species. συλλαβάς οξύτονα . . ροδονιά. U hic in pe
μυρίκη] de corr.Βodaei St. Sch.; μιρρίκη nultima habet atque sic φuoque 6, 6, 6. 6, 8,5
Αld.: μυρρίκη Η. et C. pl. 1, 4, 4 cum Αld. habere videtur,
2, 2, 1 cum duplici accentu.
πρίνος! Ρε Αld. Sch. : πρίνος St.: πρίνος
U. - κωλαστρον Ρ2, έρπυλλος] Αld. Η:: έρπυλλος U: έρπυλος
φ ελύκη] Ρz Αld. Εdd. ο. : φιλλύκη Μ; P2 Sch.; έρπoλλoς St.
φυλλική V. σέλινον ... επει] ιπποσέλινον inserit Μ2
οξυάκανθος] corr. Sch. : οξύη άκανθος sed punctis suppositis damnatum: e vers.
U ; οξυκακανθος ΡΜVΡ 2 : οξυκάνθος Αld. ; Gazae addit m Βas. Sch. sed in syll. uncis
om. Η. St. : aeuta spina G. Cf. 3, 3, 3. inclusum : om. UΡ 2 Αld. Codicibus invitis
ανδράχλη] ανδράχνη Ρ2 Αld. Εdd. ο. : recipere non ausus sum. - Ceterum patet
αδράχνη mBod. Sic etiam mox habet scri quae sequuntur sensu non cohaerere cum
ptura. - - proximis, φuamobrem post σέλινον lacuna
αγρία δάφνη] St. Sch. ; αγρία δάφνη statuenda est. Schn. verba επει-αλλάττε
Αld. ; αγρία, δάφνη Η.: αγρία om. ται hoc loco non apta esse animadvertit sed
κόμαρος] de corr. Βodaei St.. φuod pro cetera praeteriit.
bant Sch. Spr. , σίναρος UΜV, oίναρος Αld. έχοντα] έχουσι et mox ευοδίαν St.
Η. Sch.; συναρος Ρ2. 5 των εν-Δέλτα] των ελεφάντων και
κάτω] κάτω τω U. μέμφ κατωτέρω δε του δέλτα P2.
φυλλοβολείν] φυλλοβαλείν Αld. Μέμφει] Μέμφι U.
αείφυλλα] Ρ2 Η. St. Sch.; αει φύλλα Αld. Γορτυναία] γορτηναία Ρ. -
φuod ferri potest, sed illud concinnitas stru πηγή] corr. Η.St.Sch.; σκηνή UΜVAld.;
cturae commendat.
κηνή Ρε: κρηνή mBas. ; apud./ontenι φuen
ακρεμόνας] U: ακρέμονας Ρ2 Αld. Εdd. ο. dam G.
* κεδρίς] Αld. Εdd. ο. : κέδρις Ρε. φυλλοβολεί] φυλλοβoλλει U.
φρυγανικών] φυλανικών Ρ2. υπό] de corr. Hemsterh. ad Lucian.
ροδωνία ιωνία] U; ροδωνια ιωνια Ρε D. mar. Ρ. 393. Sch. , επί Αld. Εdd. : επί
Αld. Εdd. ο. Ρhot. et Αnecd. Βekk. Δεξ. ταύτης Ρς, υπό ταύτης St.
39 ΤΗΕΟΡΗRΑSΤΙ

εν δε Συβάρει δρυς εστιν ευσύνοπτος εκ της πόλεως ή ου φυλλοβολεί φασί
δε ου βλαστάνειν αυτην άμα ταίς άλλαις αλλά μετά κύνα λέγεται δε και εν
Κύπρω πλάτανος είναι τοιαύτη. φυλλοβολεί δε πάντα του μετοπώρου και μετά
το μετόπωρον πλην το μεν θάττον το δε βραδύτερον ώστε και του χειμώνος
επιλαμβάνειν. ουκ ανάλογοι δε αι φυλλοβολίαι ταίς βλαστήσεσιν, ώστε τα
πρότερον βλαστήσαντα πρότερον φυλλοβολείν, αλλ' ένια πρωίβλαστεί μεν
ουδεν δε πρoτερεί των άλλων αλλά τινων και υστερεί καθάπερ ή αμυγδαλή.
τα δε οψιβλαστεί μεν ουδέν δε ώς ειπείν υστερεί των άλλων ώςπερ ή συκάμι
νος, δοκεί δε και η χώρα συμβάλλεσθαι και ο τόπος ο ένικμος προς το δια
μένειν. τα γαρ εν τοις ξηροίς και όλως λεπτογείοις πρότερα φυλλοβολεί και
τα πρεσβύτερα δε των νέων, ένια δε και προ του πεπάναι τον καρπόν απο
βάλλει τα φύλλα καθάπερ αι όψιαι συκαί και αχράδες. . των δ αειφύλλων ή
αποβολή και η αύανσις κατά μέρος ου γαρ δη ταυτά αιει διαμένει αλλά τα
μεν επιβλαστάνει τα δ' αφαυαίνεται, τούτο δε περί τροπάς μάλιστα γίνεται
θερινάς, ει δέ τινων και μεταρκτούρον ή και κατ' άλλην ώραν επισκεπτέον,
και τα μεν περί την φυλλοβολίαν ούτως έχει.
16 Η.
13 St.
CΑΡ.Χ. Τα δε φύλλα των μεν άλλων δένδρων όμοια πάντων αυτά εαυ
τοίς, της δε λεύκης και του κιττού και του καλουμένου κρότωνος ανόμοια και
ετεροσχήμονα τα μεν γαρ νέα περιφερή τα δε παλαιότερα γωνοειδή και εις

δρίς] δρύς U. ταυτά] corr. Sch.; ταύτα Αld. Εdd.
αυτήν] Ρ2 Αld. Εdd. ο. : αυτόν UΜV. αιει] Αld. Sch.; αεί Η. St.
αφαυαίνεται] αφαυαίνεται U.
6. βραδύτερον] βραδύ Η. και κατ' άλλην ώραν] Η. St. Sch. : και
Ά φυλλοβολαι Ρ2. κατ' άλλην χώραν U Gaza , και κατ' άλλων
πρότερον φ.] U m ΡΗ. St.: και πρότε χώραν Μ1 Αld., και δε και άλλων χώραν
ρον r. Sch. : πρότερον on. ΡΑld.
πρωϊβλαστεί] U Sch.syll. : πρωί βλα Με; δε και κατ' άλλων χωραν V.
στάνει Αld. Εdd. ο. : προβλάστει Ρ2. CΑΡ. Χ.
άλλων] τώ φυλλοβολείν i. u. addit St.
αλλά τινων] sic. Sch. nescio an cum Μ, κιττού] Ρ2 Αld. Η.Sch. : κίστου St. Vitium
φuos copulam omittere dicit. Αld. Εdd. : hic sedere patet, cum foliorum mutatio in
αλλά και τινων. ήedera contra habeat ac in populo et ricino.
ύστερεί τών] corr. Η. St. Sch.; ύστερον Αιφue verba μεταβάλλει γαρ και ούτος clare
των UΜVΡΑld. : υστερεί δε φυλλορροείνκα monstrant antea hederam non Γuisse com
θάπερ αμυγδαλή Ρ2. memoratam. . Νescio an λεύκης και του κι
αμυγδαλή] U P2 Sch.: αμυγδάλη Αld. κίου καλουμένου κρότωνος aut λεύκης και
Εάϊ Cf. Τhom. Μ. ed. Βernard p. 41. ibi του κικίου του και καλουμένου κρότωνος
φue intpp. Vide Αmati ad C. pl. 1, 3, 2. scribendum sit. Galen. Lex. Ηipp. κρότο
7. δε και ή] Ρ2 Αld. Η. St. : και om. Μ νoς ρίζα τούτο οι Αιγύπτιοι κίκι ονομά
G. Sch. - Deinceps συμβάλεσθαι Ρ2. ζουσι ed. Βas., ubi ed. Η. Stephani κρότω
νος et κίκιον habet. Cf. Diosc. 4, 164.
πρότερα] πρότερον Ρ3. γωνοειδή] Ρ Βas. Cam. Η. St. : γονοειδή
πεπάναι) πεπάνα U, πεπάνα Αld. 2 ; γωνοειδεί Αld. : γωνιοειδή Sch. Ηoc
Εdd. ο. est apud Dioscor, 4, 61, sed 2, 210 γωνιώ
δη φuam formam dantΤhucyd. 8, 104. Ρlut.
όψιαι] UΡSch.syll.; όψιμαι Αld. Η. St.; Μor. p. 966. Εustath. p. 1082, 26. Codices
όψιμοι Sch. cont. Τheophrastijubentγωνοειδής scribere, φuam
αειφύλλων] αφ ύλλων cum Cam. Ηeins. U cum ΜVΡΑld. Η. 3, 18, 7 et 3, 13,5, cum
αύαναις] Sch.syll. , άανσις U: άνθησις Αld. bis C. 6, 1, 6 et tertio loco κωνοειδή
Αld. Εdd. : βλάστησις e conj. Βodaei Sch. scriptam, atque solus C. 6, 10, 3 habet.
cont. Congruum αγκωνοειδής apud Εust. 1, 1.
ΗΙSΤΟR. ΡΙ,ΑΝΤ. Ι. 10. 33

τούτο η μετάστασις πάντων, του δε κιττού ανάπαλιν νέου μεν όντος εγγωνι
ώτερα πρεσβυτέρου δε περιφερέστερα μεταβάλλει γάρ και ουτος, ίδιον δε
και το τη ελάα και τη φιλύρα και τη πτελέα και τη λεύκη συμβαίνον στρέφειν
γαρ δοκούσιν τα ύπτια μετά τροπάς θερινας και τούτω γνωρίζουσιν ότι γεγέ
νηνται τροπαί, πάντα δε τα φύλλα διαφέρει κατά τα ύπτια και τα πρανή και
των μεν άλλων τα ύπτια ποιωδέστερα και λειότερα τας γαρ ίνας και τας φλέ
βας εν τοις πρανέσιν έχουσιν ώςπερ ή.χείρ της δ ελάας λευκότερα και ήττον
λεία. λεία δε και τα του κιττού, πάντα δη ή τά γε πλείστα εκφανή έχει τα
ύπτια και ταύτα γίνεται τώ ηλίφ φανερά και στρέφεται τα πολλά προς τον
ήλιον δι δ και ου ράδιον ειπείν οπότερον προς τώ κλώνι μάλλόν εστιν η μεν
γαρ υπτιότης μάλλον δοκεί ποιείν το πρανές, η δε φύσις ουχ ήττον βούλεται το
ύπτιον, άλλως τε και η ανάκλασις διά τον ήλιον ίδοι δάν τις όσα πυκνά και
κατ' άλληλα καθάπερ τά των μυρρίνων, οίονται δέ τινες και την τροφήν τό υπτίω
διά του πρανούς είναι, διά το ένικμον αεί τούτο και χνοώδες είναι, ου καλώς
λέγοντες. αλλά τούτο μεν ίσως συμβαίνει χωρίς της ιδίας φύσεως και διά
/

το μη ομοίως ηλιούσθαι, η δε τροφή διά των φλεβών ή ινών ομοίως αμφοτέ
ροις εκ θατέρου δ' εις θάτερον ουκ εύλογον μη έχουσι πόρους μηδε βάθος δι'
κιττού] κιστού U: τού δε κιττού ίδιον, φανερά] Μultas de his verbis dubita
mediis omissis Ρ2 tiones movens Sch. θερμά scribendum esse
ουτος] ούτως cum Cam. Η. St. conjicit. Ηic non olfendo: εκφανή est con
και τη φιλ.] Ρ2, corr. Sch., και το τή spϊeuα, τώ ηλίω φανερα solis radiis eapo
φιλ. Αld. είta, φuae 1. 1. Αristot. τα έξω sunt. - γί
φιλύρα] Ρε Η. St. Sch. : φιλλύρα Αld.; νεται superscriptο γ inter ! et ν U. -

φιλύρρα Ρ. ανάκλασις] ανάκλυσις Μ; rg/leario G.
συμβαίνον] Ρς Αld. Εdd.; ξυμβ. Μ Sch. κατ' άλληλα] Sch. ; κατάλληλα Αld. Εdd.
Ά τρέφειν Μ; θάλλειν, marg. τα τών] St. Sch. : ή τών Αld. Η.
στg", 2.
μυρρίνων] Βas. Η. St. Sch.; μιρρίνων
ύπτια-πρανή] - -
Μale haec interpreta Αld. Cam.
tum esse Ρlinium 16,24 interpretes animad ". τροφήν] mBas. Havn. 1. Η. Sch.; στρο
vertunι. Disputat de his praeter h. 1. φήν UΜV Αld. St. : alimentum G.
Schn. ad Αrist. Αnim. 2, 2, 6 et ad 4, 1, 7 ήλιούσθαι] U; de conjectura invenerat
Cur. sec. - κατά τα corr. St. Sch. , και Sch. ; αλλοιούσθαι Αld. Εdd. ο. ; alteran
τα τε UΜVΡς και τα Αld. Η. ίur G.
ποιωδέστερα] UP2, πιωδέστερα Αld. ; τροφή] mBas. Η. Sch. , στροφή Αld. St.
ποωδέστερα mP Wo. Η. St. Sch. - εκ θατέρου δ' εις] sic correxit Sch.
ή χειρΊ' τα άρθρα addit i. u. Sch., indu ,,praeeunte Gazae versione." Sed G. ea al
ctus a Ρlinio. tera enim ad alteram deferri nulla ratio
ίνας] ίνας UP 2. est. δε εκ θατέρου εις Αld. Εdd. scilicet
της δ' ελάας] mΡ; δ' om. UP Αld., της puncto post ινών posito. Forsan εκ δε θ.
ελαίας δε Η. St. Sch. εις θ. praestat. -

λεία δε-κιττού] Μultum laboraverunt έχoυσι] Cam. corr. Scalig. Η. St. Sch. ;
interpretes in hoc loco explicando, Sch. έχοντι ΡΑld., έχοντα conj. Sch. in Comm.
verba λεία δε ut spuria seclusit, Sed ne μηδε] μη δε Αld. Cam.
scio an hic hederae mentio fieri potuerit; βάθος δι’ ών] Sch.syll.; βάθος διών U.
desidero vero vocem ύπτια φuam, quoniam Ιdem conj. invenerat Coraes, interpretatus
e superioribus aegre repetitur, post λευκό δι’ ών διαβήσεται ή τροφή; β. διϊών Αld.,
τερα i. u. inseruit St. Liceat prohigare con β. διϊόν corr, Scalig. Η. St.; β. διϊέν Sch.
jecturam, φua interpretum curae omnes le cont.; β. διϊέναι conj. idem in Comm.
vari possint: ήττον λεία ενίοτε και τα ύπτια, Ιnterpretationem a Corae propositam nee
Cf. Αristot. Μir. Αusc. c. 52 p. 103 edit. ratio grammatica nec usus Τheophrasti com
Βeckm. mendat. Interpretes haerere debebant in
δή] δε Ρ. νoce βάθος φuae commode explicari nequit.
3
34 ΤΗΕΟΡΗRΑSΤΙ

-- - " -
- ι 4

ών αλλά περί μεν τροφής διά τίνων έτερος λόγος, διαφέρουσι δε και τα
φύλλα πλείοσι διαφοραίς, τα μεν γάρ εστι πλατύφυλλα καθάπερ άμπελος συκή » "
" - " "

πλάτανος, τα δε στενόφυλλα καθάπερ ελάα ρόα μύρρινος τα δ ώςπερ ακανθό
-.

->
2 γν " ? -
φυλλα καθάπερ πεύκη πίτυς κέδρος τα δ ΟιΟV σαρκόφυλλα, τουτο ο οτι σαρ
κώδες έχουσι το φύλλον οιον κυπάριττος μυρίκη μηλέα, των δε φρυγανικών
- - Αν - ν - -

Χ.νέωρος στοιβή και των ποιωδών αείζωον πόλιον [τούτο δε και προς τους σή
λι- 3 - 2- Λ" -νλ " ευτλίω Άκννακί άλλο Υ -ν
τας τους εν τοις ιματίοις αγαθόν Ι τα γάρ αυ των τευτλίων ή ραφάνων άλλον
τρόπον σαρκώδη και τα τών πηγανίων καλουμένων εν πλάτει γάρ και ουκ εν
- -' - -ν. - / -

στρογγυλότητι το σαρκώδες. και των θαμνωδών δε η μυρίκη σαρκώδες το
φύλλον έχει, ένια δε και καλαμόφυλλα καθάπερ ο φοίνιξ και ο κόιξ και όσα
τοιαύτα ταύτα δε ώς καθ' όλου ειπείν γωνιόφυλλα και γαρ ο κάλαμος και ο
" " Α' αλλ 2.Σ. νλ λή, υ - δε Ε. --
-' - - Α"

κύπειρος και ο βούτομος και ταλλα δε των λιμνωδών τοιαύτα πάντα δε ώςπερ
-
,-
εκ δυοίν σύνθετα και το μέσον
- -

οιον τρόπις, ου εν τοις άλλοις μέγας πόρος ο - - - -

μέσος, διαφέρουσι δε και τους σχήμασι τα μεν γαρ περιφερή καθάπερ τα
- " - w Ν.» Α- Δ
της απίου τα δε προμηκέστερα καθάπερ τα της μηλέας τα δ' εις οξύ προή
ν " - - Υ"

κοντα και παρακανθίζοντα καθάπερ τά του μίλακος, και ταύτα μεν άσχιστα,

τινων] τίνος G. " καθ' όλου] U; καθόλου Αld. Εdd. ο.
* και τα) κατά τα Sch. γωνιόφυλλα] ΡΗ. St. Sch. : γωνυόφυλλα
Αld. Cam. ; γονυόφ. Βas.
ρόα], U Sch.; ροιά Ρ2 Αld. Η. St. - μύ ο κυπ.] corr. Sch. ; ή κυπ. Αld. Εdd.
ρινος Ρ2. βούτο ";) Η St. : βουτόμος Αld.
ακανθόφυλλα] dedi de conj.; σπανό Ά Sch.syll.Sch. : τ' "λλα Αld. Εdd.;
φυλλα UΜ Αld. ; ανόφ υλλα Ρ2 , rara G.; τα άλλα Sch.cont. - Sch. δε ut spurium se
σπαθόφυλλα e conj. Dalecampii Η. St. Sch., clusit.
φuo vocabulo nescio an minus aptum foliis δυοίν] UΜ , δυεϊν Αld. Εdd. ο. Gram
acerosis inveniri possit. maticorum praecepta vide apud Schneider
έχoυσι] έχουσιν Sch., Ρost h, ν. εν στρογ ad Ρlat. Civit. V. p. 470 Β. - Μox τρό
γυλότητι i. u. addidit Sch. Plura autem ac ποις Cam.
gravia hanc paragraphum occupaverunt vi ου εν] dedi de conj.; όθεν Αld. H. Sch.;
tia, quae Sch. diligenter exposuit. Βrevius ενώόθεν δε e Dalec. conj. St. : unde G.
G. : scίlicet φuta pulpa constant. Videtur μηλέας] Cum Dalec. RConst. et Βod. ma
ότι στρογγύλον έχουσι scribendum esse. lunt μελίας.
μηλέα] Damnavit Ρalmer. Εx. p. 583, ne παρακανθίζονταςl Sch, de conj.; παρα
φue Ρlin. 16, 24 interpretatus est. Ωuam γωνίζοντα UΜV Αld. Εdd., παραγονυζοντα
Βas.
obrem Sch.syll. seclusam voluit. Vitiosum
esse apparet. uallo (l. malo) G. - μη τα] Μ Αld. Εdd. ο. : και τα U; και V.
ρικη Cam. μίλακος] Μ: μίλακος super μ scriptο σ
κνέωρος] κνύωρος Μ. U; σμίλακος PV Αld. Εdd. o Μox μίλακος
ποιωδών] ποωδών Ρ2 Αld. Εdd. ο. Ψ: 3, 18, 11 omnes ut videtur ή δε σμίλαξ;
6, 8, 3 μίλακος U, μάλακος Αld. : C. 1, 17,
αγαθόν] τούτο δε προς τους εν τοις ιμα 8 μίλαξsuperscripίο σU, μία αξΜ. Ubi
τίοις σήτας αγαθόν Ρ2. Seclusi haec verba arbor nominatur, πρίνω similis, 3, 16, 2
τιt spuria, e glossa marginis illata. omnes σμίλαξ habent. Εquidem hac in re
τευτλίων] τευτλοίων Ρ2. quoque codices sequendos ratus ceteris locis
και των-έχει] Ωuod iterum hic μυρίκη, μίλαξsed 3, 18, 11 et 7, 8, 1 σμί αξ edidi,
eaque inter θαμνώδη nominatur quae supra Ψnanquam ibi quoque μίλαξscribi malim.
inter arbores jam proposita erat, ac quod Νam in Dioscοr. 4, 144 et 145, ubi Sprengel
exemplum hoc e fruticum genere ut in ap nulla commemorata varietate σμί «ξ dedit,
pendice, hoc est praeter ordinem, appositum μίλαξscriptum esse in codice regio (videtur
est: haec satis arguunt witium loci. Dalec. esse Ρarisiensis 2130 n Μontfaucon Ρalaeogr.
coni, ερείκη, Ρ dat μυρρίκη. gr. Ρ. 256 descriptus) docet Salmas. Εx.
ΙΙΙSΤ. ΡΙ.ΛΝΤ. Ι. 10. 35

τα δε σχιστά και οιον πριονώδη καθάπερ τα της ελάτης και τα της πτερίδος
τρόπον δέ τινα σχιστά και τα της αμπέλου, και τα της συκής δε ώςπεράν είπoι τις
κορωνοπούδη, ένια δε και εντομάς έχοντα καθάπερ τα της πτελέας και τα της (5.
ήρακλεωτικής και τα της δρυός, τάδε και παρακανθίζοντα και εκτου άκρου και εκ
των πλαγίων οίον τα της πρίνου και τα της δρυός και μίλακος και βάτου και
παλιούρου και τα των άλλων, ακανθώδες δε εκ των άκρων και το της πεύκης
και πίτυος και ελάτης έτι δε κέδρου και κεδρίας. φυλλάκανθον δε όλως εν μεν
τοίς δένδροις ουκ έστιν ουδέν ών ημείς ίσμεν εν δε τοις άλλοις υλήμασίν εστιν
οίον ή τε άκορνα και η δρυπίς και ο άκανος και σχεδόν άπαν το των ακανθω
δών γένος ώςπερ γάρ φύλλον εστίν η άκανθα πάσιν ει δε μη φύλλα τις ταύτα
θήσει συμβαίνοι αν όλως άφυλλα είναι, ενίοις δε άκανθαν μεν είναι φύλλον δε
όλως ουκ έχειν καθάπερ ο ασφάραγος, πάλιν δ' ότι τα μεν άμισχα καθάπερ
τα της σκίλλης και του βολβού τα δέχοντα μίσχον και τα μεν μακρόν οίον η
άμπελος και ο κιττός, τα δε βραχυν και οιον εμπεφυκότα καθάπερ ελάα και
ουχ ώςπερ επί της πλατάνου και αμπέλου προςηρτημένον διαφορά δε και το
μη εκ των αυτών είναι την πρόςφυσιν αλλά τοις μεν πλείστοις εκ των κλάδων
- ". -' Υ " - - -

τοίς δε και εκ των ακρεμόνων, της δρυός δε και εκ του στελέχους, των δε λα

p. 733: eandemque scripturam habent Ga; και το] Μ 1 et Μ2 asec. m., Sch. : κατά το
ien. et Ρaul. Αegin. laudante Gorraeo apud U Αld. Η. : - άλλων τα δι' (είο) ακανθώδη
Η. Steph. Τhes., nec non restituit C, Ε, Ch. εκ τών άκρων καθα τα της π. St.
Schneider Ρlat. Civ. Π. 372 Β. Cf. Εustath. κεδρίας] cedriae G. : κεδρίδος conj. Da
p. 1822, 21. lecamp. φuod probari potest. αγρίας Pli
και ταύτα μεν άσχιστα] U3 και τα μεν nium legisse suspicatur RConst.
εύσχιστα Αld. Η. St:: και τα με σχιστα άκορνα] άκορλα Ρ2.
Scί.: ευθύσχιστα conj. Dalee, οι RConst. άκανος] Ρ2 Αld. G. Εdd. : άκανθος Βas.
τα δε σχιστά] haec verba addidi de coni, ακανθωδών) ακανθών Ρ2. Vide ne ακα
Ιntercidisζe autem ea e verbis τρόπον δέ νωδών scribendum sit. Cf. ad c. 13, 3.
τινα σχιστα και αίο. intelligitur. ή ακ.] UΜΡ Sch.: ή om. Αld. Η St. -
πτερίδος] Η. St. Sch.: πτέριδος.Αld, Sic mutala dat P2 ώςπερ γάρ φύλλον την
συκής δεjΌΜSch.syll.; δε om.Αld. Εdd.ο. άκανθον έχουσιν.
κορώνoπoδώδη] ex emendatione Conr. ενίοις δε] U Αld. Η. St. : ενίοις τε Sch. ;
Gesneri Hist. Corn. p. 315 (nisί φuod κορω ενίοις γαρ Scalig..
νοποειδή νοluit)Sch.; nomen Gesneri tacens
posuit eam in marg. et Comm. Βodaeus : Η. ασφάραγ ος]adSch.syll
St. Vide 6, 4, 1.. : ασπάρα
ραγγος Αld.
σκολοπώδη Αld. Εdd.: κολπώδη conjecerαι
Dalecampίus. Εmendatio Gesneri firmatur 7. σκίλλης] Βas. Η. St. Sch. : σκύλλης
locis a Schn. allatis Ηippocr. Εpidem. 6, 7, Αld. Cam. : κίλλης U. - Ceterum ότι φuod
Schneidero dubium fuit, aptum est a διαφέ
p.1195. Ρlut. Μor. p.301. ρουσι S. 5, φuod verbum in omni hac dispu
6. ηρακλεωτικής! καρύας i. u. add, δί. tatione animo obversatur.
και τα της] UΜV Sch. , τα οπι, Αld. Είd.
παρακανθίζοντα] U, o oonj. Ρalmerii Εx. εμπεφυκότα] εμπεπη ότα mBas.
p.583 ac H. Steph.St. Sch.; παρακαθίζοντα επι] dedi de conj.; ή Αld. Η. Sch., φuod
Αld. Η. : consίdunt G. φuomodo intelligi debeat nemo dixit, CΙ.
και τατης] USch.syll. : και οπι, Αld. Εdd. ο. o. 8, 1. St.: έλαία ουχ ώςπερ τα της πλ.
δρυός] φελλοδρυός e conj. Βodaei St. ή της αμπ. προςηρτημένα.
μίλακος] U; σμίλακος Αld. Εdd. ο. Ε και αμπ.] U, και της αμπ. Αld. Εdd. ο.
Μed. nihil adnotatum. τό] Αld. Εdd.: τώ Sch. corr.
και τα τών] Νescio an και τινων scriben κλάδων τους δε και εκ των] Οperae Βo
dum sit: certe articulus haud ferri potest, daei haec verba omiserunt, cumque iis St.
3*
36 ΤΗΕΟΡΗRΑSΤΙ

χανωδών τους πολλοίς ευθύς εκ της βίζης οιον κρομύου σκόρδου κιχορίου, έτι
δε ασφοδέλου σκίλλης βολβού σισυριγχίου και όλως των βολβωδών και τού
των δε ουχ η πρώτη μόνον έκφυσις αλλά και όλος ο καυλος άφυλλον, ενίων
δ όταν γένηται, φύλλα εικός οίον θριδακίνης ώκίμου σελίνου και των σιτηρών
ομοίως, έχει δένια τούτων και τον καυλόν είτ’ ακανθίζοντα ώς ή θριδακίνη
και τα φυλλάκανθα πάντα και των θαμνωδών δε και έτι μάλλον οιον βάτος
παλίουρος, κοινή δε διαφορά πάντων ομοίως δένδρων και των άλλων ότι τα
μεν πολύφυλλα τα δ ολιγόφυλλα. ώς δ επί το πάν τα πολύφυλλα ταξίφυλλα
καθάπερ μύρρινος, τα δάτακτα και ώς έτυχε καθάπερ σχεδόν τα πλείστα τών
άλλων ήν. ίδιον δε επί των λαχανωδών οίον κρομύου γητείου το κοιλόφυλλον.
απλώς δ αι διαφορα των φύλλων ή μεγέθει ή πλήθει ή σχήματι η πλατύτητι
ή κοιλότητι ή στενότητι ή -τραχύτητι ή λειότητί και τό παρακανθίζειν ή μή,
έτι δε κατά την πρόςφυσιν όθεν ή δι' ου, το μεν όθεν από ρίζης ή κλάδου ή

Ά κρομμύου Αld. Εdd. ο. θαμνωδών δε και έτι μάλλον] UV: θ.
και έτι ωε μ. Μ Αld. : θ. τινα και έτι δε μ.
σκόρδου] Αld.: κόρδου scriptο σ super κ
U; σκορόδου Η. St. Sch. Cf ad g, 6, 9. Η. St. Sch. φui δε seclusit: atque etiam
κιχορίου] U; κιχωρίου Αld. Εdd. o:: in magis in.fruticum genere G.
ίubo erratico G. Per o scriptum est hoc μάλλον] και τα ακανθώδη de suo add. St.
νocabulum et quae ab eo descendunt in Urb.
tantum non omnibus locis, quamobrem sie 8. και των α.] ήν τών α. U, sed dubium
ubique exhibui. Εandem praebent Νicand. an ήν pro και sit a correctore.
Αlexiph. ν.429 et κιχόρεια Jul. Poll. 6, 9. επί το πάν] Αld. : επιτοπαν Μ.
σκίλλης] σκύλλης Αld. Cam. τα πολύφυλλα ταξίφυλλα] dedi e conj.;
βολβού σισυριγχίου] Η. Sch. , βολβού ισυ τα πλατύφυλλα ταξίφυλλα UVΡ Sch.syll.;
ριγχίου U Αld., βολβούς ισυριγχίου Μ; β. τα πλατύφυλλα τα ξίφ υλλα Μ , τα πλατύ
σιχυριγχίου St.: ιείrinchίο G. υ. . φ υλλα τα οξύφυλλα Αld. : φuod alία multis
όλος ο καυλος] όλώς ο κάλος U. ./oliis alia pauois constant et alia latis
άφυλλον] άφυλλος St. alia angustis: et alia ordinatis ut myrtus
ενίων-εικός] επ’ ενίων δ' επιγίνεται G., φuorum nonnulla de suo supplevisse
φύλλα εικος St. - Scaliger locum mutilum videtur. Unde τα πλατύφυλλα τα δε στενό
ésse censet; recte. Sagaciter haec verba φυλλα, τα δ' οξύφ υλλα, τα δε εύτακτα καθ.
interpretatus est Sch. ita ενίων δε όταν γέ Η: St., τα μεν πλατύφυλλα τα δ' οξύφυλλα
νηται ο καυλός φύλλα γίγνεσθαι (vel επι τα μεν εύτακτα καθ. Sch.cont. De latitu
γίγνεσθαι) εικός εστι, in φuίbusdam ubί dine folii hic sermo esse nequit. Folia vero
oaulis enatus est, .folia adnascί consenta densa plerumque certo ordine disposita esse
ηeum est. Sed haec lam breviter dici po si Τh. dixit, verum est atque proximis com
tuisse non mihi persuadeo, neque εικός satis mode junctum, Ridicule Spr, so sind im
recte habet.
Ganzen die ΒΙάtter in geuoisser Ordnung
ωκίμου] Αld. Sch.; ωκύμου Η. St. gestellt, υίδ bei der Μyrte, bet andern
καυλον είτ'] Αld. sed puncto interposito; ohne Οrdnung.
καυλόν πρώτον μεν λείον είτα δε conj. γ. των άλλων ήν] τ. ά. εστί St. ,,Quid illud
Scalig. secutus Gazam: caulem primo mί ήν in postremo additum sibi vult? Latet
tem post horridulum spinis gerunt, unde ulcus." Sch. Ωuae sunt τα άλλα 2 Certe
καυλόν λείoν πρώτον είτ' scripserunt Η. St. soli myrto non opponi Ρossμαι τα άλλα.
Sch. Sed id ipsum φuod adjecerunt voce Ιgitur apparet in άλλων ήν vitium sedere,
είτα exprimitur, φuae valet deinde i. e. post eorumque verborum loco fuisse vocabulum
quam cault in altum enato.folia adnata φuo genus aliquod plantarum indicaretur.
sunί.
Νescio an verum viderim si pro άλλων ην
φυλλάκανθα] corr. Sch.syll. : φύλλαακαν scribendum esse ποιωώών existinem.
θώδη UΜV Αld. ; «ικανθώδη Η. St. : /olta δ'] om. St.
spinosa G. ή κοιλ. ή στεν.] ordine inverso G.
ΗΙSΤΟR. ΡLΑΝΤ. Ι. 10. 37

καυλου ή ακρεμόνος, το δε δι' ου ή διά μίσχου ή δι' αυτού και ει δή πολλά εκ
του αυτού, και ένια καρποφόρα, μεταξύ περιειληφότα τον καρπόν ώςπερ ή
αλεξανδρεία δάφνη επιφυλλόκαρπος. αι μεν ουν διαφοραί τών φύλλων κοινο
τέρως πάσαι είρηνται και σχεδόν εισιν εν τούτοις, σύγκειται δε τα μεν εξ
ινός και
ινός φλοιού
μόνον οιον και
του σαρκός
καλάμουοίον
καιτασίτου,
της συκής
το και της αμπέλου,
δε υγρόν απάντωντακοινόν
δε ώςπερ εξο ι:14 Η.St.
άπασι
γαρ ενυπάρχει και τούτοις και τοις άλλοις τοις επετείοις μίσχος άνθος καρ
πος εί τι άλλο μάλλον δε και τους μη επετείοις ουδεν γαρ άνευ τούτου. δο
κεί δε και των μίσχων τα μεν εξ ινών μόνον συγκείσθαι καθάπερ τά του σίτου
και του καλάμου, τα δ εκ τών αυτών ώςπερ οι καυλοί των δ ανθών τα μεν 10.
εκ φλοιού και φλεβός και σαρκός, τα δ εκ σαρκός μόνον οιον τα εν μέσω των
άρων. ομοίως δε και επί των καρπών, οι μεν γαρ εκ σαρκός και ινός, οι δε
εκ σαρκός μόνον, οι δε και εκ δέρματος σύγκεινται, το δε υγρόν ακολουθεί

ακρεμόνος] ακρέμόνος U; ακρέμονος Αld. sit de ramulis novellis - iique sunt haud
Εdd. ο. annuί - vel alburno, vel radicibus illis
το δε] Αld. Εdd. ο.; τότε U. φuas capitatas vocat, φuae partes sunt in
αυτού] Αld. recte; αυτού Η. St. Sch. : primis plenae humoris. Verba ουδεν γαρ
αυτών corr. Scaliger, probat Sch. άνευ τούτου ab hoc loco aliena alφue post
και ει δη πολλά εκ του αυτού] dedi lenis το δε υγρόν - και τούτοις inserenda esse
sima mutatione ει δή pro είδη scripto, ut Sch. arbitratur. Ρossunt vero loco suo
UΜV Αld. habent; και είδη πολλά εξ αυτού teneri, si ad totan periodum - inde a ver
Η. St.; και έτι πολλά εκ του αυτού Sch. : bis το δε υγρόν πάντων κοινόν-referuntur.
cujus etiam generis complura spectantur μίσχων τα] corr. St.: μ. το Αld. Η. Sch,
G. Ceterum παλλαι Αld. Ωuid dici debuerit Singularis significat pedunculi pars, sed
acnte perspexit Sch., φui ad τού αυτού sub sententia flagitat pedunculorum alit, atque
intelligendum του μίσχου et de foliis terna sic habetG. Scalig. conj. αμίσχων, pessime.
tis φuinatis pinnatis sermonem esse docuit. μόνον] U, de conj. Sch. ; μόνων Ρε Αld.
κοινoτέρως] UΜV Αld.: κοινωτέρως Η. Η. St. : om. Μ.
St. : κ ινότεραι de suo dedit Sch., compa
rativi adverbii impatiens. -
ώςπερ] UΜVΡ 2 Αld.: ώνπερ de conj.
9. οιον τα] τα om. Η. St. Scalig. Η. St. Sch. Cf. Ρlat. Phaed. p. 86
της αμπ.] U Sch.syll. : της om. Ρε Αld. Α. ubi Stallbaum laudavit locos scriptorum
dd. ο. et grammaticorum. -

οίον τού] τα i. u. inserunt. St. Sch. 10. τα μεν] U, το μεν Αld. Εdd. ο. ;
απάντων] P2: πάντων Αld. Εdd. ο. Jlorum aliί G.
άλλοις τοίς] Αld. Εdd, ο..: τοις om. Ρ2. τα ω' εκ σαρκός] m Βas. Schn. (quί τό),
επετείοις, μίσχος]. UΜV Αld.;. επετείοις St. (φui εξ): om. UΜVΡ 2 Αld. . ,,Οmissio
ώς εστι μίσχος Η. soloece, επ. μέρεσι ως nis causam repetita vox σαρκός habet" Sch.
έτι μ. St. : επετείοις οιον μ. Schn. : annuis Florum aliϊ ear corfίce et υena et carne,
oeu pediculo. Scaliger malebat Dativos αlti er carne tantum G.
μίσχω etc. Verum esse quod libri dant non άρων] dedi de coni.: αιρών UP* Αld: Η.
dixerim, sed si quid supplerem οια non οίον St.: μt quae inter lolia mascuntur G. Sch.
scriberem. substituit ανθών. ψuod non satis conside
καρπός εί τι] UΜV Αld.: καρπος και εί τι rate fecit. Debebat enim tum Τh. αυτών
Η. St. Sch. scribere, vel sufficiebant verba τα εν μέσω.
μάλλον δε και τοις μή επ.] Αld. Εdd. 05: Sed οιον indigitat exemplum plantae : nul
nei potius et hί, ηuae minus annua sunt G. lum vero nisi άρων aptum est. Cf. Βast.
Sch. conjicit και μάλλον δε τοίς επετείοις, Comm. Ρal. p. 705.
φuia verum non sit partes perennes magis καρπών] mBas. Havn. , Vo. G. St. Sch.;
abundare humore φuam annuas. Sed ut hoo σάρκων UΑld., σαρκών Ρε.
«oncedamusfacilius corrigeretur μάλλον δε ή οι μεν] Ρε, corr, St. Sch.; ο μεν Αld. Η.
τοις μη επετείοις. Αt vide ne Τh. locutus οι δε και] οι δε εκ σαρκός και St.
38 ΤΗΕΟΡΗRΑSΤΙ

και τούτοις, εκ σαρκός μεν και ινός ο των κοκκυμήλων και σικύων, εξ ινός
δε και δέρματος ο των συκαμίνων και της βόας, άλλοι δε κατ' άλλον τρόπον
μεμερισμένοι, πάντων δε ώς ειπείν το μεν έξω φλοιός το δ εντός σαρξ τών
δε και πυρήν.
18 ΙΙ.
15 St.
CΑΡ. ΧΙ. Έσχατον δεν άπασι το σπέρμα, τούτο δε έχον εν εαυτώ σύμ
φυτον υγρόν και θερμόν ών εκλιπόντων άγονα καθάπερ τα ωά. και των μεν
ευθύ το σπέρμα μετά το περιέχον οίον φοίνικος καρύου αμυγδάλης πλείω δε
τούτων τα εμπεριέχοντα ώς τα του φοίνικος, των δε μεταξύ σαρξ και πυρην
ςπερ ελάας και κοκκυμηλέας και ετέρων, ένια δε και εν λοβώ τα δεν
τό ένι τα
δ εν αγγείω τα δε και γυμνόσπερμα τελείως εν λοβώ μεν ου μόνον
: επέτεια καθάπερ τα χεδροπα και έτερα πλείω των αγρίων, αλλά και τών,
ν
δ VΟ οων ένια καθάπερ ή τε κερωνία ήν τινες καλούσι συκήν αιγυπτίαν και η
κερκίς και η κολoιτία περί Λιπάραν εν υμένι δένια των επετείων ώςπερ ο
πυρός και ο κέγχρος ώςαύτως δε και εναγγειοσπέρματα και γυμνοσπέρματα.
γ- "ν

εναγγειοσπέρματα μεν οίον ή τε μήκων και όσα μηκωνικά το γαρ σήσαμoν
ο τών κ.] corr. St. Sch. : το τών κ. Αld. ex utiti ed. Τarv. Scilicel G. ütitή ι: ".
Η.: 1ο των εκκυμάλων Ρ2. ventitium scripserat, φuam vocem addidit
εξ ινός δε] P2: εξ υγρού δε Αld. Εdd. ο. de suo,
Scripturam ινός videtur Είiήριο praemissa ευθύ] U; ευθύς Αld. Εdd. ο.
ροειulare. αμυγδάλης] , Αld. Εdd.; αμυγδαλής U
ο τών σ.] corr. St. Sch.; το τών σ. Ρε Sch., sed Αmati ad C. pl. 1, 3, 2,,αμυγδά
Αld. Η; -συκαμύνων Βas. λης U ubique, ita tamen ut postremae cir
ρόας] Sch;; ροώς Αld. Η., ώοιός St. : και cάmnexus ab alia manu sit additus." Ηic
το της ρόας Ρε. αμυγδάλης scribendum, cum fructum nomi
πάντων δεJ π. μίν Μεθ m.pr. Εxtrema nariºνox κάρυον ostendat.
capitis pars inde a S. 9 Schneidero huc non *. ου μον.] corr. Sch. , ούν μον. Αld. Η.
pertinere suoque loco mota exeidisse vide St. : om. G.
tur: importune enim addi post clausulam χεδροπα] Αld. Η St.: χέδροπα Sch,
sollennem. Quod cum mihi persuasisset
quaerenti ubi repomenda essent alius
- -- μα».non "Ε
«"
Ε δήπί ψαν" Αld. Η. : ν
. St. Sch. :
"

ld. Η. :
inventus est locus praeter post αλλά διαφό- q Άf UΜV Ά Sί soi.. κικις Αld
ρως cap. 2, S.7....Sed distant illa nimium, Η.Ε, ζ - - -- - - -- 2 -

Ε illis nec sine magna muta- κoλoιτία! κoλoύτε« St. Εadem 3, 17, 2
ione adaptari possunt. Vide autem ne loco κολουτέα audit, φuod h. 1. rescribere jubet
hoc haec suo sint. Cum externas foliorum η2 -

- - - - Μeurs. Τheoph. p. 85. Vide ad 1. 1. G. hic
differentias exposuisset easque finem habere coloetis, l. 3. colutea et colψcea habet.
clausula indicasset, tanquam appendicis loco . " ν <

explicat, φuae sint foliorum structurae in-
- - - -
κέγχ.] U Sch.svll.
Sch.syll.,: ήη
-

etc.]
"ύψι
κ. Ειο - -
Σ.,
-
ternae differentiae, ac pergit easdem in
- - - - ναγγειοσπερματα
- - -
ch. : εν αγ
Σ 2. -Σ., «.
o foi
Ρ artibus Ε"""""""""""",
aliis imil ι, γειοσπέρματα γυμνασπερματα
όπέρματα omissis etiam anιea ηδεενκαι
αγχειο
Μι;
φuales sint demonstrare. Κι - - - ι

εν αγγειοσπέρματα γυμνοσπέρματα ήεναγ
CΑΡ.ΧΙ. γειοσπέρματα Μ2, etiam V ab initio εν αγ
γειοσπέρματα, ένια αγγειοσπ. και γύμνο
-
συμφ. υ. κ. θερμόν] UΜVP2 Sch. : υγρόν σπέρματα αγγειοσπ. Αld. Η. St. : simili
κ. θ. σύμφυτον Αld. Εdd.
ν- - - modo υasculo inclusa et nuda: in υαsculo
- -

έχον] έχει mΒodaei: habet G. ιμt papaυer G
λι Άν"! UP2 Sch.syll. : εκλειπόντων μηκωνικά: το γαρ] dedi de conj.; μήκωνι'
- - κατά γαρ UΜVΑld. ; μηκωνι όμοια το γαρ
ωά] ,ωιoίς Urb, hic et fere ubique" oum Scalig.Η.Sch., μήκων και η σαμήκων,
Αmati ad C. pl. 1, 7. 1. - ούρινα add. Η. ήν σησαμον Ρ; φuaeφue papaυeri similia
St. Sch., invitis U et P2, e versione G., nbi G, Inepte St.: μήκωνι όμοια κατά γαρ
est urinum ουum in edd. Bas. Ρar.; natum σήσαμον ιδιώτερος.
ΗΙSΤΟR. ΡΙ, ΑΝΤ. Ι. 11. 39

ιδιωτέρως γυμνοσπέρματα δε των τε λαχάνων πολλά καθάπερ άνηθον κορί
αννον άννησον κύμινον μάραθον και έτερα πλείω. τών δε δένδρων ουδεν γυμ
νόσπερμον αλλ' ή σαρξι περιεχόμενον ή κελύφεσιν τα μεν δερματικούς ώςπερ
η βάλανος και το ευβοϊκόν, τα δε ξυλώδεσιν ώςπερ ή αμυγδάλη και το κάρυον.
ουδεν δε εναγγειόσπερμον, ει μή τις τον κώνον αγγείον θήσει διά το χωρίζεσθαι
των καρπών. . αυτά δε τα σπέρματα των μεν ευθύ σαρκώδη καθάπερ όσα καρ
υηρά και βαλανηρά τών δε εν πυρήνι το σαρκώδες έχεται καθάπερ ελάας
και δαφνίδος και άλλων των δ' εμπύρηνα μόνον ή πυρηνώδη γε και ώςπερ
ξηρά καθάπερ τά κνηκώδη και κεγχραμιδώδη και πολλά των λαχανηρών.
εμφανέστατα δε τα του φοίνικος ουδε γάρ κοιλότητα έχει τούτο ουδεμίαν
αλλ' όλον έξορρον
ου μην αλλ' υγρότης δή τις και θερμότης υπάρχει δήλον
ότι και τούτω καθάπερ είπομεν διαφέρουσι δε και τώ τα μεν αθρόα μετ'
- ι

αλλήλων είναι, τα δε διεστώτα και στοιχηδόν ώςπερ τα της κολοκύντης και

ιδιωτέρως] UΜVΡ Βas. Sch. : ύδιωτέρως ελάας] U: ελαίας Αld. Εdd. ο.
Λld. : ύδιωτέρος Cam. : ιδιώτερος Η. St. ; εμπύρηνα μόνον η πυρηνώδη γε] dedi e
πιαn sesamae modus φuidan peculiaris G. conj. Schn. Comm. facillima et unice vera ;
κορίαννοι, άνκησον] corr. Sch.syll. : κορι ή πυρηνώδη γε dat etiam Ρ: εν πυρήνι μό
άννησον UΜ Αld. : κοράννησον V; κοριάν νον ή πυρηνώδει γε Αld. Εdd. ο. : non de
νητον Η. : κορίαννον St. : κορίαννον άνισον sunt ημίbus in nucleo fantum υel nucleα
mΒod. Sch.cont. : coriannisum G. ceo et φιμαsί retorrida constent G. - Εφui
μάραθον] U Sch.syll. , μάραθρον Αld. dem retinui , έ a Sch. omissum.
Εdd. ο. Formam atticam μαραθον, in U κνηκώδη] κνήκώδη U ; κνικώδη Αld.
fere semper scriptam, in Syll. restituit Sch. dd. ο.
" ή κελυφεσιν] de conj..Schneideri in κεγχραμιδώδη] ΡΑld. Εdd. ο. : κιγχραμ.
Αuct. , η δε κύμασιν τα μεν δερματικούς ΜV: om. G.
ώςπερ ή βάλανος και το ευβοϊκόν τις δεξυ". όλον] όσον m Βas. aut substitutum aut
U: ή δέρμασιν τα μεν σπερματικοίς - ευ ante όσον additum vult.
οϊκόν - Αld. et P, φui ευβοϊκόν habet; έξορρον] de conj. dedit Sch., totum sero
σπερματικοίς etiam Μ e quibus praeterea repleturn i. e, albuminosum : nam embryo
nihil adnotatum: ή δέρμασιν τα μεν δερ phoenicis minimus est. έξορθον Ρ Αld.
ματικοίς - ευβοίκον - Η. St. φuae e ver Εdd. : tofa plerια atque persolida sunt G.
sione Gazae ducta sunt: sed aut carne ού υγρότης] ή υγρότης V. -

ducta aut cute aut crusta ceu glams ef eu δή τιςjΑld. Ελd. ο..: δε τις UΜVΡ.
θοίcum. Gaza vocem crusta a Ρlinio 15, 4. τι δε διεστώτα]Αld. Εdd. ο. : δε om. UΜ.
28 S. 38 habere videtur, φuo auctοre dede στοιχηθον] dedi de conj. : σχεδόν Αld.
rat Sch.cont. ή δέρμασιν ή οστρακώδεσιν Εdd. ο. Differunt praeferea φuod αλία
ή ξυλώδεσι τα μεν σαρξίν . . . . τα δε δέρ Congesta atque promiscua : alia discrefα
μασιν ώςπερ το Ευβοϊκόν, τα δ' όστρακω afque distantia G. Αd quae Sealig. ,,di
δεσιν ώςπερ ή βάλανος τα δε ξυλ. ϊκή stantia ita ut inter cucurbitae semen et se
deinde hujus additamenti poenituit. Veri men aliud intersit. το σχεδόν significat hic
tatem lectionis receptae confirmant C. pl. propinquitatem." Εn virum doctum dormi
4, 1, 3 έτι δε τα μεν εν κελυφεσι δερματι tantem! Qui poterat σχεδόν propinquilatem
κοις ένια δ' εν ξυλώδεσιν. significans cum διεστώτα jungi? Νeque
αμυγδάλη] Λld. Εdd.: αμυγδαλή Sch. vero in soluta oratione σχεδόν nude positum
εναγγειόσπερμον] Αld.: εναγγειόσπερμα significat propίηφuum. Seminibus congre
, εν αγγειόσπερμα ΜV; ενάγγειοσπέρ gatis, αθρόοις, ea solum opponi possunt,
ματoν Sch. , αγγειόσπερμον Ρ; γρ. εναγ φuae ordine quodam posita inter se distant:
γειόσπερμον mΡ. cum sint θρόα ea quae nullo conspicuo
τον κώνον] των κωνων superscriptο το ordine posita φuocunque modo congregata
κώνον U. sunt. Jam ipsa exempla cucumeris peponίε
ευθύ] UΜV, ευθύς Αld. Εdd. ο. ostendunt, id genus fructuum indicari, φuo
έχεται] Κό mBod. έχεται non valet ad rum semina certis ordinibus s. seriatim dis
Αaeret, ut RConst. νult, sed continetur. posita regulariter inter se distant.
40 ΤΗΕΟΡΗRΑSΤΙ

σικύας και των δένδρων ώς περσικής μηλέας, και των αθρόων τα μεν ενί τινι
περιέχεσθαι καθάπερ τα της βόας και της απίου και μηλέας και της αμπέλου
και συκής, τα δε μετ' αλλήλων μεν είναι μη περιέχεσθαι δε υφ' ενός ώςπερ τα
σταχυηρά των επετείων ει μή τις θείη τον στάχυν ώς περιέχον ούτω δ έσται
και ο βότρυς και ταλλα τα βοτρυώδη και όσα δή φέρει δι' ευβοσίαν και χώρας
αρετην αθρόους τους καρπούς, ώςπερ εν Συρία φασί και άλλοθι τας ελάας.
αλλά και αύτη δοκεί τις είναι διαφορά το τά μεν αφ' ενός μίσχου και μιάς
προςφύσεως αθρόα γίνεσθαι, καθάπερ επί τε τών βοτρυηρών και σταχυηρών
είρηται μη περιεχόμενα κοινό τινι γίνεσθαι, τα δε μη γίνεσθαι. επει καθ'
έκαστόν γε λαμβάνοντι των σπερμάτων ή των περιεχόντων ιδίαν αρχην έχει
της προςφύσεως, οιον ή τε ράξ και η ρόα και πάλιν ο πυρός και η κριθή.
ήκιστα δαν δόξειεν τά των μήλων και τά των απίων ότι συμψαύει τε και περι
είληπται καθάπερ υμένι τινί δερματικώ περί δν το περικάρπιον, αλλ' όμως και
τούτων έκαστον ιδίαν αρχήν έχει και φύσιν φανερώτατα δε τώ κεχωρίσθαι τα
της βόας ο γαρ πυρην εκάστω προςπέφυκεν ουχ ώςπερ των συκών άδηλα διά
την υγρότητα και γαρ τούτω έχουσι διαφοράν καίπερ αμφότερα περιεχόμενα
σαρκώδει τινί και τώ τούτο περιειληφότι μετά των άλλων τα μεν γαρ περί

και τών] τα interseruit Sch. Μalim και επει-προςφύσεως] om. St.
ΙΕΑν(ι))". -
οίον ή τε ραξ-κριθή.] sic Sch. in syll.,
ως περσικής μηλέας] U; ώς περ συκής φuem sequor donec libri nos meliora do
ί"5"ξ d. : ώςπερ συκής μηλέας Βas. Cam. ceant;, οίον ήτε σαρξ και η ρόα - UΜ et
St. Sch. ; ./icί ηali G. Μirum vero in Αld. ubi όριά και οιον ή τε ραξ και ήροιά -
hac scriptura editores acquievisse cum./icus Η.: ή τε βαξ βότρυος και της ρόας ο πυρήν
et malus statim inter ea recenseantur φuae και π. - mBod. : ή όαξ βότρυος και της
semina αθρόα habent., περσική vel μηδική ροιάς ο πυρήν και ανάπαλιν ο τού πυρού
μηλέα est Citrus medica Linnaei. Cf. C. και κριθής St., οίον ή τε ραξ και της ρόας
pl. 1, 11, 1. ο πυρήν και πάλιν - κριθή Sch.cont; μt
αθρόων] τώ i. u. add. Sch. acint fum μυαe tum punίcί: item trificum
ενί τινι] corr. Sch.; έν τινι Αld. Εdd. ordeum. G. Post κριθή addunt και ο πυ
ρόας] Sch. : ροώς Αld. Η. ρήν Αld. Η., φuae om. Sch., mutavit Βod.
margo in και ο κέγχρος, St. in και κέγχρου.
μηλέας] μηλείας cum p. sub ε U. Ιn vers. G. ed. Ηeins. post hordeunί addit
τα δε] τώ i. a. add. Sch. milius, φuod ed. Τarν. Βas. etΡar. ignorant.
βότρυς] βοτρ mutilum daι U. ήκιστα etc.] Sic pergit G. Μalorum pί
τάλλα] Sch., τάλλα Αld. Εdd. rorumque ubtnam conjungantur compre
άθρόους] Cam. Η. St. Sch.; αθρώους ήendanturque υclut membrana φuadam
Αld. Βas. quam caro./ructus ούductt: minus perce
peris. Scilicet legit όπου,
ελάας] ελάας U; ελαίας Αld. Εdd. ο. ότι] corr Sch.syll.; όπι U: όποι ΡΜ
" αύτη] corr. Sch. ; αυτή Αld. Εdd. Αld. : όπου Η. St. : έπει Sch.cont.
το] dedi de conj.; τώ Αld. Εdd. o., cui " όμως] όλως Ρ.
αύτη repugnat.
και φύσιν] Αld. Εdd. G., και πρόςφυσιν
αφ'] oιφ' Cam. unde ύφ' Η. et St. . de conj. Sch. Μalim αρχήν έχειπροξφύσεως,
αθρόα γίνεσθαι] γίνεσθαι om. Η. Βod. όόας] U Sch. : όοιάς Αld. Εdd.
τινι,γίνεσθαι τα] Αld. Η.; γίνεσθαι om. ώςπερ των] τα interseruiti. u. Sch.
St.Sch. μt de racemi, picίνηue dirimus τούτω) corr. Sch., τούτο Αld. Εdd.
ημllo αnbiente communi tegmine pνους διαφοραν] διάφορον St.
πίre G. Μanet mihi scrupulus ut locum τα μεν γαρ]. USch.syll.St.: το μ.γ.Αld.
sanum praestare nolim.
Η Subaudiendum της ρόας σπέρματά.
ΗΙSΤΟΙl, ΡLΑΝΤ. 1. 12. 41

έκαστον έχει τον πυρήνα το σαρκώδες τούτο το υγρόν, αι δε κεγχραμίδες ώςπερ
κοινόν τι πάσαι καθάπερ και το γίγαρτον και όσα τον αυτόν έχει τρόπον, αλλά
τας μεν τοιαύτας διαφοράς τάχ άν τις λάβοι πλείους ών δεί τας κυριωτάτας
και μάλιστα της φύσεως μη αγνοείν.
CΑΡ.ΧΠ. Αι δε κατά τους χυλους και τα σχήματα και τάς όλας μορφάς
σχεδόν φανερα πάσιν ώστε μη δείσθαι λόγου, πλην ή τοσούτον ότι σχήμα ου
δεν περικάρπιον ευθύγραμμον ουδε γωνίας έχει, των δε χυλών οι μέν εισιν 19 Η.
16 St.
οινώδεις ώςπερ αμπέλου συκαμίνου μύρτου οι δ ελαώδεις ώςπερ ελάας
δάφνης καρύας αμυγδαλής πεύκης πίτυος ελάτης, οι δε μελιτώδεις οιον σύκου
φοίνικος διοςβαλάνου, οι δε δριμείς οίον οριγάνου θύμβρας καρδάμου νάπυος,
οι δε πικροί ώςπερ αψινθίου κενταυρίου. διαφέρουσι δε και ταις ευωδίαις οίον
αννήσου κεδρίδος ενίων δε υδαρείς αν δόξαιεν οίον οι των κοκκυμηλέων οι
δε οξείς ώςπερ ροών και ενίων μήλων απάντων δε οινώδεις και τους εν τούτω
τώ γένει θετέον άλλοι δε εν άλλοις είδεσιν υπέρ ών απάντων ακριβέστερον
εν τοις περί χυλών ρητέον, αυτάς τε τώς ιδέας διαριθμουμένους οπόσαι και τας

τον πυρ.] Ρ, Εdd. post Η.; την πυρ. Αld. έλαώδεις] cum interserto ι minuto U;
ελαιώδεις Αld. Εdd. ο.
τούτο το υγρόν] Μ Αld. Schn., το om.
-, τα μεν γαρ περί έκαστον πυρήνα αμυγδαλής] Sch., αμυγδάλης Αld. Εdd.
έχει το σαρκώδες τούτο υγρόν St. σύκου] Αld. Η. , συκής St. Sch. Cf. Sal
πάσαι] U Sch.syΠ.; πάσι Αld. Εdd. ο. mas. Εx. p. 905.
διαφοράς] Post. h. ν. in Camotiana e su διοςβαλάνου] e conj. Salmasii Εx. p. 905
perioribus verba κειλότητα έχει τούτο ουδε mBod. St. Sch., qui distincte διός βαλάνου
μίαν αλλ' όσον έξορθον ου μην αλλα re scripsere, δρυός βαλάνου Αld. Η.; roboris,
petita inseruntur. Scilicet in Αldina haec glandis G.
verba, versu uno contenta, initio folii 13 αψινθίου] αψίνθου Η. : apsynthί G.
posita, casu in initio paginae ejusdem folii
versi repetita sunt, scriptο όσο pro όλον, αννήσου] U Sch.syll. ; ανήσου ΜV Αld.,
τιnde operae Cam. όσον fecerunt. αnesί G. ed. Τarv. ; ανήθου Η. St. Sch.cont.
της φυσ.] τας της φ. St. κεδρίδος] κέδριδος U Αld. cedrulae G.
CΑΡ. ΧΙΙ.
δόξαιεν) corr. Sch. : δόξειεν Αld. Εdd.
κοκκυμηλέων] St. Sch. : κοκκυμηλίων Αld.
τους χ.] U, de conj. Sch, τους on. Αld. Η. Videtur κοκκυμήλων scribendum.
Εdd. -

πλην ή τοσούτον ότι] corr. Η. St. Sch. ; μήλων] Αld. Η. St.: μηλέων Sch.
πλην τοσούτον ή ότι UΜ Αld. Εquidem απάντων - θετέον] Η. et Αld., haec
conj. πλην τοσούτόν γ' ότι. - Ιnterpretes ινώδεις, απάντων δε τους οινώδεις χυλους
cum Scalig. verum non esse animadverte έν τ. - St. ; απάντων δε και τους οίνωδεις
runt, φuod Τh. pericarpia nec rectilinea nec εν τ. - Sch. : sed omnes φuί υel ήμιο Be
angularia esse dicat. Sed Τh., φui περι neri tribμuntur υϊnosos putandum G. Ιn
κάρπια inprimis vocat carnosa ac succulehta lectione Αldinae offendit ordo praeposterus
seminum integumenta (cf. C. pl. 1, 16, 1) verborum : tamen non mutaverim. C. pl. 6,
recte id dixit. Μecum sentit Spr. in adnot. 6,4 της γαρ οινώδους γλυκύτητος εγγυτάτω
ad vers. germ. - Τemere Βodaeus ac male κείται το οξύ, φuibus docemur τούτω τώ γέ
conjecit ουδε πάν περικάρπιον, φuod de νει intelligendum esse το οξύ. Sensus igi
dit St. tur: Succi omnium ii, ψui in acidorum
περικάρπιον] Αld. St. Sch.syll. , περι genere sunt adnumerandi suntvinosis. Spr. :
καρπίων Η. Sch.cont. alle ueinichten Friichte gehoren (μr
χυλών] ξύλων UΜVΡ. Α"
spriinglich) zu diesen, φuem sensum scri
γνωus! mΒas. Η. St. Sch. ; ινώδεις UP pturae a se receptae inesse voluit Sch.
χυλών] λαχανών Ρ.
42 ΤΗΕΟΡΗRΑSΤΙ

προς αλλήλους διαφοράς
-' " λ- Ε.
Α' ".
και τίς η εκάστου φύσις
4-ν. - " 4,-
και δύναμις, έχει δε και
- - ν - "

ή των δένδρων αυτών υγρότης ώςπερ ελέχθη διάφορα είδη η μεν γάρ έστιν
- " - -' - - - • - "

οπώδης ώςπερ ή της συκής και της μήκωνος, η δε πιττώδης οίον ελάτης πεύ
ν "
κης των
- κ 1». κωνοφόρων
ρορ άλλη
η δ υδαρής
ρης οίον
υιο αμπέλου
μπελ απίου
πιου μηλέας,
μηλεας, και των
C (Ο

λαχανωδών δε οίον σικύου κολοκύντης θριδακίνης, αι δε ήδη δριμύτητά τινα
έχουσι καθάπερ ή του θύμου και θύμβρας, αι δε και ευωδίαν ώςπερ αι του " Υ» - - * -' "ν ν
-

σελίνου ανήθου μαράθου και των τοιούτων. (υς δ' άπλώς ειπείν άπασαι κατά
την ιδίαν φύσιν εκάστου δένδρου και ώς καθ' όλου ειπείν φυτού πάν γάρ έχει
κράσίν τινα και μίξιν ιδίαν ήπερ οικεία δήλον ότι τυγχάνει τους υποκειμένοις
καρπούς ών τοις πλείστοις συνεμφαίνεται τις ομοιότης ουκ ακριβής ουδε σα
φής αλλ' εν τοις περικαρπίοις γαρ μάλλον κατεργασίαν λαμβάνει και πέψιν
καθαράν και ειλικρινή ή του χυλού φύσις δεί γαρ ώςπερ το μεν ύλην υπολαβείν
" ν Δ / - 1

το δε είδος και μορφήν έχει δε αυτά τα σπέρματα και οι χιτώνες οι περί
Σ.

αυτά διαφοράν των χυλών. (υς ώς δΟ άπλώς ειπείν άπαντα τα μόρια των δένδρων
και φυτών, οίον βίζα καυλός ακρεμών φύλλον καρπός, έχει τινα οικειότητα προς
την όλην φύσιν, ει και παραλλάττει κατά τε τάς οσμάς και τους χυλους, ώς τα
μεν εύοσμα και ευώδη τα δ' άοσμα και άχυλα παντελώς είναι τών του αυτού
4. 20 Η. μορίων, ενίων γαρ εύοσμα τα άνθη μάλλον ή τα φύλλα, των δε ανάπαλιν τα
-" " . -' - - - " "

φύλλα μάλλον και οι κλώνες ώςπερ των στεφανωματικών των δε οι καρποί,
των δ' ουδέτερον ενίων δ αι βίζαι των δέ τι μέρος, ομοίως δε και κατά

* ελάτης] Ρ2St.: της ελάτης Sch. : ελειώ μάλλον Sch. Facillime mihi emendari vi
U: ελαίας Αld. Η. : ελαίης mBas, sed voluit sum mutato διo in γαρ, hacc enim dicit:
ελάτης, αύietis G. - ουδε σαφής αλλ' ασαφ εστέρα ωμότερος
πεύκης] St.: της πεύκης ΜV Αld. Η. Sch. γιίρ ο χυλός έντώ φυτώ διεί το την τούτου
Cum mihi persuasissem ex ελάτης φuod pri φύσιν εν τοις περικαρπίοις πέττεσθαι και
mitus fuit librarios primum fecisse έλεια της κατεργασιών λαμβάνειν.
deinde ελαίας της, omisi της ante πεύκης. - ". Jε αυτά] Αld. Η. St. : και interseruit
Sch. eum G.
κoνοφόρων Ρ2.
Ά υδαρίς Αld. Cam.
μηλέας] μηλείας U.
και φυτών] U: και των φυτών Αld. Εdd. ο.
ακρεμων] ακρέμων U; «κρέμων Αld.
Εdd. ο. -

αι δε και) Αld. Εdd. o., η δε και UΜV.
Quapropter Sch. ή δε ήδη- έχουσα ac dein έχει-φύσιν] haec in U margini adscripta
{1 ΠΥθlΠll S6"C.
ή του σελ. scribendum esse suspicatur. Lo ει και j de conj. Sch. : ή δε U: ει δε ΜV
cus sic excerptus in Ρε: άλλα δε, και δρι Αld., ει δε και Η. St. : ηuanquan G.
μύτητα έχουσιν, ως κρόμμυον, θύμερα
(margo θρύμβος). τινα δε ευωδίαν, ως 4. ευώδη] Αld. Η. St.: εύχυλα de conj.
σέλινον άνηθον μάραθον. Sch: α/iae odorafae et bene sapidae G.
μαράθου] U: μαράθρου Αld. Εdd. ο. Sed ευώδης et ευωδία de iis dici quae gustu
ήπερ] mBas. Η St. Sch.: είπερ Μ Αld. suavia sunt recte animadvertit RConst.
Ά"ξ C. pl. 6, 6, 6. μάλλον ή] Αld. Εdd. ο. G. : om. UΜV.
ουδε σαφής] U Sch.syll. : ουδ' επαφής Unde conjecerit aliquis scriptum fuisse ευο
Αld. Εdd. ο. : ουδ' επαφίς Ρ. Ρost ακριβής σμότερα τα άνθη ή τα φύλλα.
Sch. inseruit δε propter sequentia quae sua στεφανωματικών] Αld. Εdd. , στεφανω
ex mente correxit. μάτων UV.
αλλ' εν - γαρ μάλλον] dedi de coni. : των δέ τι μέρος] subintellige της ρίζας.
αλλ' εν τοις περικαρπίοις διο μάλλον Αld. Scilicet si lectio recte habet. Senιentia,
Η-, nee alind codices habere videntur: δι' inquit Sch., flagitat άλλο τι μέρος. Scire
ών μάλλον St., διότι εν τοις περικαρπίοις vellem φuaenam restet pars plantae, φuae
ΗΙSΤΟR. ΡΙ,ΑΝΤ. Ι. 13. 43

τους χυλούς, τα μεν γαρ βρωτά τα δ' άβρωτα τυγχάνει και εν φύλλοις και
περικαρπίοις. ιδιώτατον δε το επί της φιλύρας ταύτης γάρ τα μεν φύλλα
γλυκέα και πολλά των ζώων εσθίει ο δε καρπος ουδενί βρωτός επει τό γε
ανάπαλιν ουδέν θαυμαστόν ώστε τα μεν φύλλα μη εσθίεσθαι τους δε καρπούς
ου μόνον υφ' ημών αλλά και υπό των άλλων ζώων, αλλά και περί τούτου και
των άλλων των τοιούτων ύστερον πειρατέον θεωρείν τάς αιτίας. -

CΑΡ.ΧΠΙ. Νύν δε τοσούτον έστω δήλον ότι κατά πάντα τα μέρη πλείους 2Ι Η.
17 St.
εισί διαφοραί πολλαχώς επει και των ανθών τα μέν εστι χνοώδη καθάπερ
το της αμπέλου και συκαμίνου και του κιττού, τα δε φυλλώδη καθάπερ αμυγ
δαλής μηλέας απίου κοκκυμηλέας, και τα μεν μέγεθος έχει το δε της ελάας
φυλλώδες όν αμέγεθες, ομοίως δε και εν τοις επετείοις και ποιώδεσι τα μεν
φυλλώδη τα δε χνοώδη, πάντων δε τα μεν δίχροα τα δε μονόχροα τα μεν
των δένδρων τά γε πολλά μονόχροα και λευκανθή μόνον γάρ ώς ειπείν το της
ρόας φοινικούν και αμυγδαλών τινων υπέρυθρον άλλου δε ουδενός των ημέ
ρων ούτε ανθώδες ούτε δίχρουν, αλλ' εί τινος των αγρίων οίον το τής ελάτης
κρόκινον γάρ το ταύτης άνθος και όσα δή φασιν εν τη έξω θαλάττη ρόδων
έχειν την χρόαν. εν δε τοίς επετείοις σχεδόν τά γε πλείω τοιαύτα και δίχροα
και διανθή. λέγω δε διανθες ότι έτερον άνθος εν τώ άνθει έχει κατά μέσον

φuidem suaveolens esse dici possit, post Scilicet in Gazae codice omissa ea erant
φuam nominavit flores, folia, ramulos, fru repetitae vocis μονόχροα caussa.
ctus, radicem. Sed vereor ne gravius vitium ρόας] Sch. : ροάς Αld.
inhaereat. Ωuid enim sibi νult τών ώ' ου
δέτερον, αbi jam quatuor sunt partes nomi αμυγδαλών τινων] Sch.; αμυγδάλων τι
νών Αld. Εdd.
natae ?
χυλούς] Αld. Η. St. : χυμούς tacite dedit ανθώδες] interpretantur colore laeto, sed
Sch. hic et saepius invitis libris absque ido G../lore pleno. Ηand genuinum esse credo.
Πβ3 CatΙSt1. -
αγρίων] Αld. Εdd. ο. ; αιτίων U, αντιών
ιδιωτατον] U Sch.syll. , ιδιαίτατον Αld. ΜV: oίμαι γρ. αγρίων margo Μ1 ει". Cum
Εdd. ο. praemissum sit ημέρων recle φuidem habere
το γε] τόδε Ρ. αγρίων videtur: alia tamen dubitationem
φιλύρας] Ρ2 Η. St. Sch.; φιλλύρας Αld. faciunt. Νescio an minus aptum exemplum
ζώων] ζωιων U. plantae sylvestris Ιloribus laeti coloris in
structae afferri potuerit quam abies: neque
τα μεν φ.] των μεν φ. St. verum est φuod ea flores croceos habere di
CΑΡ. ΧΙΙΙ. citur, neque ubi ea arbor describitur 3, 9
de flore ejus quidquam affertnr. Deinde
τοσούτον] τοσούτων Cam. φuae sequuntur, nec nisi de plantis quibus
επει και] έτι δε και St. dam marinis, quae 4 c. 6 sqq. describuntur,
αμυγδαλής] Sch. ; αμυγδάλης Αld. Η. intelligi possunt, jubent ελ την ηοη pro ter
Sί.: αμυγδαλέας Ρ2, restri sed pro marina abiete accipere, quan
μηλέας] μηλείας U. - φuam nec in hujus descriptione ulla fit floris
κοκκυμηλέας] κοκκυμηλείας U. mentio. Venit igitur in mentem perpendenti
ελάας] U, έλαίας Αld. Εdd. ο. librorum lectiones scribendum esse ποντίων.
πάντων δε) τούτων μεν δε St. sίο ! τού Τamen dubito, φuoniam sic verba αλλ' εί
των probat Sch. φuod non debebat. τινες, των ποντίων cum proximis non bene
τα μεν -λευκανθή] Αld. Η. Sch.; τών coire videntur.
δένδρων δε τά γε π.μον, ή και λευκανθή St. θαλάττη] θαλάττης γή St.
Verba τα - μονόχροα om. G. edd., Τarν. *. τα γε] γε om. Ρ.
Βas. Ρar.. ubi sic: cunctorum aliί bίcolo
res: Αlit unίcolores iίdemque candidi. ότι] Αld. Εdd. : ό, τι Sch.
44 ΤΗΕΟΡΗRΑSΤΙ 1.

ώςπερ το ρόδον και το κρίνον και το ίoν το μέλαν, ένια δε και μονόφυλλα φύεται
διαγραφήν έχοντα μόνον των πλειόνων ώςπερ τo της ιασιώνης, ου γαρ κεχώ
ρισται ταύτης εντώ άνθει το φύλλον έκαστον ουδε δη του λειρίου το κάτω μέρος
αλλά εκ των άκρων αποφύσεις γωνιώδεις, σχεδόν δε και το της ελάας τοιουτόν
έστιν. διαφέρει δε και κατά την έκφυσιν και θέσιν τα μεν γαρ έχει περί αυ
τόν τον καρπόν οίον άμπελος ελάα ής και αποπίπτοντα διατετρημένα φαίνε
ται, και τούτο σημείον λαμβάνουσιν ει καλώς απήνθηκεν εάν γάρ συγκαυθή
ή βρεχθή συναποβάλλει τον καρπόν και ου τετρημένον γίγνεται σχεδόν δε και
τα πολλά των... εν μέσω το περικάρπιον έχει, τινά δε και επ' αυτού του περι
καρπίου καθάπερ ρόα μηλέα άπιος κοκκυμηλέα μύρρινος, και των γε φρυγανι
κών ροδωνία και τα πολλά των στεφανωτικών κάτω γάρ υπό το άνθος έχει
τα σπέρματα φανερώτατον δε επί του ρόδου διά τον όγκον. ένια δε και επ'
αυτών των σπερμάτων ώςπερ ο άκανος και ο κνήκος και πάντα τα ακανώδη,
καθ' έκαστον γαρ έχει το άνθος, ομοίως δε και των ποιωδών ένια καθάπερ

το ρόδον και το κρίνον] Αld. Η. St. Sch. ρόα] Sch.; ood Αld. Η.
syll.; το ρόδων και το κρίνου ΜSch.cont.; μηλέα] μηλεία cun p. sub ι U.
μt rosa υίola nigra lilium G. άπιος] de corr, Βodaei St. Sch. , άγνος
το ίoν] UΜVΡ St. Sch. : το om. Αld. Η. Αld. Η. : amerina G. Κίter agnus non per
ταύτης / UΜV Sch. ; ταύτη Αld. Cam.; tinet ad genus eorum, φuae flores superos
ταύτη Βas. Η. St. habent. Νeque μηλέα potuit φuidquam ma
λειρίου] dedi e conj. Schneideri in Comm. gis aptum jungi φuam άπιος.
κοκκυμηλέα] κοκκυμηελία U. Ιmmerito
assentiente Spr. : χειρίου UΜ Αld. Sch. :
χωρίου Η. Βod. φui spatium interpretatur; hoc in suspicionem traxit Sch.
χωρισμού St.: neque conceptaculo pars in ροδωνία] ροδωνια Αld. Εdd. ο. : ρόδαία
sed correctum U.
./ima egef G.
κάτω] κατα, scriptο ω super α, U.
3. Jε και] UΜVΡ Sch.; και om. Αld. Απ' αυ..] Αld. Εdd. ο.; μετ αυ. Μ. Τransit
Εdd.; o/eae quoque./los G. ad id genus explicandum, φuod flores supe
ελάας] ελαίας Cum p. sub ι U: ελαίας Αld. ros habet non in pericarpio sed in seminibus
Εdd. ο. -

singulis positos.
κατα] superscriptum in U. σπερμάτων] e corr. Dalee. Sch.: στομά
ελάα] U; ελαία.Αld. Εdd. ο. των Αld. Εdd. : nonnulla et cum εeminibus
αποπίπτοντα] U, Sch.syll. : διαπίπτοντα
Αld. Εdd. ο. ίpsί»./lores edunt G, -

ο άκανος] dedi de conj. : ο άκαρος UV;
διατετρημένα) ΡΑld. Εdd. ο. : διατετρι ο "κορος Αld. Η. St. : υenerie G. : ή άκορνα
σμένα ΜV; διατετρoμένα Cam. de conj. Sprengelii in ΙΙist. rei herb. Ι. p. 102
ου τετρημένον] Αld. Εdd. ο. : ευτετρη dedit Sch., quam ille Centauream bene
σμένον Μ. dictam interpretatur. Cf. 6, 4, 3 sq. Sae
γίγνεται] U, γίνεται Αld. Εdd. Locis pissime confundi ν et ρ docet Βast, Comm.
nonnullisU γίγνομαι, longe plurimis γίνομαι Ρal. p. 726. Ακανοι ούτως αι άκανθαι
exhibet. Ωuamvis vero Τh. plerisque locis λέγονται Βekk. Αnecd. p. 370.
γίνομαι scripserit caussa idonea est nulla
cur alteram formam nunquam ab eo adhibi κνήκος] κνήκος U ; μνίκος V, κνίκος Αld.
tan fuisse dicamns: codicem U igitur se Εdd. ο.
φuor. Cf. de simili re disputantem Schnei «κανώδη] dedi de conj., φuam ab iis, quae
der ad Ρlat. Civ, p. 472. Α. 6, 4, 4 sq. dicuntur, satis confirmari credo.
των ...] τούτων St. Sch. i. u. addidit ανθώδη Αld. Η. Sch., φuod Sch. et Spr.
δένδρων. Μalui lacunam indicare. Αn interpretantur /lores /loseulosos ordinis
αυτών scribendum ? Μator.fere pars./ru plantarum φuern Linnaeus Composifa υο
ctum in medio./lorts fenet G. caυίt proprio». Ωuae refutare supersedebo.
τινά] de conj. Schneideri in Comm.: τάχα ακανθώδη e conj. Dalecampii St.; φuae./ίο
Αld. Εdd. ο. Sed non desunt guae G. res.folio numeroso producunt G.
ΗΙSΤΟR. ΡΙ,ΑΝΤ. Ι. 13. 45

το άνθεμον εν δε τοίς λαχανηροίς ότε σίκυος και η κολοκύντη και η σικύα,
πάντα γάρ επί των καρπών έχει και προςαυξανομένων επιμένει τα άνθη πολύν
χρόνον, άλλα δε ιδιωτέρως οιον ο κιττός και η συκάμινος εν αυτοίς μεν γαρ
χει τοίς όλοις περικαρπίοις ου μην ούτε επ’ άκροις ούτε περιειληφόσι καθ'
καστον αλλ' εν τοίς ανά μέσον ει μη άρα ου σύνδηλα διά το χνοώδες, έστι
ε και άγονα των ανθών ένια καθάπερ επί των σικύων α εκ των άκρων φύεται
του κλήματος δι δ και αφαιρούσιν αυτά κωλύει γάρ την του σικύου βλάστησιν.
φασί δε και της μηλέας της μηδικής όσα μεν έχει των ανθών ώςπερ ήλακάτην
τινά πεφυκυίαν εκ μέσου ταύτ είναι γόνιμα, όσα δε μη έχει ταύτ' άγονα, ει .
δε και επ' άλλου τινός ταύτα συμβαίνει των ανθοφόρων ώστε άγονον άνθος
φύειν είτε κεχωρισμένον είτε μη σκεπτέον, έπει γένη γε ένια και αμπέλου
και ρόας αδυνατεί τελεoκαρπείν, αλλά μέχρι του άνθους ή γένεσις, γίνεται
άνθεμον] Sch.syll.; ανθέμιον Αld. Εdd., con/ormes interpretantur. Vellem Sch.
quod praeter h. 1. non occurrit. -
docuisset quomodo flores masculi απλά νο
ό τεσίκυος] dedi de conj. : όπερ σίκυος cari potuerint. Verum άγονα scribendum
UΜ, ο περσίκυος Αld: ; ώςπερ σίκυος Η. est: rustici enim defringunt illos, φuod ste
St. ; ώςπερ ο σίκυος Schn. riles sunt non φuod simplices aut quod in
καρπών] de conj., St., άκρων Αld. Η.; surculis ultimis nascuntur. Νeque ea quae
καρπών των άκρων Sch. affert de malo medica poterant verbis φασι
προςαυξανομένων] Αld. Εdd. ο. : προαυξ. δε και adnecti, nisi floribus sterilibus jam
nominatis.
4. ιδιωτέρως] U Αld. Η. St., ιδιαιτέρως επι] εισι Ρ2.
Sch. ".
σικύων] Η. St. Sch. , σικυών U Αld.;
μήν] Μ Αld. Sch:: μεν Η. St. -
συκυων bis super υ scriptο ι Ρ2.
περιειληφ όσι] Αld. Η., St. : περιειληφός μηλέας] μηλείας U: μαλέας Ρε,
Sch. ' Μagno cum acumine Schn. difficul
tates hujus loci explicare conatus est: sed ηλακάτην] Ρ2 ΡΑld.Εdd.ο.: ήλακάτην U.
frustra ut mihi videtur: insunt menda quae εκ μέσου, ταύτ' είναι] UΜΡΡ2, εκ μέσου
dam φuae nunc nemo tollere possit. Cum είναι ταυτ' είναιV, εκ μέσου του είναι Αld. :
ad έχει subjectum άλλα objectum τι άνθη εκ μέσου, είναι Η. St., εκ του μέσου ταύτ'
είναι Sch.
subintelligenda sint: περιειληφότα scriben
dum esse videtur. Sed neque sic omnia ώστε άγονον] mBas. Η. St. Sch.: ώςπερ
expedio. Νοtum est morum flores in άτονον U; ώςπερ ά τον άνθος V; ώστε άτο
amento collectos fructumque baccatum ha νoν Αld. : ut./lorem sterilen gignant G.
bere, φuocum calyces φuadripartiti con « κεχωρισμένον] Ρ mBas, Η. St. Sch.; κε
crescunt. Sch. igitur putabat fructum tali χωρισμένων Αld. Scal. interpretatus est
modo compositum Τheophrasto όλα περι "eparatum a natura./loris, Sch. separa
fun loco : hic recte. Νam in cucumere
κάρπια audire, dein quod floris partes quasi
dispertitae inter partes futuri fructus in ea flores steriles in surculis extimis, in malo
den moro sint, id sic dixisse την συκάμινον πmedica promiscue nasci dicuntur.
έχειν τα άνθη εν τοις ανά μέσον του περι ρόας] Sch.; ροάς Αld.
καρπίου. Νum ita liceat haec verba inter αδυνατεί] dedi de conj. Schneideri in
pretari dijudicent alii. Deinde omnia ista Comm. ; αδύνατον ει UΜV Αld. ; αδύνατα
non cadunt in hederam, conjecit igitur cum Scalig. Η. St. Sch.
Schn. βάτος legendum esse pro κιττός: sed τελεoκαρπείν] τελεoκαρπει U Αld. Cam. :
nec id aptum est. Εtsi enim fructus rubί τελειοκαρπεί ΜV Βas. ; τελειοκαρπείν cum
similis est fructui mort, floris tamen figura Scalig. ή St. Sch. - Forma vocis τέλειος
ac situs huic et illi multum diversus. Εfenim earumque φuae ab ea descendunt in εo plu
Jlorem haec in totis./ructibus haύent. Sed rimis locis in cod. U exhibetur, altera in ειο
neque postremis insidentem neque in sin perpaucis sic ut facile adducaris illam ubi
gulas partes ambientem: in mediis incul φue restituere. Μalui tamen codici obsequi.
εatum, nίει./orte concerni nequeat propter Cf. Schneider ad Ρlat. Civ. p.498 Β.
Ιαπuginem G. αλλά μέχρι] UΜVΡ Sch.syll., αλλά μη
άγονα] dedi de conj., απλά Ρ2 Αld. Εdd.
o. G., φuod Sch...fioreε majuseuli, Spr.
ξζί ld. Η. , αλλά μην μέχρι e conJ.
calig. St. Sch. , αλλά μόνον μ. conj. Coraes.
ΤΗΕΟΡΙΙRΑSΤΙ

δε και τό γε της βόας άνθος πολύ και πυκνόν και όλως ο όγκος πλατύς ώςπερ
ο των ρόδων κάτωθεν δ' έτεροι δι’ ών ώς μικρόν ώςπερ εκτετραμμένος κύτι
νος έχων τα χείλη μυχώδη. φασί δέ τινες και των ομογενών τα μεν ανθείν τα
δ' ού καθάπερ των φοινίκων τον μεν άρρενα ανθείν τον δε θήλυν ουκ ανθείν
αλλ' ευθύ προφαίνειν τον καρπόν, τα μεν ουν τώ γένει τοιαύτα την διαφοράν
έχει καθάπερ όλως όσα μη δύναται τελεoκαρπείν, ή δε του άνθους φύσις ότι
πλείους έχει διαφοράς φανερόν εκ των προειρημένων.
CΑΡ.ΧΙV. Διαφέρει δε τα δένδρα και τους τοιούτοις κατά την καρποτοκίαν
τα μεν γαρ εκ των νέων βλαστών φέρει τα δ εκ των ένων τα δ εξ αμφοτέρων.
εκ μεν των νέων συκή άμπελος εκ δε των ένων ελάα ρόα μηλέα αμυγδαλή
άπιος μύρρινος και σχεδόν τα τοιαύτα πάντα γάρ εκ των ένων, εάν δε άρα
τι συμβή κυήσαι και ανθήσαι, γίνεται γάρ και ταύτ' ενίοις ώςπερ και τώ μυρ
ρίνω και μάλισθ' ώς ειπείν περί τας βλαστήσεις τας μετ' αρκτούρον, ου δύνα

5. τό γε] U; τόJε ΜΑld.; τότε Η.St. Sch. την] την U.
όόας] U Sch. : όοδς Αld. όλως όσα] Αld. : όσα όλως Sch.
όλως] όλος sed in rasura όλως apparet δύναται] δύναμαι U.
U: όλος Αld. Εdd. ο. τελεoκαρπείν] UV, τελειοκαρπεϊν Αld.
ρόωων] de conj. Βodaei Sch. : ροδών St. : Εdd. ο
ροών Αld., idemque G. habuisse videtur.
κάτωθεν - μυχώδη] Ut supra scripsi c, ΧιV.
exhibent UΜV, nisi quod omnes κότινος,
praeterea in Uων in litura scriptum et in βλαστών] mBas. Η. St. Sch.; βλαστον U
Ρ2 Αld. -

Μ μυκώδη. Αld. : κάτωθεν - εκτετραμ
μένοι κότινος έχων τα άνω μυχώδη; Ρ dat νέων] νέω Cam.
εκτετραμμένος, cetera ut Αld. G. : Flos εκ τών ένων] ΡΑld. Εdd. ο., εκ των
quoque punicae copiosus creberque est, νέων ένων Ρ2.
denique amplitudinem suί φuodammodo άμπελος] άπελος Αld. sol.
pomί aemulatur. Ρarum se subtus aftol
Ιens colligίt et ambitu congruo sιnuatim ελάα] ελαία cum p. U ; ελαία Αld.Εdd.o.Ρ 2.
reddit. Η. κατωθεν δε στενώτερος δι' ού. ρόα] Ρ2 Sch. : όοά Αld.
ως - εκτετραμμένος κύτινος έχων τα άνω' μηλέα] μηλεία U; om. Ρ2.
χειλώδη; sie etiam St., φui δί' ου μικρον αμυγδαλή] hic cum Αld. Εdd. ο. ; αμυ
και ώςπερ dedit. Seal. conj.: κατ. δε οι
όγκοι δι’ ών - εκτετραμμένος κύτινος γδάλη Ρ2.
έχων τα άνω μυχώδη. . Sch. -ρόδων έχων σχεδόν - ένων] Ιnterpunctionem et γαρ
τα 'νω αμυχώδη κάτωθεν δε έτερος μι: delevit St. Locus non integer est. Ωuae
κρότερος δε ώςπερ εκτετραμμένος κύτινος. enim sunt τα τοιαύτα? non enim genus no
Ηoc mihi certum esse videtur sermonem minavit sed singula arborum exempla diver
esse de flore Punίcae pleno cujus descriptio sorum generum. Dein verba πάντα γαρ εκ
hic apte adjungi potuisse videtur. Vitium τών ένων prorsus abundant. Τum ad verba
haerere in verbis έτεροι δι' ων ως μικρόν εαν δε - ανθήσαι subintelligendum εκ των
videtur. νέων φuod quomodo juste fieri possit non
ομογενών] corr. Sch. ; ομοιογενών Αld. assequor. Verba και σχ. - ένων om. Ρε,
Εdd. 7μίbus genus commune G. φui post μύρρινος pergit αν δ' άρα τι.
μεν αρρ.] μεν οm. Ρ. ταύτ' ενίοις] Ρ. Ιdem videtur Sch. dare
voluisse in syll., cum ταύτ' εν τοις scriberet;
ευθύ] UΜV, ευθύς Αld. Εdd. ο. ταύτα ενίοις Αld. Εdd. ο. Ceterum totum
"Ε τοιαύτα] UΜ, τ. γ. τοιαύτην Ρ loeum a vitio sic liberari.posse existimo ut
Αld. Η., τ. γ. τούτω τοιαύτην St.; ομογενή scribatur τοιαύτα πάντα εκ δε των νέων
τοιαύτην Sch.; φuae genus ίdem εorotuntur εαν άρα τι - και τούτ' ενίοις κ. τ. λ.
ίd differentiae ούtinent G. τας μετ'α] Η. St. Sch. ; τα μετ' α Μ Αld.
ΗΙSΤΟR. ΡΙ,ΑΝΤ. 1. 14. 47

τα τελεούν αλλ' ημιγενή φθείρεται εξ αμφοτέρων δε και των ένων και των
νέων είτινες άρα μηλέαι των διφόρων ή εί τι άλλο κάρπιμον έτι δε ο όλυν
ος εκπέττων και σύκα φέρων εκ των νέων. - ιδιωτάτη δε η εκ του στελέχους 2.
:κφυσις ώςπερ της εν Αιγύπτω συκαμίνου ταύτην γάρ φασι φέρειν εκ του
σ
τελέχους, οι δε ταύτη τε και εκ των ακρεμόνων ώςπερ την κερωνίαν αύτη
γαρ και εκ τούτων φέρει πλην ου πολύν καλούσι δε κερωνίαν αφ' ής τα σύκα
τα αιγύπτια καλούμενα, έστι δε και τα μεν ακρόκαρπα των δένδρων και όλως
των φυτών τα δε πλαγιόκαρπα τα δ' αμφοτέρως. πλείω δ ακρόκαρπα των
άλλων ή των δένδρων οίον των τε σιτηρών τα σταχυώδη και των θαμνωδών
ερείκη και σπειραία και άγνος και άλλ' άττα και των λαχανωδών τά κεφα
λόρριζα. εξ αμφοτέρων δε και των δένδρων ένια και των λαχανωδών οίον
βλίτoν αδράφαξυς βάφανος επει και ελάα ποιεί πως τούτο, και φασιν όταν
άκρον ενέγκη σημείον ευφορίας είναι. ακρόκαρπος δέ πως και ο φοίνιξ πλην
τούτου γε και ακρόφυλλον και ακρόβλαστον όλως γαρ εν τώ άνω πάν το ζωτι
κόν. τας μεν ουν κατά τα μέρη διαφοράς πειρατέον εκ τούτων θεωρείν αι 3. 19st.
δε τοιαύται της όλης ουσίας φαίνονται δηλον ότι τα μεν ήμερα τα δ άγρια και
τα μεν κάρπιμα τα δ' άκαρπα και αείφυλλα και φυλλοβόλα καθάπερ ελέχθη
τα δ όλως άφυλλα και τα μεν ανθητικά τα δ ανανθή και πρωϊβλαστή δε και
πρωϊκαρπα τα δε οψιβλαστή και οψίκαρπα ώςαύτως δε και όσα παραπλήσια
τούτοις, και πως τά γε τοιαύτα εν τοις μέρεσιν ή ουκ άνευ των μερών εστιν.
αλλ' εκείνη ιδιωτάτη και τροπόντινα μεγίστη διάστασις ήπερ και επί των

δύναται] Ρ2, δύνανται Αld. Εdd. ο. ώςπερ της κερωνίας U; ώςπερ και της κερω
τελεούν] UΜ, τελειούν P2 Αld. Εdd. νίας Αld. Η Sch. : ώςπερ ή κερωνία St.
ένων κ. τ. νέων] UΜ Sch.syll. : νέων κ. και εκ] UΜΡ Sch.; και om. Αld. Εdd.
τ. ένων Αld. Εdd. ο. « Ι)ein πολύ U.
είτινες] Αld. Εdd. ο. : οι τινες UΜ. καλούσι δε] κ. γαρ Μ.
διφόρων] corr, Scal. e vers. G. Η. Sι. σιτηρών] σιδηρών U.
Sch. : διαφόρων U Αld. - σπείραία] Αld. Εdd. ο. et Used scriptura
κάρπιμον]Αld. Εdd. ο.; καρπόν UΜV. inter η et ε et ι dubia.
δε ο] UΜVΡ: δε και ο Αld. Εdd. ο. - βλίτον] βλoίτον Μ.
Sed notant interpretes όλυνθον hic vocari αδράφαξυς] ανδράφαξυς U, ανδράφαξις
arborem, φuum vocabulum id omnibus aliis . Schn. : άνδραφράξυς Μ; αναδράφραξιςΑld. :
locis et Τheophrasti et ceterorum scriptorum ανδρ'/ ραξις ΡΗ. St.; atriplea G. Cf ad
nonnisi grossos s../ructus fict significet.
εκπέττων] εκπέττον Μ. 'ιλή ελάα interserto ι minuto U ; ελαία
εκ των νέων] UΜVΑld. Sch. : εξένων Η. St. Αld. Η. : ή ελαία St. Sch.
* ιδιωτάτη] ιδιωτατον Ρ2. άκρον) Αld. Εdd.; άκρων U, επ' άκρον St.
ταύτην γαρ) και ταύτην γαρ Αld. Εdd. τούτου γε] UΑld.: τουτόν γε Μ; τούτό γε
Sch. και seclusit, equidem ut importunum Vo. Η. St. Sch. Wellem το additum post και.
omisi, και ταύτην γεU. και ακρόφυλλον] om. U.
ταύτη τε και έκ - ώςπερ την κερωνίαν] κατά τα μέρη] τα addidi de conj.; om.
dedi de conj. Ηoc enim dici debebat: αίει Αld. Εdd. ο.
αjunt εμcomorum et e trunco et e ramis
.fiores pro/erre ut ceratontam. Αlia enim * και πρω, δε] Αld. Η. , και τα μεν
ratiοne sycomorus non poterat comparari πρω. δε St. et Sch. sed hic omisso δέ.
cum ceratonia, quae fructus e trunco et και πως τα γε τοιαύτα] Sch.syll. , και
ramis ferre 4, 2, 4 dicitur. ταύτης μεν εκ πών τα γε ταύτα U, και τα γε τοιαύτα Αld.
- UΜV Αld. Sch. ; ταύτης om. Η. St. Dein Εdd. ο. Οlim καίτοι maluit Sch.
48 ΤΗΕΟΡΗRΑSΤΙ

ζώων ότι τα μεν ένυδρα τα δε χερσαία και γαρ των φυτών έστι τι τοιούτον
γένος δ ου δύναται φύεσθαι μη εν υγρώ, τα δε φύεται μεν ουχ όμοια δε αλλά
χείρω. πάντων δε των δένδρων ώς απλώς ειπείν και των φυτών είδη πλείω
24 Η. τυγχάνει καθ' έκαστον γένος σχεδόν γαρ ουδέν έστιν απλούν αλλ' όσα μεν
ήμερα και άγρια λέγεται ταύτην εμφανεστάτην και μεγίστην έχει διαφοράν,
οίον συκή ερινεός ελάα κότινος άπιος αχράς όσα δ' εν εκατέρω τούτων τοις
καρπούς τε και φύλλοις και ταίς άλλαις μορφαίς τε και τοις μορίοις, αλλά
των μεν αγρίων ανώνυμα τα πλείστα και έμπειροι ολίγοι τών δε ημέρων και
ώνομασμένα τα πλείω και η αίσθησις κοινοτέρα λέγω δ' οίον αμπέλου συκής
ρόας μηλέας απίου δάφνης μυρρίνης των άλλων η γάρ χρήσις ουσα κοινή
συνθεωρείν ποιεί τας διαφοράς. ίδιον δε και τούτ' εφ' εκατέρων τα μεν γαρ
άγρια τώ άρρενι και τώ θήλει ή μόνοις ή μάλιστα διαιρούσι τα δε ήμερα
πλείοσιν ιδέαις, έστι δε των μεν ράον λαβείν και διαριθμήσαι τα είδη, των
δε χαλεπώτερον διά την πολυχοιαν, αλλά δη τας μεν των μορίων διαφοράς
και των άλλων ουσιών εκ τούτων πειρατέον θεωρείν. περί δε των γενέσεων
μετά ταύτα λεκτέον τούτο γαρ ώςπερ εφεξής τους ειρημένοις εστίν.
έστι , τι τοι.] εστι το τοι. Αld. Εdd. ο. μορίοις] διαφέρει addit Sch. i. u.
Αmati in collatiοne sua Urbinatis: ,,Verba
εστί το τοιούτον articulum in codice ita era ωνομασμένα τα πλ.] de conj. Sch. , ωνο
sum gerunt ut antea etiam τι fuisse scriptum μασμένων πλ. Αld. Εdd. -

credere vestigiis liceat." Unde τι scripsi. ρόας] Sch. ; ροάς Αld.
- τοιούτο Ρ. . " - -

μή"ζίiίii de coni. gensu magitaute cf. μυρρίνη"] Α". "" , μυρρίνον",
cap.4, 2. Sch. cum Stack. ει μη iterum των α.] UΜVΡΑld. Sch. ; και των α. Η.St.
dedere.
ΕΕΑld. Η. Sch. : μονως
πάντων δε) πάντων γαρ Ρ.
μόνως St.: μό
-

δι, μονα
"

κ.Ά """"" ράύν
άροντε λαβείν ΜV, βρόντ λαβ Αla.Η.,
λαβ. St. Sch.
4 αχράς] Gaza addit pϊnus pinaster, ν

όσα δ" εν εκατέρω) ί Αld: Η. St. Sch. πολυχoίαν] Sch. , πολυχoίαν Αld., πολυ
syll.: όσα δε η εκατέρω ΜV; όσα δή εκατέ- χροίαν St. in Ιndice Εrrat.
ρων Sch.cont. λεκτέον τούτο] λεκτέον του... τούτο U.
ΘΕΟΦΡΑΣΤΟΥ ΠΕΡΙ ΦΥΤΩΝ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΤΟ Β.

CΑΡ. Ι. Αι γενέσεις των δένδρων και όλως των φυτών ή αυτόματα ή από
σπέρματος ή από ρίζης ή από παρασπάδος ή από ακρεμόνος ή από κλωνός ή
απ' αυτού του στελέχους εισιν ή έτι του ξύλου κατακοπέντος εις μικρά και γαρ
ούτως ένια φύεται, τούτων δε η μεν αυτόματος πρώτη τις, αι δε από σπέρ
ματος και ρίζης φυσικώταται δόξαιεν άν ώςπερ γαρ αυτόματα και αυταί δι' ο
και τους αγρίοις υπάρχουσιν αι δε άλλα τέχνης ή δη προαιρέσεως, άπαντα
δε βλαστάνει κατά τινα των τρόπων τούτων, τα δε πολλά κατά πλείους ελάα
μεν γαρ πάντως φύεται πλην από του κλωνός ου γαρ δύναται καταπηγνυμένη,
καθάπερ ή συκή της κράδης και η ρόα της ράβδου, καίτοι φασί γέ τινες ήδη .
και χάρακος παγείσης και προς τον κιττόν συμβιώσαι και γενέσθαι δένδρον αλλά
σπάνιόν τι το τοιούτον θάτερα δε τα πολλά της φύσεως, συκή δε τους μεν
άλλους τρόπους φύεται πάντας, από δε των πρέμνων και των ξύλων ου φύεται,
»

μηλέα δε και άπιος και από των ακρεμόνων σπανίως. ου μην αλλά τά γε
CΑΡ. Ι. γνυται; ad κράδης et ράβδου repetendum
αυτόμαται] UΜVP, αυτόματοι Εdd, Co est idem participium casu secundo.
dices sequor, φuanquam mox ή μεν αυτόμα ρόα] Sch.; ροά Αld. Η.: ροιά St.
τος est. Cf. etiam cap. 4, 4. και προς τον κιττον] om. St.
εισιν] Μ, Schn. cum Dal. : εστίν Αld. δε] ή St.
Η. St. άπιος και απο] U; cett. om. καί.
ένια φύεται] Sch. de conj.: αναφύεται τά γε πολλά πάνθ'] .sic correxit Sch. :
Αld. Εdd. τα τε πολλά πάνθ' Αld. Η. : τά τε πολλα ή
πάνθ' corr. St. : τά τε πολλα και πανθ'
αι δε] Μ Schn. : ή δε Αld. Η St.
αυτόμαται] Μ; αυτόματοι Εdd. ο. conj. Dalee. : Ceterum cunctα magna er
parte his φuoque enaset contingίt G. :
ή δή προαι.] Ρ; ήδη πρ. U: ήδη πρ. ΜV; Ceterum pieraque omnία /are his quoque
ή πρ. Αld. Sch. , ή από πρ. Heins, St., ήδη enasei posse υίdentur vertit Sch., ubi hoc
και πρ. conj. Sch. maxime reprehendendum esse videtur, φuod
* από του] USch.syll.; του om.Αld. Εdd. pleraque omnia scripsit. Νam ut verba τά
λή'
d.
γαρ δύν.] Ρ Η. St. Sch., γαρ ου δύν. γε πολλά πάνθεonuina fuerint, τα πολλά ha
bet adverbii potestatem, significans plerum
καταπηγνυμένη] καταπηγνυμένης ώςπερ φue. Sed nec ea hic obtinet, cum ενδέχε
ή St., καταπηγνυμένου maluit Sch. Νihil σθαι,./ieri potest, sequatur. Αlterum igitur,
mutandum. Participium refertur ad ελάα, aut τα πολλα aut ενδέχεσθαι delendum.
etsi non tota arbor sed ramulus καταπή Εquidem vitium majus hic haerere puto,
4
50 ΤΗΕΟΡΙΙRΑSΤΙ

πολλά πάνθ' ώς ειπείν ενδέχεσθαι δοκεί και από τούτων εάν λείοι και νέοι και
ευαυξείς ώσιν, αλλά φυσικώτεραί πως εκείναι το δε ενδεχόμενον ώς δυνατόν
ληπτέον, όλως γαρ ολίγα τα από των άνω μάλλον βλαστάνοντα και γεννώμενα,
καθάπερ άμπελος από των κλημάτων αύτη γαρ ουδ από της πρώρας αλλ'
από του κλήματος φύεται, και ει δή τι τοιούτον έτερον ή δένδρον ή φρυγανώ
δες, ώςπερ δοκεί τότε πήγανον και η ιωνία και το σισύμβριον και ο έρπυλλος
και το ελένιον κοινοτάτη μεν ουν εστί πάσιν ή τε από της παρασπάδος και
από σπέρματος. άπαντα γάρ όσα έχει σπέρματα και από σπέρματος γίνεται,
από δε παρασπάδος και την δάφνην φασίν, εάν τις τά έρνη παρελών φυτεύση.
δεί δε υπόρριζον είναι μάλιστά γε το παρασπώμενον ή υπόπρεμνον, ου μην
αλλά και άνευ τούτου θέλει βλαστάνειν και βόα και μηλέα εαρινή βλαστάνει
δε και αμυγδαλή φυτευομένη, κατά πλείστους δε τρόπους ώς ειπείν η ελάα
βλαστάνει και γάρ από του στελέχους και από του πρέμνου κατακοπτομένου
και από της βίζης και από του ξύλου και από ράβδου και χάρακος ώςπερ είρη
ται. των δ' άλλων ο μύρρινος και γαρ ουτος από των ξύλων και των πρέμνων
φύεται, δεί δε και τούτου και της ελάας τα ξύλα διαιρείν μη ελάττω σπιθα
μιαίων και τον φλοιόν μη περιαιρείν, τα μεν ουν δένδρα βλαστάνει και γίνε
ται κατά τους ειρημένους τρόπους αι γαρ εμφυτείαι και οι ενοφθαλμισμοί
καθάπερ μίξεις τινές εισιν ή κατ' άλλον τρόπον γενέσεις, περί ών ύστερον
λεκτέον.
CΑΡ. ΙΙ. Τών δε φρυγανωδών και ποιωδών τα μεν πλείστα από σπέρματος
ή ρίζης τα δε και αμφοτέρως ένια δε και από των βλαστών ώςπερ είρηται.
ευαυξείς] corr. Η. St. Sch. , αυξείς UΜV V et Μ, sed in Μ ε του est in corr. : sί φuές
Αld.;.facile auctiles G. sublatt, surculis ferat G. - Deinceps περι
το δε - ληπτέον] i. e, id vero quod fieri ελων Ρ2.
contingit, in earum rerum genere ponendum είναι] UP2: om, Αld. Μ. Ρost υπ 'πρε
est, φuae fieri possunt. Vetat enim ne ea, μνον addidit illud H. Sch. et St., φui h. vν.
φuae interdum accidunt et observantur, transposuit.
putemus ipsaή naturae normam indicare. ρύα] P2 Sch. : ροά Αld. Η.; ώοια St.
Ωuod enim fieri potest το δύνατον, non est αμυγδαλή] U.Sch.: «μυ; δάλη Ρε Αld.
ipsa semper naturae norma, το φυσικώτατον. ΙΙ. St. ή cum St. antepomiίSchn. syll. Ρε.
α πρώρας] πρώιράς U: ακρωμίας conj. * και από του ξύλου] Ηaec verba nt
Dalee. Sρά πρώρας dedit δεh looo πρώτας spuria removenda esse cέmsuit Jul. Ρonte
C. pl. 3, 14,8.
exposuit μocus vitiis
Sch. Νeque laborat,
particula ουδε φυμε
satis dera
uncis ad Varron. 1, 39, 3, φuo auctore Schn.
seclusit. και - και

apta est, et verba ουδ' από της πρώρας at- και χάρακος] UΡε; ι από ναρ. Αld
gue αλλ' από του Ά ει Ε. Εdd ά "Είο λιε Ευά" ρτεης.
Νψε "ιρε αμείο ευαιο "ε"Ρ" ramum
peti posse νιidetur.
-
"ξεπεinterpretatus.
Άξι. -

ωΆϊ!" , ιωνια
ιωνιά Βas.. Sch.
ί, l Sch. cum
cum Βod.
Βod. :: εμφυτείαι] corr. RConst. Η. St. Sch, εμ

ίπλοί Αιο π.δι μπει δει.ε ένιον Ά.
λά έί: "Εί μι" 6.;
Ει,"Ά
V; εμφυλείαι Μ Αld.
. Schn. (.Ι. αd ύ, 1, 1.
άπαντα γαρ) U Sch.syll. άπ. δε cett. - CΑΡ. ΙΙ.

όχει Αld. Βas. ή ρίζης] USeh.syll. και ρίζης Αld. etΕdd.
τα έρνη] UΡε; Schn, de conj., το έργον αμφοτέρως] U, St. e conj., Sch.: αμφό
Αld., το περίεργον Η. St. : εάν του τα εργη τερα V, αμφοτέρας Αld.: αμφοτέρου Η.
ΙΙΙSΤ. ΡΙ.ΑΝΤ. ΙΙ. 2. 51

βοδωνία δε και κρινωνία κατακοπέντων των καυλών ώςπερ και η άγρωστις.
φύεται δε η κρινωνία και η ροδωνία και όλου του καυλου τεθέντος. ιδιωτάτη
δε ή από δακρύου και γαρ ούτω δοκεί το κρίνον φύεσθαι όταν ξηρανθή το
απορρυέν. φασί δε και επί του ιπποσελίνου και γαρ τούτο αφίησι δάκρυον.
φύεται δε και κάλαμος εάν τις διατέμνων τάς ήλακάτας πλαγίας τιθή και κα
τακρύψη κόπρφ και γή, ιδίως δε απορίζης τώφύεσθαι και τα κεφαλόρριζα. τοσαυ
ταχώς δεούσηςτης δυνάμεως τα μεν πολλά των δένδρων, ώςπερελέχθη πρότερον,
εν πλείοσι τρόποις παραγίνεται ένια δε από σπέρματος φύεται μόνον, οίον ελάτη
πεύκη πίτυς όλως πάντόκωνοφόρον έτι δε και φοίνιξ, πλήν ει άρα εν Βαβυλώνι και
από τών ράβδων, ώς φασί τινες μωλύειν κυπάριττος δε παρά μεν τοις άλλοις από
σπέρματος, εν Κρήτη δε και από του στελέχους, οίον επί της ορείας εν Τάρρα παρά
τούτοις γάρ εστιν η κουριζομένη κυπάριττος, αύτη δε από της τομής βλαστάνει
πάντα τρόπον τεμνομένη και από γης και από του μέσου και από του ανωτέρω,
βλαστάνει δε ενιαχού και από των ριζών σπανίως δέ. περί δε δρυός αμφισ
βητούσιν οι μεν γαρ από σπέρματός φασι μόνον, οι δε και από ρίζης γλίσ
χρως οι δε και απ' αυτού του στελέχους κοπέντος. από παρασπάδος δε και
όοδωνία δε και κρινωνία] Sch. : ροδωνιαί κωνοφόρον] Ρ2; tacite dederatSch. ; κω
- ια: Ρε ΡΑld. Εdd. Cf. 1, 9, 4. νοφορούν Αld. Η. St.
και η ροδ.] UΜVΡ Sch. : ροδωνία U; ar και φοίνιξ] Ρ2; και om. Αld. Εdd. ο.
ticulum om. Αld. Εdd. φοίνιξ Ρ.
ιδιωτάτη] ιδιωτατον Ρ2. ώς φασι - μωλύειν] Αld. Sch. : μοσχεύ
δακρύου] UP2, Sch.syll.; δακρύων Αld ειν auctore R Const, Η. St. : Sch. in Comm.
Εdd, ο. ως ejicere iubet. Ωuid autem hoc est από
κρίνον] κρίνον P2. - απορρυθέν Ρε. των ράβδων μωλύειν 2 Subaudiendum vero
και επί του ιππ.] dedi de oonj. : supple φ ύεται postράβδων. G.: nί./orte apud Βaby
ταυτό γίνεσθαι, το φυεσθαι εκ δακρύου: Ιonem e υίrgis φuoque prουentatsίcut non
και από τού ιππ. Αld. Εdd. ac Ρ2, ubi nulli asseυerant. - μολεύειν e Ρoll. Οnom.
φασί δε omissa, φuam lectionem non aptam 7, sect. 146 substitui mavult Schn. μολού
ésse demonstravit Sch., φui e vers. Gazae ειν, εγκόπτειν τας παραφυάδας Ηesych.
lacrimam φuoque equapίι υϊm eandem sor Εquidem collato C. pl. 1, 2, 1 vix dubito
tirι υolunt και το απο τού vel και το τού
φuin scribendum sit πλήν ει άρα εν Βαβυ
fuisse suspicatur. Utrumque minus aptum. λώνι και από των ράβδων φασί τινες μο
και περί του ιππ, St. σχεύειν, Ρς dat: Βαβυλώνι, ώς φασί τινες
δε και καλ.] Schn. : δέτις και καλ. Αld. και εκ ράβδων κυπ-.
Εdd. τις minime ferendum, unde profectum από σπ.] εκ σπ. Ρ2.
sit mox dicetur.
εν κρήτη] ή κρήτη Μ.
διατέμνων] UΜV Sch. ; διατέμνη Αld. επί της ορ.] dedi de conj. ;. το τής ορ.
Η. St.
UΜV Αld. Sch. ; το από της κουράς Η. de
τιθή] Schn. de conj., ή Αld. Η. St. Sie conj. pessima, και από της κουράς St. , G.
mihi explico: literae τιθ migraverunt in Τarv. μt montuosa υel in tarra ; ed. Ρar.
versum superiorem, sic ut hic η solum re et Βas. μt montosa in Τarra, Cf. ad. C.
linqueretur, illae vero in τις mutarentur. 1, 2, 2.
κατακρύψη] Η. St., κατακρύψη Αld. : από γής] επί γης St.
κατακρύψει UΜΡ, κατακρύπτη Sehn. ανωτέρω) tacίte corr. Sch., confirm. U.
ιδίως - κεφαλόρ ήW U, praeter κεφα ανωτέρου Αld. Η.
λόριζα, Pro τω in βή est τo, in Αld. Η. δε ενιαχού και] U, Sch. conj. ; δε και
και; ρίζης φύεται St. cet. cum Αld. , ίδιον ενιαχού Αld. Η., και om. St.
δε και από ρίζης το φύεσθαι τα κεφ. Sch. 3. και από ρ.] και superscriptum in P.
Μalim ιδίως δε από ρίζης εκφύεται.
*. παραγίνεται 1 dedi de coni. : φησίν γλίσχρως] γλίσχως Η.
εστιν UΜ ιV: φασίν έστιν Μ2 : ώς φασίν απ αυτού του στ.] Αld. Η. , απο τού στελ.
έστιν Αld. Εdd. ο.
St. Sch. : ipso caudice. G.
4*
52 ΤΗΕΟΡΙΙRΑSΤΙ

ρίζης ουδεν φύεται των μη παραβλαστανόντων απάντων δε όσων πλείους αι
γενέσεις, ή από παρασπάδος και έτι μάλλον ή από παραφυάδος ταχίστη και
ευαυξης, εάν από ρίζης ή παραφυάς ή και τα μεν ούτως ή όλως από φυτευ
τηρίων πεφυτευμένα πάντα δοκεί τους καρπούς εξομοιούν όσα δ από του
καρπού των δυναμένων και ούτως βλαστάνειν, άπανθ' ώς ειπείν χείρω, τα δε
και όλως εξίσταται του γένους, οιον άμπελος μηλέα συκή ροιά άπιος έκ τε
γάο
γαρ της κεγχραμ
κεγγραμίδος ουδεν γίνεται
γινεται γένος
γενος όλως
ολως ήμερον,
ημερον, αλλ' ή1 ερινεός
ερ ή αγρία
αγρ
- Α' " - Α' w Υ. Α -

συκή, διαφέρουσα πολλάκις και τη χροία και γαρ εκ μελαίνης,λευκη και εκ
- " ν - • ' - Α' Α' "

λευκής
----2-
μέλαινα
4
γίνεται λεέκόλτε τηςυδεαμπέλου τηςαλλ'
- "ν
γενναίας αγεννής
ε
και πολλά
ήτ
"ν *Α' Α' ν -

κις έτερον γενoς οτε οε ολως ούoεν ημερον αλλ αγριον ενιοτε και τοσουτον
ώστε μη εκπέττειν τον καρπόν αι δ ώστε μηδε άδρύνειν αλλά μέχρι του αν
θήσαι μόνον αφικνείσθαι. φύονται δε και εκ των της ελάας πυρήνων αγριέ
λαιος, και εκ
ί
τώνλλτης βόας κόκκων των γλυκέων
4- , - λ και
- λ-
αγεννείς,
Α Α. - Α
- Υ
και εκ των απυρή
2 Α- -ν 2-ί ν Υ -2
νων σκληραι, πολλάκις δε και οξείαι, τον αυτόν δε τρόπον και εκ των απίων
και εκ των μηλέων εκ μεν άρ των απίων μοχθηρά ή αχράς, εκ δε των μη
λέων χείρων τε τώ γένει και εκ γλυκείας οξεία, και εκ στρουθίου κυδώνιος.
χείρων δε και η αμυγδαλή και τώ χυλώ και τώ σκληρά εκ μαλακής δι δ και
αυξηθείσαν εγκεντρίζειν κελεύουσιν, ει δε μη το μόσχευμα μεταφυτεύειν πολ
(. λάκις. χείρων δε και η δρυς από γούν της εν Πύρρα πολλοί φυτεύσαντες ουκ
φύεται] corr. St. Sch. : φύεσθαι Αld. Η. σκληραι]. UΜ Sch. , σκληρά Αld. Εdd.
" αι γενέσεις] UΜV Αld.Sch.; εισι γεν. οξείαι] U Sch. ; οξείη Μ : οξεία Αld. Εdd.
Ηeins. St. μηλέων/ corr. Sch. in Comm. : μήλων Αld.
ή από παρασπ.] Ρ Η. St. Sch. : ή από π. Η... In Syll: restitui iussit Schn. μηλών.
Αld. Ηaud persuasit nobis Sch. disputans μήλεων St. Ωuae sequntur voces γλυκείας
de his verbis atque conjiciens ή από παρασ οξεία demonstrant μηλέων non μήλων hic
πάδος ταχίστη τε και ευαυξης και έτι μάλ scriptum fuisse.
λον έαν από ρίζης ή παρασπάς ή. εν γαρ] U; γαρ om. Εdd. ο.
ταχ. και] UΜ Sch.: ταχ. δε και Αld. Εdd. Ά ί"Εί, μήλων Αld. Η.
Sch.
ευαυξης] ευάλξης Αld. χείρων τε] χείρον τι St.
από "γη
τα από φυτ. St. γλυκείας] Αld Cam. Η. St. Sch.; γλυκεί
ων Βas.
ούτως] U; ούτω Αld. Εdd.
ροια] Αld. : ρόα Sch. στρουθίου κυδώνιος] Αld. Εdd. ο. ; στρω
Ο (κ
αλλ' ή έρινεός] Ηaec corrupta esse suspica
tur Schn, cum έρινεός ab, αγρία συκή nullo : : υθιου κ : : : : oυνειος U; κηδωνειoιςV;
modo differat. Facillimum foretprius ή delere. Ο Οζ

χροία] χροιά Αld, et Εdd, ante Sch. κηδωνειος Μ2 : in Μ 1 deest haec vox. Cf.
Ά i. u. add. St. Αthenae.3. p. 81.
ενίοτε] Αld. : ένιότε Sch. ut semper. και η αμ.] και add. ΡΜ. Sch. : om.
μηδε άδρ.] Suh.syll.: μή δε αδρ. U: μή Αld. Εdd.- αμυγδάλη ΡΑld. Εdd. Ρost h.
δε αδρ, Αld. ; μη αδρ. Sch.; αδύνειν Ρ. ν. εκ του καρύου i. u. add. St.
ανθήσαι] Αld. Cam. Η. St. Sch.; ευθήσαι χυλώ] χυμώ conj. Spr.
Βas. sol. τώ σκληρά] U: τώ σκληρώ Μ Αld. St.
". φ Ά! sic correxi; φυτεύονται Αld. Η. Βod.: σκληρά exhib. Η. et Sch. φui τώ nt
inutile seclusit, τώrecte se habet: et succo,
St. : φύεται Vo. cod.Cas. Sch. : nascίtur G.
ρόας] Sch. : ροάς Αld. Η. ; ροιάς St. et eo φuod dura e molli. G. : tum sapore,
κόκκων] κοκκύων Ρ. turn φuod dura e molli editur.
γλυκέων] corr. St. Sch.: γλαυκίων UΜV " γούν της] UΜ; γ. των Αld. Εdd. ο.
Αld. : γλυκείων Ηeins. : glaucts G. εν πύρρα] UΜ Αld., φuorum auctoritatem
αγεννείς] Μ Sch., αγεννής Αld. Εdd. - sequor, εν Ηπείρω m Βas. Η. St. Sch.;
Αnte h. ν. βοια i. u. add. St. epyro G.
ΗΙSΤΟR. ΡLΑΝΤ. ΙΙ. 2. 53

έδύνανθ' ομοίαν ποιείν, δάφνην δε και μυρρίνην διαφέρειν ποτέ φασιν, ώς
επί το πολύ δ εξίστασθαι και ουδε το χρώμα διασώζειν, αλλ' εξ ερυθρού καρ
που γίνεσθαι μέλαιναν ώςπερ και την εν Αντάνδρω πολλάκις δε και την κυ
πάριττoν εκ θηλείας άρρενα, μάλιστα δε τούτων ο φοίνιξ δοκεί διαμένειν ώς
περ ειπείν τελείως των από σπέρματος, και πεύκη ή κωνοφόρος και πίτυς ή
φθειροποιός. ταύτα μεν ουν εν τοις ήμερωμένοις. εν δε τους αγρίοις δήλον
ότι πλείω κατά λόγον ώς ισχυροτέροις έπει θάτερόν γε και άτοπον, ει δη
χείρω και εν εκείνοις και όλως εν τοις από σπέρματος μόνον ει μή τι τη θε
ραπεία δύνανται μεταβάλλειν διαφέρουσι δε και τόποι τόπων και αήρ αέρος
ενιαχου γάρ εκφέρειν η χώρα δοκεί τα όμοια καθάπερ και εν Φιλίπποις ανά
παλιν ολίγα και ολιγαχου λαμβάνειν μεταβολήν, ώστε εκ σπέρματος αγρίου
ποιείν ήμερον ή εκ χείρονος απλώς βέλτιον τούτο γαρ επί της βόας μόνον
ακηκόαμεν εν Αιγύπτω και εν Κιλικία συμβαίνειν εν Αιγύπτω μεν γαρ την
οξείαν και σπαρείσαν και φυτευθείσαν γλυκείαν γίνεσθαι πως ή οινώδη περί
δε Σόλους της Κιλικίας περί ποταμόν τον Πίναρον, ου η μάχη προς Δαρείον

μυρρίνην] Αld. Η. St., μύρύινον Schn. quod in limine huius disputationis posuerat,
φασιν] εκ των κόκκων i: u. add. St. υ: όσα - χείρω, igitur βελτίω γίνεσθαι.
διασώζειν] διασώιζειν U.. icit igitur: contrarium enim, slirpes syl
μέλαιναν] UΜV Αld., μέλανον Η. Βο. : υρstres satas in melius υertή, /naud consen
μέλανα St. Sch. ιaneum est, sί φuidern deteriora et inter
την εν] U Sch. syll. , St. e conj. ; τον εν ίllas (domesticas) et omnino (inter omnes)
Αld. Η. Sch. -
tantum inter ea inυenίunfur, ηuae e se
θηλείας] Αld. Εdd. ; θηλείαν Μ. mine pνουenίunt. Cum igitur sylvestres
άρρενα] Η. St. Sch. : άρρεναν ΜΑld. Cf. fere omnes e semine propagentur, eas in
Lobeck Paralip. p. 142. melius mutari haud probabile est. Sic enim
extrema accipienda esse videntur: ει δη
τελείως] Post h. ν. και εκ add. St.
από σπ.] από του σπ. Sch. χείρω υπάρχει μόνον εν τοις από σπέρμα
τος , ενωμένοις, και εν εκείνοις τοις ήμεροις
και πευ..] Αld. Εdd. : και om. U: η πεύκη, και όλως.
ή κωνοφόρος St. ει μή τι] G. Αld. Η.: ει μή τινα St. :
φθειροποιός] Ρ; de corr. R Const. Η. μήτε, οιnisso εί, Sch.
Schn., φθοροποιός Αld. C. pl. 1, 9, 2 en, 7 εκφέρειν] εμφέρειν U.
dem φθειροφόρος νοεstur, guod addito ή ανάπαλιν ολίγα | UΜ Αld.: αναπάλην
ante πέτυς hic reposuit St. Εustath. p.368 Βas. δε interseruit Sch. -

εισί δέ τινες πίτυες φθείρας ποιούσαι.
ημερωμένοις] U, Sch. corr.;, ήμερουμέ λαμβάνειν] Αld. Εdd. : λαμβάνει Sch.
νοις Αld. Εdd. ήμερον] καρπόν i. unc. add. St.
θάτερόν γε] cod. Cas. Sch., θ. τε Αld. ή εκ] και εκ Sch. lectοre non monito.
Η.; θατ. έστιν άτοπ. St. απλώς βέλτιον ] U ; απλ. ποιείν β. Αld.
ει δη χείρω] U, ει δ'ή χείω. ΜV, ει δ' Εdd. - βελτίονα St..
ηχείρων Αld., έστι δ' ή χείρων Η.: είδ εσ
τίν ή [φύσις]χείρων St. : είτι χείρον Sch, ρόας] Sch.; ροάς Αld., ροιάς St.
contrarium enim aut probe puίαυeris ημί
lam setlicet posse in illo ordine degene γίνεσθαι]
suit St.
γιήσει U. - φασι antepo
rare: atque omnino infer eas: η μαc sernine
tantummodo ereunt: nisί φuod eu/fμνα περί ποταμόν τον πίναρον] U, nisi φuod
υaleat immutari G. ed. Τarν. Εd. Ρar. πίνναρον habet, sed loco altero C. 1, 9, 2
ot Βas. habent haud pro aut. Cardo rei est Μ et Αld. πίναρον, παρά ποτ. πινν. Αld.
in significatione vocis θάτερον, φuam pro Η. St. : παρά τον ποτ, πιναρ. Sch.: παρά
pter verba sequentia ει μη - μεταβάλλειν ποτ. πίναρον Ρ. - Laudat haee Αpollon,
nihil significare censeo, nisi contrarium eius Ηist, Μir.s. 42.
54 ΤΗΕΟΡΗRΑSΤΙ

εγένετο, πάσαι γίνονται απύρηνοι. εύλογον δε και εί τις τον παρ' ημών φοί
νικα φυτεύοι εν Βαβυλώνι, κάρπιμόν τε γίνεσθαι και εξομοιούσθαι τοίς εκεί,
τον αυτόν δε τρόπον και εί τις ετέρα προςάλληλον έχει καρπόν τόπω κρείτ
των γαρ ούτος της εργασίας και της θεραπείας, σημείον δ' ότι μεταφερόμενα
τακείθεν άκαρπα τα δε και όλως αβλαστή γίνεται μεταβάλλει δε και τη
τροφή και διά την άλλην επιμέλειαν, οις και το άγριον εξημερούται και αυτών
δε των ημέρων ένια απαγριούται οιον ρόα και αμυγδαλή, ήδη δέ τινες και
εκ κριθων αναφύναί φασι πυρους και εκ πυρών κριθας και επί του αυτού πυθ
μένος άμφω ταύτα μεν ουν ώς μυθωδέστερα δεί δέχεσθαι. μεταβάλλει δ
ούν τα μεταβάλλοντα τον τρόπον τούτον αυτομάτως εξαλλαγή, δε χώρας, ώς
περ εν Αιγύπτω και Κιλικία περί των ροών είπομεν, ουδε διά μίαν θεραπείαν.
ώςαύτως δε και όπου τα κάρπιμα άκαρπα γίνεται, καθάπερ το πέρσιον το εξ

απύρηνοι] Αld. Εdd., αι πύρηνοι U. Ωuae φua carere non possumus, dubius interim
post h. ν. ex Αpollon. Ι. 1. i. u. inseruerat adjeci.
Schn. δι' όλου δε του βίου οι κόκκοι το οι αμυγδαλή]- άλη.Αld. : τα αμυγδάλα St.
νίζον έχουσιν, in Syll. ipse delere iussit. ήδη δέ τινες] Ρ 2 , πλην εκείνο δέτινες
Αnte πάσαι add. αι βοιαι St. Αld. Εdd. ο. : in U secunda manus voces δέ
τινες delevit: G. voces πλην εκείνο mon ex
", παρ' ημών] UΜV. Graecimus satis primit. Scripturam vulgarem vitiosam
notus, παρ' ημίν Αld. Εdd. ο. esse patet; neque enim πλην et δε conso
φυτεύοι]
τεύει corr. Sch. :1 φυτεύειν U;; φυ
Αld. Εdd. φ ciari volunt, neque πλην per se hoc loco
aptum est, nec εκείνο habet undependeat
ετέρα - τόπω] Sic dedi et cum Αld. et et φuo referatur. Propterea amplexus sum
de corr. Coraii. Αld. ut supra sed ούτω scripturam Ρε, φuanquan hoc loco non con
tinuat contextum verborum.
pro τόπω et τις U eum Αld. sed προς άλλη
Ο αναφύναι] UΜΡ 2, Sch.syll; αναφυήναι
λων. Sch. e conj. scripsit ετ. [χώρα] προς Αld. Sch. ; αναφ ήναι Η. St.
άλλον έχει καρπον ούτως σί φιμα αλιa tellus και επί τού] UP2, Sch.syll. : και πως του
αd alium /ructum ita se habet G. Coraes Αld. Εdd. ; και πως [εκ] του Sch.
conj. προσάλληλον έχει καρπόν τώ τόπω, 10. τούτον] ή add. St.
qua ούτω, φuod plane importunum hoc loco, εξαλλαγή] Εdd., εξ αλλαγής Ρε; εξαλ
recte exterminatur. Αrticulum omisi. Sen
sus : et sί φuae alia regio.fructum habet λαγή UΑld. Μihi locus non integer esse vi
loct naturae accommodatum et responden detur, requiro negationem ante αυτομάτως,
έem. ac praeterea in verbis ουδε - θεραπείαν
vitium sedere credo. G. : ()uae enim hunc
ούτος] de conj., αυτός Αld. Εdd., inepte in modum mutari possunt spoπιfe sane mu
ab interpretibus, ut antea scriptus erat lo tari oportet. Diυersίtate autem regioπιε
cus, ad καρπόν relatum. ο τόπος St., sen mutatϊο sequetur: μt in aegypto etc. Is
tentia bene perspecta. igitur τα μεταβάλλοντα τ. τρ. τ. retulit ad
" τη τροφή] de conj: ; την τροφήν UΜV narrationem de hordei ac tritici mutatione
Αld., δια την τρ. Η. St. Sch. ' Μedela a praemissam. Αι eam finitam csse in verbis
me adhibita est lenissima. - Αnte Jε i. u. δεί δέχεσθαι particulae μεν ουν indicant.
add. St. τα φυτά. χώρας] U mΒ. Sch.; της χώρας Η. St.;
οις] U Sch.syll. , οίον Αld. Εdd. ο.; et ώρας ΜV Αld.
ιμt εy/υestria mίtescant G. ουδε διά μίαν] δι' ουδεμίαν St. Post h.
ένια απαγριούται, οίον] de conj., ένια και νν. γαρ add. U, quod, ut nunc locum habe
mus, omittendum erat.
απορή τε ρόα UV; ε. κ. απορή τα ρόα Μ;
ε. και απορρεί τα όόα Αld. Η. St., ένια καθάπερ το] UΡ, καθ. και το Αld. Εdd.
Ιαμεληθέντα απαγριούται) και απορρεί, πέρσιον - Αιγύπτου] πέρσεα εν Αιγύπ
οίονρόα Sch. : et urbanarum ipsarum φιλαρ τp Sι, φuae conjectura Sch. probabilis esse
«lam neglectae immίtescantG. Vocem oίον, νίdetur.
ΙΙΙSΤΟR. ΡLΑΝΤ. ΙΙ. 2. 55

Αιγύπτου και ο φοίνιξ εν τη Ελλάδι και ει δή τις κομίσειε την εν Κρήτη
λεγομενην αίγειρον. ένιοι δέ φασι και την όην εάν εις αλεεινόν έλθη σφόδρα
τόπον άκαρπον γίνεσθαι φύσει γάρ ψυχρόν, εύλογον δε αμφότερα συμβαί
νεν κατά τάς εναντιώσεις, είπερ μηδ' όλως ένια φύεσθαι θέλει μεταβάλλοντα
τους τόπους, και κατά μεν τας χώρας αι τοιαύται μεταβολαί κατά δε την
φυτείαν τα από των σπερμάτων φυτευόμενα καθάπερ ελέχθη παντοίαι γαρ
αι εξαλλαγαί και τούτων, τη θεραπεία δε μεταβάλλει ρόα και αμυγδαλή ρόα
μεν κόπρον υείαν λαβούσα και ύδατος πλήθος ρυτού, αμυγδαλή δε όταν πάττα
λόν τις ενθή, και το δάκρυον αφαιρή το επιρρέον πλείω χρόνον και την άλλην
αποδιού θεραπείαν ώςαύτως δε δήλον ότι και όσα εξημερούται των αγρίων
ή απαγριούται των ημέρων τα μεν γαρ θεραπεία τα δ' αθεραπευσία μεταβάλ
λει, πλην εί τις λέγοι μηδε μεταβολήν αλλ' επίδοσιν εις το βέλτιον είναι και
χείρον ου γαρ οίόν τε τον κότινον ποιείν ελάαν ουδε την αχράδα ποιείν άπιον
ουδε τον ερινεον συκήν, ο γαρ επί του κοτίνου φασι συμβαίνειν, ώστ’ εάν
περικοπείς την θαλίαν όλως μεταφυτευθή φέρειν φαυλίας, μετακίνησίς τις γίνε
2. " - Ν- τ- " ". - - " "

τα oύ μεγάλη ταύτα μεν ουν oπoτέρως δεί λαβείν ουθενάν διαφέροι.
φοίνιξ], φοίνιξ Αld. μηδ,] Η. St. Sch. : μη δ: Αld.
όην] Αld. Εdd. , ούην St., ύηνεαν U. ελάαν] ελάαν Used ι minuto interserto. :
αλεεινόν] Η. St. Sch. ; αλεεινόν U; ελ ελαίαν Αld. Εdd. ο. -

εεινόν Αld., ήελινόν mB., ελεεινόν Βas. ουδε τον ερ.] Αld. Sch.; ουδε τον μηδε
Cam. ερ. Η. , μηδε τον έρ. St.
άκαρπον] Βas. et cett. Εdd.; ήκαρπον συκήν] Αld. Εdd. : συκήν U.
Αld.: άκαρπα Μ. ώστ’ εάν] U Sch.syll.; ώστε άν Αld. Η.;
ως εάν St.
ψυχρόν]
Εdd. UΡ: 7%ζί,
ο. : λrigida ψυχρώ ΜV;
G. ψυχρά
ψυχρ Αld.
περικοπείς την θαλιανό ως μεταφυτευθή]
αμφότερα]
Εdd. UΜΥ
: utrumque G. Sch.,1 αμφοτέρως
1οτερω Αld.
de conj. , περικόπτης τ. θαλ. ολ. μετ Αld.;
περικοπτης τ. θαλ. ή ολ. μετ. Η.: αποκόπ
ένια] Αld. Εdd. : ένιαν Μ. της τ. θάλ. ή ολ μεταφυτευθής St., περι
" τούτων]U, idem dederatSch. e Βas.; κόπτης την θαλ., ή όλως μεταφυτεύσης Sch.
τούτο Αld. Cam. Η. , ταύτα St. Η. fecit de corr. Βucretii apud C. Hoffm. : ut sί sur
culos decidas αμt in totum transferas G.
εξαλλαγαί, και τούτο τή θεραπεία μετα Ηoc statim parun aptum esse cernebam, si
βάλλει δε etc. ; Jε om. St. Τh. modos cullurae duo adeo diversos com
ρόα] U Sch.; ώοά Ρ2; ροα Ρ; ροια Αld. ponens utroque idem efici dixisset: nam
Η.; ήροια St.: ρόας Μ. ramorum praecisio nihil habet similitudinis
αμυγδαλή] UP2 Αld. Sch. Η. St., αμυγ cum deplantatione arboris. Utrumque igi
δάλη Μ
η -
tur simul factum. idque indicatum esse a
ζόα] UΜΡ 2 Αld. Sch.; ροια Η. St. Τheophrasto suspicabar. Peroportune U.
Μ.αμυγδαλή] Ρ2 Αld.
- Ρaulo ante κόπρωΕdd.
Μ. ο. ; αμυγδάλ
μυγοαλη περισκοπτείς, ηuam in περικοπείς πιutare
non dubitavi.
τις ενθή] Αld. Εdd. ; της αίη U, τις αίη φαυλίας] de corr. Salmas. Εx, p. 911.
Ρε; της ... ΜV, ει ηuis parillum adigat Βo. St. Sch. : φαύλους U; θάλος Αld. φαυ
6. ,,Latet vitium" Sch. - Dein αφαιρείΡε. λίαι sunt fructus oleastri, carnosi, nucleis
αποδιδώ] αποδώ Ρε. minoribus, succo minus oleoso φuam un
guentoso. Cf. etiam Ρoll. Οnom 6, 5, 45 et
", απαγριούται] U de coni. Sch. : επα Εustath. ad Ιl. p. 1493. Spreng. ad h. Ι.
γριούται Αld. Εdd. Dein. punctum post
ημέρων ιolli vocemque γάρ expelli jabet ου μεγάλη] St. Sch. : oυ om. Αld. Η. et,
Schή. in Comm. Sed e superioribus snbau ut videtur, Codd.. φuo opus esse primus
diendum μεταβάλλει, vidit Salm. 1. 1., φuocum Βod. id posuit post
μεταβάλλει] μεταβάλλη Cam. φαυλίας.
λέγοι] U, Sch. : λέγει Αld. Εdd. ουθεν] UΜ Αld. Η. Sch.: ουδεν St.
56 ΤΗΕΟΡΗRΑSΤΙ

4 St. Η. CΑΡ. ΙΙΙ. Φασί δ' ουν αυτομάτην τινά γίνεσθαι των τοιούτων μεταβολήν,
οτε μεν των καρπών ότε δε και όλως αυτών των δένδρων, α και σημεία νομί
ζουσιν οι μάντεις οιον ρόαν οξείαν γλυκείαν εξενεγκείν και γλυκείαν οξείαν
και πάλιν απλώς αυτά τα δένδρα μεταβάλλειν, ώστε εξ οξείας γλυκείαν γίνε
σθαι και εκ γλυκείας οξείαν χείρον δε το εις γλυκείαν μεταβάλλειν και εξ
ερινεού συκήν και εκ συκής ερινεόν χείρον δε το εκ συκής, και εξ ελάας
κότινον και εκ κοτίνου ελάαν ήκιστα δε τούτο. πάλιν δε συκήν εκ λευκής
μέλαιναν και εκ μελαίνης λευκήν ομοίως δε τούτο και επί αμπέλου, και
ταύτα μεν ώς τέρατα και παρά φύσιν υπολαμβάνουσιν όσα δε συνήθη των τοι
ούτων ουδε θαυμάζουσιν όλως οιον το την κάπνειον άμπελον καλουμένην και

CΑΡ. ΙΙΙ. λειν και εξ Ερινεού εις Συκήν, και εκ Συς
δ' ουν] sic U optime; δε και Αld. Εdd. κής εις Ερινεόν χείρον δε το εκ Συκής, και
o. Supra, c. 2, S 9, 10, de mutationibus ex εξ Ελαίας εις Κότινον, και εκ Κοτίνου εις
posuerat, φuae locorum vi efficiuntur; dein Ελαίαν ; Schn. : Χείρον δε το εις (οξείαν
S 11 et 12 de iis, φuae cultu et opera fiunt. ή εις] γλυκείαν μεταβάλλειν. Και εξερι
Νunc eas exponit quae motu simpliciter νεού συκήν, και εκ συκής ερινεον χείρον δε
spontaneo fiunt, φuae quia suo loco hic se το εκ συκής [ερινεόν]. Και εξελαίας κότι
φuuntur, recte conjunctione oύν adnectun νον, [ή εξερινεοδσυκήν] και εκ κοτίνου ελ
luΓ.
-
αίαν. Ηorum supplementorum priora duo
ρόαν] ροών.Αld.; ροιάν St. sumsit e vers. G. : sed in priore Gazam ip
γλυκείαν] γλυκέα ροα St. sum emendasse suspicor, in altero addidit
γλυκείαν οξ.] γλυκείας Uς και γλυκ, οξ. φuod necessario et facile subauditur. In ex
om. St. plicando hoc loco Schn. paullum a rectavia
aberrasse mihi videtur. Rei cardo versa
αυτά τα] τα om. Αld. Η., add. St. Sch. tur in interpretatione vocis χείρον, φuam ad
μεταβάλλειν] U Sch.syll. : om. Αld. Εdd. vatum interpretamenta recte retulit Spren
6. Quae sequunturverba εξ οξείας - 'ξείαν, gel. Αd ea enim haec omnia referenda esse,
ut sensu carentia, Ιτιnulis seclusa tanquam et verba superius dicta ά και οι μάντεις et
spuria significavit Schn. Αt solemus ser quae sequantur S 2 demonstrant. Sprengel:
mone φuotidiano sic loqui: er arbore dulcί Είμe schlimme Forbedeuίung soll es sein,
./itaustera, significantes ex ejusmodi arbore, ιυenn siisse Friichte υon einer sauren Gra
φuae dulces habuerit fructus, factam esse nafe entsfehen. Αus dem uri/den uίrd ein
φuae austeros gerit. Sic auten loquentes τα hmer Feigenbaum, und umgekehrt: e
non de 3olo fructu sed de tota arbore dieunt, soll abσr nichts Gutes bedeuten, ιρenn αιμs
φuoniam solent arborum eae varietates, quae einem uίlden ein zahmer Feigenbaum τυίrd.
fructus dulces ferunt, alio habitu esse et etc. Quod ad prima verba h. Ι. attinet, ne
ranulis foliis pluribusque partibus differre mini mirum erit, veteres pro malo omine
ab iis quae austeros gerunt, res pomologis habuisse, si arbor fructu austero in arboren
et botanicis notissima. Νeque, in quo fructu dulci mutaretur, cum res et satis rara
Schneiderum offendisse maxime puto, id et admodum miraculosa esset.
mirum esse debet quod non ώστε εξ οξέων ελάας - ελάαν] ελαίας - ελαίαν Αld.
(scil. δένδρων) γλυκέα etc. scripserit, gnae Εdd. ο. -

φuis exspectaverit. Feminina enim 'ξείας τούτο] i. u. συμβαίνει add. Sch., φuod
γλυκείαν referenda sunt ad ρόα, a φua pri facile subauditur.
mum sumit exemplum. Νam ροών et pomum λευκής] Post h.ν. et post μελαίνης iterum
granatum et arbusculum ipsum significare εις inseruit St.
notum est. Superiora illa oίoν οξείαν de
mutatione pomi accipienda sunt, ubi verbo επί αμπέλου] corr. Schn.; εξ αμπ. Αld.
εξενεγκεϊν usus est: quae sequuntur inde a Η.: εν αμπέλω St.
ώςτε ad mutationrm totius arbusculi per * υπολαμβάνουσιν U Sch.syll. : λαμβά
tinent. Sic Inihi videοr hunc locum a vitii νουσιν Αld. Εdd. - Ρost δε inser. και St.
suspicione liberare. * θαυμάζουσιν] UΜV Εdd.: θαυμάζειν
Αld.
χείρον δε τol U Sch. : χ. δε και το Αld. Η.
St. : χείρον δι' τούτο, εις γλυκείαν μεταβάλ την - καλουμένην) Genitivos posuiι St.
ΗΙSΤΟR, ΡLΑΝΤ. ΙΙ. 3. 57

εκ μέλανος βότρυος λευκόν και εκ λευκού μέλανα φέρειν ουδε γαρ οι μάντεις
τα τοιαύτα κρίνουσιν επει ουδε εκείνα, παρ' οίς πέφυκεν η χώρα μεταβάλλειν
ώςπερ ελέχθη περί της ρόας εν Αιγύπτω αλλά το ενταύθα θαυμαστόν, διά το
μίαν μόνον ή δύο, και ταύτας εν τώ παντί χρόνω σπανίας, ου μην αλλ' είπερ
συμβαίνει μάλλον εν τοις καρπούς γίνεσθαι την παραλλαγήν ή εν όλοις τοις
δένδροις. επεί και τοιαύτη τις αταξία γίνεται περί τους καρπούς οιον ήδη
ποτέ συκή τα σύκα έφυσεν εκ του όπισθεν των θρίων και ρόα δε και άμπελος
εκ των στελεχών, και άμπελος άνευ φύλλων καρπόν ήνεγκεν, ελάα δε τα μεν
φύλλα απέβαλε τον δε καρπόν εξήνεγκεν δ και Θετταλώ τώ Πεισιστράτου
γενέσθαι λέγεται, συμβαίνει δε και διά χειμώνας τούτο και δι' άλλας αιτίας
ένια των δοκούντων είναι παρά λόγον ουκ όντων δέ οίον ελάα ποτ' αποκαυ
θείσα τελέως ανεβλάστησεν όλη, και αυτή και η θαλία. εν δε τη Βοιωτία
καταβρωθέντων των ερνών υπ αττελέβων πάλιν ανεβλάστησε τα δ' οιον απ
έπεσεν ήκιστα δ' ίσως τα τοιαύτα άτοπα διά το φανεράς έχειν τας αιτίας,
κάπνειον] U; κάπνιον Αld. Εdd.o. : κάπ λάδι και περί Κιλικίαν και Κύπρον ολυν
νεων corr. Βod. Seil. C. 5, 3, 1 κάπνεων θοφόρον " τα μεν σύκα έφ υσεν έμπροσθεν
UΜ Αld. dant. Αrist. Gen. Αn. 4. c. 4. τών θρίων, τους δε ερινέους εξόπισθεν, αι
Codd. omnes dant κάπνέον. καπνίας φuod δε όλως εκ τού ένου βλαστού και ουκ εκ του
Suid. ad plantam retulit et Ρlin. habet erat y801),
vini nomen teste Ηesych. et Phot. Lex. Co ρόα] Ρ2, Sch.; ροά Αld.; ροια St.
dicum scripturae commendant καπνειον, στελεχών] στελέχων UP2.
pro quo faciunt capneϊum G. et capneψum' φύλλων καρπόν ήν.] U Ρ Sch.syll. φύλ
Guilielmi apud Αristot. 1. 1. λων καρπών ω ήν. Μ; φύλλων καρπόν ων
καλ. και] Αld. Η. St.; και om. USch.syll., ήν. Αld. : φύλλων ων καρπόν ήν Η.St. : ων
seclusit Sch.cont. U Αld. Εdd seclus. Sch. cont.
έλ. βοτρ.] Sch.; μελ, γαρ β. συμβαίνει] Αld. Εdd. , συμβαίνειν UΡ.
Άλή ξει" μίλων Αld. Εdd. - - - - - -

ο] ως Ρ2.
φέρει St. ελάα] εααία U: ελαία Αld. Εdd. ο.
ελείνα] ά add. St.
ποτ' «'ποκαυθείσα Ι Μ Αld. Sch. : ποτε
παρ' οίς] παρεις Μ. αποκαυθείσα P2: ποτέ προκαυθείσα Η.;
ρόας]ροάς Αld. , ροιάς St., φui paullo ante ποτε περικαυθ. St.
μεταβάλλει scr. τελέως] Ρ2, τελείως Αld. Εdd. ο.
μόνον] Αld. Η.; om. St. et tacitoSch.- ανεβλάστησεν] Ρ2 Cam. Η. St. Sch. : ανε
Dein και τούτο St. βάστησεν Αld.: ενεβλάστησεν Μ Βas.
σπανίας, ου μην αλλ' είπερ συμβαίνει] θαλία] Μ Sch. : θάλεια Ρ2 Αld. Εdd.
U Sch.syll. : σπανίας, αλλ' είπερ εν τώ παν Verba και - θαλία om. G., spuria esse ju
dicat Schn.
τι Αld. Η., αλλ'-παντι seclusit St., addito
δε post μάλλον. Sch. post παραλλαγήν in εν δε τή, Βοιωτία], Ρost h, v. Iacunae
seruit εικός. signum posuit Schn., St. et Βod. συκή (lege
συκή) inserunt. Gaza: .Βoeotiae υero ger
και των θρίων] corr. R Const. Βo...Η. minίbus omnibus a locustis derosis iferum
Sch.; τών έρινεών Αld., των ερινών θt. : germinaυίt. Plin. 17, 25 et in Βoeοιία
έφυσεν εκτός έρινεών Ρ2, Cf. C. pl: 5,.1, 8 derosae a locustis./icus ίterum germinaυere.
εί5, 2, 2. Αlhenae 3, 4 p. 77: εν δε τώ των ερνώνl corr. Schn., τ. έργων Ρ2 Αld.
δευτέρω της φυτικής ιστορίας ο φιλόσοφός Εdd. ; γρ. κλάδων m. U. - Αntea καταβο
φησίν έστι και άλλο γένος συκής έντε τη ωθέντων Ρ2.
Ελλάδι και περί Κιλικίαν και Κύπρον ολυν
θοφόρον ο το μεν σύκον έμπροσθεν φέρει αττελέβων] αττελάβων St.
του φύλλου, τον δε όλυνθον εξόπισθεν. αί πάλιν] in corr. U.
δε όλως εκ τού ένου βλαστού και ουκ εκ τοό ανεβλάστησε] Αld.Εdd., ενεβλάστησε ΜV
νέου... ubi conflata sunt quae hic et φuae 1,
14, 1 leguntur. Unde Βodaeo hic scriben τα - απέπεσεν] Αld. Sch. : om. Η. St.
dum visum: οίον ήδη ποτε συκή εντή Ελ ήκιστα] ήκισται U.
58 ΤΗΕΟΡΗRΑSΤΙ

αλλά μάλλον το μη εκ των οικείων τόπων φέρειν τους καρπούς ή μη οικείους
μάλιστα δ' ει της όλης φύσεως γίνεται μεταβολή καθάπερ ελέχθη, περί μεν
ούν τα δένδρα τοιαύται τινές εισι μεταβολαί.
5 ΗΙ. St. CΑΡ ΙV. Των δε άλλων τότε σισύμβριον εις μίνθαν δοκεί μεταβάλλειν, εάν
μη κατέχηται τη θεραπεία δι' δ και μεταφυτεύουσι πολλάκις, και ο πυρός εις
αιραν ταύτα μεν ουν εν τοις δένδροις αυτομάτως, είπερ γίνεται τα δεν
τοις επετείοις διά παρασκευής οιον ή τίφη και η ζειά μεταβάλλουσιν εις πυρόν
εάν πτισθείσαι σπείρωνται, και τούτ' ουκ ευθύς αλλά τώ τρίτω έτει σχεδόν
δε παραπλήσιον τούτό γε τώ τα σπέρματα κατά τας χώρας μεταβάλλειν μετα
βάλλει γάρ και ταύτα καθ' εκάστην χώραν και σχεδόν εν τώ ίσω χρόνω και η
τίφη, μεταβάλλουσι δε και οι άγριοι πυροί και αι κριθαι θεραπευόμενα και
εξημερούμενα κατά τον ίσον χρόνον, και ταύτα μεν έoικε χώρας τε μεταβολή
και θεραπεία γίνεσθαι και ένια αμφοτέροις τα δε τη θεραπεία μόνον οιον
-
προς το τα όσπρια μη γίνεσθαι ατεράμονα βρέξαντα κελεύουσιν
- " Α" / 2 Α- - θ εν νίτρω νυκτί
Σ. - ". " "Ν ν Α' - , -- , *

τη υστεραια σπειρειν εν ξηρα φακους ωστε αορους γινεσθαι φυτευουσιν εν
βoλίτω τους ερεβίνθους δε, ώςτε μεγάλους, αυτούς τοίς κελύφεσι βρέξαντα
σπείρειν μεταβάλλουσι δε και κατά τάς ώρας του σπόρου προς κουφότητα και
αλυπίαν οίον εάν τις τους ορόβους εαρινούς σπείρη τριςάλυποι γίνονται, και
ουχώς οι μετοπωρινοί βαρείς. γίνεται δε και εν τοις λαχάνoις μεταβολή διά
την θεραπείαν oίoν το σέλινον εάν σπαρεν καταπατηθή και κυλινδρωθή, ανα
μάλλον το] Vo. Sch. ; μ. το Αld. Εdd. rasura. Οuod mihi indicatατεράμονα fuisse,
καρπούς) μάλλον add. St. ut 6, 6, 8 et C. 4, 12 scriptum habetur. Ρε :
οικείους] corr. St. Sch. : οικείως Αld. Η., ίνα δε και μη ατέραμνα τα όσπρια γίνεται
οικειούται UΜV. Αn εoικoτας fuit? αποβρέξαντα εν νίτρωτή ύστεραία κελεύουσι
ώ" ει] Schn. e conj. : Jε Αld. Εdd. - σπείρειν εν ξηρά.
φακούς] τε add. St,
CΑΡ. ΙV.
αώρους] Η. St. Sch. , αδρούς Αld.
μίνθαν] UΜVΡ 2 Sch. : μίνθην Αld. Η. εν βoλίτω] corr, Νiclas ad Geopon. 2, 27.
St. Cf. 6, 7, 2. . ι"

αιραν] αίραν Ρ2 St. Sch. ; ήμοι UΜV Αld.: έμφ ολον Ρε;
ταύτα - γίνεται] ,,Vereor ne lacunae εμβόλω Η. : εμβολήτους St. Cf. έΆ6, 11.
signum hoc supersit e verbis pluribus de μεγάλους] γίνεσθαι i. u. St.
perditis Sch. τοις] om. Η. St.
πτισθείσαι] πτυσθείσαι Ρ2. του σπόρου] Sch.syll., U, sed manus cor
σπείρωνται] πήρωνται Μ, σπείρονται Ρ2.
τούτ' ουκ] U; τουθ' ουκ Μ: τούτο ουκ rectoris utrique sigma appinxit, τους πόρους
Αld. Εdd. Ρ2. Αld. Η. , τους σπόρους St. : δια τους σπύ
χωραν] St. Sch.: ώραν Αld. Η. ρους Sch.cont., σπέρους cod. Casaub.
χρόνω και) UΜV Αld. Sch. : ως interser. κουφότητα] Αld. Εdd. : κουφότατα Μ.
Η. St. - χεύδν Η. αλυπίαν] Sch. : δι' αλ υπ. Αld. : δι' αλυ
*. και θεραπ.] ή και θερ. St. πίας Μ; δ' αλυπ. St. Μihi et hoc δι' αλυ
ένια] μεν i. u. add. Sch., φuo facile ca πίαν et quod mox sequitur τριςάλυποι νalde
suspectum.
"ήπιει
Sch. Ά οτέραςt Μ.is. auomo.
αμφοτέροις] αμΨ 07 ερως Αu s
μψοτερω; • " " --
τρισάλυποι] τρις αλύποι St.
μετοπωρινοί] μεθοπωρινοί U.
δε τη] δε και τη Sch. " γίνεται] γίνεσθαι UΡΜ: dein Jε ως
όσπρια] όσπρεια U. εν τούς Μ.
ατεράμονα] dedi de conj. : 'τέραμναΑld. το σέλ.] το on. Η. St. -Dein πατηθή Ρ2.
Εdd. 6. ειU, ubi vero inter μ οι ν magna ουλον] U cumvestigio accentus super fine.
" ΗΙSΤΟR. ΡΙ, ΑΝΤ. ΙΙ. 5. 59

φύεσθαι φασιν ούλον μεταβάλλει δε και την χώραν εξαλλάττοντα καθάπερ
και τάλλα, και τα μεν τοιαύτα κοινά πάντων εστίν. ει δε κατά τινα πήρωσιν
ή αφαίρεσιν μέρους δένδρον άγονον γίνεται, καθάπερ τα ζώα, τούτο σκεπτέον,
ουδεν γούν φανερόν κατά γε την διαίρεσιν εις το πλείω και ελάττω φέρειν ώς
περ κακούμενον, αλλ' ή απόλλυται το όλον ή διαμένον καρποφορεί το δε γή
ρας κοινή τις φθορά πάσιν. άτοπον δ' αν δόξειεν. μάλλον δεν τοις ζώοις αι 4. 6 Η.
τοιαύται μεταβολαι φυσικα και πλείους και γάρ κατά τάς ώρας ένια δοκεί
μεταβάλλειν ώςπερ ο ιέραξ και έποψ και άλλα των ομοίων ορνέων και κατά
τάς των τόπων αλλοιώσεις, ώςπερ ο ύδρoς εις έχιν ξηραινομένων των λιβάδων.
φανερώτατα δε και κατά τάς γενέσεις ένια, και μεταβάλλει διά πλειόνων ζώων
οίον εκ κάμπης γίνεται χρυσαλλις είτ’ εκ ταύτης ψυχή, και επ' άλλων δ εστί
τούτο πλειόνων, ουδέν ίσως άτοπον, ουδ' όμοιον το ζητούμενον, αλλ' εκείνο 7 Η.
συμβαίνει περί τα δένδρα και όλως πάσαν την ύλην ώςπερ ελέχθη και πρότε
ρον ώστε αυτομάτην μεταβλαστάνειν μεταβολής τινος γινομένης εκ των ουρα
νίων τοιαύτης. τα μεν ουν περί τας γενέσεις και μεταβολάς εκ τούτων θεω 9St.
ρητέον. Υ ν " -ν " - -

CΑΡ. V. Επει δε και αι εργασία και αι θεραπεία μεγάλα συμβάλλονται
Υ - - ν - "

και έτι πρότερον αι φυτείαι και ποιούσι μεγάλας διαφοράς, λεκτέον και περί
τούτων, και πρώτον περί των φυτειών. τη" τ" " Υ/

αι μεν ουν ώραι πρότερον είρηνται
καθ' ας δεί, τα δε φυτά λαμβάνειν κελεύουσιν ώς κάλλιστα και εξ ομοίας γης

εξαλλάττοντα] Sch. , εξαλάττοντα Αld. ψυχή] Sch. ; ψύχη Αld. Εdd.
Η. ; εξάλαττον St. τούτο] ταύτα Μ1.
τάλλα] Sch.; τάλλα Αld. Η.; τ' άλλα St. ουδεν] δ' addidit St. Verba, si quidem
κατά τινα] corr. Η. St. Sch.: τινα κατά integra sunt, ita explicanda: ουδέν ίσως
UΜV Αld. Αn Jέ τι κατα fuit?
σκεπτέον] UΜVΡ, επισκεπτέον Αld. άτοπον, το τα ζώα κατά τας γενέσεις μετα
Εdd. ο. βάλλειν, ουδε όμοιον τούτω, ήγουν τή τοι
κατά γε] corr. Sch.: κατά τε Αld. Εdd. αύτη μεταβολή, το ζητούμενον, το μεταβάλ
λειν τα φυτά.
διαμένον] corr. Sch. ;, διαμένοντα Αld.
Εdd. ; αιμt incolume perdurans G. αυτομάτην]UΜV; αυτομάτως Αld. Εdd.ο.
άτοπον δ' αν δόξειεν μάλλον δ' έν τοις] γινομένης] γενομένης St. -
sic Αld. ; J' alterum om. UΜV; δ' ουκ αν
CΑΡ. V.
e conj. R Const. Η. St. ; δόξειεν, [ει] μάλ
λον εν τ. Sch. In loco spinoso nec a vitiis επει δε] δε om. Η. St.
libero nihil mutandum esse duxi.
καθ' &ς δεί.] UΜV Αld. Sch, Interpunxi
ζώοις) ζωιoις U. posι δει e praegresso φυτειών suhandita
4 ώξπερ ο] U Sch.syll.; ώςπερ και ο νοce φυτεύειν.
Αld. Εdd. ό.
τας των τόπων] Sch. syll. U, sed τ' et τ' τα δε φ.] de conj.: τά τε φ, Αld. Sch. -
superscr,: τας om. Αld. Εdd. ο. καθ' άς δή τά, τεφ. Η. et absque virgula
εις έχιν] corr. Sch.: ες έχιν Η. St., επ' St. : - καθ' ας Jεί τά τε φυτά λαμβάνειν.
κελεύουσι δε ως Sch.
έχιν R Const. : επέχει UΜV Αld.
ένια] των ζώων add. St., φui mox ean κελεύoυσι] U e corr.: de coni. Scalig. Η.
dem v. omittit. - Deinceps και om. Ρ. St. Sch. : καλούσιν ΜΑld. Scalig. sic conj. :
χρυσαλλίς] Αld. Sch. , χρύσαλλις U: χρυ καθ' ας δη κελεύουσι και φυτεύειν ως τα
σαλλης Μ: χρυσαλίς Η. St. Αrist. Ηist. Αn. χιστα.
5, 19. Βekk. e codd. tribus bis edidit χρυ ως κάλλιστα] dedi de conj. Cf. C. 3, 24, 1;
σαλλίδες, φuartusχρυσαλίδες habet.-Paulo ως τα χίστα U: ως τάχιστα ΜV Αld. Sch.
ante ζωιων U. syll.; ώς μάλιστα Η. St. Sch.cont.
60 ΤΙΙΕΟΡΗRΑSΤΙ

εις ήν μέλλεις φυτεύειν, η χείρονος τους δε γυρους προορύττειν ώς πλείστου
χρόνου και βαθυτέρους αιεί και τοίς επιπολαιoρριζοτέροις. λέγουσι δέ τινες
ώς ουδεμία κατωτέρω διϊκνείται τριών ημιποδίων δι δ και επιτιμώσι τοις εν
μείζονι βάθει φυτεύουσιν ουκ εοίκασι δε ορθώς λέγειν επί πολλών αλλ' εάν
ή κενώματος επιλάβηται βαθέος ή και χώρας τοιαύτης ευδιόδου, πολλώ μα
κροτέραν ώθεί το τη φύσει βαθύρριζον. πεύκην δέ τις έφη μεταφυτεύων με
μοχλευμένην μείζω την ρίζαν έχειν οκτάπηχυν καίπερ ουχ όλης εξαιρεθείσης
αλλ' απορραγείσης, τα δε φυτευτήρια εάν μεν ενδέχηται υπόρριζα, ει δε μη
δεί μάλλον από των κάτω ή τών άνω λαμβάνειν, πλην αμπέλου και τα μεν
έχοντα ρίζας ορθά εμβάλλειν, τα δε μη έχοντα υποβάλλειν του φυτευτηρίου
όσον σπιθαμήν ή μικρό πλείον ένιοι δε κελεύουσι και των υπορρίζων υπο
βάλλειν τιθέναι δε και την θέσιν ομοίως ήνπερ είχεν επί των δένδρων τα προς
βορρα και τα προς έω και τα προς μεσημβρίαν όσα δε ενδέχεται των φυτών
και προμοσχεύειν τα μεν επ' αυτών των δένδρων οιον ελάας απίου μηλέας
συκής τα δ' αφαιρούντας οιον αμπέλου ταύτην γαρ ουχ οιόν τε επ' αυτής
μοσχεύειν, εάν δε μη υπόρριζα τα φυτά μηδε υπόπρεμνα λαμβάνειν, καθάπερ
μέλλεις] Η. Sch.: μέλλει UΜV Αld. ptum i a sec. m. U, quod in Syll. recepit
ή χειρονος] UΜV Αld. Η. Sch. Εx hoc Schn., repudiavit recteSpreng.2p. 72, φuum
1oco corrigendus C. pl. 3, 5, 9. St. : καθ' abies nnnquam habeat stolones vel vivira
άς δη τά τε φυτά λαμβάνειν κελεύου dices. Verbum έφη transposuit post με
σιν, ως μάλιστα, και εξ ομοίας γής ει δε μοχλ. St. -

ή, μη χείρονος. Ιnutilia prorsus finxit οκτάπηχυν] UΜ, ή anteponunt Αld. Εdd.
odaeus.
" ενδέχηται ] Ρ Sch. : ενδέχεται Αld.
γυρούς προορύττειν] corr. e C, pl. 3, 4, 1 Εdd. εαν δέχεται (sic) Ρ2.
R Const. Sch. : γυρούς προςορ. Η. St. : πυ από τών κάτω) Ρ2 Αld. Sch. , από ταϊς
ρους προςορύττειν UΜV Αld. κάτω Μ; προ των κ. Η., προς τα κάτω ή
αίει] UΜΡ Sch. ; αει Αld. Εdd. προς άνω St.
και τοίς επιπολαιoρριζοτέροις] Αld. Η. φυτευτηρίου] φυτευρίου Ρ2.
Sch.syll. , τοίς επιπολαιoρρέζοις Sch.cont. : όσον] corr. Sch. : οιον Ρ2 Αld. Εdd.
και τοις επιπολάις ριζοτέροις U: ειμή τ.ε. St. επί] corr. St. Sch. e C. pl. 3, 5, 2, ένια
* ουδεμία] ρίζα add. Η. St. et i. u. Sch., Ρ2 Αld. Η. : nonnullae G.
delevit in syll. πρόςβορρα] U Sch.syll. : προς βοράς Μ;
επιτιμώσι] Ρ Η.St. Sch. : επιτιμούσι Αld. πο" Ά Αld. Ε πού Ά.
εαν ή κενώματος] dedi de conj. : εάν ή έω] Μ Ρ2 Αld. Sch. : έωΗ. St. - Dein
μεν Ά UΜ, έαν η μεν σ.V : εάν μεν κατά Μ. - Schn. ita transposuit: και τι
σ. ΡΑld. : εάν μεν χώματος Η.St. Sch.cont. προς μεσημβρίαν και τα προς έω, et adjecit
et inserto ή Sch.syll. sί αιμt solum altum praeeunte Βod. e 1. simili C. pl. 3, 5 και τις
aut regionem commodam autetiam terram προς δυσμάς.
.facίlem nanciscantur G. Εmendationem
meam hanc et sequentem hausi e 1. 6, 4 et πρoμοσχεύειν] προμισχεύειν Ρ2.
1, 7, 1. απίου μηλέας] Ρ2, απίoυς μηλέας UΜ;
βαθέος] ΡΑld. Sch. : βαθέως Μ? Cam. μίξ" απίου Αld. Η. Sch. : ελαία, -εα, -ου,
Η. St -ή St.
ή και χ.] UΜVΡ Sch.: ή om. Αld. Η. St. ταύτην] Ρε Η. St. Sch. ; ταύτη UΜVΑld.
ευδιόδου] dedi de conj. ; ή και τοπου Αld. ί
Εdd. ο.
μοσχεύειν] μοσχεύειν U, μισχεύειν Ρ2.
Η φοιτοιο UΜVSch.: μακρότερονΑld.
. St. μή] om. St.
* υπόπρεμνα] UP 2. Sch. de corr.Scalig. :
μεταφυτεύων] μεταφυτευόμενον Μ. απόπρεμνα Αld. Εdd.
μεμοχλευμένην] Αld. Εdd., μοχλευομέ λαμβάνειν] ενδέχεται add. Η. St., ενώε
νην Μ: μεμοσχευμένην sed super οσscri χηται Sch.
ΗΙSΤΟR. ΡΙ,ΑΝΤ. ΙΙ. 5. 61

της ελάας, σχίσαντά τε το ξύλον κάτωθεν και λίθον εμβαλόντα φυτεύειν
ομοίως δε ελάας και συκής και των άλλων φυτεύεται δε η συκή και εάν τις
κράδην παχείαν αποξύνας σφύρα παίη, άχρι ου αν απολίπη μικρόν υπέρ της
γης,
λί
είτ’ αυτής άμμον 4βαλών άνωθεν
Αν Α ". ά
ν
επιχώση και γίνεσθαι
γ- γ "2 -2
δή φασι
- τ-4
Α-
και καλ " - αν

ίω ταύτα τα φυτά μέχρι ου άν ή νέα παραπλησία και των αμπέλων, όταν
από του παττάλου προοδοποιεί γάρ ο πάτταλος εκείνω τό κλήματι διά την
" " " "ν " w ν - « Λ ν. - - -

ασθένειαν φυτεύουσιν οβτω και βόαν και άλλα των δένδρων, η συκή δε, εάν
εν σκίλλη φυτευθή, θάττον παραγίνεται και ήττον υπό σκωλήκων κατεσθίεται.
όλως δε πάν εν σκίλλη φυτευόμενον ευβλαστές και θάττον αυξάνεται όσα δε
εκ του στελέχους και διακοπτόμενα φυτεύεται, κάτω τρέποντα την τομην δεί
φυτεύειν, διακόπτειν δε μη ελάττω σπιθαμιαίων ώςπερ ελέχθη, και τον φλοιόν

καθάπερ της - εμβαλόντα φυτεύειν] sic παχείαν] Ρ2 Η. St. S. de conj. Sealig.,
aedi interim, donec vera scriptura compa- sumta a G., υastiorem qui suum duxit a
reat, καθάπερ ή της ελαίας σχίσαντα τότε Ρlinio 17, 17. ταχείαν ΜV Αld.
ξύλον κάτωθεν και λίθον εμβάλλονταφυτεύ- παίη] UΜVP2 Sch.: παίση Αld. Εdd.
ειν. ομοίως δε ελαίας ΜV et Ρubi ab ini- " είτ" αυτής - άνωθεν] dedi cum UΜV
tio καθαπερεί της scriptum est, καθάπερ Αld., mutato άμμου cum Ρ2 in άμμον, επ'
ή της ελ. σχ. τότε ξ, κάτωθεν εμβάλλοντα αύθις Ρ2 : επ' αυτής Η. St. Sch. : είτ' αυτής
φυτ. ομ. δε και της ελαίας U, adscriptο κλί-- τάνωθεν Sch. in Syll.
θον in marg sie ut super κ et ν puncta φua- δή φασι] UV; δέ φασι Αld. Εdd. et Ρ2
teras infraλ ει μuneta singula posita sint, abi και om.
καθάπερ της αλαίας, σχισαντα το τε ξύλον και καλλίω] και om. St. : καλλίω Αld.
κάτωθεν και λίθον εμβαλόντα φυτεύειν ο- 5. ,2, , πε - - -

μοίως δε ελαίας P2: καθάπερ ή της ελαίας, - - αμπέλων] η φυτεια, et post ν. παττα
σχ. τοξ.κάτωθεν και λίθον εάβαλόντα φυτ, λου αυάιτ ι α φ ντεύητα Sch. Εpiι. Ρε
ομοίως δε (ειαία] Sch.cont.: καθάπερ επί habet παραπλησία και των αμπέλων, προ
της ελαίας - εμβάλλοντα - id. in Syll. : δoπoιoύντος του ταττάλου διά το ασθενές
καθαπερεί της ελαίας reliquis omnibus omis- τούκλήματος, ούτω δε και βόαν και άλλα
sis Αld.: καθαπερεί της ελαίας και συκής των δένδρων.
και των άλλων ξύλον τμητέον και μεταβλη- προοδoπoιεί γαρ] Verba o - φυτεύουσιν
θέντος λίθου φυτευτέον Η., sumta e vers. om. Η. St. sic: (προοδoπoιεί γαρ ούτω).
G.: Sί autem plantae./tbratae aut parti- φυτεύουσιν δ' ούτω etc.
cula stipiti, εικffultae accipί nequeant, εκείνω τώ κλήματι] Αut εκείνης τ. κ. scri
μt oleae lignum subtus setndendum et la- bendum, aut alia scriptura sub verbis vitio
pίde interjecto serendum part modo et./icί sis latet.
οι τείiφuarum, Cum Heinsio feei St., κα- ρόαν] Sch.; ροάν Αld.
θαπερει in καθάπερ εκ mutato. In ceteris λλοι".st.sch.: σκύλληΑld.: σκέλη.Ρ
hoc mihi certum esse videtur, scribendum σκίλλη] Η.St.Sc σκυμηΑισ.: σκικη".
esse cum Ρ2 εμβαλόντα atque τε το pro τό πών εν σκίλλη φυτευόμενον ευβλαστές] U
τε, ut feci. Summa vitii in voce ελαίας, vel mBod. St. : πάντων φυτευομένων έβλαστης
αλαίας, est quo loco ejusmodi arboris no- ΜV: πάν εν σκυλλή φυτευόμενον έβλαστε
men requiro, cujus surculi υπόρριζοι vel Αld. et corr, σκίλλη Η;; παν έν σκέλλη φυ
υπόπρεμνοι accipi nequeant. τευόμενον ου βλαστή Ρ2, ευβλαστές primus
ελάας] ελαία Sch. i. u., sed voluit ελαία restituit RConst. ex Αthenae. 3. p. 77; dein
dare; v. Comm. Schn.: παν το εν σκίλλη φυτευόμενον ευ
βλαστές. Summatim omne Scillae appo
δε ή συκή και εάν] UΡε, de conj. Sch. : είtum /acilius germinat celeriusque auge
δε και η συκή και εαν ΜV; δε και η συκή scit G.
εαν Αld. : και και η σ. εαν Η. : δε ή σ. εαν φυτεύειν] φυτεύουν St.
Βo. in cont.; και η σ. εαν St.
σπιθαμιαίων] - αιον St. Desideratur
κράδην] κράω Ρ2. hoc in superioribus.
62 ΤΗΙ ΕΟΡΗRΑSΤΙ

προςείναι φύεται δ' εκ των τοιούτων έρνη βλαστανόντων δ αεί προςχωννύ
ειν, άχρι ου αν γένηται αρτιτελή αύτη μεν ουν της ελάας ιδία και του μυρ
ρίνου, αι δ άλλα κοινότερα πάσιν άριστον δε και ριζώσασθαι και φυτείας
μάλιστα της τυχούσης ή συκή φυτεύειν δε βόας μεν και μυρρίνους και δάφνας
πυκνάς κελεύoυσι, μη πλέον διεστώσας ή εννέα πόδας, μηλέας δε μικρώ μακρό
τερον, απίους δε και όγχνας έτι μάλλον, αμυγδαλάς δε και συκάς πολλώ πλέον,
ώςαύτως δε και την ελάαν, ποιείσθαι δε και προς τον τόπον τας αποστάσεις
εν γαρ τοίς ορεινοίς ελάττους ή εν τοις πεδεινοίς, μέγιστον δε ώς ειπείν το
την πρόςφορον εκάστω χώραν αποδιδόναι τότε γαρ ευθενεί μάλιστα. ώς δ'
άπλώς ειπείν ελάα μεν και συκή και αμπέλω την πεδεινήν φασιν οικειοτάτην
είναι τοις δε ακροδρύοις τας υπωρείας, χρη δε και εν αυτοίς τοίς ομογενέσι
μη αγνοείν τάς οικείας, εν πλείστη δε ώς ειπείν διαφορά τα τών αμπέλων
εστίν όσα γάρ εστι γης είδη τοσαύτα τινές φασι και αμπέλων είναι, φυτευόμενα
μεν ουν κατά φύσιν αγαθά γίνεσθαι παρά φύσιν δε άκαρπα. ταύτα μεν ουν
ώςπερ κοινά πάντων. -

8 Η. : St.
Α"
CΑΡ. VI. Τών δε φοινίκων ίδιος ή φυτεία παρά ταλλα και η μετά ταύτα θε
ραπεια. φυτεύουσι γαρ πλείους εις ταυτό τιθέντες δύο κάτω και δύο άνωθεν

φύεται -έρνη] φύεται corr. Scal. Η. St. stituerim caussae sunt, φuod ea auctore Ρli
Sch. : φυτεύεται Ρ2 Αld. Εdd. ο; seruntur nio 12, 17 maximis intervallis seritur, ac
auten ea hts ramίG. Dein αυτών Ρε έρνη mirum esset, si hujus arboris, φuae inter
U, τα έρνη βλαστανόντων δε δεί St. Haec cultas una est praeslantissimarum, hic men
tionem nullam fecisset.
verba et per se inepta sunt et sermonis con
tinuitatem male interrumpunt. αποστάσεις] U, corr. RConst. Sch. e vers.
άχρι] UΜV: άχρις Αld. Εdd. G. et C. pl. 3, 7, 2, υποστάσεις Αld. Η.
αρτιτελή] dedi de conj., φuamquam dubia, τον τ.] Sch.; τον om. Αld. Εdd.
fere cum G. . φιιoad satis corroborentur. ελάττους] corr. Sch. e 1. 1. , έλαττον Αld.
άρτιτεων U, άρτι τέων ΜV, άρτι τεών Ρε; dd
άρτιον Αld. Η. Sch. , άρτια St. πεδεινοίς] πεδινούς Αld. Εdd. ο.
6. ιδία] φυτεία i. u. St. 7. ευθενεί] U Sch.syll. , ευσθενεί Αld.
άριστου - συκή]. Ρ2 Αld. Εdd. ο. Εx Εdd. Cf. 1, 1, 3.
plico fere cum Scaligero ./icus marime πεJεινήν] πεδεϊνήν U: τον πεδινήν Μ;
promta ad enittendas radices et e qua πεδινήν Αld. Εdd. Vide ad 3, 2, 4.
cunφue./ere satione assurgit. Schn. graeca φασιν] UΑld. Εdd.: φησιν Μ; πάσιν Η.
vitiosa esse ratus conj. : ράστη δε προς το ύπωρείας] Αld. Εdd.; υπωρείας U ; ύπω
ριζωσασθαι από φυτείας. - Ρost τυχούσης
ins. Jείται St. ρείειν Μ.
φυτεύειν] Αld. Εdd. : φυτεύουσι U. ομογενέσι] Αld. Εdd. : ομογενέσιν U.
δε ρόας μεν και] U; δε και όοώς και Αld. οικείας]χώρας add. i. u. St.
Η.; δε ρόας και ΜSch. : ώοιάς St.: ρόας μεν έστι γης είδη] Vo. cod. Casaub. Schn.;
και om. " U γης om. Αld. Η. : φuot enim genera telluri,
G., unde χωρας cum R Const. St., εστι: ν
ΕίΐΆ
όγγνας 2 γ in . rasnra: όχνας
χ Αld.
είδη U.
συκάς] συκάς U. φυτευόμενα] φυτευομένω Η.
πολλώ] πολυ Ρ2. αγαθά] δει add. St.
πλέον] Ρ2 Αld. Εdd. ο. : πλέον U. CΑΡ. VΙ.
&4

ελάαν] corr. Βod. St., όοιάν U Αld. Η. ; φυτεύουσι Ά Αld. Εdd., φυ
τεύουσι λείους UΜVΡ 2 (in Comm. φυτεύους
ρόαν Sch., φuod aperte vitiosum, cum de λείους in Μ legi Sch. retulit).
punica paullo ante lοcutus sit. Spreng, τα
ούα substitui νult, RConsι. haec ut supposi δύο κάτω και δύο άνωθεν] U; δύο κάτω
titia damnat. punίca G. Cur ελάαν sub θεν και δύο άνωθεν Ρε; δύο "νω και δύο
ΗΙSΤΟR. ΡΙ,ΑΝΤ. ΙΙ. 6. 63
• ν. - - "Λ 1 Α' - "ν ν. "-

επιδoύντες, πρανείς δε πάντας, την γαρ έκφυσιν ουκ εκ των υπτίων και κοίλων
-' " / Υ Υ Υ. - ν" - - - Υ - Υ

ποιείται καθάπερ τινές φασιν, αλλ' εκ των άνω, δι' ο και εν τη επιζεύξει των επι
"

τιθεμένων ου δεί περικαλύπτειν τας αρχάς όθεν η έκφυσις φανερα δ' εισιτοίς
- - ν * Μ. - ""
ΣΥί - ν ΔΥ ν

* " - w) - " Υ

εμπείροις. διά τούτο δεις το αυτό πλείους τιθέασιν ότι από του ενός ασθενής
ή φυτεία. τούτων δε αί τε ρίζαι προς αλλήλας συμπλέκονται και ευθύς αι
πρώται βλαστήσεις ώστε εν γίνεσθαι το στέλεχος, η μεν ουν από των καρ
πών φυτεία τοιαύτη τις ή δ αφ’ αυτού, όταν αφέλωσι το άνω εν ώπερ ο εγ ν
κέφαλος αφαιρούσι δε όσον δίπηχυ σχίσαντες τούτου κάτω, τιθέασι δ' Εγ!)-
γρον φιλεί δε χώραν άλμώδη δι' ο και όπου μη τοιαύτη τυγχάνει περιπάττου
σιν άλας οι γεωργοί τούτο δε δεί ποιείν μη περί αυτάς τας ρίζας αλλ' άποθεν
αποστήσαντα περιπάττειν όσον ημίεκτον ότι δε τοιαύτην ζητεί χώραν κακείνο
ποιούνται σημείον πανταχού γάρ όπου πλήθος φοινίκων άλμώδεις αι χώραι
και γαρ εν Βαβυλωνί φασιν, όπου οι φοίνικες πεφύκασι, και εν Λιβύη δε και
εν Αιγύπτω και Φοινίκη και της Συρίας δε της κοίλης, εν ή γ' οι πλείστοι τυγ
χάνουσιν, εν τρισί μόνοις τόποις άλμώδεσιν είναι τους δυναμένους θησαυρίζε
σθαι τους δεν τοις άλλοις ου διαμένειν αλλά σήπεσθαι, χλωρους δ' ηδείς
κάτω Αld. Εdd., δύο κάτω και δύο άνω igitur intellige του φοίνικος et τούτου re
Sch.syll. Quod sequitur επιδoύντες vereor feras ad τo άνω. - Ceterum διπηχυν U,
ut sanum sit. sed ν in rasura.
ουκ) dedi de conj. : ούτ' Ρ2 Αld. Εdd. άλμώδη] αμμώδη Ρ• Αld. Η., αμμώδη
κοίλων] U Ρε mB. Sch. : εαυϊsφue G.; και αλμώδη St. Sch.: εolum arenosum sal,
κόλων ΜV Αld., φuod defend. Βο. : κυρτών suginosumφue G. Ηoc loco nihil aptum nisi
Η. St.
αλμωδη neque αμμώδη simul teneri potest,
επιζεύξει] ζεύξει Ρε. -
uι νoluit Sch. Satis igitur caussae habui,
ή έκφυσις] corr. Sch. in Comm.; και έκ eur dein etiam bis idem reponerem.
φυσις Μ, και εκφύσεις Ρε Αld. Η. ; και αι αυτάς τας όίζας] UΜVΡ Ρε Sch. ; τας αυ
εκφ ύσεις St., αι εκφύσεις Sch.cont. τας ό. Αld. Η. St.
εν γίνεσθαι] εν γίνεσθαι Ρ2. περιπάττειν] Η. St. Sch. , περιπλάττειν
UΜV Αld.
*. αφ' αυτού] UΜ Αld. Sch.syll.: απ' αυ
τού του στελέχους Η. St. Sch. : er trunco αλμωδεις] V supra. αμμώδεις Αld. Η.
autem palmae ipsius G. - , ίνεται add. i. St. άμμ. και αλμωδεις Sch.
u. St. -
φασιν] Schn. : φασίν Ρ; φυσιν Αld. :
άνω εν] άνωθ' εν Μ. φησίν Η. St.
τούτου κάτω τιθέασι δ'ένυγρον] de conj.; εν ή γ' οί] de conj., ν' Ινδοί U; ην Ιν
τούτο κάτω τιθέασι το υγρόν Αld. Η. Sch. δοι ΜVΑld., ην Ιουδαίοι Η. St. Sch. ; verba
φui vertiι: φuam ./issuris diυϊsam, parte ίν' - τυγχάνουσιν οm. G., ut spuria nota
molli ef humida in/ra collocata, deponunt. νίt Ρalmerius p. 584. Ρost τυγχάνουσιν
τον υγρόν UΜV: και σχισ. τούτο κ. τιθ. εις adduut έχοντες Αld. Η. St. Sch., omissum
το υγρόν St. Οματn./issuris humore ιμso in UΜ. In Syll. Sch. jussit ίν' Ινδοι deleta
detracto dς/odiunt G. Primum τούτο non ν. έχοντες reponere. Νescio cur hic de in
habet φuo referatur. Deinde κάτω τιθέναι colis illius tractus mentionem fecisset, φuae
dictum esse pro τιθέναι εις τήν , ήν nemo nullius momenti ad explicandam rem esset
nobis persuadebit, neque vero το υγρόν esse et loco satis inopportuno fierel: sed video
partem trunci decisi humidam. Τota deni optime h. 1. dici potuisse, magnam palma
φue phrasis inepta ac jejuna esset. Quae rum copiam ibi nasci, cujus rei testes lan
scripsi, librorum vestigiis caute observatis, davit Βodaeus. Ceterum cf. Lob. ad Phryn.
mihi sic explico: Decidunt ab ipsa palma p. 277..
fere partem duorum cubitorum infra partem αλμώδεσιν] V. supra. αμμώδεσιν Αld.
supremam, cui medulla inest, illamque fis Εdd. ο. : G. hic harenacets, ut paulo ante
sam deponunt in bene irrigato solo, ad όσον λακεnoεα.
64 ΤΗΕΟΡΗΗΑSΤΙ

είναι και καταναλίσκεσθαι ούτω. φιλεί δε και υδρείαν σφόδρα το δένδρον
περί δε κόπρου διαμφισβητούσιν οι μεν γαρ ού φασι χαίρειν αλλ' εναντιώτατον
είναι, οι δε και χρήσθαι και επίδοσιν πολλήν ποιείν δεί δ' ύδρεύειν ευ μάλα
κατά της κόπρου καθάπερ οι εν Ρόδω, τούτο μεν ουν επισκεπτέον ίσως γαρ
οι μεν ούτως οι δ' εκείνως θεραπεύουσιν, και μετά μεν του ύδατος ώφέλιμον
η κόπρος άνευ δε τούτου βλαβερά, όταν δε ενιαύσιος γένηται μεταφυτεύουσι
και των αλών συμπαραβάλλουφι, και πάλιν όταν διετής χαίρει γάρ σφόδρα τη
μεταφυτεία μεταφυτεύουσι δε οι μεν άλλοι του ήρος, οι δε εν Βαβυλώνι περί
το άστρον, ότε και όλως οί γε πολλοί φυτεύουσιν, ώς και παραγινομένου και
αυξανομένου θάττον. νέου μεν όντος ουχ άπτονται πλην αναδούσι την κόμην
όπως ορθοφυή τ ή και αι ράβδοι μη απαρτώνται μετά δε ταύτα περιτέμνου
σιν οπόταν άδρός ήδη γένηται και πάχος έχη. απολείπουσι δε όσον σπιθαμήν
των ράβδων φέρει δε έως μεν αν ή νέος απύρηνον τον καρπόν, μετά δε τούτο
5
πυρηνώδη, άλλοι δέ τινες λέγουσιν ώς oί γε κατά Συρίαν ουδεμίαν προςάγου
σιν εργασίαν αλλ' ή διακαθαίρoυσι και επιβρέχουσιν, επιζητείν δε μάλλον το
ναματιαίον ύδωρ ή το εκ του Διός είναι δε πολύ τοιούτον εν τώ αυλώνι εν ώ
και τα φοινικόφυτα τυγχάνει, τον αυλώνα δε τούτον λέγειν τους Σύρους ότι

είναι και κατ.] και add. U Sch. cod.Cas. ται Ρ2 Αld. Η. St. : ορθός φ ύηται Sch. : ορ
Vo.: om. Αld. Η. : είναι και αναλ. St. θοφυή τε idem in Syll., probavit etiam Co
καταναλίσκεσθαι] dedi de corr. : cf. S 8. raes. Sed neque ορθοφυέω reque ορθοφυ
καταναλίσκειν Αld. Εdd. ο. έομαι Graecis in usu fuisse probari potest:
" ύδρείαν] Η. St. Sch.; ύδρίαν Αld. analogia potius docet sermonem graecum
σφόδρα] τούτο adjec. St. verba in hunc modum derivata repudiasse.
και χρήσθαι] corr. Sch. : κεχρήσθαι Αld. Αdjectivi frequens usus.
Εdd. : aliί μsum/imί concedunt G. απαρτώνται] corr, RConst. Η. St. Sch.;
κατά τ. κ.] UΜV Αld. Sch.syll., μετά τ. απορθώνται ΡεΜΑld.idemque Used puncto
κ. Η. St. Sch.cont. cum R Const.
sub θ posito.
θεραπεύουσιν] U: sine ν cett. έχη] Ρ Ρε, corr. Η. St. Sch. : έχει Αld.
μετά μεν τού] UΜ Sch.: τα μεν του V;
μετά του Αld. Εdd. Εpit. Ρar. : μετά γούν Ρlinius ως πάχος έχη legisse videtur mo
nente Βo.
την ύδρείαν ωφέλιμος ή κόπροσις παρεξ
ύδρείας βλαβερά. απύρηνον] απύρρηνον Αld. Cam.
ενιαύσιος] corr. St. Sch. : ενιαύσια Αld.Η.
αλών] Αld. Εdd. , αλλών, prius λ in ra " Συρίαν] Φοίνικες i. n. add. St.
sura U. αλλ' ή διακαθαίρ.] Η. St. Sch.: αλλ' ιδία
συμπαραβάλλουσι] corr. Sch. cum G.: καθαίρ. UΜ Αld. sed ίδια Μ. G.: sed pur
adjicίunt, συμπαραλαμβάνουσι UΑld. Εdd. gare tantum.
διετής] διέτης dedit e conjectura Sch. ; επιζητείν] U, sed extrema litera dubia in
διςης U, δίςης Μ2; Jι cum lacuna Μ 1 : rasura et ει puncto sub ε posito ita scriptum,
δίς τις Ρ; διέτη Αld. Εdd. : bimas G. De ut η efficiatur, επιζητεί Αld. Εdd.
accentu vide ad S 7.
χαίρει] UΜV Sch. : χαίgo", Αld. Εdd. το ναματιαίον] Cam. Η. St. Sch. ; τόνα
4, ότε] U; om. ΜVΑld. Εdd. Η. post ματιαίον Αld. , τον αματιαίον Βas.
πολλοί inseruerat τότε. - Ceterum ant Τh. ή το εκ) Αld. Εdd. ; ο εκ sed o in rasura
non satis concinne scripsitant lectio laborat; scriptum U: ο το εκ Μ, ο εκ V. - Εxc.
structura enim particulis ότε και όλως suf Ρar. haec alio loco posuit atque cum verbis
fulta est debilis, neque ipsae sententiae init. S3 sic conjunxit: έστι δε και φίλυδρος,
bene cohaerent.

και είπερ εκ διοσή το ύδωρ κρείττον μετα
-.-2... --2-- - -1'... - 1
ως] corr. Sch. : ώςτε Αld. Εdd. γούν την ύδρείαν etc. Α
ορθοφυή τ' ή] sic restituiscripturam: ορ αυλώνι] Βas. Η. St. Sch. ; αυλώνι Αld •»

θοφυητ: superscripto in fine αι: ορθοφυή αλλώνι UΜV: αλώνι Ρ.
ΗΙSΤΟR. ΡLΑΝΤ. ΙΙ. 6. 65

διατείνει διά της Αραβίας μέχρι της ερυθράς θαλάσσης και πολλούς φάσκειν
". ν Α" - " -

διεληλυθέναι. τούτου δε εν τώ κοιλοτάτω πεφυκέναι τους φοίνικας. ταύτα
- » Σ. -

μεν ούν τάχ αμφοτέρως αν είη κατά γαρ τας χώρας ώςπερ και αυτά τα δέν
6.
δρα διαφέρειν και τας εργασίας ουκ άτοπον. γένη δε των φοινίκων εστί πλείω,
πρώτον μεν και ώςπερ εν μεγίστη διαφορά το μεν κάρπιμον το δε άκαρπον, εξ
ών οι περί Βαβυλώνα τάς τε κλίνας και ταλλα σκεύη ποιούνται, έπειτα των
καρπίμων οι μεν άρρενες αι δε θήλειαι διαφέρουσι δε αλλήλων, καθ' ά ο μεν
άρρην άνθος πρώτος φέρει επί της σπάθης ή δε θήλεια καρπόν ευθύ μικρόν.
αυτών δε των καρπών διαφοραί πλείους οι μεν γαρ απύρηνοι οι δε μαλα
κοπύρηνοι τας χροιάς οι μεν λευκοί οι δε μέλανες οι δε ξανθοί το δ' όλον
ουκ ελάττω χρώματά φασιν είναι των συκών ουδ' απλώς τα γένη διαφέρειν
δε και κατά τα μεγέθη και κατά τα σχήματα και γαρ σφαιροειδείς ενίους ώς
ανει μήλα και τα μεγέθη τηλικoύτoυς ώς τέτταρας εις τον πήχυν είναι, ενίοτε
και επί πόδα άλλους δε μικρούς ηλίκους ερεβίνθους και τους χυλοίς δε -
ι,
πολύ διαφέροντας, κράτιστον δε και των λευκών και των μελάνων το βασιλι
κόν καλούμενον γένος εν εκατέρω και μεγέθει και αρετή σπάνια δ είναι ταύτα
λέγουσι σχεδόν γαρ εν μόνω τώ Βαγώου κήπω του παλαιού περί Βαβυλώνα.
εν Κύπρω δε ίδιόν τι γένος φοινίκων εστίν δ ου πεπαίνει τον καρπόν, αλλ' ώμος
διατείνει] transposuit post θαλάσσης St. ενίους] ένιοι St.
Αραβίας] super h. ν. alterum ρ apparet ωςανει] Αld. Η. St. , ωςπερανεί Sch.
in U: την Αρραβίαν Μ. τηλικoύτoυς] - ούτοι St.
διεληλυθέναι] scripsi e conj. Quod est
in Αld. Εdd. εληλυθέναι vertit Sςh. ac ple εις τόν πήχυν, είναι] torr, RConst. Η Sι.
τοεφue φut inde redissent ita rg/erre, at Sch.; εις τ. στάχυν είναι UΜV Αld., idque
mec inde nec notio redeundi inest verbis revocavit Sch. in Syll., improbavit Spr. Ro
berti emendatio auctorilate Ρlinii nititur.
graecis.
αν είη] Αld. Εdd. ; αν om. UΜV. Μalim Convenit modus cum eo, φui a Diodoro 1. 2.
τάχ αν αμφ, είη. cap. 12 commemoratur, monente Βo.
και αυτα) και κατ' αυτά St. ενίοτε και επί πόδα] dedi de conj., έπτα
6. τάλλα] Μ Sch. : τα άλλα Αld. Εdd και ευπόδους UΜV , έπτα δε και ευπόδους
καθ' ά] UΜV Sch. : καθo Αld. Η. St. Αld. Η. Sch. ,,Ιn verbis viliosis numerum
πρώτος] UΜV Αld. Η. Vereor ut recte
aliquem latere equidem existimo Sch. St.
cum'St. Schn, mulaverit πρώτον, haec verba omisit; Βo. auct. Salmasio e
ευθύ μικρόν] U; ευθυ μακρόν ΜV: ευ margine irrepsisse putat, cui glossator ad-"
θύμακρον Αld., ευθύς μακρόν Η. Soh. : scripsisseι εις πήχυς δύο πόδες, Dalecamp.
ευθύς μικρον St.;./ructum oblongum illico έπτα και τριπόδους, Salinas. εις δε πήχυς
praestat G. δύο πόδας, Seal. εύχύλους και ευωδεις con
απύρηνοι οι δε μαλακ.] Αld. Η. Ιn Βas. jecerunt. In Βasil. asteriscus, signum vitii,
asteriscus, signum vitii, interpositus. Gaza: appositus.
aliί παmηue sine ligno intus, αίit cum άλλους - ερεβίνθους] Νominativos po
iigno: et alit duro ligno alit molli, unde suit St.
supplevit St.: απυρ. οι δε πυρήνα έχοντες.
οι δε σκληροπύρηνοι, οι δε μαλακ., Sch. διαφέροντας] Αld. Η. Sch. , διαφέροντες
vero απυρ., [τών δε πυρήνας εχόντων οι μεν U, St. de conj.
σκληροπυρηνοι,] οι δε μαλακ.και Αld, Εdd.
τας χροιάς] Αnteponunt 7 εν εκατέρωΙ om. G.
τώ] Αld. Η. St., του ΜSch.
φuod cüη UΜV omisi. - χροιάς U Αld. Η. Βαγώου] Sch. in Syll.; Βατωιου U; Βα
St.: χρειάς ΜV; χρόας δch. (1)
διαφέρειν] διαφέρει St. -
τώου Μ; Βατού V: Βάττου Αld. Η. , Βα
σφάιροειδείς] σφαιροειδή sed lit. extr.
correcta U. γώου ex emend. RConsί. Βo. St. Sch.
5
66 ΤΗΕΟΡΗΗΑSΤΙ

" ν ν.

ών ήδύς σφόδρα και γλυκύς εστι την δε γλυκύτητα ιδίαν έχει, ένιοι δου
μόνον διαφέρουσι τους καρπούς αλλά και αυτώ τώ δένδρω κατά τε το μήκος
και την άλλην μορφήν ου γαρ μεγάλοι και μακροί αλλά βραχείς, έτι δε καρ
πιμώτεροι των άλλων και καρποφορούντες ευθύς τριετείς πολλοί δε και ου
τοι περί Κύπρον, εισί δε και περί Συρίαν και περί Αίγυπτον φοίνικες οι φέ
ρουσι τετραετείς και πενταετείς ανδρομήκεις όντες, έτερον δέτι γένος εν
Κύπρω, ο και το φύλλον πλατύτερον έχει και τον καρπόν μείζω πολλώ και
ιδιόμορφον μεγέθει μεν ηλίκος βόα τώ σχήματι δε προμήκης, ουκ εύχυλος
δε ώςπερ άλλοι αλλ' όμοιος ταίς ρόαις, ώστε μη καταδέχεσθαι αλλά διαμαση
σαμένους εκβάλλειν γένη μεν ουν ώςπερ είρηται πολλά. θησαυρίζεσθαι δε
μόνους δύνασθαι φασι των εν Συρία τους εν τω αυλώνι, τους δ εν Αιγύπτω και
Κύπρω και παρά τοις άλλοις χλωρους αναλίσκεσθαι. έστι δε ο φοίνιξ ώς μεν
απλώς ειπείν μονοστέλεχες και μονοφυές ου μην αλλά γίνονται τινες και δι
φυείς ώςπερ εν Αιγύπτφ, καθάπερ δικρόαν έχοντες το δ ανάστημα του στε
λέχους αφ' ου η σχίσις και πεντάπηχυ προς άλληλα δέ πως ισάζοντα. φασί
δε και τους εν Κρήτη πλείους είναι τους διφυείς, ενίους δε και τριφυείς εν δε
τη Λαπαία τινά και πεντακέφαλον ουκ άλογον γούν εν ταις ευτροφωτέρας
χώραις πλείω γίνεσθαι τα τοιαύτα και το όλον δε τα είδη πλείω και τας δια
φορας. άλλο δέ τι γένος εστιν ό φασι γίνεσθαι πλείστον περί την Αιθιοπίαν,

ίδιόν τι] UΜ St. Sch. : ι. το Αld. Η. και διφυείς] U; και om. Αld. Εdd.
κατά τε] sic emend. Sch.: κατά δε UΜV δικρόαν] δικρόαν U; δίκρανοι όντες de
Αld. , και κατά το Η. St. dit St. -

καρποφορ.] καρποφούντες Ηeins. προς - ισάζοντα] Locum hunc paullum
τριετείς] Αld. Εdd. Schn. syll.: τριέτεις difficilem illustravit Sch. ad 4, 2, 7, ubi hic
Sch.cont.; τριέτείς U; διετείς Ρ. excidisse aliquid suspicatur. Forsan h. 1.
τετραετείς - πενταετείς] Ρ2, Sch.syll. : ισάζοντα referendum est ad trunci divisuras
τετραέτεις - πενταέτεις Αld. Εdd. ο. Cum furealas, τα της δικρόας. - τα κράνη i. u.
de accentu horum vocabulorum non veteres add. St., qui και post σχισις om.
solum grammatici dissentiant, sed recentio Λαπαία] Λαππαία scribi vult Μeurs.
res etiam (cf. prae ceteris Lobeck adΡhryn. Cret. p. 41.
p.407. Βuttm. Α. Gr. Gr. Π. 372) litem non τινα και πεντακέφαλον] dedi de conj. :
dum composuerint, codices sequendos esse
" existimavi. Οxytonωs scribere suadet διςης τ, κ. πεντεκέφαλον Ρ; τ. κ. πεντεγκέφαλον
φuod S3 U praebet, atque hoc loco Ρ2. Quo Αld. Η. Sch.; τινάς και πεντεκεφάλους St.
πmodo hacc verba hic scripta sint in U, non ουκ άλογον γούν] de corr. Schneideri
constat, paullo ante τριέτείς cum dupliciac
centu. Εaullum mutata. ου καλώς γούν Αld. Μ.
sed oυ punctis circumscriptum; ουκ άλλως
" έτερον δ' έτι] U e corr, έτ. δέ τι cett. γούν Η. , μάλιστα γούν St. : ουκ άλογον Ο'
Sch.: .. consentaneum est G. Fortasse vero
ρόα] ροα Αld.; ρόον St. scribendum εύλογον γούν.
άλλοι] Αld. : οι άλλοι Schn.
γίνεσθαι] corr. Sch. : γενέσθαι Codd. et
όμοιος ταις ρόαις] corr. Dal. Βo. Schn. dd. - ατροφωτέραις Μ1 - πλείω, φuod
όμοιος etiam H., ομοίως ταις ρίζας UΜV in Αld. post γίνεσθαι sequitur, anteponunt
Αld., όμοιος τους δοοις St. ΜΡ Sch. -πολείω Μ1.
των - αυλώνι] τους εν τω αυλώνι της και - διαφοράς] κατά τ. δ. Ρ; κατά το
Συρίας St.
αναλίσκεσθαι] UΜV Sch. : εναλ.Αld. Εdd. όλον δε και τα είδη και τας διαφοράς St.
" μονοστέλεχες] μονοστέλεχης St. sic., "9 ο - Αιθιοπίαν] Ηaec casu omissa
et mox μονοφ υής. in contevtu Schneideri.
ΗΙSΤΟΙt. ΡLΑΝΤ. ΙΙ. 6. 67

δ καλούσι κύκας ουτοι δε θαμνώδεις, ουχί εν το στέλεχος έχοντες αλλά πλείω
και ενίοτε συνηρτημένα μέχρι τινος εις εν, τάς δε ράβδους ου μακράς μεν αλλ'
όσον πηχυαίας, αλλά λείας, επί δε των άκρων την κόμην έχουσι δε και το
φύλλον πλατύ και ώςπερ εκ δυοίν συγκείμενον ελαχίστοιν καλοί δε και τη
όψει φαίνονται τον δε καρπόν και τώ σχήματι και τώ μεγέθει και τώ χυλώ
διάφορον έχουσι στρογγυλώτερον γάρ και μείζω και ευστομώτερον ήττον δε
γλυκύν πεπαίνουσι δε εν τρισίν έτεσιν ώστ αεί καρπόν έχειν, επικαταλαμβά
νοντος του νέου τον ένον ποιούσι δε και άρτους εξ αυτών περί μεν ουν τού
των επισκεπτέον, οι δε χαμαιρριφείς καλούμενοι των φοινίκων έτερόν τι γένος
εστίν ώςπερ ομώνυμον και γάρ εξαιρεθέντος του εγκεφάλου ζώσι και κοπέντες
από των ριζών παραβλαστάνουσι διαφέρουσι δε και τώ καρπώ και τους φύλ
λοις πλατύ γαρ και μαλακόν έχουσι το φύλλον, δι' δ και πλέκουσιν εξ αυτού,
τάς τε σπυρίδας και τους φορμούς πολλοί δε και εν τη Κρήτη γίνονται και
έτι μάλλον εν Σικελία. ταύτα μεν ουν επί πλείον είρηται της υποθέσεως. εν 12. 8St.

δε ταις των άλλων φυτείαις τανάπαλιν τίθενται τα φυτευτήρια καθάπερ των
κλημάτων. οι μεν ουθεν διαφέρειν φασίν ήκιστα δε επί των αμπέλων ένιοι

κύκας] U Αld. Η. St. : κόϊκας ex emen επί δε] δε om. Η.
datione SalmasiiΕx. p.575 et Βocharti apud
Ρalm. Εx. p. 584 dedit Sch. Quanquam
.. κόμην] κόμιιην φuasi κομπην fuerit U.
δυοίν] δυεϊν Ρ.
magnam video horum nominum esse simili
tudinem, a codicum auctoritate nolui abire;
ελαχίστοιν] Βas. St. Sch. : ελαχίστων U;
ελαχίστων Αld. Η. Ηaud dubito, φuin haec
praesertim cum nullo argumento constet ar νοx vitiosa sit.
borem hic descriptam eanden esse, φuam στρογγυλώτερον) Η. Sch. , στρογγυλωτε
1, 10, 5 commemoravit.
συνηρτημένα μέχρι τινος εις έν] sie re ρον U: στρογγυλότερον Αld. St. - Ρost
stitui partim cod. U partim Αld. secutus. γαρ Sch. addidit cum Βo. auctore Salmasio
De scriptura librorum non satis constat. Εx. p. 575 μήλου ductum e Plinio. Ωnae
...συνηρτημένας μεν εις εν U εξregie" sie ratio φuam sit Iubrica alio loco dixi. G. :
Schn. in Αuct. p. 14, sed in Syll. : συνηρτη .fructum./igura magnitudine saporeque di
μένα μεν μέχρι τινς εις εν restituere jubel; υersum φuam celerae praestant, φuippe
συνηρτημένας μεν μ. τιν..είεν ΜV: συνηρ rotundiorem etc. Quod recte habet: com-,
τημένα μέχρι τιν, εισι Αld. Εdd, el Sch. hic parat enim hujus fructum cum fructu earum
inserto μεν Verba μέχρι τινος in U non palmarum quas ante descripsit.
deesse sed a Schn. in Αuct. casu omissa esse μείζω] em. Sch. : μείζον U Αld. Εdd.
suspicor. Οmisi μεν, cum nihil sit quod γλυκύν] corr. Sch.: γλυκύ Αld. Εdd.;
hnic opponatur: ράβδοι non sunt partitiones γλυκύτερον Μ.
trunci sed petioli, ut alii loci docent et Sch. ώστ' αεί καρπόν] U; αεί φuod e conj. ad-,
recte animadvertit.
diderat Sch., om.Αld. Εdd. : ώστε Αld.
ου μακράς μεν-λείας] μεν post μακράς επικαταλαμβάνοντος] - τες Η.
inserui cum Schn. omisi antem post πηχυ
αίας, ceterum dedi scripturam Αld. - ου άρτους] άρτα Μ.
μακράς αλλ' όσον πηχυαίας μεν αλλά λείας 11. χΆ Αld. Sch. , χαμαιρι
Αld.-πηχ. και λείας Schn. ου μακρας μεν φείς Η. St. palmae quas humίles υocant G.
Habet duo quae opposita sunt, alterum tan κοπέντες] corr. St. Sch. : κοπέντος UΜV
"Αld. Η.
φuam in transitu et parenthesi adjunctum,
φuantitatem definiens αλλ' ο πηχ., alterum Σικελία] Σκελία Η.
φualitatem explicans αλλά λείας, i. e. nudos 12. τανάπαλιν] Αld. Εdd. ανάπαλιν Schn.
foliolis non obsitos nt recte explicuit Sch. : τίθενται] τιθέντα Μ.
habet enim folia flabelliformia, siquidem Ά εκ addidit St.
recte Cuciferam thebateam Deaf interpre οι μεν] ούν add. Η. St. Sch. de suo.
tantur. ήκιστα] ήκιστα Η.
5*
68 ΤΗΕΟΡΗRΑSΤΙ

δε ρόαν δασύνεσθαι και σκιάζειν μάλλον τον καρπόν έτι δε ήττον αποβάλλειν
τους κυτίνους, συμβαίνειν δε τούτό φασι και επί της συκής ου γαρ αποβάλ
λειν ανάπαλιν φυτευθείσαν, έτι δ ευβατωτέραν γίνεσθαι ουκ αποβάλλειν δε
ουδ εάν τις αποκλάση φυομένης ευθύς το άκρον, αι μεν ουν φυτεία και γενέ
σεις δν τρόπον έχουσι σχεδόν ώς τύπω περιλαβείν είρηνται.
CΑΡ. VΙΙ. Περί δε της εργασίας και της θεραπείας τα μέν έστι κοινά τα δε
ίδια καθ' έκαστον κοινά μεν ή τε σκαπάνη και η ύδρεία και η κόπρωσις, έτι
δε η διακάθαρσις και αφαίρεσις τών αύων διαφέρουσι δε τώ μάλλον και ήτ
ν "Υ - Δ. " Δ . Δ) . 2 ν η- " " "ν

τον, τα μεν φίλυδρα και φιλόκοπρα τα δ' ουχ ομοίως, οίον η κυπάριττος, ήπερ
ου φιλόκοπρον ουδε φίλυδρον, αλλά και απόλλυσθαι φασιν εάν γε νέαν ούσαν
εφυδρεύωσι πολλώ. ρόα δε και άμπελος φίλυδρα. συκή δε ευβλαστοτέρα
μεν ύδρευομένη τον δε καρπόν ίσχει χείρω πλην της λακωνικής αότη δε φίλ
2. υδρος, διακαθαίρεσθαι δε πάντα ζητεί βελτίω γάρ των αύων αφαιρουμένων
ώςπερ αλλοτρίων α και τας αυξήσεις και τάς τροφάς εμποδίζει, δι δ και . . .
όταν ή γεράνδρυον όλως κόπτουσιν ή γαρ βλάστησις νέα γίνεται του δένδρου.
πλείστης δε διακαθάρσεώς φησιν Ανδροτίων δείσθαι μύρρινον και ελάαν όσω

ρόαν δασύνεσθαι] Sie eum Niclasio ad φασιν] Αld. Sch. : φασι Η.St. : φασίν Ρ2.
Geopon. 10, 30, p, 699 Schn. Plin. 17, 11 έφυδρεύωσι] έφυδρεύουσι Ρε.
νerbis denstores./olio ita ./ieri graecum δα ρόα] ροά Ρ2 Αld. : ροιά St.
σύνεσθαι expressit, φuanquam ad υίtem et φίλυδρα] φίλυδραι St. : φίλυδρον Ρ2.
Λeum retulit, μunicae vero mentionem non εύβλαστοτέρα] Ρε; cod. Cas., corr.Scalig.
fecit. ό: οάδα γίνεσθαι litera o in litura
scripta apparet U; ροάδα γίνεσθαι Ρε Αld.; Η. St. Sch.; αβλαστοτέρα Αld.
ρύαν μείζω γίνεσθαι cuh Dalee. Βod. : φασι χείρω] UΡε Sch.syll., χειρονα Αld. Εdd.
την όοιαν ούτω μείζονα γίνεσθαι St. της λακωνικής] Ρε Αld. Εdd., της on.Sch.
κυτίνους] UΜVΡ St. Sch. : idem conj. caussa non edita.
Dalecamp.; σκυτίνους Ρε; κοτίνους Αld. : * βεζ τίω γαρ των] U Sch.syll. : βελτίω
κικίννους cum RConst. Η. μεν τ. Αld. Η.; Ε μεν inserueratείσι St.,
ευβατωτέραν] Ρε Sch. : ευβατοτέραν UΗ. γινόμενα Sch. Ρε sie epitomatum habet lo
St., άβατοτέραν Αld.: scanstlem G. et Ρlin, cum πάντα δε δείται διακαθάρσεως και ξη
" 1. 1., ευβλαστοτέραν Dalee, ad Ρlin., φuod ρών εκτομής, το πλέον δε μύρρινος και
* mihi quidem verum esse videtur. έλαία, όσον γ.'ρ ελάττω καταλείπεις etc.
το άκρον] corr. RConst. Η St;Sch.: εμm δι' ο και] Post h.. ν. cum Schn. posui la
πιέtatem G.: τον καρπόν UΜVP: Αld. cunae signum ; .excidisse enim videtur no
ειρηνται] U St., είρηται Αld. Η. Sch. men arboris, de qua haec afferuntur. Εtenim
CΑΡ. VΙΙ. si de omnibus arboribus hoc eloφui voluis
set, plurali usus esset. G. tanen et Spren
και αφαίρεσις] omisso ή sed in correctione gel de omnibus dictum esse putaverunt. Πle:
U, και Ά Celt. -

ού ίd cum arbor annosa est eam totam de
τα μεν φίλυδρα] Αld. Η. St. Posι μεν cίdunt. Ηic: Dessuegen uenn der Βaum
Schn. cum G. add. γαρ. zu alt υίrd, so haut man ihn ganz nieder.
κυπάριττος ήπερ ου φιλο.] sie scripsi e Ceterum όλως κόπτουσιν non de caedendo
vers. G. : cupressus guae nullo pacto./imum
supra terram trunco, sed de praecidendis
nec αφuam concupiseit. κυπ. ώςπερ ου φιλ. ramis omnibus sic ut truncus nudus relin
Αld. Εdd.; κυπ. ου μόνον ου φιλ. Sch. : in φuatur intelligendum esse monuitSchn. : cui
Comm. dicit se nunc malle duce Gaza sie
legere κυπ. ήπερ ου φιλόκοπρον μόνον ουδε assentior, φuod nihil nisi hoc aptum erat hoc
φίλυδρον, αλλά etc. Plin. 17, 26 υcluti cu loco commemorari; - γεράνδριον Αld. Η.
μressus et aquam aspernatur et./imum. corr. St Sch. Cf. 3, 12, 9 et 3, 13, 4 et ad
5, 9, 1.
φιλόκοπρος et φίλυδρoς scr. St. Par, 2 sic
habet: ακλ'ή Ά μεν ούτε φίλυδρον Ο νέα] oμ. P. - Dein δια καθάρσεως Αld.
έlΙΠ.
ούτε μονόκοπρον αλλά ete.
Η ΙSΤΟR. ΡLΑΝΤ. ΙΙ. 7. 69

γαρ αν ελάττω καταλίπης άμεινον βλαστήσει και τον καρπόν οίσει πλείω πλην
αμπέλου δήλον ότι
ν " . -
ταύτη γάρ αναγκαιότερον και προς βλάστησιν και προς
w - " "

ευκαρπίαν, απλώς δε και ταύτην και την άλλην θεραπείαν προς την ιδίαν
φύσιν εκάστω ποιητέον, δείσθαι δέ φησιν 'Ανδροτίων και κόπρου δριμυτάτης
και πλείστης υδρείας ώςπερ5 ν.και της διακαθάρσεως ελάαν και μύρρινον και » » -
" Λ. * * * Υ Υ.

ρόαν, ου γαρ έχειν μήτραν ουδε νόσημα κατά γης ουδέν αλλ' επειδαν παλαιον
- ν ν Α' ". - ν » " ν " "

ή το δένδρον αποτέμνειν δείν τους ακρεμόνας έπειτα το στέλεχος θεραπεύειν
ώςπεραν εξ αρχής φυτευθέν ούτω δέ φασι πολύχρονιώτερα και ισχυρότατα
μύρρινον είναι και ελάαν, ταύτα μεν ουν επισκέψατ' άν τις, ει και μη πάντα
αλλά4------
-
περί γε τηςΑ μήτρας, η δε κόπρος ούτε πάσιν όμοίως ούθ ή αυτή πάσιν
Υ ". / -

άρμόττει τα μεν γαρ δριμείας δείται τα δ' ήττον τά.δε παντελώς κούφης.
δριμυτάτη δε ή του ανθρώπου καθάπερ και Χαρτόδρας αοίστην
Υ
μεν ταύτην
ριστην με η
είναι φησι, δευτέραν δε την υείαν, τρίτην δε αιγος, τετάρτην δε προβάτου,
-

- ν
π
-
έμπτην δε βοος, έκτην δε την λoφoύρων. ή δε συρματίτις άλλη και άλλως
ί μεν γαρ ασθενεστέρα ταύτης ή δε κρείττων, την δε σκαπάνην πάσιν οίονται
πλήν - αναγκαιότερον] sie Αld.; mutavi addit num vera sit res de medulla dicta ob
tantum ταύτης in ταύτη. . Schn. post γάρ la servatione probandum esse, unde apparet
cunae signum posuit multa excidisse suspi eum haec non de suis sed ex aliena doctrina
catus. Ηeins. post γαρ addidit πολλά κατα retulisse. - κατά της Ρ2. -

λείπειν, supplementum ineptum, explosum ακρεμόνας] ακρέμόνας U. Cett. ut semper
a Βod., receptum a St. Veram interpreta ακρέμονας.
tionis vian ingressus erat Sealiger. Sic ούτω δέ φασι] dedi de conJ. : οι δέ φασι
autem interpretor: Praeter υίtem nimirum Αld. et Εdd. Οuod sermonis continuitatem
(scil. myrtus et olea maxime purgationem ite perturbat ut vitiosum φuin sit vix dubi
indigeut): huίc enim magί, φuan illis ne tari possit.
«essarium eurpurgari: suppleigiturad αναγ πολυχρoνιώτερα και ισχυρότατα]. U: πο
καιότερον το διακαθαιρεσθαι. · Μalim vero λυχρονίωτατον και ισχυρότατον Αld. Εdd. ;
αναγκαιότατον Αdjecit haec Τh. de suis πολύχρονιώτερον κ. ι. Μ, πολυχρονιώτερα
al Αndrotionis praeceptum, ususque est ν. και ισχυρότερα Sch.syll.
δήλον ότι φuia de re ubique et omnibns nota
monet. In alia omnia abit Spr. G. : in
4. Χαρτόδρας] Αld. Εdd. ο.; χάρτόδρας
liac enίνη μlura relinφuere ad germinatio
U, χαρτόδας Ρ2. Εst nomen proprium for
tasse corruptum: apud Varr. 1, 1 et Colum.
nem φuam ad.fructi/icationen satius est., 1, 1 Chaeresteus et Chaereas, apud Αthen.
ψuae sensu carent.
1,58 Χαιρέας Αtheniensis nominantur. Cum
και την αλ.] Η. St. Sch. ; και om. Αld. : et Βudaeo Βod. περιστεράς maluit, χαραδρίας
haec reliqua omnis cultura G. St. scripsit.
* ρόαν] Ρ* Sch. : ροάν Αld.: όοιάν St. ταύτην είναι ψησι] Ρ2, Schn. in ind.
ου γαρ έχειν μήτραν etc.] ,,Haec quo vin p. 544; ταύτην oίμαι φησί UΜ: oίμαι ταύ
culo cum stercoratione arborum trium con
την φασί Αld. είναι, φuod in Vo., dederant
junctahaereantautcum sequentibus equidem Η. St. Sch.cont.
non assequor. Quid νόσημα κατά γης signifi δευτέραν δε) inter has voces rasura du
cat, idque quomodo cam mentionestercoris et arum literarum in U.
renovatione trunci conjungitur" ". Sch. Vide την λoφoύρων] U Ρε, όνω λoφoύρων V;
tanen ne integra sint. Τh. refert ea quae ab την λoφoύρων, in marg. όνων Ρ: λoφoύρων
Αndrotionedictaatque praeeepta sunt; verbis supra scriptο όνων Μ; όνων Αld. Εdd. -
ου γαρ έχειν si τότε vel ούτω subaudias, i. ή φuod sequitur in U supra seriptum.
e. γιγνομένης της κοπρώσεως και ύδρείας
και διακαθάρσεως, possis cumSprengelio in συρματίτις] Ρε; συρματίτις U: συρματί
terpretari: tune enim nee medullam habere τις Αld. Εdd.
ηec alium suhterraneum morbum, i. e. ra ή Jε] ή δε Αld, sol.
dices tune non fieri medullosas, massa molli κρείττων! Ρε Αld. Εdd., κρείττων U.
medullari farctas: denn so bekommen ste 5. oίoνται] Ρε Η.St. Sch., οιόν τι UΜV
kein schuamνιίga Μark. Spr. Ιdeo mox Αld.
70 ΤΗΕΟΡΗRΑSΤΙ

συμφέρειν ώςπερ και την όσκαλσιν τοίς ελάττοσιν ευτραφέστερα γάρ γί
νέσθαι. τρέφειν δε δοκεί και ο κονιορτός ένια και θάλλειν ποιείν οίον τον βό
τρυν, δι' δ και υποκονίoυσι πολλάκις οι δε και τας συκάς υποσκάπτουσιν ένθα
τούτου δεί. Μεγαροί δε και τους σικύους και τας κολοκύντας όταν οι ετησίαι
πνεύσωσι σκάλλοντες κονιορτούσι και ούτω γλυκυτέρους και απαλωτέρους ποι
ουσιν ουχ ύδρέυοντες, τούτο μεν ουν ομολογούμενον την δ άμπελονού φασί
τινες δείν υποκονίειν ουδόλως άπτεσθαι περκάζοντος του βότρυος, αλλ' είπερ
όταν απομελανθή, οι δε το όλον μηδε τότε πλην όσον υποτίλα την βοτάνην
υπέρ μεν ουν τούτων αμφισβητούσιν, εάν δέ τι μη φέρη καρπόν αλλ' εις βλά
στησιν τρέπηται, σχίζουσι του στελέχους το κατά γην και λίθον εντιθέασιν
όπως ανεώγη, και φασιφέρειν. ομοίως δε και εάν τις των ριζών τινας περιτέμη
δι δ και των αμπέλων όταν τραγώσι τούτο ποιούσι τας επιπολής, των δε συ
κών προς τώ περιτέμνειν και τέφραν περιπάττουσι και κατασχάζουσι τα στε
λέχη καί φασι φέρειν μάλλον αμυγδαλή δε και πάτταλον εγκόψαντες σιδη
ρούν όταν τετράνωσιν άλλον αντεμβάλλoυσι δρύινον και τη γή κρύπτουσιν δ
και καλούσί τινες κολάζειν ώς υβρίζον το δένδρον ταυτόν δε τούτο
και επί της απίου και επ' άλλων τινες ποιούσιν εν Αρκαδία δε και
ευθύνειν καλούσι την όαν πολύ γαρ το δένδρον τούτο παρ' αυτούς εστι.
και φασιν όταν πάθη τούτο τάς μεν μη φερούσας φέρειν τάς δε μη πετ
όσκαλσιν] UΜΡ2 Αld.: σκάλσιν Η. St. Sch. cs υon eϊnander stehe. Utrumque disjectum
κονιορτός] κονίασις St. sed inter h. νw. spatio vacuo relicto G.
υποκονίουσι] Sch. : υποκoμιούσι UΜΑld.; τινας] corr. Sch.: τινα UΡε Αld. Εdd.
ύποκονιούσι Η. St. περιτέμη]. ΜVΡΡε Sch. : περιτέμη U;
δεί] om. UΜ Αld., add. Η. St. Sch. Sed περιτέμνη Αld. Η St.
νereor ne sub verbis ένθα τούτου alia scri όταν - επιπολής] Sch. U, in quo ότ’ αν
ptura lateat, forsan ενιαχού. scriptum, et ΜV φui τρυγώσι exhibent. In
11ε: «ροί] μεγαροι U. -
verso ordine τούτο ποιούσι όταν τρυγώσι τώς
σικύους] Ρ Sch. : συκίους Αld. επιπ. Αld.; - τα επιπολής Η. St. τραγώσι
τίνες] U Sch.syll. : om. cett. dederat etiam post Sealig. St. Ρε όταν τρυ
δειν υποκονίειν ουθ" όλως] dedi cum Sch. γώσι τούτο ποιούσιν τας επιπολή habet.
syll., omisso vero ή, φuod post δείν habet πρός τώ] Αld. Sch., προς το Ρε Η. St.
μncis seclusum. δείν ή υποκινιείν ουδ' όμως περιπάττουσι] Ρ, e corr. RConst. Sch. :
UΜV: δείν ή υποκονιειν ή όλως Αld. Sch. περιπλάττουσι Αld. Εdd., περιπλάτουσι Ρε.
el Η. St. qui υποκονιούν exhibuerunt.
κατασχάζουσι] Η. St. Sch. : καταχούσι, in
υποτίλαι] υπτίλα U, υποτίλα Αld. Εdd. ter α et χ desuper addito sigmate, U: κατά
ούν τούτων] U Sch. : oύν om. Αld. Εdd. σχουσι ΜV, κατέχουσι Ρε; καταχούσι Αld.;
θ, δέ τι] δέ τις St. κατασχώσι conj. RConst.
του στελέχους] Βas. Η. St. Sch. : τους αμυγδαλή] αμυγδάλη Ρ2.
" στελέχους Αld. ό και καλούσί] ύΜVΡε Sch.syll. ; και om.
όπως ανεώγη] dedi de conj., όπως αν Αld. Εdd. ο. - κοκλάζειν Ρ2.
ύαγή Αld. Η. Sch. : όπως αν ραή Ρ2, όπως επ' άλλων] Ρε, e conj. R Const. Η. St.
αν μη ύαγή St., όπως αν μή φραγή conj. Sch. : επ' άλλην UΜ Αld.
Coraes atque Sch.syll. Ηoc essoι: ήία υcro 7. τινές] Ρε Αld. Εdd. ; τινών Sch.
τιf non obturetur, φuod quo sensu h. 1. dici εν Αρκαδία - καλώς] Ηaec omnia om.
potnerit non assequor. Findunt truncum et G. και την ευθύνην καλούσι , αίαν Αld. :
lapidem interjiciunt ut humor nimius, herbae - και την όαν ευθύνειν καλούσι RConst. Sch..
luxuriam efficiens, deflual: lapide interpo quos secutus sum ordine mutalo.
sito igitur efficiunt ut incisura aperta ma εστί] UΜVΡ Sch., om. Αld. Εdd.
ηeat: nt Geopon. 5, 35 ώστε αποστήσαι απ' τούτο τας] τούτο και τας Αld. Εdd. ο. :
"λλήλων του πρέμνου τα μέρη, Spr.: damit και Terri h. 1. nequit, Sch. seclusit.
11ΙSΤ. ΡLΑΝΤ. ΙΙ. 8. - 71

τούσας εκπέττειν καλώς, αμυγδαλήν δε και εκ πικράς γίγνεσθαι γλυκείαν,
εάν τις περιορύξας το στέλεχος και τιτράνας όσον τε παλαιστιαίον πανταχόθεν
το απορρέον δάκρυον επί ταυτό εά καταρρείν, τούτο μεν ουν αν είη πρός τε
το φέρειν άμα και προς το ευκαρπείν.
CΑΡ. VΙΙΙ. Αποβάλλει δε προ του πέψαι τον καρπόν αμυγδαλή μηλέα ρόαon ost.
άπιος και μάλιστα δή πάντων συκή και φοίνιξ, προς α και τάς βοηθείας ζητούσι,
όθεν και ο ερινασμός εκ γαρ των επικρεμαμένων ερινών ψήνες εκδυόμενοι κατ
εσθίουσι και διείρουσι τας κορυφάς, διαφέρουσι, δε και αι χώρα προς τας
αποβολάς περί γάρ Ιταλίαν ού φασιν αποβάλλειν, δι δ ουδ ερινάζουσιν ουδ' εν
τοίς καταβορείοις και λεπτογείοις οίον επί Φαλύκω της Μεγαρίδος ουδε της Κο
ρινθίας έντισι τόποις, ώςαύτως δεκαι ήτων πνευμάτων κατάστασις βορείοις γαρ
μάλλον ή νοτίοις αποβάλλουσι, καν ψυχρότερα και πλείω γένηται μάλλον έτι δ
αυτών των δένδρων ή φύσις τα πρώιαγάρ αποβάλλει, τα δ' όψια ουκ εκβάλλει καθ
άπερ η λακωνική και αι άλλα. δι δ και ουκ ερινάζουσι ταύτας ταύτα μεν ούν
έντε τοις τόποις και τοίς γένεσι και τη καταστάσει του αέρος έχει τας διαφο
- -

-
-

εκπέττεινl de corr. RConst. Η.,St. Sch.; ψήνες] corr. RConst. Sch., articulo ad
ειςπέττειν Μ Αld., ειςτίττειν sed corr, in dito St., voluit Η. cujus operae χήνες dede
ειςπέττειν U. runt. σήτες ΜV Αld. : σήτες sed correctum
είμεναν - Ε.: αμυγδάλην
S ch.; άλ ". Αld.
ld. "Εδυόμενοι ψήρες Vo.
fuisse videatur U; ψηρ
ut prius σοίτες St.

ήΆ- νί
U:; γινεσ θα Αld. ο. Cf.
Εdd. Ο διείρουσι].
πιαίνουσιν i. e.
Αld.; πέραίνουσινoχom.hόουζι.
penetrant, dedi & Conj.;
- Η. et Sch. ; πειραινουσι soloece St.: διαι
περιορύξας - απορρέονl UΜV Sch.syll.; ρούσι et τετραίνουσι conj. Scal. - Ρost κο
omisso τε Αld. Εdd., περιορύξει το στέλεχος ρυφάς addit i. u. των συκών St.
και τιτράνας γε ύσον παλαιστιαιον, παντα- ς . . - ς

χόθεν Ά "πόρων Ρ2 , περιορύξας το στελ. αιχώρα] USch.syll., αι om. Αld.Εdd. ο.
όσον τε παλαιστιαίον πανταχόθεν και τι- "Ιταλίαν] mBas..Η. St. Sch. , ωταλίαν U
τράνας το απορρέον dederat Sch.cont, secu- ΜV, ατταλίαν Αld. : italia G., Τestimonia
tis interpretationem Palladii 2, 15, 11. - auctorum attulit Spr. contra Βodaeum hal
Νolui librorum scripturam mutare, sed ne- lucinantem.
scio an πανταχόθεν Ρost το ponendum sit, ερινάζουσιν] e corr. Βod. St. Sch., έρι
φuo loco Gaza id scriptum legisse videtur; νούσιν Αld. Η.
ήeque ύσον τε absφue dubitatione tenui,
φuod at est frequenti usu apud Ηomerum καταβορείοις]Αld.Εdd., καταβoρρείοις U.
ita post Herodotum (1, 126) apud scriptores Φαλύκω] UΜVΑld. Cf.8,2, 11... οίον και
μrosae non valuisse videtur. - Dein P2 επι- Φαλίκω Η., οίον και εν Φαλίκω St. : pha
ταυτό εά καταρρεύν. lico G.
γ. - Ι.
ούν] assumsi ex U, om. cett. ψυχρότερα και πλείω] de conj. Schηθί.
deri in Αuct.; τεχνοτέρα και πλείων ΜV
CΑΡ. VΙΙΙ. Αld., τεχρότερα και πλείω U: πυκνότερα
και πλείω ο. ίξαζί Η. St. Sch., φui haec
προ του πέψαι]
ρο του πέ corr. Sch. :5 π. του πέμψα
π. του πε"Ά%" ad fructus caprifici referri voluit.
-- - - -

Αld. Inepte Η. et St. από του πέψαι de
derunt. πρωία] corr. St. Sch.; praecoces G.,
επικρεμαμένων ερινώνl. dedi de conj. : πρώτα Αld. Η.
εκεί κρεμαννυμένων Αld. Η., ερίνων κρε- εκβάλλει] Αld. Εdd.: εμβάλλει. Μ. -
μανγυμένων St., επικρεμαννυμένων (ερί- Verba a τα δε μsquo ad λακωνική suppleta
νων] Sch. ερινών ob homoeoteleuton a li- a see, m, in U. - Ρost λακωνική add. i. η.
brariis omissum esse videlur. συκή St.
-
72 ΤΗΕΟΡΗΙRΑSΤΙ

ράς, οι δε ψήνες εκδύονται μεν εκ του ερινεού καθάπερ είρηται γίνονται δ'
εκ των κεγχραμίδων σημείον δε λέγουσιν, ότι επειδαν εκδύωσιν ουκ ένεισι
κεγχραμίδες, εκδύονται δε οι πολλοί εγκαταλιπόντες ή πόδα ή πτερόν, γένος
δέ τι και έτερόν εστι των ψηνών δ καλούσι κεντρίνας ουτοι δ' αργοί καθάπερ
κηφήνες και τους ειςδυομένους των ετέρων κτείνουσιν αυτοί δε εναποθνή
σκουσιν. επαινούσι δε μάλιστα των ερινών τα μέλανα τα εκ των πετρωδών
χωρίων πολλάς γάρ έχει ταύτα κεγχραμίδας. " γιγνώσκεται δε το ερινασμένον
τώ ερυθρόν είναι και ποικίλον και ισχυρόν το δ' ανερίναστον λευκόν και ασθε
νές προςτιθέασι δε τοις δεομένοις όταν ύση, όπου δε πλείστος κονιορτός
ενταύθα πλείστα και ισχυρότατα τα ερινά γίνεται. φασί δε ερινάζειν και το
πόλιον και οπόταν αιγίπυρος ή πολύς και τους της πτελέας κυττάρους εγγίνε
Α Υ Χ ν

τα γάρ και εν τούτοις θηρίδι άττα. κνίπες όταν εν ταις συκαίς γίνωνται κατ

* ερινεού] Αld.Η.: ερίνoυSt. Sch. Εqui nis G., unde eum σηπομένων additum le
dem refero hoc ad arborem, ideoque tenui gisse Sch. suspicatur. Νisi id e Ρlinio sum
scripturam Αldinae, si fructum dicere vo sit. - Dein κεχραμίδες Ρ.
luisset, numero usus esset plurali. Μagna κεντρίνας] U; conj. Βο. Η. St. Sch. : κεν
ohtinet et in libris et apud diversos auctores τινας Μ Αld. : centine G. Ηaec ad Τhen
in scribendis hisce vocibus varietas. Lo
thredinum genus pertinere, commemorata
cus gravissimus est apud Αristotelem Ηistor. etiam a Caesalpino, adnotat Spr.
Αnim. 5, 32, ubi nos Βekkeri recensio non
satis dertos fecit: mirum enim ibi fructus ειςδυομένους]Αld. Εdd. : εις δυομέρους Μ.
caprifici ab initio οι ερινεοι νοcatos brevi ερινών] St. et U superscriptο ε inter ν et
post τα ερινά audire. ' Definite hac de re ω.: έρινεών Ρε Αld.: ερίνων Sch. φui in
scribenda hac voce sibi non constat,
1οφuitur Εustathius ad ΙΙ. p.653, έρινεός δε
κατα μέντινας και η αγρία συκή και ο καρ πολλάς γαρ] γαρ in U superscriptum.
πός αυτής, ώςπερ και έλαία τότε φυτόν και κεγχραμίδας] κεχραμίδας V.
ο καρπός Αριστοτέλης δε ερίνεους μεν το * γιγνώσκεται] U; γινώσκεται Ρε Αld.
φυτόν εν τοις περί ζώων, ερινούς δε τον Εdd.
καρπόν, αφ' ου κατά Παυσανίαν ερινάζειν
το περιάπτειν ταις ημέρoις συκαις ολύνθους, έρινασμένον] σύκον i. u. add. St. Νoset
ήτοι έρινούς, φησιν. adΟdyss. p, 1536. φασί tur quae aptae culicibus emerserϊnt G. -
δε οι παλαιοί και ότι αρσενικώς μεν ερινός έρινεασμένον το Ρε.
λέγεται το δένδρον ουδετέρως δε ο καρπός προςτιθέασι - ύση] προςτιθέασι και τοις
οι και η κέδρος φασι θηλυκώς το φυτόν, το δεομένοις τα ερινά όταν μή ύση St.
κέδρον, δε ο καρπός. et ad Iliad. p. 1205 τα ερινά γίνεται] UΜV: γίνεται τα έρινα
κατά το άρρεν, ώς φησιν Αθήναιος, λέγεται Αld. : έρινα γίνεται Ρ2, γιν τα ερινά Η St.
ερινός ή αγρία συκή, εξ ού πλεονασμό του Sch. Sed ati affirmat Urb. h, 1. έρικα
ε, παρ' Ομήρω έρινεός. ' Cf. Choerob, ap. exhibere. caprifieus eareunt G.
Cram. Αήecd. ΙΙ. p. 198. 199. Jul. Ρoll. και οπόταν αιγίπυρος ή πολύς] και solus
Οnom. VΙΙ.30 έρινα τα τού έρινεού σύκα. dat U. Si φuid video aliae quaedam plantae
Αthenae. 3,3 p.76 ed. Cas. versu Sophoclis enumerantur, guibus cynipes inhabitare so
laudato addit πέπων δ' έρινος είρηκεν αντί lent, gui etiam ficus fructus perforare nar
του πέπονέρινον, et c.4 το δένδρον ή αγρία rantur, his igitur vis caprificandi, του έρι
συκή, εξής τα έρινα, ερινός κατά το άρρεν νάζειν, pariter tribuitur. Dicit autem : et
λέγεται. Νeque ex his néque e Τheophrasto, polium et quando magna sίt αegipyrt co
collatis librorum scripturis, certi φuidquam pία, i. e. φuando aegipyrus magna copia
statui potest. " Dedi nunc quod facta com nascatur. - αιγίπυρος UΡΗ. St. Sch., αι
paratiοne maxime probabile visum, ubi ar γείπυρος Αld. Spr. Εryngίι speciem esse
bor nominatur έρινεός, ubi fructus ερινόν. σonjicit. Τheocr. Ιd. 4, 25 αιγίπυρος και
κεγχραμίδων] Αld. Εdd. , κεχραμίδων κνύζα και ευωδης μελιτεια, ubi Schol. έστιν
Ρ; - eir putrescentibus earundem gra ακανθώδες φυτόν ή είδος βοτάνης το δε
ΗΙSΤΟR. ΡLΑΝΤ. ΙΙ. 8. 73

εσθίουσι τους ψήνας, άκος δε τούτου φασιν είναι τους καρκίνους προςπερονάν
πρός γαρ τούτους τρέπεσθαι τους κνίπας. αλλά γαρ δη ταίς μεν συκαίς αυται
βοήθειαι, τοίς δε φοίνιξιν αι από των αρρένων προς τους θήλεις ουτοι γάρ
εισιν οι επιμένειν ποιούντες και εκπέττειν, δ καλούσί τινες εκ της ομοιότητος
ολυνθάζειν, γίνεται δε τόνδε τον τρόπον, όταν ανθή το άρρεν αποτέμνουσι
"

φύλλον έχει πλατύ ώςπερ φακός έστι δε gorpusculum concavum, ampullaceum, signi
γλαυκίζουσα εις έλκη φλεγμαίνοντα αγαθή. ficabant, φuod nostri Ζelle dicunt, praeser
Sed Εustath, ad Il. p.307. αιγίπυρρος πόα tin igitur nidos apium et vesparum. Ι. Ρoll.
πυρρα ην αίγες νέμονται, cf. Βekk. Αnecd. Οn. 2, 15 τα δε αγγεία (τών μελισσών) κύτ
Ρ. 2%. ubi αιγίπυρος scriptum est. Gaza ταροι. Cf. Αrist. Ηist. Αnim. 5, 19 el 21,
hoc non legit in cod. suo : (Juin et polium 10, 40. Salmas. Εx. p. 378... Ηoc loco au
ομίices gignit cum copίose /ruct/icat. tem indicari puto tuberculos 1. folliculos
RConst. conjecerat πόλιον όπου αν αιγ, cavos, φui in ulmi foliis, insectorum hyme
Schn. edidit πόλιον και τον αιγίπυρον όπου nopterorum punctatione orti, excrescunt;
αν ή πολύς. Si φuis in v. αιγίπυρος offen-, φuos cum saepissime in hac arbore etmaxima
dat, possit Gaza duce ita scribere πόλιον copia observentur, a veteribus pro singulari
όποτ' αν αυτώ καρπός ή πολύς. ejus parte ad' fructificationem pertinente
habitos fuisse valde est verisimile. Εt sic
τους - κυττάρους] sic emendavi. In U explico το θυλακώδες τoύτo 3, 7, 3 cum
apparet antea κυπαίρους scriptum fuisse Sprengelio. Cf. Οken Αllgem. Νaturge
sed α mutatum in ε ut simul α et ε appareat, schichte 1835. 5 p. 870. -

sub ε Ρ. supposito, κυπέρους ΜV, την τ. πτ.
κυπεριν Αld. Η. : κνιπήραν R Const. conj. ; εν τούτοις] corr. Η. St. Sch. : εν τόποις
κνίπεριν attulit Palmer. Εxere, p. 585 ex UΜV Αld.
hibuitque St. Ηesych. κυπάρoυς τα κοίλα θηρίδι' άττα! Αld. Schn. : θηριδίαττα U;
έλεγoν αγγεία και χωρητικά, δια τούτο και θηρία δίαττα ΜV; θηρίδια άττα Η. St.
τας των σφηκών κατατρήσεις και τας τών
αιδοίων βάλάνους εκ μεταφοράς κυπάρους κνίπες όταν] U. In Αld. legitur θηρίδι'
λέγουσι ο δε Θεόφραστος προάνθησίν τινα άττα κνίπες oι όταν et sic Η. St. Jam
της πεύκης και της πίτυος κύπαρoν προςαγο vidit Schneid. κνίπες ad sequentia tra
ρεύει. Ηujus auctoritate motus κυπάρους hendum esse ideoφue scripsit θηρίδι' άττα,
édidit Schn., φuae vox aliunde non est nota. οι δε κνίπες όταν. Εquidem censui cum
Sed Ηesychium hac in re falsum esse lucu U ασυνθετως scribenda esse, ut conve
lenta sunt indicia, Ιdem enim habet haee: nit in re obiter tantum et in transcursu com
κύτταροι ούτω τας τρήμας τών κηρίων έφη memorata. κνίπες U Αld. etiam 4, 14, 10
Αχαιός. τινές δε σφήκας. . και τα της πεύ κνίπες Αld., utroque loco κνίπες Schn. edi
κης και πίτυος προανθούντα στροβίλια και dit. Αrist. Ηist. Αnim. 4, 8 φuatuor codd.
πυθμένες. και των αιδοίων αι βάλανοι. a Βekkero collati κνίπες dare videntur.
και των βαλάνων τα αγγεία. Vides igitur ταίς συκαϊς] τοίς δύκοις St.
κύπαρoν et κύτταρον Ηesychii idem signifi
care, eumque nobis pro duobus vocabulis τους καρκίνους] ,,Αrticulum τους suspe
ctum habeo" Sch.
vendidisse, φuod unum est; κύπαρος enim
e κύτταρος coruptum, π et ττ commutatis, προςπερoνάν] corr. RConst. Η. St. Sch.;
ut jam Stephanus in Τhes. animadvertit.
Αccedit φuod in Τheophrasto 3, 3, 8, φuem προπερoναν Αld. -

locum respicit Ηesych. s, ν. κύπαρος libri τοότους] corr. Sch. ; τούτοις Αld. Εdd.
omnes κύτταρον habent: sic φuoφue 3, 7, 3. 4. αι από] corr. RConst. Η. St. Sch. : οι
Τertio loco, 4, 8, 7 Αld. ΜV κήταρων sed U από Αld.
κύταρων exhibent. Scriptura κύτταρος au
tem de flore masculo Ρίnus, confirmatur a τους θήλεις] UΜV Αld. Sch.; τας θ. R
Schol.adΑristoph. Vesp. ν. 1106 Θεόφραστος Const. Η. ; τας θηλείας St.
δε κυρίως λέγει κύτταρον την προάνθησιν όλυνθάζειν] Αld. St. Sch. ; ολυνθιάζειν
της πιτυος, ήτις έστιν ως στάχυς μικρός εκ Η. : oλον θαυμάζειν U: όλον θαυμάζειν ΜVP.
μεγάλων πυρών, ξηραινόμενος δε θυλακού
ται και αποπίπτει, φuae exscripsit Suidas. τόνδε τον τρ.] Αld. Εdd., τον superser.
s. ν. Voce κύτταρος,
φuae derivatur a κύτος, in U.
74 ΤΗΕΟΡΗRΑSΤΙ

την σπάθην εφ' ής το άνθος ευθύς ώςπερ έχει, τόν τε χνούν και το άνθος και
τον κονιορτον κατασείουσι κατά του καρπού της θηλείας κάν τούτο πάθη δια
τηρεί και ουκ αποβάλλει, φαίνεται δ αμφοίν από του άρρενος τοίς θήλεσι
βοήθεια γίνεσθαι θήλυ γαρ καλούσι το καρποφόρον αλλ' η μεν οίον μίξις
η δε κατ' άλλον τρόπον
εφ' ής] corr. St. Sch.: αφ' ής Αld. Εdd. τρις θήλεσι] ταις θελείας St.
τόν τεχνούν] Αld. Εdd.; τόντε χωούν sed βοήθεια] U Schn. : βοήθειαν Αld. Εdd.
ω correctum et punctum suppositiim U, sec. - Αdjecit in calce Schn. fragmentum ex
Αmati., τό τεχυνούν sec. Βekk. : lanuginem Αthenaeo, φuod suo loco proponetur.
G. Vulgata έΆει suspecta, mihi vera -

esse videtur: nisi forte τον τού άνθους
scriptum fuit.
ΘΕΟΦΡΑΣΤΟΥ ΠΕΡΙ ΦΥΤΩΝ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΤΟ Γ.

CΑΡ. Ι. Επει δε περί των ημέρων δένδρων είρηται, λεκτέον ομοίως και περί
των αγρίων, είτέ τι ταυτόν και έτερον έχουσι τοίς ημέρoις είθ' όλως ίδιον της
φύσεως, αι μεν ουν γενέσεις άπλαίτινες αυτών εισι, πάντα γάρ ή από σπέρ
ματος ή από βίζης φύεται, τούτο δ' ουχώς ουκ ενδεχόμενον και άλλως, αλλ'
ίσως διά το μη πειράθαι μηδένα μηδε φυτεύειν εκφύοιτο δ' αν ει λαμβάνoιεν
τόπους επιτηδείους και θεραπείαν την αρμόττουσαν ώςπερ και νύν τα αλσώδη
και φίλυδρα, λέγω δ' οιον πλάτανον ιτέαν λεύκην αίγειρον πτελέαν άπαντα γαρ
ταύτα και τα τοιαύτα φυτευόμενα βλαστάνει και τάχιστα και κάλλιστα από
των παρασπάδων, ώστε και μεγάλας ούσας ήδη και ισοδένδρους άν τις μεταθή
διαμένειν φυτεύεται δε τα πολλά αυτών και καταπηγνύμενα καθάπερ η λεύκη
και η αίγειρος, τούτων μεν ουν προς τη σπερματική και τη από των ριζών
και αύτη γένεσίς εστι των δε άλλων εκείναι πλήν όσα μόνον από σπέρματος
φύεται καθάπερ ελάτη πεύκη πίτυς, όσα δε έχει σπέρμα και καρπόν καν από
ρίζης γίνηται και από τούτων επει και τα δοκούντα άκαρπα είναι γεννάν φα
σιν οίον πτελέαν ιτέαν σημείον δε λέγουσιν ου μόνον ότι φύεται πολλά τών

Inscriptio περί αγρίων δένδρων το γ' U; την αρμ.] USch.syll.; τηνom.Αld.Εdd.ο.
περί φυτών ιστορίας το γ' Αld. και φίλυδρα] U, και η φιλ. ΜV Αld., και
CΑΡ. Ι. τα φιλ. Η. Sch. : ή και τα φιλ. St.
είτε - φύσεως] Αnte έτερον et post ίδιον λεύκην αίγειρον] populum vertit G.
add. τι i. u. St. Sch. mavult είτε τι ταυτον ώστε και μεγ.] Sch. , και ώστε και μεγ.
έχουσι τοίς ημέρoις είθ' έτερον και όλως UΜ, και ώστε μεγ, Ρ Αld., ώστε μεγ. Η.
ίδιον της φύσεως. Αt lectio bene habet. St. ; τών ώστε μεγ. Cam.
ή από σπ.] USch.syll.; ή om. Αld. Εdd. ο. μεταθή] corr. Sch:: μεταθείη Αld.Η. St.
φυτεύεται δε] UΜVΡ St. Sch., φυτ, δή
ούχ ως] Αld. Εdd. G.; ουχ om. UΜV, sed Αld. Η.; φύεται male corr. RConst.
abesse nequit. -
2. αύτη] Sch.; αυτή Αld. Εdd.
μηδε] UΜV Sch. : μη δε Αld. : μηδέν Η. όσα μόνον] Αld. Εdd.o. : όσα μη μόνον Ρ.
St. cum G. . ". κάν γίνηται] ΡΑld. Sch. ; κάνγίνεται Η.;
εκφύοιτο δ' "ν] dedi de conj. : επιφύοιτο και - γίνεται St.
δ’ ών UΜV Αld. Εdd.: έπει φύοιτ’ "ν Sch. επει καιI έτι δε St.
CΟΙnt. φύεται] Vo. Sch. Η. St. : φυτεύεται Αld.
λαμβάνoιεν] Αn λαμβάνοι και fuit! συμβαίνοντα] σημαίνοντα Μ.
76 ΤΗΕΟΡΗRΑSΤΙ

ριζών απηρτημένα καθ' ους αν ή τόπους, αλλά και τα συμβαίνοντα θεωρούντες,
Α.

οιον εν Φενεό της Αρκαδίαςς ώς εξερράγη το συναθροισθεν ύδωρ εν τώ πεδίφ ι

φραχθέντων των βερέθρων όπου μεν εγγύς ήσαν ιτέα πεφυκυία του καταπο
θέντος τόπου τώ υστέρω έτει μετά την αναξήρανσιν ενταύθα αυθις αναφυναί
φασιν ιτέαν, όπου δε πτελέαι αυθις πτελέας καθάπερ και όπου πεύκα και
2 Η. 3. έλαται πεύκας και ελάτας, ώςπερ μιμουμένων κακείνων, αλλά την ιτέαν ταχύ
προκαταβάλλειν προ του τελείως άδρύναι και πέψαι τον καρπόν δι δ και τον
ποιητην ου κακώς προςαγορεύειν αυτην ώλεσίκαρπον της δε πτελέας κακείνο
σημείον υπολαμβάνουσιν όταν γαρ από των πνευμάτων εις τους εχομένους
τόπους ο καρπός απενεχθή, φύεσθαί φασι. παραπλήσιον δε έoικεν είναι το
συμβαίνον δ και επί των φρυγανικών και ποιωδών τινών εστιν ουκ εχόντων γαρ
σπέρμα φανερόν, αλλά των μεν οίον χνούν τών δ άνθος ώςπερ το θύμον, όμως
από τούτων βλαστάνουσιν, έπει η γε πλάτανος έχει φανερώς και από τούτων
φύεται, τούτο δ' εξ άλλων τε δήλον κακείνο μέγιστον σημείον ώφθη γάρ ήδη
ποτε πεφυκυία πλάτανος εν τρίποδι χαλκό. ταύτας τε δη τάς γενέσεις υπο
ληπτέον είναι των αγρίων και έτι τάς αυτομάτους, ας και οι φυσιολόγοι λέγου
σιν Αναξαγόρας μεν τον αέρα πάντων φάσκων έχειν σπέρματα και ταύτα συγ
καταφερόμενα τώ ύδατι γεννάν τα φυτά, Διογένης δε σηπομένου του ύδατος
και μίξιν τινά λαμβάνοντος προς την γην Κλείδημος δε συνεστάναι μεν εκ
των αυτών τοίς ζώοις, όσω δε θολερωτέρων και ψυχροτέρων τοσούτον απέχειν
Φενεώ] Η. St. Sch.; Φεινεωι UΜV; pλί μείζον απολαμβ. Αld et Βas. ubi in marg.
πeo G. : Φεινεώ Αld. Vide ad 5, 4, 6. σημείον adscriptum: κακείνο μείζον απο
ως] UΜVSch.: ώςπερ Αld. Η., ούπερ Sι. λαμβ. Η.: και εναντίον υπολαμβ. St. : υπο
βερέθρων] βoρέθρων Μ. λαμβ. in Vo. est.
υστέρω Ά Αld: Εdd., υστέρω έτι Μ., πνευμάτον] UΜVΡ G. mBas. St. Sch. G. ;
ύστερον έτει Sch.
ΟΠh. ΚίΪ Η.
αναφύναι] αναφύναι Αld. Η. St., φui dein εχομένους] εύχομένους V.
φασιν. ποιωδών] U, ποωδών Αld. Εdd. ο.
ιτέαν] Αld. Η. : ιτέας St. Seh. Singularis τινών εστιν] Αld. Sch. , τινών εστίν Η. ;
ferri potest. τινών εστιν St.
πτελέαι αύθις πτελέας] St. Sch.; πτελέας φανερώς] καρπόν i. u. add. St.
αντί πελέας U; πτελέας αντί πτελέας ΜV; τούτων] τούτου St.
πτελέας αύθις πτελέας Ρ; πτελέα αύθις άλλων τε] άλλων τε U. ...
πτελέας Αld. 4. ταύτας τε] ταύτας τε U.
και έλαται] ή ελ. St., και om. Η. αυτομάτους] αυτόματα Μ2.
άς και] ως και St.
* ιτέαν] φασι i. u. add. St. Αναξαγόρας] cf. C. pl. 1, 5. 2. Varro
αδρύναι] Εdd.: αδρύναι Αld. r. r. 1, 40.
τον ποιητήν] Ηomerum G. Κλείδημος] Schn. praeeunte Μeurs.
ωλεσίκαρπον] ολεσίκαρπον cum rasura in Τheophr. p. 87; eundem esse φui aliis locis
ο U: αλεσίκαρπον Ρ2. Ηom. Οdyss. 10 ν. 510 nominatur (C. pl. 1, 10, 3 nbi Μ κλείδιμος,
μάκραι τ' αίγειροι και ιτέαι ωλεσίκαρποι, 3, 23, 1, ubi Μ κλείδιμος U κλήδημος: 5,
ubi comparare juvat Εustathium Τheophra 9, 10) vix est φuod dubitetur; apud Αrist.
stum laudantem. Μenrs. Τheophr. p. 86 Μeteor. 2, 9 κλείδημος est, Hic κλήδημος
hunc locum mutilum esse statuit.
sed prius η in correctione U; κληδαμος Μ;
κακείνο σημείον υπολαμβ.] U Schn. de κλήδιμος V, κλεόδημος Αld. Η. St. : Clidi
conj. : κακείνως μείον Με: κακείνον μείον mus G.
Μι e corr. , κακείνης μείον VP, iidemque 4 τοις ζώοις] τα φυτά add. Η. et i. u. Sch.,
απολαμβάνουσι habere videntur; κι'κείνης delevit in Syll.
ΗΙSΤΟR. ΡΙ, ΑΝΤ. Ι11. 1. 77

του ζώα είναι, λέγουσι δέ τινες και άλλοι περί της γενέσεως, αλλ' αύτη
μεν απηρτημένη πώς εστι της αισθήσεως. άλλαι δε ομολογούμεναι και
εμφανείς οίον όταν έφοδος γένηται ποταμού παρεκβάντος το ρείθρον ή και
όλως ετέρωθι ποιησαμένου, καθάπερ ο Νέσος εν τη Αβδηρίτιδι πολλάκις
μεταβαίνει και άμα τη μεταβάσει τοσαύτην ύλην συγγεννά τους τόποις
ώστε τώ τρίτω έτει συνηρεφείν. και πάλιν όταν επομβρία κατάσχωσι
πλείω χρόνον και γαρ εν ταύταις βλαστήσεις γίνονται φυτών, έoικε δε η μεν
των ποταμών έφοδος επάγειν σπέρματα και καρπούς, και τους οχετούς φασι
τα των ποιωδών η δ επομβρία τούτο ποιεί ταυτό, συγκαταφέρει γαρ πολλά
των σπερμάτων και άμα σήψίν τινα της γης και του ύδατος έπει και η μίξις
αυτή της Αιγυπτίας γης δοκεί τινα γεννάν ύλην ενιαχου δε αν μόνον υπερ
γάσωνται και κινήσωσιν ευθύς αναβλαστάνει τα οικεία της χώρας ώςπερ εν
Κρήτη κυπάριττοι. γίνεται δε παραπλήσιόν τι τούτω και εν τοις ελάττοσιν
άμα γάρ κινουμένης αναβλαστάνει πόα τις εν εκάστοις, εν δε τους ημιβρόχοις
εάν υπονεάσης φαίνεσθαι φασι τρίβολον αυται μεν ουν εν τη μεταβολή της
χώρας εισιν, είτε και ενυπαρχόντων σπερμάτων είτε και αυτής πως διατιθε
μένης όπερ ίσως ουκ άτοπον εγκατακλειομένων άμα των υγρών ενιαχου δε
και υδάτων επιγινομένων ιδιώτερον ανατείλαι ύλης πλήθος, ώςπερ εν Κυρήνη
ζώα] ζώια U. ceorum semina praebere creduntur. Ωuod..
λέγουσι - γενέσεως] sic Codd. et Εdd., G. subintelligens latine expressit editores
sed άλλοι in U punctis suppositis damnatur; male graecis adjecerunt. - ποιωδών U.
άλλως St. ()uin et aliί φuίdam de genera ή J" επομβρία τούτο ποιεί ταυτό] sic re
tione rg/erunt G. Vereor ne glossa haec sit, stitui h. 1. secundum codd. maxime; ή δ'
φuae in cσntextum irrepserit. Quibus ex επ. τούτο δ' άυ επoίει ταυτό UΜV, sed δ"αύ
pulsis quod sequitur αύτη intelligitur ή υπό in U punctis suppositis damnatum ; ή J". επ.
των φυσιολόγωνλεγομένη αυτόματος γένεσις. τούτ' αυτό επoίει Αld.; ή δ. επ. τούτ' αυτό
αλλ' αύτη] Αld. Sch. ΜV, αλλάτη Cum cor ποιεί Η. St. Sch. , ή δ’ αυ επ. ποιεί ταυτό
rectione U, αλλά ταύτα Η. St. Sed haec α Schn. in Syll. : imbres autem cum hoc idem
sensu guodammodo remota esse υίdentur .facίunt G. Αn fuίt τούτο δοκεί ποιείν ταυτό?
G. - απηρτησμένη V. - ύδατος] ποιεί i. u. add. St.
πως εστι] utrumque sine accentu Sch.; επει] επάγει conj. Sch. ductus versione
πώς εστι Αld. : πώς εστί St.; πως έστι Η. Gazae. Νοn credo ; sic enim φuae sequun
", ομολογούμεναι] - , oύμενα Η. St. tur male copulata essent. Putredinem ter
ετέρωθι] έτερόν τι cum RConst. St. Per rae et aquae conferre ad proventnm planta
peram : supple το ρείθρον. rum eo probat, φuod in Αegypto ipsa terrae
Νέσος] U Αld. , νέος Μ; neus G. : Νέσσος mixturavelsineseminibus plantas progignere
Η. St. Sch. Scribitur Νέσος Νέσσος Νέστος creditur. -

Ναϊσσος et Μestus; cf. Τhucyd. ed. Ρoppo 6, υπεργάσωνται]. corr, Steph. in Τhes.
1, 2 p. 334. In Αrist. Η. Αnim. 6, 31 et Sch. : subégeris G. , υπερτάσωνταιΑld. Εdd.
8, 38 Νέσσος, Μeteor. 1, 13 Νέστος dedit Ε αναβλαστάνει] em. Sch.; - άνειν Αld.
Βekker. dd.
Αβδηρίτιδι]ΡΕdd.postΗ.; χίμαι Αld. εν τοις] UΜV St. Sch., εν οm. Αld. Η.
συγγεννά] Εdd. , συγγενά Αld., συγ κινουμένης] U Sch.syll. ; κινουμένoις Αld.
γενναν U. ] S Η.; κινουμένη St.
συνηρεφ είν] Ε
Ά συνερεφείν St. Αld. , επομ
τε ρίαις - εκάστοις] in quaque regione. εκάστη
« [χώρα] St.
βρίαν Ρ. υπονεάσης] corr. St. : υπονεάση Αld. Η.
πλείω] U Sch.; πλείον Αld. Εdd. Sch., φui τις suppleri νult, φuod fieri nequit.
τα των ποιωδών] dedi de conj.; την τ. ενυπαρχόντων) UΜVPSch., υπαρχόντων
ποωδ. Μ Αld., τα τών ποωδ. σπέρματα Η. Αld. Η. St.
St. Sch. e vers. G. et aquaeductus herba είτε-πως] είτε αυ της γης ούτω πώς St.
78 "ΓΗΕΟΡΗRΑSΤΙ

πιττώδους τινός γενομένου και παχέος ούτως γάρ ανεβλάστησεν ή πλησίον
ύλη πρότερον ουκ ούσα φασί δε και τό γε σίλφιον ουκ δν πρότερον εκ τοιαύ
της τινός αιτίας φανήναι, τρόποι μεν ούν τοσούτοι των τοιούτων γενέσεων.
3 ί.
CΑΡ. Π. Πάντα δε κάρπιμα ή άκαρπα και αείφυλλα ή φυλλοβόλα και αν
θoύντα ή ανανθή κοιναι γάρ τινες διαιρέσεις επί πάντων εισιν ομοίως ημέρων
τε και αγρίων. ίδια δε προς τα ήμερα των αγρίων οψικαρπία τε και ισχύς και
πολυκαρπία τώ προφαίνειν πεπαίνει τε γαρ οψιαίτερον και το όλον ανθεί και
βλαστάνει ώς επί το πάν και ισχυρότερα τη φύσει και προφαίνει μεν πλείω
καρπόν εκπέττει δ ήττον, ει μη και πάντα αλλά γε τα ομογενή οίον ελάας και
απίου κότινος και αχράς, άπαντα γαρ ούτως, πλην εί τι σπάνιον ώςπερ επί
των κρανείων και των ούων ταύτα γάρ δή φασι.πεπαίτερα και ήδύτερα τα
άγρια των ημέρων είναι και ει δή τι άλλο μη προςδέχεται γεωργίαν ή δένδρον
ή και τι των ελαττόνων οίον το σίλφιον και η κάππαρις και των χεδροπών ο
θέρμος α και μάλιστ' άν τις άγρια την φύσιν είπoι. το γάρ μη προςδεχόμε
νον ημέρωσιν ώςπερ εν τοις ζώοις τούτο άγριον τη φύσει, καίτοι φησίν"Ιππων
άπαν και ήμερον και άγριον είναι, και θεραπευόμενον μεν ήμερον μη θερα
πευόμενον δε άγριον, τη μεν ορθώς λέγων τη δε ουκ ορθώς. εξαμελόυμενον
γάρ άπαν χείρον γίνεται και απαγριούται θεραπευόμενον δε ουχ άπαν βέλτιον
ώςπερ. είρηται δ δη χωριστέον και τα μεν άγρια τα δήμερα λεκτέον, ώςπερ
παχέος]Αld.ΡΡεSch.; παχέως Cam. Η. St. de corr. : ει μη και πάντα τα αλλα και τα
ούτως γάρ] UΜV; ούτω γ. Αld. Η. Sch. ομοιογενή UΜV Αld Η., in U ultimum ή in
Ρ: ούτω γαρ St. dedit όμβρου. rasura. St. delevit τα ante αλλά. Schn.
τό γε σιλφ.] UΡ Ά τώ σιλφ. Μ3; edidit: ει μη και πάντα αλλά τα γ' ομογενή,
Τ(υ RConst. conj. ει μη και πάντα αλλά τα
το σιλφ. V: το σιλφ. Μ 22, Αld. Εdd. ομοιογενή. In lectione librorum τα ante
ούν] ου οίoν Η., unde St. oύν οιον. άλλα e fine vocis πάντα repetitum videtur.
τοσούτοι] dedi de conj.; τοιούτοι Αld. οιον] Post h. v. ήττον add. Η. et Sch. e
Εdd. ο. Schn. in Comm. τοιούτοι των γεν. vers. G., φuo minime opus est. Τemere ut
vel ούτοι και τοσούτοι τ. γ. scribi mavnlt. solet St. oίoν κότινος ήττον ελαίας και αχρας
Verte: tot igitur sunt modt generationis (ί7Ίι Οι".

spontaneae. ελάας] U: ελαίας Αld. Εdd.
CΑΡ. ΙΙ. κρανείων] κρανίων Ρε Αld. Εdd. praeter
St. Cf. ad 1, 6, 1.
αείφυλλα] Vo Η. St. Sch.; "φυλλα UΜV ούων] Ρε Αld. Εdd. : όων scribere jabet
Αld. « Βod. ut atticum auctore Galeno de alim. f.
τινες] αύται add. St. 1. 2. c. 25 : at is veteres atticos ita locutos
όψικαρπία] όψε καρπια Μ. esse asserit.
τώ προφαίνειν] και anteposuit St. copί ήδύτερα] ,,,sic quoφue Used in correcti
osa.fruct/icatio, prima species sίIυestria one." Αmati.
G., φuae omnino aliena. Η ίcle Friichte tra άλλο] o add: St. - προς δέχηται Ρ.
gen, die aber mehr zum Schein sind Spr. γεωργίαν] USt. Sch.: γεωργίας Αld. Η.
Sensus a sequentibus illustratur: . multos κάππαρις] Vide ad 1, 3, 6.
φμίden edunί./ructus sed non per/icίunt * ζώοις] ζώιοις U.
αd maturitatem.
και ήμερον και άγριονl UΜV et Sch. sed
οψιαίτερον] Μ Αld. Sch.: οψαίτερον Η. » priore και uncis secluso. άγριον και ήμερον
St. - Ρost h. ν. τα άγρια i. u. addit St. Αld. Εdd.
βλαστάνει) οψιαίτερον i. u. addidit Schn. και θεραπ.] και om. St.
cum G. : βλαστάνει όψιαίτερον ως ισχυρ. St. γαρ άπ.] UΜV: μεν γαρ άπ. Αld. Εdd. ο.
ως επί] Αld. Η. Sch.; ώςπερ Μ. ο δή χωρ.] Αld. Εdd. : διό Schn. e vers.
ει μη και πάντα αλλα γε τα ομογενή] dedi G. ημιαρνopfer.
ΗΙSΤΟR. ΡΙ, ΑΝΤ. ΙΙΙ. 2. 79

3.
των ζώων τα συνανθρωπευόμενα και τα δεχόμενα τιθασείαν, αλλά τούτο μεν
ουδεν ίσως διαφέρει ποτέρως ρητέον, άπαν δε το εξαγριούμενον τοίς τε καρ
πoίς χείρον γίνεται και αυτό βραχύτερον και φύλλοις και κλωσι και φλοιώ και
τη όλη μορφή και γαρ πυκνότερα και ουλότερα και σκληρότερα και ταύτα και
όλη η φύσις γίνεται ώς εν τούτοις μάλιστα της διαφοράς των ημέρων και των
αγρίων γινομένης δι' ο και όσα των ημερουμένων τοιαύτα τυγχάνει ταύτα
άγριά φασιν είναι καθάπερ την πεύκην και την κυπάριττoν ή όλως ή την άρρενα
και την καρύαν δε και την διοςβάλανον. έτι τε τώ φιλόψυχρα και ορεινά μάλ
λον είναι και γάρ τούτο λαμβάνεται προς την αγριότητα των δένδρων και όλως
των φυτών είτ’ ουν καθ' αυτό λαμβανόμενον είτε κατά συμβεβηκός. ο μεν
ούν των αγρίων αφορισμός είθ' ούτως ή και άλλως ληπτέος, ουδέν αν ίσως
διενέγκoι προς τα νύν εκείνο δε αληθες ώς γε τώ τύπω και απλώς ειπείν ότι
μάλλον ορεινά τα άγρια και ευθενεί τα πλείω και μάλλον εν τούτοις τους τό
ποις, εάν μή τις λαμβάνη τα φίλυδρα και παραποτάμια και αλσώδη. ταύτα
γαρ και τα τοιαύτα τυγχάνει πεδεινά μάλλον, ου μην αλλ' έν γε τους μεγάλοις ".

όρεσιν, οίον Παρνησώ τε και Κυλλήνη και Ολύμπω τώ Πιερικό τε και τώ
Μυσίω και εί που τοιούτον έτερον, άπαντα φύεται διά την πολυειδίαν τών τό
πων έχουσι γαρ και λιμνώδεις και ενύγρους και ξηρούς και γεώδεις και πε
τρώδεις και τους ανά μέσον λειμώνας και σχεδόν όσα διαφοραί της γης έτι
δε τους μεν κοίλους και ευδιεινούς τους δε μετεώρους και προςηνέμους ώστε
δεχόμενα] Αnte h. ν μη αdd. St. ευθενεί] Ρ Sch. in Syll.; ευθηνεί Αld.
τι3ασείαν] Ηaud sine cunctatione dedi Εdd. ο.
hane vocem, a τιθασεύω conformatam ut θε- και μάλλον] U Ε". και om. Αld.
ραπεία a θεραπεύω, 4uae in Lexicis non ex- Εdd. ο.; utrumque om. Ρ.
stat. τιθάσιον UΜ Αld. ; τιθάσευσιν Sch. ; ώς γε - ειπείν] sic corr. Sch, in Syll. :
τιθάσσιoν Η., τιθασσίαν St. Quod Stepha- ώστε τώ τύπω και απλώς ειπείν UΜ: ως εν
nus suspicabatur τιθάσιον dictum esse pro τύπω και απλώς γε ειπείν Αld. Η. St. Sch.
το τίθασον statui mequit cum articulus absit. πλείω και μ.] U Sch.syll.; και om. Αld.
πoτέρως] Αld, Εdd: : πότερον Μ. Εdd., πλείω τούτων μάλ. St.
3. αυτο] U Αld. Η. St. Sch.syll. ; αυτού αλσώδη] Αld. St. Sch. ; ασώδη Η.
corr. Scal., Sch.cont. πεδεινα] πεδεινα, ει in rasura scriptum
φλοιώ] Αld. Εdd.: φλοιοίς Μ Sch. U, πεδινα Αld. Εdd. ο. Ubique in Τheo
ουλότερα] dedi de conj., ορθότερα Αld. phrasto πεδεινός cum diphthongo exhibui,
Η. St., σκολιώτερα e Βod. conj. Sch.: απορ- guam formam cod. U tueri videtur. Duobus
θότερα conj.RConst. - και ante ταύτα οιή. locis C. pl. 3, 6, 6 et 3, 7, 2 clare id scri
St. - C. pl. 6, 11, 8 ή πυκνότης και η ου- ptum dat, ceteris qui sunt octo vel πεδιεινός
λότης γίνεται τών ξύλων. vel πεδινός sed hoc semper in correctione
την άρρενα] UΜV Sch., τα άρρενα Αld. vel rasura... Η, 1, 8, 1, ubί Αld. πεδινών
Εdd. habet, ex Unihil adnotatum est, Ρε πετοι
νών
" formae
ουΕκαι ου
καρύαν] Ρ Η. St. Sch.; καρίαν Αld. mobis receptae favet.
4, έτι τε] UΜV; έτι δε Αld.Εdd. Verbum μεν Η. St. ν

διαφέρει, φuodSch. desiderabat, repetendum οίον] ost h. ν. 1.St. temere addunt τα εν.
ενν. της διαφοράς γινομένης, Παρνησώ] Παρνήσω Μ.
είναι] τα άγρια i. u. add, St. Κυλλήνη] Αld. Εdd.; κυρηνη UΜV, οι/-
ο μεν ούν] USt. Sch. : oύν om. Αld. Η. rena G. - Dein πισερικό Ρ.
ή και άλλως] UΜVSch.syll. : είτε και αλλ. γαρ και] U Sch.syll.: και om, cett.
Αld. Η. St. Sch.cont. πετρώδεις] mΒ. Εdd., πισερώδεις Ρ; πε
ληπτέος] Ρ; ληπτέον Αld. Εdd. ο. ριώδεις Αld. 4

διενέγκοι] corr. Sch. ; διενέγκη Αld. Εdd. ευδιεινούς] Αld. Η. Sch. : ευδεινους U:
- τανύν St. ευδενούς Μ: ευδιαινους St
80 ΤΙΙΕΟΡΙΙΗΑSΤΙ

δύνασθαι παντοία και τα εν τοις πεδίοις φέρειν. ουδεν δ' άτοπον ουδ' ει ένια
μη ούτω πάμφορα των ορών αλλ' ιδιωτέρας τινός ύλης ή πάσης ή της πλεί
στης, οίον εν τη Κρήτη τα Ιδαία κυπάριττος γαρ εκεί και τα περί Κιλικίαν
και Συρίαν εν οις κέδρος ενιαχου δε της Συρίας τέρμινθος, αι γάρ διαφο
ραι της χώρας την ιδιότητα ποιούσιν, αλλ' είρηται το ίδιον ώς επί πάν.
4 Η. 3St. CΑΡ.ΙΙΙ. Ίδια δε τα τοιάδε των ορεινών, α εν τοις πεδίοις ου φύεται, περί
την Μακεδονίαν ελάτη πεύκη πίτυς αγρία φίλυρα ζυγία φηγός πύξος ανδράχλη
μίλος άρκευθος τέρμινθος ερινεός φιλύκη αφάρκη καρύα διοςβάλανος πρίνος.
τα δε και εν τοις πεδίοις μυρίκη, πτελέα λεύκη ιτέα αίγειρος κρανεία θηλυ
κρανεία κλήθρα δρυς λακάρη αχράς μηλέα οστρύα κήλαστρον μελία παλίου
ρος οξυάκανθος σφένδαμνος, ήν εν μεν τώ όρει πεφυκυίαν ζυγίαν καλούσιν, εν
δε τώ πεδίω γλείνον. οι δ άλλως διαιρούσι και έτερον ποιούσιν είδος σφεν
δάμνου και ζυγίας.' άπαντα δε όσα κοινά των ορών και των πεδίων, μείζω
μεν και καλλίω τη όψει τα εν τοις πεδίοις γίνεται, κρείττω δε τη χρεία τή τε
των ξύλων και τη των καρπών τα ορεινά πλην αχράδος και απίου και μηλέας,
αυται δ εν τοις πεδίοις κρείττους ου μόνον τοίς καρπούς αλλά και τοίς ξύλοις,
φέρειν] φέρoν Cam. διοςβάλανος] διός βάλανος Αld. Εdd. :
6. ουδέν ο άτ.] UΜV Αld. Sch. (δε cont. διος β. cum lacuna Ρ2.
δ' syll.) tamen G., ο. και άτ. Cam.: ο γαρ πρίνος] Ρε St. Sch. , πρίνος Αld. Η.
άτ. Η. St.
κρανεία] Αld. Εdd., κρανία Ρε, sed idem
τινός - πλείστης] τινας ύλας ή πάσιν ή deinceps θηλυκρανεία.
τους πλείστοις [τών ορέων] St. λακάρη] ΜVΡε Sch. : lacara G. : λακάθη
εν - τα Ιδαία] dedi de conj. Sch., φui Αld. Η. St. Verba αίγειρος et θηλυκρανεία
ab init. τα εν dedit; τα εν κρήτη τη Ιδαία G. non expressit.
Αld. et U φui Ιδαίαι; in Creta insula circά οστρύα] όστρία Ρ2.
agrum idaeum G.: όρη intra u. add. St. Ά ΜΡΡς : celastrus G. : κύλα
γαρ εκεί] UΜVΡΑld. Sch. St., enim ίύι στρον Αld. Η. -

G.; και εκεί Cam. Ηeins. -
οξυάκανθος σφένδαμνος] corr.Sch. Vocem
και τα] corr. Sch.; και γάρ Αld. Η., γαρ σφένδαμνος in libris omissam supplendam
esse propter sequentia docuit Ρalmer. Εx.
om. St. : et in Cilicia Syriaque cedrus G.
Ρ. 587. οξυάκαρτα άκανθος UΡΑld. Bas.
CΑΡ, ΙΙΙ.' -
πάλίουρος, άκανθος, ην Ρε; οξυάκανθα
άκανθος Cam. Η. In Wo. οξυάκανθος scri
Ρtum est. spina acuta acer G. - Verba
περί την Μακ.] dedi de corr., περί τε Μ. πεφυκ. - γλείνον in U addita a sec. m.
Ρε Αld. Εdd. ; τε u. seclusit Sch., om. ΡSt.
γλείνον] Ρε Αld. Εdd.; γλίνον Ρ.
πίτυς αγρία] αύies pinastrum G. Cf. 1, οι] οι Ρς Αld.
9, 3. πίτις α. Ρ2. δ'Ά
άλλως δι.] dedi cum Sch. in Syll. et
φίλυρα] Ρε Αld. Sch.syll., φιλύρα Sch. G. αίει αίtter distinguant. J" ως
C0nt. -
δι. UΜVP2: 0" αύδι. Αld. Εdd. ο.
φηγός] em. Scal. RConst. Εdd., πηγός * τα εν τοις] ά εν τοις St.
τη χρεία] UΜVΡ Sch.; om. Αld.; τη χρή
UΡς : π "ν, π γος Μ; πυγός Αld. : /agus σει Η. St.; ί; χρεία δε κρείττω Ρ2.
G. Bas, sed in Tarvis omissum. cf. 5, 1, 2. τή τών] UΡε: τη om. Αld. Εdd.
ανδράχλη] Vide ad 1. 5, 2. ανδράχνη Ρε αχρίδος μηλέας]. Ρε ΡΑld.; αχράδος και
ΡΑld. Εdd. - μίλoς om. Ρ2. seclusit Sch. : om. G. ; απίου damnatum in
m Βod. om. St. -

τέρμινθος] τράμινθος P2. εν τοις πεδίοις] U Sch.syll. ; εν τοις πε
έρινεός] Μeurs. Τheophr. p. 87 e Μaerob. δεινοίς Αld. Εdd.
Sat. 2, 14 πρίνος substituere jubet. - έρι
νός Ρ2.
λύνον τοις] Η. St. Sch., μόνον εν τοις
ΗΙSΤΟR. ΡLΑΝΤ. ΙΙΙ. 3. 81

εν γαρ τοίς όρεσι μικραι και οζώδεις και ακανθώδεις γίνονται πάντα δε και
εν τοις όρεσιν όταν επιλάβωνται των οικείων τόπων και καλλίω φύεται και
ευθενεί μάλλον ώς δε απλώς ειπείν τα εν τοις ομαλέσι των ορών και μάλιστα,
των δε άλλων τα εν τοις κάτω και κοίλοις τα δ' επί των άκρων χείριστα, πλην
εί τι τη φύσει φιλόψυχρον, έχει δε και ταύτ' αυ τινα διαφοράν εν τοις ανο
μοίοις των τόπων υπέρ ών ύστερον λεκτέον νύν δε διαιρετέον έκαστον κατά
τας διαφοράς τας ειρημένας, αείφυλλα μεν ουν εστι των αγρίων α και πρό
τερον ελέχθη ελάτη πεύκη πίτυς αγρία πύξος ανδράχλη μίλoς άρκευθος τέρ
μινθος φιλύκη αφάρκη δάφνη φελλόδρυς κήλαστρον οξυάκανθος πρίνος μυρίκη,
τα δε άλλα πάντα φυλλοβολεί, πλην εί τι περιττόν ενιαχού, καθάπερ ελέχθη
περί της εν τη Κρήτη πλατάνου και δρυός και είπoυ τόπος τις όλως εύτροφος.
κάρπιμα δε τα μεν άλλα πάντα περί δε ιτέας και αιγείρου και πτελέας ώςπερ
5. Η.
ελέχθη διαμφισβητούσιν, ένιοι δε την αίγειρον μόνην ακαρπείν φασιν ώςπερ και
οι εν Αρκαδία, τα δε άλλα πάντα τα εν τοις όρεσι καρποφορείν, εν Κρήτη δε και
αίγειροι κάρπιμοι πλείους εισί μία μεν εν τώ στομίω του άντρου του εν τη
"Ιδη, ενώ τα αναθήματα ανάκειται, άλλη δε μικρά πλησίον απωτέρω δε μά
λιστα δώδεκα σταδίους περί τινα κρήνην Σαύρου καλουμένην πολλαί εισί δε
και εν τώ πλησίον όρει της Ίδης εν τώ Κινδρίω καλουμένω και περί Πραισίαν
δε εν τοις όρεσιν, οι δε μόνον των τοιούτων την πτελέαν κάρπιμον είναι φασι,
καθάπερ οι περί Μακεδονίαν μεγάλη δε διαφορά προς καρπόν και ακαρπίαν
και ή των τόπων φύσις, ώςπερ επί τε της περσέας έχει και των φοινίκων ή
μεν εν Αιγύπτω καρποφορεί και εί που τών πλησίον τόπων, εν Ρόδω δε μέχρι
και οξ.] U Sch.syll.: και om. Αld. Εdd. Sch. i. u. inseruit. Sed debebat τής εν Συ
εν τοις] και τι εν τ. conj. Schn. βάρει δρυός scribere.
ευθενεί] U, superscriptο ευθηνεί, φuod όλως] UP Αld. : όλος Cam. Sch.cont.
Αld. Εdd. exhibent.
4. ένιοι δε) UΜV Sch. ; δε om. Αld. Εdd.
τα εν τοις - κοίλοις] inter τα et εν bis
i. u. inseruit μεν Sch. οι εν Α.] αι εν Α. St.
τών] ante άκρων om. St. τού εν τη Ιδη!. Sch.: τού εν τω Ίδη U;
3. ταύτ'αύτινα] dedi de conj.; ταύτα αυ τού εν τώ 10ης ΜV: εν τη Ιδη, omisso του,
Αld. Η. St.
τών Αld. Η. Sch : ταύτα τοιαύτην St. Schn.
malebat τα τοιαύτα νε! ταύτα την αυτήν. μννοι) UΜV Sch.syll.; κεδρίω Αld.
Cf. 4, 1, 3.
υπέρ ών] USch.; ύ. ώ Μ: ύ. oύ Αld. Εdd. Πραισίαν] corr. Μenrs. Creta p. 107; τι
ελάτη] UΜVΡ St. Sch. : om. Αld. Η. ρασιάν UΜV Αld. : Τιρεσίαν.Η: St.: Τειρε
σίαν Sch. Sed in Syll. ex Urb. Ταρασιαν
ανδράχλη] U scriptον superλ; ανδράχνη Jubet reponere.
Αld. Εdd. ο. μόνον] UΜVP: μόνην Αld. Εdd.
φελλόωρυςl corr Βod, ex 1, 9, 3 St. Seh;; οι περί Μ.] αι περί Μ. St.
φελλός δρυς U (ΜV!) Αld., φελλός δρός Η. 5 περσέας] de coni, R Const. St. ;, περ
κήλαστρον] Αld. Η. Sch. : κήλαστρος UP σείας U: περσίας Αld. Sch. : persica G. Vi
St. : κύλαστρος Μ., detur eadern esse hacc arbor et illa, μrae
οξυάκανθος] οξυάκανθα St. 4,2, 5 describitur, ubi omnes περσέα habent.
πρίνος] πρίνος Αld. Η. πέρσιον, φuod est 2, 2, 10, forlasse fructum
τη κρ.] UΜV Sch.syll. : τη om. Αld. Εdd. vocari, interpretes animadverterunt.
δρυός] Εκ 1, 9, 3 R Const. et Μenrs, και τών] και επί των St.
Τheophr. p.87 κddi volunt εν Συβάρει, φuod πλησίον] UΡSch. : πλησίων Αld. Εdd. "
- 6
82 ΤΗΕΟΡΗRΑSΤΙ

του ανθείν μόνον αφικνείται. o δε φοίνιξ περί μεν Βαβυλώνα θαυμαστός, εν
τη Ελλάδι δε ουδε πεπαίνει, παρ' ενίοις δε όλως ουδε προφαίνει καρπόν.
ομοίως δε και έτερα πλείω τοιαύτ' εστίν επεί και των ελαττόνων ποαρίων
και υλημάτων εν τη αυτή χώρα και συνόρω χώρα τα μεν κάρπιμα τα δ' άκαρπα
γίνεται καθάπερ και το κενταύριον εν τη Ηλεία, το μεν εν τη ορεινή κάρπι
μον το δ εν τω πεδίφ άκαρπον αλλά μόνον ανθεί, το δ εν τοις κοίλοις τόποις
ουδ' ανθεί πλήν κακώς. δοκεί δ' ουν και των άλλων των ομογενών και εν μιά
προςηγορία το μεν άκαρπον είναι το δεκάρπιμον, οίον πρίνος ο μεν κάρπιμος
7. 6.Η. ο δ' άκαρπος και κλήθρα δε ώςαύτως ανθεί δ άμφω σχεδόν δε όσα καλού
σιν άρρενα των ομογενών άκαρπα τούτων τα πολλά τα μεν ανθείν φασι τα δ'
ολίγον τα δόλως ουδ ανθείν τα δε ανάπαλιν, τα μεν άρρενα μόνα καρποφο
ρείν, ου μην αλλ' από γε των ανθών φύεσθαι τα δένδρα, καθάπερ και από των
καρπών όσα κάρπιμα και εν αμφοίν ούτως ενίοτε πυκνήν είναι την έκφυσιν
ώςτε τους ορεοτύπους ου δύνασθαι διϊέναι μη οδοποιησαμένους, αμφισβη
τείται δε και περί των ανθών ενίων ώςπερ είπομεν, οι μεν γαρ και δρύν αν
θείν οίονται και την ηρακλειώτιν καρύαν και διοςβάλανον έτι δε πεύκην και πί
τυν οι δ ουδέν τούτων αλλά τον ίoυλoν τον εν ταις καρύαις και το βρύον το
δρύινον και τον κύτταρον τον πιτύίνον όμοιον και ανάλογον είναι τοις προαπο
πτώτοις ερινοίς, οι δε περί Μακεδονίαν ουδε ταύτά φασιν ανθείν άρκευθον
οξύην αρίαν σφένδαμνον ένιοι δε τας αρκεύθους δύο είναι και την μεν έτέ
ραν ανθείν μεν άκαρπον δ' είναι, την δε ετέραν ουκ ανθείν μεν καρπόν δε φέ

"Ρόδω] RConst. Η. St. Sch.: ,,in Rhodo tur G. Vitium φuod hic subest nondum
6aza" mΒas.: ρόα Αld. tollere contigit.
φοίνιξ] φοίνιξ Αld. ενίοτε] U Αld. : ένιότε Sch.
S θαυμαστός] U Αld. Sch. : θαυμαστώς Η. ου δυν.] UΜVSch.syll., μη δυν. Αld. Εdd.
t.
" αμφιςβητείται] U Η. St. Sch. ; αμφις
ουδε προφ.] ουδένα προφ. St. βητεί Αld.
" έπει καιI corr. Sch. : έπει δε και Αld. ηρακλειώτιν] ηρακλεωτικήν St.
Η. , έτι δε και St. ; nam et inter minora G.
ποαρίων] Η. St. Sch. ; minora herbarum
δρύινον] ΡΕdd. post Η., δρύϊον Αld.
G., παρίων UΜV Αld., ποωδών conj. Scal. όμοιον] sic correxi; όμοίαν U Αld. Η. :
εν τή - συνόρω χωρα) Αld. Η. Sch. , εν
Ε" και ανάλογα St., όμοια και ανάλογον
CΗ.

πή αυ, ή και συν.χ. St. προαποπτωτοις] corr. Sch.syll. ex U, etsi
κενταύριον! Ρε Αld. Εdd. , κενταύρειον Ρ. in Αuctar. et Αppend. nihil de hac scriptara
Η Ε δ' εν τοις] ΜV Sch.; τα δ' εν τοις Αld. monuiti προαπτώτοις ΜV Αld., προπτώτοις
. St. Η. St. Sch.
πρίνος] St. Sch., πρίνος U, πρίνος Αld.Η. ερινοίς] St. : ερινεούς Αld., ερίνοις Sch.
" σχεδόν δε - ανάπαλιν] ita dedi cum οξύην] Η. St. Sch. ; οξύνην ΜV Αld.
Αld., sed ουδ' pro ουκ ex Uscripsi; Jε
superscr, in Μ; mutato ordine άκαρπα τα αρίαν] dedi de conj. Schneideri. οξύην
πολλά τούτων τα μεν - dein οι δ' αναπ, αγρίαν Η. Sch. φαae discernenda esse ut
scripsit Sch.; ομογενών τούτων, τα πολλά duarum arborum nomina praecepit Ρalmer.
άκαρπά έστι και τα μεν St. ; ./ere ανfen Εx: p, 588. οξύνην αγρίαν σφ. Αld. St. Cf.
omnes quas - masculas υocant, steriles o. 10 in. - σφέδαμνον Αld., corr. a Βas.
πmagna er parte υίdentur, earumque alias τας αρκ.] τας σαρκεύθους U.
αύunde.florere - α/firmant. Contra in
fer alias mares tantum fructificare putan
Η Ε μεν ετέραν] UΜV Αld. Sch., μεν σm.
. St.
ΗΙSΤΟR. ΡΙ,ΑΝΤ. ΙΙΙ. 4. 83
» ν " - « Α" "

ρειν ευθύς προφαινόμενον, ώςπερ και τάς συκάς τα ερινά συμβαίνει δουν
σ' "ν Α' - -' ". ". -

ώστε επί δύο έτη τον καρπόν έχειν μόνον τούτο των δένδρων. ταύτα μεν ουν
επισκεπτέον,
CΑΡ. ΙV. Η δε βλάστησις των μεν άμα γίνεται και των ημέρων των δε
μικρον επιλειπομένη των δ ήδη πλέον, απάντων δε κατά την ηρινήν ώραν.
αλλά των καρπών ή παραλλαγή πλείων ώςπερ δε και πρότερον είπομεν, ου
κατά τάς βλαστήσεις αι πεπάνσεις αλλά πολύ διαφέρουσιν έπει και των οψι
καρποτέρων, αδή τινές φασιν ενιαυτοφορείν, οιον άρκευθον και πρίνον, όμως αι
βλαστήσεις του ήρος, αυτά δ’ αυτών τα ομογενή τώ πρότερον και ύστερον
διαφέρει κατά τους τόπους, πρώτα μεν γαρ βλαστάνει τα εν τοις έλεσιν, ώς
οι περί Μακεδονίαν λέγουσι, δεύτερα δε τα εν τοις πεδίοις, έσχατα δε τα εν
τοίς όρεσιν αυτών δε των καθ' έκαστα δένδρων τα μεν συναναβλαστάνει τους
ημέρoις οιον ανδράχλη αφάρκη αχράς δε μικρώ ύστερον της απίου, τα δε
και προ ξεφύρου και μετά πνοας ευθύ ξεφύρου και πρόζεφύρου μεν κρανεία
και θηλυκρανεία, μετά ζέφυρον δε δάφνη κλήθρα, προ ισημερίας δε μικρόν
φίλυρα ζυγία φηγός συκή πρωίβλαστα δε και καρύα και δρυς και ακτέος,
έτι δε μάλλον τα άκαρπα δοκούντα και αλσώδη, λεύκη πτελέα ιτέα αίγειρος,
πλάτανος δε μικρώ οψιαίτερον τούτων, τα δε άλλα ώςπερ ενισταμένου του
ήρος, οίον έρινεός φιλύκη οξυάκανθος παλίουρος τέρμινθος καρύα διοςβάλα
νος μηλέα δ' όψίβλαστος οψιβλαστότατον δε σχεδόν ίψος αρία τετραγωνία θύεια
μίλος, αι μεν ουν βλαστήσεις ούτως έχουσιν αι δε ανθήσεις ακολουθούσι μενώς
ειπείν κατά λόγον, ου μην αλλά παραλλάττουσι, μάλλον δε και επί πλέον η
τα ερινά] Ρ; τα έρινεά Αld., τα έρινα και om. Αld. Η. : κρανεια και θηλυκρανεια,
Sch.syll. , και τους ερινέους St. bis i supra ει scripto U.
συμβαίνει δ' ουν] dedi de conj., συμ δίφνη] και add. St.
βαίνει σχεδόν UΜV Αld., συμβαίνειν δε κ ήθρα] κληθρα scriptο ει super η U.
σχεδόν Η.St. Sch.; itaque pene/ieri, μt G. φηγός] φυγός Cam.
των δένδρων] UΜV Sch.: το δένδρον ακτέος] ΜV Αld. : κτεος cum α superscr.
Αld. Η. St. - U: "ambucus G., unde άκτη Η. St. ; ακτή
Schn. Servavi librorum scripturam ; forsan
CΑΡ. ΙV. aliud subest: conjeci olim κότινος.
γίνεται] των αγρίων ineple add. St. τα άκαρπα δοκούντα και αλσώδη) dedi de
ώςπερ δε - ου κατα] Αld. Εdd.: δε om. conj.: τα ακ. τα δοκ. και αλσ. UΜΡ, τα άκ,
UΜV. Ωuare Schn. in Comm. scribi voluit τα δοκ. αλσώδη Αld. Η. St. , τα αλσώδη τα
ώςπερ και -ουδε κατά, in Syll. vero ώςπερ άκαρπα δοκούντα Schn.
και - ου γαρ κατα; φuod et antea dirt οψιαίτερον] ΜΑld. Sch. : οψαίτερον Η.
πιus. non enim G.
τα δε άλλα ώςπερ, ενισταμένου] dedi de
πρίνον] Αld. St. Sch., πρίνον Η. conj. , τα δε άλλως περ' ενιστ. U, τα δε άλ
*. ανδραχλη] ανδράχνη Αld. Εdd. ο. λως περιενισταμένου ΜΑld. Η., τα δε άλλα
αφάρκη] UΜVΡmBas, Sch.; apharca G. , περιενισταμένου Sch.
αβάρκή Αld. Η. St. guod correxerat Palmer. οξυάκανθος] - άνθη St.
Εx. p.588. οψιβλαστότατον] -τατα St.
και προ ζεφ.] και προς ζεφ, U. Ρost ζε θύεια] θυία St. Cf. Lobeck ad Phryn.
φύρου additur μεν in Αld. Εdd., φuod om. p. 165.
UΜVΡ Sch. -

3. μεν ως ειπ.] UΜV Sch. ; μεν οm. Αld.
ευθύ] U; ευθύς Αld. Εdd. ο. Εdd.

κρανεία και θηλυκρανεια] ΜVΡ St. Sch. ; δε και επί] USch.syll. ; και om. Αld. Εdd.
6 θ
84 ΤΗΕΟΡΗRΑSΤΙ

των καρπών τελείωσις. κρανεία μεν γαρ αποδίδωσι περί τροπάς θερινας ή
πρώίος σχεδόν ώςπερ πρώτον η δ' όψιος, ήν δή τινες καλούσι θηλυκρανείαν,
μετ' αυτό το μετόπωρον έστι δε ο ταύτης καρπός άβρωτος και το ξύλον ασ
θενές και χαύνον τοσαύτη δη διαφορά περί άμφω τέρμινθος δε περί πυρου
αμητόν ή μικρώ οψιαίτερον αποδίδωσι και μελία και σφένδαμνος του θέρους
τον καρπόν κλήθρα δε και καρύα και αχράδων τι γένος μετοπώρου δρυς δε
και διοςβάλανος οψιαίτερον έτι περί Πλειάδος δύσιν, ώςαύτως δε και φιλύκη και
πρίνος και παλίουρος και οξυάκανθος μετά Πλείαδος δύσιν η δ' αρία χειμώ
νος αρχομένου και η μηλέα μεν τοις πρώτοις ψύχεσιν, αχράς δε οψία χει
μώνος ανδράχλη δε και αφάρκη το μεν πρώτον πεπαίνουσιν άμα τώ βότρυϊ
περκάζoντι, το δε ύστερον, δοκεί γάρ ταύτα δίκαρπα, αρχομένου του χειμώ
νος, ελάτη δε και μίλoς ανθουσι μικρόν πρό ηλίου τροπών και της γε ελά
της το άνθος κρόκινον και άλλως καλόν τόν δε καρπόν αφιάσι μετά δύσιν
Πλειάδος, πεύκη δε και πίτυς προτερούσι τη βλαστήσει μικρόν, όσον πεντε
καίδεκα ημέραις, τους δε καρπούς αποδιδόασι μετά Πλειάδα κατά λόγον.
ταύτα μεν ουν μετριωτέραν μεν έχει παραλλαγήν πάντων δε πλείστην η άρ
κευθος και η κήλαστρος και η πρίνος ή μεν γαρ άρκευθος ενιαύσιον έχειν δοκεί,
περικαταλαμβάνει γαρ ονέος τον περυσινόν ώς δέ τινές φασιν ουδε πεπαίνει, δι δ
και προαφαιρούσι και χρόνoντινατηρούσιν εάν δε εά επί του δένδρου τις αποξη
κρανεία] Αld. : κρανεια eum superscripto οξυάκανθος] - ανθη St.
i U, κράνεια Sch. - Dein Ά οιn. ΜΡ. ή μηλέα] U; ή om. cett.
οψία] οψίου ξ. Μalim η οψία. pirus se
σχεδόν ώςπερ πρώτον) Αld. Η. et Sch.
cum lacunae signo. ,,Μanifesto vitiosa et rolina esf: φιμήppe 4μae hyenιe sua per/icίι
sensu cassa Sch.: σχεδόν ούτως ή πρωίω μona G.
τερον St. G. haec omisit, Plinius, 16, 26: ανδρώχλη] ανδ άχνη Αld. Εdd. ο.
το πεν Ά τον μεν πρ. et τον δε
Cornus enim circa so/stitia redditprimo
σandidum postea sanguίηeum. ύστερον Sch.
ή 0' όψιος] ώ" cum St. Schn. interserui. ύστερον] ανθούντι add. Αld. Η. et G. :
ην Jή τινες] Used Jη in rasura, Αld. Εdd. Schn. lunulis seclusit, St. praceunte Sal
- θηλυκράνειαν Sch., paroxyton. Αld. : θη masio eum Βodaeo περκάζoντι ή ανθούντι,
λυκρανειαν cum superscripto i U. το δ' ύστερον, δοκεί etc. Ρlinius 13, 22 ver
χαύνον] Post άμφω e vers. G. eum marι bum illud non expressit.
/ίνιμίεsίιιιμη είt άρρενι δή σκληρότατον " ελάτη δε! scripsi de conj. : ελάτη γαρ
add. Η. St.: τώ δ' αρρενι σκληρότατον ί. u. Αld. Εdd. ο. : abies et fa.rus G. Ceternmη
add. post χαύνον Sch. quae Seqnntur και της - καλον a glossatore
δή διαφ.] U, Sch. invitus, voluit enim δή profecta esse videntur.
ή διαφ. dare; δ' η διαφ. Αld. Η : Jε η δ. St. δίκαρπα] δικαρπείν St.
*, ή μικρώ] U Sch.syll. , ή και μ. Αld. αρχομένου] ερχομένη Μ.
Εdd. ο. -
κρόκινον] corr. e vers. G. et 1, 13, 1 Η.
αποδίδωσι και μ.] , U Sch.syll. , αποδί St. Sch. : κόκινoν Μ; κόκκινον Αld.
δωσι μελία Αld. Π. Sch.: οψιαιτερον με λία αποδιδόασι] corr. Sch. , αποδίδωσι Αld.
ωε και σι ένδαμνος του θέρους αποδίδωσι τ. Εddl.
κ. St. Ceterum Structura verbornm haud
concin na est. μεν έχει παραλλαγήν] U Sch.syll. ; μεν
ct παραλλάγην om, Αld. Εdd., ε, διαφοραν
σφένδαμνος] St. Sch.: σφέδαμνος Αld. Sch. cont. -μετριώτερον πάντων δε όψιαι
Βas. ΙΙ. : σφ έθαμνον Ρ. τατα ή αρ. St. -

και] post καρύα om. Η. ή πρίνος] UΜVΡ Sch. : ή om. Αld. Εdd.:
έτι Αld. Εdd. : ότι UΜV. πρίνος Η.
τρίνος] Αld. St. Sch. : πρίνος Η. ιά] om. Bas.
ΗΙSΤΟR. ΡΙ. ΑΝΤ. ΙΙΙ. 5. 85

ραίνεται. φασί δε και την πρίνον οι περί Αρκαδίαν ενιαυτό τελειoύν άμα
γαρ τον ένoν πεπαίνει και τον νέον υποφαίνει ώςτε τοις τοιούτοις συμβαίνει
συνεχώς τον καρπόν έχειν, φασί δέ γε και την κήλαστρον υπό του χειμώνος
αποβάλλειν οψίκαρπα δε σφόδρα και φίλυρα και πύξος, τον δε καρπόν άβρω
τον έχει παντί ζώω φίλυρα θηλυκρανεία πύξος. οψίκαρπα δε και κιττός
και άρκευθος και πεύκη και ανδράχλη. ώς δε οι περί Αρκαδίαν φασίν, έτι
τούτων οψικαρπότερα σχεδόν δε πάντων όψιαίτερα τετραγωνία θύεια μίλoς.
αι μεν ουν των καρπών αποβολαι και πεπανσεις των αγρίων τοιαύτας έχoυσι
διαφοράς ου μόνον προς τα ήμερα αλλά και προς εαυτά.
CΑΡ. V. Συμβαίνει δ' όταν άρξωνται βλαστάνειν τα μεν άλλα συνεχή τήν τε
βλάστησιν και την αύξησιν ποιείσθαι, πεύκην δε και ελάτην και δρύν διαλεί
πειν και τρείς ορμάς είναι και τρείς αφιέναι βλαστούς, δι' δ και τρίςλοποι πάν
γαρ δη δένδρον όταν βλαστάνη λοπά πρώτον μεν άκρου έαρος ευθύς ισταμέ
νου του Θαργηλιώνος, εν δε τη "Ιδη περί πεντεκαίδεκα μάλιστα ημέρας μετά
ΧΣ - Ν. -Α - , -4 - " "

δε ταύτα διαλιπόντα περί τριάκοντα ή μικρό πλείους επιβάλλεται πάλιν άλλους
ν » ) ν - " - - - -

βλαστούς
Σ. ν
απ' άκρας της κορυνήσεως της επί τω προτέρω βλαστώ και τα
ν Υ " " -' ν "

μεν άνω τά δ' εις τα πλάγια κύκλω ποιείται την βλάστησιν, οίον γόνυ ποιησά -

μενα την του πρώτου βλαστού κορύνην ώςπερ και η πρώτη βλάστησις έχει.
" φασί δέ γε] U; cett. om. γε. praecedentis clausulam, Sed in Αppend.
την κήλαστρον] UΡΕdd. post Η. : κήλα Schn. inter scripturas Urbinatis ab Αιnatio
στον Αld. adnotatas refert τετραγωνίεια.
υπό του χειμώνος] ΜV Αld. Sch., υπό πεπάνσεις των αγρίων] Verba τών αγρί
τον χειμώνα Η. St. ων huc transposuit Sch., in Αld. Εdd. male
οψίκαρπα] U; οψίκαρπον Αld. Εdd. post ήμερα posita.
φίλυρα] Αld. Εdd. και πύξος και φίλυρα CΑΡ. V.
St. Sch. φιλυρέα conj.
τον δε κ.] Ηaec ita scr. St. (τον δε κ. - άρξωνται] άρξoνται Η. eum Cam.
ζώω ή φίλυρα) και θηλύκρανεία οψίκ. - την τε] em. Sch.; τηνγε U; την γε Αld.
θηλυκρανεία cum superscripιο ι U. Εdd. ν -

οψικαρπα] U St. et Sch.: praeenntibns ώρύν] δρύν U.
Scalig. et Ρalmer. Εx. p. 588. οξύκαρπα τρίςλοποι] corr. Sch.: τρίςλοιποι UΜεV;
Αld. Η. - -
τρίς, ιποι Μ1, Αld. Εdd.: τριςλοιπει και
και άρκ.-ανδρώχλη] uncis seclusitSch.; λοιπά margo U ex relat. Αmati.
- ανδράχλη U; ανδοίχνη Αld. Εdd. ο; λοπά] Sch.: λοιπά Μ1 et 2 V: λοιπαί U:
Cum verba τον δε καρπόν - πύξος rem ad λιπά Αld. Εdd. Gf. 4, 15, 3. Βod. probabat
hunc locum non pertinentem explicent, at τρίξλιποι et λιπάν a pingui genitalique hu
more subeunte.
φue in proximis recoquantur quae supra.iam -

allata sunt, vix dubitari potest, φuin haeo άκρου έαρος] corr. R Const. Η. St. Sch. :
particula contextui male assuta sit, φuae ab άκρού αέρος V Αld.
interpretatore sciolo vel compilatore pro ημέρας] ημέραις Ε.
fecta quocunque modo in textum irrepsit. διαλιπόντα ΓUV Sch. ; διαλείποντα Αld.
Ωuamobrem verba τον δε καρπόν - και αν Εdd.
δράχλη resecanda esse videntur. άλλους βλ.] άλλα βλ. ΜV.
όψιαίτερα "φ ωνία] Schn. corr. in κορυνήσεως] emend, Schn. , κορύνης έως
Syll., in cont. habuit οψιέστερα τετράγ, UΜV; κορυφής έως Αld. Η..; κορυφής έως
όψίστερα γωνιεια U ; οψίτερα γωνία 1V; της [αχχής] επί St.
οψιαίστερά γ. Ρ; όψιέστερα γωνία Αld. Η. τα πλάγια) Sch.: τα om. Αld. Εdd.
τετραγωνία conj, Scal., mBod. St. Vidos ποιησάμενα] U St. Sehn.; , ποιησάμεναι
literas τετρα excidisse propter similem verbί Αld. Η. - Ρost h. v. κατα add. St.
86 ΤΗΕΟΡΗRΑSΤΙ

2 γίνεται δε τούτο περί τον Σκιρροφοριώνα λήγοντα κατά δε ταύτην την βλά
στησιν και η κηκίς φύεται πάσα, και η λευκή και η μέλαινα φύεται δε ώς
επί το πολύ νυκτός αθρόος εφ' ημέραν δε μίαν αυξηθείσα, πλην της πιττοει
δούς, εάν υπό του καύματος ληφθή ξηραίνεται, και αναυξης επί το μείζον,
εγίνετο γάρ αν μείζων τώ μεγέθει. διόπερ τινές αυτών ου μείζον έχουσι κυά
μου το μέγεθος, η δε μέλαινα και επί πλείους ημέρας έγχλωρός εστι, και
αυξάνονται και λαμβάνουσιν ένιαι μέγεθος μήλου. διαλείποντα δε μετά τούτο
περί πεντεκαίδεκα ημέρας πάλιν το τρίτον επιβάλλεται βλαστούς'Εκατομβαιώ
νος, ελαχίστας ημέρας των πρότερον ίσως γαρ εξ ή επτά το πλείστον η δε
βλάστησις όμοία και τον αυτόν τρόπον παρελθουσών δε τούτων ουκέτι εις
και μήκος αλλ' εις πάχος η αύξησις τρέπεται, πάσι μεν ούν τους δένδροις αι
βλαστήσεις φανεραι, μάλιστα δε τή ελάτη και τη πεύκη διά το στοιχείν τα
γόνατα και εξ ίσου τους όζους έχειν ώρα δε και προς το τέμνεσθαι τα ξύλα
τότε διά το λοπάν εν γαρ τοις άλλοις καιροίς ουκ ευπεριαίρετος ο φλοιός,
αλλά και περιαιρεθέντος μέλαν το ξύλον γίνεται και τη όψει χείρον επεί και
πρός γε την χρείαν ουδεν, αλλά και ισχυρότερον εάν μετά την πέπανσιν των
4. υg καρπών τμηθή ταύτα μεν ουν ίδια των προειρημένων δένδρων, αι δε βλα
στήσεις αι επί κυνι και αρκτούρω γινόμενα μετά την εαρινήν σχεδόν κοιναι
πάντων ένδηλοι δε μάλλον εν τοις ημέρoις και τούτων μάλιστα συκή και αμ
πέλω και ροιά και όλως όσα ευτραφή και όπου χώρα τοιάυτη δι δ και την επ'
αρκτούρω πλείστην φασί γίνεσθαι περί Θετταλίαν και Μακεδονίαν άμα γαρ

Σκιρροφοριώνα]Αld. Εdd.: σιφορίωνα U. λοπάν] Schn , λοιπόν UΜV, λιπάν Αld.
* κηκίς] Sch. ; κηκίς in rasura U; κικις πρός γε] Sch.: πρός τε Αld, Εdd: Sch.
Αld. Εdd. - - seclusit και et post ουδεν add. διαφέρει,
nam ad usum quίdem non rg/ert G.
αθρόος] U; αθρόως Αld. Εdd. ο. * ταύτα μεν ουν] U, oύν om. Αld. Εdd.
πιττοειδούς]
δους UΜV
Η. St. Schn. - Αld.
Ρost Sch.syll.; πιττώ-
h. ν. ή iiisor. St. πΆ" em. R Const. St. Sch.; καρ
δένδ Σonst. St. Sch. : -

επι το μ.] εστί το μ. St. αι δε βλαστήσεις αί) U Sch. e conj.: αι
μείζων το μ.] μείζω scriptο ν super ω U. δε oum Iacuna Αld.: αίθε sine lacuna ΜV,
έγχλωρος] de coni, Coraii dedit Schn. αι δε βλαστήσεις Εam. Η. St.
syll.; εύχλωρος Αld. Εdd. επί κυνι] Com.; 8 corr, Scal. H.St.Sch.;
αυξάνονται] UΜVΡ Sch.syll. , αυξάνεται επι νυνι Αld: Bas. : om. G.
Αld . Εdd. αρκτούρω]St. Schn. : αρκτούρωι U, αρκ
ένιαι] om. St. Sch., ένια Αld. Η. τούρων ΜV Αld.
διαλείποντα] em. St. Schn.; διαλείπουσαι ένδηλοι] ΜV; εύδηλοι Αld. Εdd. ο. : έν
Αld. Η. δηλα U.
το τρίτον] τον τρίτον Βod. - αμπέλω] UΜV St. Sch. de corr. RConst.;
Υ: . : άμπελος Αld. Η.
ελαχίστας - πρότερον] Vitium subesse λοιά] Μ: όοιαι U: όοί - "
videtur. G.: multo pauctoribus quamprius. και όριο) ροια, U, όοία St., ρόα Sch.;
Συ ροιά Αld. Η. ; και ροιά om. Ρ.
ίσως] UΜV Αld. St. Sch.;
βλάστησις] ταύτης add. i. u.ίσους Η. - και όλως] και - όλως volai R Ο
St. ς] και τοις όλως voluit R Const.,
male. - ευτρεφή V.
παρελθουσών] USch.syll. : ελθουσών Αld. χώρα] RConst, maluit ώρα, temere. Ρο
ει πάσJπάσαι
ο. -

Η.
tius ή χώρα scriberes.
φ, γίνεσθαι] UV m Βod. St. Sch., φ. γε
εύπεριαίρετος] ευπεριαίρετως Cam. νέσθαι Αld. Η.
ΗΙSΤΟR. ΡΙ,ΑΝΤ. Ι11. 5. 87

συμβαίνει και το μετόπωρον καλόν γίνεσθαι και μακρόν, ώστε και την μαλα
κότητα συμβάλλεσθαι του αέρος, επει και εν Αιγύπτω διά τουθ ώς ειπείν
αιει βλαστάνει τα δένδρα ή και μικρόν τινα διαλείπει χρόνον, αλλά τα μεν περί
τάς εκβλαστήσεις ώςπερ είρηται κοινά, τα δε περί τας διαλείψεις από της
πρώτης ίδια των λεχθέντων, ίδιον δ' ενίοις υπάρχει και το της καλουμένης
κάχρυος, οίον τοίς τε προειρημένοις έχει γαρ και ελάτη και πεύκη και δρυς
και έτι φίλυρα και καρύα και διοςβάλανος και πίτυς. αυται δε γίνονται δρυί
μεν προ της βλαστήσεως υποφαινούσης της ήρινής ώρας, έστι δ ώςπερεί
κύησις φυλλική μεταξύ πίπτουσα της εξ αρχής εποιδήσεως και της φυλλικής
βλαστήσεως τη δόη εστί του μετοπώρου μετά την φυλλοβολίαν ευθύς λιπαρά
τις και ώςπερ επωδηκυία, καθαπερανει μέλλουσα βλαστάνειν, και διαμένει τον
χειμώνα μέχρι του ήρος, η δε ηρακλεωτική μετά την αποβολήν του καρπού φύει
το βοτρυώδες ηλίκον σκώληξ ευμεγέθης, εξ ενός μίσχου πλείω δή, α καλούσί
τινες ιoύλους, τούτων έκαστον εκ μικρών σύγκειται μορίων φολιδωτών τη τάξει 6.

καθάπερ οι στρόβιλοι της πεύκης, ώστε μη ανομοίαν είναι την όψιν στροβίλω
νέω και χλωρώ πλην προμηκέστερον και σχεδόν ισόπαχες διόλου τούτο δε

μετόπωρον] εκεί add. St. ιδιότητι in Αld., αι ea proprietate G., φuod
ν ν -- e literarum vestigiis in τη σ' όη εστί mutavi.
και μακρόν και on. Η τη ιδιότι δε dedit St., φui deϊnde ευθύς
συμβάλλεσθαι] συμβάλεσθαι Μ. ώςπερ om. Dein ευθύς αι παρ' αυτής Αld.;
αιει] UΜ; αει Αld. Εdd. ο. - ευθύς ο παρ' αυτής Η. Sch.coht. , ευθύς αι
παρά της U, undeSchn. in Αuct. emendavit
διαλείπει χρόνον] διαλει χρόνον, syllaba ε. λιπαρά, φuibus ipse addidi τις.
πει superscripta, ν Α"

5. διαλεί ] διαλή
- Ρ διαμένει] corr. St. Schn. , διαμένειν Αld.
- έις Οι αλήψει
ιαλείψεις] εις 1". ή δε ηρακλεωτική] UΜV Αld., τη δε ήρα
ίδια] U; de corr, RConst, St. Sch., είδη κλεωτική Η. St. Schn.
V Αld. Η; τών πρώτης είδι Μ. Ε
" - αί φύει] dedi de conj. : φύεται Αld. Εdd. ο.
φίλυρα] Αld. Cam., φίλλυρα Βas. Ηaec facilior visa έριτέοίο φuam mutatio
και πίτυς] Αld. Εdd., και om. UΜ. (231SUlS.

αύται δε γίνονται] U Αld. , αύτη δε γίνε- βοτρυώδες] UΜV Αld. Sch.syll., βρυώδες
ται e conj. RConst. St. Sch. correxerunt R Const. Palmer. Εx. p. 589 et
Salmas. Εx. p 422 Sch.cont.; ρυώδες Η. :
έστι-φυλλική] Sch. , έστι corr, RConst., τι βρυώδες St.; racematum qμίddam G.
ωςπερεί Schn., φυλλική mBas..Scal: Vo. :
έτι δε ώςπερ ή κύησις φυλακή U Αld. Η. : ηλίκον] UΜVΡ Sch.syll.; ηλίκος Αld.
έστι σ' ώςπερ κύησις φυλλική St. Εdd. ο.
Ε U, ut conjecerat Sch. : επι- πλείω δή] em. Schn. , πιώδη UΜV Αld.,
δήσεως Αld. Η., επιδηλήσεως Scal.: επιφύ- πιώδης Η., πλείω St. Forsan πλείονα scri
σέως RConst. Dalee. Ηist.pl.p. 10 St., έπι- • bendum, particula δήenim parum commoda.
δόσεως Palmer. Εxere. p. 589. 6. έκαστον] έκαστος Sch.
και της-βλαστήσεως] om. St. - και του οι στρόβιλοι] Βas. Η. St. Sch.; ώς Ά
Cam. βιλοι Ψ. ως στρόβηλοι Μ, οι στρόβηλοι
τηδ'όη-λιπαρά τις] dedi de conj. Schnei- Αld. Cam.
deri optima, mutato tantum γίνεται in έστι, στροβίλωl Βas. Εdd., στροβήλω Μ Αld.
et addito τις postλιπαρά. Αb initio est τη δ' Cam.
88 ΤΗΕΟΡΗRΑSΤΙ

αύξεται τον χειμώνα και άμα τώ ήρι χάσκει τα φολιδωτά και ξανθά γίνεται
και το μήκος λαμβάνει και τριδάκτυλον όταν δε του ήρος το φύλλον βλαστάνη
- " - " "

ταύτ' αποπίπτει και τα του καρύου καλυκώδη περικάρπια γίνεται συμμεμυκότα
κατά του μίσχου, τοσαύτα όσα και ήν τα άνθη τούτων δεν εκάστω κάρυον
έν. περί δε της φιλύρας επισκεπτέον, και εί τι άλλο καχρυοφόρον.
CΑΡ. VI. "Εστι δε και τα μεν ευαυξή τά δε δυςαυξη, ευαυξή μεν τά τε πάρ
υδρα, οίον πτελέα πλάτανος λεύκη αίγειρος ιτέα καίτοι περί ταύτης αμφισ
βητούσί τινες ώς δυςαυξούς και των καρπορόρων δε ελάτη πεύκη δρυς, ευ
αυξέστατον δε . . . μίλoς και λάκαρα φηγός άρκευθος σφένδαμνος οστρύα ζυ
γία μελία κλήθρα πίτυς ανδράχλη κρανεία πύξος αχράς. καρποφορείδ ευθύς
ελάτη πεύκη πίτυς, κάν οπηλικονούν μέγεθος λάβωσιν, η δε αύξησις και η
βλάστησις των μεν άλλων άτακτος κατά τους τόπους των βλαστών, της δ' ελά
της ώρισμένη και συνεχής και ύστερον, όταν γάρ εκ του στελέχους τα πρώτα
και άμα - τριδάκτυλον] Ηaec sic trans- ευανξέστατον δε! Schn post h. v. signum
posuit Sch. χειμώνα και το μήκος λαμβάνει lacunae posnerat, recte! Desunt enim, φuae
και τριδάκτυον και άμα τώ ήρι χάσκει τα δυςαυξή sint; dein inter arbores deinceps
δε φολιδωτα και ξανθα γίνεται. Αt si nominatas et tarde et cito crescentes sunt,
χασκειν de loto amento dixerat, etiam ξαν- eacque ita sine ordine mixtae, ut de ιurbis
θόν γίνεσθαι de eodem dicendum erat, huic loco illatis dubitare nequeas.
neque hoc de squameolis praedicavisset. μίλος] μήλος Vς μηλέα conj. Βο.
Ιmo squameolae, antea imbricatae vel mar- λάκαρα] UΜV mBas, St. Sch.syll., lacara
ginibus contiguae, vere novo hiant, Quare - G. Bas, lacarta ed. Τarν.; λεύκαρα Αld.
facillima emendatione δε φuod in Αld. Εdd. Η.; λακάρη Sch.
ante φολιδωτα legitur sustuli ac interpun- σφέν)αμνος] UΜV St. Sch. , σφένδαμνον
ctionem correxi. Sensus : hoc υcro μer Αld. Η.
/itemem augetur: α/φ μe ineunte υere οστρύα]. U Η. St., Sch.; όστρεια ΜV;
εφμαιμcolae Μiant e//lanescμηr: αίηue lon- όστρία Αld.: ostria G. Τarν.
gitudinem asseημun/ur υρl fνίum digito- ζυγία] om. Βod. St. -

rum. λαμβάνει item ad τούτο referendum, κλήθρα] U Sch., κλήθρος Αld. Η.; κλή
verba cnim και άμα - γίνεται tangnam in θρη Βo in marg.: κλήθρά St.
parenthesi dicta sunt. Genus hoc dictionis, ανδράχλη] ανδράχνη Αld. Εdd. ο.
commatis brevibus diversae structurae pro- κρανεία] κρανεία cum i superposito U.
cedentis, satis usitatum Τheophrasto. - St. . , - - -

dedit lectionem Αldinae, sed post φολίδωτα * κατά τους τόπους των βλασfών] dedi
pro και substitnit μόρια i. u., dein post «le conj. : κατά τους τρόπους και βλαστους
λαμβάνει omisit και. U, sed τρόπους εοrrectum in τόπους: καται
ταύτ' αποπ.] Sehn. maluit τούτ' αποπ. τους τρόπους και τους βλαστούς ΜVΡ : ιμηι
κατά του μ.] Vitium subcsse videtur. G. modo fun geruι ίηe G. : κατά τους καρποκς
νertit: super μcdicμ/un con/racta gήgημη και τους βλαστούς Αld. Η. St. Sch. Insipida
ίur, quod esset αθρόα vel συμπεφυκότα. est dictio ή βλάστησις άτακτος καται τους
όσαόσα
καικαικατα
ήνταάνθη
άνθη]scripsi
Αld. Εdd.le: cόηjectura,
οσία και τα βλαστους, οιη "Ψιο
βλαστούς κατα εουίungί poleraι
τους τόπους eumκατά τους
de locis

"νθη Sch. Gazam scoutus ιοιία, η φηοι (τόποι) , e, itu ao dispositione ranulorum
/lores vertenιen. sermo sit, atque κατά τόπους nude posi
φιλύρας] φιλλύρας Βas.
καχρυοφόρον] ύ Αld. Εdd., καχρυφόρον tum βλαστών
των le terrae scribendum
regionibus dici
est.
soleat. ρmare
Schn.cont. operarun errore. - και ύστερον] pναρposfera G. : non solum
«
CΑΡ. VΙ.
prina η ουcl/ao sedSch.
αιφue respondens efiam subίμde
: auch acqua/is
in der Fo/ge
τάτε πάρυδρα Ι. Copulae τε respondet Spr. Quam φuidem interpretationem φui
και - θε; -ευαξή U. Celerum ευαυξή sunt comprobent paircos fore crodo. Vox ύστε
ε" φua facile ae eiίο crescunι, non vero ea ρον spuria esse videtur. ώρισμένη και συ
Ψuae ad magnam altitudinem vel ambitum νεχής U, Schn. de conj.; ωρισμένοι και συ
Perveniunt, φuodeontraSchneiderun momeo. νεχείς Αld. Εdd.; certa et oontinua G.
ΗΙSΤΟR. ΡΙ, ΑΝΤ. ΙΙΙ. 6. 89

σχισθή πάλιν εξ εκείνου ή ετέρα σχίσις γίνεται κατά τον αυτόν τρόπον, και
τούτ' αεί ποιεί κατά πάσας τάς επιβλαστήσεις, εν δε τοις άλλοις ουδ οι όζοι
κατ' αλλήλους πλην επί τινων ολίγων οιον κοτίνου και άλλων έχει δε και
τηδε διαφοράν η αύξησις κοινή πάντων ομοίως ημέρων τε και αγρίων τα μεν
γαρ και εκ του άκρου των βλαστών και εκ των πλαγίων φύεται, καθάπερ άπιος
ρόα συκή μύρρινος σχεδόν τα πλείστα τα δ εκ του άκρου μεν ουκ ανίησιν
εκ δε των πλαγίων, και αυτό προωθείται το υπάρχον ώςπερ και το όλον στέλε
χος και οι ακρεμόνες, συμβαίνει δε τούτο επί της περσικής καρύας και της
ηρακλεωτικής και άλλων απάντων δε των τοιούτων εις εν φύλλον αποτελευ
τώσιν οι βλαστοί, δι' δ και ευλόγως ουκ επιβλαστάνει και αυξάνεται μη έχοντα
αρχήν, ομοία δε τρόπον τινά η αύξησις και του σίτου και γαρ ουτος αεί τη
προώσει του υπάρχοντος αυξάνεται, κάν κολοβωθή τα φύλλα καθάπερ εν τοις
επιβοσκομένοις, πλην ουτός γε ουδ' εκ του πλαγίου παραφύει καθάπερ ένια
των χεδροπών, αύτη μεν ουν διαφορά τις αν είη βλαστήσεως άμα και αυξή
σεως. βαθύρριζα δε ού φασί τινες είναι τα άγρια διά το φύεσθαι πάντα από
σπέρματος, ουκ άγαν ορθώς λέγοντες ενδέχεται γάρ όταν εμβιώση πόρρω
καθιέναι τάς βίζας έπει και των λαχάνων τα πολλά τούτο ποιεί, καίπερ ασθε
νέστερα όντα και εναργώς φυόμενα εν τη γη. βαθυρριζότατον δουν δοκεί των
αγρίων είναι η πρίνος ελάτη δε και πεύκη μετρίως, επιπολαιότατον δε θραύ
εκείνου ή ετέρα σχίσις γίνεται κατα] dedi 3. έν φύλλον] Αn vitiatum? Conjeei olim
Φe conj. εκείνου ή έτέρα σχίζεται τα ίσα και τυφλόν. Τοta disputatio subobscura.
U et Αld. φuae ίσα habet; σχίζεται και ίσα όμοία] οποία Η.
scr, St. : εκείνου έτερα σχίζεται ίσα και τ. ή αυξ] St. Sch. ; ή om. Αld. Η.
α τρ. ex emend. R Const. Schn., φuae bene προώσει του υπάρχοντος] de coni. Schn.;
haberent si verba έτερα
ρα σχίζεται,
σχ φuae signi-
(Ι g πρ.
ρ. τη υπαρχούση
ρχουση Αld. Εdd. : protrusu
19 cor
ficare putant noυα ύel altera /it dϊνίνιο, poris suί praesentis G.
graece dicta essent. Dein haeremus in v. ουώ εκ τ.] Scribendum esse ουκ suspicor.
Ει Ε cnim
ΓΕ1ί
έτερα Ά Ά dici Ε
ίσου, neque u11o modo ίσα e
S6"
χωροπών Αιχεδρύπωνδει.
ν Να h -
τον αυτόν τρόπον inter se differunt G. Cum ούν] UΜV Αld. Sch. : οίον Η. St.
enim primum scissum de caudice./uerit: 4. εναργώς φυόμενα εν τη γή] sic scripsi
--- - * Αν. -

την αξία ροαιίνιμη βndiίμνίdφιο ανιαμο cum libtis, "i" έζ " " , έ" "ργώ φτό:
Jacti/afur etc. μενα τη γή dedit Schn. e coni. comprobata
κατά π.] U Sch.syll., μετά π. Αld. Εdd.; " Spr.: εναργώς φυόμενα ή χή τMν Αld.:
post G. εναργώς φυτευόμενα τη γή Η. et St., φui
ολίγων] om. Cam. Η. St. ante τή inseruit εν i. u., e conj. R Const.,
οίον κοτίνου και άλλων] U Sch.syll.: οίον Ψ" explicat φuae in terrao super/icίοι nee
«είε:s omissis VIV: oιη. Αia. Είii. ο ' 6ο μνια/ιμάe "αία. Schneideri co"jectura Vix
ιerum άλλων genninum esse nequit, dictio Ρ""""""""""" olera μon in terra inculta
enim insipida est. Suspicorscribendum esse - """""""" Librorum scriptura, cui εν ad
κοτίνου και ελάας: nam arboris nomen in . " "Ψμ" "", """""""" videtur, eo sensu
άλλων latere manifestum. - quem G. expressit: atque indubie semine
κοινή πάντων ομοίως] Schn. κοινή π. ο. terrae summissa (1. summisso) oriantur.
UΜV;"πάντων κοινή Αld. Η. St. φύεσθαι de primo proventu accipiendum.
τα μεν γαρ και έκ) U Sch.syll. : και τα " δ' ούν] UΜV: δε Αld. Εdd.
μεν γαρ εκΜVΡ, τα μεν γαρ εκ Αld. Εdd.ο. ή πρίνος] Αld. Εdd. , και η τρίνος cum π
ρόα] ώοα Αld. : ροια St. superscripto U, και ο πρίνος Ρ2.
και αυτό] κ. ούτωSt. ; αυτώconj. RConst. ελάτη] έλατι cum η superscripto U.
συμβαίνει - καρύας] UΜV Sch, : συμβ. θραύπαλος] θράπαλος cum υ superscripto
δε επί της περσικής τούτο καρύας Αld. Εdd. U. - Dein κοκυμηλέα Ρ2.
90 ΤΗΕΟΡΗRΑSΤΙ

παλος και κοκκυμηλέα και σποδιάς αύτη δ εστιν ώςπερ αγρία κοκκυμηλέα.
ταύτα μεν ουν και ολιγόρριζα ο δε θραύπαλος πολύρριζον. συμβαίνει δε τοίς
άλλοις τοις μη κατά βάθους έχoυσι, και ουχ ήκιστα ελάτη και πεύκη, προρ
ρίζοις υπό των πνευμάτων εκπίπτειν οι μεν ουν περί Αρκαδίαν ούτω λέγου
σιν. οι δ εκ της "Ιδης βαθυρριζότερον ελάτην δρυός αλλ' ελάττους έχειν και
ευθυρριζοτέραν είναι βαθυρριζότατον δε και την κοκκυμηλέαν και την ήρα
κλεωτικήν, τάς δε ρίζας λεπτάς και ισχυράς την ήρακλεωτικήν, την δε κοκκυ
μηλέαν πολύρριζον, άμφω δ εμβιώνα δεν δυςώλεθρον δε την κοκκυμη
λέαν. επιπολής δε σφένδαμνον και ολίγας, την δε μελίαν πλείους και είναι ι
πυκνόρριζον και βαθύρριζον, επιπολής δε και άρκευθον και κέδρον και κλή
θρας λεπτάς και ομαλείς έτι δ οξύην και γαρ τούτ' επιπολαιόρριζον και ολι
8 Η. γόρριζον, την δε ούαν επιπολαίους μεν ισχυράς δε και παχείας και δυςω
λέθρους πλήθει δε μετρίας, βαθύρριζα μεν ουν και ου βαθύρριζα τα τοιαύτ
εστίν. -

6. St. CΑΡ. VΙΙ. Αποκοπέντος δε του στελέχους τα μεν άλλα πάνθ' ώς ειπείν
παραβλαστάνει, πλην εάν αι ρίζαι πρότερον τύχωσι πεπονηκυίαι πεύκη δε και
ελάτη τελέως εκ ριζών αυτοετείς αυαίνονται και εάν το άκρον επικοπή. συμ
βαίνει δε ίδιόν τι περί την ελάτην όταν γαρ κοπή ή κολoυσθή υπό πνεύματος
ή και άλλου τινός περί το λείον του στελέχους- έχει γαρ μέχρι τινος λείον και
άοζον και ομαλόν ικανόν ίστω πλοίου - περιφύεται μικρόν, υποδεέστερον εις
σνμβαίνει δε] τούτο i. u. add. St. iterumque variata, nunc έχειν nunc είναι
βάθους Ι corr. Sch.syll. : βάθος Αld. subaudiendum sit.
Εdd. ο. ούαν] U; ούαν Αld. Η. : όαν mΒo. Sch.
π. ελάτη και πεύκή
προρίζοις Μ2V,προρρίζοις] U Sch.; Μι;
ε, κ. π. ήρορίξους ε. κ. διεωλεθροι: U Ε. • .!'
Jυς ολ. Αια. "

ε. κ. π. και προρρίζοις Αld. : ελάτη και ου βαθύρριζα] τνιVP Αίd., ουκ επιπό
προρρίζους Η. St. : abϊeti pinoque G.' λαια Cam. Η., επιπόλαια St. Ceterum βα
5. Αρκαδίαν] κανδίαν Μ. θύριζα U.
τονβαθύρριζότερον] correxi; βαθυρριζότα-
UΜV Αld. : βάθυρριξοτεράν Ά Scal. "
CΑΡ. VΙΙ.

Η. St. Sch, - Deinceps ελάτη Ρ. και εάν - επικοπή] Ηaec vitiosa esse
κοκκυμηλέαν] κοκκυμηλίαν U. Scaliger ratus corr. άκρον μόνον, φuod de
ηρακλεωτικήν] έχειν add. St. dit St.; Sch. mavult αποκοπή.
άμφω σ'] δ' abest ab UΜV Αld. : add. Η. κολουσθή] mΒas Scal. Η. St. Sch. ; κυ
St. Sch. λουσθή Μ Αld.
δυςωλεθρον] Sch; δυσωλεθρον sed ω in περί το λείον] U m Βas. St. Sch.: π. τ.
ras. ut sit διςόλ. U; διςόλεθρον Αld. Εdd. πλείον Αld. Η Palmer. malebat υπέρ το
Cr. Lobeck Phryn, p. 705.. λείον ant περί το ολεινόν.
σφένδαμνον και ολίγας] ita correxi.; σφ. . . ομαλδν] dedi cum Scalig. a me quogue
κατ' ολίγον UΜV Αld., και έτι ολίγους de - inventum, όμοιον Αld. Εdd.
conj. RConst. Η. , και έτι ολίγας Sch. , και ικανόν ίστω πλοίου] dedi de conj. : ή και
κατ' ολίγον St. ηλίκον πλείον Αld. ; -πλοίον U Η.; ήλικον
και κλήθρας λέπτας και ομαλείς] και κλή-, έστω πλοίω conj RConst.: ηλίκον όσον εοnj.
θρας, λεπτάς και μαλιάς UΜV, κλήθρας Seal.; ηλίκον πλοίου ίστον St. , ηλ. πλοίου
λεπτάς και μελίας Αld. Η. Sch.: κλήθραν δε ιστόν Sch. : aequίperandam naυέculae G.
λεπτάς και μελίαν St. : και ab initio etiam υποδεέστερον] Schn. conj. υπερφερέστε
Ρ, Ιn. comm. Sch. conj. και κλήθραν λεπ- ρον, comprobatum a Spreng. Corruptio gra
τας και ομαλείς, φuod reeepi servato tamen wis hune locum occupavit. - Αnto μικρόν
και enitivo κλήθρας, Τnum hic, structura iterum inseruit τι St.
ΗΙSΤΟR. ΡLΑΝΤ. ΙΙΙ. 7. 91

ύψος, και καλούσιν οι μεν άμφαυξιν οι δε αμφίφυαν, τώ μεν χρώματι μέλαν
τη δε σκληρότητι υπερβάλλον εξ ου τους κρατήρας ποιούσιν οι περί Αρκαδίαν
το δε πάχος οίον αν τύχη το δένδρον όσωπερ αν ισχυρότερον και εγχυλότερον
ή παχύτερον, συμβαίνει δε κακείνο ίδιον εν ταυτώ τούτω περί την ελάτην
όταν μεν γάρ τις τους όζους άπαντας αφελών αποκόψη το άκρον, αποθνήσκει
ταχέως όταν δε τα κατωτέρω τα κατά το λείoν αφέλη, ζή το κατάλοιπον περί
δ δή και η άμφαυξις φύεται, ζη δε δήλον ότι τώ έγχυλον είναι και χλωρον,
είπερ απαράβλαστον, αλλά γαρ τούτο μεν ίδιον της ελάτης φέρει δε τα μεν
άλλα τόν τε καρπόν τον εαυτών και τα κατ' ενιαυτόν επιγινόμενα ταύτα, φύλ
λον άνθος βλαστόν, τα δε και βρύον ή έλικα τα δε πλείω, καθάπερ ή τε πτε
λέα τόν τε βότρυν και το θυλακώδες τούτο, και συκή και τα ερινά τα προαπο
πίπτοντα και εί τινες άρα των συκών ολυνθοφορούσιν ίσως δε τρόπον τινά
καρπός ούτος, αλλ' η ηρακλεωτική καρύα τον ίoυλον και η πρίνος τον φοινικούν
κόκκον ή δε δάφνη το βότρυον, φέρει μεν και η καρποφόρος, ει μη και πάσα
αλλά το γένος τι αυτής, ου μην αλλά πλέον η άκαρπος ήν δή και άρρενάτινες
καλούσιν. αλλ' η πεύκη τον προαποπίπτοντα κύτταρον. πλείστα δε πάντων

αμφ αυξιν] Αld. Εdd., αμφαύξην Μ, άμφ credo, hoc sensu: υιυere pergίt propter
αυξον Ρ. copiam succί et υίrentis materiet, sίquidem
*, οίον άν] dedi de conj. : οίον εάν Αld. soboles laterales non emittit. Per has enim
Εdd. , όσον αν conj. Scal., guod probat aliae vitam propagant.
Schn. sed non recepit. 3. εαυτών] corr. Schn. ; αυτον Αld. Εdd.;
και έγχυλ.] ή έγχυλ. Ρ. sui generis./ructum G.
ή Ά Ά UΜ Αld. Sch.syll. : και τα δε και βρύον] UΜVΡ Sch. : και om.
παχ. Η. St.: ή deleri νult RConst. φuo set Αld. Η. : και τα μεν St.
licet robustior υcgettorque υel plenior, eo θυλακώδες τούτο] Cf. ad 2, 8, 3. - τον
crassίor G. Νeque haec mendo carere vi βότρυν sed τε superscriptum in U. - ούτω
dentur. conj. RConst.
ταυτώ] U Sch.syll.; αυτώ Αld. Εdd. ο. : και συκή και τα ερινά] Αlterum και se
λαο eadem in re G., i. e in praecisione clusit Sch., minus recte. Cum enim ficus
trunci vel ramorum. h. 1. inter eas nominetur, φuae praeter fru
τα κατά το λείον] corr. Scal. Sch. το κατά ctus normales corpuscula alia, flori fructuive
το λείον U St. , το καταλείoν ΜV, το περί similia, ferunt, debent τα ερινά et oι όλυν
το λείον Ρ2 , το καταλύον Αld. Η. Ce θοι diversa esse. Ηoc enim dicit: atque
terum quin pluralis recte habeat dubito : ./icus et grossos praeciduos et capri/icos, sί
etenim et verba ipsa et Gazae ac Plinii (16, φuae tales pro/erunt.
30 s. 52) interpretationes indicant, hic de τινα καρπός} corr. Schn, Νί./orte μro
praecisione trunci infra exsertionem ramo genere.fructuum haec ceptsse oporteat G.,
rum sermonem esse. Μalim igitur όταν δέ τινά άκαρπος U Αld.
τις κατωτέρω το κατά το λείoν αφέλη scribi, τον ίoυλoν] corr. Sch. , το ίoυλoν U Αld.
φuanquam pro αφέλη melius αποκόψη vel Η. - πρίνος U.
αποτέμη haberet. βότρυον] UΜV Αld. μυαn G. et Ρlin. 16,
κατάλοιπον] ΡΡ2, e conj. Η. St. Sch., κα 29, s. 52, φuae mutare non ausus sum, etsi
τάλειπον Μ Αld., κατάλιπον V. cap. 11, 4 βρυα δάφνης et C. pl. 2, 11, 4
δάφνη ή βρυοφόρος mominetur, βοτρύδιον
άμφαυξις] αμφαύξης in correctione U, άμ Η. St. : βρύον Sch. -
φαξις Ρ2.
και η καρπ.] ή om. Η. St. Deinceps εστι
ζή δε δηλονότι τώ] corr. Sch.syll. : ζή δε posuit St.
δηλονότι το U (in Αuctar. Sch. per errorem αλλά τοι] scripsi e conj. , αλλά και Αld.
scriptum dedit τή), ζη δε και δήλον ότι το Εdd. : και uncis seclusit Sch.
Αld., ζη δε και δήλον ότι δια το Η. Sch.cont. ή άκ.] ή mBas. Sch. : η Αld. Η. St.
είπερ απαράβλ.] Αld. Η. St. , καίπερ αλλ.] om. G. at paulo ante. Utroφue loco
απαρ. ε conj. Sch. Sed veterem tenendam έτι σ' recte haberet.
92 ΤΗΕΟΡΗRΑSΤΙ

η δρυς παρά τον καρπόν, οίον τήν τε κηκίδα την μικράν και την ετέραν την
"

πιττώδη μέλαιναν. έτι δε συκαμινώδες άλλο τη μορφή πλην σκληρον και
δυςκάτακτον, σπάνιον δε τούτο και έτερον αιδοιώδη σχέσιν έχον, τελειούμενον
2 ν.

δ έτι σκληρόν κατά την επανάστασιν και τετρυπημένον προςεμφερές τρόπον
τινά τούτ' έστι και ταύρου κεφαλή, περικαταγνύμενον δε ένδοθεν έχει πυρήνος

ελάας ισοφυές. φύει δε και τον ύπ ενίων καλούμενον πίλον τούτο δ εστί
«
- ι
χ- - ν

σφαιρίον εριώδες μαλακόν περί πυροηνίου σκληρότητα πεφυκός, ώ χρώνται προς
τους λύχνους καίεται γαρ καλώς ώ :περ 2-και η μέλαινα κηκίς, ε φύει δε και .
-Α λΣ - -? Α "

έτερον σφαιρίον κόμην έχον, τα μεν ά α αχρειον, κατα οε την εαρινήν ώραν
επίβαπτον χυλώ μελιτηρώ και κατά τηV αφηνΙ και κατά την γε
γεύσιν. παραφύει
ν ρ φυε δ'
• Αν

Υ " - - " ". - "ν • ν ν - - "

ενδοτέρω της των ραβδών μασχαλίδος έτερον σφαιρίον άμισχον και κοιλόμισχον
* δρυς] δρυς U. ". τούτ' έστι] τούτ' έστι Αld.
παρά] correxi: φέρει Αld. : φέρει παρά ταύρου] σαύρουSt., φuae nobis conjectura
ex corr R Const. St. Sch. : robur . . prae valde placet.
1er./ructum alia gignit. Μihi φέρει ex an πυρήνος ελάας ισοφυές] scripsi e conj. ut
loco ab omnibus tentato neo Μarte succur
tecedentibus subaudiri posse videtur.
κηκίδα] corr. Schn. : κικίδα in rasura U; rerem. πυρήνος ελαία ειρουφ υην UΜV: πυ
κικίώα Αld. Εdd. -
ρήνα ελαία ειρουφυήν Αld. : ομοφυήRConst.
et Βo. : ελαιηροφύη Palmer. Εx. p. 590.;
πιττώδη μέλαιναν] U, π. και μ. cett. έχει τι πυρήνι ελαίας όμοιον ειροφυήν St. :
έτι δε συκ.] U Sch.syll. : έτι δε και συκ. πυρήνα ελαία εμφερή Schn. : nuclei oleae
Αld. Εdd. - Ρost συκαμ. inseruit τι St. speciem infus ostendit G. In Αuctar. Schn.
πλήν σκληρον] Casu nescio φuo hace in hanc protulit conj. πυρήνος ελαίας σκληρού
edit. Schneideri transposita et perturbata φύσιν, φuae parum placet. Quod dedi, pro
sunt. Sic habet: πλην σκληρόν κατά την xime abest a librorum scriptura, hoc sensu:
επανάστασιν, και τετρυπημένον, και προς intus continet, φuod./igura nucleum oliυαe
εμφερές τρόπον τινά και δυςκάτακτον σπά aequaf. "
νιον δε τούτο και έτερον αιδοιώύη σχέσιν πιλον] πίλον Αld.
έχον, τελειούμενον δε (τι) σκληρον τούτ' έστι περί πυρηνίου σκληρότητα] U Sch.syll. :
και ταύρου κεφαλή. Οorrexit quidem in Syl περί πυρηνίου σκληρότερον Μ: περιπυρη
1abo sed non accurate. Ceterum h. 1. ser νίου σκληρότερονV Αld., περιπυρηνιω σκλη
monem esse de protuberantiis et tumescen ρότερον Η. : περιπυρηνίω σκληροτέρω St. e
1iis gallaceis, quae figura et habitu valde éorr. RConst.: περί πυρηνίω σκληροτέρω Sch.
diversae mascuntur in pluribus Quercus spe λύχνους] λύχνας ΜV.
ciebus in terris australibus, vix moneri opus
εsset, nisi viri docti de Sphaeriis, Ηyste ή"ή καίετpost τ rasura superposito
αι U. - Dein και om. Ρ.
riis et similibus fungorum quisquiliis co
gitassent. -
κηκίς] Schn. ; κικις Αld. Εdd. et U in ras.
αιδοιώδη] Αld. Εdd. : g//igtem colis re επιβαπτον] Schn. i. e. : in/octurn, tin
praesentaus G., αι δοιώχη U.-Αntea Jυς cίμνι : επιβάπτον Αld. Εdd.
κάταντoν Η. μελιτηρώ] corr. Sch., μελιτηρίω Αld. Εdd.
σχέσιν] Αld. Εdd.: σχίσιν sed in rasura " παραφύει] U Sch.syll. : φύει ceteri.
U. Αt melius profecto αιδοίου vel αιδοιώ ενώοτέρω της τών ραβδών μασχαλίδος] de
Jες σχήμα dixisset. Quid in sequentibus conj. RConst : δ' εντεριώνης των ροπών
τελειούμενον et επανάστασις significent, ne μασχαλίδας U Αld. et Schn., φui μασχαλί
mo adhnc expedivit, neqne haec verba a δος dedit: δ' ενδοτέρω της ροπής μασχαλί
vitii suspicione libera sunt. δων mBod:: φύει 0' εκμασχαλίδος των ρο
τελειούμενον δ' έτι] φuamdiu per/icίtur, πών St. Sprengel vertit: Είn anderes ηn
crescίt G. τελειούμενον corr. Schn., τελειου και eslielles hϊigelehen uάchst aus denι ιn den
μένης U Αld. : 0' έτι U, δέτι Αld., ώ" εστί Ζueiguinkelm ange/ιάμ/fen J/ark.
Schn.syll. και κοιλόμισχον] U Αld. Η. : ή και κοιλό
προςεμφερές]U, και anteponunι Αld. Εdd. μισχον St., και κοιλόμυχον Scalig. Sch. Vi
- St. δε, τι σκληρόν. detur ή κοιλ. scribendum esse.
ΗΙSΤ. ΡLΑΝΤ. ΙΙΙ. 8.

ίδιον και ποικίλον τους μεν γαρ επανεστηκότας ομφαλους επιλεύκους ή επε
στιγμένους έχει μέλανας το δ ανά μέσον κοκκοβαφές και λαμπρόν ανοιγόμε
νον δ εστί μέλαν και επίσαπρον σπάνιον δε παραφύει και λιθάριον κισσηροειδές
επι πλείον. έτι δ άλλο τούτου σπανιαίτερον φυλλικόν συμπεπιλημένον πρό
μηκες σφαιρίον, επί δε του φύλλου φύει κατά την ράχιν σφαιρίον λευκόν δι
αυγές υδατώδες όταν απαλόν ή, τούτο δε και μύας ενίοτε ενδόν ίσχει. (5. 9 Η.
τελειούμενον δε σκληρύνεται κηκίδος μικράς λείας τρόπον, η μεν ουν δρυς
τοσαύτα φέρει παρά τον καρπόν, οι γάρ μύκητες από των ριζών και παρά τάς
ρίζας φυόμενοι κοινοί και ετέρων εισίν ώςαύτως δε και η ιξία και γαρ αύτη
φύεται και εν άλλοις αλλ' ουδέν ήττον ώςπερ ελέχθη πλειστοφόρον εστίν ει
δέ γε δη καθ Ησίοδον φέρει μέλι και μελίττας έτι μάλλον φαίνεται δουν
και ο μελιτώδης ουτος χυλός εκ του αέρος επί ταύτη μάλιστα προςίζειν, φασί
δε και όταν κατακαυθη γίνεσθαι λίτρον εξ αυτής, ταύτα μεν ουν ίδια της
δρυός. - -

CΑΡ. VΙΙΙ. Πάντων δ ώςπερ ελέχθη των δένδρων ώς καθ' έκαστον γένος 7 St.

λαβείν διαφοραί πλείους εισίν η μεν κοινή πάσιν ή διαιρούσι το θήλυ και το
άρρεν, ών το μεν καρποφόρον το δε άκαρπον επί τινων εν οις δε άμφω καρ
ποφόρα το θήλυ καλλικαρπότερον και πολυκαρπότερον, πλην όσοι ταύτα κα
λούσιν άρρενα, καλούσι γάρ τινες. παραπλησία δ η τοιαύτη διαφορά και ώς
το ήμερον διήρηται προς το άγριον. ετέρα δε κατ' είδος αυτών των ομογενών
επανεστηκότας]
Sch. : εσπανηκότας UΑld.
cod.Cas.
ΜV; Vo. Η. st.
eminentes Εdd.
μελιτώδης] corr. Schn. : με
μελιττώδης
ή Αld.

μmbίlicos Η. επί ταύτη μάλιστα προςίζειν] ΜV Αld.,
μέλανας] μέλανι St., φuod probat Sehn. : quamscripturam nuncpropter φαίνεται ab U
Gaza υel passim υανίαntes nigris macμίts suppeditatum restitui; -προςίζον Η. ; -προς
secntus Ρlinium. Dalecamp. Ηist. Ρl. p. 10 ίζων mBod. St. : επί ταύτη δε μάλιστα
ή μέλανας scribί νult. προςίζει e cod.Cas. Schn.; δε etiam est
επίσαπρον] Plinium, φui 16, 10 habet in Vo.
αperti, amara inanitas est, επίπικρον le κατακαυθή] Vo., conj. R Const. Η. St.
gisse suspicatur Sch. Schn. : κατακλυσθήU, κατακολουθή ΜΑld.;
κισσηροειδες ! U Sch.syll.; κισηροειδές cremati G.
Αld. Η. Sch. : λιθάριόν τι κισηρώωες St. γίνεσθαι] U Η.St. Schn., γίνεται Μ Αld.
σπανιαιτερον] ΜV, σπάνιαίστερον Αld. λίτρον] νίτρον St.
Βas. Cam. , σπανιώτερον Η. St. Sch.
ράχιν] ράχιν Αld., corr. a Ηeinsio. CΑΡ. VΙΙΙ.
ύας] UΜ.V Αld. : μυίας.Η. St. Schn.
Cf. Ρhot. L. p. 279. -
πάντων δ'] δ' om. U.
ίσχει] U; έχει Αld. Εdd. και πολυκαρπότερον] USch.syll., om. cett.
κηκίδος] και, φuod Αld. Εdd: anteponunt, δ' ή τοιαύτη διαφορά και ως] U: φορά
omisi. κικίδος Αld. Εdd. ο. et U in ras. " habent ΜV Αld.: διάφορα mBas. ; παρα
6. δρυς] δρός U cum gravi. Υ πλησία τοιαυτη διαφορά Seal. : παραπλησία
"δε ταύτη τη διαφορά και ή RConst. Schn.;
παρα] mBas. St. Schn. : περί UΑld. ro παραπλησία δε τή τοιαύτη διαφορά και ως
υur tot praeter./ructum producίt G. Η.: παρ. ή και τοιαύτη διαφορά και ως St.
από των ρι.] UΑld. St. Schn. : προ τ.ό.Η. Ιn Syll. Schn. Urbinatis scripturam am
πλειστοφόρον εστίν] η δρυς t. u. add. St. plexus est, relieto tamen και ή.
φαίνεται] U Sch.syll. oblitus vero dein ήμερον] U sed correctum, antea fuit ημέ
ceps veterem scripturam restituere: φύεται ρων.-διείρηται Μ.
Αld. Εdd. ο. είδος] διαφορα add. St.
94 ΤΗΕΟΡΗRΑSΤΙ

υπέρ ών λεκτέον άμα συνεμφαίνοντας και τας ιδίας μορφάς των μη φανερών
και γνωρίμων. δρυός δη γένη - ταύτην γαρ μάλιστα διαιρούσι και ένιοί γε
ευθύς την μεν ήμερον καλούσι την δ' αγρίαν ου τη γλυκύτητι του καρπού δι
αιρούντες επει γλυκύτατός γε ο της φηγού, ταύτην δ' αγρίαν ποιούσιν αλλά
τώ μάλλον εν τοις εργασίμοις φύεσθαι και το ξύλον έχειν λειότερον, την δε
φηγον τραχύ και εν τοις ορεινούς - γένη μεν ουν οι μεν τέτταρα ποιούσιν οι
δε πέντε διαλλάττουσι δ' ένια τοις ονόμασιν, οιον την τάς γλυκείας φέρουσαν
οι μεν ημερίδα καλούντες οι δ ετυμόδρυν, ομοίως δε και επ' άλλων. ώς δ'
ούν οι περί την Ίδην διαιρούσι τάδ εστί τα είδη ημερίς αιγίλωψ πλατύφυλλος
φηγός αλίφλοιος, οι δε ευθύφλοιον καλούσιν, κάρπιμα μεν πάντα γλυκύτατα
δε τα της φηγού καθάπερ είρηται, και δεύτερον τα της ημερίδος, έπειτα της
πλατυφύλλου, και τέταρτον ή άλίφλοιος, έσχατον δε και πικρότατον ή αιγίλωψ.
ουχ άπασαι δε γλυκείαι εν τοις γένεσιν αλλ' ένια και πικραι καθάπερ η φηγός.
διαφέρουσι δε και τους μεγέθεσι και τους σχήμασι και τους χρώμασι των βαλά
νων. ίδιον δε έχουσιν ή τε φηγός και η αλίφλοιος αμφότεραι γάρ παραλιθά :

ζουσιν εν τοις άρρεσι καλουμένοις εξ άκρων των βαλάνων εκατέρωθεν αι μεν
πρός τώ κελύφει αι δε προς αυτή τη σαρκί δι' δ και αφαιρεθέντων όμοια γί
νεται κοιλώματα τοις επί των ζώων. διαφέρουσι δε και τοις φύλλοις και τοις

λεκτέον] add. Sch. de conj. : om. UΜV γλυκύτατα]. Ρ2 U cum rasura in α extr.,
Αld. Contra Η. et St. συνεμφαίνοντες - Αld. ; γλυκυτάτη Μ.
-γνωρίμων λέξομεν dederunt minus bene.- δεύτερον τα] Αld.; δεύτερον το UΜV; δεύ
Verba και τας - φανερών. omisit prima τερα δε τα, omisso και P2: και δεύτερα τα
manus in U. - και των γν, St. Ρ. Dedi haec ut in Αldina scripta sunt, etsi
μή] dedi cum St., μήτε Αld. Η. Sch. sint minus accurate dicta; primum enim
fructus genere neutro (τά της . .) indican
* δρυός δή] UP: δε Αld. Εdd. - δρυός tur, deinde articulo etiam omisso qualitatem
δε γένη δ' έστι (ταύτη γάρ μαλ. δ.) St. fructus ad arborem ipsam transfert: ita ut
το ξύλον] τώ ξ, St. νerba a vitii suspicione haud sint libera.
τό. Η. St. Ά
γλυκείας φερ.] UΜV Αld.ΙΙ.
; γλ. βαλάνους
β Νeque vero Schn. mutando orationem con
cinnam reddidit: γλυκυτάτη δε ή της φ. -
δεύτερον ή της ή., έπ, [η] της πλ. Ιn Syll.
ετυμόδρυν] e corr. Dalec. et Βod. St. δεύτ. το τής ή.., έπ. [το] της πλ.
Schn. τομυδιον U, το μύδιον Αld. Η. Schol. ή αλίφλοιος] ο αλείφλοιος Ρ2.
ad Τheocrit. Id. 9 ν. 20. εισί δε δρυός γένη Ο
πέντε φηγός κιμερις ετυμόδρυς άλυφλος και αιγίλωψ] αιγίλωψ U, αιγίλοψ Ρ2.
άμυλος, φuae εTheophrasto emendanda sunt.
" ουκ - ενίοτε] dedi de conj.; - δε
αιγίλωψ] αιγίλοψ Ρ2 U in ras. γλυκ . .... αλλ' ένιαι Αld. Η..St. φui post
φηγδς] φυγος, η superscr., Ρ2. γλυκ. Αdd. αι βάλανοι: ουχ άπασαι δε γλυ
αλίφλοιος] "λείφλοιος U, φuae forma ferri κείαι εν τοις γένεσιν αλλ' ένιαι Sch.
potest, derivanda ab άλειος i e. ήθροισμέ χρώμασι]χρωμασιν U.
νον, αθρόον Galen. in Lex. Hippocr. Sed • ίδιον δε] τι add. St.
Ε infra et 5, 1, 2 omnes libri αλίφλοιος. αμφότεραι] UΜV Αld. Sch.; αμφότερα
abere videntur, φuod Schn. ab άλις deri St. - Ωuae seguuntur scripta sunt ut
vandum esse raonet, notato vitioso αλίφαλος extant in Αld. In interpretanda re discre
Ηesychii. ; αλείφλοιος Ρ2. pant viri docti.
ευθύφλοιον] UΜVΡΡ2 Αld. Sch.syll.; εύ τώ κελύφει] Η. St. Sch. , τη κελύφει V;
φλοιον Η. St. Sch. In Syll. et Ιnd. Schn. τη κελύφη Αld.
ευθύ φλοιόν scribijubet; vocasse enim illos ζώων] ωών scribi νult Ρalmer. Εx.p.591.
φuercum crascicorticem simpliciter corticem ": τοις
Εdd. ο. -φύλλ.] U Sch.syll.,
στελέχεσιν U. εν τ. φ
α. Αld.
et comparatquod supralegiturευθύς ήμερον.
ΗΙSΤΟR, ΡΙ, ΑΝΤ. ΙΙΙ. 8. 95

στελέχεσι και τοίς ξύλοις και τη όλη μορφή, η μεν γαρ ημερίς ουκ ορθοφυής
ουδε λεία ουδε μακρά περίκομος γαρ η φυτεία και επεστραμμένη και πολυ
μάσχαλος ώστε οζώδη και βραχείαν γίνεσθαι, το δε ξύλον ισχυρόν μεν ασθε
νέστερον δε της φηγού τούτο γάρ ισχυρότατον και ασαπέστατον, ουκ ορθο
φυής δε ουδ' αυτή αλλ' ήττον έτι της ημερίδος, το δε στέλεχος παχύτατον,
ώστε και την όλην μορφήν βραχείαν είναι και γαρ η φυτεία περίκομος και
ταύτη και ουκ εις ορθόν, η δε αιγίλωψ ορθοφυέστατον και υψηλότατον και
λειότατον και το ξύλον εις μήκος ισχυρότατον. ου φύεται δε εν τοις εργασί
μοις ή σπανίως, η δε πλατύφυλλος δεύτερον ορθοφυία και μήκει προς δε την
χρείαν την οικοδομικήν χείριστον μετά την άλίφλοιον, φαύλον δε και εις το
καίειν και ανθρακεύειν ώςπερ και το της αλιφλοίου, και θριπηδέστατον μετ'
εκείνην η γάρ άλίφλοιος παχύ μεν έχει το στέλεχος χαύνον δε και κοίλον εάν
έχη πάχος ώς επί το πολύ, δι δ και αχρείον εις τας οικοδομάς έτι δε σήπεται
τάχιστα και γάρ πεφυκός εστι του δένδρου δι δ και κοίλη γίνεται. φασί δέ
τινες ουδ' εγκάρδιον είναι μόνη, λέγουσιν ώς και κεραυνοβλήτες αυται μόναι
γίνονται καίπερ ύψος ουκ έχουσα των Αιολέων τινές, ουδε προς τα ιερά χρών
ται τοίς ξύλοις, κατά μεν ουν τα ξύλα και τας όλας μορφάς εν τούτοις αι δια
φοραί κηκίδας δε πάντα φέρει τα γένη, μόνη δε εις τά δέρματα χρησίμην ή
ημερίς, η δε της αιγίλωπος και της πλατυφύλλου τη μεν όψει παρομοία τη
ουδε λεία] UΜVΡ Αld. : om.Η. Schn.cont. μετ' εκείνην] U Αld. Sch.syll., μετά εκεί
νην Η. St. Sch. cont. -

επεστραμμένη]. corr, Schn. e v. G. con
έortoς απεστρ. Αld. Εdd. αλίφλοιος] αλίφλοιος U.
πάχυ - στέλεχος] Ε Ρlinio Dalecamp. et
πολυμάσχαλος] UΜV Αld. Sch.syll. : κοι Βod. haec sie emendanda esse censue
λομάσχαλος e corr. RConst, St. : καλομάσ runt παχύτατον μεν έχει τον φλοιόν και το
χαλος Η. Schn. - ώστε και οζ. St. στέλεχος, φuibus obsecutus est St.
βρα είαν] U Sch.syll. : πολυμάσχαλoν επι το πολύ) U Schn. sed continuo scri
Αld. Εdd. ο.; ut nodosa calosaque assur ptum.
gat G.
και γάρ - δένδρου] Αnte εστι inseruit
ασαπέστατον] ασατέστατον sed primum τ τούτ' St.: πεφρικός conjecit quidam apud
correctum in πU. Dalecamp. :φuod ear natura ejus arboris αe
ουδ' αυτή] U Αld. Sch.syll. et Η. St., φui cίdit G. Vitium in ν. πεφυκός Iatet.
elisione, ut semperfere, neglecta ουδε αυτή; κοίλη] κοίλον St.
ουδε αύτη Schn.cont. μόνη] corr. St. Sch.; μόνην Αld. Η.
ήττον έτι] U, de conj. St., ή, εστι Αld. λέγουσιν - ξύλοις] U Αld. , λέγουσι δ'
Η.; ή. επεστραμμένη Schn. e v. Gazae mί ώς Sch., λέγουσι 0ε, omisso ώς, Η. St.
πus forfa quam φuercus. Dein έχουσαι την Αι, τ. ουδε Η. Sch. φui
μορφήν] UΜVPSt.i.π., Sch. : om. Αld.Η. ante των inseruit διo i. u. : έχουσαι, και τ.
και ταύτη] και om. St. Α. ξύλοις [ταύτης] St. Sunt qui et corde
ήanc solam carere υolunt et.fulmine hanc
αιγίλωψ] αιγίλωψ U cum o superser. solam jacί: φuamυϊs non αίtitudine earcel
ου φύεται] U et cum G. mBas. St. Sch.; Ιαt aeolo acolorum. (0μίdam nec ad εα
oυ om. ΜV Αld. Η. crificία lignis gjus utuntur G.
ή σπανίως] UΜV Αld. St. Sch. , σπανίως 6, κηκίδας] κικίδας, ι prius in rasura U;
omisso ή Η. - εργάσιμος V. κικίδας Μ Αld. Εdd. ο.
5. το τής] corr. St. Sch.; τα της Αld. Η. χρησίμην] Η. Sch: : : χρησίμη Αld. Μ et
θριπηδέστατον] U mBas. St. Sch. :.. θρι St. φui dein cum Dalec. ή της ημερίδος
πέδεστατον Μ, θριπωδέστατον Αld. Η. scripsit.
96 - ΤΗΕΟΡΗRΑSΤΙ . ,,

της ημερίδος, πλην λειότερα, αχρείος δέ, φέρει και την ετέραν την μέλαιναν
ή τα έρια βάπτουσιν. δ δε καλούσί τινες φάσκον όμοιον τοίς ρακίοις η αιγί
μόνη φέρει πολιόν και ου βραχύ και γαρ πηχυαίον κατακρεμάννυται καθ
άπερ τρύχος οθονίου μακρόν, φύεται δε τούτο εκ του φλοιού και ουκ εκ της
κορύνης όθεν ή βάλανος, ουδ' εξ οφθαλμού αλλ' εκ του πλαγίου των άνωθεν
7. 10 Η. όζων. η δ' άλίφλοιoς επίμελαν τούτο φύει και βραχύ. οι μεν ουν εκ της
"Ιδης ούτως διαιρούσιν, οι δε περί Μακεδονίαν τέτταρα γένη ποιούσιν, ετυμό
δρυν ή τας γλυκείας, πλατύφυλλον ή τάς πικράς, φηγoν ή τάς στρογγύλας,
άσπριν ταύτην δε οι μεν άκαρπον όλως οι δε φαύλον τον καρπόν, ώστε μηδεν
εσθίειν ζώον πλην ύος, και ταύτην όταν ετέραν μή έχη και τα πολλά λαμβά
νεσθαι περικεφαλαία. μοχθηρά δε και τα ξύλα πελεκηθέντα μεν όλως
αχρεία καταρήγνυται γάρ και διαπίπτει απελέκητα δε βελτίω, δι δ και ούτω
χρώνται, μοχθηρά δε και εις καύσιν και εις ανθρακείαν αχρείος γαρ όλως ο
άνθραξ διά το πηδάν και σπινθηρίζειν πλην τοις χαλκεύσι, τούτοις δε χρησι
μώτερος των άλλων διά γαρ το αποσβέννυσθαι όταν παύσηται φυσώμενος
ολίγος αναλίσκεται, το δε της άλιφλοίου χρήσιμον εις τους άξονας μόνον και
τα τοιαύτα. δρυός μεν ουν ταύτας ποιούσι τας ιδέας.
λειοτέρα] λειότερον Μ. - . κορύνης] κορυνε cum brevi lacuna P2.
αχρείος] corr. Schn.; αχρείον Αld. Η.; εξ οφθαλμού] Αld. Εdd., εξόφθαλμον Uς
αχρεία St. εξ οφθαλμών Ρ2.
άσκoν όμοιον τοίς ρακίοις] Schn, partim πλαγίου] εκ add. St.
Αί secutus partim suam et Salmasii emen όζων] έχει addunt Αld. Εdd. o., om. UΡε.
dationem. φάσκος όμοιος τους βραχείοις U επιμελαν τούτο φύει] e conj. Scalig. Η.
et P2 ubi φασκος sine accentu : βραχίοις V; St. Sch. : επιμελαν τούτο φύσει U; επί με
φάσκον ομοίως τοις βραγχίοις Αld. Η. : λίαν τούτο φύει ΜV Αld. - Schn. in Αu
βρογχίοις conj. RConst, βρύοις Dalec.: όα etar. sic conjicit όζων, έχει δ' ή αλιφλ. επί
κίοις pro βραγχίοις scribere jussit Salmas. μελαν τούτο φύσει.
Εxerc. p. 234, φuod, ut nunc verba se ha ούτως] U; ούτω Αld. Εdd. ο.
bent, omnium maxime probabile est: quo ", ήτας γλυκείας] Ιn Αld. ter est ή quod
minus pro vero habeam impedit τοις, φάσκον in ή mutaverunt Η. et Sch.; ή την τας γλυ
G. Vertit penem, quod e male intellecta ver κείας βαλάνους St., φui dein την bis post ή
sione Ρlinii, pannos, ortum esse videtur, repetiit. - ή bis dat Ρ.
apud quem panos Scriptum esse animadver άσπριν) όσπριν St.
tit Salm. 1. 1. Ceterum σφάγνον RConst. ταύτην δε] U Sch.syll.; ταύτην γάρ Αld.
cum Dalecampio ex eodem Plin. 12, s. 50 Εdd. ο.
corrigunt, φuos ex Ηesychio, φ. ν. s σφα ζώον] Αld. Cam. Η. St. : ζώων Βas. Sch.
κός et φάσκος refutavit Sch. και τα π.] και γαρ τ. π. St.
και ου βραχύ.] Schn. e conj. : και βραχύ περικεφαλαία] -άλαια Αld. etSt. quiέστι
UP: και βράγχιον Αld., και βράχιον Η. : i. u. addidit. κεφαλαία Dalec. , κεφαλαλ
και βρύινον en. Salmas. 1. Ι. : ώς όάκιον γία conj. Ρalmer. Εx. p. 592. Fortasse scri
St. ex em. RConst. . και ου βραχυ veram endum περιλαμβάνεσθαι κεφαλαία.
esse scripturam minime credo; αυχμηρόν δε και τα ξύλα πελεκ.] Αld. Η : δε τα
scriberem nisi hoc a literis librorum longius ξύλα, και πελεκ. St. Sch.
abesset; mucosun inurcosumque G.-De γαρ και] δε και Ρ.
inceps και ταρπηχυαίον Ρ2, unde quis τε ανθρακείαν] Schn.; ανθρακίαν Αld. Εdd.
δια γαρ το - φυσωμενος ολίγος] UΜν
τραπηχυαίον conjiciat.
κατακρεμάννυται] - άνυται Αld. Sch:: δια τo - φυσωμενος διο ολιγος Αld.
Η. St. - Ρost αποσβέννυσθαι add. ευθύς
τρύχος ΡΡε: ex em. Scalig. Η. St. Sch. : . Αld. Εdd., om. U - διo και St. -πασηται
τρύγχος Αld. cum ύ superscripto U.
η ύεται] disputat de h. 1. Salmas. Εx. p. αλιφλοίου] αλιφλοίου U.
234, 235. τα τοιαύτα] Uς τα om. ceteri.
ΗΙSΤΟR. ΡLΑΝΤ. ΙΙΙ. 9. 97

CΑΡ, ΙΧ. Τών δε άλλων ελάττους και σχεδόν τά γε πλείστα διαιρούσι άρ 8 St.

ρεν και θήλει καθάπερ είρηται, πλην ολίγων ών εστι και η πεύκη πεύκης γαρ
το μεν ήμερον ποιούσι το δ άγριον, της δ' αγρίας δύο γένη καλούσι δε την
μεν ιδαίαν την δε παραλίαν τούτων δε ορθοτέρα και μακροτέρα και το φύλ
λον έχουσα παχύτερον η ιδαία, το δε φύλλον λεπτότερον και αμενηνότερον η
παραλία και λειότερον τον φλοιόν και εις τα δέρματα χρήσιμον η δε ετέρα ού.
και των στροβίλων ο μεν της παραλίας στρογγύλος τε και διαχάσκων ταχέως,
ο δε της ιδαίας μακρότερος και χλωρός και ήττον χάσκων ώς αν αγριώτερος
το δε ξύλον ισχυρότερον το της παραλίας δεί γάρ και τας τοιαύτας διαφοράς
λαμβάνειν των συγγενών γνώριμα γάρ διά την χρείαν ορθότερον δε και πα
χύτερον ώςπερ είπομεν η ιδαία και προς τούτοις πιττωδέστερον όλως το δέν
δρον, μελαντέρα δε πίττη και γλυκυτέρα και λεπτοτέρα και ευωδεστέρα, όταν
ή ωμή έψηθείσα δε χείρων εκβαίνει διά το πολύν έχειν τον ορρόν εοίκασι δ'
άπερ ουτοι διαιρούσιν ονόμασιν ιδίοις οι άλλοι διαιρείν τώ άρρεν και θήλει.
φασί δ οι περί Μακεδονίαν και άκαρπόν τι γένος όλως είναι πεύκης και το μεν
CΑΡ. ΙΧ. Η. et, post δε intersertis ή πίττα, St. Sch.
cont. dedit μελαντέρα τε και γλυκ, etc.
πλείστα] των δένδρων i. u. addidit St. - ,,mutavi nominativum in dativum, ut more
και ab initio om. St. - τά τε Μ.. Τheophrasteo e vocabulo πιττωδέστερον no
άρρενι] τό anteposuit Schn. men πίττα repetatur Sch. in Comm: Ιdem
ών εστι] mBas. Schn.;.ως έστι U, ως έστι in Syll. μελαντέρα δε και γλ. etc. Εquidem
Αld. Εdd. ; inter φuae et pίnus habiία πίττη cum codd. tenendum sed dativum po
est G. nendum esse censui, guae dictio ferri posse
videtur.
ίδαίαν] Η. St. Sch., φuae correctio niti χείρων] χείρον U.
tur Ρlin. 16, s. 19; ιδέαν UΜV Αld. : idean δρρόν] ορόν Αld. ΜΡ et U cum altero ρ
G. ed. Τarvis. superscr. -

το φύλλον] dedi de conj.: το ξύλον UΜVP άκαρπόν τι γένος όλως], όλως in hac scri
Sch. et omisso το Αld. Η. St. Ligni mentio ptura plane abundat, sed si το γένος scri
hic fieri nequit ut extrema verba hujus pa bas, genus omne plane sterile όλως κ. recte
ragraphi ostendunt : contra proxima indi dicetur, Αccedit quod84est πεύκης-άκαρ
cant vocem φύλλον hoc loco scriptam fuisse. πον. Si enim Μacedones unum tantum ge
Νeque obstant quae mox dieuntur παχύτε nus sterile (γένος τι) statuissent, reliqua
ρον... το δένδρον, φuibus verbis breviter vero sexu distinxissent, non poterat Τhco
differentias complexus est, quae ego de am phrastus omnem Μacedonum descriptionem
Litu ac specie crassa frondis accipio. absolvere verbis και τρίτην την άκαρπον."
ίδαίας] ιδέας Αld. ΜV: ειδέας U. Schn. in Comm. Εquidem όλως ad άκαρπον
συγγενών] ex emend. RConst. Η.St. Sch:: relatum intelligo omnino sterile, i. e. nul
αγγείων U, αγγείων Αld. : εγγείων ΜV los omnino nec bonos nec malos /ructus
mΒas. ferentem, neque video haee iis, quae S. 4
γνώριμα] dedi de conj; ; .γνώριμος. U dicta sunt, repugnare: imo ista hunc locum
Αιά. Η. : γνώριμοι de conj. R Constantini illustrant. Dicit hicΜacedones asserere ge
St. Sch. Αt hoc non habet φuo referatur, nus φuoddam pini esse omnino sterile, dein
nisi διαφοράς, sed subaudiendum est τα quomodo ab iisdem mas et femina dignos
dantur exponit. Εt S. 4 Μacedones distin
συχγ.
ορθότερον] corr. ΒConst. Η. St. Sch. : guunt domesticam et sylvestrem pinum, at
οξότερον UΜV Αld. φue sylvestris formas tres, marem, feminam,
ίδαία] ιδέα Αld. ΜV, ειδέα U. sterilem. De domestica enim hic non sermo
μελαντέρα δε πίττη και - ευωδ«στέρα] est, ubi sylvestres arbores recensentur. Αt
sic dedi fere cum codd. ; μελάντεραι δε que την τρίτην ad της αγρίας pertinet, nee
πίττη και γλυκύτερα και λεπτότερα και ad priorem divisionemήμερόν τε και άγριον,
ευωδέστερα UΜV, μελαντέρα δε και γλυ alioquin dicendum fuisset και τρίτον (scil,
κυτέρα και λεπτοτέρα και ευωδεστέρα Αld. γένος) την άκαρπον.
98 ΤΗΕΟΡΗΙΜΑSΤΙ

άρρεν βραχύτερόν τε και σκληρoφυλλότερον, το δε θήλυ ευμηκέστερον και τα
φύλλα λιπαρά και απαλά και κεκλιμένα μάλλον έχειν έτι δε τα ξύλα της μεν
άρρενος περίμητρα και σκληρά και εν ταις εργασίας στρεφόμενα της δε θη
λείας ευεργά και αστραβή και μαλακώτερα, σχεδόν δε κοινή τις η διαφορά
πάντων των αρρένων και θηλειών, ώς οι υλοτόμοι φασίν, άπαν γάρ το άρρεν
τη πελεκήσει και βραχύτερον και επεστραμμένον μάλλον και δυςεργότερον και
τώ χρώματι μελάντερον, το δε θήλυ ευμηκέστερον επει και την αιγίδα την
καλουμένην η θήλεια της πεύκης έχει τούτο δ εστί το εγκάρδιον αυτής αίτιον
δε ότι απευκοτέρα και ήττον ένδαδος και λειοτέρα και ευκτεανωτέρα, γίνεται
δε εν τοις μέγεθος έχουσι των δένδρων όταν εκπεσόντα περισαπή τα λευκά
και τα κύκλω, τούτων γάρ περιαιρεθέντων και καταλειφθείσης της μήτρας εκ
ταύτης πελεκάται έστι δε εύχρουν σφόδρα και λεπτόϊνον. δ δε οι περί την
Ίδην δαδουργοί καλούσι συκήν, το επιγιγνόμενον εν ταις πεύκας, ερυθρότερον
την χροιάν της δαδός, εν τοις άρρεσίν εστι μάλλον δυςώδες δε τούτο και ουκ
όζει δαδός ουδε καίεται αλλ' αποπηδά από του πυρός. "πεύκης μεν ουν ταύτα
γένη ποιούσιν, ήμερόν τε και άγριον, και της αγρίας άρρενά τε και θήλειαν
και τρίτην την άκαρπον, οι δε περί την Αρκαδίαν-ούτε την άκαρπον λέγουσιν
*

ούτε την ήμερον πεύκηνΥ αλλά
γ- - / --ΣΥ.
πίτυν είναι φασι και γαρ τοζέ στέλεχος εμφερέ
" " ν ν -ν

στατον είναι τη πίτυί και έχειν τήν τε λεπτότητα και το μέγεθος και εν ταις

σκληρoφυλλότερον] UΜVΡ Sch. : /olio εκπεσόντα] Schn. conj. εκπεσόντων, εκ
que duriorem G., σκληρότερον Αld. Εdd. πέσωνται St. U
- Αntea τραχύτερον St. ήτρας] μίτρας U.
και τα φ.] και ταύτην τα φ. St. Ά ή αιγίς add. St.
έτι δε] U; έστι δε cett. εύχρουν] άχρουν mBas. ; est decolor om
7ι 17η Ο Ur.
Ά e corr: RConst. Schn.; περι ο δε] St. Sch. , ο δε Used fueraι δή.: ο
μήτρια U Αld. Εdd. : lignum circum
δή Αld. Η.
cirιcta medulla duran G. ./estes Ιternholz
Spr. δαδουργοί] δαιδουργοί U: δαδουργοί Αld.
ερυθρότερον την χροιαν] UΜV Αld. Βas.
σκληρά] corr. RConst. Η. St. Schn.; σκλη Sch::..έρ. και τ. χρ. Η. : ερ, κατά τ. χρ.
ρία UΜV Αld. Βod. St.
ευεργώ] Αld. Εdd., εναργα V, εύαργαΜΡ. της δαδός] τ. δαδός Αld., της παιδις UΜ.
αστραβή] corr. RConst. Η. St. Schn.; ευ εν τοις] UΜVAld., και εν τοις Η.; χροιάν
στραβή Αld. και εν τοις mediis omissis St.
" κοινή τις] κοινότης Ρ. διδός] δαιδος U; 0αδός Αld.
θηλειών] θηλείων U. 4 ταύτα γένη] corr. RConst. Η. St. Sch.;
βραχύτερον) τραχύτ. St. ταύτά γε UΜV Αld. : igίtur genera pϊnί
λαec assignant G.
επεστραμμένον) επεστραμένον cum alt.
μ superser. U και - άκαρπον] vide ad S 2.
ευμηκέστερον) και ευεργότερον add. St. αλλά πίτυν] Dalecamp. Ηist. p. 51 con
επει καιI έτι και St. ; nam et quod aegί jicit 'λλην δε πίτυν. Αι sensus satis aper
dem appellant G. tus: Quam arborem alii domesticam πεύ
απευκοτέρα] απευκότερα και ήττον ένδαι κην nominant, eam Αrcades πίτυος nomine
δος και λειότερα και ευκτεανώτερα U. salutant.
ευκτεανωτέρα] ευκτηθονωτέρα corr. R εμφερέστατον] U Sch. syll.; εμφανέστε
-

Comδι. Sι, ευκτέανος δρυς restituit Coraes ρον Αld. : ευidentioren G., εμφερέστερον
in Ρlut. Μarc. c. 8, ubi ευκέανος erat. Sch cont.
Ηesych:: ιθυκτέανον το ιθύ πεφυκός και λεπτοτητα και) Η. St. Sch. ; και om. ΜV
ορθόν δένδρον. Cf. 5, 1, 9. Αld., λειότητα e conj. RConst. et Dalee.St.
ΗΙSΤΟR, ΡLΑΝΤ. ΙΙΙ. 9. 99

εργασίας ταυτό το ξύλον το γαρ της πεύκης και παχύτερον και λειότερον και
ύψηλότερον είναι και τα φύλλα την μεν πεύκην έχειν πολλά και λιπαρά και
βαθέα και κεκλιμένα, την δε πίτυν και την κωνοφόρον ταύτην ολίγα τε και
αυχμωδέστερα και πεφρικότα μάλλον άμφω δε τριχόφυλλα έτι δε την πίτ
ταν εμφερεστέραν της πίτυος και γάρ την πίτυν έχειν ολίγην τε και πικράν
ώςπερ και την κωνοφόρον, την δε πεύκην ευώδη και πολλήν φύεται δεν
μεν τή Αρκαδία η πίτυς ολίγη περί δε την Ηλείαν πολλή ουτοι μεν ουν όλω
τώ γένει διαμφισβητούσιν, η δε πίτυς δοκεί της πεύκης και διαφέρειν τώ λι
παρωτέρα τε είναι και λεπτοφυλλοτέρα και το μέγεθος ελάττων και ήττον ορ
θοφυής έτι δε τον κώνον ελάττω φέρειν και πεφρικότα μάλλον και το κάρυον
πιττωδέστερον και τα ξύλα λευκότερα και ομοιότερα τή ελάτη και το όλον
απευκα, διαφοράν δ έχει και ταύτην μεγάλην προς την πεύκην πεύκην μεν
γαρ επικαυθεισών των ριζών ουκ αναβλαστάνειν, την πίτυν δέ φασί τινες ανα
βλαστάνειν, ώςπερ και εν Λέσβω εμπρησθέντος του Πυρραίων όρους του πιτυ
/ - - " -- --V - 1
ώδους. νόσημα δε ταις πεύκαις τοιούτόν τι λέγουσι συμβαίνειν οι περί την
*) αν και Α - " Υ Ν. Υ. -

Ιδην ώστ', όταν μη μόνον το εγκάρδιον αλλά και το έξω του στελέχους ένδα
ταυτό] dedi de conj. ; αυτο Αld. Εdd. ; κωνοφ όρον] κανοφ όρον ΜV.
et opertbus psam materϊem ineptam G.,. την δε πεύκην] ή δε πεύκη St.
unde Schn. scripsit αυτό το ξύλον (αχρείον].
Contra pro αυτο dedit εύχρηστον St. eum φ ύεται δε] Αld. Εdd. , δε om. UΜV.
Dalee. - Ηλείαν] ολείαν Μ. "
το - πεύκης] το δε της π. στέλεχος St. μεν ουν] περί add. St.
βαθέα] δασέα cum Άά η ί et Dalec.
5 και διαφέρειν] UΜV et G., και om.
St., proliara interpretatur Scal. Αld. Εdd. ο.
και την κωνοφόρον ταύτην] Αld. Εdd. : έτι δε τον κ.] U Sch.syll. : έτι δε και τ. κ.
και τη γονοφόρον ΜV; και κωνοφ όρον Αld. Εdd. ο. -

αυτήν videtur G. habuisse; vertit etiam co
πίferam ipsam. Interpretum hallucinatio φέρειν] Αld. Η., φέρει St. Schn.
nes refutavit Schn. πιττωδέστερον] Ηie Αld. Εdd. adjiciunt
,αχ
αυχμωδέστερα] Cam. Η. St. Sch.:UΜV. άμφω δε τριχόφυλλα φuae Schn. in locum
μωδέστερα Αld. Βas.: αιχμωδέστερα commodum paragraphisuperioristransposuit.
άμφω δε τριχόφυλλα] Ηaee verba hue ξύλα] ταύτης add. St.
transposuit Schn. In Αld. et libris mser. ομοιότερα] ομοιώτερα U.
leguntar infra post κάρυον πιττωδέστερον, απευκα] Αld. Η. ξϊ. άτευκα U, απευ
φuo loco orationem male interpellant et mi κότερα cum RConst. St.
nime apta sunt. Ηic vero recte posita esse και ταύτην μεγάλην προς] corr. Sch.syll.:
videntur. Fortasse causa cur in alie και την μεγ, π. UΜV, μεγάλην προς Αld.
num locum migraverint, φuaerenda in verbo Εdd. ; και άλλην π. conj. Dalec. : μεγ. και
πεφρικότα, φuod et hie et infra legitur. ταύτην προς Schn.cont.
πίτταν εμφερεστέραν της πίτυος] U Sch. έπικαυθεισών] επικαθεισών ΜV.
syll.; πίτυνάν εμφανεστέραν της πεύκης πεύκην - αναβλαστάνειν] Αld. Εdd. ,
Αld. Η. : πίτταν ανεμφανεστέραν της πεύ πεύκη - αναβλαστάνει Sehn.
κης cum RConst. dedit St. V dat πέτυος pro εν Αέσβω] scripsi pro νulgato εις Αέωβον,
πεύκης, Vo. πίττων αν pro πίτυνάν. Schn. ϊn Lesbo (α..
scripserat cum Dalec. πίτταν εμφανεστέραν εμπρησθέντος] εμπρησθεντος U.
της πίτυος. πιτυωδους] UΜV Αld. Schn., πιττυώδους
και γαρ την πίτυν] UΑld. Βas. Cam. Sch.;
την γαρ πίτυν V: και γαρ την πίτταν cod.
Η. St.
νόσημα] Εxc. Ρε: νόσημα ταις πεύκαις
Casaub. RConst. Η. St. - Dein ολιγην έχειν όταν το έγκάρδιον και το εκτός ένδαδον
τε Μ. γενόμενον ώςπερ απω πνίου (fortasse απο
πικράν]. e corr, R Consι. Η. St. Sch. : πνιγή),
amarάm G., μικράν V Αld. αλλά και] και άλλα και Η., άλλα και Βο.
100 ΤΗΕΟΡΗRΑSΤΙ

δον γένηται, τηνικαύτα ώςπερ αποπνίγεσθαι. τούτο δε αυτόματον συμβαίνει
δι' ευτροφίαν του δένδρου ώς άν τις εικάσειεν όλον γάρ γίνεται δάς περί μεν
ούν την πεύκην ίδιον τούτο πάθος ελάτη δ εστίν η μεν άρρην ή δε θήλεια,
διαφοράς δ έχουσα τοίς φύλλοις οξύτερα γαρ και κεντητικώτερα τα του άρ
ρενος και επεστραμμένα μάλλον, δι δ και ουλότερον τη όψει φαίνεται το δέν
δρον όλον, και τώ ξύλω λευκότερον γάρ και μαλακώτερον και ευεργέστερον
το της θηλείας και το όλον στέλεχος ευμηκέστερον, το δε του άρρενος ποικι
λώτερον και παχύτερον και σκληρότερον και περίμητρον μάλλον όλως δε φαυ
λότερον την όψιν. εν δε τώ κώνω τώ μεν του άρρενός εστι κάρυα ολίγα επί
του άκρου, τώ δε της θηλείας όλως ουδέν ώς οι εκ Μακεδονίας έλεγoν, έχει
δε πτέρυγας το φύλλον ... και επί έλαττον ώστε την όλην μορφήν είναι θολο
ειδή και παρόμοιον μάλιστα ταίς βοιωτίαις κυνέας πυκνόν δε ούτως ώστε
μήτε χιόνα διϊένα μηθ' ύετόν όλως δε και τη όψει το δένδρον καλόν και
γαρ ή βλάστησις ιδία τις ώςπερ είρηται παρά τας άλλας και μόνη τάξιν
έχουσα τώ δε μεγέθει μέγα και πολύ της πεύκης ευμηκέστερον διαφέρει
δε και κατά το ξύλον ου μικρόν το μεν γαρ της ελάτης ινώδες και μαλακόν
και κουφον το δε της πεύκης δαδώδες και βαρύ και σαρκωδέστερον όζους δε
δάς] δαίς ΜV. - pro veris habeo, movet me utSchneideri ex
ίδιον τούτο] U Sch.syll. ; ί. τι τούτο Αld. plicationem improbem ; magis vero etian
Εdd. ο. -
verba πυκνόν - υετόν φuac item ad strobi
6 τοις φύλλοις] τε i. u.interseruit Sch. los pertinere Schn. putavit, qua in re nemi
κεντητικώτερα] κεντετικώτερον U. nem consentientem habebit. Redeo igitur
τα του αρρ.] U, Sch. e conj. , τα om. Αld. ad Dalecampii rationem, φuem rem de qua
d. sermo est, recte percepisse, sed verba in li
παχύτερον) scripsi e conj., πλατύτερον bris tradita contorte explicuisse existimo.
Αld. Εdd. -
Dicere autem videtur in abiete folia ramulis
όλως-όψιν] Sch, addit i. u. το δένδρον. suis ita insitas esse ut cum alis avium com
Sed mihi ad lignum hoc pertinere videtur. parari possint : sic totam arborem tholi spe
τώ δε τ. θ.] εν τω δε τ. θ. St. ciem vel umbraculi boeotii repraesentare.
έχει - έλαττον] Αld. Εdd. ο. sine signo Longior vero est in comparatione quam in
1acunae; έτ' έλαττον Μ; .folium pinnaturn ipsa descriptione: nec mirum : descriptione
atque in angustrus ferιdens G. Cum pro enim, φuae difficilis foret, supersedere vult,
babilem emendationem non invenirem locum et adjicit quo comparato quisque statim ejus
immutatum exscripsi; addidi tantum signum rei speciem sibi efiingat. Ηoc certum vide
lacunae, cum oratio aperte hiulca sit. Αnte tur Τh. loqui de foliis pinnatis veluti alifor
Schneiderum interpretes omnes haec verba mibus, etsi verba έχει πτέρυγας το φύλλον
intellexerunt de foliis et diverso modo inter sana esse nequeunt. Conjeceram olim έχει
polaverunt et explicaverunt, ille vero pri δε πτερυγοειδή φύλλα αει επ' έλαττον.
mus censuit sermonem esse de abietis stro θολοειδή] conj. Scal. St. Sch. : θηλοειδή
bilis, cum ea φuae sequuntur nulla ratione U in ras. ; θηλοειδή Αld. : θηλοειδες ΜV;
de foliis dici potnissent, relicto igitur ν. το κυκλοειδή Η. , μt Iοία species concameratum
φύλλον in ea nomen strobilum indicans la sane immitetur. G.
tere putavit. Ωuem secutus Sprengel pro κυνέας] e corr. RConst. Η. Sch. ; κτανέαις
tinus illi το σπέρμα substituit, sed adeo in St. ; κυανέαις UΜV Αld. : similique potissi
considerate ut πτέρυγας non squamas stro mum cyathis Βoeoforum appareat G.
bilum constituentes, ut Schn., sed alas i. e. ιδία τις] ιδία τις U.
seminum appendices membranaceas alifor τάξιν] τάξι U.
mes significare putaret, την όλην μορφήν
antem ad totum strobilum referret. Sed
λύΆ "να)
εγέθει μέγα] V Sch. : μεγ.
μεγ και με;
μέγα

φuae sequitur comparatio, θολοειδή et παρό " ινώδες] Αld. Εdd. ; οινώδες UΜV.
μοιον βοιωτίαις κυνέαις, φuas correctiones δαδώδες] δαιδώδες U.
ΗΙSΤΟΙι. ΡΙ.ΑΝΤ. ΙΙΙ. 9. 101

έχει πλείους μεν η πεύκη σκληροτέρους δ' η ελάτη, σχεδόν δε πάντων ώς ει
πείν σκληροτέρους, το δε ξύλον μαλακώτερον. όλως δε οι όζοι πυκνότατοι
και στερεώτατοι μόνον ου διαφανείς ελάτης και πεύκης και τώ χρώματι δαδώ
δεις και μάλιστα διάφοροι του ξύλου, μάλλον δε της ελάτης έχει δε, ώςπερ
ή πεύκη την αιγίδα, και η ελάτη το λευκόν λούσσον καλούμενον, οίον αντί
στροφον τη αιγίδι, πλην το μεν λευκόν η δ αιγίς εύχρως διά το ένδαδον. πυ
κνόν δε και λευκόν γίνεται και καλόν εκ των πρεσβυτέρων ήδη δένδρων αλλά
σπάνιον το χρηστόν, το δε τυχόν δαψιλές εξ ου τά τε τών ζωγράφων πινάκια
ποιούσι και τα γραμματεία τα πολλά τα δεσπουδασμένα εκ του βελτίoνος, οι
δε περί Αρκαδίαν αμφότερα καλούσιν αιγίδα και την της πεύκης και την της
ελάτης, και είναι πλείω την της ελάτης αλλά καλλίω την της πεύκης είναι
γαρ της μεν ελάτης πολλήν τε και λείαν και πυκνήν, της δε πεύκης ολίγην,
Κ- Σ
την μέντοι ούσαν ουλοτέραν και ισχυροτέραν και το όλον καλλίω. ουτοι μεν
ούν εοίκασι τοις ονόμασι διαφωνείν. η δε ελάτη ταύτας έχει τας διαφοράς
προς την πεύκην και έτι την περί την άμφαυξιν ην πρότερον είπομεν. -

9St.
CΑΡ. Χ. 0ξύη δ ουκ έχει διαφοράς αλλ' εστί μονογενές ορθοφυές δε και
λείον και άνοζον και πάχος και ύψος έχον σχεδόν ίσον τη ελάτη και ταλλα
δε παρόμοιον το δένδρον ξύλον δε εύχρουν ισχυρόν εύινον και φλοιόν λείον
ειπείν σκληροτέρους] UΜV Αld. Η.; φuin τιι δΊ corr. Schn. cum Scal. : και Αld. Εdd.'
et reliquis omnibus./ere durtores G. ; σκλη εσπουδασμένα] U Εdd. post Η.; έσπουδα
ροτάτους cum R Const. St. Sch. Compara γμένα Αld. Μ.
tivus bene habet.
εκ τ. β.] εκ om. Μ; και του β. Αld. Cor
στερεώτατοι] Ηavn, 1., conj. Sealig, St. rexerunt auct. Scalig. Εdd. - εστι i. u.
Schn. : στερεώτι και U; στερεωτικαί ΡΑld. : add. St.
στερεωτικοί Cam. Η. , στεραιωτικοί Μ se
cund. Schn. in Comm., sed in Αuctar. ΜV 8, ελάτης-πεύκης] sic cum Scalig. Εdd.
cum U convenire dicuntur. o. : πεύκης-ελάτης ordine inverso Αld.,
quem servare sequentia non patiuntur.
μόνον ου] dedi de conj. egregia Schnei Reete G. : et copίostorem esse abietis υο
deri, oυ om. Αld. Η. - μόνον εμφανείς οι ίunt : sed meliorem pinί.
της ελείτης, οι δε της πεύκης St.
μάλλον δε dedi de conj. , μάλλον ή Αld. ; είναι γαρ] Αld. Εdd., αγαθά γαρ UΜV;
αbietis enim tofam commodam laeυem
μάλλον δε της πεύκης ή της έλ. Seal. Sch.; spissanque G. Αn fuit γίνεσθαι γαρ !
και έτι μάλλον αι διαφοραί του ξύλου της
πεύκης και της ελ. St. της μέν] την μεν της St., φuod probat Sch.
τη αιγ.] U Sch.syll. , τη om. Αld. Εdd. πολλήν] Schn. de corr. C. Gesneri apud
Dalec. : όλην ΜV Αld. : oύλην U, mBas. Scal. :
πλήν τομένλ.] μενadd. Sch.cum Havn. 1. ; oύλην St.
τούτο λευκόν St.
και λευκόν] το λ. St. διαφωνείν] διαφωρείν Μ.
καλόν εκ τών] Schn. cum G. , καλόν και έτι την] U Sch.syll. ; την om. Αld. Εdd.
εκ τών Αld. Εdd. άμφαυξιν] άμφαξιν Μ.
σπανιόν] επανιόν U. Ε. CΑΡ. Χ.
το δε τυχόν δ.] το δε το τυχόν δαψίλευ οξύη] οξύη η in ras. U; οξία Ρ; ή δ'οξ. St.
U, το δε- δαψιλές om. St.
παρόμοιον] τε, φuod addunt Αld. Εdd.,
τα τε τών] U ; τε τών ΜV; τα τών ΑΙd. seclusit Schn., ipse omisi. RConst. conj.
d. ο.
κατ'άλλα δε, Spreng. κατ'άλλα δε ανόμοιον.
γραμματεία] γραμματεία U. Αn τε remansit loco veteris αυτή?
102 ΤΗΕΟΡΗRΑSΤΙ

και παχυν, φύλλον δ' ασχιδες προμηκέστερον απίου και επακάνθιζον εξ άκρου,
ρίζας ούτε πολλάς ούτε κατά βάθους, ο δε καρπος λείος βαλανώδης εν εχίνω
πλην ανακάνθω και λείω, και ουχώς η διοςβάλανος ακανθώδει, προςεμφερής
δε και κατά γλυκύτητα και κατά τον χυλόν εκείνω, γίνεται δε και εν τω όρει
λευκή ή και χρήσιμον έχει το ξύλον προς πολλά και γάρ προς άμαξουργίαν
και προς κλινοπηγίαν και εις διφρουργίαν και εις τραπεζίαν και εις ναυπηγίαν
ή δ εν τοις πεδίοις μέλαινα και άχρηστος προς ταύτα τον δε καρπόν έχoυσι
παραπλήσιον μονογενής δε και η μίλας, ορθοφυής δε και ευαυξης και ομοία
τη ελάτη, πλην ουχ υψηλόν ούτω πολυμάσχαλον δε μάλλον, όμοιον δε και
το φύλλον έχει τη ελάτη λιπαρώτερον δε και μαλακώτερον, το δε ξύλον η
μεν εξ Αρκαδίας μέλαν και φοινικούν ή δ εκ της Ίδης ξανθόν σφόδρα και
όμοιον τη κέδρω διό και τους πωλούντάς φασιν εξαπατάν ώς κέδρον πωλούντας
πάν γάρ είναι καρδίαν όταν ο φλοιός περιαιρεθή όμοιον δε και τον φλοιόν έχειν
και τη τραχύτητι και τώ χρώματι τή κέδρω, ρίζας δε μικράς και λεπτάς και
επιπολαίους, σπάνιον δε το δένδρον περί την "Ιδην, περί δε Μακεδονίαν και
Αρκαδίαν πολύ και καρπόν φέρει στρογγύλον μικρώ μείζω κυάμου τώ χρώ
ματι δ ερυθρόν και μαλακόν φασί δε τα μεν λόφουρα εάν φάγη των φύλλων
παχύν, φύλλον δ' ασχιδές] dedi cum R δε και κατά γλυκ.] δε και η κατά γλ. U;
Const. mBod., ubi male παχύ scriptum , και δε η κατά γλ. ΜV; certe Μ την omittunt,
παχύφυλλον, δυσχιδές Αld. Η.: παχύφυλλον quod de U et V non constat; nam δε και
φύλλω δυσχίδει St. ; -διςχιδές UΡ; -δι κατά την γλ. Αld. Εdd. , του καρπού add. St.
σχιδέν ΜV, .folium crassum bί/idum G. εκείνω] Αld. Η. St. : εκείνη cum RConst,
και παχύν φύλλον δυσχιδες Schn. secutus Sch. : εκείνων U. Referendum est ad o
Caesalpin, 2, 3, φui δυσχιδές difficile ad/in καρπός. -

dendum interpretatur: ein uenίg einge γίνεται δε και εν] Αld. Η. St. : naseitur
schnittenes Βlatt Spr. Vox δυσχιδές ne etiam montibus G. : γίνεται δε η μεν corr.
graeca φuidem est: dieunt δυσχιστόν. . Sch., qua mutatione structura nequaquam
επακάνθιζον] U Sch. de conj. ; εξακάνθι sublevatur. Εtenim eum Τh. scripturus
ζον Αld. Εdd. fuisset γίνεται δε και εν τω όρει - και εν
ρίζας] δε add. St. τοις πεδίοις, dein Fagi montanae natura
βάθους] UΜVΡ Sch.syll. : βάθος Αld. exposita, structura haud incommode variata,
Εdd. ο. pergit ή δ' εν τοις πεδίοις.
βαλανώδης] U η in ras. Dein εν εχινώδει λευκή ή και] dedi de conj. : λεύκη τε, και
περικαρπίω St. : βαλλανώδης Cam. Αld. Η. : λευκή τε και Sch. : η λεύκη δε St.
πλην ανακάνθω] sic scripsi partim e αμαξουργίαν] Αld. Εdd. : άμαξητα U;
conj., πλην ουκ ανακανθωι και λείωι U; αμαξιτα ΜV; -διφουργίαν Η. Βο.
π. ουκ εν ακάνθω ΜV Αld. : π. ουκ ενόκαν 2. ευαυξής] St. Schn. : ευαξης Αld. Η.
θος και λείος Η. : π. ουκ ενακιίνθω R Const. το δε ξυλον] U Sch.syll. , και το ξύλον
Sch. : πλην ανακάνθω ή ου λίαν in paren Αld. Εdd. ο. -
thesi St. Εquidem U lectionem pro vera, ή μεν- ή δ'] της μεν-της δε St.
sed ουκ pro interpolato habeo. Ita explico : μέλαν] μέλαινα antea fuisse rasura indi
Verbis εν εχίνω similitudinem pericarpii cat U.
Castaneae et Fagi significare vult; verbis όμ. δε και] U Sch.syll.; και om. ceteri.
πλήν-λείω cavet ne pericarpium Fagi acu Αρκαδίαν πολύ και καρπόν] Schn. ; Α.
leatum esse putemus, est enim hirsutum και πολύν καρπόν UΜV Αld.; Α. πολύν
φuidem sed cum aculeato Castaneae compa καρπον Η. St. atque G.
ratum laeve vocandum. Salm. Εx. p. 424 μείζω κυκμου] Αld. Εdd. ; μείζον κυάμω
voluit πλην ανακανθος και λείος-ακανθώ
ης. τόχρl UΜvsch.: και το χρ.Αld Εld.
λόφουρα] λόφούρα U. «όι Schol. Νί
ακανθώδει] e conj. RConst. Schn.; ακαν
θώδης Αld. Η. St. et U η in ras. cand. ΑΙ. ν. 611.
ΗΙSΤΟR. ΡΙ.ΛΝΤ. ΙΙΙ. 10. 103

αποθνήσκειν τα δε μηρυκάζοντα ουδεν πάσχειν, τον δε καρπόν εσθίουσι και
των ανθρώπων τινές και εστιν ήδύς και ασινής, έστι δε και η όστρυς μονοει
δης, ήν καλούσίτινες οστρύαν, ομοφυές τη οξύα τη τε φυτεία και τώ φλοιώ,
φύλλα δε απιοειδή τώ σχήματι, πλην προμηκέστερα πολλώ και εις οξύ συν
ηγμένα και μείζω, πολύινα δε, από της μέσης ευθείας και μεγάλης των άλλων
πλευροειδώς κατατεινουσών και πάχος εχουσών έτι δε έρρυτιδωμένα κατά τάς
ίνας και χαραγμόν έχοντα κύκλω λεπτόν το δε ξύλον σκληρον και άχρουν, έκ
λευκον καρπόν δε μικρόν πρόμακρον όμοιον κριθή ξανθόν βίζας δε έχει με
τεώρους ένυδρον δε και φαραγγώδες, λέγεται δε ώς ουκ επιτήδειον εις οικίαν
ειςφέρειν δυςθανατάν γάρ φασι και δυςτoκείν ου αν ή. της δε φιλύρας η μεν 4.

άρρην εστί ή δε θήλεια, διαφέρουσι δε τη μορφή τη όλη και τη του ξύλου
και τώ το μεν είναι κάρπιμον το δ' άκαρπον, το μεν γαρ της άρρενος ξύλον
σκληρον και ξανθόν και οζωδέστερον και πυκνότερόν εστι έτι δ ευωδέστερον,
το δε της θηλείας λευκότερον και ο φλοιός της μεν άρρενος παχύτερος και
περιαιρεθείς ακαμπής διά την σκληρότητα, της δε θηλείας λεπτότερος και ευ
καμπής εξ ου τάς κίστας ποιούσιν, και η μεν άκαρπος και ανανθης, η δε θή
λεια και άνθος έχει και καρπόν το μεν άνθος καλυκώδες παρά τον του φύλλου

ωΆ
Ά αποθνήισκειν
ηρυκάζοντα]
U.
Ρ Εdd. post Η.; μηρικά
φασι] Η. St. Sch. : φισί U; φησι Αld. ΜV,
- Ρ - μηρ - Ρε: δυς θάνατον γαρ και ασύντελες ου
εαν ή.
τον 0ε] U Sch.syll. ; και τον Αld. Εdd. ου αν ή] correxi, oύ εάν ή Ρε Αld. Εdd.
" ή όστρ.] U Sch.syll., ο ό. Αld. Εdd.; ο.; Schn. εαν sic.
om. art. ΜVΡ. 4. ή-άρρην] U Schn. : ή-άρρεν Αld.
conj. ίδι Η. ξ"
ομοφ υές] UΡ: ομοφυέα
Sch. Αld. : ομοφυής
μοφ υη e Η. : o - άρ γην St.
τού Ε του φύλλου Vin.
οξύα] Αld. Εdd. : οξεία U; οξεία Μ; οξία τώ] U Sch. de conj.; om. Αld. Εdd.
Ρ. Vide Lob. Ρhryn, p. 301. το μεν-το δε] U Αld. Εdd.: την μεν
τώ σχήματι] UΜVSch.syll. , τους σχήμασι την δε Schn. ; τον μεν- τον δε conj. Sch.
Αld. Εdd. ο. in Αuct.
μέσης - κατατεινουσών] Sch. de conj. ; το- της] και το του St.
μέσης πλευροειδώς των άλλων ευθεί και οζωδέστερον και πυκνότερύν έστιν] sic U,
με άλην κατατεινουσών Αld., sed circum qui πυκότερον habet, όζωωεστερόν εστι και
flexus supra ευθεί valet ευθειών, φuod cum πυκνοτ. Αld. Εdd.
Camotiana Η. expressit; Βas. vero ευθεί, έτι δευωδέστερονl Haec verba huc trans
Ρ ut Αld., praeterquam φuod πλευροειδώς posuit Schn. Scilicet post κίστας ποιούσιν
και τών praebet. RConst. conj. : και από habent Αld. Εdd. έτι ό" ευωδέστερον το τής
της μέσης πλευροειδώς τών άλλων ευθείαν θηλείας, φuae e Ρlin. 16, 14 s.25 corrigi vo
και μεγάλην κατατεινουσών. Dalec.: μέσης luit R Const. : έτι 0' ευωδέστερον του της
πλ. τών άλλων ευθυ κατά μεγάλην κατατ. θηλείας το ξύλον της άρρενος. Sed e Plinio
St. dedit: μέσης ινός πλ. - και την μεγά colligitur ea verba alienum locum occupasse;
λην. Cf. c. 17, 3 recte videtur Sch. suspicari verba έτι ώ" ευ
ερρυτιδωμένα] cum RConst. Η. St. Sch.; ωδέστερον a librario loco suo, i. e. post πυ
ερυτιδωμένα U Αld. κνότερόν έστι, omissa ac in margine suppleta
άχροον] ή add. St. ύ fuisse, librariumque ut locum indicaret
ένυδρον] corr. Sch.; εύδρον U; ευυδρον verba sequentia το της θηλειας adjecisse.
Αld. Εdd. ει παχύτερος] Αld. Εdd.; -ύτερον UΜVΡ.
ουκ επιτήδειον) κεπιτήδειον U. λεπτότερος] corr. Schn.; λευκότερος Αld.
οικίαν] UΜVP2 Sch.syll. ; οικείας Αld.; dd.
οικίας ΡΗ. St. Sch. του φύλλου] cod.Cas. , corr. RConst. et
δυςθανατάν] corr. Sch.syll.; δυς θάνατον Ρalmer. Εx. p. 592. Schn, του ξύλου UΜV
Ρε Αld. Εdd: ο. Αld. Η.
104 ΤΗΕΟΡΗRΑSΤΙ

μίσχον και παρά την εις νέωτα κάχρυν εφ' ετέρου μίσχου, χλοερόν δε όταν ή
καλυκώδες, εκκαλυπτόμενον δε επίξανθον η δε άνθησις άμα τοίς ημέρoις. ο
δε καρπός στρογγύλος πρόμακρος ηλίκος κύαμος όμοιος τώ του κιττού, γωνίας
έχων ο άδρός πέντε οίoν ινών εξεχουσών και εις οξύ συναγομένων ο δε μη
άδρός αδιαρθρότερος διακνιζόμενος δε ο άδρος έχει μίκρ' άττα και λεπτά
σπερμάτια ηλίκα και ο τής αδραφάξυος, το δε φύλλον και ο φλοιός ήδέα και
γλυκέα, την δε μορφήν κιττώδες το φύλλον, πλην εκ προςαγωγής μάλλον η
περιφέρεια, κατά το προς το μίσχω κυρτότατον, αλλά κατά μέσον εις οξύτερον
την συναγωγην έχον και μακρότερον, έπoυλoν δε κύκλω και κεχαραγμένον.
μήτραν δ' έχει το ξύλον μικράν και ου πολύ μαλακωτέραν του άλλου μαλακόν
γαρ και το άλλο ξύλον. -

CΑΡ. ΧΙ. Της δε σφενδάμνου καθάπερ είπομεν δύο γένη ποιούσιν, οι δε
τρία εν μεν δη τώ κοινό προςαγορεύουσι σφένδαμνον, έτερον δε ζυγίαν, τρί
τον δε κλινότροχρν ώς οι περί Στάγειρα, διαφορά δέστι της ζυγίας και της
σφενδάμνου ότι η μεν σφένδαμνος λευκόν έχει το ξύλον και ευινότερον η δε
ζυγία ξανθόν και ουλον, το δε φύλλον ευμέγεθες άμφω, τη σχίσει όμοιον τώ
της πλατάνου τετανόν λεπτότερον δε και ασαρκότερον και μαλακώτερον και
προμηκέστερον τα δε σχήμαθ' όλα τ' εις οξύ συνήκοντα και ουχ ούτω μεσο
σχιδή αλλ' ακροσχιδέστερα ου πολύϊνα δε ώς κατά μέγεθος, έχει δε και
φλοιόν μικρώ τραχύτερον του της φιλύρας, υποπέλιον παχυν και πυκνότερον ή
κάχρυν] κάχρην Μ. κροτέραν Αld.Sch.; nee multo reliquo mol
εφ' ετέρου] Αld. Εdd.: αφ' ετέρου UΜV; ίiorerή corpore G.
αφ' ετέρας St. : amentumφue.futurun pe το άλλο ξύλον] άλλως το ξύλον conj. Da
diculo altero anne.rus G. lecamp.
ο αδρός] αδρός bis Αld. CΑΡ. ΧΙ.
αδιαρθρύτεροςl αδιοριστότερος St.
ώιακνιζόμενος] Vox non satis apta. Con προςαγορεύουσι] sic correxi, φuoniam in
jecit nescio quis apud RConst. διανοιγόμε sequentibus libri in accusativis consentiunt.
νος. Ρossis etiam διασχιζόμενος substituere. υocant G., προςαγορεύεται Αld. Εdd. ο. :
αδραφάξυος] UΜΡ, ανδραφ. Αld. Εdd.; εν μέν δη κοινώς St.
αδραφ. V. ν σφένδαμνον] UΜV Αld. Η. St.; -νος Sch.
την - φύλλον] ή δε μορφή του φύλλου ζυγίαν] UΜV, ζυγία Αld. Εdd. ο.
κιττώδης. St. Ιn sequentibus multa tenta κλινότροχον] Αld. Εdd. ο.; κλινόστροχον
vit Schn., et tres proposuit in Comm. corre U: lectirotariam G.; ινότροχον Salmas.
ctiones. Εquidem scripturam librorum le Εx. p. 359 duxit e Ρlinio, Schn. in h. verbo
viter mutatam exhibui. Αld. : φύλλον πλην nomen γλίνον latere sibi persuasit.
εκ πρωςαγώγης μάλλον ή περιφέρεια, και της ζυγ.] τού ζυγ. Cam.
το πρός τώ μίσχω κυρτότατον, αλλά κατά το δε φύλλον] e corr. RCoust. St. Schn. ;
μέσον και εις οξύτερον την συναγώγην έχον το θε ξύλον UΜV G. Αld. Η.
και μακροτέραν, Codd. nihil variant, nisi άμφω] αμφοίν St.
και η προς τ. μ. UΜV, Folium habet figu σχήμαθ'] Βas.: σχίμαθ' Αld. Cam. : σχί
ram folii hederae : nisi quod ambitus circu σμαθ' R Const. Η. St. Sch., σχίμασθ' Ρ;
laris sensim fit h. e. φuod ambitus sensim omnία gjus./issa G.
sensimque basin vel pedunculum versus in πολύινα] corr. RConst. Η. St. Schn. : ου
circuli figuram abit; maxime curvatum ea πολύ ίνα δε Αld., ου πολύ. ίνα δε Μι , ού
parte φua pedunculo assidet, e media vero πολύ. ίνα δε Μ2.
in acutiorem et longioremapicem productum. του της φιλ.] Αld. Εdd. ; τώι της φιλ. U.
έπoυλoν δε κύκλω και] Αld. Εdd. : ύπου παχυν] corr. Schn. : παχυ Αld. Εdd..
λον etc. Ρ; έπoυλoν δε και κύκλω κεχ. Sch, πυκνότερον) conj. Scal. et Βod.; recepit
πολύ..μαλακωτέραν] U Sch.syll. cum R Schn. : spissiori G. ; πυρώτερον U Αld. ;
Consι. Η., πολυμάκρωτέραν Μ, πολύ μα πυρότερον U, πυρρότερον Η. St.
ΗΙSΤΟR, ΡLΑΝΤ. ΙΙΙ. 11. 105

ο της πίτυος και ακαμπή ρίζαι δ' ολίγα και μετέωροι και ούλα σχεδόν αι
πλείσται και αι της ξανθής και αι της λευκής. γίνεται δε μάλιστα εν τοις
εφύδροις ώς οι περί την "Ιδην λέγουσι, και εστι σπάνιον. περί άνθους δε ουκ
ήδεσαν τον δε καρπόν ου λίαν μεν προμήκη παρόμοιον δε τώ παλιούρω πλην
έστερο
προμηκεστερον, οί δ ενν τω
τω Ολύ ην μεν
υλυμπω την ζυγίαν ορειον
μεν ζυγιαν όρε άλλον την
μαλλον την οε
δε

σφένδαμνον και εν τοις πεδίοις φύεσθαι είναι δε την μεν εν τω όρει φυομένην
ξανθην και εύχρουν και ούλην και στερεάν ή και προς τα πολυτελή των έργων
χρώνται, την δε πεδεινήν λευκήν τε και μανοτέραν και ήττον oύλην καλούσι
δ αυτήν ένιοι γλείνον, ου σφένδαμνον. . . . . και της άρρενος ουλότερα τα
ξύλα συνεστραμμένα, και εν τώ πεδίω ταύτην φύεσθαι μάλλον και βλαστάνειν
πρωίτερον, έστι δε και μελίας γένη δύο τούτων δ η μεν υψηλή και ευμή
κης εστί το ξύλον έχουσα λευκόν και εύινον και μαλακώτερον και ανοζότερον
και ανoυλότερον ή δε ταπεινοτέρα και ήττον ευαυξης και τραχυτέρα και
σκληροτέρα και ξανθοτέρα, τα δε φύλλα τώ μεν σχήματι δαφνοειδή, πλατυ
" " Α' Α. Α' "ν Α' 2 2, "

φύλλου δάφνης, εις οξύτερον δε συνηγμένα, χαραγμόν δέ τιν έχοντα κύκλω
και επακανθίζοντα το δε όλον, όπερ είπoι τις αν φύλλον τώ άμα φυλλορροείν,
αφ' ενός μίσχου και περί μίαν oίoν ίνα κατά γόνυ και συζυγίαν τα φύλλα καθ'
έκαστον πέφυκε, συχνών διεχουσών των συζυγιών, ομοίως και επί της οίης.
ακαμπή]. Ρ, Η. Schn. ac verisimiliter U; το δε όλον κ. τ. λ.] Dedi scripturam Urbi
εύκαμπή Αld. : δυςκαμπή proposuit Scalig. natis, modo ίνα in ίνα auctore Schneidero
της ξανθής και] m Βod. e vers. G. tam mutato. Sensus : Τοtum vero, quod licet
Παυα φuam candida gerit, et Schn. : και αι folium vocare, quia simul decidit, uni insi
ξανθαι και αι της λ. Αld. Βas, Cam. Μ; και det pedunculo : atque circa unam tanquam
ξάνθαι και αι τ. λ. Η. auct. RCconst. ; και venam articulatim et per paria singula fo
ξανθαι ως αι τ. λ. St. liola adnata sunt, paribus frequentibus di
stantibusque. De hoc loco satis probabiliter
* εφιάδροις] Sehn. maluit υφύδροις. disputavit Schn. Iocis ejusdem argumenti
περί -ήδεσαν] Αliter G. de/lore nascί cap. 12, 6. 13, 5 et 15, 4 comparatis. Νunc
αjunt.fructum haud υalde oblongum. vero cognita Urbinatis scriptura nihil mu
πεδεινήν] Αld. Εdd. ο. : πεθιεινήν U; πε tandum esse censeo. - τις άφυλλον τώ
δινήν Sch.syll. Vide ad cap. 2, 4. άμα φυλλοφορείν - οιον κατα γόνυ συζυ
γλείνον] mBas. Schn. : γλίνον Αld. Εdd. ; γίαν, τα φύλλα δε καθ' έκαστον - συχνών
γλένον U. - ώ ισχουσών των συζυγιών Αld. et P φαί
και της άρρενος] Ηaee cum proximis non συχνόν dat. Ωuam scripturam sic mutavit
cohaerent; musquam enim de acere mare et Η. τον δε όλον κλώνα, όπερ είπoι τις,
femina Τh. φuidquam dixit. Αut si statua άφυλλον. etc., et St. τον δε όλον κλώνα,
mus, ab aliis acer mas et femineum vocata όπερ είπoι τις, μονόφυλλον, τώ άμα φυλλορ
fuisse, quae supra suis nominibus distinxit, ρεϊν etc. Schn.: το δε όλον είπoι τις ών
hoc loco id ipsum dietum esse debebat, ea φύλλον, τώ άμα φυλλορροείν αφ' ενός γαρ
φue verba intercidisse verisimile est. Ρosui μίσχου και περί μίαν οιον] κατα γόνυ και
igitur signum lacunae. συζυγίαν τα φύλλα καθ' έκαστον πέφυκε,
συνεστραμμένα] ΜVΑld. ; και συν. Η. St. συχνόν διϊσχουσών τών συζυγιών. In Syl
chn. - τού άρρ, St. lab. removit uncos, addidit ίνα, correxit θι
3. ανoυλότερον] dedi de conj. Schneideri; εχουσών, reliquit vero et Άeι συχνόν
ουλότερον Αld. Εdd.ο. - omisitque iterum όπερ. Εquidem συχνών
επακανθίζοντα] UΜ Αld. Schn. : επικαν satis tuturn esse video. Denique Gaza :
θίζοντα V; ae subsidentia G. , επικαθίζοντα Ramulus totus φuem folium unum puta
e corr. RConst. Η. St. ; ουκ επακανθίζοντα υeris : φιμum simul cuncία .folia ferat:
εoni. Dalec. Βod., υπακανθίζοντα Palmer, singulari pediculo et singults.foliίς con
Εx. p. 593. Schneider vulgatam satis de jugatim: υeluti per genίcuία: pendentibμε:
fendit. - και om. St. σοnstat. - ούης St.
7•
106 ΤΗΕΟΡΗRΑSΤΙ

έστι δε των μεν βραχέα τα γόνατα και αι συζυγίαι το πλήθος ελάττους, των δε
της λευκής και μακρά και πλείους και τα καθ' έκαστον φύλλα μακρότερα και
στενότερα την δε χρόαν πρασώδη φλοιόν δε λείον έχει καπυρόν δε και λεπτον
και τη χρόα πυρρόν πυκνόρριζον δε και παχύρριζον και μετέωρον καρπόν
δε οι μεν περί την Ίδην ουχ υπελάμβανον έχειν ουδ άνθος έχει δ εν λοβώ
λεπτώ καρπόν καρυηρόν ώς των αμυγδαλών υπόπικρον τη γεύσει. φέρει δε
και έτερ άττα οιον βρύα καθάπερ η δάφνη, πλην στρυφνότερα και έκαστον
καθ' αυτό σφαιροειδες ώςπερ τά των πλατάνων τούτων δε τα μεν περί τον
καρπόν, τα δ' απηρτημένα πολύ, και τα πλείστα ούτω. φύεται δε η μεν λεία
περί τα βαθυάγκη μάλιστα και έφυδρα, η δε τραχεία και περί τα ξηρά και
πετρώδη, ένιοι δε καλούσι την μεν μελίαν την δε βουμέλιον, ώςπερ οι περί
Μακεδονίαν μείζον δε και μανότερον η βουμέλιος δι δ και ήττον ουλον, φύσει
δε το μεν πεδεινόν και τραχύ το δ' ορεινόν και λείον έστι δε η μεν εν τοις
όρεσι φυομένη εύχρους και λεία και στερεά και γλίσχρα η δ' εν τώ πεδίω
άχρους και μανή και τραχεία. το δ' όλον ώς ειπείν τα δένδρα όσα και εν τω
πεδίω και εν τω όρει φύεται, τα μεν ορεινά εύχροά τε και στερεά και λεία γί
βραχέα] corr.Scal. e vers, G., St. Schn. ; ΜV; βαθύσκια Αld. Η. St. : βαθέα Schn.
το Ά ΑΙd. Η. U, τραχεία Ρ. 2 2. cont. ; βαθύκοιλα conj. Dalecamp. : locis
concaυϊ, G.
μακρά] mBod. Sehn. , μακραίU, μακραί
Αld. Η.St., μακράς Μ.- τών δε της λείας St. έφυδρα] Αld. Εdd. ; ύφυδρα Schn.: ma
didis G. -

πλείους] πλείω mBod. male. την δε βουμέλιον] om. Η., τ. δε βουμελίαν
στενότερα] U Sch.syll. sed errore στενό LΜVΑld. Εdd. ο.; την μεν βουμελιαν την
τερον scriptum, στενωτερα Αld. Εdd. ο. δεμελίαν St.
πρασώδη] ποώδη conj. Ηerm. Βarb. et οι π.] ή π. Μ.
Ruell. μείζον δε και μανότερον] dedi partim
καπυρόν] U Sch.syll. : και πυρόν Αld. ; de. conjectura, μείζον δε και μανοτέρα
και πυκνόν mBas. St. Sch. Vo. ΜV; ...μανοτέρα sed post α extremum ra
sura U, unde olim μανότερον fuisse con
πυρρόν] UΜmBas. St.Sch.; πυρόν Αld.Η. iicio , μείζων δε και μακρoτέρα Αld. Η. St. :
και μετέωρον] Sehn. eum Βod. και [ου] μείζων δε και βινοτιο- Schn. : major et
μετέωρον scripsit, cum antea 6, 5 μελίαν rarior corpore G.
βαθύρριζον esse dictum sit. . Αt primum βουμέλιος] UΜV, βουμελία Αld. Εdd. ο.
isto loco referuntur dicta accolarum montis Vide ad 4, 8, 2. -

Ιdae, quae opinionibus aliorum saepe con ούλον] Schn. suspicatur ξύλον excidisse.
traria sunt : dein locus ille vitiis non carere Νoli credere.
et impeditus esse videtur, Fortasse ibi quo δ. και Ά το δ' ορεινόν και λείον] Sic
φue παχύρριζα pro βαθύρριζα legendum. haec correxitSchn. transpositis verbis τραχύ
Ηine mutare non ausus snm. et λείον, φuo haec cum sequentibus coeant;
4. λοβώ λεπτώ καρπόν] U Sch.syll. : λοβώ και λείον το δ' ορεινόν και τραχύ, Αld, Εdd.
καρπόν λεπτον Αld. Εdd. ο. *
- πεδινόν Μ Sch. ; πεδεινόν Αld. Εdd.;
πεδιεινόν, ει in rasura U. Cf. ad cap. 2, 4.
έχει] έχειν U, ν in ras. εύχρους] U Η. St., εύχρως Μ Αld. Schn.
βρύα] Ιnterpretes referunt haec ad intu - Ηoe loco τραχεία et λεία transponere ju
mesoentias insectorum punctura ortas. bet Βod.
στρυφνότερα] Dalec. voluit στυφνότερα και στερεά] om. G.
γelΆ α scribi. Cf ad 5, 2, 11. και λεία] correxit Μoldenh. p. 125 not.
αυτό] αυτον Used ν in ras. m., Sch. ; και λευκα Αld. Εdd. : candidae
πλείστα] corr. RConst. Η. St. Schn. ; πλε que G.
κτα UΜV Αld. Vide ad 1, 6, 9. οξύη πτελέα] m Β. St. Sch. : οξύη πτελέα
λεία] P, Sch. : λεία Αld. -
J; οξύ πτελέα Μ, όξυπτελέα Αld. Η.; scis
βαθυάγκη] Schn.syll. , βαθυάγη U, βαθύ είrna ulmus G.
ΗΙSΤΟR. ΡΙ, ΑΝΤ. ΙΙΙ. 12. 107

νεται, καθάπερ οξύη πτελέα τα άλλα, τα δε πεδεινα μανότερα και αχρoύστερα
και χείρω, πλην απίου και μηλέας και αχράδος ώς οι περί τον "Ολυμπόν φασι,
ταύτα δεν τώ πεδίω κρείττω και τώ καρπώ και τους ξύλοις εν μεν γαρ τώ
όρει τραχείς και ακανθώδεις και οζώδεις εισιν εν δε τώ πεδίω λειότεροι και
μείζoυς και τον καρπόν έχουσι γλυκύτερον και σαρκωδέστερον μεγέθει δε
αιει μείζω τα πεδεινά. -

CΑΡ.ΧΠ. Κρανείας δε το μεν άρρεν τό δε θήλυ, ήν δη και θηλυκρανείαν 12Η
11 St.
καλούσιν, έχουσι δε φύλλον μεν αμυγδαλή όμοιον πλήν λιπωδέστερον και πα
χύτερον φλοιόν δ ινώδη λεπτόν το δε στέλεχος ου παχύ λίαν αλλά παραφύει
ράβδους ώςπερ άγνος ελάττους δε η θηλυκρανεία και θαμνωδέστερόν εστιν.
τους δε όζους ομοίως έχουσιν άμφω τη άγνω και κατά δύο και κατ' αλλήλους,
το δε ξύλον το μεν της κρανείας ακάρδιον και στερεόν όλον, όμοιον κέρατι την
πυκνότητα και την ισχυν, το δε της θηλυκρανείας εντεριώνην έχον και μαλα
κώτερον και κοιλαινόμενον δι' δ και αχρείον εις τα ακόντια. το δ' ύψος του
άρρενος δώδεκα μάλιστα πηχέων ηλίκη των σαρισσών η μεγίστη το γαρ όλον
στέλεχος ύψος ουκ ίσχει, φασί δ οι μεν εν τη Ιδη τη τρωάδι το μεν άρρεν
άκαρπον είναι το δε θήλυ κάρπιμον πυρήνα δ' ο καρπός έχει παραπλήσιον ελάα
και εσθιόμενος γλυκύς και ευώδης άνθος δε όμοιον τώ της ελάας, και απαν
θεί δε και καρποφορεί τον αυτόν τρόπον τώ εξ ένος μίσχου πλείους έχειν,
σχεδόν δε και τους χρόνοις παραπλησίως, οι δ εν Μακεδονία καρποφορείν
μεν άμφω φασίν τον δε της θηλείας άβρωτoν είναι τας ρίζας δ' ομοίας έχει
τα άλλα] UΜ; και τάλλα Αld. Η. St., και ομοίως] U Schn. in syll. , ομοίους Αld.
ταλλα Schή.; reliquaeque G. Εdd. ο.; perϊnde ac amerina G.
πεδεινα] Αld. Εdd; πεδεινά, alterum ε in θηλυκρανεία] θηλυκρανεία cum i super
ras. U; πεδινά Μ Sch. εcr. U.
μηλέας] corr. Scal. R Const. Palmer. Εx. το δε ξύλον] τών δε ξύλων U.
Ρ. 593 (qui vero μελέας). Sch. ; μελέας St. ; κρανείας] κρανείας cum ι superser. U.
μελίας UΜV Αld. Η.
και αχράδος] om. G. θηλυκρανείας] θηλυκρανείας cum ι super
scr. U. ν

πεδεινά] Αld. Εdd. ο. : πεδινά, post ι εντεριώνην] εντεριόνην, post o ras. U.
ras., U -
και κοιλ.] ή και κοιλ. St.
CΑΡ. ΧΙΙ. και σαρισσών] Εdd. post Η., σαρισών UΜV
ld
κρανείας] κρανείας cum ' superscr. U; το γαρ όλον - ίσχει] Post στέλεχος inso
περί κρανίας mU. ruit μείζον St. auct. RConst. : όλον mutavit
ηλυκρανείαν] Αld. Εdd., θηλυκράνειαν in της θηλείας Dal. Vitium subesse vix du
Sch.
bium ; nescio an γαρ in δε mutato tollatur.
αμυγδαλή] Sch.; -ράλη Αld. Εdd: Vi ελάα] ελαίας St. : ελαία Αld. Η. Sch.
tium subesse post R Const. monuit Schn. και απανθεί - παραπλησίως] Difficulta
Folia enim corni haud similia amygdalinis. tes, φuibus haee νerba premuntur, exposuit
μηλέα Dalec., κλήθρα CHoffm. substituit. Schn. Si haec non ad comparationem cum
λιπωδέστερον] λιπωδεέστερον Μ. olea pertinent, ν. άμφω est interserenda.
παχύτερον] πλατύτερον e conj. ΒodaeiSt. - καρποφορείν Cam.
ινωδη λεπτον] UΜV Αld., ιν. και λ. Η. ομοίας] tacite correxerat Schn. : in Syll.
St. Schn. restituit ομοίως, φuod Αld. Εdd. habent;
όμοίας sed α in corr. U.
ώςπερ] U Sch.syll. , ως Αld. Εdd., ταίς άγ.] corr. Sch. ; τοις άγ. Αld. Εdd.
«ελάττους δε ή θηλ.] St. Schn. : ελάττους et Used correctum.
ή δε θηλ. U, ελάττους ή θηλ. Αld. Η. έχει] U Sch.syll. : έχειν Αld. Εdd. ο.
108 ΤΗΕΟΡΗRΑSΤΙ

ταίς άγνοις ισχυράς και ανωλέθρους, γίνεται δε και περί τα έφυδρα και ουκ
εν τους ξηρούς μόνον φύεται δε και από σπέρματος και από παρασπάδος, κέ
δρον δε οι μέν φασιν είναι διττήν, την μεν λυκίαν την δε φοινικήν, οι δε μονο
ειδή καθάπερ οι εν τη "Ιδη, παρόμοιον δε τη αρκεύθω, διαφέρει δε μάλιστα
τώ φύλλω το μεν γαρ της κέδρου σκληρον και οξύ και ακανθώδες το δε της
αρκεύθου μαλακώτερον δοκεί δε και υψηλοφυέστερον είναι η άρκευθος ου
μην αλλ' ένιοί γε ου διαιρούσι τοις ονόμασιν αλλ' άμφω καλούσι κέδρους, πλην
παρασημασία κέδρου οξύκεδρου οζώδη δ' άμφω και πολυμάσχαλα και επε
στραμμένα έχοντα τα ξύλα μάλλον δ η μεν άρκευθος έχει μικράν και πυκνήν
και όταν κοπή ταχυ σηπομένην η δε κέδρος το πλείστον εγκάρδιον και ασα
πές, ερυθροκάρδια δ άμφω και η μεν της κέδρου ευώδης η δε της ετέρας ού.
καρπός δ ο μεν της κέδρου ξανθός μύρτου μέγεθος έχων ευώδης ήδύς εσθίε
σθαι. ο δε της αρκεύθου τα μεν άλλα όμοιος μέλας δε και στρυφνός και ώς
περ άβρωτος διαμένει δ εις ενιαυτόν, είθ όταν άλλος επιφυή ο περυσινός
αποπίπτει. ώς δε οι εν Αρκαδία λέγουσι τρείς άμα καρπούς ίσχει, τόν τε πε
ρυσινόν ούπω πέπονα και τον προπερύσινoν ήδη πέπονα και εδώδιμον και τρί
τον τον νέον υποφαίνει. έφη δε Σάτυρος και κομίσαι τους ορεοτύπους αυτώ
ανανθείς άμφω τον δε φλοιόν όμοιον έχει κυπαρίττω τραχύτερον δέ, βίζας
έφυδρα] U Sch.syll., ένυδρα Αld. Εdd. ο. neae. RConst. : ξύλα, μάλλον δ' ή μεν άρ
μόνον] e conj. RConst. apposui cum Schn., κευθος, έχει μήτραν και μη πυκνήν. Dalee.
petitum e vers. Gazae. - ουκ om. Η. St. in Η. pl. p. 38 αρκ. ή έχει μήτραν και πυ
και από σπ.] U ; και om. ceteri. κνήν., in annot. ad h. 1. αρκ. ύλην έχει μι
", κέδρον] κάδρον, α in rasura U. κράν και μη πυκνήν, Ηeins.: άρκευθος
έχει δε μητραν και πυκνήν. . St. : άρκευθος
φοινικήν] Εdd. post Η. : φοινίκην UΜ; έχει την μη τραν και πυκνήν, , Schn.cont.
φοινικήν Αld. Videtur φοινικικήν scriben posuit scripturam Αldinae, in Syll. έχει [μή
dum esse. Vide ad 9, 2, 3. τραν] μικραν και π. correxit. Denique Spr.
μαλακώτερον] Αld. Εdd ; μαλακοίτερον, in marg. exempl. sui edit. Schn. έχει μήτραν
in rasuraω apparet U: μακρότερον conj. Sch. πυκνήν και όταν κοπή ου ταχυ σηπομένην,
ή αρκ.] Αld. Η. St. Sch.syll. : ή αρκ. e quae vertit etiam. Vitia hujns loci in pro
corr. Η Const. Schn.cont. Spreng. adnota atulo sunt. Νescio an longe a vero absit
vit a Τheophrasto diversas arbores confusas aec emendatio : μήτραν δ' η μεν άρκευθος
esse, quod in plantis adeo similibus facile έχει μικραν και μαλακήν.
fieri poluit. ερυθροκάρδια - ού] omisit Gaza, item
παρασημασία κέδρου] dedi de conj. : πα ξανθός-έχων, -

ρασήμως κέθρον Αld. Εdd, ο. : παρασήμως * έχων ευώδης] Post h. ν. addunt ευειδής
την κέδρον U; π. τόν κ. Μ: παρασιμως τον LΡ; ευιδής V; pulcher G., ortum e varie
κ. V. Εquidem hoc loco, quem unum testi tate scripturae.
monium vocis"παρασήμως Lexica alferunt,
haud utar ad eam tuendam, Imo articulus ο δε της] ΜV Αld. Εdd., το δε της Η.
qui in codicibus sequitur sed parum commo άλλα όμοιος] άλλο ομοίως U.
dus est indicat aliam vocem hic fuisse. περυσινός] περύσινος Sch.cout., corre
Ωuam ego posui παρασημασία, i. c. αα/ecti ctum in Syll.
one nolae, si non vera at verae proxima est. προπερύσινoν] πρότερον περυσινόν Ρε.
επεστραμμένα] Αld. Εdd., απεστραμμένα εδώδιμον] ευώδιμον Cam.
U έφη δε - αυτώ ανανθείς] sic Αld. Εdd:
μάλλον - σηπομένην] UΜV Αld. : άνθος UΜV nomen Σάτυρος post αυτώ habent; Μ
pro άρκευθος V; ύel poίius./unipero parυα δε κεκομίσαι sed in altero apparet syllabam
spissαque naferies, breυίηue pufrescens, κε ex einendatione esse: δε και κομ. U.
cum cesa.fuerit G. Οmnes ab editoribus έχει] dedi de conj. Schn. mutato tamen
st interpretibus allatae correctiones frustra infinitivo in indicativum, έδόκει Αld. Εdd.ο.
ΗΙSΤΟR. ΡΙ.ΑΝΤ. ΙΙΙ. 12. 109

δε μανας αμφότεραι και επιπολαίους, φύονται περί τα πετρώδη και χειμέρια
και τούτους τους τόπους ζητούσι. μεσπίλης δ εστί τρία γένη, ανθηδών σατά
νειoς ανθηδονοειδής, ώς οι περί την"Ιδην διαιρούσι. φέρει δε η μεν σατάνειος
τον καρπόν μείζω και λευκότερον και χαυνότερον και τους πυρήνας έχοντα
μαλακωτέρους αι δ' έτεραι ελάττω τέ τι και ευωδέστερον και στρυφνότερον
ώστε δύνασθαι πλείω χρόνον θησαυρίζεσθαι. πυκνότερον δε και το ξύλον
τούτων και ξανθότερον τα δ' άλλα όμοιον το δ άνθος πασών όμοιον αμυ
γδαλή πλην ουκ ερυθρόν ώςπερ εκείνο αλλ' εγχλωρότερον, μεγέθει μέγα το
δένδρον και περίκομον. φύλλον δε το μεν επί . . . . . . πολυσχιδές δε και εν
άκρω σελινοειδές, το δ επί των παλαιοτέρων πολυσχιδές σφόδρα και εγγωνο
ειδές μείζοσι σχίσμασι, τετανόν ινώδες λεπτότερον σελίνου και προμηκέστε
ρον και το όλον και τα σχίσματα, περικεχαραγμένον δε όλον μίσχον δ' έχει
λεπτόν μακρόν προ του φυλλορροείν δ' ερυθραίνεται σφόδρα. πολύρριζον δε
το δένδρον και βαθύρριζον δι δ και χρόνιον και δυςώλεθρον. και το ξύλον
έχει πυκνόν και στερεόν και ασαπές. φύεται δε και από σπέρματος και από
παρασπάδος. νόσημα δε αυτών εστιν ώστε γηράσκοντα σκωληκόβρωτα γίνε

αμφότεραι] dedi de corr, ι αμφοτέρας U sic fere U, e φuo verba το δ' επι-εγγωνο
Sch.syll. , αμφοτέρους Αld. Η. , αμφοτέροις ειδές in ceteris omissa accesserunt, ab init.
St., αμφοτέραις Schn.cont. το μεν επίλυσχιδές δε UΜV: το μεν επιλυ
λύφύονται
Ά περί)
πιο UΜV Sch.syll. : φ. δε περί
φ. σε περ σχιδές omisso δε Αld. ;, το μεν πολυσχιδές
cum R Const. Η. St. Sch.cont.: το μεν επί
των νέων δισχιδές τε και εν άκρω-εγγω
πετρώδη] U mBas. St. Sch., πτερώδη ΜV νοειδες Sch.syll. Αt neque vox δισχιδές
Αld. Η..
neque comparatio σελίνου νεra est: φuum
τόπους] τρόπους Μ. νero dein πολυσχιδές σφόδρα et μείζοσι
" μεσπίλης] μισπίλης Ρ. σχίσμασι dicat, colligas etiam juniorum ar
borum folia dicta esse multifida. Divinando
ανθηδων] ανδιδων Ρ2.
σατάνειος] UΜV Αld.; ίtatanea G.; ση sic mihi locum refingo : φύλλον δε το μεν
τάνειος Ρε Η. St. Sch. επί των νέων περιφερες το σχήμα πολυσχι
δες δε και εν άκρω σικυοειδες etc.
ανθηδονοειδής] de corr. Sch. ; ανδηδωνο σχίσμασι] U, de conj. Scal. RConst. St.
ειδής cum RConst. Η. St. ; ανθηνοειδής UΜV Schn.; σχήμασι Αld. Η.
ΡΡε Αld. και τα σχίσματα] U; Ά Αld.
σατάνειος] UΜV Αld., σητάνειος Ρ2 Η. ΜV Η.; κατασχίσμασι cum R Const. St. :
St. Sch.; salana G. κατά τα σχίσματα Schn. Sensus: ac magis
και χαυνοτ.] και οπm. Η. elongatum et lotum et incisurae, totum
υero circumserrafum.
ελάττω τέ τι] dedi conj.; ελάττω εισί U
Αld. Εdd, ; ελάττω έτι Schn. περικέχαραγμένον δε όλον] ex emend.
Scalig. Εdd., sed St. et Schn. δε όλον abje
ευωδέστερον και στρυφνότερον] corr. Da cerunt, περικεκαθαρμένον δε όλον U; περι
lec. Schn.; ευωδέστεραι και ςρυφνότεραι κεκαρμένον δε όλον ΜV Αld. - Gaza totum
Αll. Η. St., ευωδέστερον και ξιφρότερον, hunc locum magis etiam lacunosum vel ha
sed posις una litera erasa U; -και στρυ buit vel vertit, φυum in Αldina exstat. -
φνότερον Μ; οι δ' ετέρων ελάττω εισί και Ceterum non constat, ad quammam μεσπίλης
εύωδέστεροι και στρυφνότεροι RConst. speciem haec pertineant, interpretes ad αν
εκείνο] sic correxi; εκείνα Αld. Εdd.; θήθονα referunt, sed Τh. id non dixit. Μihi
εκείνης cum RConst. Schn. vere in verbis μεγέθει- το δένδρον mendum
l έγχλωροτεδον] U Sch.syll.; έγχλωρον ce
θΓ1.
residere, vel ante ea excidisse aliquid vide
tur; forsan ordo est turbatus, id quod ad
περίκομον] mBas. Η. St. Sch.; gψroque verba πολύρριζον - παρασπάδος monuit
eomatur G. : περίνομον Αld. Schn., φui ea sede sua motaetpost v. έχοντα
το μεν . . . πολυσχιδές δε-εγγωνοειδές] μαλακωτέρας posita vult.
110 ΤΗΕΟΡΗRΑSΤΙ

σθαι και οι σκώληκες μεγάλοι και ήδίους ή οι εκ των δένδρων των άλλων.
των δ οιών δύο γένη ποιούσι, το μεν δη καρποφόρον θήλυ το δε άρρεν άκαρ
πον ου μην αλλά διαφέρουσι τους καρπούς τό τάς μεν στρογγύλον τάς δε προ
μήκη τάς δ ώοειδή φέρειν, διαφέρουσι δε και τοις χυλοίς ώς γαρ επί το
πάν ευωδέστερα και γλυκύτερα τα στρογγύλα τα δώοειδή πολλάκις εστίν οξέα
και ήττον ευώδη. φύλλα δ' αμφοίν κατά μίσχον μακρόν ινοειδή πεφύκασι
στοιχηδόν εκ των πλαγίων πτερυγοειδώς, ώς ενός όντος του όλου λοβούς δε
έχοντος εσχισμένους έως της ινός πλήν διεστάσιν απ' αυτών υπόσυχνον τα
κατά μέρος φυλλοβολεί δε ου κατά μέρος αλλά όλον άμα το πτερυγώδες.
εισί δε περί μεν τα παλαιότερα και μακρότερα πλείους αι συζυγία περί δε τα
νεώτερα και βραχύτερα ελάττους, πάντων δε επ' άκρου του μίσχου φύλλον
περιττόν ώστε και πάντ είναι περιττά. τώ δε σχήματι δαφνοειδή της λεπτο
φύλλου, πλην χαραγμόν έχοντα και βραχύτερα και ουκ εις οξυ το άκρον συνή
κον αλλ' εις περιφερέστερον. άνθος δε έχει βοτρυώδες από μιάς κορύνης εκ
πολλών μικρών και λευκών συγκείμενον και ο καρπός όταν ευκαρπη βοτρυώ
δης πολλά γαρ από της αυτής κορύνης ώστ είναι καθάπερ κηρίον. σκωλη
κόβορος επί του δένδρου ο καρπός άπεπτος ών έτι γίνεται μάλλον των μεσπί
λων και απίων και αχράδων καίτοι πολύ στρυφνότατος, γίνεται δε και αυτό
το δένδρον σκωληκόβρωτoν και ούτως αυαίνεται γηράσκον και ο σκώληξ ίδιος
ερυθρός δασύς. καρποφορεί δ επιεικώς νέα τριετής γάρ ευθύς φύει. του
μετοπώρου δ' όταν αποβάλη το φύλλον ευθύς ίσχει την καχρυώδη κορύνην λι
6. ήδίους] corr. Schn. : ιδίους sed prius ι Αld. Η., υπό συχνού, ου κ. μ. St. cum
corr. U., ιδίους ΜV; ίδιοι Αld. Εdd. Spren Const.
gelio ίδιοι praeferendum esse videtur. Εxc. τα παλαιότερα-βραχύτερα]U, Sch.syll. :
Ρε: και οι σκωληκες μείζoυς και των άλλων τα παλαιότερα και βραχύτερα ΜVSch.cont.;
ίδιοι. τα επιπολαιότερα, και βραχύτερα Αld. Η. ;
τών δ' οιών] ΜVΡ, φui οίων habent; τών εισί δ' οι μεν επί παλαιοτέροις βραχύτεροι
θ' οίης U; των σ' ουών Αld. Εdd. ; τών σ' κ. ελ.St. : sunt ίη υetustioriύus breυίortbus
οών Schn.cont. ; της δ' όης idem Syll. Quod φue pauctora G.
ad 1, 3,3 de formis ρόα et όοια e libris mss. επ' άκρου του μίσχου] U, de conj. St. Sch. ;
prοbare conati sumus, idem in hanc vocem επ’ άκρων ου του μ. Μ.: επ’ άκρων το τούμ.
cadere videtur, φuam nunc όα nunc oία scri Αld., επ'άκρων τό του όσχου Η. cum RConst.
bere codices suadent. βραχύτερά] εοrr. RConst, H. Schn.: βρα
δή om. Ρ. χύτερον UΜV Αld. St. - ώς περιφ. St.
το δε άρρεν] τ. δ. άρεν U; τα δ'άρρενα Μ. πολλών μικρών και λ.] V Αld. Sch. : πο
δ' ωοειδή φ.] δε ως εί δε φ. Μ. λών μ. και λ. UΜ, πολλών μίσχων λευκών
οξέα] οξεία Cam. Η.:St. cum RConst.
7. φύλλα - στοιχηδόν] ita dedi codicum 8, πολλά γαρ] άνθη i. u, addit St.
verbis paullum mutatis. φύλλον δ' αμφοίν σκωληκόβορος] corr. Sch.syll. : σκωληκό
το μεν μίσχον μακρόν ινοειδή. πεφύκασι βορον UΜV: σκωληκόβρωτoν Αld. Η..: σκω
δε στοιχηδον Αld. etUΜV, altero δε omisso; ληκόβρωτος RConst. St. Sch. -

φύλλον δ'αμφοίν τον μεν μίσχον έχει μ. ιν. άπεπτος] Cam. Εdd. post Η. : άπειστος UΡ
πεφ. δε στοιχ. Η. St. et Schn. φui cum Βod. ΜV Αld. Βas. - Dein μισπίλων Ρ.
φύλλα scripsit. 1)

πτερυγοειδώς] e corr, RConstΗ.St. Sch.; λιανιται U.
πτερυγοειδών Αld. - Dein του om. Ρ. νέα] νέος V.
απ' αυτών] U Αld. Η. St. , αφ' εαυτών τριετής] corr. Schn.; τριέτες U; τριέτες
corr. Scal. Schn. Μ, τριετές Αld. Εdd. Cf ad 2, 6, 7.
υπόσυχνοντα κ. μ.] U, de conj. Sch.; φύει-ευθύς] om. St.
υπόσυχνον τους κ. μ. Μ, υπό συχνού του κ. αποβάλη] Schn.syll., αποβάλλη Αld. Εdd.
ΗΙSΤ. ΡΙ,ΑΝΤ. ΙΙΙ. 12. 111

παράν και επωδηκυίαν ώςαν ήδη βλαστικόν, και διαμένει τον χειμώνα. ανά
κανθον δέ εστι και η οίη και η μεσπίλη φλοιον δ' έχει λείον υπολίπαρον, όσα
περ μη γεράνδρυα, την δε χρόαν ξανθόν επιλευκαίνοντα, τα δε γεράνδρυα τρα
χυν και μέλανα, το δε δένδρον ευμέγεθες ορθοφυές εύρυθμoν τη κόμη σχε
δόν γαρ ώς επί το πολύ στροβιλοειδές σχήμα λαμβάνει κατά την κόμην εάν μή
τι εμποδίση, το δε ξύλον στερεόν πυκνόν ισχυρόν εύχρουν, ρίζας δε oυ πoλ
λάς μεν ουδε κατά βάθους ισχυράς δε και παχείας και ανωλέθρους έχει φύε
τα δε και από ρίζης και από παρασπάδος και από σπέρματος τόπον δε ζητεί
ψυχρoν ένικμον, φιλόζωον δ' εν τούτω και δυςώλεθρον ου μην αλλά και φύεται
εν τοις όρεσιν. - -

13 Η.
CΑΡ. ΧΙΙΙ. "Ιδιον δε τη φύσει δένδρον ο κέρασός εστι μεγέθει μεν μέγα 12 St.
και γάρ εις τέτταρας και είκοσι πήχεις έστι δ ορθοφυές σφόδρα πάχος δε
ώστε και δίπηχυν την περίμετρον από της βίζης έχειν. φύλλον δ' όμοιον τώ
της μεσπίλης σκληρόν δε σφόδρα και πλατύτερον, ώστε τη χροιά πόρρωθεν
φανερόν είναι το δένδρον φλοιόν δε την λειότητα και την χρόαν και το πά
χος όμοιον φιλύρα, δι δ και τας κίστας εξ αυτού ποιούσιν ώσπερ και εκ του
της φιλύρας. περιπέφυκε δε ουτος ούτε ορθοφυής ούτε κύκλω κατ' ίσον, αλλ'
έλικηδόν περιείληφε κάτωθεν άνω προςάγων ώςπερ ή διαγραφή των φύλλων
βλαστικών] Αld. Εdd, Schn.syll. βλαστι ρον, φuod fortasse verum; magis enim con
κήν scribi jussit. Sed pertinet ad arborem venit cum eo φuod praecedit, σκληρόν.
ipsam. χροιά] Cf Lobeck. ad Phryn, p.496.
9. oίη] Αld. , ούη St. , όη Schn. Dein ως ώστε-δένδρον] Scalig. monuit haec non
και η μ. St. -
praecedentibus convenire, foliorum duritiem
όσαπερ μή] de corr. Βod. et Dalee. Sch. ; et latitudinem non esse causam, φuod arbor
ώςπερ τα Αld., ώστε τα Μ. colore e longinquo conspicua sit. Propterea
τραχυν] τραχύν U, τραχύ ΜV. Schn. haec transposita et olim sic scripta
Β στροβιλοειδές] Αld. Cam., στροβυλοειδές
fuisse suspicatur: πλατύτερον φλοιού δε
3S. την, λειότητα και την χρόαν τοιαύτην ώστε
.. δένδρον και το πάχος.. φιλύρα διο. Sί
κόμην] Αld.Η.St.; κορυφήν Schn. e vers. scriptura recte habet sic explico, juod a du
(Ν. 5uo υertιee. ritie et crassitie foliorum eorum etiam colo
μή τι] UΡΜ Sch.syll.; μή τις Αld.Εdd. ο. rem pendere significaverit, atque tune πα
είχρουν] om. Αld. Η. St., ισχυρόν εύ χύτερον reponendum erit.
χρουν U Sch.syll. , εύχρουν ισχυρόν ΜVPG φλοιόν] . U Sch.syll.; φλοιού Αld. Η.;
Sch.cont. φλοιός St. - Dein πάχον Cam.
CΑΡ. ΧΙΙΙ. * κίστας] Αld. Εdd. ; κιστας U.
αυτού] corr. RConst. Εdd.; αυτών Αld.
τέτταρας] USch.syll., τέσσαρας Αld: Εdd. ώςπερ] U Sch.syll. , ως ceteri.
πήχεις] St. et, Schn. praeeunte Μeurs. εκ τού] corr. RConst. Εdd. : εκ τών Αld.
Τheophr. p. 90 addunt αύξεται ex Αthenaeo περιπέφυκε - περιπεφυκός] Locum huno
2. p.50, φui hunc Τheophrasti locum ex satis difficilem dedi ex emendatione a
cerptum retulit. Schneidero in Syll. praescripta, ad scriptu
εστι] Αld. Εdd. : έστιν, ν in rasura U, έτι ram Urbinatis facta.
cum RConst. Sch. ελικηδόν] V et U, sed in hoc ι fuit antea
ορθοφυές] Αld. Εdd.: ορθοφυής V. η: St. Η. Schn..; έκιδον Μ Αld. : muerona
Η της ρ.] UΜV Αld. Schn. , προ της ύ.. tim G.
. St. περιείληφε] e coni. RConst, περιειλείται
όμοιον] έχει ex Αthenaei l. Ι. adjicί νult dedit St.
Μeurs. Τh. p.90. λοπιζόμενος] U Sch.syll. : λεπιζόμενον
πλατύτερον] Αthenae 1. 1. habet παχύτε Αld. Η. έ" λεπιζόμενος Sch.
112 ΤΗΕΟΡΗRΑSΤΙ

και λοπιζόμενος ούτως εκδέρεται, εκείνως δ' επίτομος γίνεται και ου δύναται,
μέρος δ’ αυτού τι τον αυτόν τρόπον αφαιρείται κατά πάχος σχιζόμενον λεπτον
ώς αν φύλλον, το δε λοιπόν προςμένειν τε δύναται και σώζει το δένδρον ώςαύ
τως περιπεφυκός περιαιρουμένου δε όταν λοπά του φλοιού συνεκραίνει και
τότε την υγρότητα και όταν ο έξω χιτών περιαιρεθή μόνον ο υπολιπής επιμε
λαίνεται ώςπερ μυξώδει υγρασία και πάλιν υποφύεται τώ δευτέρω έτει χιτών
άλλος αντ' εκείνου πλην λεπτότερος πέφυκε και το ξύλον όμοιον ταίς ισί τώ
φλοιώ στρεπτώ ελιττομένω και οι ράβδοι φύονται τον αυτόν τρόπον ευθύς
τους όζους δ αυξανομένου συμβαίνει τους μεν κάτω αεί απόλλυσθαι τους δ
άνω αύξειν. το δ' όλον ου πολύοζον το δένδρον αλλ' ανοζότερον πολύ της αι
γείρου. πολύρριζον δε και επιπολαιόρριζον ουκ άγαν δε παχύρριζον η δ επι
στροφή και της ρίζης και του φλοιού του περί αυτήν ή αυτή. άνθος δε λευ
κόν απίω και μεσπίλη όμοιον εκ μικρών ανθών συγκείμενον κηριώδες, ο δε
καρπός ερυθρός όμοιος διοςπύρω το σχήμα το δε μέγεθος ηλίκον κύαμος, πλην
του διοςπύρου μεν ο πυρην σκληρός του δε κεράσου μαλακός φύεται δ όπου
και η φίλυρα, το δε όλον όπου ποταμοί και έφυδρα. φύεται δε και η ακτή
μάλιστα παρ' ύδωρ και εν τοις σκιεροίς, ου μην αλλά και εν τοις μη τοιούτοις,
θαμνώδες δε ράβδοις επετείοις αυξανομέναις μέχρι της φυλλορροίας εις μήκος
ούτως] Αld.: ούτος e corr. U. δ’ αυξανομένου] δε φuod est in Αld. Εdd.
εκείνως δ' επ.] corr. Schn.syll. : εκείνος om. ΜV; αυξανομένου scripsi e conj. Schnei
Αld. Εdd. et e corr. U; εκείνος άλλως δε deri in Αuct. ; αυξανομένους ΜV Αld.
επ. Schn. in cont. In libro Vinar. έκρίνος κάτω] Vo.; corr. Scal. Η. St. Sch. ; και
scriptum unde Coraes conjecit.ευκρινώς, τώι UΜ, και τώ Αld.
* γίνεται - αφαιρείται] UΜV Sch.syll.; αύξειν] αυξανομένους V.
ίνεται -μέρος αυτού - αφαιρείσθαι Αld.
dd. ο. : ου i. u. Sch.cont. ; ώ' solus dat U. " ή σ' επιστροφή] U Sch.syll.; ή δε
προςμένειν] , προμένειν St. - idem post στροφή Αld. Εdd.
πάχος addidit αλλά. κηριώδες] Η. St. Sch. ex Αthenaeo ; κη
σώζει] UΜV Sch.syll. , σώζειν Αld. Εdd. ο. ρώδες UΜV Αld.
ωςαύτως περιπεφυκός] ως αυτός περιπε ηλίκον] U Sch.syll.: ηλίκος Αld. Εdd.
φυκως St. πυρήν-μαλακός] Dal. conj. : πυρην μα
λοπά] corr. Schn. : λοιπά, ι in rasura U; λακός-κεράσου σκληρός.
λοιπους ΜV; λοιπά Αld., λιπά auctore Sca Ά φιλύρα Αld. Εdd.
όλον όπου] όλον όλου Η.
lig. Η. St. et Vo.
συνεκραίνει και τότε την υγρότητα] Αld.; έφυδρα] U Sch.syll. : ένυδρα ceteri.
την υγρότητα U φuoφue habere adnotatum. 4. ακτή] Αld. Εdd. Εundem accentum ex
συνεκρέει τότε και η υγρότης correxit Schn. U notatum reperio C. 1, 1, 4, ac praebent
υπολιπής] UΜV Sch. , υπολειπής Αld. Εdd. loci Hippocratis et Galeni laudati aLobeckio
- Dein μιξώδει Ρ. Ρaralip. 327. Αc cum eo convenit adjecti
επιμελαίνεται ώςπερ] Schn, e conj.; ε. νum ακτινος 5, 3, 3. Sch. hic et ubique
περ ΜV: επιμελαίνεται πως Αίd. Η. Sί. ακτή scripsit.
έτει] UΡ Βas. Schn. : έτι Αld. Cam. Η. St. τοις μή τοιούτοις] U et cum G. Scal.
λεπτότερος] ούτος add. St. - Αld. et Η. RConst. Η. St. Sch. ; μη om. Αld.
post πέφυκε incidunt. θαμνώδες δε] dedi de conj. Schneideri in
ισί] εισι Μ. Αuct. ; θαμνώδε, sequitur rasura super
στρεπτό ελιττομένω] Αld.: στρεπτώ ελιτ scriptο σι dein τε, U; θαμνώδεις τε ΜV;
τομένωι U; στρεπτώ ελιττόμενον Η. St. : θαμνώδης Αld. Εdd.
στρεπτόν και ελιττόμενον Schn.cont. In αυξανομέναις] UΜV Sch.syll. ; αυξανο
Αuct. idem ομοίως τό φλοιώ ταις ισί στρε μένη Αld. Εdd.
πτον και ελιττόμεν νol στρεπτώς ελιττόμε φυλλορροίας] Αld. Εdd.; φυλλοροίας U;
νον scribendum esse conjicit. φυλορροίας Schn.
ΗΙSΤΟR. ΡLΑΝΤ. ΙΙΙ. 13. 113

είτα μετά ταύτα εις πάχος, το δε ύψος των ράβδων ου μέγα λίαν αλλά και
μάλιστα ώς εξάπηχυ των δε στελεχών πάχος των γερανδρύων όσσν περικε
φαλαίας, φλοιός δε λείος λεπτός καπυρός, το δε ξύλον χαύνον και κουφον ξη
ρανθεν, εντεριώνην δε έχον μαλακήν, ώστε δι' όλου και κοιλαίνεσθαι τας ράβ
δους, εξ ών και τας βακτηρίας ποιούσι τας κούφας, ξηρανθεν δε ισχυρόν και
αγήρων εάν βρέχηται καν ή λελοπισμένον λοπίζεται δε αυτόματον ξηραινόμε
νον. ρίζας δε έχει μετεώρους oυ πoλλάς δε ουδε μεγάλας. φύλλον δε το
μεν καθ' έκαστον μαλακόν, πρόμηκες ώς το της πλατυφύλλου δάφνης μείζον
δε και πλατύτερον και περιφερέστερον εκ μέσου και κάτωθεν, το δ' άκρον εις
οξυ μάλλον συνήκoν κύκλω δ' έχον χαραγμόν, το δε όλον, περί ένα μίσχον
παχυν και ινώδη ώςάν κλωνίoν τα μεν ένθεν τα δε ένθεν κατά γόνυ και συζυ
γίαν πεφύκασι των φύλλων διέχοντα απ' αλλήλων, εν δε εξ άκρου του μίσχου.
υπέρυθρα δε τα φύλλα επιεικώς και χαύνα και σαρκώδη φυλλορροεί δε τού
το όλον διόπερ φύλλον άν τις είπoι το όλον. έχουσι δε και οι κλώνες οι νέοι
γωνοειδή τινα. το δ' άνθος λευκόν εκ μικρών λευκών πολλών επί τη του μί
σχου σχίσει κηριώδες ευωδίαν δε έχει λειριώδη επιβαρείαν έχει δε και
τον καρπόν ομοίως προς ενί μίσχω παχεί βοτρυώδη δέ γίνεται δε καταπεπαι
νόμενος μέλας, ώμος δε ών ομφακώδης μεγέθει δε μικρώ μείζων ορόβου,

ως εξάπηχυ] U Sch.syll. , ως om. cett. ένα μίσχον] mΒas. Η. St. Schn. , εν μι
σχον UΜ Αld.
πάχος] πάρος Μ.
πάχυν και ινώδη] correxit Schn. e. ν.
καπυρός] corr. Schn.syll.; και ποσ::ρος U Gazae cίrea unum pediculum crassum ner
sec. Αmati, και πυρσός U sec. Βekker. , και υosumque, παχυ και ινώδες Αld. Εdd.
πυρρός V. St. ; και πυορός Μ;, και πυρός πεφύκασι - αλλήλων] πεφύκασι διεχόν
Αld. : και πυκνός auctore Scal. Η. Schn. των τών φύλλων απ' αλλήλων St.
Μihi vestigia in U aliud indicare videntur,
φuod divinando nondum assequi contigit. όλον] Cum RConst. άμα ut necessarium
i. u. addidit Schn. Αt non est necessarium
εντεριώνην] εντεριόνην o in rasura U. φuum ejus notio insit in vocabulo όλον.
διόλου και κοιλ.] Αld. Εdd., Schn. και γωνοειδή] U Αld. Εdd. ο. V ad 1, 10, 1;
nncis seclusit, in Syll. vero idem lunulis in ιμaedam ad genίculorum speciem G., φuem
clusufm ante δι' όλου posuit. Schn. γονατοειδή legisse colligit.
εξ ών] U Schn.; εξ oύ ΜV Αld. Εdd. 6 μικρών λευκών] UΜV Αld. Sch. ; μί
οχων λ. Η. St. : e peciolis permultis ean
αγήρων] e oorr. RConst. Η. St. Schn.; ίdis G. Cf. cap. 12, 7 extr.
αγήρωUΜV Αld. Ά corr.Schn.; επειβαρείαν Αld.
κάν ή] ΜV Αld. Sch. ; και ή Η. St. cum ΜV et U ubi ει in rasura, υποβαρείαν au
Scal. φui etiam καν βρέχηται scribί νoluit. ctore RConst. Η. St.
Sίccata υαlida est et inoffensa αφuts efiam
disquamata sί είt G. Ιn re dubia nihil au βοτρυώδη] βοτρυώδει Ρ.
sus sum mutare. γίν, δε] UΜV Αld. Sch.; δε om. Η. St.
καταπεπαινόμενοςl dedi de conj., και πε
λελοπισμένον] UΜV Schn.syll.; λελεπισ παινόμενος V Αld. Εdd. ο. Vocem κατα
μένον Αld. Εdd. πεπαίνω etsi non exstat in lexicis, nihil ta
λοπίζεται] Schn.syll., λεπίζεται Αld. Εdd. men offensionis habere credo, cum et κατα
πέττω dicatur; significat maturitate αά
" χαραγμον] de corr. R Const. Η St. ./inem perυeniente. -

Schn.; παραγμόν UΜV: σπαραγμόν Αld.:
αrnbίtum serrafum G. μείζων] μείζον Ρ.
114 ΤΗΕΟΡΗRΑSΤΙ

την υγρασίαν δε οινώδη τη όψει ή τας χείρας τελείου αναβάπτονται και τας
κεφαλάς έχει δε και τα εντός σησαμοειδή την όψιν πάρυδρον δε και η ιτέα
και πολυειδές ή μεν μέλαινα καλουμένη τώ τον φλοιόν έχειν μέλανα και φοι
νικούν, η δε λευκή τώ λευκόν καλλίους δε έχει τας ράβδους και χρησιμωτέ
ρας εις το πλέκειν ή μέλαινα ή δε λευκή καπυρωτέρας.. έστι δε και της με
λαίνης και της λευκής ένιον γένος μικρόν και ουκ έχoν αύξησιν εις ύψος ώςπερ
και επί άλλων τούτο δένδρων οίον κέδρου φοίνικος, καλούσι δ' οι περί Αρκα
δίαν ουκ ιτέαν αλλά ελίκην το δένδρον οίoνται δ ώςπερ ελέχθη και καρπον
έχειν αυτην γόνιμον.
14.Η. CΑΡ. ΧΙV. Έστι δε της πτελέας δύο γένη και το μεν ορειπτελέα καλείται
13St.
το δε πτελέα διαφέρει δε τώ θαμνωδέστερον είναι την πτελέαν ευαυξέστερον
δε την ορειπτελέαν. φύλλον δε ασχιδές περικεχαραγμένον ήσυχή προμηκέ
στερον δε του της απίου τραχύ δε και ου λείον. μέγα δε το δένδρον και τώ
ύψει και τώ μεγέθει, πολύ δ ουκ έστι περί την Ίδην αλλά σπάνιον τόπον δε
έφυδρον φιλεί, το δε ξύλον ξανθόν και ισχυρόν και εύινον και γλίσχρον, άπαν γαρ
καρδία χρώνται δ' αυτώ και προς θυρώματα πολυτελή και χλωρον μεν εύτομον
ξηρόν δε δύςτομον. άκαρπον δε νομίζουσιν, αλλ' εν ταις κωρυκίσι το κόμμι
και θηρί' άττα κωνωποειδή φέρει. τα δε κάχρυς ιδίας ίσχει του μετοπώρου
την υγρασίαν - τας κεφαλάς] ,, Locus ΜV Αld. ; και πυκνοτέρας Vo. RConst. Η.
adhuc mire vitiosus" Schn. in Αuct. Le Sch.: και πυκνοτέρους ξ"
nissime mutatum ita exscripsi ut sensum ένιον γ.] UΜVΡ Sch.syll., ίδιον γ Αld.
φuendum habeat, non quo ita scriptum olim Εdd. ο.
fuisse censeam, την υγρασίαν δε οινώδη τή ελίκην] corr. Sch.syll : ελίκην Ρε et U.
όψει και τας χείρας τελείoυς. αναβλάστει δε ubi in margine ελίκη; ελλικήν Μ; ελικήν
και τας κεφάλας U: χείρας δε τελείους Αld. Εdd.
αναβλαστεί ΜV Αld. In voce αναβλάστει la το 0.] τούτο δ. St.
tere βάπτει primus suspicatus est Scalig. δ' ώςπερ] δ' om. Μ.
RConst, corr. τας χείρας δε τέλειος ών βά CΑΡ. ΧΙV.
πτει και τ. κ. Dalecamp. όψει καρπός τέ
λειος ανίησι τας χείρας αναβάπτουσαν και δε της πτ.] U ; δε και της πτ. Αld. Εdd. ο.
τας κ.; Η. τας χείρας δε τέλειος βάπτει και γένη, και το] γένη, τώ. Μ.
τας κεφαλάς et sic St. sed in fine και τας όρειπτελέα] ορειπτ, Αld. Cam,
τρίχας, της κεφαλής, Schn. χείρας δε τέ ευαυξέστερον] Εdd. post Η., ευαξέστ.
λειος ων αναβάπτει, βλάπτει δε και τάς κε UΜV Αld.
φαλάς, Praeterea H. St. Sch. invitis libris τραχύ δε και ου λείον] , Verba oύ λείον
post όψει addiderunt ανίησι. Videtur έχει vitiosa esse censeo, dictio enim plane in
vel subintelligendum vel addendum esse. sulsa. τραχύ δε ου λίαν St.
Οmnia post όψει omisit G. Summa vitii in το δε - και εύινον] δε praebet U, om. a
ν. τελείoυς esse videtur, φuare olim in hanc ceteris, και το ξύλον St. ; και ante εύινον,
incidi conjecturam: τη όψει έχει ή τας χεί omissum a Η. Schn., addunt ΜV Αld.
Ε οι τελειούμενοι βάπτονται και τας κεφα και γλίσχρον] e conj. St. Sch. και αισχ
άς. Cf. Βod. ad h. Ι. Lob. Αglaoph. p.654. ρόν Αld. Η;; και ισχυρόν conj. RConst. Βο.
Sed fateor vitium mihi videri altius sedere. άπαν] U, St. et Schn. e conj., άπαντα
7 ιτέα και] και om. cont. Schn. Αld. Η.
ή μεν μελ.]St. Schn.; μεν abest ab Αld. Η. χλωρόν μέν] μεν οn. Η.
μέλανα και] μ. ή και St. κωρυκίσι] Schn. de corr. Steph, in Τhes.;
τώ λευκόν] e corr. RConst. Η. St. Schn.; κωρύκίσι UΜV Αld., κωρύκοις Η., κωρύ
καις St.
τώ λευκώ ΜΑld.
καπυρωτέρας] correxi praeeuate Schn. in θηρί άττα] Αld. Εdd., θηρίαττα Μ.
Αuct. : και πυρωτέρας U, και πυροτέρας Ιδίας) ιδίας Αld. Cam.
Η1SΤΟR, ΡLΑΝΤ. ΙΙΙ. 14. 115

πολλάς και μικράς και μελαίνας, εν δε ταίς άλλαις ώραις ουκ επέσκεπται. η
δε λεύκη και η αίγειρος μονοειδής, ορθοφυή δε άμφω, πλην μακρότερον πολύ
και μανότερον και λειότερον η αίγειρος, το δε σχήμα των φύλλων παρόμοιον.
όμοιον δε και το ξύλον τεμνόμενον τη λευκότητι, καρπόν δ' ουδέτερον τούτων
ουδε άνθος έχειν δοκεί η κερκίς δε παρόμοιον τη λεύκη και τώ μεγέθει και
τώ τους κλάδους επιλεύκους έχειν το δε φύλλον κιττώδες μεν αγώνιον δε εκ
του άλλου την δε μίαν προμήκη και εις οξύ συνήκουσαν τώ δε χρώματι σχε
δόν όμοιον το ύπτιον και το πρανές μίσχω δε προςηρτημένον μακρώ και λε
πτώ δι δ και ουκ ορθόν αλλ' εγκεκλιμένον φλοιόν δε τραχύτερον της λεύκης
και μάλλον υπόλεπρον ώςπερ ο της αχράδος. άκαρπον δέ. μονογενές δε και
ή κλήθρα φύσει δε και ορθοφυές, ξύλον δ' έχον μαλακόν και εντεριώνην μα
λακήν ώστε δι' όλου κοιλαίνεσθοι τας λεπτάς ράβδους. φύλλον δ' όμοιον απίω
πλην μείζον και ινωδέστερον. τραχύφλοιον δε και ο φλοιός έσωθεν ερυθρός,
δι' δ και βάπτει τα δέρματα. ρίζας δε επιπολαίους . . . ηλίκον δάφνης. φύε
ται δε εν τοις έφύδροις αλλόθι δ' ουδαμού. σημύδα δε το μεν φύλλον έχει
όμοιον τη περσική καλουμένη καρύα πλην μικρώ στενότερον, τον φλοιόν δε
ποικίλον, ξύλον δε ελαφρόν χρήσιμον δε εις βακτηρίας μόνον εις άλλο δε ου
-

ώραις] mBas: Sch.; χώραις UΑld. Η St. έγκεκλιμένον] εγκεκλιμένω Μ.
επέσκεπται] U Sch. de corr. : επισκέπτε
ται Αld. Εdd. : φuίd.ferat minus animad
". άκαρπον δε, μονογενές δε και] UΜ;
υersum est G. άκαρπον etiam P InBas. Η St. Sehn. , εύ
καρπον δε μονογενές και Αld., άκαρπον δε
*. μονοειδής] Αld. Cam:: μονοειδείς Βas.; και μονογενές και Η. St. Sch. Ωuum c. 3,6
μονοειδή St. , μονοειδες Sch. κλήθραν άκαρπον et κάρπιμον commemora
πολύ και μανότερον] haec verba prae verit, hoc loco verba άκαρπον δε non recte
buit U, omissa a ceteris. ad κλήθραν referuntur: populo contra con
veniunt.
τη λευκ.] τη om. Sch.
καρπόν-άνθος). Ο Sch.syll., ουδέτερον κλήθρα] κλήθρα U.
τούτων ουδε ανθος Μ; ουδέτερον δε τούτων
o. α. Αld. Εdd. ο.
και Ά U, και om. ceteri.
εντεριώνην] εντεριόνην o in ras. U. -
ή κερκίς] Similitudo nominis cum Cereido Dein μαλακόν Μ.
Linnaei nίultos peperit errores. Ωuae ad φύλλον] φύλον U.
h. 1. disputavit Schn. frustra dicta esse as απίω] καρύα emend. Scalig. : καρύα ήρα
sererem, ni jam ipse in indice s. h. ν. con κλεωτική St.
fessus esset. Νihil est certius φuam eam επιπολαίους] Post h. v. Iacunae signum
arborem, φuam hoc loco Τheophrastus de posui cumSchn, φui monuit vocabulum ήλι
scribit, speciem esse φuandam Ρopuli, ne κον cum proximis επιπολαίους ρίζας non con
que nomen κερκίς corruptum esse existimo, νenire neφue radices plantarum magnitudine
sed genuinum, ductum forsan ab inflores comparari. Forsan flores alni cum βρύοις
centia caudaeformi, nomine his partibus in lauri comparati fuerunt.
dito ut saepe fit translato ad ipsam arborem. αλλόθι δ'] δ' om. ΜΡ.
Μec mirum si alia fuerit κερκίς homonyma:
exempla et in Τheophrasto habemus et in 4. σημύδα] Νomen adhuc dubium. Inepta
nominibus plantarum vulgaribus nostris. din Gazam secuti betulam interpretati sunt,
Ειenim κερκίς, φuae 1, 11, 2 fructum in si nec audiendus Spr. ψui Sambucum racemo
liqua gerere dicitur, certo diversa est. sam esse opinatur.
τους κλάδ.] τους on. Ρ.
περσική] U Sch.svll.; om.cett. - Ρaullo
άλλου την δε μίαν] Sunt conjectura", ante όμοιον, φuod estin Αld. Εdd., om. UΜV.
φuas afierre non opus est. άλλου usu satis στενότερον) Sch.syll., στενωτερον Αld.
Εdd. ο.
noto refertur ad sequentia. Ρost μίαν ad
jecit St. γωνίαν. εις βακτηρ.] εκ β. sed correctum εις U.
116 ΤΗΕΟΡΗRΑSΤΙ

δέν, η δε κολυτέα έχει το μεν φύλλον εγγύς του της ιτέας, πολύοζον δε και
πολύφυλλον και το δένδρον όλως μέγα τον δε καρπόν έλλoβoν καθάπερ τα
χεδροπά λοβοίς γαρ πλατέσι και ου στενούς το σπερμάτιον το ενον μικρόν και
ου μέγα σκληρόν δε μετρίως ουκ άγαν ουδε πολύκαρπον ώς κατά μέγεθος.
σπάνιον δε το εν λοβοίς έχειν τον καρπόν ολίγα γαρ τοιαύτα των δένδρων.
15Η.
14St.
CΑΡ.ΧV. Η δε ηρακλεωτική καρύα - φύσει γάρ και τούτ' άγριον τότε
μηδέν ή μη πολύ χείρω γίνεσθαι ή τών ημέρων τον καρπόν, και τώ δύνασθαι
χειμώνας υποφέρειν και τώ πολύ φύεσθαι κατά τα όρη και πολύκαρπον εν τοις
ορείοις έτι δε τώ μηδε στελεχώδες αλλά θαμνώδες είναι ράβδοις άνευ μα
σχαλών και ανόζοις μακραίς δε και παχείαις ενίαις - ου μην αλλά και εξη
μερούται. διαφοράν δε έχει τώ τον καρπόν αποδιδόναι βελτίω και μείζον το
φύλλον κεχαραγμένον δ' αμφοίν ομοιότατον το τής κλήθρας πλην πλατύτερον
και αυτό το δένδρον μείζον καρπιμώτερον δ' αιει γίνεται κατακοπτόμενον τας
2 ράβδους. γένη δε δύο αμφοίν αι μεν γαρ στρογγύλον αι δε πρόμακρον φέρoυσι
το κάρυον εκλευκότερον δε το τών ημέρων. και καλλικαρπεί μάλιστά γ' εν
τοίς εφύδροις. εξημερούται δε τα άγρια μεταφυτευόμενα. φλοιόν δ έχει
λείον επιπόλαιoν λεπτόν λιπαρόν ιδίως στιγμάς λευκάς έχοντα εν αυτώ το δε
-

ή δε κολυτέα] κoλουτέα auctore Scalig. dem./oecundissima tempestiυα ubertate G.
St., colytea G. Recte animadvertit Schn. φuem ώραις habuisse suspicor.
haec quae de colytea nunc afferuntur non έτι δε τώ μηδε] Η. St. Schn. et Αld., φui
suum locum hic habere: infra has plan μή δε utsaepe exhibet, repetitum in Camot.;
tas suo loco describi. Μihi vero tota haec έστι δε το μηδέν Μ.
paragraphus spuria esse videtur, etiam pro Ά Sch.syll.; μικραίς Αld. Εdd.
pter stilum a Τheophrasteo nimis alienum -μή παχείας St.
1€1UlΠ ΙΙΙΠ. αποδιδόναι] ταύτην i. u. add. St.
εγγυς] UΜV Sch.; εγγύθεν Αld. Εdd.- το της κλήθρας] Αld, Cam. St.; Η. et Sch.
τού της τύλης St. secuti Βasileensem τώ της κλ. dederunt.
όλως μέγα] όλ. ου μέγα St. Ωuod cum sensum perverteret post πλατύ
λοβοίς-ενον] U, φuem secutus sum, etsi τερον addidit τούτο Sch.
verba male sonant, γαρ inserunt etiam ΜV; ο αιεί] U Sch.syll. ; δε και αίει Αld. Εdd.;
dein τον ένoν Μ; χεδροπα λοβοίς πλατέσι δε και ει Ρ.
κ. ου στενούς και το σπ. τ. ένoν Αld. Εdd.o.; * δύο] Αld. Εdd.; δύο sequente rasura U.
τών ένων Ρ. φέρoυσι] Αld. Εdd. : φέρουσαι Μ.
μικρών και ου μέγα] και om. U. το των ημ.] Αld. Cam. Η. St. Schn., το
άγαν] άγο reliqua in rasura U. om. Βas.
έχειν] Αld. Η. Sch. , έχον mBas. : έχει St. και κ. μάλιστά γ' έν] dedi de conj., και
CΑΡ. ΧV. κ. μ. δ' εν Αld. Η. St., καλλικαρπεί δε μά
λιστα εν Sch.
καρύα -] Parenthesin primus recte dis λείον επιπόλαιον] dedi de conj. : πλέον
tinxit Sehn.; antea φύσει - άγριον in pa επιπ UΜVΑld. : πλήν επιπ. e corr. RConst.
renthesi erant. Η. St. Schn. : corticem summum habent
άγριον] άγριος addidit Η. άγριος καλείται tenuem G. Βodaeus viderat hic esse lacn
St. auctore RConst.
nam, φuam ita supplevit φλοιόν έχει όμοιον
μό,ηδέν μη Ε"
π. U ήΑί" πολύ] corr. Schn. ; μ
μηδέν κλήθρα πλην ποικίλον λέπτoν λιπαρόν; a
quo verba όμοιον κλήθρα assumpta recepit
χείρω] corr. Schn. : χείρον Αld: Εdd. St. ; Schn. post έχει lacunae signum posuit.
ή τών] dedi de conj. , ή om. Αld. Η. St.; Ωnod scripsi, λείον, φuin verum sit vix du
της αγρίας ή των Sch. Sί καρπόν superius bito : επιπόλαιον si genuinum est, significat
positum esset, ή omitti potuisset: nunc ab corticem qui non multis lamellis constat sed
esse ea particula nequit. simplex est ac tenuis.
ορειοις] dedi de conj. : φοραίς Αld. Εdd., ιδίωςl ιδίας auctore Βod. St.
τι" sensum non habere monuit Sch.; etquί αυτώ] αυτώ St.
ΗΙSΤΟR. ΡΙ, ΑΝΤ. ΙΙΙ. 15. 117

ξύλον σφόδρα γλίσχρον ώστε και τα λεπτά πάνυ ραβδία περιλοπίσαντες κανέα
ποιούσι, και τα παχέα δε καταξύσαντες, έχει δε και εντεριώνην λεπτήν ξαν
θήν ή κοιλαίνεται. ίδιον δ' αυτών το περί τον ίoυλoν ώςπερ είπομεν της δε
τερμίνθου το μεν άρρεν το δε θήλυ, το μεν ουν άρρεν άκαρπον δι' δ και κα
λούσιν άρρεν τών δε θηλειών η μεν ερυθρόν ευθύς φέρει τον καρπόν ηλίκον
φακόν και άπεπτον, η δε χλοερόν ενέγκασα μετά ταύτα ερυθραίνει και άμα τη
αμπέλω πεπαίνουσα το έσχατον ποιεί μέλανα, μέγεθος ηλίκον κύαμον ρητι
νώδη δε και θυωδέστερον. έστι δε το δένδρον περί μεν την Ίδην και Μακε
δονίαν βραχύ θαμνώδες εστραμμένον περί δε Δαμασκόν της Συρίας μέγα και
πολύ και καλόν όρος γάρ τίφασιν είναι πάμμεστον τερμίνθων, άλλο δ' ουδεν
πεφυκέναι. ξύλον δε έχει γλίσχρον και ρίζας ισχυράς κατά βάθους, και το 4.

όλον ανώλεθρον άνθος δε όμοιον τώ της ελάας τώ χρώματι δε ερυθρόν.
φύλλον, περί ένα μίσχον πλείω δαφνοειδή κατά συζυγίαν ώςπερ και το της
οίης και το εξ άκρου περιττόν πλην εγγωνιώτερον της οίης και δαφνοειδέστε
ρον δε κύκλω και λιπαρόν άπαν άμα τώ καρπώ. φέρει δε και κωρυκώδη τινά
περιλοπίσαντες] e corr. RConst. Η. St. φύλλον-καρπώ] Locum difficillimum ex
Sch. : περιλoπήσαντες Αld. V. scripsi, ut exstat in Αld., mutato tantum
κανέα] e corr, RConst. Η. St. Sch.: και αγωνιώτερον in έγγωνιώτερον exU, et scri
νέα UΜV; νέα Αld. : renoυentur G. ptο άπαν άμα pro άμα άπαν e conjectura.
Ιnterpretum conjecturae et emendationes
καταξύσαντες] καταξήσαντες Μ, κατασχί omnium aut nimis absunt a vetere scriptura,
σαντες conj. Schn. aut ipsae quoque sensum probum non ha
εντεριώνην] εντεριόνην, o in rasura U. bent. Ωuare nihil mutare satius habui, ve
ram scripturam aut parum ab hac differre
ή κοιλαίν.] U; ή κ. Αld. Η. Sch.; ή κοιλ. ratus aut tam longe abesse ut conjiciendo
St. Locum lacunosum esse suspicaturSchn. eam assequi nequeamus. Η. nihil mutavit
ώςπερ] om. Μ. nisi ab initio φύλλα δε περί. St. φύλλα δε
" τερμίνθου] UΜVSch.; τερεβίνθουΑld. περί - συζυγίαν, ώςπερ και τα της ούης.
Η. St. Cf. ad 9, 1, 2. Schn. φύλλον μεν δαφνοειδές, πλείω δε περί
θηλειαόν] θηλείων U. ένα μίσχον κατά συζυγίαν, ώςπερ και το
της ζης, και το εξ άκρου περιττόν, πλην
φακόν] UΜV Αld. St. Sch. : φακός jussu αγωνιώτερον της όης, και δαφνοειδέστερον
RConst. Η. - και om. St. δε κύκλω, παι λιπαρόν άπαν άμα δε τώ
ή δε] Η. St. Sch. , οι δε Αld. καρπώ φέρει και κωρ. etc. Gaza: Folia
χλοερόν] φuod in mscr, et impressis est circa unum pediculum pleraque specϊe lau
revocavi; χλωρον Sch. rinorum, Conjugatim φuemadmodum sorbo:
φuodque parte ertrema acuminet, im
ρητινώδη] U St. Sch. : ρύτιν- Αld. Η. par erit: υerum minus angulata φuam
θυωδέστερον Ι Ρ Αld. Βas. Η St. Sch.; εorbo, ambituque laurino similiora et
θειοδέστερον Μ; θειωδέστερον V Cam. sul pinguία cum unίυerso/ructu. Fert et ad
Jurosum Ε ευωδέστερον RConst. nucts etc. Αb initio ferri posse putaverim
και Μακεδ.] U, και την Μ. Αld. Εdd. ο. structuram φύλλον, περί ένα μίσχον πλείω
Αld. Η St.
πάμμεστον] UΜV Sch. ;γ παμμέγιστον
γ sic, ut πλείω tanquam in appositione sit του
φύλλου; deinde το τής οίης commode ad το
μ φύλλον, φuod est totum folium e pluribus
τερμίνθων] Sch. : τερεβινθων U, τερε pinnatim compositum, referendum. Sed in
βίνθων Αld. Εdd. sequentibus εγγωνιωτερον της οίης et cete
ris haereo mendumque subesse concedo.
4. βάθους] UΜV Sch. ; βάθος Η. St. - κωρυκώδη] ex emend. RConst. et Dale
Αnte κατα add. Schn. και.
camp. St. Sch.; κωρυώδη Η. , κορυώδη Αld.;
ανώλεθρον) sic Αld. Η. St., ανωλέθρoτς καρυώδη mBas. e v. Gazae ad nucϊε σίrntli
Schn. male. tudinem.
118 ΤΗΕΟΡΗRΑSΤΙ

κοίλα καθάπερ ή πτελέα εν οις θηρίδια εγγίγνεται κωνωποειδή εγγίγνεται δέ
τι και ρητινώδες εν τούτοις και γλίσχρον, ου μην ενθευτέν γε ή ρητίνη συλλέ
γεται αλλ' από του ξύλου, ο δε καρπος ουκ αφίησι ρητίνης πλήθος αλλά προς
έχεται μεν ταις χερσι κάν μη πλυθή μετά την συλλογην συνέχεται πλυνόμενος
δε ο μεν λευκός και άπεπτος επιπλεί ο δε μέλας υφίσταται, η δε πύξος μεγέ
θει μεν ου μεγάλη το δε φύλλον όμοιον έχει μυρρίνω. φύεται δ εν τοις ψυ
χροίς τόποις και τραχέσι και γαρ τά Κύτωρα τοιούτον ου η πλειστη γίνεται,
ψυχρός δε και ο Ολυμπος ο μακεδονικός και γάρ ενταύθα γίνεται πλην ου
μεγάλη μεγίστη δε και καλλίστη εν Κύρνω και γαρ ευμήκεις και πάχος
έχουσαι πολύ παρά τας άλλας, δι δ και το μέλι ουχ ήδυ όζον της πύξου.
πλήθει δε πολύ κράταιγός εστιν, οι δε κραταιγόνα καλούσιν έχει δε το μεν
φύλλον όμοιον μεσπίλη τετανόν, πλην μείζον εκείνου και πλατύτερον ή προ
μηκέστερον, τον δε χαραγμόν ουκ έχον ώςπερ εκείνο. γίνεται δε το δένδρον
ούτε μέγα λίαν ούτε παχύ, το δε ξύλον ποικίλον ισχυρόν ξανθόν έχει δε
φλοιόν λείoν όμοιον μεσπίλη μονόρριζον δ' εις βάθος ώς επί το πολύ. καρ
πόν δ' έχει στρογγύλον ηλίκον ο κότινος πεπαινόμενος δε ξανθύνεται και επι
έγγίγνεται] UΜ; έγγίνεται Αld. Εdd. ο. και πλήθει δε πολύ κράταιγός εστιν] Con
Ε κωνωποειδή] U Sch., κωνοποειδή Αld. junxi haec, φuae vulgo disjunguntur, priori
Εdd. bus verbis ad buxum relatis, omisique J' ante
έγγίγνεται] U, εγγίνεται Αld. Εdd. ο. εστιν positum in Αld. Εdd. Νeque enim
τι και ό.] U: και om. ceteri. nude dici potuit κράταιγος εστιν, μίSi ana.
ρητινώδες] U St. Sch. ; ρυτινώδες Αld. Η. colutho pessimo locum concedas. Verba δ'
ου μήν] ου μεν St. εστίν Schn. secluserat, φuippe φuae omise
ρητίνη] St. Sch. : όυτινη Αld. Η. Sic quo rit Αthenaeus 2 p. 50 ubi haecΤheophrastea
φue mox in όητίνης habet lectio. refert.; in Syll. δε servavitsed εστιν seclu
πλήθος] Μ2 Αld. Εdd. ; πλύθος Μι. sit Verba πλήθει δε πολύ omisit G., φαί
sic habet: Crategus quam alti cratego
πλυθή] πληθή Βas. nem υocant./olio Μespilae promisso seiίt
χερσι] χερσιν U. cef esf.
επιπλεί] e corr. RConst. St. Schn. : επί κραταιγόνα] Η. St. Sch. , κροταιγονα U
πλείον Αld. Η., επιπολαίον mΒas.: επί πλεί Μ Αld. : oratcgonem G.; κραταιγόνα habet
dein rasura major U; supernatat G. Αthenae 1. 1. : crataegona Ρlin. 27, 8 s. 40.
μυρρίνω] μυρρίνη St. τετανόν] τεταμένον Αthenae.
" Κύτωρα] UΜV Αld. St. Sch.: κύτερα μείζον εκείνου] Αld. Εdd. ο.; in U est
Η. Cψtorum Plin. : οι/tera G. Ρletho sic εκείνου secundum Αmati, εκείνο sec. Βek
habet excerplum: το δε φύλλον αυτή μεγέ ker. ; μ. ή εκείνου St.
θει μεν και σχήματι όμοιον τώ της μυρρίς ή προμηκ..] U Αthenae. Sch. syll.: και
νης τη δέχρό μάλιστα το της δάφνης και προμ. Αld. Εdd. o., φuod magis placet.
έτι ζοφερώτερον, unde Sch. in Τheophrasteis εκείνο] dedit Schn. ex. Αthenaco: ουκ
φuaedam excidisse suspicatur. έχον ώςπερ κακείνο Αld. Η. St. Αut igitur
και ο ολ.] U Sch. e vers. G., και om.Αld. cum Dalec. ουκ οmittendum, aut cum Αthen.
Εdd. εκείνο scribendum.
και γάρ] γάρ om. St. ποικίλον] πυικίλον U.
γίνεται-μεγάλη- μεγίστη - καλλίστη] όμοιον μεσπίλη] UΜVΡ Αthenae. Sch.
εorr. Sch.; γίνονται - μεγάλοι-μέγιστοι syll. : οίον μεσπίλη Αld. Εdd. ο.
- κάλλιστοι Αld. Εdd., μέγιστον - καλ
λιστον Ρ. μονόρριζον δ' εις] Αld. Εdd. ο. ; μονόρι
ζον εις ΜV.
Κύρνω] e corr. RConst. Η. St. Schn., ο κότινος] correxit Schn. ex Αthen. mo.
η
ducta e Ρlinio 16, 16 5. 28;, κυρήνωι U; nentibus RConst. ac Μeurs. Τh. p. 90, ή
κυρήνη Αld. - Dein προς τ. α. Ρ. κόψιμος UΜV Αld. Εdd. : om. Gaza.
ΗΙSΤΟR. ΡΙ,ΑΝΤ. ΙΙΙ. 16, 119
μελαίνεται κατά δε την γεύσιν και τον χυλόν μεσπιλώδες διόπερ οίον αγρία
μεσπίλη δόξειεν αν είναι μονοειδές δε και ουκ έχον διαφοράς.
CΑΡ. ΧVΙ. Ο δε πρίνος φύλλον μεν έχει δρυώδες έλαττον δε και επακαν 16 Η.
15St.
θίζον, τον δε φλοιόν λειότερον δρυός, αυτό δε το δένδρον μέγα καθάπερ ή
δρύς εάν έχη τόπον και έδαφος ξύλον δε πυκνόν και ισχυρόν βαθύρριζον δε
επιεικώς και πολύρριζον καρπόν δε έχει βαλανώδη μικρά δε ή βάλανος
περικαταλαμβάνει δε ο νέος τον ένον όψε γάρ πεπαίνει, δι δ και διφορείν τι
νές φασι. φέρει δε παρά την βάλανον και κόκκον τινά φοινικούν ίσχει δε και
ιξίαν και ύφέαρ ώστε ενίοτε συμβαίνει τέτταρας άμα καρπούς έχειν αυτόν,
ο μεν τους εαυτού δύο δ' άλλους τόν τε της ιξίας και τον του υφέαρος, και
την μεν ιξίαν φέρει εκ των προς βορράν το δε ύφέαρ εκ των προς μεσημβρίαν.
δε περί Αρκαδίαν δένδρον τι σμίλακα καλούσιν, ό εστιν όμοιον τώ πρίνω
δε φύλλα ουκ ακανθώδη έχει αλλ' απαλώτερα και βαθύτερα και διαφοράς
έχοντα πλείους ουδε το ξύλον ώςπερ εκείνο στερεόν και πυκνόν αλλά και μα
λακόν εν ταις εργασίας δ δε καλούσιν οι Αρκάδες φελλόδρυν τoιάνδε έχει
την φύσιν ώς μεν απλώς ειπείν ανά μέσον πρίνου και δρυός εστιν και ένιοί
γε υπολαμβάνουσιν είναι θήλυν πρίνον δι' δ και όπου μη φύεται πρίνος τούτω
χρώνται προς τας αμάξας και τα τοιαύτα καθάπερ οι περί Λακεδαίμονα και
Ηλείαν. καλούσι δε οίγε Δωριείς και αρίαν το δένδρον έστι δε μαλακώτε
ρον μεν και μανότερον του πρίνου σκληρότερον δε και πυκνότερον της δρυός,
και το χρώμα φλοίσθέντος του ξύλου λευκότερον μεν του πρίνου οινωπότερον
αγρία μεσπίλη] , μεσπίλη, in Αld. Εdd. φέρει] φέρειν St.
omissum addidit Schn. ex Αthenae.l. 1.prae προς βορράν] Ρ: Αld. Εdd. ο.; προς βορ
eunte Μeurs. Τh. p. 90. ι
ραν (,, προςβόρρων scriptura dubία",
μονοειδές- έχον] μονοειδής - έχων Ρ. Βekk.), προςβόρρών Schn.syll.
διαφοράς] Αld., διαφοράν Sch. 2. σμίλακα] Vide ad 1. 10, 5.
CΑΡ. ΧVΙ. βαθύτερα] ευθύτερα conj. Dalec. Ηist.
p. 24: πλατύτερα St. : νulgatam compro
πρίνος] Αld. Εdd. : πρίνος U. bat Spr.
και επακανθίζον] U Sch.syll. ; και om. διαφοράς] διαφυάς habet Ρletho Εxc.
Αld.Η., και παρακανθίζον auctore RConst. Locum integrum esse non dixerim ; διαφο
St. Sch.cont. ράς vix verum, sed neque διαφυάς satis
δρύς] δρύς U. aptum.
έχη] Ρ. corr, Sch.: έχει Αld. Εdd. και μαλακόν] UΜV, και om. Αld. Εdd.
οιφoρείν] Αld. Εdd.; διοφορείν ΜV. 3 φύσιν] ήτις i. u. add. St. Ε.

φέρει δε παρά την βάλανον και κόκκον] ένιοί γε] ΡΜV Αld. Sch.; γε om. Η. St.;
Uει Ρε ubί παρά superscriptο περι, Sch. ένι οι γε Cam.
syll. : φέρει δε και παρά τ. β. κόκκoν Αld. πρίνον] πρίνον Αld. ,
Εdd. ο.
πρίνος] Αld. Εdd.;πρίνος U.
ιξίαν) ιξίoυς Ρ2. Sed idem mox bis ιξίας αμάξας] Εdd. post Βas. ; αμάξας U Αld.
dat.
Cam.
συμβαίνει) Αld. Εdd., Schn. συμβαίνειν
,,e more Τheophrasteo" scripsit. ήτις ενίοτε αρίαν) Αld. St. Sch.; αγρίαν mBas. Η.,
συμβαίνει Ρ2. υel άgrestem eam appellant G. - τούτο
δένδρον dedit St.
εαυτού] dedi cum Ρet Schn., cum o
πρίνος praecesserit; εαυτής Αld. Εdd. Αlibi μαλακώτερον] και anteponit V.
est ή πρίνος. μεν και μαν.] U Schn.syll.; μεν οn. cett.
την μεν ιξίαν] τον μεν ιξίας Ρε. φλοίσθέντος] φλοίσθέντας Μ.
120 ΤΗΕΟΡΗRΑSΤΙ

κιν " .
δε της δρυός, τα δε φύλλα προςέοικε μεν αμφοίν, έχει δε μείζω μεν ή ώς
*
π
ρίνος ελάττω δε ή ώς δρυς και τον καρπόν του μεν πρίνου κατά μέγεθος
ελάττω ταίς ελαχίστας δε βαλάνοις ίσον, και γλυκύτερον μεν του πρίνου πι
κρότερον δε της δρυός, καλούσι δέ τινες τον μεν του πρίνου και τον ταύτης
καρπόν άκυλον τον δε της δρυός βάλανον
- " / ν. "
μήτραν δε έχει φανερωτέραν ή ο
Σν Α' • "
4. πρίνος και η μεν φελλόδρυς τοιαύτην τινά έχει φύσιν, η δε κόμαρος, ή το
μεμαϊκυλον φέρουσα το εδώδιμον, εστί μεν ουκ άγαν μέγα, τον δε φλοιον έχει
λεπτον μεν παρόμοιον μυρίκη, το δε φύλλον μεταξύ πρίνου και δάφνης, ανθεί
δε του Πυανεψιώνος τα δε άνθη πέφυκεν από μιάς κρεμάστρας επ’ άκρων βο
τρυδόν την δε μορφήν έκαστόν εστιν όμοιον μύρτω προμήκει και τώ μεγέθει
δε σχεδόν τηλικoύτoν άφυλλον δε και κοίλον ώςπερ ώον εκκεκoλαμμένον το
στόμα δε ανεωγμένον όταν δ' απανθήση και η πρόςφυσις τετρύπηται το δ'
απανθήσαν λεπτον και ώςπερ σφόνδυλος περί άτρακτον ή κάρνειoς δωρικός ο
δε καρπός ενιαυτό πεπαίνεται ώσθ' άμα συμβαίνει τούτόν τ' έχειν και τον έτε
5. ρον ανθείν παρόμοιον δε το φύλλον και η ανδράχλη έχει τώ κομάρφ, μέγεθος
ουκ άγαν μέγα τον δε φλοιόν λείον έχει και περιρρηγνύμενον καρπόν δ έχει
(5.
όμοιον τη κομάρφ. όμοιον δ' εστί τούτοις το φύλλον και το της κοκκυγέας,
μείζω] Αld. Εdd. : μείζον UΜV. - μεν το στόμα δε ανεωγμένον] om. Βod. St.,
om. Η. "
ille incuria, hic textum Βodaei parum cir
πρίνος]Αld, Εdd., πρίνος U. cumspecto repetens.
δρυς) ld. Εdd. : cum accentu duplici U ; και η προςφ.] και om. Η. St.
μείζω ή φελλόδρυς ή ως πρίνος St. π
βαλάνοις] Αld. Εdd.; βαλανίοις UΜV.
σφόνδυλος] σφόνδυλος U; ώς σφένδυλος
Lacunosa haee apud G. Μ. - και ante ώςπερ solus U habet.
ισον] Η. St. Sch. : ίσον UΑld. κάρνειoς δωρικός] Αld. Εdd. ο. : κράνιον
του πρίνου-της δρυός] Consentit Βekk. δωρικόν conj. RConst., κίονος δωρικούSchn.
Αnecd. β.373. ή του πρ.-ή της δρυός St.; Vocabulum κάρνειoς non extat in lexicis,
του om. Ρ haud dubie vitiosum.
φανερωτέραν] correxi, φανερώτερονΑld. έγεθος ουκ] U Sch.syll.: μ. τε ουκ ΜV:
Εdd. ο. μ%. Άι "u, μ *

* κόμαρος ή τό] κ. ή το Η. ", ανδράχλη] ανδράχνη Αld. Εdd.o. Vide
μεμαϊκυλον] Ρε Αld. Cam. Η. Sch. : με ad 1, 5, 2
αίκηλον Βas. ; μιμαίκυλον St., μεμύκαλον λείoν Ι corr. Schn. e Ρlethonis Εxc., et
xc. Ρleth. Scribendum esse videtur μι comparato loco, 9, 4, 3 ubi est φλοιόν δε
μαίκυλον, φuod est apud Ηesychium et Εu λείον έχει όμοιον ανδράχνη, adstipulante
stath, p. 1657, 15. Pollux 7, 30 habet με etiam Plinio 13, 22 s. 40; λευκόν U Αld.
μύκηλα, Εdd. - Plinius non περιρρηγνύμενον sed
μέγα) μεγάλη St. . περιπηγνύμενον videtur habuisse; vertit
παρόμοιο μυρίκη] UΜV Sch.syll.; δε enim quί circumgelatus υίderi possit.
μυρ. Αld. Εdd. " " και το τής] UΜV Sch.syll.; και της
Αld. Εdd.
κρεμάστρας] κρεμάστρας U. -

μύρτω] μύρτου άνθει St. κοκκυγέας] corr. Schn. e Plinio et Ηesy
τώ μεγ.] τώ om. St. chio, κοκκυμηλίας U; κοκκυμηλέας Ρε Αld.
σχεδόν] U Sch.syll.; om. Αld. Εdd. Η:: κοκκονηλείας conj. Scalig.: κοκκυγρίας
RConst. St. : prunus his ./olio similt: G.
ωον] ,,ωιoίς hic et fere ubique U" Αmati Ρlin. 13, 22 3.41: Similis et coccψgία
ad C. pl. 1, 7, 1. .folio etc., ubi ante Ηarduinum erat cocco
εκκεκoλαμμένον] ΜV Schn.: er sculptum gria, Pintianns e libro Τoletano retulit coc
G. : de quo vocabulo cf. C. Gesner Ηistor. σίgία. Ηesych.: κεκοκκυγωμένην, κεχρισμέ
gallinae p. 454; εγκεκoλαμμένον U Αld. νην χρώματι κοκκυγίνω ό εστι πορφυρούν,
Εdd. από κονκυγέας δένδρου,
ΗΙSΤΟR. ΡLΑΝΤ. ΙΙΙ. 17. 121

το δε δένδρον μικρόν. ίδιον δε έχει το εκπαππούσθαι τον καρπόν τούτο
γαρ ουδ' εφ' ενός ακηκόαμεν άλλου δένδρου. ταύτα μεν ούν κοινότερα πλείοσι
χώραις και τόποις.
CΑΡ. ΧVΙΙ. "Ενια δε ιδιώτερα καθάπερ και ο φελλός γίνεται μεν εν Τυρ
ρηνία, το δε δένδρον εστι στελεχώδες μεν και ολιγόκλαδον εύμηκες δ επιει
κώς και ευαυξές ξύλον ισχυρόν τον δε φλοιόν παχύν σφόδρα και καταρρηγνύ
μενον ώςπερ ο της πίτυος πλην κατά μείζω. το δε φύλλον όμοιον ταίς μελί
αις παχύ προμηκέστερον ουκ αείφυλλον αλλά φυλλοβολούν καρπόν δε αιει
φέρει βαλανηρόν όμοιον τη αρία, περιαιρούσι δε τον φλοιόν και φασι δείν πάντα
αφαιρείν, ει δε μη χείρον γίνεται το δένδρον εξαναπληρούται δε πάλιν σχεδόν
εν τρισίν έτεσιν, ίδιον δε και η κολουτέα περί Λιπάραν δένδρον μεν ευμέγε
θες τον δε καρπόν φέρει εν λοβοίς ηλίκον φακόν, δς πιαίνει τα πρόβατα θαυ
μαστώς, φύεται δε από σπέρματος και εκ της των προβάτων κόπρου κάλ
λιστα. ώρα δε της φυτείας άμα αρκτούρω δυoμένω δεί δε φυτεύειν προ
βρέχοντας όταν ήδη διαφύηται εν τώ ύδατι. φύλλον δ έχει παρόμοιον τήλει.
βλαστάνει δε τό πρώτον μονοφυές επί έτη μάλιστα τρία εν οις και τας βακτη
ρίας τέμνουσι δοκούσι γαρ είναι καλαί και εάν τις κολούση αποθνήσκει και
γαρ απαράβλαστόν εστιν είτα σχίζεται και αποδενδρούται τώ τετάρτω έτει
έχει τό] ΜV Sch., έχει και το Αld. Εdd. αιει] Ιn h. ν. offenderunt Scal. et sehn.;
vitiosa profecta videtur. - αει Ρ2.
CΑΡ. ΧVΙΙ. βαλανηρόν] corr. Schn.; βαλανηφόρον
φελλός γίνεται l U Sch.syll. , φ., ος γίν. UΜVΑld. Η., φαλανηφόρον Ρ2, βαλανωδη
Αld. Εdd. - φελός Ρ2. cum Βodaeo St.

Τυρρηνία] e corr. RConst. et Victor. Var, αρία] cum G, et RConst. Η St. Sch.;
Lect. 3. c. 17 Η. St. Schn. : πυρρηνίαι UΜ αφuίfoliae είntlem G., αγρία Ρε ΜV Αld.,
V: πυρρηνία Αld. , et scriptο τsuper π Ρε. αγρίαι U.
Ρlinius vero de subere 16, 8 ,,mec in Italia
tota nascitnr ant in Gallia omnino." Spr.
αφαιρείν] dedi de conj. Coraii; διαιρείν
Ρ2 Αld. Εdd.
interpretatur φελλόν ()uercum Pseudo-su
ύer Santi, φuae defoliatur ac crescit in Τos * ίδιον δε και) και om. Μ.
cana et Ηispania. κολουτέα περί Λιπάραν] Vide 1, 11, 2.
ευαυξές] Sch. : ευαξές Ρε Αld. Η. : ευαυ φακόν] UΜV Αld. Sch. : φακός auct.
ξής St. Η Const. Η. St.
ξύλον ισχ.] δε interposuit St. από σπέρματος] Αld. Εdd., από του σπ.
φλοιόν παχυν] Αegre desideratur έχει. V Schn., minus bene.
ταϊς μελίαις] Ρε Αld. Η. Sch.: ελαίας των προβάτων κόπρου] om. Μr, τ. προ
conj. Η Const.; μηλέαις Βod. ; ταις της βάτου κ. Μ2.
ελαίας St. κάλλιστα] U e corr.; μάλιστα Αld. Εdd.
ουκ αείφυλλον αλλά] Ρ2 Εdd. post Η. διαφύηται] UΑld. Sch. ; διαφυσηται auct.
Βas. : Αld.habetαείφυλον, repetitum a Cam.; RConst. Η. St.
ο κ αεί υλλον αλλά μη φύλλ. conj. RConst.
Rem expediit Spr. Ceterum Schn. ante haec τήλει] e corr, RConst Sch. ; ./oeno graeco
verba lacunae signum posuit, cum dicine G.; τίλει UΜV, τυλη Αld.
φueat φύλλον αειφυλλoν esse. Νodum in αποθνήσκει] αποθνηίσκει U.
scirpo quaesivit. Si post προμηκέστερον
incidas, αείφυλλον non ad φύλλον referen σχίζεται e corr. RConst. Η. St. Scha.;
σχιζούται ΜV Αld.
dum sed το δένδρον subaudiendum est.
8"
122 ΤΗΕΟΡΗRΑSΤΙ

ΥΝ "

η δε περί την Ίδην, ήν καλούσι κoλoιτίαν, έτερον ειδός εστιν, θαμνοειδές δε
και οζώδες και πολυμάσχαλoν, σπάνιον δε, ου πολύ, έχει δε φύλλον δαφνο
ειδές πλατυφύλλου δάφνης, πλην στρογγυλώτερον και μείζον ώσθ' όμοιον φαί
νεσθαι τώ της πτελέας, προμηκέστερον δε, την χρόαν επί θάτερα χλοερόν
όπισθεν δε επιλευκαίνον, και πολύϊνον εκ των όπισθεν ταίς λεπταίς ισί έκ τε
της ράχεως και μεταξύ των πλευροειδών από της μέσης κατατεινουσών
φλοιόν δ' ου λείoν αλλ' οιον τον της αμπέλου, το δε ξύλον σκληρόν και πυκνόν
βίζας δε επιπολαίους και λεπτάς και μανάς ουλάς δ ενίοτε και ξανθάς σφόδρα.
καρπόν δε ουκ έχειν φασιν ουδε άνθος την δε κορυνώδη κάχρυν και τους
οφθαλμούς τους παρά τα φύλλα λείους σφόδρα και λιπαρούς και λευκούς τώ
σχήματι δε καχρυώδεις αποκοπέν δε και επικαυθεν παραφύεται και αναβλα
στάνει. ίδια δε και τάδε τα περί την "Ιδην εστίν οίον ή τε αλεξάνδρεια κα
λουμένη δάφνη και συκή τις και άμπελος, της μεν ουν δάφνης εν τούτω το
ίδιον ότι επιφυλλόκαρπόν εστιν ώςπερ και η κεντρομυρρίνη αμφότεραι γάρ τον
καρπόν έχουσιν εκ της ράχεως του φύλλου, η δε συκή θαμνώδες μεν και ουχ
υψηλόν πάχος δέχον ώστε και πηχυαίον είναι την περίμετρον το δε ξύλον
επεστραμμένον γλίσχρον κάτωθεν μεν λείον και άνοζον άνωθεν δε περίκομον
χρώμα δε και φύλλου και φλοιού πελιον, το δε σχήμα των φύλλων όμοιον τώ
(*)
ισί] UP, cum Dalec, Schn. et St., φui ίσι
" κoλoιτίαν) κoλoιτίαν U (κoλoιτέαν retulit scripsit; εισι Αld. Η. - Pro λεπταίς Ρ dat
Βekk.); κοί υτέαν Αld. Η. Sch. ; κoλουτέαν λοιπαις.
St. Supra 1, 11, 2 κολoιτέα audit, φnae hic έκτε της ράχεως και] dedi de conj.: και
S. 2 κολουτέα νοcatur. Τrium igitur horum ταις ρίζαις και Αld. Η., φune Schn. eum
locorum in uno perperam scriptum esse de Dalec. ut spuria seclusit, suspicatus tamen
beι; nequid mutarem rei obscuritas vetabat. in eis verba και τη ράχει latere ac verba sic
θαμνοειδές] U Sch.syll , θαμνωειδές Μ; transponenda esse: πολύινον και τη ράχει
θαμνώδες Αld. Εdd. ο. και ταις λεπταίς ισί μεταξύ etc. , και ταις
σπάνιον δε, ου πολύ] Αld. Η.: post δε in ρίζαις om. St.
seruerunt και cum Βod. St. Schn. Vitium πλευροειδών] Αld. Η. St. : πλευροειδώς
latet. Sch. Conferendus locus similis 3, 10, 3.
πλατυφύλλου] της πλατ. Sehn. ; πλατύ πό
της μέσης] UΜVΡSch. , της om. Αld.
φυλλoν Μ.
ου λείον] Vo. e corr. Scal. Η. St. Sch.;
Αιί"Εί.
στρογγυλώτερον] UΡ